muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/161, Karar No: 2017/10124, Tarih: 19.01.2017

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26074, Karar No: 2019/19343, Tarih: 07.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/26074 E.  ,  2019/19343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin davalı işyerinde 16.09.2010-10.10.2011 ve 06.12.2012-04.03.2014 tarihleri arası beton mikser operatörü olarak çalıştığını, davacının maaşının SGK'na eksik bildirildiğini, fazla mesai, tatil çalışması alacaklarının ödenmediğini, geçmiş dönem ücretlerinden kesintiler yapıldığını ve bunların ödenmediğini 5 arkadaşı ile birlikte işyerine bildirmesine rağmen bu usulsüzlüklerin düzeltilmediğini, davacının bu taleplerinin sürmesi üzerine 04.03.2014 tarihinde iş yerine gittiğinde şirket yetkililerinin davacının ve diğer 5 çalışanın aracının Gebze'de ki şantiyeye gönderildiğini ve iş veremeyeceklerini söyleyerek davacı ... diğer 5 çalışanın iş akdini feshettiklerini, davacının her gün 07:30 dan gece 23:00-24.00 saatlerine kadar Cumartesi ve Pazar günleri ile genel tatiller dahil olmak üzere devamlı surette çalıştığını, en son aylık net ücretinin 2.300,00.TL olduğunu, davacıya yemek, servis hizmeti verildiğini iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti ve ödenmeyen ücret alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının müvekkili şirketin ... Tesisinde çalıştığını, çalıştığı yerlerdeki santralin kaldırılması neticesinde İşçilerin Gebze Tesisine geçirildiğini, davacının birkaç arkadaşı ile Gebze tesisinde çalışacağını beyan ettiğini, ancak davacının ne Gebze tesisine ne de çalıştıkları tesise gitmediğini, gelmediği günler için tutanak tutulduğunu, çıkış yapılmadan önce davacıya ulaşılmaya çalışıldığını, davacının "Gebze'ye gitmek istemediğini işe gelemeyeceğini" beyan ettiğini, işyeri değişikliği yapılan iki yerin mesafesinin birbirine çok yakın olduğunu, davacının Pendik'de ikamet ettiğini, davacının çalışma saatlerinin 08:00-17:00 arasında olduğunu, bu saatleri aşan her çalışmada sefer başı sefer parası ödendiğini, sefer primleri ile davacının fazla çalışma yaptığında çalışmasının karşılığını maaşına ek olarak ay sonunda aldığını, işin gerektirdiği durumlarda gece çalışılan zamanlar nedeniyle bir sonraki gün işçinin işe geç gelmesi uygulamasıyla serbest zaman kullandırıldığını, isçilerin siparişe göre ve istedikleri takdirde ek sefer attıklarını, bu seferler için sefer başına 6,00 TL ödendiğini,her işçinin haftada bir gün izin kullandığını, bu durumun puantaj cetvelinde görüldüğünü, iş yerinde dini ve milli bayramlarda çalışma olmadığını, ücret artışlarıyla birlikte davacının fesih tarihindeki brüt ücretinin 1.155,00 TL, net 950,00 TL olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; dosyadaki bilgi ve belgeler ile özellikle tanık beyanlarından; davalıya ait .../...’daki şantiyede çalışan davacının Gebze’deki şantiyeye nakledilmek istendiği, davacının bunu kabul etmemesi üzerine de davalı işverence işten çıkarıldığı anlaşılmaktadır. Davacının işyerinin değişmesi işçi açısından aleyhe değişiklik olup, davacı işçi bunu kabul etmek zorunda değildir. Taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde, işverenin nakil yetkisinin olması, işveren tarafından bu değişiklik objektif nedenlerle ortaya konulamadığı sürece sonuca etki etmeyecektir.

Sonuç itibariyle davalı işveren fesihte haklı olduğunu ispat edemediğinden, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü gerekirken, yazılı gerekçeyle reddi hatalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12329, Karar No: 2012/13643, Tarih: 26.11.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/12329 E.  ,  2012/13643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.03.2012 gününde verilen dilekçe ile ipoteğin fekki istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.07.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, paydaş oldukları 1033 ada, 66 parsel, 11 bağımsız bölüm numaralı taşınmazın ... kaydı üzerinde davalıların murisi Hüseyin Keskin yararına 16.03.1970 tarihli ve 2391 yevmiye no'lu 1 yıl vadeli, 26.000 TL bedelli ipotek şerhi bulunduğunu, taşınmazın satış bedelinden ödenmeyen kısmın teminatı amacıyla konan bu ipotek bedelinin ödendiğini, ipoteğin hükmünün kalmadığını ancak istenildiği takdirde tapuda gösterilen ipotek bedelini yeniden ödemeye de hazır olduklarını ileri sürerek ipotek şerhinin kaldırılmasına karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar ipotek bedelinin ödenmediğini, ipotek bedelinin ödeme tarihinden dava tarihine kadar işleyecek faizi ile birlikte ödenmesi halinde ipotek şerhinin kaldırılmasını kabul ettiklerini aksi halde davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, bilirkişinin ipotek bedeli olarak bulduğu 26,00 TL depo ettirilerek ipotek şerhinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Hükmü davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, ipoteğin kaldırılması istemine ilişkindir.

İpoetek halen mevcut veya henüz doğmamış olmakla birlikte ilerde doğması kuvvetli kişisel bir alacağı teminat altına alma amacı güden feri nitelikte sınırlı bir ayni haktır. Bu haliyle ipotek, teminat altına alınan alacağa bağlı bir hak olarak kendini gösterir. Alacak sona erdiği halde alacaklı terkin

talebinde bulunmazsa taşınmaz maliki ipoteğin kaldırılmasını dava yolu ile isteyebilir.TMK'nun 875. maddesi hükmüne göre de ipoteğin kapsamını ana para, takip giderleri ve gecikme faizi ve iflasın açıldığı veya rehnin paraya çevrilmesinin istendiği, tarihe kadar muaccel olmuş 3 yıllık faizi ile son vadeden başlayarak işleyen faiz girer.

talebinde bulunmazsa taşınmaz maliki ipoteğin kaldırılmasını dava yolu ile isteyebilir.TMK'nun 875. maddesi hükmüne göre de ipoteğin kapsamını ana para, takip giderleri ve gecikme faizi ve iflasın açıldığı veya rehnin paraya çevrilmesinin istendiği, tarihe kadar muaccel olmuş 3 yıllık faizi ile son vadeden başlayarak işleyen faiz girer.

Somut olayda; incelenen ve ipotek aktinin çerçevesini tayin eden resmi akit tablosu içeriğinden ipoteğin, 16.03.1970 tarihinde 26.000 TL için tesis edildiği görülmektedir. 16.03.1970 tarihli akit tablosunda 11 nolu meskenin kat irtifaklı 180/950 payını 80.000 TL bedeli mukabilinde bilvekale satın aldığını ve satış bedelinden bakiye kalan 26.000 TL için bilafaiz 1 yıl vade ile olmak üzere ipotek tesis edildiği yazılıdır. Davacılar borcun ödendiğini ispatlayamamış ve ipotek bedeli olarak 26,00 TL depo edilmiştir. Uyuşmazlık 1970 yılında konulan ve ödenmeyen 26.000 TL ipotek bedelinin hangi miktarda ödetilmesi gerektiği konusunda toplanmaktadır. 26.000 TL ipotek bedelinin daha sonraki yıllarda Türk parasından altı sıfır (000.000) atıldığı da gözetilerek, herhangi bir güncelleme yapılmadan, yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda ipotek akit tablosunda ödeme tarihi olarak belirtilen 16.03.1971 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte uzman bilirkişiye hesaplattırılması gerekir. Belirlenen bu değer davalılara ödenmek üzere davacı tarafından depo edilir ise davanın kabulüne karar verilmeli, aksi takdirde dava reddedilmelidir.

Değinilen yönler gözetilmeden eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 26.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3382, Karar No: 2022/15975, Tarih: 11.10.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/3382 E.  ,  2022/15975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

...

Katılan vekilinin 04.01.2016 havale tarihli temyiz dilekçesi ile sanıklar hakkında verilen beraat kararlarını temyiz ettiği anlaşılmakla; sanık ... hakkında 2010, 2011, 2012 ve 2013, sanık ... hakkında ise 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat kararlarına yönelik yapılan incelemede;

A) Sanık ...’ın savunmasında suçlamaları kabul etmediğini, ... isimli bir kişinin kendisine iş vereceğini söyleyerek bazı resmi kurumlarda kendisine imza attırdığını, ancak adına şirket kurulduğunu bilmediğini ve fatura düzenlemediğini savunması, sanık ... ’ın ise şirketle bir ilişkisinin olmadığını, sahte fatura düzenlemediğini beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin ve failin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından;

1- Suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemesi halinde; temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2- Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile ve sanık ...’ın temsile yetkili olmaması şeklindeki yanlış gerekçe ile beraat hükümleri kurulması,

B- Suçların sübutu halinde ise hükümlerden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA, 11.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4454, Karar No: 2011/11084, Tarih: 20.06.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/4454 E.  ,  2011/11084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2293, Karar No: 2016/7341, Tarih: 14.03.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/2293 E.  ,  2016/7341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece verilen karar, borçlu tarafından süresinde adli yardım talepli olarak temyiz edilmiş, buna rağmen mahkemece, borçluya temyiz harç ve masraflarının tamamlatılmasına dair muhtıra gönderilmiş, temyiz harç ve masraflarının yatırılmaması üzerine 09.07.2015 tarihli ek kararı ile borçluya temyiz harç ve masraflarının tamamlatılmasına dair muhtıra tebliğine rağmen borçlunun süresinde temyiz harç ve masraflarını yatırmadığından bahisle adli yardım talebinin reddine, temyiz talebinden vazgeçilmiş sayılarak temyiz talebinin reddine hükmedildiği görülmüştür.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 336/3. maddesi uyarınca, kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi, Bölge Adliye Mahkemesi'ne veya Yargıtay’a yapılır. Aynı Yasa’nın 448. maddesi uyarınca bu kanun hükümleri, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır. Anılan Kanun'un 336/3. maddesi, bu kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümlerinden olmadığından, geçici 1. madde kapsamında da değildir. Dolayısıyla davacının temyiz aşamasındaki adli yardım talebi hakkında karar vermeye yetkili mercii, temyiz incelemesi yapmakla görevli bulunan Yargıtay dairesidir. Bu nedenle, Dairemizce borçlunun adli yardım talebi hakkında karar verilmeden mahkemenin temyiz harç ve masraflarının tamamlatılmasına dair muhtıra göndermesi ve akabinde 09.07.2015 tarihli ek kararla, temyiz harç ve masraflarının süresinde yatırılmadığından bahisle adli yardım ve temyiz talebinin reddine hükmetmesi doğru olmadığından, mahkemenin 09.07.2015 tarihli ek kararının kaldırılmasına oybirliği ile karar verildikten sonra borçlunun temyiz itirazlarının incelemesine geçildi.

a) Borçlunun, adli yardım talebinin değerlendirilmesinde;

a) Borçlunun, adli yardım talebinin değerlendirilmesinde;

6100 Sayılı Yasa'nın 334. maddesinde; “1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler” düzenlemesine yer verilmiştir. Görüldüğü üzere yasada adli yardımdan mağduriyeti yasal merciilerce belirlenen gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği, bu bağlamda sermaye şirketlerinin adli yardımdan faydalanamayacağı anlaşılmaktadır. Bu nedenle borçlunun adli yardım talebinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz harç ve masraflarının ek kararın temyizi ile birlikte yatırıldığı anlaşıldığından, bu eksikliğin tamamlatılması için, dosyanın mahalline geri çevrilmesine gerek kalmamıştır.

b) Temyiz itirazlarının esasının incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlunun, ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece şikayetin reddi ile borçlu aleyhine 30.100 TL para cezasına hükmedildiği görülmüştür.

İİK'nun 134/8. maddesinde; "İhalenin feshini şikayet yolu ile talep eden ilgili, vaki yolsuzluk neticesinde kendi menfaatlerinin muhtel olduğunu ispata mecburdur" düzenlemesi yer almaktadır.

Somut olayda 270.000,00 TL muhammen bedelli taşınmazın 301.000,00 TL'ye satıldığı ve dolayısıyla satış bedelinin, taşınmazın muhammen bedelinin üzerinde olduğu, zarar unsuru gerçekleşmediğinden borçlunun ihalenin feshini istemekte hukuki yararının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece istemin zarar unsurunun bulunmaması nedeniyle reddi gerekirken, işin esasının incelenerek sonuca gidilmesi yerinde değil ise de, sonuçta istem reddedildiğinden mahkeme kararı sonucu itibariyle doğrudur.

Ancak İİK'nun 134/2. maddesi uyarınca işin esasına yukarıda belirtilen nedenle girilmemiş olunacağından borçlu aleyhine para cezasına hükmedilmesi doğru değil ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması cihetine gidilmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 30.04.2015 tarih ve 2014/943 E. - 2015/458 K. sayılı kararının para cezasıyla ilgili 2. maddesinin karar metninden tamamen çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9720, Karar No: 2022/9571, Tarih: 27.09.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/9720 E.  ,  2022/9571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ESKİŞEHİR 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

30/09/2014 tarihli çağrı yazısının “Hoşnudiye Mah. Ambarlar Sk. No:10/1 ESKİŞEHİR” adresinde sanığa bizzat tebliğ edildiği ve sanığın denetimin infazına başladığı, sanığın 02/07/2015 tarihli celsede de aynı adresi beyan ettiği görülmekle tebliğnamenin 1 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 18/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın 25/02/2015 tarihli eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2) Kabule göre;

2) Kabule göre;

a) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yılveya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "...basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,