muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10559, Karar No: 2021/4080, Tarih: 07.06.2021

Alman CK’da farklı bir yöntem seçilerek hangi halde eylemin cezalandırılacağı ifade edilmiştir. Buna göre on dört on sekiz yaş aralığındaki küçüklerin cinsel istismarını öngören 182/.2. maddesinde yirmi bir yaşını doldurmamış kişi ile on dört on sekiz yaş aralığında bulunan küçüğün eylemi suç teşkil etmeyecektir.

Fransız CK’da yaş farkını dikkate alan ve buna göre bir cezalandırma sistemi benimseyen bir hüküm olmamakla birlikte, çocukların cinsel istismarını öngören 227-25. madde hükmü on beş yaşından küçüğün, bir büyük tarafından şiddet, zorlama, tehdit, hile olmaksızın cinsel yönden istismara uğramasını suç saymıştır. Aynı yönde Fr. CK. m. 227-27’de on beş on sekiz yaş aralığında bulunan bir küçüğün bir yetişkin tarafından şiddet, zorlama, tehdit hile olmaksızn cinsel yönden istismara uğramasını suç saymıştır. Bu hükümlere göre suçun faili ancak bir yetişkin olabilecek, mağdur da ancak belirtilen yaş gruplarındaki çocuklar olabilecektir. Kanunun lafzı değerlendirildiğinde çocukların birbirlerine karşı cinsel istismar eylemi gerçekleştirmesinin mümkün olmadığı sonucuna ulaşılacaktır.” (Memiş Kartal, Pınar . Türk Ceza Hukukunda Çocukların Cinsel İstismarı, DER Yayınları, İstanbul (2014), sh. 159-160)

Bu açıklamalar ışığında, 13 yaş 9 aylık mağdure ile rızasıyla cinsel ilişkiye giren ve 13 yaş 8 aylık suça sürüklenen çocuğun, mağdureye karşı herhangi bir istismarda bulunmamış olması, mağdure hakkında dava bile açılmazken kendisi hakkında 3 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilmesi, hem TCK’nın 103. maddesinin düzenleniş amacı ile karşılaştırmalı hukuka, hem de ceza hukukunun genel ilkeleri ile bu kapsamda eşitlik ilkesine, hak ve adalet duygusuna aykırı bulduğumdan,

SSÇ hakkında eyleminin cinsel istismar niteliğinde olmadığından beraatine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/2468, Karar No: 2020/650, Tarih: 22.01.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/2468 E.  ,  2020/650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 07.04.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5511, Karar No: 2016/9716, Tarih: 22.11.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/5511 E.  ,  2016/9716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.08.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.05.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vd. vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 22.11.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden taraf gelmedi. Karşı taraftan davacı vekili Av. ... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.350 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılar ... ve ...'dan alınıp davacıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.11.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9709, Karar No: 2014/9856, Tarih: 19.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/9709 E.  ,  2014/9856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Olay günü gündüz saat 12:00 sıralarında müştekinin açık ve faal olan işyerinden kısa bir süreliğine ayrıldığı sırada açık olan işyeri kapısının önüne tabure koymasının işyerini kapattığı anlamına gelmeyip bu nedenle atılı suçun unsurları oluşmayacağı halde sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 19.03.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/357, Karar No: 2020/388, Tarih: 10.06.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2019/357 E.  ,  2020/388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Kütahya 2. İş Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğü vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 10.09.2013 tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin S.L.İ. Müessese Müdürlüğü bünyesinde ihale ile iş alan alt işverenler nezdinde 17.02.2005 tarihinde işe başladığını, en son alt işveren olan davalı ... bünyesinde çalışmakta iken iş sözleşmesinin 05.09.2013 tarihinde feshedildiğini, davalı T.K.İ. Genel Müdürlüğünün asıl işveren, işyerini devralan diğer davalı .... Genel Müdürlüğünün de işyerinin devir ve intikali hükümlerine ve ilgili mevzuata göre yine asıl işveren, diğer davalı ...’in ise alt işveren olarak müvekkiline karşı müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını, müvekkilinin hizmet ilişkisinde kesinti olmamasına rağmen şirketler arasında girdi-çıktı yapıldığını, işyerinde ilk olarak maden ayıklama işinde sonrasında ise pikap şoförü olarak arıza yapan araçlara usta ve personel ile gerekli malzeme taşıma işini yaptığını, iş sözleşmesinin hiçbir haklı gerekçe gösterilmeden sözlü olarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

Davalı Cevabı:

5. Davalı .... Genel Müdürlüğü (EÜAŞ) vekili 15.11.2013 havale tarihli cevap dilekçesinde; müvekkilinin kamu tüzel kişisi olup, asıl işi elektrik üretimi dışında kalan işleri ihale mevzuatı uyarınca dışarıdan temin etmek olduğunu, davacının dava dilekçesinde belirttiği tarihte Seyitömer Linyit İşletmesi Müessese Müdürlüğünde (S.L.İ.) çalışmaya başladığını, daha sonra anılan Müdürlüğün 03.09.2012 tarihli ve 2012/T-14 sayılı Yüksek Planlama Kurulu Kararının 5. maddesi doğrultusunda düzenlenen devir protokolü ile Elektrik Üretim A.Ş. (EÜAŞ) Genel Müdürlüğüne bağlandığını, davacının Seyitömer Termik Santralini özelleştirme ile devralan ....’de çalışmakta iken 05.09.2013 tarihinde iş sözleşmesinin sona erdiğini, öncelikle müvekkilinin taraf sıfatının bulunmadığını, zira davacının müvekkilinin işçisi olmadığını, alt işveren işçisi olup en son işverenin davalı ... olduğunu, müvekkili ihale makamı olduğundan işçilik haklarının gerçek ve nihai sorumlusunun ihale ile anahtar teslimi iş alan alt işverenler olduğunu, bir işin bütünüyle bir işverene devri durumunda veya anahtar teslimi denilen biçimde işin verilmesi hâlinde artık asıl-alt işveren ilişkisinin söz konusu olmayacağını, davacıya ait belge ve dokümanların özelleştirme ile S.L.İ. Müessese Müdürlüğünden Garp Linyitleri Müessese Müdürlüğüne devredilmiş olup, davacının işe başladığı tarih ile özelleştirme tarihi arasındaki tüm dokümanların Garp Linyitleri Müessese Müdürlüğünden temin edildiğinde davacının çalıştığı diğer firmalara davanın ihbar hakkı saklı kalmak kaydıyla davanın davacı işçinin yanında çalıştığı yüklenicilere ayrı ayrı ihbar edilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

6. Davalı T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğü vekili 03.10.2013 tarihli cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davalı S.L.İ. Müdürlüğünün müvekkili Kuruma bağlı olmadığını, önce davalı ...’a daha sonra ise özelleştirme sonucu dava dışı Çelikler Taahhüt İnş. San. A.Ş.’ye devredildiğini, Yüksek Planlama Kurulunun 03.09.2012 tarihli ve 2012/T-14 sayılı kararı ve bu karara istinaden yapılan protokol ile anılan işyerinin 23.10.2012 tarihinden itibaren tüm personeli, varlıkları (menkul-gayrımenkul), hak ve vecibeleri ile birlikte EÜAŞ’a devredildiğini, işletmenin devrinden sonra doğmuş bir alacağın, sadece işletmenin mevcut sahibinden istenebileceğini, feshin devirden sonra gerçekleştiğini, dolayısıyla müvekkilinin bu davada taraf sıfatının bulunmadığını, davacının davalı ...’in işyerinde çalışan S.L.İ. Müdürlüğünden ihale ile iş alan yüklenicinin sigortalı işçisi olduğunu, müvekkili Kurum ile yüklenici arasında asıl-alt işveren ilişkisinin bulunmadığından müteselsil sorumluluğunun söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

7. Davalı ... vekili 30.10.2013 havale tarihli cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davalı işyerinde ihale ile yüklenicilere verilen işin asıl iş olduğunu, bu işin yükleniciler aracılığı ile yaptırıldığını, çalışacak işçilerin dahi belli olduğunu, işçilerin uzun yıllar bu şekilde çalıştığını, her yıl yenilenen ihale dolayısıyla farklı firmalarda sadece kâğıt üzerinde bir değişiklik yapılarak sigorta bildirimlerinin bu firmalar üzerinden yapıldığını, işi yürüten, planlayan ve hatta işin bitim süresini belirleyen ve anında işi bitirebilenin davalı ... olduğunu, davacının 2005 yılından beri davalı işyerinde çalıştığını, her yıl çalışan bu işçinin yaptığı işte değişen bir şeyin olmadığını, aynı işi yaptığını, arada sadece yüklenicilerin değiştiğini, davacının baştan beri Müessese Müdürlüğü işçisi olduğunu, davalı T.K.İ. S.L.İ Müessese Müdürlüğü ile EÜAŞ Genel Müdürlüğü arasında düzenlenen 05.10.2012 tarihli protokol ile 23.10.2012 tarihi itibariyle davalı Müdürlüğün tüm personeli, varlıkları, hak ve vecibeleri ile birlikte EÜAŞ Genel Müdürlüğüne devredildiğini, EÜAŞ Genel Müdürlüğünden de özelleştirme ile devralan .... ile müvekkili arasında önceki işverenden ihaleyle alınan işlerin devralan şirketle de devam etmesi için 90 günlük bir protokol imzalandığını ve protokolün de 05.09.2013 tarihinde sona erdiğini, davacı ile müvekkili arasında yapılan iş sözleşmesinin belirli süreli iş sözleşmesi olduğunu, dolayısıyla protokolün bitmesiyle de iş sözleşmesinin kendiliğinden sona erdiğini, müvekkilinin yeni ihaleyi alamadığı için davacıyı çalıştırma şansı ve imkanı da kalmadığını, davalılar arasındaki ilişkinin asıl-alt işveren ilişkisi olmadığını, muvazaa bulunduğunu, davacının müvekkili bünyesinde yaklaşık 1-1,5 yıllık çalışması olduğundan tüm çalışma süresinden sorumlu olamayacağını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararı:

8. Kütahya 2. İş Mahkemesinin 06.07.2015 tarihli ve 2015/201 E., 2015/545 K. sayılı kararı ile; davalı ...’in son alt işveren niteliği nedeniyle davacının tüm çalışma süresinden kaynaklanan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağından sorumlu olacağı, davalı T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğünün ise müteselsil sorumlu olduğu dönemin 17.02.2005-23.10.2012 (EÜAŞ’a devir tarihi) arası dönem olduğundan sorumluluğunun devreden işveren sıfatıyla sadece kıdem tazminatı açısından olduğu, davalı ... yönünden ise devralan işveren sıfatıyla söz konusu işyerinin devredildiği 17.06.2013 tarihine kadar olan dönemden (dava dışı ....’ye devir tarihi) sorumlu olduğu, iş sözleşmesinin sona erme anında asıl işveren sıfatının bulunmaması nedeniyle sadece ilgili dönemdeki ücret ve süre ile sınırlı olmak kaydı ile kıdem tazminatından sorumlu olduğu sonucuna ulaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. Kütahya 2. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. Kütahya 2. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

10. Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 03.05.2018 tarihli ve 2015/29893 E., 2018/10533 K. sayılı kararı ile; 1 nolu bentte davalıların sair temyiz itirazlarının reddine karar verildikten sonra, 2 nolu bentte aynen;

“…Davalı ...'nin davacının kıdem tazminatından sorumluluğu yalnızca kendisinin devraldığı 23.10.2012-17.06.2013 tarihleri arası dönemi kapsadığından, bu davalı yönünden hükme dayanak alınan bilirkişi raporundaki hesaplamanın 17.02.2005-17.06.2013 tarihleri arası döneme yönelik olarak hatalı şekilde yapıldığı anlaşıldığından, belirtilen döneme ilişkin yeniden hesaplama yapılarak sonuca gidilmesi için, bozma kararı verilmesi gerekmiştir.”

gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

11. Kütahya 2. İş Mahkemesinin 15.11.2018 tarihli ve 2018/242 E., 2018/424 K. sayılı kararı ile; önceki gerekçelere ilaveten verilen kararın Yargıtayın yerleşik içtihatlarına ve Özel Dairenin daha önce verdiği onama kararlarına uygun olduğunu, ayrıca benzer şekilde açılan ve davacının devreden T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğündeki ilk çalışma tarihinden dava dışı Çelikler Şirketine yapılan devir tarihine kadar olan dönemden devirdeki işçinin ücretine göre EÜAŞ’ın müştereken ve müteselsilen sorumluluğu dikkate alınarak hesaplanan kıdem tazminatlarının tahsiline yönelik verilen kararların İzmir Bölge Adliye Mahkemesi ve Bursa Bölge Adliye Mahkemesi denetiminden geçerek kesinleştiği, Özel Dairenin eldeki davadaki ayrıntılı ve hukuksal gerekçeler ile aynı doğrultuda olan seri halde incelediği Kütahya 1. İş Mahkemesinin 6 adet dava dosyasında verdiği bozma kararına ilgili mahkemece uyularak verilen kararların Yargıtay denetiminden geçerek onandığı, eldeki davada verilen bozma kararından 11 gün sonra Özel Dairece incelenen bir başka dosyada T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğü, EÜAŞ ve Çelikler Şirketine karşı açılan davada, verilen direnme kararında davalı ...’ın davacının T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğünde çalışmaya başladığı ilk tarihten Çelikler Şirketine devir tarihine kadar olan dönem ve bu tarihte davacıya verilen ücret dikkate alınarak davalı ...’ın müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verildiği, bu kararın temyizi üzerine Özel Dairece onandığı, benzer şekilde onanan ya da Özel Daire denetiminden geçerek davalı ...’ın sorumluluğuna ilişkin verilen bozma kararlarına ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına değinilerek aynı nitelikte davası olan işçiler hakkında aynı daireden kaynaklı farklı kararlar çıkmasının önlenmesi, yine bireylerin yargı sistemine ve mahkeme kararlarına duymaları beklenen güvenin zarar görmemesi, yargı mercilerinin kamuoyu nezdinde yargıya olan güveni muhafaza etme bakımından kararlarında belirli bir istikrar sağlanması gerektiği, uygulama birliği, hukuki belirlilik ve öngörülebilirlik ilkelerinin de nazara alınması gerektiği, bozma kararında belirtildiği üzere EÜAŞ’ın işçiye karşı sorumluluğu hesaplanırken sadece T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğünden devraldığı ve Çelikler Şirketine devrin gerçekleştiği dönem için hesaplama yapılmasının ve dolayısıyla işçinin sadece bu ara dönem için EÜAŞ’a başvurulabileceği görüşünün hem davalı ...’ın TKİ’den devralan sorumluluğunu işçi karşısında aşırı derece daralttığı ve bunun sonucunda işçi lehine yorum ilkesinin ihlal edildiği, devralan işverenin devreden işveren nezdinde geçen hizmet süresinden de sorumlu tutulduğu, bu esaslara göre hesaplanacak kıdem tazminatının tamamını ödeyen devralan işveren, Borçlar Kanunu’nun genel hükümlerine göre, devreden işverene 1475 sayılı Kanun’un 14/2

...’ın TKİ’den devralan sorumluluğunu işçi karşısında aşırı derece daralttığı ve bunun sonucunda işçi lehine yorum ilkesinin ihlal edildiği, devralan işverenin devreden işveren nezdinde geçen hizmet süresinden de sorumlu tutulduğu, bu esaslara göre hesaplanacak kıdem tazminatının tamamını ödeyen devralan işveren, Borçlar Kanunu’nun genel hükümlerine göre, devreden işverene 1475 sayılı Kanun’un 14/2. fıkra hükmü uyarınca sorumlu tutulduğu kıdem tazminatı miktarı için rücu edebileceği, bu durum işverenler arasında ileride açılması muhtemel rücu davasında dikkate alınacağı, işyeri devirlerinde 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 429. maddesinde işçi için öngörülen yazılı izin şartı gibi bu maddede öngörülen işçiyi koruyucu düzenlemeler; 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 178. maddesinde sadece ticari şirketlerin birleşmesi durumunda işçiler lehine olan düzenlemeler ve işyeri veya işyerinin bir bölümünün devri kavramının yorumunda 1977/187 sayılı yönerge, 19.06.1998 tarihli ve 98/50 sayılı yönerge değişikliği ve Avrupa Adalet Divanının 11.03.1993 tarihli Ayşe Süzen davasına ilişkin kararında belirtilen kıstaslar hep işçiler lehine olan düzenlemeler olduğu, işçinin korunması ve iş güvencesi bağlamında risk taşıyan bir durumda tüm bu boşlukların kanunun ruhuna ve AB yönergelerine uygun doldurulması gerektiği, oysa bozma kararının işçi lehine yorum ilkesinin ihlali sonucunu doğurduğu gerekçeleriyle önceki kararda direnilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

12. Direnme kararı süresi içinde davalılar T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğü ve EÜAŞ vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

13. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; işyerinin davalı T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğü nezdinde faaliyet göstermekte iken Yüksek Planlama Kurulu Kararı ve bu Karara istinaden yapılan protokol sonucu davalı ...’a, daha sonra yapılan özelleştirme neticesinde ihbar olunan ....’ye intikali ile faaliyetine devam ettiği, davacının alt işveren işçisi olarak davalı işyerinde çalıştığı somut olayda; davalı ...’ın davacının kıdem tazminatından sorumluluğunun, işyerini devralıp özelleştirme ile ihbar olunan şirkete devrettiği 23.10.2012-17.06.2013 tarihleri arası mı yoksa devreden davalı TKİ Kurumu Genel Müdürlüğü bünyesinde çalıştığı dönem ile kendi bünyesinde geçen çalışma süresi toplamı (17.02.2005-17.06.2013) üzerinden mi hesaplanması gerektiği noktalarında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

i. Davalı T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğü vekilinin temyizi yönünden;

14. Hukuki yarar dava şartı olduğu kadar, temyiz istemi için de aranan bir şarttır.

15. Davalı vekilinin Mahkemece verilen ilk karara yönelik tüm temyiz itirazlarının Özel Dairece reddedildiği görülmekle, direnme kararına yönelik temyiz isteminde hukuki yararı bulunmamaktadır.

16. O hâlde davalı T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğü vekilinin direnme kararına yönelik temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmelidir.

ii. Davalı ... vekilinin temyizi yönünden;

17. İşyeri devri 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun/İş Kanunu/Kanun) 6. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

"İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer.

Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür.

Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl süre ile sınırlıdır.

Tüzel kişiliğin birleşme veya katılma ya da türünün değişmesiyle sona ermesi halinde birlikte sorumluluk hükümleri uygulanmaz.

Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır.

Yukarıdaki hükümler, iflas dolayısıyla malvarlığının tasfiyesi sonucu işyerinin veya bir bölümünün başkasına devri halinde uygulanmaz.".

Yukarıdaki hükümler, iflas dolayısıyla malvarlığının tasfiyesi sonucu işyerinin veya bir bölümünün başkasına devri halinde uygulanmaz.".

18. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 1. fıkrasında belirtildiği üzere işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birim olan işyerinin devrinden söz edebilmek için işyerini veya işyeri bölümünü oluşturan ekonomik birliğin kimliğini koruyarak devredilmesi gerekir.

19. İşyeri devrinin temel ölçütü ekonomik birliğin kimliğinin korunması olup, Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

20. İşyeri bölümünün devrinde, mal imal eden işyerlerinde maddi unsurlar örneğin makine ve araçlar öne çıkarken, hizmet üreten işyerlerinde know-how, patent, lisans ve işgücü gibi unsurlar ön plandadır. Kimliğini koruyarak ekonomik birliğin devrinde önemli olan, devredilen üretim faktörleri arasında işlevsel bağlılığın korunması ve başka bir organizasyon yapısına dâhil olduğunda, devralanın bu yolla aynı veya aynı tür ekonomik faaliyeti devam ettirmesidir (Süzek, S.: İş Hukuku, Yenilenmiş 18. Baskı, İstanbul 2019, s. 196).

21. Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

22. Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.