muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/876, Karar No: 2025/644, Tarih: 05.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/876 E.  ,  2025/644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1165 E., 2023/1644 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/557 E., 2021/199 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 30.05.2019 tarihinde davalıya ait elektrik iletim hattından kaynaklanan yangın sonucu müvekkiline ait taşınmazda bulunan fıstık ve zeytin ağaçlarının yanarak zarar gördüğünü, olayın meydana gelmesinde davalı şirketin kusurlu olduğunu belirterek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 100,00 TL'nin yangın tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, yargılama sırasında ıslah dilekçesi ile talebini 468.353,71 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili; oluşan zarar ile davalı şirket eylemi arasında illiyet bağının bulunmadığını, husumetin TEDAŞ'ta olduğunu, olayın meydana gelmesinde bir kusurlarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalıya ait nakil hattındaki seksiyoner direğinden meydana gelen yangın sonucunda davacıya ait 770 adet fıstık ağacı ile 160 adet zeytin ağacının zarar gördüğü gerekçesiyle; davanın kabulüne, 468.353,71 TL tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; karar karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; olayda davalı şirketin kusurunun ispatlanmadığını, elektrik direklerinin sorumluluğununun TEDAŞ'ta olduğunu, kusur sorumluluğu söz konusu olsa bile kusur oranlarının objektif belirlenmesi gerektiğini ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, elektrik enerjisi dağıtım hattından kaynaklandığı iddia olunan yangın nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; olayda davalı şirketin kusurunun ispatlanmadığını, elektrik direklerinin sorumluluğununun TEDAŞ'ta olduğunu, kusur sorumluluğu söz konusu olsa bile kusur oranlarının objektif belirlenmesi gerektiğini ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, elektrik enerjisi dağıtım hattından kaynaklandığı iddia olunan yangın nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye ve özellikle 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 71. maddesi uyarınca önemli ölçüde tehlike arz eden enerji nakil hattını işletmesi nedeniyle kusursuz sorumlu olduğu anlaşılan davalı şirketin illiyet bağının kesildiğini ispat edememesine, ayrıca davalı şirketin Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 9 ve 10. maddeleri uyarınca gerekli tedbirleri almaması nedeniyle munzam (ek) kusurlu bulunduğunun hükme esas alınan bilirkişi raporu ile belirlenmiş olmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6868, Karar No: 2019/9588, Tarih: 30.05.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/6868 E.  ,  2019/9588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Borçlunun temyiz isteminin incelenmesinde;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının REDDİNE;

2-Alacaklının temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan icra takibinde, borçlunun icra mahkemesine başvurarak meskeniyet şikayetinde bulunduğu, mahkemece şikayetin kabulü ile taşınmazın satılarak hale münasip ev değeri olan 230.000,00 TL ‘nin borçluya, artanın alcaklıya ödenmesine karar verildiği, kararın taraflarca istinafı üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nin 11.7.2018 tarih ve 2018/276 E. - 2018/1684 K. sayılı kararı ile borçlunun istinaf başvurusunun esastan reddine, alacaklının istinaf başvurusunun ise kısmen kabulü ile mahkeme kararının kaldırılmasına ve şikayetin kısmen kabulü ile taşınmazın 230.000,00 TL’den az olmamak üzere satılmasına, bu tutarın borçluya, kalanın haciz sırasına göre ilgili alacaklıya ödenmesine hükmedildiği, kararın taraflarca temyiz edildiği görülmektedir.

İİK'nun 82. maddesinin 1. fıkrasının 12. bendi gereğince; borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise İİK'nun 82/3. maddesine göre satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı hak sahiplerine ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu unsurları içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu unsurları içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Borçlunun, şikayete konu taşınmazın bulunduğu yerde oturması zorunlu olmadığından, daha mütevazi semtlerde edinebileceği meskenin değerinin bilirkişi marifeti ile tespit edilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda; şikayete konu, İstanbul İli Kadıköy ilçesinde bulunan taşınmazın değerinin 495.000,00 TL, borçlunun, İstanbul’un daha mütevazi semtlerinde (Maltepe, Kartal, Pendik, Sultanbeyli, Sancaktepe vs.) oturabileceği daha küçük bir dairenin fiyatının ise 230.000,00 TL olduğunun bildirildiği görülmüş olup, borçlunun tek başına yaşadığı da nazara alındığında hale münasip olarak belirlenen ev değerinin yüksek olduğunun kabulü gerekir.

O halde, gerektiğinde yeniden keşif yapılarak, borçlunun, meskeninin bulunduğu yerden daha mütevazi koşullara sahip yerlerde haline münasip evi alabileceği değerin belirlenerek, bu tespitten sonra, borçlunun haline münasip evi alabileceği miktar, mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın hak sahiplerine ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nin 11.7.2018 tarih ve 2018/276 E. - 2018/1684 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 30/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1219, Karar No: 2009/3742, Tarih: 04.03.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/1219 E.  ,  2009/3742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İncirliova Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :12.6.2007
Yargıtay — Esas No: 2014/34879, Karar No: 2014/36243, Tarih: 01.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/34879 E.  ,  2014/36243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 08.04.2014 gün ve 2014/4830 Esas, 2014/11785 Karar sayılı kararı ile “davacının, ... İlköğretim Okulu'nda okuyan öğrencilerin velilerinden toplanan paralar ile oluşturulan özel bütçeden ücretini aldığı, 5510 Sayılı Yasa'nın 4/a maddesi kapsamında sigortalı olup, hasren ... İlköğretim Okulu öğrencilerine hizmet vermek üzere çalıştığı, otuz işçi sayısının belirlenmesinde sadece bu iş yerinde çalışan işçi sayısının dikkate alınması gerektiği, buna göre davacının çalıştığı iş yerinde fesih tarihi itibari ile otuz işçiden az sayıda işçi çalıştığı anlaşıldığından, davacının 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmasının mümkün olmadığı, davanın reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile kararın bozulmasına ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3 maddesi uyarınca davanın kesin olarak reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, davalı işyerinin T.C. Milli Eğitim Müdürlüğü’ne ait olduğunu, bakanlığa ait tüm işyerlerindeki işçi sayısının dikkate alınması gerektiğini, emsal karar bulunduğunu, maddi hataya dayalı Dairemiz kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının onanmasını talep etmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için fesih bildiriminin yapıldığı tarihte işyerinde 30 ve daha fazla işçi çalıştırılması gerekir. İşverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan işçi sayısına göre belirlenir.

Davacının her ne kadar ... İlköğretim Okulu'nda okuyan öğrencilerin velilerinden toplanan paralar ile oluşturulan özel bütçeden almakta ise de iş görme edimini davalı bakanlığa ait okulda yerine getirdiği, onun işçisi olduğu, bakanlığı aynı iş kolunda birden fazla işyeri bulunduğu, bu işyerlerinde toplam çalışan sayısının otuz işçinin üzerinde olduğu, bu nedenle dairemiz kararının maddi hataya dayandığı anlaşılmıştır. Davacının iş sözleşmesi de geçerli nedenle feshedilmediğinden, mahkemece feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesi isabetli bulunmuştur.

SONUÇ : Yukarda açıklanan nedenlerle

1-Maddi hataya dayalı Dairemizin 08.04.2014 gün ve 2014/4830 Esas, 2014/11785 Karar sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

SONUÇ : Yukarda açıklanan nedenlerle

1-Maddi hataya dayalı Dairemizin 08.04.2014 gün ve 2014/4830 Esas, 2014/11785 Karar sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 01.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4186, Karar No: 2015/43018, Tarih: 17.09.2015

**6. Ceza Dairesi         2015/4186 E.  ,  2015/43018 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2014/249621

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2014

NUMARASI : 2013/137 (E) ve 2014/147 (K)

SUÇ : Hırsızlık, kasten yaralama

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

14/02/2011 tarih ve 27846 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 09/02/2011 tarih ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 14. maddesinde yapılan değişiklik ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19/01/2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümüne ilişkin kararına göre; “28/06/2014 tarihinden sonra düzenlenen tebliğnameler bakımından, görevli dairenin belirlenmesinde; mahkumiyete ilişkin mahkeme kararlarındaki nitelendirmenin esas alınacağı”nın anlaşılması karşısında; hükümdeki nitelendirmeye, uygulama maddelerine, temyizin kapsamına ve tebliğname tarihine göre; işin incelenmesi Yüksek 13. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın incelenmek üzere adı geçen Daireye GÖNDERİLMESİNE, 17/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21521, Karar No: 2024/4883, Tarih: 20.03.2024

**3. Ceza Dairesi         2021/21521 E.  ,  2024/4883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2137 E., 2019/852 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte

bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.07.2018 tarih ve 2017/352 Esas ve 2018/392 sayılı Kararı ile sanık hakkında anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme, anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçunun beraberinde başka suç işleme, silahlı terör örgütü kurma veya yönetme suçlarından 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının e bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 25.09.2019 tarihli ve 2018/2137 Esas, 2019/852 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan beraate ilişkin hükmünün kaldırılarak, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 inci maddesinin yedinci fıkrasının ikinci cümlesi, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5327 sayılı Kanun'un 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 23.11.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemleri özetle;

1.Bank Asyadaki hesap hareketlerinin rutin olduğuna, örgütsel amaçlı olmadığına,

2.Şüpheden sanık yararlanır ilkesinin göz önüne alınması gerektiğinei

3.Hata hükümlerinin tartışılması gerektiğine,

4.Yetersiz delille mahkumiyet hükmü kurulduğuna,

5.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemleri özetle;

1.Bank Asyadaki hesap hareketlerinin rutin olduğuna, örgütsel amaçlı olmadığına,

2.Şüpheden sanık yararlanır ilkesinin göz önüne alınması gerektiğinei

3.Hata hükümlerinin tartışılması gerektiğine,

4.Yetersiz delille mahkumiyet hükmü kurulduğuna,

5.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince yüklenen anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme, anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçunun beraberinde başka suç işleme, silahlı terör örgütü kurma veya yönetme suçlarının unsurlarının oluşmadığı, silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararları verilmiştir

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ilk derece mahkemesinin beraate ilişkin hükmünün kaldırılarak sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır.

Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 inci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 inci maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.