muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6240, Karar No: 2021/4219, Tarih: 23.06.2021

Mahkeme burada tarafsızlık konusunda subjektif ve objektif testlerin yapılması gerektiğini, subjektif test ile bir yargıç hakkında kişisel kanaatini belirleme çabası şeklindeki davranışların test edildiği, objektif test ise bu konuda haklı kuşku duyulmasına engel olan yeterli güvencelerin bulunup bulunmadığının test edilmesi esas itibariyle görünümde tarafsızlığın sağlanması gerektiği sonucuna varmıştır. Yani tarafların yargıcın tarafsızlığında kaygılanmak için haklı bir sebeplerinin bulunmaması gerektiği, kaygılanmak için haklı bir sebebin bulunduğu takdirde yargıç davadan çekilmelidir diyerek burada sözleşmenin 6/1 fıkrasının ihlal edildiğine karar vermiştir (Osman Doğru, İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi İçtihatları-I, sh.501)

AİHM bir kararında (AİHM, Farhi/Fransa, 17070/05, l6 Ocak 2007), Mahkeme, Farhi-Fransa davasında, bazı jüri üyelerinin, duruşmaya ara verildiği sırada savcı ile temasa geçmeleri, onların tarafsızlığına gölge düşürdüğü için 6. maddenin ihlal edildiği sonucuna varmıştır. Mahkeme’ye göre, sanığın bir mahkemenin bağımsızlığı ve tarafsızlığı hakkında algısı belirleyici olmamakla beraber önemlidir; önemli olan, sanığın algısının nesnel olarak haklı görülüp görülmemesidir'. (Findlay, par.73; Incal, par.71) (Doğru, Osman-Nalbant, Attila: İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi, Açıklama ve Önemli Kararlar, C.I,) şeklindeki tespiti ile 'Mahkeme, ceza

yargılamasında mahkemenin dışarıya tarafsız olduğu görünümü vermesi konusunun önemine vurgu yapmıştır.

Kanımca da;

CMK’nun 22 ve 23. maddelerinde hâkimin görev yasakları sayılmıştır.

CMK’nın 24. maddesinde, görev yasakları dışında, hâkimin tarafsızlığını şüpheye düşüren ve kanunda sayılmayan diğer sebeplerden dolayı da hâkimin reddi isteminde bulunabileceği, hakimin tarafsız olmasının yetmeyeceği, tarafsız görünümün de gerekli ve zorunlu olduğu, zira tarafsızlığın, sübjektif ve objektif olmak üzere iki yönü vardır. Bunlardan sübjektif tarafsızlık, hâkimin birey olarak tarafsız olmasıdır. Objektif tarafsızlık ise, mahkemenin kurum olarak kişide bıraktığı güven verici izlenim ve tarafsız görünümdür. Bu durumda toplumda adalet arayan kişinin “beni tutuklayan hakim; ağır cezada beni mahkum etti” bu söylem, bu algı, bu görüntü objektif tarafsızlık kriterine aykırı mıdır değil midir? Yani mahkemenin kurum olarak kişide bıraktığı güven verici izlenim ve tarafsızlık görünümü zedelenmiş midir zedelenmemiş midir?

CMK 23/2 maddesinde “Aynı işte soruşturma evresinde görev yapmış bulunan hâkim, kovuşturma evresinde görev yapamaz.”

Bu maddedeki düzenleme esas itibariyle aynı mahkemede yürütülen yargılama sürecinin tümünü kapsar ve dolayısıyla o mahkemedeki görülen davadaki kaynak belgeler olan sorgu, tutuklama müzekkeresi ve tutukluluğun devamına ilişkin karar yapılan yargılama faaliyetinin bir parçasıdır. Yasa koyucu bu düzenlemeyle aynı işte soruşturma evresinde görev yapmış bulunan hakimin kovuşturma evresinde görev yapamayacağını açıkça belirtmiştir.

Bu maddedeki düzenleme esas itibariyle aynı mahkemede yürütülen yargılama sürecinin tümünü kapsar ve dolayısıyla o mahkemedeki görülen davadaki kaynak belgeler olan sorgu, tutuklama müzekkeresi ve tutukluluğun devamına ilişkin karar yapılan yargılama faaliyetinin bir parçasıdır. Yasa koyucu bu düzenlemeyle aynı işte soruşturma evresinde görev yapmış bulunan hakimin kovuşturma evresinde görev yapamayacağını açıkça belirtmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda Anayasanın 90/5. maddesinde yer alan “usulüne uygun yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir.... Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası anlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası anlaşma hükümleri esas alınır.” hükmünün varlığı yine CMK 23/2 maddesinde “Aynı işte soruşturma evresinde görev yapmış bulunan hâkim, kovuşturma evresinde görev yapamaz.” hükmü gözönüne alındığında tarafsızlık ve adil yargılama hakkının zedelenmemesi için sulh ceza hakimi olarak tutuklama işlemini yapan hakimin aynı sanık hakkında ağır ceza mahkemesinde verilen davada mahkumiyet hükmüne ilişkin karara katılması usul ve yasaya aykırıdır. Kısaca sanığın sorgusuna katılan hakim kovuşturma evresinde görev yapamaz, karar veremez.

Ayrıntıları yukarıda açıklanan sebeplerden dolayı kararın; usul, kanun, Anayasanın 90/5. maddesi gereğince iç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi hükümleri ve yine aynı Mahkemenin kararlarına aykırı olduğu düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

Yazı İşl. Md.
Yargıtay — Esas No: 2012/32981, Karar No: 2014/27079, Tarih: 18.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/32981 E.  ,  2014/27079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 8. İŞ MAHKEMESİ (KARTAL 4. İŞ)

TARİHİ : 10/07/2012

NUMARASI : 2010/1378-2012/658

DAVA :Davacı, prim alacağı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait A..Tıp Merkezinde Ruh Sağlığı ve Hastalıkları servisinde Ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı olarak çalıştığını, taraflar arasında belirli süreli iş akdinin yapıldığını, iş sözleşmesinin süresi bitmeden işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, prim ve bakiye süre ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, yapılan sözleşmenin belirli süreli olup olmadığı ve davacının prim ve bakiye süre ücret alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K).

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

Somut olayda, davacının uzman doktor olarak çalıştığı ve taraflar arasında 6 ay süreli iş sözleşmesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Olayda belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşulların bulunduğu söylenemez. Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, taraflar arasında belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasını gerektirecek objektif nedenler bulunmadığından bakiye süreye ait ücret talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 18.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22758, Karar No: 2015/17174, Tarih: 12.05.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/22758 E.  ,  2015/17174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, gece vardiyası çalışma zammı, hafta tatili, yemek yardımı, yıllık izin, sözleşmeden doğan fark ücret, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı belediyeye ait Fırın Müdürlüğünde işçi olarak çalıştığını, çalışma süresince iş sözleşmesi, kanun ve toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, izin, yemek yardımı, sözleşmeden doğan fark ücret, hafta tatili, genel tatil ve gece vardiyası çalışma zammı ücreti alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı def'inde bulunmuş ve davacıya tüm hak ve alacaklarının eksiksiz olarak ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin dava konusu gece vardiyası çalışma zammına hak kazanıp kazanmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı işveren işyerinde uygulanmakta olan Toplu İş Sözleşmesinin 51. maddesinde “Saat 20.00 - 06.00 arasında yapılan çalışmalar gece çalışmalarıdır. Bu saatlerde çalıştırılan işçilere ücretleri %30 zamlı ödenir.” şeklinde düzenleme bulunduğu anlaşılmaktadır.

2-Davacı işçinin dava konusu gece vardiyası çalışma zammına hak kazanıp kazanmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı işveren işyerinde uygulanmakta olan Toplu İş Sözleşmesinin 51. maddesinde “Saat 20.00 - 06.00 arasında yapılan çalışmalar gece çalışmalarıdır. Bu saatlerde çalıştırılan işçilere ücretleri %30 zamlı ödenir.” şeklinde düzenleme bulunduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının gece vardiyası çalışma zammı tanık anlatımı ve ilgili toplu iş sözleşmesi hükmü gereğince hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Ancak, davalı ... bir kamu kurumu olup, kamu görevlisi niteliğindeki çalışanlar tarafından tutulan puantaj kayıtlarına salt davacı imzasını taşımaması sebebi ile itibar edilmemesi isabetli olmamıştır. Ayrıca dosya içindeki Aralık 2009-Mart 2010 dönemine ilişkin günlük imzalı devam çizelgelerinde, giriş saatinin 08:00 ve çıkış saatinin 14:00 olarak yazıldığı anlaşılmaktadır. Davacının gece çalışması yapması halinde bunun kayıt altına alındığı kabul edilerek puantaj kaydı olan dönemler ve gece çalışması bulunmadığı anlaşılan Aralık 2009-Mart 2010 dönemi hesaplamadan dışlanmalıdır. Yine hükme esas alınan bilirkişi raporunda gece vardiyası çalışma zammı alacağı hesaplanırken yüzde otuz zamlı olarak hesaplama yapıldığı; Toplu İş Sözleşmesinin 51. maddesi gereğince ödenmesi gereken zamlı ücret hesaplanırken işçinin bir kat tutarındaki miktarı ücretin içinde aldığı ve sadece yüzde otuz zamlı kısım için hesaplama yapılması gerektiğinin de göz önünde bulundurulmadığı anlaşılmaktadır. Puantaj kaydı olan dönem ile gece çalışması bulunmadığı sabit olan dönemin hesaplamadan dışlanmaması ve hesaplamanın sadece yüzde otuz zamlı kısım için yapılmaması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/726, Karar No: 2013/10693, Tarih: 26.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/726 E.  ,  2013/10693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/10/2012

Yanlar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece  asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi  İ raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava ve birleştirilen davalar, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı  tapu iptali ve tescili  isteğine ilişkin olup, Mahkemece, asıl ve birleştirilen davaların kısmen  kabulüne karar verilmiştir.

Davacıların, dava ve birleşen davalarda, çekişmeli 825 ada 21 parsel sayılı taşınmazın kayıt maliki olan miras bırakanları A..F..A.un 18/02/2000 tarihinde öldüğünü, kızı M..'nin daha önceden çocuksuz olarak ölmesi nedeniyle  mirasçılık sıfatı kazanmayan M..'nin eşi  olan  S.. A..'ın mirasçı gösterildiği, yanlış veraset ilamıyla, miras bırakan A..F.. A.'un mirasçıları ile mirasçı olmayan  S..A..adına çekişmeli 825 ada 21 parsel sayılı taşınmazın intikalen tescil işleminin yapıldığını; davalı tapu idaresininde kusurlu olduğu ileri sürülerek, davada hasım gösterildiği, tapu maliki olarak gözüken bir kısım davalıların miras bırakanı S..A.adına olan tapu kaydının iptal edilerek miras bırakanları A.F.A.un gerçek mirasçıları tescili isteğinde bulundukları, bilahare davacılar vekilinin, birleşen 2011/340 esas sayılı dava yönünden davalı Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'ne izafeten Samsun Valiliği aleyhine açmış olduğu davadan feragat ettiği görülmektedir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre, Mahkemece, çekişmeli 825 ada 21 parsel sayılı taşınmazın kayıt maliki olan davacılar ile bir kısım davalılar murisi  A.F. A.'un 18/02/2000 tarihinde öldüğü,kızı M.nin daha önceden çocuksuz olarak  ölmesi nedeniyle    mirasçılık sıfatı kazanmayan M.nin eşi S.n A.adına  da   diğer mirasçılarla birlikte intikalen tescil işleminin yapıldığı,  bir kısım davalılar murisi S..A.. adına oluşan tescilini yolsuz olduğu kabul edilmek suretiyle, dava ve birleştirilen davalarda, davaya konu  825 ada 21 nolu parselin tapu kaydının iptali ile muris A.F.A. mirasçıları N.A., E.A.İ. A., H. A., Z.G.(A.) adlarına el birliği mülkiyeti (iştiraken) şeklinde intikalen tesciline, davalı Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'ne izafeten Samsun Valiliği aleyhine açılan davanın reddine,davalı S.A..aleyhine açılan davanın, ölü kişi aleyhine dava açılamayacağından, HMK'nun 114 ve 115. maddeleri gereğince dava şartı noksanlığı nedeniyle usülden reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacıların, sair temyiz itirazları yerinde değildir, reddine Ancak, yukarıdaki olgular ve iddianın ileri sürülüş biçimine göre, asıl davanın yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, birleştirilen davaların aynı nedenlere dayalı olarak taraf teşkilini sağlamaya yönelik olarak açıldığı ve  eldeki dava ile birleştirilerek görüldüğü açıktır.

Bu durumda, asıl davanın ve birleştirilen davaların, aynı amacı gerçekleştirmeye yönelik  tek bir dava olarak değerlendirilmesi gerekeceği tartışmasızdır.

Hal böyle olunca, asıl ve birleştirilen davalar tek bir dava olarak kabul edilerek, harç, vekalet ücreti ve yargılama giderlerininin buna göre belirlenmesi gerekirken, ayrı ayrı davalar olarak değerlendirilerek  harç, vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden ayrı ayrı hüküm kurulması doğru olmadığı gibi, çekişmeli taşınmazın kayıt maliki A..F..A..un  mirasçısı olmadığı halde yolsuz olarak adına tescil işlemi gerçekleştirilen S..A..nın  mirasçıları olan bir kısım davalıların, kabul kapsamına alınan murisleri S..A..ın  payının değeri olan  24.813,08 TL üzerinden, vekille temsil edilen davacılar lehine  belirlenecek nispi vekalet ücretiden, karar ve ilam harcından ve yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaları gerekirken,  S..A..mirasçıları olan davalıların, harç,vekalet ücreti ve yargılama giderinden sorumlu olmadıkları gerekçesiyle  davacıların sorumlu tutulmaları yönündeki kararında doğru olduğu seylenemez.

Öte yandan, hakkındaki davanın reddine karar verilen davalı İdare  lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, davalı İdare  lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmeside isabetsizdir.

Davacı tarafça fazla yatırılan harcın iadesi her zaman mümkün olduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Öte yandan, hakkındaki davanın reddine karar verilen davalı İdare  lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, davalı İdare  lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmeside isabetsizdir.

Davacı tarafça fazla yatırılan harcın iadesi her zaman mümkün olduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Davacıların,  yukarıda değinilen  yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedelere hasren  (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.06.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16095, Karar No: 2014/11857, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16095 E.  ,  2014/11857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2012/406-2013/433

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı SGK vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davacı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı SGK vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.