muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8672, Karar No: 2014/9785, Tarih: 15.05.2014

Davacı üçüncü kişi, borçludan sonra haciz adresinde faaliyete başlamıştır. Her ne kadar alacaklıdan mal kaçırmak için danışıklı işlemler yapıldığı yönünde somut deliller dosyaya yansımamış olsa da; 01.01.2012 tarihli haciz sırasında üçüncü kişinin borçludan fatura karşılığında satın aldığını iddia ettiği halılara rastlanmıştır. Bu koşullarda İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğunun kabulü gerekir.

İspat yükü altında olan üçüncü kişinin hacze konu halılar ile ilgili sunduğu faturalar icra takibine konu çek tarihinden yaklaşık bir ay kadar önce düzenlenmiştir. Davalı alacaklı çekin kaynağının önceden borçlu ile yapılan 19.07.2011 tarihinden itibaren düzenlenen faturalar kapsamındaki halı alım satımından kaynaklandığını iddia etmektedir, davacı üçüncü kişinin de bu duruma itirazı bulunmamaktadır.

Bu durumda hacze konu halılarla ilgili faturaların borcun doğum tarihinden sonra düzenlendiği, borçlunun faturalarda 31.05.2011’den itibaren fiilen çalışmadığı yeri yaklaşık 3 ay sonra düzenlene faturalarda faaliyet adresi olarak gösterdiği anlaşılmaktadır.

Hacze konu diğer eşyaların bir kısmı ile ilgili hiç fatura sunulamadığı, diğerleri için sunulan faturaların da borcun doğumundan sonra düzenlendiği ve bunların çoğu ile ilgili ödeme kayıtlarının yer almadığı, ticari defterin usulüne uygun tutulmadığı bilirkişi incelemesi ile saptanmıştır.

Bu koşullarda iki hacze konu eşyalar yönünden de istihkak iddiasının reddi yerine davanın kısmen kabulüne yönelik hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Kabule göre de; İİK’nun 97/13. maddesi uyarınca alacaklı yararına tazminata hükmedilebilmesi için aranan yasal koşulların ne şekilde gerçekleştiği buna göre; hangi mahcuzlar yönünden takibin ya da satışın durdurulması kararı verildiği hususları gerekçede belirtilip tartışılmadan ve tazminat oranının da 6352 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik uyarınca 05.07.2012’den itibaren geçerli olmak üzere %20 olarak değiştirildiği dikkate alınmadan yazılı biçimde hüküm kurulması isabetli değildir. Gerçekten de gecikme tazminatına hükmedilirken, İİK’nun 36. maddesi uyarınca kararlaştırılan teminatın tutarı değil bu teminat karşılığında hangi mahcuzlar yönünden takibin ya da satışın durdurulduğu önem taşır ve bu miktar üzerinden alacağın geç elde edildiği düşünülerek hesaplama yapılması gerekir.

Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi vekili ile davalı alacaklı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 296,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya iadesine, 15.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9165, Karar No: 2012/10813, Tarih: 08.10.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/9165 E.  ,  2012/10813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... vd. Vek.Av....

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın üzerinde irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Sonradan yazılan gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması, 10.04.1992 gün ve 1991/7-1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince mutlak bozma nedenidir.

Taraflara tefhim edilen kısa kararda "Tesis edilen irtifak hakkı bedelinin 27.140,88 TL olduğunun tespitine" denildiği halde gerekçeli kararda, "tesis edilen irtifak hakkı bedelinin 23.920,95 YTL olduğunun tespitine" şeklinde karar verilmiştir. Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca diğer hususlar incelenmeksizin mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6517, Karar No: 2017/2891, Tarih: 25.10.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/6517 E.  ,  2017/2891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, icra müdürlüğünce düzenlenen sıra cetvelinin yasaya uygun olmadığını, yaptıkları araştırmada borçlunun SGK...’a muaccel herhangi bir borcunun bulunmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, SGK İl Müdürlüğünce kurumları borçlusu ... hakkında ... Mal Müdürlüğüne herhangi bir haciz bildirisi gönderilmediği, sıra cetveline konu para üzerinde SGK'nın herhangi bir haczi bulunmadığı, icra müdürlüğünce paranın ilk sıradaki şikayetçi tarafa ödenmesine karar verilmesi yerine SGK ile garamaten paylaştırma yapılması doğru görülmediği belirtilerek, şikayetin kabulüne, icra Müdürlüğünce düzenlenen şikayet konusu sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Paylaşıma konu bedel...’in Milli Eğitim Müdürlüğü’ne yapılmış olan işten kaynaklanan hak ediştir. Bu işle ilgili ... Sosyal Güvenlik Kurumu İl Müdürlüğü’nün 30.10.2012 tarihli yazısından anlaşıldığına göre, kurumun prim alacağı mevcuttur. 5510 sayılı Kanun'un 10. maddesinde, prim alacağının olmaması halinde hakediş alacağının yükleniciye veya diğer alacaklılara ödeneceği amirdir. Hakedişi doğuran işle ilgili Sosyal Güvenlik Kurumunun prim alacağı bulunduğuna göre, prim alacakları ödenmeden ihaleyi alan, işi yapan olayımızda borçlu ve alacaklılarına para ödenmesi mümkün olmadığından, icra müdürlüğünce yapılan işlem de bu nedenle Kanun’a uygun bulunduğundan şikayetin reddine karar verilmesi gerekir iken, yazılı şekilde ve yanılgılı gerekçe ile şikayetin kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle şikayet olunan vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayet olunan yararına BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10923, Karar No: 2013/1684, Tarih: 31.01.2013

**21. Hukuk Dairesi         2011/10923 E.  ,  2013/1684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti ve alacak davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki,...’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ...yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ...'na iadesine, 31/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4151, Karar No: 2010/6446, Tarih: 06.07.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/4151 E.  ,  2010/6446 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile Ak Sigorta A.Ş aralarındaki dava hakkında Bakırköy 4.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 22.4.2008 gün ve 2008/377-2008/503 sayılı hükmün Dairenin 16.11.2009 gün ve 2009/4484-2009/7548 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davacı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HYUY’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 172,00 TL para cezasının davacıdan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve peşin harcın karar düzeltme harcına mahsubuna 6.7.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17083, Karar No: 2014/12274, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17083 E.  ,  2014/12274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Turgutlu 1. Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2013

NUMARASI : 2007/646-2013/271

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek ve tebligat parçaları eklenerek, temyiz süresi geçtikten sonra da gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletilerek gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı Kurum vekilince sunulan temyiz dilekçesi, HUMK'nun 433. maddesi gereğince diğer davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek ve tebligat parçası da eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06//2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5467, Karar No: 2023/6186, Tarih: 31.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/5467 E.  ,  2023/6186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/998 E., 2023/248 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/339 E., 2020/158 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ile davacının yaşlılık aylığının yeniden hesaplanması istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı asil; 01.07.1976-22.08.2001 tarihler arasında sigortalı olarak çalıştığını, 28.08.2001 tarihinde yaşlılık aylığı almak için kuruma müracaat ettiğini ve emekli olduğunu, emekli maaşının hesaplanmasında hata yapıldığını düşündüğünü, 7176 gün prim ödemesi ve prime esas kazançlarının hep yüksek olmasına rağmen alınan emekli maaşının çok düşük olduğunu, hizmet döküm cetvelini incelediğinde 1992-1998 yılları arasında ödenmiş olan isteğe bağlı sigorta primlerinin kayda alınmadığını, İBS primlerinin 7/4 ÜST olarak ödendiğini, hizmet döküm bilgilerine göre 31.12.1989 tarihinde işten ayrıldıktan sonra isteğe bağlı sigortaya giriş tarihinin 01.06.1992 olmasına rağmen Kurum kayıtlarında 01.01.1998 olarak görüldüğünü belirterek emekli aylığının yeniden hesaplanması gerektiğinin tespitini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özet olarak; davacının 23.08.2001 tahsis talebine istinaden 01.09.2001 tarihi itibariyle 6936 gün hizmeti üzerinden yaşlılık aylığı bağlandığını, 24.10.2002 tarihinde vermiş olduğu dilekçeye istinaden 1983-1986 yılları dikkate alınarak toplam hizmetinin 7246 gün olarak hesaplandığını, 69,70 TL fark ödemesi gönderilmiş olduğunu ancak sigortalının 09.11.2016 tarihinde yeniden itirazı üzerine toplam gün sayısının 7176 olarak düzeltildiğini, 101,76 TL borç çıkartılarak aylığından tahsil edildiğini, davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararında özetle; " uyuşmazlık davalı Kurum tarafından davalıya 2001 yılında bağlanan yaşlılık aylığı ve daha sonra itiraz üzerine yeniden bağlanan yaşlılık aylığında davacının iddia ettiği 1992-1998 yılları arasında isteğe bağlı primlerinin davacıya bağlanan yaşlılık aylığında dikkate alınıp alınmadığı noktasında toplanmaktadır. Davacının Kuruma 23/08/2011 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu ve davalı kurum tarafından 01/09/2001 tarihi itibariyle davacıya yaşlılık aylığı bağlandığı (192.474.395 TL + SYZ+4.690,00 TL olarak toplam 6936 gün dikkate alınarak bağlandığı) tespit edilmiştir. Davacının yeniden 09/10/2016 tarihli dilekçe ile bağlanan yaşlılık aylığının yeniden incelenerek isteğe bağlı primlerinin dikkate alınması yönünde itiraz etmiştir. Kurum tarafından yapılan inceleme sonucu SGK Bağcılar SGM tarafından 07/11/2019 tarihli yazıda davacının isteğe bağlı primlerinin 01/01/1998-31/08/2000 tarihleri arasında 960 gün olduğunun belirtilmesi ve davacıya bağlanan yaşlılık sigortası tahsise esas bilgiler tablosunda 1998 yılı için 360 gün sigorta günü, 1999 yılına ait (248+112=360) gün ve 2000 yılında 240 gün sigortalı hizmetlerinin olduğu, 1992 yılında davacının süresine dahil edilmediği isteğe bağlı süresi olarak 1992 yılında 240 gün, 1993 yılında 360 gün, 1994 yılında 360 gün, 1995 yılında 360 gün, 1996 yılında 360 gün, 1997 yılında 360 gün , 1998 yılında 360 gün, 1999 yılında 360 gün, 2000 yılında 240 gün ilavesi olduğu görülmekle yaşlılık aylığı bağlanması yönünden toplam günü 7176 gün olarak dikkate alındığı, bu kapsamda yaşlılık aylığı yeniden düzenlenerek bağlanmıştır. Bu durumda davacının isteğe bağlı primlerinin bağlanan yaşlılık aylığında dikkate alınmadığı yönündeki itirazlarının dosya kapsamında adı geçene davacıya yaşlılık sigortası tahsise esas bilgiler tablosunda mevcut olduğu görülmekle davacı talebinin kabulünün mümkün olamayacağı," gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının İBS primi ödemeye başlama tarihinin 01.06.1992 olduğunu, İBS primlerini ödemesinin hiç ara vermeden Ağustos 2000 dönemine kadar devam ettiğini, 01.06.1992 ile 31.01.1998 tarihleri arasında ödemiş olduğu isteğe bağlı sigorta primlerinin emeklilik hesabında değerlendirilmediğini, bilirkişi raporuna itirazlarının dikkate alınmayıp, ek rapor dahi alınmadan eksik bilgi ve soruşturmaya dayalı olarak karar verildiğini, davanın kabulü gerektiğini belirterek, istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, Kurum işleminin iptali ve yaşlılık aylığının yeniden hesaplanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/5833, Karar No: 2014/6976, Tarih: 03.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/5833 E.  ,  2014/6976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında her ne kadar kısa karar ile gerekçeli karar arasında hüküm farklılığı bulunduğu anlaşılmışsa da; iddianamede eylemin nitelendirmesi ve mahkemenin kabulü dikkate alınarak yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'a atılı hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4 maddelerine göre hesaplanan 6 yıllık zamanaşımının suç tarihi olan 27.12.2006 ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, hükmün BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Kısa kararda iddianame ve dosya kapsamına uygun olarak hüküm kurulmasına rağmen, gerekçeli kararda dosyada sanık sıfatını taşımayan ... ile ilgili hüküm kurulması ve suça sürüklenen çocuk ... ile ilgili dosya ile alakalı olmayan hükmün kurulması suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.