muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10820, Karar No: 2014/12902, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/10820 E.  ,  2014/12902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/04/2014

NUMARASI : 2014/192-2014/538

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı SGK vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2815, Karar No: 2014/12908, Tarih: 18.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2815 E.  ,  2014/12908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12342, Karar No: 2012/13439, Tarih: 27.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/12342 E.  ,  2012/13439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, vasi tayini istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde, Türk Medeni Kanunu'nun 405. maddesine dayalı olarak ...'a vasi atanması istenilmiş, mahkemece kısıtlı adayının görünüşe göre akıl bozukluğu veya akıl hastalığı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Vesayete ilişkin hükümler kamu düzenine ilişkin bulunduğundan, mahkemece, re'sen araştırma yapılması ve bütün delillerin toplanması gerekir. Türk Medeni Kanununun 409/2. maddesi; akıl hastalığı veya akıl zayıflığı sebebiyle kısıtlamaya ancak resmi ... kurulu raporu üzerine karar verilebileceğini, hakimin karar vermeden önce kurul raporunu gözönünde tutarak kısıtlanması istenilen kişiyi dinleyebileceğini hükme bağlamış olup mahkemece, bir ... kuruluşundan konu ile ilgili heyet raporu alınıp, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/33, Karar No: 2024/6317, Tarih: 24.06.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/33 E.  ,  2024/6317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/502 E., 2022/10 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın Reddi/ Hükmün Düzeltilerek Onanması

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davacı Vekili

Taraflar arasında görülen muvazaalı işlemin iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmesi üzerine yeniden yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince tekrar Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı Saadet Koral vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairenin 20.12.2022 tarihli ve 2022/14113 Esas, 2022/17305 Karar sayılı ilamıyla hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Kararın düzeltilmesi davacı vekili tarafından istenilmekle; kesinlik, süre, karar düzeltme şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Daire kararında yer alan açıklamalara göre, 6217 sayılı Kanunun 30 uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440 ıncı maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteminin REDDİNE,

Aynı Kanun'un 442/3 ve 4421 sayılı Kanunun 4/b-1 maddeleri gereğince takdiren 2.320,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davacıdan alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11642, Karar No: 2017/9105, Tarih: 06.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/11642 E.  ,  2017/9105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kira bedelinin indirilmesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 2002 yılından bu yana dava konusu kantinin kiracısı olduğunu, en son düzenlenen 10/02/2013 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile aylık kira bedelinin 12.500 TL'ye çıkartıldığı, bu kira bedelinin fahiş olup indirilmesi gerektiğini, 2011-2012 eğitim döreminde 2360 olan öğrenci sayısının 2013-2013 eğitim döneminde 1647'ye kadar düştüğünü, öğrenci sayısındaki % 30'dan fazla düşüş nedeniyle müvekkilinin sözleşme ve mevzuat gereği kira bedelinin yeniden tespit edilmesini talep ettiğini, başvurusundan her hangi bir sonuç alamadığını, bazı yiyecek ve içeceklerin satışının yasaklanması, teneffüs sürelerinin kısaltılması nedeniyle kantin cirosunda ciddi azalma olduğunu, öğrenci sayısındaki azalış, Genelge ile getirilen kısıtlayıcı düzenlemeler, teneffüs zamanının düşürülmesi nedenleriyle hakkaniyete ve güncel duruma uygun olarak kira bedelinin belirlenmesi gerektiğini, müvekkilinin kirayı ödemekte güçlük çektiğini belirterek 10/02/2013 tarihli sözleşmede aylık 12.500 TL olan kira bedelinin 10/02/2013 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 6.500 TL olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının dayandığı hususuların bir kısmı mevcut iken kira sözleşmesini imzaladığını, sözleşme imzalandıktan sonra öğrenci sayısında düşüş olmadığını, bahsedilen Genelgenin tarihinin 2011 olduğunu, ayrıca tüm okul kantinlerinde uygulandığını, teneffüs süresinin 5 dakika olduğunu, davacının iddialarının doğru olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabülü ile dava konusu kira bedelinin 10/02/2013 tarihi itibari ile aylık 9.375 TL olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 10/02/2013 başlangıç tarihli, 1 yıl süreli kira sözleşmesi, davacı ile Pendik Lisesi Okul Aile Birliği arasında düzenlenmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabülü ile dava konusu kira bedelinin 10/02/2013 tarihi itibari ile aylık 9.375 TL olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 10/02/2013 başlangıç tarihli, 1 yıl süreli kira sözleşmesi, davacı ile Pendik Lisesi Okul Aile Birliği arasında düzenlenmiştir.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi ile değişik “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4.fıkrasında; “kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülkiye amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edilir.” hükmü bulunmaktadır. Yasa, süre bitiminden itibaren ecrimisil alınacağını hüküm altına aldığından, 2886 Sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca usulüne uygun yeni bir sözleşme yapılmadıkça kiracıyı fuzuli şagil kabul etmek gerekir.

Somut olayda; dava konusu taşınmazın davalıya 2886 Sayılı Kanun gereğince ihale ile kiraya verilip verilmediği dosya kapsamından anlaşılamamaktadır. Mahkemece, dava konusu taşınmazın kiralanmasına ilişkin varsa ihale evraklarının temini ile kiralanan taşınmazın 2886 sayılı Yasaya göre kiraya verilip verilmediği saptandıktan sonra, taşınmazın ihale ile kiralandığının anlaşılması halinde yukarıdaki açıklandığı üzere kira sözleşmesinin bitim tarihi olan 10/02/2014 tarihi itibariyle kira ilişkisi sona ereceğinden davacıyı fuzuli sagil kabul etmek gerekir bu tarihten sonra kira sözleşmesinden kaynaklanan her hangi bir talepte bulunulamayacağı gözetilerek bir karar verilmesi gerekmektedir. Kiralananın 2886 sayılı Kanun gereğince kiraya verilmediğinin tespiti halinde 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 307. maddesinde " Kiracı, kiralananın kullanımını etkileyen ayıpların varlığı hâlinde, bu ayıpların kiraya veren tarafından öğrenilmesinden ayıbın giderilmesine kadar geçen süre için, kira bedelinden ayıpla orantılı bir indirim yapılmasını isteyebilir." düzenlemesi gereğince davacı tarafından, kira bedelinin indirilmesi talep edildiğine göre TBK.'un 307. maddesine göre değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1598, Karar No: 2022/988, Tarih: 01.03.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/1598 E.  ,  2022/988 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesi : Şırnak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.05.2018 tarih ve 2017/757 - 2018/275 sayılı kararı

Suç : Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma, tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

Hüküm: 1-Sanıkların TCK'nın 302/1, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetlerine dair İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 221/4-2. cümle, 221/5, 62, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetlerine dair istinaf kararı,

2-Sanıkların TCK'nın 174/1, 3713 sayılı Kanunun 4 ve 5/2 maddeleri delaletiyle TCK'nın 174/2, 62, 52/1-2, 52/4, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetlerine dair istinaf başvurularının esastan reddi,

3-Sanık ...'in 6136 sayılı Kanunun 13/1, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 62, 52/1,2, 52/4, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme istemlerinin, İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemesinde, silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda, savunmaya yeterli imkanın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunma imkanının kullanılabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile değişik CMK’nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren REDDİNE,

I-Sanık ... hakkında 6136 sayılı kanuna muhalefet suçu yönünden verilen hükme ilişkin temyiz itirazının incelenmesinde;

Sanık hakkında ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma veya taşıma veya bulundurma suçundan verilen hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesinin kararı, verilen cezanın tür ve süresine göre CMK'nın 286/2-a maddesi gereğince temyiz edilemez nitelikte olduğundan sanık müdafiinin temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

II-Sanıklar ... ve ... hakkında tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme ve silahlı terör örgütüne üye olma suçları yönünden verilen hükümlere ilişkin temyiz itirazının incelenmesinde;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

II-Sanıklar ... ve ... hakkında tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme ve silahlı terör örgütüne üye olma suçları yönünden verilen hükümlere ilişkin temyiz itirazının incelenmesinde;

24.11.2016 tarih ve 6763 sayılı Kanunun 15. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanunun 174/2 maddesinde yer alan ''yarı oranında'' ibaresinin "bir kat" olarak değiştirilmesi, yine 3713 sayılı TMK'nın 5/2 maddesinde ''suçun örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmiş olmasından dolayı ilgili maddesinde cezanın arttırılmasının öngörülmesi durumunda arttırımın bu maddeye göre yapılacağının ancak yapılacak arttırımın ise cezanın 2/3'sinden az olmayacağının'' ifade edilmesi karşısında; İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 174/1 maddesi gereğince belirlenen temel cezanın 3713 sayılı Kanunun 5/2 maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanunun 174/2 maddesi gereğince 2/3 oranında artırım yapılarak sonuç cezanın eksik belirlenmesi bu hususa ilişkin aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç yolunda gerçekleştirilen hazırlık hareketlerinin tamamlanmış suç kabul edilip cezalandırılmadığı hallerde eylemin hangi şartlarda icra hareketi sayılacağı sorunu ile karşılaşılır. Sorunun çözümü bağlamında ortaya konan ve TCK’nın 35. maddesinin gerekçesinde “Eğer failin kastının şüpheye yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkmasıyla icranın başlayacağı yolundaki sübjektif ölçüt kabul edilirse, kişinin düşüncesi ve yaşam tarzı dolayısıyla cezalandırılmasına varabilecek bir uygulamaya yol açılacaktır. Çünkü hazırlık hareketleri aşamasında da kastın varlığının şüpheye yer vermeyecek biçimde tespit edilebilmesi mümkün olup, böyle bir ölçüt hazırlık – icra hareketleri ayrımı konusunu bir kanıtlama sorunlu haline getirmektedir... Açıklanan bu nedenlerle, tasarıdaki “kastı şüpheye yer bırakmayacak” ölçütü madde metninden çıkartılmış ve bunun yerine “doğrudan doğruya icraya başlama” ölçütü kabul edilmiştir. Böylece işlenmek istenen suç tipiyle belirli bir yakınlık ve bağlantı içindeki hareketlerin yapılması durumunda suçun icrasına başlanılmış sayılacaktır.” denilmekle benimsenen (Artuk/Gökçen/Yenidünya, Genel Hükümler, (7), s. 569-570; Centel/Zafer Çakmut, (4), s. 455; Öztürk/Erdem, kn. 359; Hakeri, Ceza Hukuku, (15), s. 423 vd.; Özbek, Teşebbüs ve Kusurluluğa, s. 20.- Prof. Dr. Mahmut Koca ve Prof. Dr. İlhan Üzülmez Türk Ceza Hukuku Genel Hükümleri s. 408), Yargıtay tarafından da uygulanagelen (Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.10.2010 tarih 1-153/206 sayılı kararı vb.) objektif teori- Frank formülüne göre;

Suçun kanuni tarifinde unsur veya nitelikli hal olarak belirtilmiş hareketlerin gerçekleştirilmesi halinde icra hareketlerinin başladığını kabul etmek gerekir. Gerçekleştirilen bir hareketin icra hareketi teşkil edip etmediğinin belirlenmesinde, hareketin harici olarak değerlendirilmesiyle yetinilmemeli, özellikle bu hareketin suçun konusuyla yakın bağlantı içerisinde olup olmadığı ve suçun konusu bakımından tehlikeye sebebiyet verip vermediği de araştırılmalıdır. Bir hareket kısmi olarak tipik olmasa da mahiyeti itibariyle yapılan değerlendirmeye göre tipik harekete zorunlu olarak bağlı ise icra hareketi sayılmalıdır (Prof. Fatih Selami Mahmutoğlu - Av Serra Karadeniz-LLM/Türk Ceza Kanunu Genel Hükümleri Şerhi/sayfa 792, 793, 794, İçel Ceza Hukuku Genel Hükümler sayfa 503 ve devamı, Artuk/Gökçen/Yenidünya, Genel Hükümler, (7), s. 569-570; Centel/Zafer Çakmut, (4), s. 455; Öztürk/Erdem, kn. 359; Hakeri, Ceza Hukuku, (15), s. 423 vd.; Özbek, Teşebbüs ve Kusurluluğa, s. 20.- Prof. Dr. Mahmut Koca ve Prof. Dr. İlhan Üzülmez Türk Ceza Hukuku Genel Hükümleri s. 408).

Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda, somut olay incelendiğinde;

Uygulamada istikrar kazanmış içtihatlar ve Dairemizin kabulü doğrultusunda, insanların yaşadıkları yerlere ağır sonuçlar doğurabilecek miktarda patlayıcı madde yerleştirilmesi ya da patlatılması halinde; ölüm, yaralanma, mala zarar verme gibi zarar suçlarının oluşabileceği gibi en azından bu suçların gerçekleşme tehlikesi doğacaktır. Bu tür eylemlerin amaç suçu gerçekleştirmeye elverişli fiillerden olduğuna kuşku yoktur. Somut olayda ise PKK terör örgütü üyesi olan sanıkların Beytüşşebap İlçe Emniyet Müdürlüğüne bombalı eylem yapmak için gönderildikleri, bomba yüklü bir valizle henüz eylemlerini gerçekleştiremeden emniyet yakınlarında yaya olarak yürürken yakalandıkları anlaşılmakla patlayıcı madde bulundurma ve bir yerden başka yere nakletme eylemi gerçekleşmişse de amaç suç açısından somut tehlike oluşturan hazırlık hareketi niteliğinde olan fiilin, TCK'nın 302. maddede tanımlanan suç açısından elverişli eylem olarak kabulüne olanak bulunmadığından tebliğnamedeki söz konusu eylem nedeniyle bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme ile silahlı terör örgütüne üye olma suçlarına ilişkin verilen hükümlerin ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Şırnak 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2000/3441, Karar No: 2000/3882, Tarih: 25.04.2000

20. Hukuk Dairesi 2000/3441 E., 2000/3882 K.

**20. Hukuk Dairesi 2000/3441 E., 2000/3882 K.**

**- HARMAN YERİ

- KADASTRO TESBİTİNE İTİRAZ

- KÖY BOŞLUĞU**- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 16 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 18 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda; davanın kısmen kabulü yolunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verdikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı K... Köyü tüzel kişiliği, Hazine adına ham toprak niteliği ile tespit gören 128 Ada 1 parsel ve 112 Ada 30 parselin tespitine itiraz etmiş, Orman Yönetimi davaya katılmıştır. Yerel mahkemece 1 parselin ham toprak niteliği ile köy tüzelkişiliği; 30 parselin (A) ile işaretli 1123.01 m2'lik kesiminin köy boşluğu niteliği ile köy tüzel kişiliği; (B) ile işaretli 11876.99 m2'lik kesiminin orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, anılan karar Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

1- Toplanan kanıtlara, dosya kapsamına göre 30 parselin (B) kesiminin orman olduğu saptanıp bu yolda kurulan hükümde isabetsizlik bulunmadığından bu kesime yönelik Hazine temyizinin reddi ile bu kesim yönünden kurulan hükmün onanması gerekmiştir.

2- Toplanan kanıtlara, dosya kapsamına göre Orman Yönetiminin 1 parsel ve 30 parselin (A) kesimine yönelik temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3- Davalı Hazinenin 128 Ada 1 parsel ile 112 Ada 30 numaralı parselin uzman bilirkişi krokisinde (A) ile işaretli bölümü hakkındaki temyiz itirazlarına gelince; yapılan keşif ve toplanan delillere göre 128 ada 1 numaralı parselin tespit tutanağında yazılı olduğu gibi köy boşluğu olduğu davacı köy tüzel kişiliğinin taşınmaz üzerinde özel bir zilyetliğinin bulunmadığı saptanmıştır. Köy boşluklarının mülkiyeti 3402 sayılı Kadastro Yasasının 18/1 maddesi hükmüne göre Hazineye aittir. Bu nedenle; 128/1 numaralı parsel hakkındaki davanın reddi ile tutanağında yazılı nitelikleri ile Hazine adına tescili gerekir.

112 Ada 30 numaralı parselin temyize konu (A) bölümünün köylüler tarafından eskiden beri harman dökülen yerlerden olduğu, toplanan delillerden anlaşılmaktadır. 3402 sayılı Yasanın 16/B maddesine göre harman yerleri orta malı niteliğinde taşınmazlardan olup, bu bölümün de sözü edilen yasa hükmüne göre harman yeri niteliği ile sınırlandırılıp yüzölçümü hesaplanarak özel siciline yazılması gerekirken, özel mülk olarak köy tüzelkişiliği adına tapuya tescil edilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır

Sonuç: 1- Yukarıda 1. bendde açıklanan nedenlerle; Hazinenin 30 parselin {

{B) kesimine yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu bölümünün (ONANMASINA),

II- Yukarıda 2. bendde açıklanan nedenlerle Orman Yönetiminin 1 parsel ve 30 parselin(A) kesimine yönelik temyiz itirazlarının (REDDİNE),