muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4000, Karar No: 2010/7365, Tarih: 22.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/4000 E.  ,  2010/7365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÜMRANİYE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/10/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 278 ada 6 parsel sayılı taşınmazını satmak üzere 8.2.2005 tarihinde düzenlenen özel vekaletname ile davalı S.'ı vekil tayin ettiğini, ancak adı geçen vekilin taşınmazı vekalet görevini kötüye kullanarak 11.2.2005 tarihinde babası olan diğer davalı S.'e satış suretiyle temlik ettiğini, bu temlikin muvazaalı olup, vekilin satış bedelini ödemediğini ve hesap verme borcunu ifa etmediğini ileri sürerek, tapu iptali ve tescil, olmazsa tazminat istelerinde bulunmuştur.

Davalı S., çekişme konusu taşınmazı davacıyla beraber aldıklarını, ancak kaydın davacı adına yapıldığını, bilahare aldığı payın adına devri için davacının diğer davalı S.'a vekaletname verdiğini, onun da kendisine devrettiğini, bu nedenle hiçkimseye borcunun bulunmadığını, taşınmaz üzerindeki binayı da kendisinin yaptırdığını beyan etmiştir.

Diğer davalı S., davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, vekalet görevinin kötüye kullanılması suretiyle temlikin gerçekleştirildiği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 22.6.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat S.U.ile temyiz edilen vekili Avukat K.T.geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmazsa tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacının çekişme konusu 278 ada 6 parsel sayılı taşınmazdaki 1243/2400 payının, 8.2.2005 tarihinde vermiş olduğu özel vekaletnameye istinaden vekili olan davalı S. tarafından 11.2.2005 tarihinde ve satış suretiyle diğer davalı S.’e temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Davacı, vekili olan davalı S.’ın kendisini zararlandırma kastıyla hareket ederek çekişmeye konu payı babası olan diğer davalıya temlik ettiğini ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

O halde, iddianın ileri sürülüş biçimi ve dava dilekçesinden taraflar arasındaki çekişmenin vekalet görevinin kötüye kullanılıp kullanılmadığının saptanmasıyla çözüme kavuşturulacağı açıktır.

Bilindiği üzere; Borçlar Kanununun temsil ve vekalet bağıtını düzenleyen hükümlerine göre, vekalet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

O halde, iddianın ileri sürülüş biçimi ve dava dilekçesinden taraflar arasındaki çekişmenin vekalet görevinin kötüye kullanılıp kullanılmadığının saptanmasıyla çözüme kavuşturulacağı açıktır.

Bilindiği üzere; Borçlar Kanununun temsil ve vekalet bağıtını düzenleyen hükümlerine göre, vekalet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

Borçlar Kanununda sadakat ve özen borcu, vekilin vekil edene karşı en önde gelen borcu kabul edilmiş ve 390/2 maddesinde "vekil, müvekkiline karşı vekaleti hüsnüniyetle ifa ile mükelleftir..." hükmüne yer verilmiştir. Bu itibarla vekil, vekil edenin yararına ve iradesine uygun hareket etme, onu zararlandırıcı davranışlardan kaçınma yükümlülüğü altındadır. Sözleşmede vekaletin nasıl yerine getirileceği hakkında açık bir hüküm bulunmasa veya yapılan işlem dış temsil yetkisinin sınırları içerisinde kalsa dahi vekilin bu yükümlülüğü daima mevcuttur. Hatta malik tarafından vekilin bir taşınmazın satışında, dilediği bedelle dilediği kimseye satış yapabileceği şeklinde yetkili kılınması, satacağı kimseyi dahi belirtmesi,ona dürüstlük kuralını, sadakat ve özen borcunu gözardı etmek suretiyle, makul sayılacak ölçüler dışına çıkarak satış yapma hakkını vermez. Vekil edenin yararı ile bağdaşmayacak bir eylem veya işlem yapan vekil değinilen maddenin birinci fıkrası uyarınca sorumlu olur.

Öte yandan, vekil ile sözleşme yapan kişi Medeni Kanunun 3. maddesi anlamında iyi niyetli ise yani vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Vekil vekalet görevini kötüye kullansa dahi bu husus vekil ile vekalet eden arasında bir iç sorun olarak kalır, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamaz.

Ne varki, üçüncü kişi vekil ile çıkar ve işbirliği içerisinde ise veya kötü niyetli olup vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını biliyor veya bilmesi gerekiyorsa vekil edenin sözleşme ile bağlı sayılmaması, Medeni Kanunun 2. maddesinde yazılı dürüstlük kuralının doğal bir sonucu olarak kabul edilmelidir. Söz konusu yasa maddesi buyurucu nitelik taşıdığından hakim tarafından kendiliğinden (resen) göz önünde tutulması zorunludur. Aksine düşünce kötü niyeti teşvik etmek en azından ona göz yummak olur. Oysa bütün çağdaş hukuk sistemlerinde kötü niyet korunmamış daima mahkum edilmiştir. Nitekim uygulama ve bilimsel görüşler bu yönde gelişmiş ve kararlılık kazanmıştır.

Somut olaya gelince; vekil ile diğer davalı baba oğuldur. Taşınmazı temellük eden davalılardan Sefer ise, çekişme konusu taşınmazı davacı ile beraber satın aldıklarını, ancak davacı adına tescil edildiğinden, almış olduğu payının adına devredilmesi için davacının vekaletname verdiğini ve vekilin de davacının istemi doğrultusunda temlik yaptığını, taşınmaz üzerindeki binayı da kendisinin yaptırdığını savunmuştur.

Davalının savunması gereğince davacıya teklif edilen yemin, davalının taşınmazın davacı Rıza Yiğit üzerine sicil kaydının oluşumuna ilişkin inançlı işlem savunmasına bağlı bir delil olup, teklif edilen yemin davacı tarafından eda edildiğine göre, davalının savunmasının dayanaksız kalacağı kabul edilmelidir. Bu durumda, vekilin yapmış olduğu satışın bedelsiz olduğu, gerçek manada bir satış olmadığı sabittir. O halde, anılan bu olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde vekil ile diğer davalı S.'in el ve işbirliği içinde hareket ederek davacıyı zararlandırma amacıyla temliki gerçekleştirdikleri sabittir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin yanılgılı değerlendirilmesi sonucu yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de; davacının çekişme konusu taşınmazdaki 1243/2400 payının temlik edildiği ve kalan pay üçüncü kişiye ait olduğu halde, taşınmazın tamamının tapusunun iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiş olması da isabetsizdir.

Davalıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 22.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3911, Karar No: 2011/8036, Tarih: 06.07.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3911 E.  ,  2011/8036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı ... Küçük ve Orta Ölçeklİ Sanayi Geliştirme İdaresi Başkanlığı vekili Avukat ...tarafından, davalı T.C. ... A.Ş. Genel Müdürlüğü aleyhine 29/04/2008 gününde verilen dilekçe ile 3624 sayılı Yasa gereği tahsili gereken aidat borcunun istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın reddine dair verilen 17/12/2009 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 26/04/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı kurum vekili Avukat ... ile karşı taraftan davalı banka vekilleri Avukat ... ... ..., Avukat... ve Avukat ... ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşagıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, 3624 sayılı Yasa gereği alınması gereken aidat borcunun tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş, kararı davacı temyiz etmiştir.

Davacı, 3624 sayılı "Küçük ve Orta Ölçekli Sanayi Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığı Kurulması Hakkındaki Kanun"un 14/c maddesine göre kurum bütçesi gelirlerinden olan, sermayesinin yüzde 50'sinden fazlası kamu kurum ve kuruluşlarına ait bankaların kurumlar vergisine matrah olan yıllık kârlarının yüzde 2'si nispetinde ödeyecekleri ve ilgili kuruluşların bir önceki yıla ait kâr miktarlarına göre her yıl Mayıs ve Ekim aylarında olmak üzere iki taksit halinde ödenmesi gereken 2003 yılı aidatının ödenmediği gerekçesiyle eldeki davayı açmıştır.

Davalı taraf, 2004 yılı aidatının ilk taksidinin Mayıs 2004'de ödendiğini, 5230 sayılı Yasa ile 3624 sayılı Yasa'nın 14/c maddesinin değiştirildiğini, yapılan değişiklikle maddeye "4603 sayılı Kanuna tabi bankalar hariç" ifadesinin eklendiğini, böylece aidat yükümlülüğünün sona erdiğini savunmuştur.

Yerel mahkeme, 5230 sayılı Yasa ile davalının aidat ödeme yükümlülüğünün ortadan kalktığını, 31/07/2004 tarihinde yasanın yürürlüğe girdiğini, Ekim 2004 tarihinde ödenmesi gereken ikinci aidatı artık ödeme yükümlülüğünden söz edilemeyeceği gerekçesiyle davayı reddetmiştir.

2010/3911-2011/8036

Yerel mahkeme, 5230 sayılı Yasa ile davalının aidat ödeme yükümlülüğünün ortadan kalktığını, 31/07/2004 tarihinde yasanın yürürlüğe girdiğini, Ekim 2004 tarihinde ödenmesi gereken ikinci aidatı artık ödeme yükümlülüğünden söz edilemeyeceği gerekçesiyle davayı reddetmiştir.

2010/3911-2011/8036

Mevcut yasal düzenlemeye göre davacı kurumun gelirleri arasında 3624 sayılı Yasa'nın 14/c maddesi gereğince "sermayesinin yüzde 50'sinden fazlası kamu kurum ve kuruluşlarına ait bankaların kurumlar vergisine matrah olan yıllık kârlarının yüzde 2'si nispetinde ödeyecekleri aidatlar"ın da yer aldığı, bu aidatın aynı madde gereği bir önceki yıla ait kâr miktarlarına göre belirleneceği ve her yıl Mayıs ve Ekim aylarında olmak üzere iki taksit halinde ödeneceği ve bu gelirlerin 6183 sayılı Yasa gereği tahsil olunacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak anılan yasa hükmü 31/07/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5230 sayılı "... ...Şirketi'nin... Bankası AŞ'ne Devri ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına ilişkin Kanun"un 10. maddesi ile değiştirilmiş ve davalı banka bu yükümlülüğün kapsamı dışında bırakılmıştır. Davalı banka Mayıs 2004 tarihinde aidatın ilk kısmını ... ise de, Ekim 2004 tarihinde ödemesi gereken aidatı, anılan değişiklik nedeniyle ödememiştir. Davacı, bu aidatın 2003 yılı aidatı olduğunu ve tamamının ödenmesi gerektiğini iddia etmiş, davalı ise bu aidatın 2004 yılı aidatı olduğunu ve 31/07/2004 tarihinde aidat ödeme yükümlülüğü ortadan kalktığından sorumlu olmadığını savunmuştur.

Yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere göre dava konusu aidatın, mahkemenin de kabul ettiği gibi 2004 yılı aidatı olduğu ve miktarının bir önceki yıla ait kurumlar vergisi matrahına göre belirlenip ödeneceği sabittir. Yasa değişikliği ile davalının aidat ödeme yükümlülüğü 31/07/2004 tarihine kadar devam etmektedir. 2004 yılı ilk altı ayı için aidatın ödendiği anlaşıldığından, ödenmeyen 2004 yılı 7. ayı aidatının belirlenmesi ve ödeme tarihi olan Ekim 2004 tarihinden itibaren 6183 sayılı Kanuna göre faiziyle hüküm altına alınması gerekirken, yanlış değerlendirmeye dayalı olarak davanın tümden reddi usul ve yasaya aykırı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacı kurum yararına takdir olunan 825,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalıya yükletilmesine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19135, Karar No: 2013/29654, Tarih: 24.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/19135 E.  ,  2013/29654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Altınözü İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Temyiz harç makbuzu ve temyiz defterine kayıt olmadığından temyiz dilekçesinin bu nedenle REDDİNE,

2-Borçlunun temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Borçlu hakkında çeke dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte, borçlu yetkili yerin Kadıköy İcra Dairesi olduğunu ileri sürmüş, mahkemece yetki itirazının reddine, diğer itirazları yönünden ise takip durdurulduğundan davanın konusuz kaldığını, bu nedenle karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

İİK'nun 50. ve HMK.'nun 447/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK' nun 6. maddesinin 1. cümlesine göre, "Genel yetkili mahkeme, dava açıldığı tarihte davalı gerçek ve tüzel kişinin yerleşim yeri mahkemesidir. Yerleşim yeri, 22/11/2001 tarihli ve 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre belirlenir." HMK'nun 7. maddesine göre; "Davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabilir."

Anılan hükümler çerçevesinde birden fazla borçlu varsa bunlardan birinin ikametgahında takip başlatılabilir ve bu durumda diğer borçlular yetki itirazında bulunamazlar. Ancak, anılan hüküm borçlulardan birinin ikametgahındaki (onun için genel yetkili) icra dairesinde takip yapılması hali içindir.

Somut olayda; itiraz eden borçluya ödeme emri 06.11.2012 tarihinde, yetki itirazında bulunmayan diğer takip borçlusu olan lehtara ise 05.11.2012 tarihinde tebliğ edilmiş olup bu borçlu yönünden takip, itiraz tarihi olan 08.11.2012 itibariyle henüz kesinleşmediğinden Altınözü icra dairelerinin yetkisi de kesinleşmemiştir. İtiraz eden borçlunun adresi Kadıköy olup çekin keşide yeri İstanbul, muhatap bankanın bulunduğu yer ise Pendik şubesi olduğu anlaşıldığından bu durumda yetkiye itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken gerekçe gösterilmeden yetkiye itirazın reddi isabetsizdir.

Ayrıca icra müdürlüğünce takip durdurulmuş ise de; bunun dayanağının Kadıköy 5.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2012/1082 esas sayılı dosyasında 17.09.2012 tarihinde verilen tedbir kararına dayandırıldığı görülmektedir. Söz konusu davada taraflar keşideci olan itiraz eden borçlu ile lehtar ........İnş.Malz.Tarım Ürn.Kimyevi Gübre Odun Kömür Pet.Ürn.Hayv.Gıda Ürn.Zirai İlaç Alım Satım Tic.Ltd.Şti.'dir. 6102 sayılı TTK'nun 818.maddesi göndermesiyle çekler hakkında da uygulanması gereken aynı yasanın 687/1.maddesi hükmüne göre kendisine başvurulan kişi düzenleyen veya önceki hamillerden biriyle arasındaki doğrudan doğruya var olan ilişkilere dayanan def'ileri başvuran hamile karşı ileri sürümez. Bu yasa hükmü gözetildiğinde, çekte alacaklı olan cirantanın taraf olmadığı istirdat davasında verilen tedbir kararı, takip alacaklısını bağlamaz. Bu nedenle mahkemece borçlunun diğer itirazlarının da esası incelenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi de doğru görülmemiştir.

Öte yandan, HMK'nun 297. madesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereğince hükümde “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin” yer alması zorunlu olup,  kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da  doğru bulunmamıştır.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15848, Karar No: 2016/20235, Tarih: 03.11.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/15848 E.  ,  2016/20235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, ... ili .... ilçesi 2. Bölge ... Köyü.... mevkii, ... parsel nolu taşınmazdaki... nolu dubleks konut niteliğindeki taşınmazın satışıyla ilgili davalı ...'a vekaletname verdiklerini, bu vekaletnameye istinaden davalının bu taşınmazı 20.09.2011 tarihinde .. .. isimli şahsa 150.000 TL bedelle sattığını, tapuda devir ve temlik işlemleri yapıldığını, alıcının satış bedelini ...'ın ... Bankası A.Ş. .... Şubesindeki hesabına 21.09.2011 tarihinde yatırdığını, bir çok kez taşınmaz bedelini istenmelerine rağmen davalı tarafından para verilmediğini belirterek 150.000 TL'nin 20.09.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacılardan ... eşi olduğunu, söz konusu bedelle öncelikle davacılardan ... borçlarını ödediğini, bakiye kalan parayı da yine davacılardan... verdiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Davacılar ..., ... ve ... yönünden açılan davanın KABULÜ ile; satış bedeli olan 149.000,00 TL'nin bu davacılara düşen (her bir davacı için 37.500,00 TL) toplam 112.500,00 TL'nin 20/09/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak bu davacılara verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalı vekili, 20.11.2014 tarihli dilekçesiyle; adli yardım talebi mahkemece karşılanmadığından harçtan muaf tutulması ve kararın temyiz edilmesi için bu konuda karar verilmesi için dilekçe vermiş; mahkemece 24.11.2014 tarihli ek kararla talep Yargıtay’a yapılacağından reddedilmiştir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 334/3 maddesinde kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin Yargıtay’a yapılacağı hükmü mevcuttur. Ancak davalı vekilinin dava esnasında sunduğu cevap dilekçesiyle adli yardım talebinin olduğunu beyan etmiş olmasına rağmen mahkemece davalı vekilinin adli yardım talebi ile ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir.

Oysaki davalı vekili mahkemeden adli yardım talebinde bulunmuştur. Mahkemenin bu talep konusunda öncelikle bir karar vermesi gerekir. Bu yönün gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 03/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5388, Karar No: 2015/22867, Tarih: 30.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/5388 E.  ,  2015/22867 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/181886

MAHKEMESİ : Amasra Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2012

NUMARASI : 2011/89 (E) ve 2012/51 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/2.maddesine göre belirlenen 4 ay adli para cezası üzerinden TCK'nin 86/3-a. maddesine göre (1/2) oranında artırım yapılarak 6 ay adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde 8 ay adli para cezasına hükmedilmesi ve sonraki indiriminde bu miktar üzerinden yapılması sureti ile fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hükmün TCK'nin 86/2.maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmından ''... 8 ay adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresi çıkarılarak yerine ''...6 ay adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresi eklenerek, yine hükmün, TCK'nin 62.maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmından ''... 6 ay 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresi çıkarılarak yerine ''...5 ay adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresi eklenerek, adli para cezasının miktarının belirlenmesine ilişkin hüküm fıkrasından ''..... 200 tam birim sayısı ile çarpılması sonucu 4.000.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına '' ibaresi çıkarılıp yerine ''...150 tam birim sayısı ile çarpılması sonucu 3.000.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ''ibaresi eklenmesi sureti ile hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.