muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5307, Karar No: 2015/6869, Tarih: 08.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/5307 E.  ,  2015/6869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/288715

MAHKEMESİ : Ünye(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2012

NUMARASI : 2012/482 (E) ve 2012/826 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Sanık F.. H.. hakkındaki eyleme ve yükletilen suça yönelik, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Sanıklar Ş.. H.., İ.. H.. ve S.. H.. haklarında kurulan hükümlerin temyizine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklar Ş.. H.. ve İ.. H..'nın, soruşturma evresindeki ifadelerinde, sanık S.. H.. ile karşılıklı küfürleştiklerini belirtmeleri, tanık N.. S..'ın da, tüm aşamalarda, her üç sanığın birbirine küfürler ettiğini ifade etmesi karşısında, sanıklar ve tanığın sözü edilen anlatımlarına hangi nedenle itibar edilmediği açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12983, Karar No: 2013/13567, Tarih: 04.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/12983 E.  ,  2013/13567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli ve haklı bir sebep olmaksızın feshedildiğini, feshin geçersiz olduğunu, müvekkilinin 29.05.2012 günü sağlık sorunu sebebiyle raporlu olduğunu, herhangi bir kanun dışı eyleme katılmasının söz konusu olmadığını, bu sebeplerle iş sözleşmesinin feshedilmesi işleminin iptaline ve müvekkilinin işe iade edilmesine bununla beraber işe başlatılmadığı takdirde buna ilişkin tazminat ve mahkeme kararının kesinleşmesine kadar çalıştırılmadığı süre ücretinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, 29.05.2012 tarihinde davacının üyesi olduğu Hava iş sendikasının çağrısı ile TBMM'de görüşülmekte olan hava iş kolunda grev yasağı getirilmesini düzenleyen yasa teklifi görüşmelerini protesto etmek amacıyla kanun dışı grev kararı alındığını, bu eylemin uygulanması için sendikanın üyelerine SMS mesajı attığını, ancak bununla sınırlı kalmadığını, yasa dışı eyleme destek veren bir grup işçinin Atatürk Havalimanında eylem yaptıklarını, slogan atıp uçuşa giden çalışanları protesto ettiklerini, görevine gitmemelerini sağlamak adına sözlü ve fiili engellemelerde bulunduklarını, davacının kanunsuz grev ve direniş eylemine destek vermek amacıyla sağlık raporu almak sureti ile görevini ifa etmediğini, davacının kanun dışı eyleme destek vermek için rapor aldığını ve göreve gelmeyeceğini iş yerine bildirmediğini, bu sebeple iş sözleşmesinin fesih edildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacının belirtilen tarihlerde raporlu olduğu, işverenin 29.05.2012 tarihinde işe gelmeyen herkesi kanun dışı greve katıldığı gerekçesiyle savunma alma gereği duymaksızın iş sözleşmesini feshettiği, davacının eyleme katılmadığı gibi davacıya ihtar verilmediği, geçerli fesih sebeplerinin oluşmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, davacının 29.05.2012 tarih ve sonrasında işyerinde meydana gelen eyleme katılıp katılmadığı ve eylem sebebiyle davalı işverence yapılan feshin haklı veya geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Anayasamızın “Grev ve Lokavt” başlığını taşıyan 54.maddesine göre “Toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında, uyuşmazlık çıkması halinde işçiler grev hakkına sahiptirler. Bu hakkın kullanılmasının ve işverenin lokavta başvurmasının usul ve şartları ile kapsam ve istisnaları kanunla düzenlenir.

Öncelikle taraflar arasındaki uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi kapsamına giren işçilerin iş sözleşmelerinin haklı veya geçerli nedene dayalı olarak feshedilip edilmediği ve bu bağlamda 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu'nun uygulanmasıyla ilgili olduğundan, anılan Kanun'un 66.maddesi gereğince dava konusu uyuşmazlığın çözümünde iş mahkemesi görevlidir. Bu nedenle davalının görev itirazının reddine ilişkin mahkeme kararı yerindedir.

Öte yandan, her ne kadar davacı doktor raporu aldığını, istirahatlı olduğunu iddia etmiş ve dosyaya rapor sunmuşsa da, sendikanın, üyelerinin cep telefonlarına gönderdiği mesaj sonrası 279 işçinin aynı gün rapor alması dikkate alındığında, bu raporların hastalık nedeniyle değil, eyleme iştirak amacıyla alındığı sonucuna varılmıştır. Gerçekten, 279 işçininaynı gün bir veya iki günlük raporlar alması hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir. Alınan raporların işyeri hekimliğince verilmediği ve rapor alındığının süresinde işveren yetkililerine bildirilmediği davalı işveren vekili tarafından iddia edilmiştir. Yine davacı ve arkadaşlarının doktor raporu alarak işe başlamadıkları, çalışmakta olanları da engellemeye çalıştıkları, bu şekilde yapılan eylem sonucu Türk Hava Yollarında 233 seferin iptal edildiği, çok sayıda seferin gecikmeli olarak yapıldığı ve binlerce yolcunun mağdur edildiği, şirketin milyarla ifade edilen zararının doğduğu ileri sürülmüştür. Davalı işverence Atatürk Havaalanında eylem yapan işçilerin çalışanları söz ve alkışlarla protesto ettiklerine dair CD kayıtları, dosyaya sunulmuştur. Belirtilen iddiaların doğru olmadığına yönelik davacı işçi tarafından herhangi bir bilgi ve belge dosyaya sunulmamıştır.

İnceleme konusu dosya ve Dairemize intikal eden diğer dava dosyaları içeriklerine göre davalıya ait işletmede yaklaşık 50 yıldan beri toplu iş sözleşmesi uygulanmıştır. Türk Hava Yollarındaki kamu hissesinin %50 civarında olduğu belirtilmiştir. Davalı şirket vekili, fesih tarihi itibariyle işletmede çalışan uçucu personel sayısının yaklaşık 6.000 olduğunu açıklamıştır.

Dosya içeriğine göre amacı ve yapılış şekli itibariyle gerçekleştirilen eylemin siyasi amaçlı grev niteliğinde olduğu açıktır. Toplu iş sözleşmesi görüşmelerinin devam ettiği bir sırada hava iş kolunda grev yasağını öngören bir kanun değişikliği teklifinin çıkarılmasını önlemek amacıyla yapılan bu grevin mesleki bir amaca da hizmet ettiği düşünülebilir ise de, muhatabı ve amacı itibariyle eylemin “siyasi amaçlı grev” niteliğinde olduğu kabul edilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2011/10457, Karar No: 2012/35640, Tarih: 31.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/10457 E.  ,  2012/35640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde örülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,Ancak;

1-Sanık ... hakkında verilen kısa süreli hapis cezası ertelendiği halde 5237 sayılı TCK’nin 53/4. maddesine göre 53/1. maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanık ... hakkında adli para cezasına hükmedildiği halde tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, Ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, sanık ... hakkında kurulan hükümlerin hüküm fıkrasından 5237 sayılı ''TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasına” ilişkin kısmının çıkartılması ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle,sanık ... hakkında kurulan hükmün hüküm fıkrasından ''5237 sayılı TCK’nin 58. maddesinin uygulanmasına” ilişkin kısmının çıkartılması ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18062, Karar No: 2016/10417, Tarih: 15.11.2016

**7. Ceza Dairesi         2016/18062 E.  ,  2016/10417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında kurulan hükümde takdiri indirim nedeniyle TCK.nun 62/1.maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada 4 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, 3 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve hükmedilen bu gün para cezası üzerinden adli para cezası belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hükmün 2. fıkrasındaki “3 gün adli para cezasına” ve 5. fıkrasındaki “3 gün ile çarpımı sonucu 60,00 TL adli para cezası” ibarelerinin hükümden çıkartılması, yerine “4 gün adli para cezasına” ve “ 4 gün ile çarpımı sonucu 80,00 TL adli para cezası” ibarelerinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/11/2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2237, Karar No: 2018/4714, Tarih: 27.11.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/2237 E.  ,  2018/4714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli alacağının tahsili istemine ilişkin olup mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz olunmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu’nun 56. maddesi (Değişik: 3/4/1991 - 3708/3 md.) “Üniversiteler ve yüksek teknoloji enstitüleri genel bütçeye dahil kamu kurum ve kuruluşlarına tanınan mali muafiyetler, istisnalar ve diğer mali kolaylıklardan aynen yararlanırlar.” ve 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi “Genel bütçeye dahil idarelerin bu Kanun'un 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemleri harçtan muaftır.” gereğince, davalı üniversite harçtan muaf bulunduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafından yatırılan peşin harcın karar kesinleştiğinde istek halinde davacıya iadesine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle davalı üniversitenin harçtan sorumlu tutularak nispi karar ve ilam harcının davalı üniversiteden tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır. Kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de; yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılması gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca davalının temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın 3 nolu bendinde yer alan "Harçlar yasasına göre alınması gereken 2.526,10 TL harçtan, peşin alınan 716.90 TL harcın mahsubu ile bakiye 1.809,20 TL harcın davalıdan alınarak hazineye

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca davalının temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın 3 nolu bendinde yer alan "Harçlar yasasına göre alınması gereken 2.526,10 TL harçtan, peşin alınan 716.90 TL harcın mahsubu ile bakiye 1.809,20 TL harcın davalıdan alınarak hazineye

gelir kaydına," cümlesinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “Davalı Üniversite 2547 Sayılı Yüksek Öğretim Kurumu Kanunu'nun 56/b maddesi ve 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,” cümlesinin yazılmasına, kararın 4 nolu bendinde yer alan “Davacı tarafından dava açılırken peşin olarak yatırılan 24,30 TL başvurma ve 716,90 TL peşin harç olmak üzere toplam 741,20 TL' nin davalıdan alınarak davacı tarafa ödenmesine,” cümlesinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “Davacı tarafından dava açılırken yatırılan 716,90 TL peşin harcın Harçlar Kanunu 31. maddesi uyarınca istek halinde davacıya iadesine” cümlesinin yazılmasına, kararın değiştirilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 27.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3297, Karar No: 2023/4239, Tarih: 13.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/3297 E.  ,  2023/4239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2013/35 E., 2014/541 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Mahkemesi kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kurum vekili, Kurum sigortalısı Ensar Köylü’nün 9.4.2010 tarihli Sağlık Raporu ile Silikozis hastalığı teşhisi konulması nedeniyle (Meslek Hastalığı % 12,30) nedeniyle adı geçene 14.924,19 TL tutarında peşin sermaye değerli gelir bağlandığını, davalı işverenin kusurlu olduğu ve sigortalının işe girişinin kuruma bildirilmediği nedeniyle 3.731,04TL nin 5510 sayılı Kanun'un 13, 21, 23 üncü maddelerine göre tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı işveren şirkete tebligat yapılmış, ancak yazılı bir cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamı üzerinde yapılan incelemede davalı işverenin %90 oranında kusurlu ve sigortalının da kusursuz olup, %10 kaçınılmazlık faktörünün belirlendiği bu doğrultuda alınan hesap raporu gereğince davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz

isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, kusura itirazla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, meslek hastalığına dayalı rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Davanın yasal dayanağı; 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Kanun'un yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde, 506 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi olup, bu tür davalar kusur sorumluluğu esasına dayanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

Davanın yasal dayanağı; 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Kanun'un yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde, 506 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi olup, bu tür davalar kusur sorumluluğu esasına dayanmaktadır.

Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanun'un 77 nci maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir. Kaçınılmazlıktan ise, işveren tarafından tüm bu önlemler alındığı ve kazalı da bu önlemlere uyduğu halde kaza meydana gelmişse söz edilebilecektir.“Kaçınılmazlık sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram.. ,”(Prof. Dr. A. Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu-Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup; bu halin kabulünün koşulu, “.. vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof.Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139)

Diğer taraftan Anayasamızın 17 nci maddesinde, herkesin yaşama hakkına, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu, tıbbi zorunluluklar ve kanunda yazılı haller dışında vücut bütünlüğüne dokunulamayacağı düzenlenmek suretiyle, yaşama hakkı, Anayasal bir hak olarak teminat altına alınmış bulunmaktadır.

Dava konusu somut olayda; mesleki silikozis hastalığına yakalanmasına sebebiyet veren kot taşlama işi, kotların beyazlatılması ve eskitilmiş görünümü verilmesi için, kumun kuru hava kompresörleriyle kotların yüzeyine tutularak aşındırılması işlemi olup, üretimin zorunlu bir parçası olmayıp tamamen estetik kaygılarla uygulanan bir yöntemdir. Kaldı ki, aynı iş makine kullanılarak laser veya robotlar aracılığıyla da yapılmaktadır. İşyerinde alınması gereken önlemlerin hiçbirinin işveren tarafından alınmadığının bilirkişiler tarafından tespit edilmiş olması karşısında, tamamen estetik kaygılar nedeniyle anılan kumlama yöntemiyle üretim yapmakta ısrar edilmiş olması, Anayasa ile teminat altına alınmış olan yaşama hakkının ihlali niteliğinde olup, bu durumun "kaçınılmaz bir sonuç olarak değerlendirilmesi" isabetli bulunmamaktadır.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

Dava konusu somut olayda, sigortalının kot kumlama işçisi olarak çalışması sonucu %12,30 oranında silikozis olarak tanımlanan meslek hastalığına maruz kaldığı olayda bilirkişi raporuna göre davalı işveren %90 oranında kusurlu bulunmuş olup sigortalının çalıştığı iş ortamı göz önüne alındığında meslek hastalığının meydana gelmesinde %10 oranında kaçınılmazlık söz konusu olduğu belirtilmiş; Mahkemece bilirkişi raporu esas alınarak hüküm tesis edilmiş ise de yapılan işin kot kumlama işi niteliğinde olduğu dikkate alındığında Mahkemece; yukarıda açıklanan nedenlerle, meslek hastalığının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunmadığı gözetilerek yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması ile davalı işverenin sorumluluğunun %100 olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesis usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12529, Karar No: 2017/4618, Tarih: 27.04.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/12529 E.  ,  2017/4618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun olarak tefhim edilen hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 09.05.2014 günü temyiz eden sanığın vaki temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 27.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3021, Karar No: 2016/6593, Tarih: 26.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/3021 E.  ,  2016/6593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının.... Mühendisliği Bölümünde eğitimine devam ettiğini, herhangi bir gelirinin bulunmadığını, masraflarını karşılayamadığını, davalı babasının davacıya maddi katkıda bulunmadığını belirterek, aylık 800,00 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının talep ettiği nafakanın fahiş olduğunu, bu nafakayı ödeyecek maddi gücü bulunmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, davacı için dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 150,00 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

TMK.nun 328/1.maddesinde; “Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.” Aynı yasanın 2.fıkrasında ise, “Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitim sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.” hükmü mevcut bulunmaktadır.

TMK.nun 364.maddesine göre; "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür."

Aynı Kanunun 365/2.maddesinde de; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir." düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 7.10.1998 gün ve 1998/656-688 sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların..." yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Eğitimine devam etmekte olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise, ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki, bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır.