muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6267, Karar No: 2015/1172, Tarih: 17.02.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/6267 E.  ,  2015/1172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin yargılama aşamasında alınan beyanı ile iddiaları destekleyen 21.07.2006 tarihli adli muayene raporu ve olayın ortaya çıkış şekli nazara alındığında mağdurenin tatil amacıyla ailesiyle birlikte ... ilçesine geldiği, sanığın da aynı ilçede faaliyet gösterip içerisinde masaj da yapılan bir kuaförde çalıştığı, mağdurenin 3-4 gün önce sanığın çalıştığı işyerine gelerek ayak masajı yaptırdığı ve olay tarihi olan 21.07.2006 tarihinde de tüm vücuduna masaj yaptırmak için önceden aldığı randevu saatinde anılan işyerine geldiği, masajın yapıldığı işyerinin ikinci katında kıyafetlerini çıkararak masajın yapılacağı yere uzanan mağdureye elleriyle masaj yapmaya başlayıp cinsel ilişkiye girme teklifinde bulunan sanığın aldığı olumsuz yanıt üzerine elleriyle vücudunu okşadığı mağdurenin cinsel organına rızası dışında parmağını soktuğu tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmesi yerine, oluşa uygun düşmeyen gerekçeyle yazılı şekilde beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4604, Karar No: 2016/8059, Tarih: 10.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/4604 E.  ,  2016/8059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.04.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, İİK.nun 121. maddesi uyarınca borçlu ortağın alacaklısı tarafından alınan yetki belgesine dayalı olarak açılan ortaklığın giderilmesi talebine ilişkindir.

Davalı ... ile bir kısım davalılar vekili, davanın reddini savunmuş, diğer davalılar vekilleri ortaklığın satış suretiyle giderilmesini talep etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 291 ve 257 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki ortaklığın satış yoluyla giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar ..., ..., ..., ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Mahkemece, satış bedelinin ortaklara tapu kaydı ve veraset ilamındaki payları oranında dağıtılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, davalı borçlu ...'ya düşecek bedelin icra dosyası borcu tespit edilerek icra dosyasına aktarılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş ise de belirtilen husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden ...'nın 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmün 1. bendinde yer alan "ancak paydaşlardan ...'nın .... .İcra Müdürlüğünün 2011/13458 Esas sayılı dosyasına olan borcunun nihai toplamı icra müdürlüğünden tespit edilerek icra dosyasına aktarılmasına" ibaresinin hükümden çıkarılarak, hükmün değiştirilmiş ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 10.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15739, Karar No: 2014/11871, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15739 E.  ,  2014/11871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2013

NUMARASI : 2013/109-2013/435

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekili ve davalı SGK vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden taraf vekillerince sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince karşı taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2269, Karar No: 2018/3309, Tarih: 10.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/2269 E.  ,  2018/3309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

O yer Cumhuriyet savcısının temyizinin sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede, sanık ...'ın sahibi olduğu ... İletişim isimli işyerinde, katılanın kimlik bilgileri kullanılarak sahte abonelik sözleşmesi düzenlendiği iddiası ile açılan kamu davasında, sözleşmenin sanığın işyerinde düzenlendiği, imzanın katılana ait olmadığının tespit edildiği ve menfaatin sanığa ait olduğu bu nedenle suçun sübut bulduğu gözetilerek özel hüküm niteliğinde bulunan ve lehe olan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu hükümlerine göre cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4240, Karar No: 2020/511, Tarih: 22.01.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4240 E.  ,  2020/511 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 17. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasınını ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

B) Kabule göre de;

1- Sanığın erteleme kararına itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı, dolayısıyla sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, 03/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle kamu davasının durmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin sanık hakkında yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Sanık hakkında, suça konu 27/09/2014 tarihli eylemi nedeniyle, ilk olarak 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 03/11/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verildiği, kararın infaz için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ve 10/11/2014 tarihli uyarılı ilk çağrı yazısının 28/11/2014 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen, sanığın kuruma başvuruda bulunmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, açılan kamu davası üzerine yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu görülmüş ise de;

6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan dava açılmış olduğu anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 22.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2152, Karar No: 2019/7611, Tarih: 24.06.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/2152 E.  ,  2019/7611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı kadın 19.02.2019 tarihinde temyiz dilekçesi vermiş ve temyize ilişkin talepleri yanında temyiz harç ve masrafları yönünden adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 - 340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşünmeksizin, gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalıya yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 26.06.2019 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/11471, Karar No: 2014/22115, Tarih: 25.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/11471 E.  ,  2014/22115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 5560 sayılı yasa ile değişik 61/9 maddesi gereğince "Adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az, üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamayacağına" dair düzenleme 19.12.2006 tarih 26381 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiş olup, bu tarihten önce işlenen suçlarda 5846 sayılı yasanın 71/1. maddesinde yer alan seçimlik adli para cezasının alt sınırının 5237 sayılı TCK.nun 52/1.maddesi gereğince 5 gün adli para cezası olduğu ve dava konusu suçun 15.06.2006 tarihinde işlendiği, mahkemece seçimlik yaptırımlardan adli para cezasının tercih edildiği ve takdiren cezanın alt sınırı esas alınmak suretiyle temel cezanın alt sınırdan tayin edildiği belirtildiği halde, 5 gün adli para cezası yerine, 365 gün adli. para cezasına hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı yasanın 8/l.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, "hükmün 1. fıkrasından ... 365 tam gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, 2. fıkrasından ... 486 tam gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, 3. fıkrasından . . . 405 tam gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, 4.fıkrasından. ... 8.100TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin çıkartılarak, yerine "1. fıkraya ...5 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, 2.fıkraya ...6 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, 3.fıkraya, 5 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 4.fıkraya ... 100,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ifadelerinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/12/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26259, Karar No: 2020/186, Tarih: 06.01.2020

**4. Ceza Dairesi         2015/26259 E.  ,  2020/186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, tehdit, konut dokunulmazlığının ihlali, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığa yükletilen kasten yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık hakkında silahla tehdit, tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebine gelince;

a-Katılanların aşamalarda istikrarlı beyanlarda bulunmaları, katılanların beyanlarının doktor raporlarıyla doğrulanması ve olay tarihli yakalama tutanağında sanık ve katılan ...'in ortak çocuklarının sanığın evinde bulunduğunun belirtilmesi karşısında; sanık savunmasının hangi gerekçeyle katılanların beyanına üstün tutulduğu açıklanıp tartışılmadan yetersiz gerekçeyle sanık hakkında beraat kararları verilmesi,

b-Bozmaya uyularak yapılan değerlendirmede sanığın üzerine atılı suçları işlediğinin kabul edilmesi halinde ise;

Sanığın aşamalarda, eşi olan katılan ...'ın ortak çocuklarını alarak katılanın dostu olduğunu iddia ettiği bir erkeğin evine kaçtığını ve bu sebeple çocuğunu almak için katılanın evine geldiğini beyan etmesi karşısında; sanığın bu hususta yetkili makamlara bir başvuru yapıp yapmadığı da araştırılarak olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durulup sonucuna göre, TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve katılanlar ... ve ... vekilleri ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2342, Karar No: 2024/5108, Tarih: 24.12.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2342 E.  ,  2024/5108 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/235 E., 2023/82 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul-Kabul

1-İlk Derece Mahkemesince, eksik ve ayıplı iş bedelinin tahsili istemiyle açılan davada bozma ilamı sonrasında yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporları doğrultusunda 6 nolu bağımsız bölümdeki eksik ve ayıplı iş bedelinin 31.300,00 TL olduğu, fakat bozma ilamı öncesinde bu bağımsız bölüme yönelik olarak iş bedelinin 24.450,00 TL olarak kabul edildiği, bu miktarın temyiz edilmemesi nedeniyle davalı lehine usuli kazanılmış hakkın oluştuğu gerekçesiyle zemin kat dükkanın tamamlanabilmesi için 9.000,00 TL, bina çevre düzeni için arsa sahibi davacının payına düşen 4.040,93 TL olmak üzere toplamda 37.490,93 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

2-İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı yüklenici vekilinin temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesi’nin 19.01.2021 tarihli, 2020/1517 Esas, 2021/98 Karar sayılı ilamıyla ve taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davacı arsa sahibine düşen 6 no'lu bağımsız bölümün anahtar teslimi, 1 no'lu dükkan niteliğindeki bağımsız bölümün ise sıvası yapılıp kaba inşaat olarak teslim edileceğinin kararlaştırıldığı, mahkemece mahallinde yapılan keşif, alınan kök ve ek raporda, 1 no'lu bağımsız bölümün keşif tarihi itibariyle kaba inşaat seviyesinde sıvasız olarak teslim edildiği, bodrum katta depo bölümünün karşısında ruhsat projesinde binaya ait depo tanımlı kısım bulunduğu ve buranın da sıvasız ve kapısız olduğunun görüldüğü belirtilerek, Pendik Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2009/61 D. iş sayılı delil tespiti dosyasındaki iş bedellerinin aynen kabul edilmesi ile zemin kat 1 nolu dükkan hakkında 9.000,00 TL eksik ve ayıplı iş bedeline hükmedilmiş ise de, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda zemin kat 1 nolu bağımsız bölüme yönelik sözleşmede belirtilen yüklenici edimini aşar ve denetime elverişli olmayacak rapor ile tüm eksik iş kalemlerinin bedeline hükmedilmesinin doğru olmadığı, mahkemece yapılması gereken işin, asıl davada zemin kat 1 nolu bağımsız bölüme yönelik sözleşme kapsamında yüklenici ediminin sadece bağımsız bölümün sıvası yapılmış ve kaba inşaat olarak teslim edileceği gözetilerek, bilirkişi heyetinden denetime elverişli ve gerekçeli ek rapor alınması ile sonuca gidilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

3-İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen son karara karşı davalı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: