muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/5396, Karar No: 2008/10690, Tarih: 02.12.2008

5. Ceza Dairesi 2008/5396 E., 2008/10690 K.

**5. Ceza Dairesi 2008/5396 E., 2008/10690 K.**

**- GÖREVSİZLİK KARARI

- MÜSTEHCEN İÇERİKLİ CD SATMAK**- 5235 S. ADLİ YARGI İLK DERECE MAHKEMELERİ İLE BÖLGE ADL... [ Madde 11 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 226 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

**"İçtihat Metni"**

Müstehcen içerikli CD satmak suçundan sanık Ö.. G..'ün yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair Konya 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 05.10.2006 gün ve 2005/373 Esas, 2006/603 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulunca düzenlenen rapor içeriğine göre sanığın satışa sunduğu ileri sürülen CD.lerde doğal olmayan yollardan yapılan cinsel davranışlara ilişkin görüntülerin yer aldığının bildirilmesi karşısında, fiilinin 5237 sayılı TCK.nun 226/4. maddesinde yer alan suçu oluşturabileceği ve bu suçtan dolayı yargılama yapma, delilleri değerlendirme ve suç vasfını belirleme görevinin Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu nazara alınarak 5235 sayılı Yasanın 11. ve CMK.nun 4. maddeleri gereğince görevsizlik kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5261, Karar No: 2012/3702, Tarih: 22.05.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/5261 E.  ,  2012/3702 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-Davacı ...'ın verasete esas açık nüfus kayıtlarının Nüfus Müdürlüğü'nden getirtilerek dosyaya konulması,

2-Davacı ...'ın getirtilecek nüfus kayıtlarına göre belirlenecek mirasçılarından adlarına mahkeme hükmünün tebliğ edilmediği mirasçılar var ise söz konusu bu mirasçıların tespiti ile adlarına 7201 Sayılı Tebligat Kanunu ve Nizamnamesine uygun olarak mahkeme hükmünün tebliği, temyiz süresinin beklenilmesi,

3-Davacı ...'ın verasete esas açık nüfus kayıtları Nüfus Müdürlüğü'nden getirtilmek suretiyle tespit edilecek mirasçıları adına mahkeme hükmünün 7201 Sayılı Tebligat Kanunu ve Nizamnamesine uygun olarak tebliği, temyiz süresinin beklenilmesi,

4- Davacı ...'ın dayanağı olan Mart 1946 tarih 95 sayılı tapu kaydının ilk oluştuğu günden itibaren tüm tedavüllerinin ve anılan kaydın revizyon görüp görmediğinin, revizyon görmüş ise revizyon gördüğü dava dışı taşınmazlara ait kadastro tutanak örnekleri ile varsa dayanak kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğü'nden getirtilmesi, eksikliklerin bizzat mahkeme hakimi tarafından titizlikle incelenerek gereksiz yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin tümü ile yerine getirilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, 22.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/29276, Karar No: 2024/10025, Tarih: 24.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/29276 E.  ,  2024/10025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ: Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay CumhuriyetBaşsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2023 tarihli ve KYB-2023/116604 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5237 sayılı Kanun'un 160. maddesinde yer alan, ''Kaybedilmiş olması nedeniyle malikinin zilyedliğinden çıkmış olan ya da hata sonucu ele geçirilen eşya üzerinde, iade etmeksizin veya yetkili mercileri durumdan haberdar etmeksizin, malik gibi tasarrufta bulunan kişi, şikayet üzerine, bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır." şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un 49/1. maddesinde yer alan "Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hâllerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz." şeklindeki düzenleme ve yine 61/9. maddesinde yer alan "Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz." şeklindeki düzenlemeler uyarınca kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçuna ilişkin adlî para cezası tercih edilmesi durumunda para cezasının 1 ay karşılığı 30 günden az olamayacağı nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında anılan suçtan mahkemesince alt sınırdan olduğu belirtilmesine rağmen, temel cezanın asgari hadden uzaklaşılıp 90 gün adli para cezası tayin edilerek 1/6 oranında takdiri indirim sonucu neticeten 75 gün adli para cezası karşılığı 1.500,00 Türk lirası adli para cezasına karar verildiği, ancak suçun yaptırımının bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası olduğundan alt hadden para cezası seçilerek cezalandırılması halinde temel cezanın 30 gün olarak tayin edilip 1/6 oranında takdiri indirim sonucu neticeten 25 gün karşılığı 500,00 Türk lirası adli para cezasına hükmolunması gerekirken sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/9. maddesinde yer alan "Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz." şeklindeki hüküm gereğince, seçimlik ceza öngörülen kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçuna ilişkin adlî para cezası tercih edilmesi durumunda, para cezasının 1 ay karşılığı 30 günden az olamayacağı, sanık hakkında kurulan hükümde “temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi suretiyle ceza tayin edildiği” belirtildiği hâlde, anılan suçun para cezası olarak cezasının alt sınırının 1 ay karşılığı 30 gün olacağı, sanık hakkında aynı Kanun'un 160/1. maddesi uyarınca temel cezanın 1 ay karşılığı 30 gün olarak belirlenmesi gerekirken 90 gün karşılığı olarak adlî para cezasının belirlenmesi suretiyle fazla cezaya hükmolunması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2021 tarihli ve 2020/536 Esas, 2021/1171 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle; 5237 sayılı Kanun'un 160/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 30 gün olarak belirlenmesine, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 25 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20,00 TL kabul edilerek sonuç adlî para cezasının 500,00 TL olarak belirlenmesine, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8417, Karar No: 2015/18921, Tarih: 28.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8417 E.  ,  2015/18921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akyurt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2014

NUMARASI : 2013/263-2014/262

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA,davacı idare ile bir kısım davalılar'dan ayrı ayrı peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1519, Karar No: 2015/14223, Tarih: 14.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/1519 E.  ,  2015/14223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi ve davalı avukatı tarafından duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 14/04/2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendisinin istifa ettiğini ve kıdem tazminatına hak kazanmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Çağdaş iş hukuku bir taraftan uluslararası sözleşmeler, diğer taraftan Avrupa normları işçinin huzur içerisinde işini görmesi, emeğinin karşılığını alması ve çalışma ilişkisinin karşılıklı güvene dayanan tam bir uyum içerisinde olmasını amaçlamıştır.

İşyerinde psikolojik taciz (mobbing) çağdaş hukukun son zamanlarda mahkeme kararlarında ve öğretide dile getirdiği bir hukuki kurumdur. Örneğin ... İş Mahkemesi bir kararında işçilerin birbirine sistematik olarak düşmanlık beslemesi, kasten güçlük çıkarması, eziyet etmesi veya bu eylemlerin işçinin başta işveren olmak üzere amirleri tarafından gerçekleştirilmesi olarak tanımlanmıştır. (BAG, 15.01.1997, NZA. 1997) Görüleceği üzere işçi bir taraftan diğer işçiye, diğer taraftan işverene karşı korunmaktadır. İşçinin anlattığı mobbing teşkil eden olayların tutarlık teşkil etmesi, kuvvetli bir emarenin bulunması gerekmektedir. Kişilik hakları ve sağlığın ağır saldırıya uğraması mobbingin varlığının tartışmasız kabulünü doğurur.

Öte yandan ispat kurallarının zorlanan sınırları usul hukukunda yeni arayışlara yol açmıştır. Emare işte bu anlayışın bir sonucudur. Olayların tipik akışı, tecrübe kuralları gözönüne alındığında verilecek sonuçla ispat gerçekleşir. Başka bir anlatımla bu ilk görünüş ispatıdır. (Üstündağ, Saim:Medeni Yargılama Hukuku B.6, İstanbul 1997 ;sh.622)

Öte yandan ispat kurallarının zorlanan sınırları usul hukukunda yeni arayışlara yol açmıştır. Emare işte bu anlayışın bir sonucudur. Olayların tipik akışı, tecrübe kuralları gözönüne alındığında verilecek sonuçla ispat gerçekleşir. Başka bir anlatımla bu ilk görünüş ispatıdır. (Üstündağ, Saim:Medeni Yargılama Hukuku B.6, İstanbul 1997 ;sh.622)

Somut olayda, davacı kendisine işyerinde mobing uygulandığını ileri sürmüştür. Mahkeme gerekçesinde ispat yükünü ters çevirerek " davacının haksız olarak iş yerini terkettiği davalı tarafından ispatlanamadığından" denilmişse de, ispat yükü mobing iddiasını ileri süren davacıdadır. Ancak tanık beyanları ve dosya kapsamı değerlendirildiğinde davacı mobing iddiasını ispatlayamamıştır.Kaldı ki, dosyada bulunan 27.02.2009 tarihli istifa dilekçesinde de davacı ailevi nedenlerden işyerinden ayrıldığını belirtmiştir. Bu durum karşısında ve istifa dilekçesi göz önünde tutulduğunda, davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100.00 TL.duruşma avukatlık parası ile peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12346, Karar No: 2016/6200, Tarih: 07.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/12346 E.  ,  2016/6200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının onanmasına dair 27.02.2015 tarih, 2014/3772 Esas, 2015/5299 Karar sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu Belediye vekili,... nolu hesap üzerine haciz konulduğunu, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesi gereğince kamu hizmetine tahsis edilen hesap üzerine haciz konulamayacağını ileri sürerek haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, hesabın havuz hesabı olması nedeniyle şikayetin reddine karar verilmiş,hüküm borçlu vekilince temyiz edilmiştir.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da bu vasıfta olmayan paraların ise "fiilen kamu hizmetinde kullanılması gerektiği " koşulları kabul edilmiştir.

Somut olayda bilirkişi raporlarında haciz konulan hesaba yatırılan paraların; İller Bankası'ndan gelen paylar, elektrik şirketlerinin elde ettikleri gelirlerden ilgili kanun gereği Belediye'ye aktardıkları paylar ile Belediye personelinin tahsil ettiği; vergi, harç gibi haczi kabil olmayan nitelikte oldukları anlaşılmaktadır.

Bu durumda, Mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler gereğince hesaba giren paraların niteliği itibarıyla haczi kabil olmadıkları nazara alınarak, şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken, hesaptan yapılan harcamalar gözetilerek, havuz hesabı olarak kabulü ile yazılı şekilde şikayetin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla, borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Bu durumda, Mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler gereğince hesaba giren paraların niteliği itibarıyla haczi kabil olmadıkları nazara alınarak, şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken, hesaptan yapılan harcamalar gözetilerek, havuz hesabı olarak kabulü ile yazılı şekilde şikayetin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla, borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemiz'in 27.02.2015 tarih ve 2014/3772 Esas 2015/5299 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 57,60 TL peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyen davacıya iadesine, 07.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1365, Karar No: 2015/4743, Tarih: 28.04.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/1365 E.  ,  2015/4743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.09.2014 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 28.04.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... ile karşı taraftan davacılar vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 28.04.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9347, Karar No: 2016/9272, Tarih: 24.05.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/9347 E.  ,  2016/9272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili banka tarafından dava dışı ... Taşımacılığı ve Nakliyat Tic. Ltd. Şti.'ne kullandırılan krediye ilişkin hesabın kat edilerek borcun ödenmesi için ihtarnamenin gönderildiğini, ancak ihtarnameye rağmen borcun ödenmediğini, bunun üzerine başlatılan icra takibine de davalı tarafından haksız şekilde itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin ortakları ve yetkililerince imzalanmayan genel kredi sözleşmesinden sorumlu tutulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve yapılan yargılama sonucunda, davacı bankanın dava dışı ... Taşımacılığı şirketi ile genel kredi sözleşmesini imzaladığı 19.01.2007 tarihinde davalı şirketin ortaklarının .... ve.... olduğu, sözleşmenin ve kefaletin yapıldığı tarihte şirketi müdür sıfatıyla temsil ve ... ...'nun yetkili olduğu, bu tarihte genel kredi sözleşmesini imzalayan ...'ın davalı şirket ortağı olmadığı gibi şirketi temsil yetkisinin de bulunmadığı, bu nedenle kredi alacağından davalı şirketin sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 24/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3613, Karar No: 2018/3356, Tarih: 29.03.2018

**7. Ceza Dairesi         2018/3613 E.  ,  2018/3356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz incelemesine konu bu dosyaya ilişkin suç tarihinin 22.12.2011, iddianame ... tarihinin 22.02.2012 olduğu,

Dairemizce aynı gün incelenen;

-2015/4803 Esas sayılı dosyada: Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/164 E. - 2013/95 K. sayılı dosyasında sanığa atılı eylem ile ilgili olarak suç tarihinin 15.12.2011, iddianame ... tarihinin ise 07.11.2012 olduğu anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı eylemlerin benzer mahiyette olduğu dikkate alınarak, suç tarihine ve işlenen suçun niteliğine göre sanığın eyleminin TCK.nun 43. maddesi kapsamında zincirleme biçimde kaçakçılık suçunu oluşturup oluşturmadığının takdir ve değerlendirilmesi bakımından dosyaların incelenmesi, gerektiğinde birleştirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca sair yönü incelenmeksizin BOZULMASINA, 29.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1685, Karar No: 2016/4960, Tarih: 22.03.2016

**13. Ceza Dairesi         2016/1685 E.  ,  2016/4960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Y.C.G.K.'nın Dairemizce de benimsenen 22.01.2013 günlü, 2012/1431 esas ve 2013/18 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, “Sanık hakkında hükmolunan cezanın TCK'nın 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine” denilmiş olması ve 5275 sayılı kanunun 108/2 maddesinde, “Tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınacak cezanın en ağırından fazla olamaz” hükmü uyarınca tekerrüre esas alınacak ilamın infaz aşamasında belirlenebilecek olması karşısında, hükümde sanık ...’ın tekerrüre esas alınacak ilamının gösterilmemesi bozma nedeni yapılmamıştır.