muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5121, Karar No: 2020/5622, Tarih: 30.09.2020

TMK’nin 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK’nin 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, el attığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir. (Sübjektif koşul)

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. İnşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açacaktır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Açıklanan bu ilke ışığında dosya kapsamı incelendiğinde; davalının temliken tescil talebi yönünden inceleme ve araştırma yapılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulduğu görülmüş, temliken tescil talebi yönünden yeterli inceleme yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Açıklanan bu ilke ışığında dosya kapsamı incelendiğinde; davalının temliken tescil talebi yönünden inceleme ve araştırma yapılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulduğu görülmüş, temliken tescil talebi yönünden yeterli inceleme yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 30.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7054, Karar No: 2014/8473, Tarih: 08.05.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/7054 E.  ,  2014/8473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2010/1058-2013/997

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Ç.. M..nin Y.. Ö..'e vasi atanmasının ihbarı üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından mahkemece Adli Tıp Kurumu Dördüncü Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 22.05.2013 tarihli raporu esas alınarak dava reddedilmiş ise de; bu rapor vasi atanması gerektiği hakkındaki Çorum Devlet Hastanesinin 29.11.2010 tarihli raporuyla çeliştiği gibi, hüküm kurmaya da elverişli nitelikte bulunmamaktadır. Kısıtlanması istenilende, Bipolar Affektif Bozukluk denilen kişide fiil ehliyetini ortadan kaldıracak mahiyet ve derecede akıl hastalığının bulunduğu, ancak halen serbest ara dönem denilen akli sağlık içinde olduğu, halen aktif psikopatoloji saptanmadığı, vasi veya müşavir atanması gerekmediği belirtilmiş, serbest ara dönem süresinin sürekli tekrar eden bir olgu olup olmadığı, buna rağmen akıl hastalığı nedeniyle genel olarak kısıtlanması gerekip gerekmediği açıklanmamıştır. Mahkemece Adli Tıp Kurumu Yasasının 15.maddesi uyarınca Adli Tıp Genel Kurulu'ndan rapor alınarak çelişkinin giderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16140, Karar No: 2014/19858, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/16140 E.  ,  2014/19858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 28/01/2014

NUMARASI : 2013/593-2014/69

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu,bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda,taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8646, Karar No: 2021/3050, Tarih: 03.03.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/8646 E.  ,  2021/3050 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAKIRKÖY (KAPATILAN) 55. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Bakırköy 9. Sulh Ceza Mahkemesinin 21/09/2012 tarihli, 2012/1942 esas, 2012/3202 karar sayılı, yeniden kurulan, tedavi ve denetimli serbestlik kararının 26/11/2012 tarihli davetiye ile infazına başlanıldığı; Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nin 08/07/2014 tarihli yazısı ile sanığın 07/07/2014 tarihinde yapılan tetkik ve muayenelerinin sonucunda tedaviye uyumsuz olduğunun bildirilmesi üzerine İstanbul Denetimli Serbestlik Müdürlüğü İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 11/07/2014 tarihinde uyarılmasına karar verildiği anlaşılmakla; tedaviye uyumsuzluğuna ve ihlale ilişkin rapor ve belgelerin aslı veya onaylı örneğinin getirtilerek denetime imkan verecek şekilde bu dosya içerisinde bulundurulması gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3.fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Kabule göre de; sanık hakkındaki kararın gerekçe kısmında TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi karşısında; hükmün beşinci paragrafında “Sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı ceza; sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellik nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca 1 günü takdiren 20 TL’den paraya çevrilerek 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” karar verildiği belirtilmek suretiyle çelişkiye neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 03/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22109, Karar No: 2015/17288, Tarih: 22.06.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/22109 E.  ,  2015/17288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1918 sayılı Kanuna Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün niteliğine göre gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücreti hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı katılan gümrük idaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.06.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/581, Karar No: 2010/3581, Tarih: 08.06.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/581 E.  ,  2010/3581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen ve kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı ... ve davalı ... tarafından istenilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 186 ada 3 parsel sayılı 340,76 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... taşınmazın kamulaştırma haritası kapsamında kalan yerlerden olup, yola terkini gerektiğini öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne dava konusu taşınmazın tespitinin iptali ile yol olarak tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş; hüküm davacı ... ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı ..., taşınmaz üzerinde 30 yıllık zilyetliği bulunduğunu, ayrıca mahkeme masraflarından da sorumlu tutulmaması gerektiği iddiasıyla hükmü temyiz etmiştir. Davalı ... 28.03.2006 tarihli celsede; dava konusu taşınmazın bir kısmının Karayolları tarafından kamulaştırıldığını ancak kamulaştırılan yerlerin keşif yapılması halinde tam olarak belirleneceğini söyleyerek delillerin toplanması sonrasında anlaşmazlığın giderilmesi mümkün olmuş dolayısıyla taraflar arasındaki uyuşmazlık, delillerin toplanmasına ilişkin ara kararı gereğinin yerine getirilmesinden sonra giderilmiştir. Bu nedenle davalının yargılama giderlerinden sorumlu tutulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Diğer taraftan 05.02.2007 tarihli uzman bilirkişi raporuna göre; dava konusu taşınmazın tamamının istimlak haritasında kaldığı tespit edilmiştir. Mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen deliller ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre davalının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı ... Müdürlüğünün temyizi harç ve vekalet ücretine yöneliktir.Bilindiği üzere 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 31. maddesi hükmüne göre avukat veya dava vekili ile takip edilen kadastro davalarında vekalet ücretinin; davanın önemi, vekilin sarf ettiği emek, tarafların davada iyi niyetle hareket edip etmediği, hak ve eşitlik kuralları göz önünde tutularak maktuen takdir ve tayin olunması, takdir edilecek vekalet ücretinin keşif yapılmışsa, taşınmaz malın değerine göre avukatlık ücret tarifesinin tayin ettiği nispi vekalet ücreti sınırlarını geçmeyecek şekilde belirlenmesi, 36. maddesi hükmüne göre de kadastro komisyonlarınca emlak vergisi değeri belli olmayan taşınmaz mallara, kadastro ve dava harcı ile yargılama giderlerine esas olmak üzere kıymet takdir edilmesi, kadastro hakiminin de dava harcının hesaplanmasında bu değerleri esas alması gerekir.

492 sayılı Harçlar Kanunu'nda ise nispi harca tabi davalarda dava açılırken başvurma harcı ile birlikte müddeabih değeri üzerinden hesaplanacak 1/4 oranındaki karar ve ilam harcının da peşin olarak ödenmesi, dava sonucunda hükmedilecek karar ve ilam harcından peşin ödenen bu harcın mahsubunun yapılması öngörülmüş, 13/j maddesi hükmü ile de genel bütçeye dahil kurumlar yargı harçlarından muaf tutulmuştur. ... daha önce genel bütçeye dahil olmadığından harca tabi ise de, 24.12.2005 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5436 sayılı kanunun 12. maddesi ile 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'na ekli Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri'ni gösteren (I) sayılı cetvel değiştirilerek ... bu cetvele dahil edilmekle genel bütçe içine alındığından harçtan muaf hale gelmiştir.

Açıklanan bu hukuksal olgular ile karar ve ilam harcının niteliği gözetildiğinde, karar ve ilam harcının alınıp alınmayacağı, alınacaksa miktarının hüküm tarihinde yürürlükte bulunan kanun ve tarife hükümlerine göre belirleneceği, mahkemelerce davanın kabul veya kısmen kabulüne karar verilmesi halinde hesaplanan karar ve ilam harcından aleyhine hüküm verilen davalı tarafın sorumlu tutulacağı, bu olgunun sonucu olarak davacı tarafından peşin ödenen harç mahsup edildikten sonra kalan kısmın davalıdan alınarak hazineye gelir kaydına, yine davacı tarafından peşin ödenen harcın da davalıdan alınarak davacıya verilmesine şeklinde karar verileceği, davanın tümü ile reddi halinde ise maktu olarak tarifelerle belirlenen red harcından davacının sorumlu olacağı kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince, davanın kadastro mahkemesinde görülmesine ve kabul kararı verilmesine, davacı ... Genel Müdürlüğü'nün de davada kendisini vekille temsil ettirmesine, davalının ise vekili bulunmamasına göre, mahkemece az yukarıda açıklanan hukuksal olgular dikkate alınarak hakkında kabul kararı verilen taşınmazın değeri üzerinden belirlenen karar ve ilam harcından davalı tarafın sorumlu tutulması, bu harçtan davacı tarafından peşin olarak ödenen harcın mahsubu ile kalan harcın davalı taraftan alınarak hazineye gelir kaydına, davacı tarafından peşin ödenen harcın da davalıdan alınarak davacıya verilmesine, yine kendisini vekille temsil ettiren davacı ... yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 31. maddesi hükmüne göre maktu olarak belirlenecek vekalet ücretinin de davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi, kendisini vekille temsil ettirmeyen davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken, bu olgular ve harçtan muaf hale gelmesi nedeniyle davacı ...'nün karar ve ilam harcından hiçbir koşulda sorumlu tutulamayacağı dahi göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...'nün temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde ise de, yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hüküm yerinin 2 ve 4 numaralı bentlerinin hüküm yerinden çıkartılmasına, yerine 2 numaralı bent olarak " Alınması gerekli 14,00 YTL red harcından davacı tarafından peşin ödenen 11,20 YTL harcın mahsubu ile bakiye 2,80 YTL harcın davalıdan alınarak hazineye gelir kaydına, 11,20 YTL peşin harcın da davalıdan alınarak davacıya verilmesine,", 4 numaralı bent olarak da "Kendisini vekille temsil ettiren davacı ... yararına takdir ve tespit olunan 500,00 YTL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı idareye verilmesine," sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından davalı taraftan peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, davacı ... de harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 08.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3261, Karar No: 2006/9562, Tarih: 15.06.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/3261 E.  ,  2006/9562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Erdemli 2.A.H.(Aile) Mahkemesi

Taraflar ayrı yerlerde yaşamaktadırlar. Küçük 8.2.2004 doğumludur. Çocuğun yaşı nazara alındığında Ağustos ayı boyunca baba ile kurulan kişisel ilişki çoktur. Küçükle baba arasında daha uygun kişisel ilişki kurulması için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,  temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere   oybirliğiyle karar verildi.15.06.2006 (Prş.)