muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1241, Karar No: 2021/15550, Tarih: 21.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1241 E.  ,  2021/15550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce uyulan bozma kararı uyarınca istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak, yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre dava konusu ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi 196 ada 4 ve 5 nolu parsel sayılı taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline karar verilmesine ilişkin yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idareden aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, davacıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/28150, Karar No: 2019/12500, Tarih: 12.12.2019

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2016/28150 E.  ,  2019/12500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılardan ..., ..., ... ve ...'un annesi ve ...'ın eşi olan müteveffa ... ...'ın 07/12/2011 günü davalı hastaneye şiddetli göğüs ağrısı ile başvurduğunu, diğer davalı doktor tarafından gerekli müdahale yapılmadan müteveffanın eve geri gönderildiğini, akabinde aynı gece hasta ... ...'ın vefat ettiğini, davalı hastane ve doktorun görevini yerine getirmemesinden dolayı ... ...'ın vefat ettiğini, davacıların hayatlarındaki desteklerinden mahrum kaldığını, manevi olarak zarar gördüklerini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere eş ... için 20.000,00 TL manevi 5.000,00 TL maddi, ..., ..., ..., ... için ayrı ayrı 10.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalı ... Özel ... Hiz. Eğt. Gıda İnş. San. Tic. A.Ş. yönünden açılan davanın reddine, diğer davalı ...yönünden davanın kısmen kabulüne davacı ... için 5.000,00 TL destekden yoksun kalma tazminatı ile 15.000,00 TL manevi tazminat ile diğer davacılar için ayrı ayrı 7.500,00 TL manevi tazminatın davalı ...den olay tarihinden faizi ile tahsiline fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalı ... Özel ... Hiz. Eğt. Gıda İnş. San. Tic. A.Ş. yönünden açılan davanın reddine, diğer davalı ...yönünden davanın kısmen kabulüne davacı ... için 5.000,00 TL destekden yoksun kalma tazminatı ile 15.000,00 TL manevi tazminat ile diğer davacılar için ayrı ayrı 7.500,00 TL manevi tazminatın davalı ...den olay tarihinden faizi ile tahsiline fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Dava, davalı doktor ve hastanenin özen yükümlülüğüne aykırı davranması iddiası nedeniyle istenilen manevi tazminata ilişkindir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390) (TBK 502.506) Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafifte olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1(TBK 510) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile doktorun görev yaptığı ... kuruluşları için de geçerlidir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya bakıldığında, Mahkemece, "...aldırılan üniversite öğretim üyesi 3'lü bilirkişiden alınan 20/01/2014 tarihli raporda ve Yüksek ... Şurasının 5-6 Haziran 2014 ve 24-25 Mayıs 2016 tarihli raporlarında davalı ...nin ani gelişen gögüs ağrısı nedeniyle EKG çektiği, hipertansiyona müdahale edilmesine rağmen ani ve yeni gelişen göğüs ağrısı olan hastanın göğüs ağrısı ayırıcı tanısı yönüyle gerekli gözlem ve konsültasyonların yapılmaması nedeniyle davalı ...nin eylemlerinde tıbbı eksiklik ve özen eksikliği bulunduğu anlaşıldığından, son alınan iki raporun birbiri ile tutarlı olması, oluşa uygun ve denetime elverişli olması nedeniyle ... ...'dan alınan rapordan üstün tutulmuş, davalı ...nin tıbbı eksiklik ve özen eksikliği nedeniyle kusurlu olduğuna..." ayrıca, "...davalı hastanenin adam çalıştıran sıfatıyla sorumluluğu bulunduğu davacı tarafından belirtilmişse de alınan tüm raporlarda davalı Özel ... Hastanesi aleyhine kusur atfedilmediğinden bu davalı açısından davanın reddine karar verilmiş ve müteveffanın da ölüm olayına etki edebilecek bir kusuru bulunmadığından, davalı ...ağır kusurlu kabul edildiği" gerekesiyle maddi tazminat davasının kısmen kabulü kısmen reddi ile, davalı ... Özel ... Hizmetleri AŞ adına açılan davanın reddine, olay nedeniyle ölenin desteğinden yoksun kalan davacı ... için 5.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı ...den alınarak davacı ...'a verilmesine, manevi tazminat davasının kısmen kabulu ile kısmen reddine, tarafların kusur oranı ve tarafların sosyo ekonomik durumları dikkate alınarak davacılar ... için 15.000,00 TL, davacılar ..., ..., ... ve ... için ayrı ayrı 7.500,00 TL olmak üzere toplam 45.000,00 TL manevi tazminatın davalı ...den olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davalı Özel ... Hastanesi'ne açılan manevi tazminat davasının reddine karar verilmiştir. Az yukarıda izah edilen hususlar dikkate alındığında, mahkemece, davalı özel hastane hakkında da diğer davalı doktor ile birlikte adam çalıştıranın sorumluluğuna ilişkin hükümler dikkate alınarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanılgılı gerekçe ile bu davalı hakkında davanın reddine şeklinde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalıların temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan 29,20 TL harcın davacılara, 853,90 TL harcın davalılara iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5435, Karar No: 2019/9076, Tarih: 24.09.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/5435 E.  ,  2019/9076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı kadın, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2- Temyiz nedenlerine hasren yapılan incelenmeye gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle mahkemece gerekçeli kararın hüküm bölümünün l. bendinde "Karşı dava" ifadesinin sehven yazıldığının anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalıya yükletilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.09.2019 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/16028, Karar No: 2014/11867, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16028 E.  ,  2014/11867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2013

NUMARASI : 2012/89-2013/175

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı SGK vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davacı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı SGK vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18924, Karar No: 2023/9959, Tarih: 22.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/18924 E.  ,  2023/9959 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İade

Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.10.2015 tarihli ve 2008/755 Esas, 2009/388 Karar sayılı ek kararın sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

İncelemeye konu "hükümlünün denetim süresi içinde yeniden suç işlediğinden kamu davasının düşmesi talebinin reddine" ilişkin 06.10.2015 tarihli kararın, yerel mahkemenin 17.07.2009 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının açıklanması mahiyetinde bir karar olmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereğince itiraza tabi olduğu ve buna bağlı olarak verilen

06.10.2015 tarihli ek kararın da asıl kararla aynı kanun yoluna tabi olup temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı Kanunun 264 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİ,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6848, Karar No: 2021/4695, Tarih: 22.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/6848 E.  ,  2021/4695 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralamaya teşebbüs suçundan sanık ... hakkında basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle yapılan yargılama sonunda, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 35/1, 29/1, 62, 52/2 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri gereğince 1.400,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.07.2020 tarihli ve 2020/49 Esas, 2020/393 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 14.01.2021 tarihli ve 2020/17241 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.02.2021 tarihli ve 2021/10979 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2 ve 86/3-e maddeleri uyarınca belirlenen 180 gün adlî para cezasından aynı Kanun'un 35/1. maddesine göre (1/4) oranında indirim yapılarak 135 gün adli para cezası tespit edilmesi sonrasında, anılan Kanun’un 29. maddesi gereğince 1/4 ve 62. maddesi uyarınca yapılan (1/6) oranındaki indirimler neticesinde hesaplanan 84 gün adli para cezası üzerinden, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında yapılan indirim sonucunda 63 gün adli para cezası yerine, 70 gün olarak belirlenen adlî para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirasından paraya çevrilmesi sonucunda, 63 gün karşılığı 1.260,00 Türk lirası yerine, 70 gün karşılığı 1.400,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmek suretiyle, fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında TCK’nin 86/2, 86/3-e, 35, 29, 62. maddelerine göre belirlenen 84 gün adli para cezasından CMK’nin 251/3. maddesine göre (1/4) oranında indirim yapılırken 63 gün yerine 70 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve sonuç olarak hükmedilen gün para cezasının günlüğü 20 TL’den adli para cezasına çevrilirken hesaplama hatası sonucu 1.260,00 TL adli para cezası yerine, 1.400,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza verilmesinde isabet görülmemiştir.

Sanık hakkında TCK’nin 86/2, 86/3-e, 35, 29, 62. maddelerine göre belirlenen 84 gün adli para cezasından CMK’nin 251/3. maddesine göre (1/4) oranında indirim yapılırken 63 gün yerine 70 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve sonuç olarak hükmedilen gün para cezasının günlüğü 20 TL’den adli para cezasına çevrilirken hesaplama hatası sonucu 1.260,00 TL adli para cezası yerine, 1.400,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza verilmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.07.2020 tarihli ve 2020/49 Esas, 2020/393 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanık ...’nın kasten basit yaralamaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 35. maddesi gereğince cezasında (1/4) oranında indirim yapılarak 135 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 29. maddesi gereğince (¼) oranında indirim yapılarak 101 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 84 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, CMK'nin 251/3. maddesi gereğince cezasında (1/4) oranında indirim yapılarak 63 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 1.260,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına,dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3416, Karar No: 2012/6487, Tarih: 24.04.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/3416 E.  ,  2012/6487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalı pay sahibi ...'a mahkemenin gerekçeli kararı usulüne uygun olarak tebliğ edilememiştir. Her ne kadar adı geçene karar tebliği "birlikte oturan ehil ablası ... imzasına teslim edildi" denilerek yapılmışsa da, tebligatı alan ...'ye "... mah. ... Sok. No: ... .../..." adresinde bizzat hükmün tebliğ edildiği dikkate alınınca, adı geçen paydaşa yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır. ...'a Tebligat Kanunu ve Tüzüğü hükümlerine göre usulüne uygun mahkemenin gerekçeli kararının tebliği sağlanarak temyiz süresi de beklenerek dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için mahmemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7665, Karar No: 2014/1510, Tarih: 10.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/7665 E.  ,  2014/1510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de,

1- Temel cezanın tayini sırasında uygulama maddesinin 5015 sayılı Yasa'nın Ek 5/1. maddesi yerine, fıkrası gösterilmeksizin Ek 5. maddesi olarak yazılması,

2- Gün adli para cezası paraya çevrilirken uygulama maddesinin TCK'nun 52/2. maddesi yerine, fıkrası gösterilmeksizin TCK'nun 52. maddesi olarak yazılması,

3- Müsadere maddesinin 5015 sayılı Yasa'nın Ek 5/1-son cümle maddesi yerine, hükümde TCK'nun 54/1; gerekçede ise 5015 sayılı Yasa'nın Ek 5/1 ve TCK'nun 54/1. maddesi olarak gösterilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca;

1- Hükmün 1 numaralı fıkrasında yer alan "ek madde 5'i" ibaresinin çıkartılması, bunun yerine "Ek 5/1. maddesi" ibaresinin yazılması,

2- Hükmün 3 numaralı fıkrasında yer alan "52" ibaresinin çıkartılması, bunun yerine "52/2." ibaresinin yazılması,

3- Hükmün gerekçe kısmının son paragrafında yer alan "5015 sayılı kanunun ek madde 5/1'in ve TCK'nin 54/1. maddesinin" ibaresinin çıkartılması, bunun yerine "5015 sayılı Yasa'nın Ek 5/1-son cümle maddesinin" ibaresinin yazılması; yine, hükmün 11 numaralı fıkrasında yer alan "5237 Sayılı TCK’nın 54/1. maddesi" ibaresinin çıkartılması, bunun yerine "5015 sayılı Yasa'nın Ek 5/1-son cümle maddesinin" ibaresinin yazılması, diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.02.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.