muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2292, Karar No: 2019/6818, Tarih: 26.03.2019

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece davacının tazminata esas ücreti belirlenirken son bir yılda ödenen yemek yardımının 60,24 TL. olup bunun aya isabet kısmının 4,95 TL. olduğu kabul edilmiştir.

Davalı işyerinde uygulandığı anlaşılan Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinde, işverenin işçiye günde 3 kaptan az olmayacak şekilde yemek vereceği, Ramazan ayında yemek yemeyen işçiye ise parasının ödeneceği, düzenlenmiş ve kıdem tazminatı hesabında yemek bedelinin hesabı da gösterilmiştir.

Davacıya ait bordroların incelenmesinde davacıya yemek parası ödenmediği ancak Ramazan aylarında ödeme yapıldığı ve Mahkemece, gerekçede açıkça yazılmasa da, yemek yardımı olarak kabul edilen 60,24 TL lik tutarın bu döneme ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, tazminata esas ücrete eklenecek yemek bedelinin tespitinde TİS hükümleri ile davacı tarafın mevcut bilirkişi raporuna itiraz etmediği gözetilerek belirleme yapılması gerekirken sadece Ramazan ayı için ödenen bedelin dikkate alınması hatalıdır.

3- Mahkemece kısmen hükme esas alınan bilirkişi raporanda giydirilmiş ücret belirlenirken eklenen ücretlerin nasıl tespit edildiğine ilişkin denetime elverişli hesaplama yapılmaması da hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12891, Karar No: 2012/8150, Tarih: 09.04.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/12891 E.  ,  2012/8150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Cezaevine uyuşturucu madde sokmaya teşebbüs, kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, ayaklarının altına bantla yapıştırarak cezaevine esrar maddesi sokmaya teşebbüs niteliğinde olan eyleminin. 5237 sayılı TCY'nın 191/1 ve 297/1. maddelerine uyduğu; işlenen bir fiil ile birden çok suçun oluşmasına sebebiyet vermesi ve anılan Yasa'nın 44. ve 297/1. maddesinin 2. cümlesindeki hükümler nedeniyle eylemin tek suç sayılarak, cezası ağır olan suç ile temel cezanın belirlenmesinden sonra, 297/1. maddesinin son cümlesi uyarınca bu cezanın yarı oranında artırılması gerektiği düşünülmeden, sanığın her iki suç gereğince ayrı ayrı cezalandırılması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması;

Yasaya aykırı ve sanık ...'nın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/100, Karar No: 2016/100, Tarih: 19.04.2016

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2016/100 E.  ,  2016/100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 21 ve 8. Ceza Daireleri

Mahkemesi :Asliye Ceza

Özel belgede sahtecilik suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda sanık hakkında vergi usul kanununa muhalefet suçundan düşme kararı verilmiştir.

Katılanın temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesince Daire Başkanı tarafından imzalanan 13.02.2015 gün ve 2596-12238 sayılı tevdi kararı ile; "2797 sayılı Yargıtay Kanunu'na 6572 sayılı Kanunu'nun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. maddesi ile 22.01.2015 tarih, 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun işbölümüne ilişkin 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı gereğince; bu dava dosyasının Yargıtay 21. Ceza Dairesi'ne Gönderilmesine",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 21. Ceza Dairesince 25.06.2015 gün ve 112-2368 sayı ile; "13.05.2008 tarihli iddianamede, sanığın bir süre yanında çalıştığı şikayetçiye ait serbest muhasebeci mali müşavirlik kaşesinin sahtesini yaptırarak şikayetçinin imzasını da taklit etmek suretiyle muhasebe işini yaptığı... Deri Teks. Konfeksiyon San. ve Dış. Tic. Ltd. Şti.'nin 2006 yılına ait KDV beyannamesi, Muhtasar beyanname ve Geçici vergi beyannamelerini düzenleyip vergi dairesine verdiği, alınan rapora göre kaşelerin sahte olduğu ve imzaların ise şikayetçiye ait olmadığının tespit edildiği iddiasıyla, 5237 sayılı TCK'nun 204/1 ve 202/2. maddelerinde öngörülen ‘resmi belgede sahtecilik ve mühürde sahtecilik’ suçları tavsif edilerek dava açılmıştır. TCK'nun 202/2. maddesinde belirtilen suçun üst sınırının TCK'nun 204/1. maddesinde belirtilen suçun üst sınırına göre daha yüksek olduğundan;

İddianamedeki sevk ve tavsife, temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre temyiz inceleme görevinin Yüksek 8. Ceza Dairesine ait olduğu",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 8. Ceza Dairesince 24.02.2016 gün ve 11847-2201 sayı ile; "Katılanın kaşesini kullanarak Nuruosmaniye Vergi Dairesine verilen şirkete ait 2006 yılına ilişkin KDV beyannameleri, muhtasar beyannamesi ve geçici vergi beyannamelerinin sahte düzenlendiğinden bahisle açılan davada; sahte mühür ele geçtiğine ve kullanıldığına yönelik bir iddia bulunmadığının anlaşılması karşısında, iddianamedeki anlatıma, mahkemenin kabulüne ve temyizin kapsamına göre Yargıtay Yüksek (21.) Ceza Dairesinin 25.06.2015 tarih, 2015/112-2368 esas-karar numaralı temyiz incelemesinde Dairemiz görevli görülerek görevsizlik kararı verilmiş olmakla; görev uyuşmazlığının çözümlenmesi için dosyanın yüksek Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine" gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 21 ve 8. Ceza Daireleri arasındaki uyuşmazlık temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 14/3. maddesinin (a) bendi; "Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda açıklamaya itibar edilir" şeklinde iken, 28.06.2014 gün ve 29044 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 31. maddesiyle; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır" şeklinde değiştirilmiştir.

Yargıtay Kanununa 6545 sayılı Kanunun 37. maddesi ile eklenen geçici 13. maddenin 5. fıkrasında; "Yargıtay Büyük Genel Kurulunun iş bölümünün onaylanmasına ilişkin kararı uygulanmaya başlayıncaya kadar bu kanunla yapılan değişiklikten önceki iş bölümüne ilişkin hükümler uygulanmaya devam olunur" düzenlemesi yapılmış, madde gerekçesinde; "Yargıtay Büyük Genel Kurulunun işbölümünün onaylanmasına ilişkin kararı yayımlanıp yürürlüğe girinceye kadar bu kanunla yapılan değişiklikten önceki işbölümüne ilişkin hükümler uygulanmaya devam olunacaktır" açıklamasına yer verilmiştir.

02.12.2014 gün ve 6572 sayılı Kanunun 27. maddesiyle eklenen geçici 14. madde uyarınca da;

"Yeni oluşan Birinci Başkanlık Kurulu iş durumunu dikkate alarak daireler arasındaki iş bölümünü yeniden belirler ve buna ilişkin karar derhâl Resmî Gazete'de yayımlanır. Bu karar, yayım tarihinden itibaren on gün sonra uygulanmaya başlanır. ...

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümü kararı uygulanmaya başlayıncaya kadar bu kanunla yapılan değişiklikten önceki iş bölümüne ilişkin hükümler uygulanmaya devam olunur."

Bu maddeye dayanılarak Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunca hazırlanıp 22.01.2015 gün ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren 19.01.2015 gün ve 8 sayılı işbölümü kararının "Ceza Daireleri İşbölümü Ortak Hükümler" başlıklı bölümünde;

"Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde 28.06.2014 tarihinden önce düzenlenen tebliğnameler bakımından iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirmeye göre görevli daire belirlenir. Bu tarihten sonra düzenlenen tebliğnameler bakımından ise mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda da iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır" düzenlemeleri hüküm altına alınmıştır.

"Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde 28.06.2014 tarihinden önce düzenlenen tebliğnameler bakımından iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirmeye göre görevli daire belirlenir. Bu tarihten sonra düzenlenen tebliğnameler bakımından ise mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda da iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır" düzenlemeleri hüküm altına alınmıştır.

21.01.2013 olan tebliğname tarihi itibarıyla ceza dairelerinin görevinin belirlenmesinde esas alınması gereken iddianamede eylemin; "...Müştekinin 19.4.2007 tarihinde vermiş olduğu şikayet dilekçesi ve alınan ifadelerinde, şüphelinin 2, 3 ay kadar işyerinde muhasebe elemanı olarak çalıştığını, daha sonra haber vermeden ayrıldığını, beraberinde kendisine ait kaşeyi götürdüğünü, daha sonra yapmış olduğu araştırmada, kaşe ve ismini kullanarak çeşitli şirketlerin işlerini yaptığını öğrendiğini, bu konuda şikayet edildiğini, şüphelinin... Deri Tekstil Konfeksiyon San. ve Tic. Ltd. Şti'nin beyannamelerini, kendi kaşesini kullanarak düzenlediğini, yine yapmış olduğu araştırmada Nuruosmaniye Vergi Dairesine verilen bu şirkete ait 2006 yılına ilişkin KDV beyannameleri, muhtasar beyannamesi ve geçici vergi beyannamelerinin sahte düzenlendiğini, isminin , kaşesinin ve imzasının kullanıldığını, davacı ve şikayetçi olduğunu belirttiği;

Şüphelinin alınan savunmasında, müştekinin yanında bir süre ortak olarak çalıştığını, daha sonra ayrıldığını, kendisinin kaşesini kullanabileceğini söylediğini, muhasebecilik belgesinin olmadığını, ancak firmaların muhasebesini tuttuğunu, kullanmış olduğu kaşenin müştekiye ait olduğunu, müştekinin bunu bildiğini, kaşe kullanmanın dışında sahtecilik yapmadığını, bazen müştekinin evraklarını da imzaladığını, ancak ayrıntısını hatırlamadığını belirttiği;

Müştekinin iddia ettiği,... Deri Tekstil şirketinin 2006 yılına ait geçici gelir vergisi KDV ve Stopaj beyannamelerinin asıllarının istendiği, bu beyannamelerde, beyannameyi düzenleyen bölümde ...'e ait kaşenin bulunduğu, kaşe ve imzaların incelemesinin yaptırıldığı;

Bilirkişi tarafından düzenlenen 5.5.2008 tarihli rapora göre, 3 adet belgedeki kaşelerin müştekinin kaşelerine benzeyen farklı kaşeler olduğu, imzaların ise , müşteki ...'in eli ürünü olmayıp, takliden atılmış imzalar oldukları, ayrıca aldatma yeteneğinin de bulunduğunun belirtildiği;

Şüphelinin bu şekilde müştekinin kaşesinin sahtesini yapıp, yine müştekinin imzasını taklit etmek suretiyle muhasebe işini aldığı,... Deri Tekstil Konfeksiyon San. ve Dış Tic. Ltd. Şti'nin 2006 yılına ait KDV Beyannamesi, Muhtasar Beyannamesi ve Geçici Vergi Beyannamelerini düzenleyip bunları Nuruosmaniye Vergi Dairesine verdiği..." şeklinde anlatılması karşısında, sanık hakkında TCK'nun 207/1 maddesinde düzenlenen özel belgede sahtecilik suçundan kamu davası açıldığı kabul edilmelidir. Buna göre hükmü temyizen inceleme görevi ise Yargıtay 21. Ceza Dairesine aittir.

Bu itibarla, temyiz incelemesinin Yargıtay 21. Ceza Dairesi tarafından yapılması gerektiğinden, dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 21. Ceza Dairesinin 25.06.2015 gün ve 112-2368 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 21. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 19.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar veri
Yargıtay — Esas No: 2013/25591, Karar No: 2014/2184, Tarih: 10.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/25591 E.  ,  2014/2184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Düzce l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :16.04.2013

NUMARASI :Esas no:2012/201 Karar no:2013/428

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dava konusu taşınmazın ipotek tesis edildiği tarihten sonra 4.8.2009 tarihinde üçüncü kişiye satıldığı ve 5.11.2009 tarihinde tekrar geri alındığı satış tarihi itibarıyla Türk Medeni Kanununun 194. maddesi gereğince aile konutu vasfını kaybettiği anlaşılmış olmasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 10.02.2014 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece, davalı banka lehine üzerinde ipotek tesis edilen taşınmazın, ipotek tesis tarihinde davacı ile eşinin “aile konutu” olduğu kabul edilmiş; davacının ipotek tesisinden beş gün sonra bundan haberdar olduğu halde, hemen dava açmayıp, banka tarafından borçlu eşe gönderilen ihtardan sonra dava açmasının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu gerekçesiyle dava reddedilmiş; sayın çoğunluk bu gerekçeyi değiştirerek hükmü onamıştır. İpotek tesisinden sonra taşınmazın hak sahibi (koca) tarafından 4.8.2009 tarihinde ipotekle yüklü olarak üçüncü kişiye satıldığı, üç ay sonra 5.11.2009 tarihinde yine ipotekle yüklü olarak geri alındığı doğrudur. Üçüncü kişiye devir, aksi kararlaştırılmadıkça borçlunun sorumluluğunda ve güvencede bir değişiklik meydana getirmez (TMK. m. 888/1) Taşınmazın üçüncü kişiye satışı “aile konutu” vasfı üzerinde etkili değildir. İpotekle yüklü olarak satıldığına göre, böyle bir durumda satışa ilişkin tasarruf iptal edilmedikçe artık ipoteğin kaldırılması davası mesmu olmaktan çıkmıştır, dolayısıyle ipoteğin kaldırılması davasının reddi bu sebeple sonucu bakımından doğru olmuştur düşünceyişle bu sonuca ulaşılıyor ise; dava tarihinden önce yine ipotekle yüklü olarak hak sahibine geri döndüğüne göre, taşınmazın üçüncü kişiye devrine ilişkin tasarrufun iptalini aramaya artık lüzum bulunmamaktadır. İpotek, lehine bu hak tesis edilene taşınmazı sattırıp, malın değerinden alacağını elde etme hakkı tanıdığı için, aile konutu üzerindeki hakları “sınırlandırıcı” bir işlem nitelinde olup, diğer eşin açık rızasına bağlıdır. (TMK. m. 194/1) Lehine ipotek tesis edilen davalı banka tacirdir. İpotek tesisinden önce 4.11.2008 tarihinde ekspertiz raporu almış, bu raporda taşınmazın “mesken” vasfında olduğu belirtilmiş, banka da bunu görmüştür. Böyle bir durumda bankanın davacı eşin açık rızasını araması gerekirdi. Bu özeni, göstermemişse Türk Medeni Kanununun 3/2. maddesi gereğince iyiniyet savında bulunamaz. Davacı eşin açık rızası alınmadan ipotek tesis edildiğine göre, işlem geçerli kabul edilemez. Davacının dava hakkını kullanmasının dürüstlük kurallarına aykırı olduğunu kabul için de yeterli delil bulunmamaktadır. Bu bakımdan davanın kabulüne karar verilmesi gerekir. Hükmün açıklanan sebeple bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın yoğunluğun “onama” yönünde oluşan görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/25378, Karar No: 2014/613, Tarih: 16.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/25378 E.  ,  2014/613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/07/2011

NUMARASI : 2010/192-2011/297

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı H.. A.. vd. ve F.. S.. vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalı H.. A.. vd. ve F.. S.. vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki delil ve belgelere göre, davacı idare ile davalı H.. A.. vd. ve F.. S.. vd. vekillerinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal olarak incelenen 470 ada 6 parsel sayılı taşınmazın satışının gerçeği yansıtmadığı, değerinin harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği anlaşıldığından, emsal olarak değer biçmede esas alınamaz.

Bu nedenlerle; taraflara taşınmazın bulunduğu bölgelerde, yakın tarihli ve benzer nitelikli satışları emsal olarak bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve mahallinde yeniden keşif yapılarak, alınacak raporda emsal taşınmazlarla, taşınmazın Emlak Vergisine Esas Arsa m2 Rayiç Bedeli Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri de üstünlük oranı yönünden tartışılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile davalı H.. A.. vd. ve F.. S.. vd. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5971, Karar No: 2010/651, Tarih: 11.02.2010

**8. Hukuk Dairesi         2009/5971 E.  ,  2010/651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil İstemli

K A R A R

Temyiz incelemesi sırasında gözönünde tutulmak üzere;

Dosya arasında bulunan Kadastro Müdürlüğünün 26.2.2009 günlü karşılık yazılarında “ Evren köyü 294 nolu parselin büyük bir kısmının tapulaması mükerrer yapıldığı için Bölge Müdürlüğünün 12.7.2007 tarih ve 1142 sayılı yazılarına istinaden iptal edildiği....” bildirilmektedir. Kadastro Bölge Müdürlüğünün 12.7.2007 tarih, 1142 sayılı yazılarının örneği ile hangi parsel bakımından mükerrer yazım bulunduğunun ve ne şekilde iptal edildiğinin Kadastro Müdürlüğünden sorularak, alınacak cevabi yazının ve buna ilişkin getirtilecek kayıt, belge ve krokilerin dosyaya eklenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahal mahkemesine İADESİNE, 11.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/383, Karar No: 2018/2716, Tarih: 05.04.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/383 E.  ,  2018/2716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.12.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, tarafların müştereken ve iştirak halinde malik oldukları 5 adet taşınmaz üzerindeki ortaklığın öncelikle aynen taksim, olmadığı taktirde satış yoluyla giderilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili, müvekkili idarenin paydaş olduğu 1060 ada 23 parsel sayılı taşınmazın yeşil alan statüsünde kaldığını belirterek bu taşınmaz yönünden davanın reddini savunmuş; davalı ... ve davalı ... vekilleri ise ortaklığın satış yoluyla giderilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

1- Dava konusu 247 ada 2 ve 8 parsel ile 1060 ada 19 ve 24 parsel sayılı taşınmazlar yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine uygun olduğu gibi özellikle satışın genel açık artırma yoluyla yapılacağının anlaşılmasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün bu taşınmazlar yönünden onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Dava konusu 1060 ada 23 parsel sayılı taşınmaz yönünden temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Paydaşlığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde satışın nasıl yapılacağının ve satış bedelinin ne şekilde dağıtılacağının hüküm sonucunda gösterilmesi gerekir.

Bu durumda mahkemece, satışın genel açık artırma yoluyla yapılacağının hükümde belirtilmesi ve 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harçla yükümlü tutulmaması gerekirken aksi şekilde hüküm kurulması doğru değil ise de bu hususlar kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nın 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Bu durumda mahkemece, satışın genel açık artırma yoluyla yapılacağının hükümde belirtilmesi ve 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harçla yükümlü tutulmaması gerekirken aksi şekilde hüküm kurulması doğru değil ise de bu hususlar kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nın 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle dava konusu 247 ada 2 ve 8 parsel ile 1060 ada 19 ve 24 parsel sayılı taşınmazlar yönünden özellikle satışın genel açık artırma yoluyla yapılacağının anlaşılmasına göre temyiz olunan hükmün ONANMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hüküm sonucunun 1. bendinde yer alan "satılarak, ortaklığının satış yoluyla giderilmesine" sözcüklerin hükümden çıkarılarak yerine "üzerindeki ortaklığın genel açık artırma yoluyla satılarak giderilmesine" sözcüklerinin eklenmesine, 2. bendinde yer alan “Satış bedeli üzerinden binde 11,38 oranındaki harcın" sözcüklerinden sonra gelmek üzere "dava konusu 1060 ada 23 parsel sayılı taşınmaz yönünden davalı Hazinenin hissesine düşen kısım çıkarıldıktan sonra geri kalan kısmının” sözcüklerinin eklenmesine, hükmün DÜZELTİLMİŞ ve değiştirilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 05.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10968, Karar No: 2020/976, Tarih: 06.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/10968 E.  ,  2020/976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet