muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17413, Karar No: 2014/16217, Tarih: 17.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/17413 E.  ,  2014/16217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karabük Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2013

NUMARASI : 2012/872-2013/645

Dava dilekçesinde, 18.07.2012 tarihli kat malikleri kurulu kararının 7. 8. ve 10. maddelerinin iptali ile tahmini bütçenin ve borç bildiriminin tedbiren durdurulması ve iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; H. Apartmanı kat malikleri kurulunun 18.07.2012 tarihli kararının 7., 8. ve 10. maddelerinin, bu kararla kabul edilen 2012-2013 dönemine ait tahmini bütçenin yönetici tarafından 2008-2012 yılları arası 18,967,09 TL borç bildiriminin yürütmesinin dava sonuna kadar ihtiyati tedbiren durdurulmasına ve iptaline karar verilmesini istemiş, mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, H.Apt. Kat Malikleri Kurulunun 18.07.2012 tarihli toplantısında alınan 10 numaralı kararının iptaline, davacının diğer taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dosya içindeki bilgi ve belgelerin, özellikle dava konusu apartmanın 18.07.2012 tarihli kat malikleri kurulu kararlarının alındığı toplantı tutanağının incelenmesinden, söz konusu 10 numaralı karar ile; "B.. S..'dan Esas No: 2010/296- Karar No: 2011/87 sayılı karar ile alınan paranın kat maliklerine dağıtımında aidat borcu olanların borcuna istinaden tahsile, diğer kat maliklerinin alacak hesaplarına ilave edilmesine" karar verildiği anlaşılmaktadır. İptali istenen söz konusu madde ile davacı tarafından daha önceki tarihlerde ödenmemiş olan aidatların, mahkeme kararıyla davacıdan tahsil edilmesi nedeniyle yönetimin kasasına girecek olan miktarın, diğer kat maliklerince ödenmesi gereken aidatların belirlenmesinde dikkate alınması amaçlanmış olup, yönetimce aidatların paylaştırılmasına ilişkin bir karardır. Bu durumda, kat malikleri kurulunun 18.07.2012 tarihli kararının 10 numaralı maddesinin Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 20. maddesine herhangi bir aykırılık oluşturmadığı ve kat maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğu ile alınmış bir karar olduğu, yasanın emredici kurallarına da aykırı olmadığı dikkate alınarak, mahkemece davanın bu yönden de reddine karar vermek gerekirken, Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 20. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 10 numaralı maddenin iptaline karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34316, Karar No: 2020/12806, Tarih: 23.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/34316 E.  ,  2020/12806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan şirketin Karaman Şubesi’nde sorumlu müdür olarak görev yaptığı, şirket adına tahsil edilip fatura kesilen ödemelerden 8.878,12 TL'yi banka hesabına yatırmadığı, bu paranın işyeri kasasında bulunmadığı, bu şekilde sanığın kuryelerden almış olduğu günlük tahsilat ödemelerini yatırmayarak üzerine atılı suçu işlediği iddia edilen olayda; sanığın 14/12/2009 tarihinde iş yerinden ayrıldığı, 8.878,12 TL'lik kasa açığının katılan şirket yetkililerinin yaptırdığı 15/06/2010 tarihli bilirkişi tespit raporu ile tespit edildiği, ancak ödemelerin sanığa teslim edildiğine dair dosyada belge bulunmadığı, tanık ifadelerinin tahsilat ya da tediye makbuzu gibi somut bir dayanağının olmadığı, katılan şirket tarafından yapılan tespite dayanak belgelerin taraflarca imza altına alınmış olmasının gerekeceği, bu durumda banka ekstrelerinde hesaba yatırıldığı görülmeyen 8.878,12 TL'yi sanığın zimmetine geçirdiğinin kabul edilemeyeceği, sanığa yüklenen suçun sabit olmadığı, savunmasının aksine somut ve nesnel delillerle kanıtlamadığının kabulü ile verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin, alınan bilirkişi raporunun yeterli olmadığına, sanığa atılı suçun subut bulduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6578, Karar No: 2014/1647, Tarih: 21.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/6578 E.  ,  2014/1647 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/301752

MAHKEMESİ : Karaman 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2011

NUMARASI : 2010/623 (E) ve 2011/653 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine. Ancak;

1-Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımları düzenleyen 5237 Sayılı TCK.nun 50/1-f. maddesi gereğince sanık hakkında 1 ay 20 gün süreyle gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya karar verildiği halde, sanığın bu konuda gönüllü olup olmadığının sorulmaması, kabule göre de kısa süreli hapis cezasının kamuya yararlı bir işte çalıştırma seçenek yaptırımına çevrilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde sanığın kamuya yararlı temizlik hizmetleri sektöründe çalıştırılmasına karar verilmesi,

2-Sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezası 5237 sayılı TCK'nin 50/1-f maddesine göre seçenek yaptırıma çevrilmiş olması nedeni ile 5237 sayılı TCK'nin 53.maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemesi gerektiğinin

gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6458, Karar No: 2022/7157, Tarih: 23.11.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/6458 E.  ,  2022/7157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 20. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20/09/2018 tarihinde verilen dilekçeyle mülkiyet hakkına dayalı el atmanın önlenmesi ve ecrimisil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27/10/2020 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, mülkiyet hakkına dayalı el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, dava konusu İstanbul İli, Pendik İlçesi, Kurtköy Mevkii, ... pafta, 3988 ada 19 parsel C 2/A Blok, 2.kat, 6 numaralı mesken nitelikli bağımsız bölümün 16.02.2018 tarihinde davacı tarafından satın alındığını, davalının haksız olarak davacıya ait taşınmazda ikamet ettiğini, karşılığında hiçbir ödemede bulunmadığını, davalının fuzuli işgali nedeniyle tahliyesini, 16.02.2018 tarihinden dava tarihine kadar olan süre için fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının yetkilisi olduğu ... İnşaat Nakliyat Madencilik Otomotiv San. ve Tic. Ltd. Şti. ile müteahhit firma ... Yapı Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında inşaatın harfiyat işleri için sözleşme akdedildiğini, sözleşme kapsamında yapılan iş karşılığı daire verilmesinin kararlaştırıldığını, müteahhitin işi bitirememesi nedeniyle inşaatın ... İnşaat Adi Ortaklığı'na devredildiğini, müteahhit firmaya ödemelerin yapıldığını, yapılan ödemeye rağmen 5 nolu taşınmazın üçüncü bir kişiye satıldığını, müteahhit ile yapılan görüşmede taşınmazlar üzerindeki ipoteklerin kaldırılarak davalının yetkili olduğu firma adına tescili yapılmak üzere mutabakata varıldığını ve davaya konu 6 nolu dairenin bu şekilde kullanılmaya başlandığını, ancak ipoteklerin kaldırılmadığını, taşınmazın davacı olan üçüncü kişiye muvazaalı olarak satıldığını, müteahhit firma ve davacının kötü niyetle hareket ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf talebinin esastan reddine karar vermiştir.

Davalı vekili, temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi, istinaf talebinin esastan reddine karar vermiştir.

Davalı vekili, temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Hüküm, hükmün verilmesi ve tefhimi” başlıklı 294. maddesinde açıklandığı üzere; “Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür. Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur.”

Aynı yasanın “Hükmün kapsamı” başlıklı 297. maddesi gereğince; “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.”

Somut olaya gelince; dava mülkiyet hakkına dayalı el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkin olup ilk derece mahkemesince davacının davasını ispatladığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir. Bu kararda bir isabetsizlik yok ise de; Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün gerekçe kısmında dava konusu ile ilgisi olmayan hususlara yer verilmiş olması, hüküm sonucu ile gerekçe arasında çelişkiye neden olmaktadır. Ne var ki bu husus, kararın bozulmasını gerektirmiş ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HMK'nın 370/2. maddesi gereğince hükmün gerekçe kısmının aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün "Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe" başlıklı bölümünün 5. paragrafı son 3 cümlesinin "davalı tarafın savunmasında belirtilen vakıaların çap kaydının iptale kadar geçerli olması, davada yıkım isteği bulunmaması nedeniyle eldeki davada dinlenme olanağı bulunmadığı" ifadelerinin hükmün gerekçe kısmından çıkarılmasına, hükmün DÜZELTİLMİŞ ve değiştirilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin harcın yatırana iadesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 23.11.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2311, Karar No: 2014/9473, Tarih: 04.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2311 E.  ,  2014/9473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

ama

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13580, Karar No: 2017/14473, Tarih: 24.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/13580 E.  ,  2017/14473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14421, Karar No: 2021/4515, Tarih: 04.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/14421 E.  ,  2021/4515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı 09/02/2016 tarihinde verilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen yasal 1 haftalık temyiz süresi geçtikten sonra 17/02/2016 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 04/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30832, Karar No: 2021/27454, Tarih: 24.11.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/30832 E.  ,  2021/27454 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Malatya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/11/2019 tarihli ve 2019/16 esas, 2019/71 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "Dosya kapsamına göre, sanığın mükerrir olduğu nazara alınarak hüküm kurulması karşısında;

1-5237 sayılı Kanun’un 50/2. maddesinde yer alan “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez” şeklindeki ve anılan Kanun'un 58/3. maddesinde yer alan, "Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur." şeklindeki hükümler dikkate alındığında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu cezanın artık adlî para cezasına çevrilemeyeceği, mahkumiyete konu hakaret suçu için de anılan Kanun’un 125/1. maddesinde hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü, somut olayda mükerrir olduğu kabul edilen sanık hakkında tayin olunan hapis cezasının artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan hüküm kurulurken ilk olarak hapis cezası tercih edilmesini takiben 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/3. maddesi uyarınca öncelikle adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısının gösterilmesi ve daha sonra aynı maddenin 1. fıkrası gereğince bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, hapis cezasının doğrudan paraya çevrilmesinde,

3-5237 sayılı Kanun'un 50/5. maddesinde yer alan, "Uygulamada asıl mahkûmiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adlî para cezası veya tedbirdir." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmesi karşısında, söz konusu cezanın 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi kapsamında tekerrüre esas olmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

1) "1" numaralı istem açısından,

5237 sayılı TCK’nın 125. maddesinin 1. fıkrasında; Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmüne yer verilmiş, aynı Kanun’un 4. fıkrasında da “Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.” hükmü düzenlenmiştir.

TCK’nın kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımları düzenleyen 50. maddesinin 2. fıkrası; “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez” hükmü bulunmaktadır.

İnceleme konusu somut olayda; sanık hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmünde, TCK'nın 125/1. maddesinde hapis veya adli para cezasının seçimlik olduğu gözetilerek, takdiren hapis cezası tercih edilerek hüküm kurulmasına karşın, TCK'nın 50/2.maddesinde yer verilen düzenlemeye aykırı şekilde sanık hakkında hükmolunan 2 ay 15 gün hapis cezasının adlî para cezasına çevrilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2) "2" numaralı istem açısından,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "adli para cezası başlıklı" 52. maddesinde yer alan "(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. (2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir. (3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir. (4) Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir." hükmüne yer verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; sanık hakkında hükmedilen 2 ay 15 gün hapis cezasının adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı belirlenmeden doğrudan adli para cezasına çevrilmesi hukuka aykırıdır.

3) "3" numaralı istem açısından,

İnceleme konusu somut olayda, sanık hakkında hakaret suçundan adli para cezasına hükmedildikten sonra tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı anlaşıldığından talebin reddine karar vermek gerekmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünceler (1) numaralı istem yönünden farklı gerekçeyle diğer istemler kısmen yerinde görüldüğünden,

1- (3) numaralı istem yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE,

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünceler (1) numaralı istem yönünden farklı gerekçeyle diğer istemler kısmen yerinde görüldüğünden,

1- (3) numaralı istem yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE,

2- (1) numaralı istem yönünden sanık ... hakkında hakaret suçundan, Malatya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/11/2019 tarihli ve 2019/16 esas, 2019/71 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA,

3- (2) numaralı istem yönünden sanık ... hakkında hakaret suçundan, Malatya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/11/2019 tarihli ve 2019/16 esas, 2019/71 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

4- Karardaki hukuka aykırılık, aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle, sanığa hakaret suçundan TCK'nın 125/1. maddesiyle verilen 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 indirim yapılarak 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince hapis cezasının 75 tam gün adli para cezasına çevrilmesine, TCK’nın 52/2. maddesi uyarınca sanığa gün karşılığı belirlenen cezanın, mahkemece bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın sonuç olarak 1.500,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, sanığa verilen adli para cezasının sanığın ekonomik ve şahsi durumu dikkate alınarak TCK'nın 52/4 uyarınca birer aylık 8 eşit taksit halinde sanıktan tahsil edilmesine,

5- Kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.