muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1811, Karar No: 2024/2033, Tarih: 25.03.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ile ortak çocuk arasında tanıma ile soybağının kurulduğu, doğumdan itibaren çocuğun anne yanında olduğu, davacının çocuğun baba ile görüşmesini engellemesinin tek başına velâyetin değiştirilmesi için yeterli olmadığı ancak babanın babalık duygularının da tatmin edilmesi gerektiği, baba ile sağlıklı bir ilişkisinin olmasının çocuğun menfaatine olduğunu, dosya kapsamından babanın çocuğa karşı olumsuz bir tavrının ya da ihmalinin bulunmadığı, her ne kadar çocuğun pedagog eşliğinde baba ile görüşmesi ve rapor düzenlenmesi talep edilmişse de davacının defalarca bu hususta icra takibine başvurduğu ancak sonuç alamadığının dosyaya sunulan belgelerden anlaşıldığı, davalının çocuğun baba ile görüşmesini engellemesine rağmen çocuğun yaşı itibariyle anne bakım ve şefkatine ihtiyaç duyduğu, bu nedenle davacının velâyet talebinin reddi ile kişisel ilişki talebinin kabulü gerektiği gerekçesi ile davacının velâyetin değiştirilmesi talebinin reddine, ortak çocuk ile baba arasında her ayın ikinci ve dördüncü hafta sonu Cumartesi günü saat 10.00’dan Pazar günü saat 18.00’e kadar, Ramazan ve Kurban Bayramlarının ikinci günü sabah saat 10.00’dan üçüncü günü akşam 18.00’e kadar, her yıl öğrenciler için ön görülen yarı yıl tatilinin başlamasını takip eden ilk Pazartesi günü saat 10:00'dan aynı haftanın devam eden Pazar günü saat 18.00'a kadar ve her yıl Temmuz ayının 20 nci günü saat 10.00'dan Ağustos ayının 20 nci günü saat 18.00'e kadar, ayrıca çift yıllarda çocuğun doğum günlerinde sabah saat 10.00'dan akşam saat 20.00'ye kadar, çift yıllarda 31 Aralık günü saat 12.00'den takip eden 01 Ocak günü saat 12.00'ye kadar, her yıl babalar günü sabah saat 10.00 dan akşam saat 20.00’ye kadar çocuk baba yanında kalacak şekilde kişisel ilişki tesisine, süre bitiminde çocuğun anneye iadesine, her iki tarafın açık adreslerini ve adres değişikliklerini karşılıklı olarak birbirlerine bildirmelerine, çocuğun menfaati dikkate alınarak velâyete ve kişisel ilişkiye ilişkin karara uyulmaması halinde velâyet ve kişisel ilişkinin değiştirilebileceğinin taraflara hatırlatılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; çocuğun baba ile kişisel ilişki kurması ile gelişimi açısından telafisi güç ve imkansız zararların doğacağını, taraflar arasında ceza dosyaları, suç duyuruları ve hukuk dosyalarının mevcut olduğunu, Mahkemece bu delilerin tartışılmadığını, davacının reşit olmayan bir kişiyi kaçırma, alıkoyma, ırzına geçmek gibi suçlardan geçmişinin olduğunu, eldeki dosyada yargılama devam ederken 19.07.2020 tarihinde davalı ve ortak çocuğun davacı tarafından kaçırıldığını, tehdit ve darp edildiğini, davalının kendisini araçtan atarak kurtulduğunu ancak çocuğun baba tarafından kaçırıldığını, çocuğun bu durumlardan etkilendiğini, kişisel ilişki kurulması ile de durumunun daha kötü olacağını, davacının suç işlemeye yatkın bir hayat tarzının olduğunu, davalının ailesine de tehdit ve hakaretlerde bulunduğunu, kişisel ilişki için yeterli uzman görüşü alınmadığını, ara karar ile kurulan kişisel ilişkinin pedagog eşliğinde yerine getirilmediğini, aksine çocuğun baba tarafından kaçırıldığını ve 3 günden fazla süre saklandığını, kişisel ilişkinin kurulması halinde bu olayların tekrarlayabileceğini belirterek kişisel ilişki kurulması yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarına ek olarak davacının davalı ve ortak çocuğu kaçırma suçundan ceza aldığını belirterek kişisel ilişki kurulması yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 182 nci, 323 üncü ve 324 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 182 nci, 323 üncü ve 324 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10343, Karar No: 2023/2879, Tarih: 08.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/10343 E.  ,  2023/2879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte banka veya kredi kartı kullanmak suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.05.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında sahte oluşturulan banka veya kredi kartını kullanmak suretiyle yarar sağlama suçundan kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2014/234 Esas ve 2016/301 Karar sayılı kararı ile sahte oluşturulan banka veya kredi kartını kullanmak suretiyle yarar sağlama suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; herhangi bir hukuki nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın 23.06.2012 tarihinde Kipa Pendik alışveriş merkezinde sahte kredi kartı ile alışveriş yaptığına, bu suretle sahte üretilmiş kredi kartını kullanmak suretiyle yarar sağlama suçlarını işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Sanık savunmasında 2012 yılında Maltepe Carrefoursa AVM'de dolaştığı sırada tanımadığı bir şahsın kendisine bankacı olduğunu söyleyip kredi kartı isteyip istemediğini sorduğunu, form doldurmasından sonra kredi kartı çıkarıp getirdiğini, bu kart ile iki yada üç kez alış veriş yaptığını sahte olduğunu bilmediğini ve Bursa'da yakalanıp iki ay tutuklu kaldığını anlatmıştır.

3. Sanık hakkında İstanbul, Yalova ve Bursa mahkemelerinde ayrı ayrı dava açıldığı, İstanbul dışındaki diğer dosyaların fiili ve hukuki irtibat nedeniyle birleştirildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

3. Sanık hakkında İstanbul, Yalova ve Bursa mahkemelerinde ayrı ayrı dava açıldığı, İstanbul dışındaki diğer dosyaların fiili ve hukuki irtibat nedeniyle birleştirildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Temyize konu bu dosya ile fiili ve hukuki irtibatlı Dairemiz 2020/11377 Esas sayılı dosyasında bulunan 16.08.2012 tarihli iddianame içeriğinden, sanıktan 04.07.2012 günü yakalanması üzerine yabancı bankalara ait 5 adet kredi kartı ele geçirildiği, UYAP sorgulamasından ve dosya içindeki dosya ve ilamlardan sanık hakkında suç tarihleri 24.06.2012, ve 27.06.2012 olan eylemleri ile ilgili Yalova Asliye Ceza Mahkemelerinde, 04.07.2012 olan eylemi ile ilgili Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinde ve 18.07.2012 olan eylemi ile ilgili İstanbul Anadolu 26. Asliye Ceza Mahkemesinde dört ayrı dava açıldığı, Yalova Asliye Ceza mahkemelerince birleştirme kararı verilmiş ise de, temyize konu bu dosyanın birleştirilmediği anlaşılmakla, mükerrer cezalandırmanın önlenmesi açısından, bu dosyanın dairemiz 2020/11377 Esas sayılı dosyası ile temyize konu olan Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/1174 Esas ve 2019/216 Karar sayılı dosyası ile birleştirilmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2014/234 Esas, 2016/301 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12345, Karar No: 2014/15274, Tarih: 26.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12345 E.  ,  2014/15274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gevaş Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2012

NUMARASI : 2008/38-2012/106

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise,4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde G.. B..'na iadesine, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18518, Karar No: 2015/3592, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18518 E.  ,  2015/3592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, yaralama, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/9962 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22.Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre (13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 27/05/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21247, Karar No: 2010/6245, Tarih: 08.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/21247 E.  ,  2010/6245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vek.Av....

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 08.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/7409, Karar No: 2018/7723, Tarih: 08.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7409 E.  ,  2018/7723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında “23.05.2011“ olarak yanlış yazılan suç tarihinin, “14.02.2012“ olarak mahallinde düzeltilmesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı nedenin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

1- Sanık ...‘in 39 EV 104 plaka sayılı araca ait motorlu araç trafik belgesinin arka yüzündeki araç muayene işlemlerini sahte olarak düzenlemek sureti ile resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın aşamalarda diğer sanık ...‘ü tanımadığını, yalnızca Susurluk Orman İşletme Şefliğinde nakliye teskeresi alırken, 39 plaka bir aracın şoförünün isminin Himmet olduğunu bildiğini, bu kişiden para ve ruhsat alarak muayene işlemini yaptırmadığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; sanığın mukayeseye esas samimi imza ve yazı örneklerinin ilgili kurumlardan celbi ile huzurda imza-yazı örnekleri de alınmak suretiyle suça konu belge üzerinde yer alan imza, yazı ve rakamların sanığa aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılarak, belgeler üzerindeki imza ve yazıların sanığın eli ürünü olmadığının tespiti halinde, diğer sanığın atfı cürmü dışında sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delillerin bulunmadığı gözetilerek beraat kararı verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6683, Karar No: 2012/8997, Tarih: 08.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6683 E.  ,  2012/8997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 9. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...’nın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 25.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 26.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/815 Esas, 2012/611 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ: