muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6424, Karar No: 2011/7187, Tarih: 16.12.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/6424 E.  ,  2011/7187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine ve Turluhan Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 07.06.2011 gün ve 83/162 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ..., kadastro paftasında köy boşluğu olarak gösterilen tapusuz taşınmazın zilyetlik hukuki nedenine dayanarak adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi davanın reddine karar verilmesini savunmuş, diğer davalı ... Köyü Tüzel Kişiliği davayı takip etmemiştir.

Mahkemece, davacı lehine kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüyle, teknik bilirkişi tarafından düzenlenen krokide A harfi ile gösterilen 710,15 m2 yüzölçümündeki taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Çayıralan Kadastro Müdürlüğünün 16.06.2006 tarihli yazısından Turluhan Köyü'nde kadastro çalışmalarının 02.07.2002 tarihinde yapıldığı anlaşılmaktadır. Yargıtay’ın ve Dairemizin kararlılık kazanmış uygulamalarına göre kadastro tespitlerinin yapıldığı tarih, tespit dışı bırakma tarihi olarak kabul edilmektedir. Tespit dışı bırakılan bir taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilebilmesi için; ilke olarak tespit dışı bırakıldığı tarihten dava tarihine kadar diğer kazanma koşulları yanında 20 yıllık kazanma süresinin de geçmiş bulunması gerekir (HGK.nun 19.03.2003) gün 2003/20-257 E. 2003/171 K.). 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesine göre, yollar kadastro haritasında gösterilmekle yetinilir ve kadastro işlemi yapılmış sayılır. Ancak kadastro tutanağı düzenlenmediğinden böyle bir işlem tespit dışı bırakma niteliğindedir.

Tescili istenen taşınmazın paftasında köy boşluğu olarak gösterildiği sırada kadastro ekibine itiraz edilmiş olsaydı, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 7/4.maddesi gereğince kadastro ekibince böyle yerler hakkında tahdit ve tespit tutanağı düzenlemesi gerekirdi. Davacı bu imkanı kullanmadan doğrudan Sulh Hukuk Mahkemesine dava açmıştır. Kural olarak, taşınmazın tespit dışı bırakıldığı tarihte kazanmayı sağlayan zilyetlik süresi kesintiye uğrar ve tespit tarihinden sonra 20 yıllık kazanma süresi yeniden işlemeye başlar. Ancak, davanın makul süre içinde açıldığı kabul edildiği takdirde bu durumda tespitten ya da paftasında yol olarak gösterildiği tarihten önceki zilyetlik hesaba katılır. Böylece davanın açıldığı tarihe kadar kadastrodan önceki zilyetlik de hesaba katıldığında 20 yıl dolduğu takdirde diğer koşulların da gerçekleşmesi halinde davanın kabulü gerekmektedir.

Somut olayda, kadastro çalışmasının yapılmasıyla paftasında köy boşluğu olarak bırakıldığı ve kadastro tespitinin yapıldığı tarihten davanın açıldığı 12.04.2006 tarihine kadar 4 yıldan fazla sürenin geçtiğinden, açılan iş bu davanın makul süre içinde açıldığı kabul edilemez. Dava, makul sürede açılmadığına ve dava konusu taşınmazın paftasında köy boşluğu olarak gösterildiği tarihten dava tarihine kadar 20 yıl geçmediği saptanmakla davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle usul ve kanuna aykırı görülen yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13127, Karar No: 2023/9739, Tarih: 03.04.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/13127 E.  ,  2023/9739 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Salihli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.07.2017 tarihli ve 2017/137 Esas, 2017/469 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi, 62, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Salihli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.07.2017 tarihli ve 2017/137 Esas, 2017/469 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 11.02.2021 tarihli ve 2017/23234 Esas, 2021/4559 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi için bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine, Salihli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.07.2021 tarihli ve 2021/351 Esas, 2021/436 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi, 62, 58 ve 53 üncü maddeleri ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Sanık, süresi içerisinde bu karara 5271 sayılı Kanun'un 252 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca itiraz etmiştir.

5. İtiraz üzerine, Salihli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.11.2021 tarihli ve 2021/575 Esas, 2021/764 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi, 62, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

Bir anlık sinir ve psikolojik baskı altında suça konu mesajı gönderdiğine ve kararı bu nedenle temyiz ettiğine, vesaire

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

Bir anlık sinir ve psikolojik baskı altında suça konu mesajı gönderdiğine ve kararı bu nedenle temyiz ettiğine, vesaire

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, müştekinin kullandığı telefona "Kızım bize ihanetin sonu ölümdür, bunu bil" şeklinde mesaj çekmek suretiyle tehdit suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, Yerel Mahkemece; 03.09.2011 tarihli mesaj tespit tutanağı, sanığın tevilli ikrarı ve tüm dosya içeriğinden sanığın üzerine atılı suçu işlediği kanaatiyle mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Salihli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.11.2021 tarihli ve 2021/575 Esas, 2021/764 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ...'ın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

03.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14445, Karar No: 2014/12549, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14445 E.  ,  2014/12549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edirne İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2010/347-2013/208

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2- Temyiz eden davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin davalı SGK vekiline HUMK'nun 433. maddesi gereğince yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8749, Karar No: 2007/13503, Tarih: 15.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/8749 E.  ,  2007/13503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... gelmiş, davalı adına gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, davacı ...’nin 8.4.2002 tarihinde davalı hastanede sezeryan ile doğum yaptığını, bir gün sonra hemşire tarafından ... kesici voltaren iğne yapıldığını, iğnenin kas dokusu yerine hatalı olarak deriye yakın yağ tabakasına enjekte edilmesi nedeniyle morarma ve ... olduğunu, doktora söylediği halde zamanla geçer denildiğini, taburcu olup eve gelince iğne yapılan yerde su toplama olunca davalıya gittiğini, su toplayan yer patlarsa sürmek için merhem önerdiklerini, sürdüğünü ancak o bölgenin 10-15 cm kabuklu yara haline geldiğini, tekrar davalı hastaneye gittiğinde kabuğun üzerini çizip ilaç sürdüklerini, kapalı pansuman yaptırmasını önerdiklerini, iyileşemeyince raporunu uzatmak için doktora gittiğinde ameliyat olması gerektiğinin söylendiğini, 3.7.2002 tarihinde ameliyat olduğunu, tam iyileşme sağlanamadığını, tedavisinin devam ettiğini, davacı ...’in de eşinin tedavisi ile ilgilenmesi nedeniyle işinden geri kalarak zarara uğradığını ileri sürerek davacı ... için 2.250,00 YTL maddi, 7.500,00 YTL manevi tazminat ile davacı ... için 250,00 YTL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davacı ...’ye normal tedavi gereği ... kesici dikloran iğne yapıldığını, iğneyi yapan hemşirenin işinin ehli olduğunu, davacının taburcu olduktan sonra kalçasında kızarıklık olduğu şikayeti ile geldiğinde kalçasında 10-12 cm deri lezyonu görüldüğünü, kalçadan yapılan enjeksiyonlarda ender olarak kızarıklık olabildiğini, bunun iğnenin yağ dokusuna yapılmasından değil, hastanın bünyesel farklılıklarından veya gözle görünmeyen kılcal damar zedelenmesinden kaynaklanabileceğini, davacının müracaatı üzerine iyi niyetle ücretsiz olarak doktor kontrolünde pansuman tedavisine başlandığını, davacın hastanedeki tedaviyi yarım bıraktığını, kendi kusuru ile zararı çoğaltıp tedavi süresini uzattığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, alınan adli tıp raporu doğrultusunda davalıya atfedilebilecek kusur bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, alınan adli tıp raporu doğrultusunda davalıya atfedilebilecek kusur bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Bir davada dayanılan maddi olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini bulmak ve uygulamak HUMK’nun 76. maddesi gereği doğrudan hakimin görevidir. Davacı, davalı hastanede, sezeryan ameliyatı sonrasında kalçadan yapılan ... kesici iğnenin yanlış yere enjekte edilmesi ve devamında gerekli tedavinin yapılmaması nedeniyle ameliyat olmak zorunda kaldığını, iğne bölgesinde doku kaybı oluştuğunu, estetik ameliyat olduğu halde tam iyileşme sağlanamadığını ileri sürerek maddi ve manevi tazminat istemiştir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır. (BK. 386-390) Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1 md.) O nedenle davacının tedavisini üstlenen hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Hastane, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlar da, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmak ve en emin yol seçilmelidir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir ... gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise hastane sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda, hükme esas alınan Adli Tıp raporunda, “davacının kalçasında 19 cm boyunda yer yer renk değişik çökük bölge bulunduğu, şikayetin ortaya çıktığı dönemde yapılan muayenenin hastane kayıtların bulunmadığı, davacı iddiasında bulunan voltaren iğnenin yüzeysel yapılsa bile bu sonucu doğurmayacağı, bu nedenle lezyonun nedeninin bilinemeyeceği” bildirilmiş ise de tanık olarak dinlenen doktorlar, davacının taburcu olduktan 1 hafta sonra kontrole geldiğini, kalçasında morluk, ... ve su toplama olduğunu, pansumana başlandığını ancak davacının tedaviyi yarım bıraktığını bildirmişlerdir. Davacının müracaatı ile ilgili hastane kaydı bulunmaması davacının kusuru değildir. Davalı yan davacının hastaneye geldiğini inkar etmemektedir. Ayrıca, dosya içinde bulunan ve 21.4.2005 tarihli, davacıya estetik ameliyatı yapan bölüm başkanı tarafından hazırlanan raporda, “hastada saptanan doku defektinin hastanın öyküsünde mevcut olan enjeksiyona bağlı olarak gelişmiş olabileceği gibi travma ve enfeksiyon gibi etkenlere sekonder olarak da gelişebileceği” açıklanmıştır. Bu itibarla adli tıp raporu ihtilafı çözmekten uzak, yeterli ve doyurucu bir rapor olarak kabul edilemez. Davacıdaki rahatsızlığın iğnenin yanlış yere enjekte edilmesi sonucu oluşup oluşmayacağı, davacının zamanında başvurusuna rağmen yeterli ve gerekli tedavinin yapılıp yapılmadığı, tartışılıp değerlendirilmemiştir.

Bu nedenlerle, mahkemece, dosya içindeki tüm raporlar, davalının tuttuğu ameliyat notları, takip kartları, davacıya kullandırılan ilaçlara ilişkin belgeler, estetik ameliyata ilişkin not ve kayıtlar vs tüm tıbbi belge ve kayıtlar getirtilerek, Üniversitelerin ilgili bölümlerinde Öğretim Üyelerinden oluşturulacak konusunda uzman üç kişilik bilirkişi kurulundan, davalıya atfı kabil bir kusur olup olmadığı konusunda rapor alınarak, sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın davacılar yararına BOZULMASINA, 500,00 YTL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacılara ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 15.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10836, Karar No: 2011/6509, Tarih: 01.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/10836 E.  ,  2011/6509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İskenderun İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2011

Davacı; davalılardan E.C.Madencilik'e ait işyerlerinde çalıştığı dönemlerde 3417 sayılı yasa gereğince ücretinden kesilen tasarruf kesintilerinin katkı payları ile bunlara tekabül eden nema ve işveren katkı payları ve faizlerinin ödenmediğini, tasarruf kesintileri ve  nema alacağının davalıdan  tahsilini  talep etmiştir.

Davalı işveren; davanın reddini savunmuştur.

Davalı Hazine; sorumluluklarının bulunmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece; 3417 sayılı yasa ile çalışanların maaşlarından yapılan kesinti  ile işveren ve devlet katkı paylarının her ay kesilerek açılacak tasarrufu teşvik hesabına yatırılacağının hüküm altına alındığını, daha sonra yürürlüğe giren 4853  sayılı yasa ile 3417 sayılı yasanın yürürlükten kaldırıldığı, yasa ile tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülüklerin Hazine Müsteşarlığı'na devredildiği, bu nedenle ana para ve nema alacaklarından Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı'nın sorumlu olduğu, davacının ödenmeyen tasarrufu teşvik kesintisi ve nema alacağının bulunduğu gerekçesiyle davalı işveren aleyhine açılan davanın husumet yönünden reddine, dahili davalı Hazine Müsteşarlığı aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı Hazine Müsteşarlığı tarafından temyiz edilmiştir.

29.04.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4853 sayılı Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabının Tasfiyesi ve Bu Hesaptan Yapılacak Ödemelere Dair Kanunun 10.maddesi ile 3417 sayılı Kanun yürürlükten kaldırılmıştır.

4853 sayılı  Kanunun 1.maddesinde amacının,  3417 sayılı Kanun uyarınca açılmış bulunan Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabında biriken paraların tasfiyesi ve bu hesaptan hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usul ve esasların belirlenmesi olarak açıklanmıştır.

4853 sayılı Kanunun 8.maddesinde, Kurumun haciz yoluyla tahsil ettiği tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını ilgilinin .... Bankası nezdindeki hesabına yatırmakla yükümlü  olduğu  belirtildiğinden,  haciz  yoluyla  tahsil  edilen  miktar   yönünden  işverenin

tasarrufu teşvik kesintisi ve nema alacağından sorumlu olduğu kabul edilemez. Aksi halde, işverenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olunur.

13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar.