muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/20306, Karar No: 2016/13485, Tarih: 16.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/20306 E.  ,  2016/13485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun Geçici 2 inci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dairemiz ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, 6111 sayılı Kanun kapsamında davalı Bakanlığa devredilen davacının davalı Bakanlık bünyesinde örgütlü sendikaya üye olmasından sonra, TİS hükümlerine göre ücretinin belirlenmesinde kıdeminin dikkate alınıp alınmayacağı, eşit davranma ilkesine aykırı davranılıp davranılmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Dairemizin "...Somut olayda davacı 6111 sayılı Yasanın 166/1. maddesi kapsamında davalı kuruma nakledildikten sonra bir süre çalışmış, daha sonra sendikaya kendi isteği ile üye olarak, üyelik tarihinde işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinden faydalanmaya başlamıştır. Davacının ücret yönünden intibakı Toplu İş Sözleşmesinin Geçici 3. Maddesine uygun olarak yapılmıştır. Yani davacı ücret seviyesi yönünden kayba uğramamıştır. Davacı her ne kadar intibakının kıdemi dikkate alınmadan yapılmasından dolayı aynı kıdemde olup da baştan beri davalı işyerinde çalışan sendika üyesi bir işçiye göre daha az ücret aldığını ve dolayısı ile ücret ve bağlı alacaklar yönünden kayba uğradığını iddia etmiş ise de; davacı sendikaya üye olmayarak, iş akdini 6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesinde düzenlenen şekliyle, önceki koşullarda bireysel iş sözleşmesi olarak sürdürmesi mümkün iken davacı bunun yerine, sendikaya üye olarak toplu iş sözleşmesi hükümlerini kendi rızası ile kabul etmiştir. Dolayısıyla davacının intibakının hatalı yapıldığı ve ücretinin eksik şekilde belirlendiği ileri sürülemez. Davacı ile aynı işi yapan ve aynı kıdeme sahip olan ve baştan beri davalı kurumda çalışan işçi arasında oluşacak ücret farkının; işverenin eşit işe eşit ücret ödeme yükümlülüğüne aykırı olup olmadığı yönünden ise aynı işyerinde çalışıp aynı kıdemde olan işçi kavramından ne anlaşılması gerektiği irdelenmelidir. Bu anlamda bir işçinin işyerindeki kıdemi, sadece onun işyerindeki çalışma süresini içermeyip, işyerinde çalıştığı sürede elde ettiği bilgi, birikim, çalıştığı pozisyonlar, aldığı ödüller ve cezalar olmak üzere bir çok unsuru içinde barındırır. Somut olayda davacı, davalı kuruma nakledilmeden önce başka bir kurumda çalıştığından, baştan beri davalı kurumda çalışan bir işçi ile önceki kurumda çalışılan süreler gözönüne alındığında aynı sürede çalışmış gibi görünse de; kurumsal geçmiş ve tecrübe yönünden aynı bilgi ve birikime sahip olamayacak, sadece çalışma süreleri eşit olacak, yani geniş anlamda aynı kıdemde olmayacaklardır. Olayımızda davacı, davalı kuruma nakledilmeden önce çalıştığı kurumda aldığı ücret seviyesinde azalma olmayacak şekilde intibak işlemi yapıldığından, ücret seviyesi yönünden davacının önceki kurumdaki kıdeminin o kurumda belirlenen şartlar çerçevesinde karşılığını yeni kurumda da aldığı ve bu hususta bir kaybının olmadığı anlaşılmaktadır. Diğer yandan devredilmeden önceki ücret seviyesi yüksek fakat çalışma süresi düşük olan bir işçinin, nakledildiği kurumdaki ücret yönünden intibakının ücret seviyesi yerine kıdemine göre yapılması durumunda daha düşük ücret alması sonucu da ortaya çıkabilecektir. Hal böyle iken davacının baştan beri davalı kurumda çalışıyormuş gibi ücret seviyesinin belirlenmesini talep etmesi hakkaniyetli olmayacaktır. Bu nedenle işverenin bu işçiler arasında eşit işe eşit ücret ödeme yükümlülüğüne aykırı davrandığından söz edilemez

. Hal böyle iken davacının baştan beri davalı kurumda çalışıyormuş gibi ücret seviyesinin belirlenmesini talep etmesi hakkaniyetli olmayacaktır. Bu nedenle işverenin bu işçiler arasında eşit işe eşit ücret ödeme yükümlülüğüne aykırı davrandığından söz edilemez. Mahkemece tüm bu hususlar gözetilmeksizin davanın reddine karar vermek gerekirken, kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir..." gerekçesi ile verdiği bozma kararının usul ve yasaya uygun olmasına, yerleşik uygulamanın da bu yönde bulunmasına göre direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun Geçici Ek 2 inci maddesi uyarınca yetkili ve görevli YARGITAY HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 16.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12068, Karar No: 2015/2298, Tarih: 10.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/12068 E.  ,  2015/2298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

2863 sayılı Kanunun 4. maddesinde “haber verme zorunluluğu” başlığı altında taşınır ve taşınmaz kültür ve tabiat varlıklarını bulanların, malik oldukları veya kullandıkları arazinin içinde kültür ve tabiat varlığı bulunduğunu bilenlerin veya yeni haberdar olan malik ve zilyetlerin, bunu en geç üç gün içinde, en yakın müze müdürlüğüne veya köyde muhtara veya diğer yerlerde mülki idare amirlerine bildirmeye mecbur oldukları belirtilmiş, buna aykırı hareket edenlerin cezası aynı Kanunun 67/1 maddesinde düzenlenmiş olup, somut durumda, suç tarihinde yapılan bir ihbar üzerine hakkında verilen beraat kararı kesinleşen...'a ait olup sanık ...'ın emaneten kullandığı araçta yapılan aramada, tarafsız bilirkişi raporu ile 2863 sayılı Kanunun 23. maddesi kapsamında tasnif ve tescile tabi taşınmaz kültür varlığı niteliğini haiz olduğu belirlenen bir adet Roma dönemine ait mermer friz parçasının ele geçirildiği, sanığın savunmasında; suç tarihinde, budadığı ağaç dallarını taşımak için...'ın kamyonetini emaneten aldığını, yolda giderken bir taş parçasının dikkatini çektiğini, tarihi eser olabileceğini düşünerek ertesi gün müze müdürlüğüne teslim etmek amacıyla kamyonetin arkasına koyduğunu, aynı gece yapılan ihbar üzerine eserin jandarma tarafından araçta yapılan aramada ele geçirildiğini beyan ettiği anlaşılmış olup, sanığın dava konusu eserleri suç tarihinde bulduğuna dair savunmasının aksine delil mevcut olmadığı, 2863 sayılı Kanunun 4. maddesinde belirtilen üç günlük bildirim süresi içerisinde eserlerin ele geçirilmesi nedeniyle haber verme yükümlülüğüne aykırılık suçunun kanuni unsurlarının oluşmadığı, bu itibarla mahkemece sanığın beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, sanığa atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6049, Karar No: 2013/15063, Tarih: 04.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/6049 E.  ,  2013/15063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Katılan vekilinin yüzüne karşı 22.10.2010 tarihinde verilen hükmü CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 02.11.2010 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin REDDİNE, 04.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13999, Karar No: 2011/18211, Tarih: 28.12.2011

**8. Ceza Dairesi         2011/13999 E.  ,  2011/18211 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hükümlü ... hakkında 5237 sayılı TCK.nun lehe hükümlerinden yararlanması konusundaki vaki talep üzerine yapılan yargılaması sonunda; 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve sarhoşluk suçlarından hükümlülüğüne, kavgada silah gösterme suçun- dan hüküm kurulmasına yer olmadığına dair (DÜZCE) 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 03.06.2008 gün ve 2007/564 esas, 2008/356 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi hükümlü tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsav- cılığından tebliğname ile 07.10.2011 günü daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlü hakkında saldırgan sarhoşluk suçundan 5326 sayılı yasanın 35. maddesi uyarınca verilen "50 YTL idari para cezası" itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından ve yapılan itiraz üzerine de merciince itirazın reddine karar verildiği anlaşılmakla; hükümlü hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kavgada silah göstermek suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize hasren yapılan incelemede:

1- Hükümlü hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hük- me yönelik temyiz incelemesinde:

5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin ceza mahkumiyetinin kanuni sonucu olması nedeni ile infaz sırasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkeme- nin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dos- ya içeriğine göre hükümlünün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün oybirliğiyle (ONANMASINA),

2- Hükümlü hakkında kavgada silah göstermek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Hukuki menfaatin bulunması halinde infaz edilmiş mahkumiyet hükümlerinde de uyarlama yargılamasının yapılması mümkün olup, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun olaya ilişkin tüm hükümleri uygulanarak sonuçların karşılaş- tırılması suretiyle lehe yasanın tespiti gerektiği gözetilmeksizin "verilen cezanın infaz edildiği" gerekçesiyle "bu konuda yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına" şeklinde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, hükümlünün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uy- gulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 28.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13730, Karar No: 2013/13193, Tarih: 24.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13730 E.  ,  2013/13193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.05.2012 tarih ve 2010/424-2012/192 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Gülenay Erşan tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, büyük bölümü ... Büyükşehir Belediyesi'nin iştiraki olan davalı şirketin 1994 yılından itibaren amacını gerçekleştirmek için faaliyeti olmadığını, büyükşehir belediyesinin %80'ini karşıladığı sermayesinin belediye ile ASKİ'de görev yapan personele huzur hakkı adı altında dağıtıldığını, esas sermayesinin 2/3'ünü yitirdiğini ileri sürerek davalı şirketin feshine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, şirketin 1990 yılında kurulup 1994 yılına kadar amacına uygun şekilde çalıştığını, 1994 yılında ise anasözleşmede belirtilen işin yap-işlet-devret modeli ile devam ettirilmesi nedeni ile şirket varlıklarının kiraya verildiğini, 5216 sayılı Yasa'nın 26. maddesi uyarınca bu şirketlerde büyükşehir belediyesi görevlilerinin yönetim ve denetim kurullarında görev almasının mümkün olduğunu, 2011 yılında şirket unvanın değiştirip sermaye artırımına gidildiğini, halen pek çok SGK'lı kişi çalıştıran şirketin olağan işlerini yürüttüğünü savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, aslolanın şirketlerin feshi davasını açma konusunda şirket ortakları ile şirketten alacaklı olanların yetkili olduğu, bakanlığın fesih davasını açma hakkını sınırlı şekilde kabul etmek gerektiği, davalı şirketin dava dışı ... Büyükşehir Belediyesi'nin yan kuruluşu olduğu, sermayesinin büyük kısmının Büyükşehir bütçesinden karşılandığı hususunun tartışma konusu olmadığı, davacı şirkete esas sermaye olarak aktarılan paraların ... Büyükşehir Belediyesi'ne dolayısı ile kamuya ait olduğunu, bu kaynakların ASKİ ve ... Büyükşehir Belediyesi çalışanları şirkette yönetici olarak gösterilip onlara huzur hakkı adı altında aktarıldığı yönündeki iddalar ileri sürülmüş ise de, 5216 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile açıkça “Büyükşehir belediyesi kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında mevzuata uymak koşulu ile sermaye şirketi kurabilir. Belediye ve bağlı kuruluşlarda çalışan kişiler bu şirketlerin yönetim ve denetim kurumlarında görev alabilir

. Bu amaçla kurulan şirketlere belediyenin üstlendiği işlerin bir kısmı ihale yasasına tabi olmaksızın meclisçe belirlenen sürelerde devir edilebilir” hükmünün yer aldığı, bu açık yasal düzenleme karşısında 5216 sayılı Yasa hükümlerine uygun şekilde kurulmuş davalı şirkete büyükşehir belediyesinin bir kısım işlerinin meclis kararı ile yaptırılmasında yasaya aykırılık bulunmadığı, aynı düzenleme ile içerisinde büyükşehir bürokratlarının bu şirketlerde yönetim ve denetim kurullarında görev almalarına da izin verildiği, somut olayda ASKİ ya da büyükşehir belediyesi çalışanlarının davalı şirketin yönetim ve denetim kurulunda görev yapmalarının belirtilen yasaya uygun olduğu, etik olup olmadığı tartışılabilir ise de, bu durum etik kabul edilmese dahi bunun tek başına şirketin feshine karar verebilmek için yeterli olmadığı, davacı bakanlık şirketin amacına ulaşmak için hiçbir faaliyeti olmadığını ileri sürmekte ise de; şirketlerin zaman zaman faaliyette bulunmuyor olmalarının, onların amaçlarını gerçekleştirmekten uzaklaştıkları şeklinde yorumlanamayacağı, davalı şirketin kuruluş amacına uygun şekilde 1990-1994 yılları arasında faaliyette bulunduğu, daha sonraki dönemde ise sahip olduğu varlıkları kiraya vermek sureti ile varlığını sürdürdüğü, asıl işi büyükşehir tarafından üretilen ekmeğin halka ucuz, kaliteli ve sağlık koşullarına uygun şekilde dağıtılmasını sağlamak olan şirketin, sahip olduğu araçları kullanarak ve 350'nin üzerinde SGK'lı işçi çalışmak sureti ile amacın uygun faaliyetine halen devam ettiği, zaten şirketin amacının belediye tarafından yapılan bir kısım işlerin yürütülmesi olup, bu şirketin piyasa koşullarında faaliyette bulunmak gibi bir amacı olmayıp, ancak belediyeden üstlendiği işi yürütmesi nedeni ile zaman zaman iş alınamaması nedeni ile, gelir elde edilememesinin amacını gerçekleştirmekten uzaklaştığı şeklinde kabul edilip şirketi fesih etmek için yeterli olmadığı kabul edilemeyeceği, yasadan kaynaklanan nedenler ile yukarıda belirtildiği gibi büyükşehir ve ASKİ görevlileri davalı şirketin yönetim ve denetim kurullarında görev olmakta olup, yapılan iş gereği Anayasa'daki angarya yasağı da gözönüne alındığında bu kişilerin görevlerini ücretsiz yapmalarını beklemek yasaya uygun bir davranış olmayacağı, olması gerekenin şirketin kapasitesi de dikkate alınarak yönetim ve denetim görevini yapanlara makul seviyede ücret ödenmesi olduğu, yargılama sırasında davalı şirkete gönderilen yazılar üzerine hem yönetim ve denetim kurul üyesi sayısının azaltıldığı, hem de bu kişilere yapılan ödemelerde indirimlere gidildiği, davalı şirketin 400 civarında SGK'lı işçi çalıştırıyor olması karşısında, tüm gelirlerini yönetim ve denetim kurulu üyelerine ayırmadığı, sosyal yönü de dikkate alındığında önemli sayılacak ölçüde istihdam sağlandığı için bu halin yasaya aykırılık oluşturmayacağı ve fesih için bir neden kabul edilemeyeceği, şirketin sermayesinin ½'sini aşar şekilde kayba uğradığı belirlenmiş ise de; bu halin davacı bakanlığa fesih davası

azaltıldığı, hem de bu kişilere yapılan ödemelerde indirimlere gidildiği, davalı şirketin 400 civarında SGK'lı işçi çalıştırıyor olması karşısında, tüm gelirlerini yönetim ve denetim kurulu üyelerine ayırmadığı, sosyal yönü de dikkate alındığında önemli sayılacak ölçüde istihdam sağlandığı için bu halin yasaya aykırılık oluşturmayacağı ve fesih için bir neden kabul edilemeyeceği, şirketin sermayesinin ½'sini aşar şekilde kayba uğradığı belirlenmiş ise de; bu halin davacı bakanlığa fesih davası açma hakkı vermemekte olup, TTK 434/2 maddesi uyarınca , bu halde şirket ortakları ya da şirketten alacaklı olanlara fesih davası açma hakkı tanındığı, bu durumda davacı bakanlığın fesih davası açmasının mümkün olmadığı, neticeten davacı bakanlık tarafından fesih davası açılmasının koşullarının gerçekleşmediği, gerçekleşen ve yukarıda tartışması yapılan durumların ise şirketin feshine karar verebilmek için yeterli olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına mahal olmadığına, 24.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20019, Karar No: 2017/7304, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/20019 E.  ,  2017/7304 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14158, Karar No: 2014/16229, Tarih: 09.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/14158 E.  ,  2014/16229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 19. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/04/2013

NUMARASI : 2012/325-2013/350

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı banka tetkik kurulu’nda 4857 sayılı İş Kanunu’na tabi müdür olarak çalıştığını, davacıya T.E. Ücret ve Diğer Ödemeleri Tesbit Esasları düzenlemesinin “Başarı Primi” başlıklı 11. mad. uyarınca 2008 yılı 1. dönemine kadar ( 01.01.2008-30.06.2008 ) başarı primi ödemesi yapıldığını, ancak 2008 yılı 2. dönem, 2009 ve 2010 yılları 1. ve 2. dönemlerinde başarı primlerinin hiç ödenmediğini, 2011 yılında ise her iki dönemde de eksik ödeme yapıldığını, davacının en yüksek puan değerlendirmesi dikkate alınarak en son hak ettiği brüt maaşı üzerinden başarı primlerinin hesaplanması gerektiğini iddia ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 2.000,00 TL başarı primi alacağının en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, başarı priminin niteliği itibariyle personelin performansına göre idarecilerin takdir yetkisine dayanan bir ödeme olduğunu, personel için kazanılmış hak teşkil edecek niteliği olmayan ücret eki olduğunu, davacının talebini teşkil eden 2011 yılı öncesi başarı primi ödemelerinin müvekkili bankanın keyfi kararına göre değil, bu konudaki yetkili idari makam olan Yüksek Planlama Kurulu’nun kararı nedeni ile ödenmediğini, 06.10.2011 tarih ve 28076 sayılı R.G. de yayımlanarak yürürlüğe giren 2011/2250 sayılı esaslar ile değiştirilerek Yüksek Planlama Kurulu’nun ücret tavanı belirleme konusundaki yetkisinin kalkması üzerine banka personeline ve dolayısıyla davacıya 2011 yılı 1. ve 2. dönemleri için başarı priminin banka mevzuatı uyarınca ödendiğini ayrıca davacının imzaladığı taahhütname nedeni ile başarı primi talep etmesinin mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

Davacı işçinin başarı primi alacağının nasıl hesaplanacağı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.