muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17442, Karar No: 2015/2996, Tarih: 05.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17442 E.  ,  2015/2996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/06/2014 tarih ve 2013/246-2014/147 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalılar arasında akdedilen 30/07/2008 tarihli protokole istinaden davacının davalı şirketteki %50 hissesini davalı ...'a devrettiğini, hisse devri karşılığında davalıların, davacıya şirket adına kayıtlı ... plakalı ... marka aracı vermeyi kabul ve taahhüt ettiklerini ancak sonradan aracın devrine yanaşmadıklarını, davalıların, davacıya “sen bize aracın parasını öde daha sonra biz sana geri vereceğiz, muhasebe hukukuna göre bu şekilde hareket etmek gerekiyor” diyerek davacıyı oyaladıklarını, araç bedeli olan 20.140 TL’nin davacı tarafından tedarik edilip davalı şirkete tesliminin zaman aldığını, bu zaman zarfında kötüniyetli davalıların davaya konu aracın üzerine şirketin vergi borcu sebebi ile haciz konulmasını sağladıklarını, bu şekilde aracın davacı adına devri ve tescilinin imkansız hale geldiğini, davacının hem hisselerini devrettiğini hem de araç bedelini davalı şirkete ödediğini, bu nedenle araç değerinin davalı şirketten iki kez tahsiline karar verilmesini talep ettiklerini ileri sürerek, 40.280 TL'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacının davalı şirketteki hisselerinin davalı ...'a devri karşılığında bir miktar nakit para ve davalı şirkete adına kayıtlı ... plakalı aracın davacıya devrinin taraflar arasında yapılan protokoller kararlaştırıldığını, davalı şirkete ait araç üzerindeki takyidatlar nedeniyle aracın davacı adına tescil edilemediği, aracın satış bedelinin satış sözleşmesinde 20.140 TL olduğu, ayrıca 20.140 TL'nin nakit olarak da davacı tarafça davalı şirkete ödendiği ve bu hususunun davalı tarafın kabulünde olduğu, davalı şirketin ödenen araç bedeliyle taraflar arasındaki protokole göre %50 hisse devri karşılığında teslim edilmesi gereken ancak üzerindeki takyidatlar nedeniyle davacı adına tescili yapılamayan araç bedeli toplamı 40.280 TL'den, davalılar ... ve ... ise taraflar arasındaki 30/07/2008 tarihli protokole göre araç bedeli 20.140 TL'den davalı şriketle birlikte sorumlu oldukları gerekçesiyle, davanın kabulü ile 40.280 TL'nin (20.140 TL'sinden davalılar ... ve ... Sorumlu Olmak üzere ve tahsilde tekerrür etmeemk koşuluyla) dava tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6100 Sayılı HMK'nın 186. maddesi uyarınca, tarafların tüm delilleri toplanıp inceledikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra, hakimin, aynı Yasa'nın 298. maddesi uyarınca, kararı gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucunu 297. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada Yasa'nın 294/4 fıkrası hükmüne dayanılarak, zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, HMK'nın 297 nci maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olarak gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Esasen, kısa karar yazıp tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin, artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksi düşünce ve uygulama yargının, yargıcın ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda ise, mahkemece, kısa kararda, "Davanın kabulüyle 40.280,00-TL'nin dava tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacı tarafa verilmesine” karar verilmiş iken, kararın gerekçesinde kısa kararda davalılar ... ve ...'ın davalı şirketle sorumlu oldukları bedel 20.140,00 TL'nin zuhulen zabta geçmediği belirtilip gerekçeli karara “İşbu kararın 1. satırında "40.280,00 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte" yazılı bölümünün "40.280,00 TL'nin (20.140,00 TL'sinden davalılar ... ve ... sorumlu olmak üzere ve tahsilde tekerrür etmemek koşuluyla) dava tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte" şeklinde tashih şerhi düşülerek hüküm kurulduğu görülmüştür. Bu durum karşısında, kısa ve gerekçeli kararlar arasında çelişki oluştuğundan, mahkemece 10.04.1992 gün ve 1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde, bu kısa kararla bağlı kalınmadan, yeni bir kısa ve buna uygun gerekçeli karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, kararın BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9302, Karar No: 2016/8939, Tarih: 13.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9302 E.  ,  2016/8939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Hukuk ve ... 3. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı 25.08.2015 tarihli dilekçe ile; davalılarla ana bir baba ayrı kardeş olduklarını, davalıların babalarının adının ... olduğu halde annesinin ... ile resmî evli iken ... ile gayri resmi evlendiğini, anılan evlilikten doğan çocukların baba adının nüfusa ... olarak yazdırıldığını belirterek davalıların nüfus kaydındaki ... olan baba adlarının ... olarak düzeltilmesi istemiyle dava açmıştır.

... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi; "...davalıların MERNİS adreslerinin .../... olduğundan yetkili mahkemenin ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi ise "...davacının dava dilekçesinde ve mernis kaydında yazılı adresinin .../... olduğundan 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinin 1/a maddesi uyarınca yetkili mahkemenin ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu ... " gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinin 1/a bendinde; "Nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme davaları, düzeltmeyi isteyen şahıslar ile ilgili resmî dairenin göstereceği lüzum üzerine Cumhuriyet savcıları tarafından yerleşim yeri adresinin bulunduğu yerdeki görevli asliye hukuk mahkemesinde açılır." hükmüne yer verilmiştir. Yerleşim yerinden kasıt, nüfus kaydı düzeltilecek kişinin yerleşim yeridir. Nüfus kayıtlarındaki düzeltmeye ilişkin uyuşmazlıklardaki yetki Nüfus Hizmetleri Kanununun 36/1-a maddesi uyarınca kesin yetkidir. Nüfus kayıtlarının düzeltilmesi istenen davalılardan ..., ... ve ...'ın MERNİS adreslerinin ".../..." olduğu, ...'ın MERNİS adresinin ise "Göynücek/AMASYA" olduğundan davanın ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/10/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5500, Karar No: 2015/15167, Tarih: 15.09.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/5500 E.  ,  2015/15167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, ... sigortasına giriş tarihinin sigortalılık başlangıç tarihi olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazanıldığının tespiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Türkiye’de 07.08.2012-23.08.2012 tarihleri arasında 13 gün 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında çalışması bulunan davacı, 3201 sayılı Yurt Dışında Bulunan Türk Vatandaşlarının Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Sosyal Güvenlikleri Bakımından Değerlendirilmesi Hakkında Kanun hükümlerinden yararlanmak üzere davalı Kuruma yaptığı 02.07.2013 tarihli başvuru ve 04.07.2013 tarihli ödemeyle, 3600 günlük süreyi 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında borçlanmıştır. Davacının 31.07.2013 tarihli iadeli taahhütlü posta gönderisi ile yaptığı tahsis talep başvurusunun, Kurumca koşulların gerçekleşmediği gerekçesiyle reddedilmesi üzerine eldeki davanın açıldığı anlaşılmakta olup, sigortalılık başlangıç tarihinin 03.03.1975 olduğunun ve 01.09.2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazanıldığının tespitine karar verilmiştir.

Mahkemece, davacının sigorta başlangıcı yönünden verilen karar isabetli ise de, kesin dönüş koşulları usulune uygun araştırılmadan yaşlılık aylığı talebinin kabulüne karar verilmesi ve iadeli taahhütlü olarak yapılan tahsis başvuru tarihinin 31.07.2013 tarihi olduğunun gözetilmemesi isabetsiz bulunmuştur.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Yasa hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6. maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Yasa hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6. maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23. maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2. maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır. 3201 sayılı Kanunun 6. Maddesinin B bendi ile tekrar yurtdışına gitmek değil, yabancı ülke mevzuatına tabi olarak çalışmak ve ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği almak, aylığın kesme nedeni olduğu belirtilmiş; 3201 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlanıp altı aydan daha uzun süre yurtdışında bulunmuş olanların, yurtdışında çalışıp çalışmadıklarını ve ikamete dayalı bir sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadıklarını “3201 sayılı Kanuna göre aylık alanlara mahsus yoklama belgesi” vererek, aylıklarını almaya devam edebilecekleri, Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 14. maddesi ile hüküm altına alınmış olup, yurtdışında uzun süre kalmak, tek başına bir aylık kesme nedeni teşkil etmemektedir.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Bu halde, 3201 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince, borçlanılan süreler gözetilerek yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için, yurtdışındaki çalışma veya çalışmaya dayalı yardım ilişkisinin sona ermesi gerekmekte olup; Mahkemece, yaşlılık aylığı talebinde bulunulan 31.07.2013 tarihi ve sonrası süre yönünden davacı için kesin dönüş şartının belirlenmesiyle ilgili olarak yurtdışından aylık alıp-almadığı veya yurtdışında çalışıp-çalışmadığı veyahut ikamete dayalı olarak yardım alıp-almadığı resmi belgeler, yeni tarihli TR-4 belgesi vs. ile kesin dönüş şartı araştırılıp, yine tahsis talep tarihi 31.07.2013 olarak belirlenip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 15.09.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3461, Karar No: 2019/11143, Tarih: 28.11.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/3461 E.  ,  2019/11143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın geçmişi, kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, TCK'nın 50/4. maddesinde, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, yargılama sürecindeki davranışları lehine değerlendirilerek TCK'nın 62. maddesi uygulanan, sabıkası bulunmayan ve meydana gelen kazada tali kusurlu olduğu tespit edilen sanık hakkında, “hükmedilen hapis cezasının miktarı” şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile TCK’nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; dosya içeriğinden ve UYAP üzerinden yapılan sorgulamada, suç tarihi itibariyle sürücü belgesi bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesi gereğince sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin, "05.05.2014" yazılması gerekirken, "2014 yılı" olarak yazılmış olması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1358, Karar No: 2012/680, Tarih: 24.01.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/1358 E.  ,  2012/680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

DAVACILAR : 1-...

2-...

VEKİLİ : AV....

DAVALILAR : 1-İMAS-KLİMA SOĞUTMA MAKİNA PAZARLAMA MÜM.AŞ.

2-...

3-...

4-...

5-...

6-...

7-...

8-...

VEKİLİ : AV. ...

Taraflar arasında görülen davada Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/11/2009 tarih ve 2008/36-2009/342 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 24/01/2012 günde hazır bulunan davalılar vekili Av.... geldi, davetiye tebliğine rağmen davacı avukatı duruşmaya gelmedi, davalılar avukatı dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmış olup, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin ortağı olduğunu, davacılardan ...'nın 1100, ...'nın ise 50 paya sahip olduklarını, 28.04.1999 tarihli genel kurul toplantısındaki hazirun cetvelinde kuruluşta yer alan davacıların gösterilmediğini, 14.06.2000 tarihli genel kurulda da tüm hissedarların hazır olduğunun belirtildiğini ancak müvekkillerinin bu genel kuruldan haberleri olmadığını, hamiline basılı hiçbir senedin müvekkillerine teslim edilmediğini, bu toplantıda alınan kararların yok hükmünde olduğunu, yine 08.11.2000 tarihli olağan üstü genel kurul, 06.06.2001 tarihli genel kurul, 05.06.2002 tarihli, 12.06.2003 tarihli, 21.04.2004 tarihli ve bundan sonra yapılan genel kurullara müvekkillerinin çağrılmadığını, genel kurulların geçersiz olduğunu, diğer davalıların en son genel kurul toplantısına göre hissedar olarak gözüktüğünü ileri sürerek, müvekkillerinin ulaşılan sermayeye göre hisselerinin tespitini, ödenmeyen kar payından her bir müvekkili için ayrı ayrı 5.000,00 TL'nin hakediş tarihinden itibaren faizi ile tahsilini, TTK'nun 361/3 maddesi gereğince tüm genel kurulların iptalini, gerçeğe aykırı hisse senetlerinin toplatılmasını, yönetim kurulunun usulsüz hisse senedi basma yetkisinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinden davalı şirket dışındaki davacılara husumet yöneltilemeyeceğini, davacıların şirket ortağı olmadıklarından dava açma sıfatlarının bulunmadığını, davacıların iddialarının BK'nun 126/4.maddesine göre zamanaşımına uğradığını, kaldı ki genel kurul iptali davalarının üç aylık hak düşürücü süre de açılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinden davalı şirket dışındaki davacılara husumet yöneltilemeyeceğini, davacıların şirket ortağı olmadıklarından dava açma sıfatlarının bulunmadığını, davacıların iddialarının BK'nun 126/4.maddesine göre zamanaşımına uğradığını, kaldı ki genel kurul iptali davalarının üç aylık hak düşürücü süre de açılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davalı şirketin kuruluş aşamasında davacı Ayşe Banu Muşkara'nın 1.100.000.000.-TL bedelli 1100 hisse karşılığı, diğer davacının ise 50.000.000.-TL bedelli 50 hisse karşılığı ortak oldukları, davacılar pay sahipliklerinin ve ulaşılan sermayeye göre hisselerinin tespitini istediklerinden dava açma sıfatlarının bulunduğu, ayrıca bu tür talepler için zamanaşımının söz konusu olmayacağı, yine bu talepler şirketin diğer ortaklarını

.../...

da ilgilendirdiğinden şirket ile birlikte diğer pay sahiplerine de husumet yöneltilebileceği, davacıların davalı şirkete sermaye borçlarını ödemedikleri, davalı şirket tarafından davacılara iadeli taahhütlü mektuplar gönderilerek taahhüt ettikleri sermayenin 1/4'ünü tescil tarihinden itibaren 1 ay içinde ödemelerinin istendiği, ayrıca davacıların ıskatına dair ilanların Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlandığı, şirket yönetim kurulunun 14.06.2000 tarihli 2000/9 sayılı kararı ile ihtara rağmen sermaye borçlarını ödememeleri nedeniyle ortaklıktan çıkarılmalarına karar verildiği, dava konusu olan senetlerin hamiline yazılı senetler olduğu, TTK'nun 408.maddesinde hamile yazılı hisse senetlerinde ilanın yeterli görüldüğü, bu durumda her iki davacının ıskat işlemlerinin geçerli olduğu, davacıların 2000 yılından sonra şirket genel kurullarında bulunmadıkları, hazirun cetvellerinde gösterilmedikleri, pay defterinde Banu Muşkara'nın 1100 adet, ...'nın 50 adet hissesinin, bedellerini ödeyen İnci Serra Muşkara adına kaydedildiği, davacıların 2000 yılından dava tarihine kadar herhangi bir taleplerinin bulunmadığı, bu taleplerinin MK'nun 2.maddesindeki dürüstlük kurallarına aykırılık teşkil ettiği, davacıların ortaklık sıfatlarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiş ve davacılardan ... temyiz aşamasında davadan feragat etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacılardan ... vekili ile davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.