muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2231, Karar No: 2019/3332, Tarih: 11.07.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/2231 E.  ,  2019/3332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ve diğer davalılar vekili Avukat ... geldi. Davalı ... İnş. Hafriyat Sağlık Hizmetleri Otomotiv Gıda San. Tic. Ltd. Şti. vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı ile diğer davalılar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir. Davacı arsa sahibi, davalı ... İnş. Hafriyat Sağlık Hizmetleri Otomotiv Gıda San. Tic. Ltd. Şti. yüklenici, diğer davalılar ise yükleniciden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişilerdir.

Davacı arsa sahibi, taraflar arasında ... 45. Noterliği 26.09.2007 tarih ve 3169 yevmiye numaralı kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, davalı yüklenicinin ... İli, ... İlçesi, ... Mah. ... ada ... parselde bulunan arsa niteliğindeki taşınmazına 6 katlı ve 1 dükkan ile 15 bağımsız bölümden oluşacak bir bina yapmayı üstlendiğini, sözleşme uyarınca 1 dükkan ile 6 bağımsız bölümün davacıya, geri kalan bağımsız bölümlerin ise davalı yükleniciye ait olacağının kararlaştırıldığını, davalı yüklenici tarafından yapılan inşaatın imar mevzuatına ve yasal düzenlemelere aykırı olduğunu, bu nedenle sözleşmenin feshi ile yükleniciden bağımsız bölüm satın alan davalılar adına olan tapu kayıtların iptâli ile adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı yüklenici, inşaatı sözleşmeye uygun olarak tamamlayarak davacının bağımsız bölümlerini teslim ettiğini, davacının bağımsız bölüm ve dükkanları projeye aykırı olarak kullandığını belirterek

davanın reddini savunmuştur. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davalının sözleşme gereğince iskan alma zorunluluğunda olmadığı, yine sözleşme gereğince yüklenicinin proje dışında yapacağı işlerin arsa sahibinin bilgisi dahilinde yapılmış sayılacağının kabul edildiği ve arsa sahibinin izninin aranmayacağı, davacı arsa sahibine teslim edilecek bağımsız bölümlerin iç kısımlarını arsa sahibinin kendisinin yapacağı, cephe değişiklikleri, çıkmalarla ilgili hususun ilçe belediyesi tarafından kontrolünün yapıldığı, proje aykırılıkları açısından davalı yüklenicinin ek sözleşme ile sorumluluk yüklenmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay denetiminde olduğu anlaşılan ... 37. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2018/551 Esas sayılı dava dosyası incelendiğinde; davalı yüklenici hakkında imar kirliliğine neden olmak suçunu işlediği gerekçesiyle ceza davası açıldığı ve yüklenicinin cezalandırılmasına karar verildiği, bu dosyada alınan bilirkişi raporunda inşaat aksının 2. bodrum katta 2 metre büyütülerek 15 metre olarak inşa edildiği, kolon açıklıklarının projeye uygun yapılmayıp büyük tutulduğu, 1. bodrum katlarda ve diğer katlarda arka tarafın 60 cm büyütüldüğü, ... Sokak tarafında projede 100 cm çıkma olmasına rağmen mevcut durumda çıkmanın 130 cm yapıldığı, ... Sokak tarafında projede çıkma olmamasına rağmen kenarlarda 30 cm, ortalarda 70 cm çıkma yapıldığı belirtilmiş, ayrıca ... Belediye Başkanlığı 31.01.2013 tarih ve 350 nolu Encümen Kararı ile de bina hakkında yapı tatil tutanağı düzenlendiği ve yıkım kararı olduğu anlaşılmıştır. Mahkeme tarafından her ne kadar sözleşme uyarınca proje dışında yapılan işlerin davacı arsa sahibinin bilgisi dahilinde yapılacağının varsayılacağı, davalı yüklenicinin iskan alma zorunluluğunun olmadığı, davacı arsa sahibine düşen bağımsız bölümlerin iç kısımlarında yapılan projeye aykırı inşaatların davacı tarafından yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, az yukarıda bahsedilen ceza dava dosyasında alınan bilirkişi raporu ve encümen kararı göz önünde bulundurulduğunda inşaatın davalı yüklenici tarafından projesine ve imar mevzuatına aykırı olarak yapıldığı anlaşılmıştır.

6100 sayılı HMK'nın 165/1 maddesinde “Bir davada hüküm verilebilmesi, başka bir davaya, idari makamın tespitine yahut dava konusuyla ilgili bir hukuki ilişkinin mevcut olup olmadığına kısmen veya tamamen bağlı ise mahkemece o davanın sonuçlanmasına veya idari makamın kararına kadar yargılama bekletilebilir.” hükmü bulunmaktadır. Ayrıca Türk Borçlar Kanunu'nun 74. maddesi (mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 53. maddesi) uyarınca ceza yargılamasında sübuta eren maddi olgular hukuk hakimini bağlar. Bir başka deyişle ceza davasında, sübuta eren maddi vakıaların hukuk davasında nazara alınacağı açıktır. Görülmekte olan ve henüz kesinleşmediği anlaşılan ceza davasının sonuçları eldeki hukuk davasını etkileyecek niteliktedir.

Mahkemece 6100 sayılı HMK'nın 165/1. maddesi hükmü gereğince ceza davası bekletici mesele yapılmadan ve sonuçları değerlendirilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir. Kaldı ki mahkemece verilen kararda bahsi geçen ceza dosyasının bekletici sorun yapılıp yapılmayacağı da tartışılmamış, ceza dosyasında alınan bilirkişi raporunda belirtilen imara ve projeye aykırı olarak inşa edilen

binanın yasal hale getirilip getirilemeyeceği de araştırılmamıştır.

binanın yasal hale getirilip getirilemeyeceği de araştırılmamıştır.

O halde mahkemece yapılması gereken iş; ... 37. Asliye Ceza Mahkemesi'nde derdest olan ceza dosyasının eldeki davaya etkisi belirlenerek gerektiğinde ceza davasının kesinleşmesini beklemek, ceza davası kesinleştikten sonra ceza yargılamasında sübuta eren maddi olgular ve toplanan tüm deliller ile taraflar arasındaki sözleşmede düzenlenen sorumsuzluk kaydının Türk Borçlar Kanunu'nun 115. madde hükmü çerçevesinde değerlendirilerek hüküm kurmaktan ibaret olmalıdır.

Eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu verilen karar doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı BOZULMASINA, 2.037,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalılardan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 37,20 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 11.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12985, Karar No: 2013/10001, Tarih: 13.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/12985 E.  ,  2013/10001 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 10/05/2013 gün ve 2013/7685/30508 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 22/05/2013 gün ve KYB.2013/171298 sayılı ihbarnamesi ile;

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ...'ın, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 340. maddesi uyarınca 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Pendik 1. İcra Ceza Mahkemesinin 28/05/2012 tarihli ve 2012/170 Esas, 2012/376 sayılı kararının kesinleşerek infaza verilmesini müteakip, hükümlü tarafından 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'a 6411 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 13. maddesi ile eklenen geçici 4. ve 6291 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma Kurulları Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 1 ve 2. maddesi ile eklenen geçici 3 ve 105/A. maddelerinden yararlanma talebinde bulunulması üzerine, söz konusu talebin kabulü ile hükümlünün cezasının hak ederek salıverilme tarihi olan 02/06/2013 tarihine kadar denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ilişkin Kahramanmaraş İnfaz Hakimliğinin 05/03/2013 tarihli ve 2013/595 Esas, 2013/595 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/03/2013 tarihli ve 2013/291 Değişik İş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.09.2007 tarih ve 214-181 sayılı ve 17.04.2004 tarih ve 32-97 sayılı kararlarında belirtildiği gibi infaza ilişkin hususların kazanılmış hak oluşturmayacağı gözetilerek yapılan incelemede,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.09.2007 tarih ve 214-181 sayılı ve 17.04.2004 tarih ve 32-97 sayılı kararlarında belirtildiği gibi infaza ilişkin hususların kazanılmış hak oluşturmayacağı gözetilerek yapılan incelemede,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 45. maddesinde, suç karşılığı uygulanacak yaptırımların, hapis ve adli para cezası olarak belirlendiği, diğer taraftan 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 1. maddesinde bu Kanunun amacının, ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazına ilişkin usul ve esasları düzenlemek olduğunun belirtildiği, bu haliyle 5275 sayılı Kanun'un ceza ve güvenlik tedbirlerine dair hususları kapsamakta olup tazyik hapislerine ilişkin bir hususa yer vermediği, keza Ceza İnfaz Kumrularının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük'ün 193/4. maddesinde yer alan "Disiplin hapsi ve tazyik hapsi kararlan, tekerrüre esas olmaz, koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz ve adli sicil kayıtlarına işlenmez." hükmü ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/11/2006 tarihli ve 2006/16- 220-231 sayılı ilamı birlikte değerlendirildiğinde, disiplin ve tazyik hapsinin bir "hapis" cezası olmadığı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 2. maddesinde tanımlanan "disiplin hapsi" kavramı içinde kaldığı ve kısmi bir düzeni korumak amacıyla getirildiği, kişinin kendisinden beklenen yükümlülüğü yerine getirdiği takdirde de serbest kalacağının anlaşılmasına göre, 5275 sayılı Kanun'a 6291 sayılı Kanun'un 1 ve 2. maddeleri ile eklenen geçici 3 ve 105/A. maddeleri ile 6411 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile eklenen geçici 4. maddesiyle getirilen hükümlülerin cezalarının bir kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazı seklindeki düzenlemenin hapis ve adli para cezasına mahkum olan hükümlüler yönünden uygulanması gerekeceği cihetle, itirazın bu yönden kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/03/2013 tarihli ve 2013/291 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7508, Karar No: 2014/6838, Tarih: 26.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7508 E.  ,  2014/6838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11939, Karar No: 2019/16908, Tarih: 19.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/11939 E.  ,  2019/16908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Kamu Hastaneleri Kurumu Birliği davalı ... davalı ... Yem. Hiz. Peyzaj Temizlik Hizmetleri Tekst. Bil. Hiz. Tic. ve San. Ltd. Şti. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalıların Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı Kurum ve Bakanlık ile davalı ... Yem. Hiz. Peyzaj Temizlik Hizmetleri Tekst. Bil. Hiz. Tic. ve San. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum ve Bakanlık ile davalı ... Yem. Hiz. Peyzaj Temizlik Hizmetleri Tekst. Bil. Hiz. Tic. ve San. Ltd. Şti.’nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı taraf dava dilekçesinde Kamu Hastaneleri Kurumu Birliğini davalı olarak göstermiş, davacı vekili 08.02.2016 tarihli dilekçesiyle Kamu Hastaneleri Kurumunun taraf sıfatının olmadığından bahisle davalı ... Bakanlığını davaya dahil edilmesi için dilekçe vermiş, mahkemece dahili davalı olarak dava ve dahili dava dilekçesi ile bilirkişi raporu Sağlık Bakanlığına tebliğ edilmiş ve gerekçeli karar başlığında hem Kamu Hastaneleri Kurumu Birliği hem de ... davalı olarak gösterilmiştir. Mahkeme kararının hüküm kısmında da, hem Kamu Hastaneleri Kurumu hem de ... aleyhine hüküm kurulmuştur. Ancak mahkemece, hem Kamu Hastaneleri Kurumu hem ... aleyhine hüküm kurulması yerinde değildir. Kamu Hastaneleri Kurumunun Kanun ile ortadan kaldırıldığı ve eldeki dava yönünden sonuç itibariyle ... taraf olduğundan sadece davalı ... yönünden hüküm kurulması gerekmekte olup karar bu yönüyle bozulmalıdır.

3-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

3-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir. Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur. İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

a) Somut olayda dosya içeriğinden, devralan son alt işverenin davalı ... Yem. Hiz. Peyzaj Temizlik Hizmetleri Tekst. Bil. Hiz. Tic. ve San. Ltd. Şti. olduğu sabittir. Mahkemece, anılan davalı şirket kıdem tazminatından sadece kendi döneminden sorumlu tutulmuştur. Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davalı ... Yem. Hiz. Peyzaj Temizlik Hizmetleri Tekst. Bil. Hiz. Tic. ve San. Ltd. Şti.’nin asıl işveren davalı Bakanlık ile kıdem tazminatının tamamından müştereken ve müteselsilen sorumluluğu bulunduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde verilen kararda sadece kendi döneminden sorumlu tutulmuş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

b) Diğer yandan, yine yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, devreden alt işveren davalı ...’nın işyerini devir tarihi ile dava tarihi birlikte dikkate alındığında 2 yıllık süre geçmediğinden fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarından kendi dönemine kadar olan kısımdan (bu davalıya karşı ıslah yapılmadığından) dava dilekçesindeki miktarlar gözetilerek sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağının hesaplanmasında uyuşmazlık vardır.

Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının günlük çalışmasının vardiyalı olduğu, gündüz vardiyasının 07.00-16.00 veya 17.00 arası olduğu, haftanın 6 günü çalıştığının ifade edildiği, daha sonra davacının gece vardiyasının 16.00-07.00 saatleri arasında sürekli çalıştığının tanıklarca ifade edildiği, davalı tarafın günlük takip fişlerinde iş saati belirtilmediğinden davacı tanıklarının ifadelerine göre fazla mesai iddiasının araştırıldığı, 2013 yılının ilk 3 ayında 2012 yılının tamamında 2011 yılının Ocak-Şubat ve Aralık aylarında gece vardiyasında, diğer tüm çalışmalarının gündüz vardiyasında çalıştığı incelenen günlük devam fişlerinden anlaşıldığı, gündüz vardiyasında 10 saat-1,5 saat=8,5 saat bir çalışma bulunduğu, yasal çalışma süresi günlük 7,5 saat olduğu dikkate alındığında günlük ortalama 1 saatlik fazla mesai olduğu, gece vardiyasında 16.00-07.00 saatleri arasında ortalama 15 saat çalışma süresinin bulunduğu, en az 2 saatlik ara dinlenme düşüldüğünde 13 saat çalışıldığı, ancak davacının bir gün çalışıp bir gün dinlendiği günlük devam fişlerinden tespit edildiği, tanık ifadelerinin bu yönde olduğu, ayda ortalama 15 gün belirtilen şekilde çalıştığı, davacının bir gün 15 saat çalışıp 24 saat dinlenmesi durumunda günlük çalışmasının 11 saatin üzerindeki 2 saatlik çalışmasının fazla mesai çalışması sayılması gerektiği belirtilmiştir.

Yargılamada dinlenilen davacı tanıklarının beyanlarının farklılıklar arzettiği, özellikle davacı tanığı ...’nın beyanlarının ağırlıklı olarak fazla mesai alacaklarının hesaplanmasında göz önünde bulundurulduğu görülmektedir. Davacı ile aynı işi yapan davacı tanığı ...’nın bir kısım davalılara karşı açtığı davada verilen kararın Dairemizin 2014/13320 Esas sayılı dosyasında temyiz incelemesinden geçtiği ve onandığı anlaşılmıştır. Davacı tanığı ...’nın davasında haftalık 3 saat fazla mesai kabulüyle hesaplama yapılmıştır. Dosya kapsamı ile birlikte emsal davacı tanığı ...’nın dosyasındaki haftalık 3 saat fazla mesai temyize konu bu dosya açısından da uygun düşecektir. Bu nedenle, haftalık 3 saat fazla mesai esas alınarak davacının fazla mesai alacağı hesaplanmalıdır.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde verilen karar hatalı olup bozulması gerekmiştir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde verilen karar hatalı olup bozulması gerekmiştir.

5-Davalı Kurum ve Bakanlığın Harçlar Kanunu'nun 13/j. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu dikkate alınmaksızın mahkemece aleyhlerine harca hükmedilmesi de ayrıca hatalı olup bozma sebebidir.

6-Diğer yandan, hüküm fıkrasının 10. bendinde 1.800,00 TL maktu vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine hükmedilmiş olması da birden fazla davalının olması nedeniyle hatalı olup bir diğer bozma nedenidir. Davacı lehine hükmedilen vekalet ücreti yönünden de davalıdan alınarak davacıya verilmesine şeklinde hüküm kurularak hata yapılmış ise de davacı temyizi olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

7-Ayrıca, dosyaya sunulan hizmet döküm cetveli ve diğer evraklarına göre hizmet süresi hesaplamasında süreye dahil edilen 14.09.2002-23.09.2002 tarihleri arasındaki davacı çalışmasının Milli Eğitim Müdürlüğünde olduğu görüldüğünden bu dönemleri kapsayan sürenin hizmet süresi hesaplamasında dikkate alınmaması gerekmektedir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ... Yem. Hiz. Peyzaj Temizlik Hizmetleri Tekst. Bil. Hiz. Tic. ve San. Ltd. Şti.'ye iadesine, 19.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7051, Karar No: 2019/1776, Tarih: 04.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/7051 E.  ,  2019/1776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 21.12.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 15.02.2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gündüz vakti müştekinin muayene odasındaki masasının üzerinde bulunan cep telefonunu çalması şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/3-4. maddelerinde belirtilen 6 yıllık dava zamanaşımının, suç tarihi olan 12.05.2010'dan inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 04.02.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.