muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13163, Karar No: 2024/13521, Tarih: 04.11.2024

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumunun 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi TMSF'ye devredilen ve 22.07.2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun(5411 sayılı Kanun) 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası A.Ş'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Sanığın Asya Katılım Bankası A.Ş. nin TMSF'ye devrinden çok sonraki tarihlere kadar hesabını kapatmadığı, bankadaki bakiyesini devam ettirdiği gözetildiğinde anılan banka nezdinde yaptığı işlemlerin mutad bankacılık işlemleri olduğu değerlendirildiği ve müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği gözetildiğinde, örgütün operasyonel eylemlerinden sonra herhangi bir örgütsel özel konum ya da faaliyeti saptanamayan sanığın, örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla dahil olmak suretiyle müsnet suçu işlediğine ilişkin mahkumiyetini gerektirir kesin ve yeterli delil elde edilemediğinin anlaşılması karşısında, ispat edilemeyen atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken delil ve olguların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması hukuka aykırıdır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ve müdafinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 08.07.2020 tarihli ve 2020/512 Esas, 2020/730 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,04.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7420, Karar No: 2015/11600, Tarih: 09.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/7420 E.  ,  2015/11600 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Yukarıda, mahkemesi, tarihi, esas ve karar numarası ile tarafları yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan davacının çalıştığı dönemleri kapsayan ve davalılar arasında yapılmış bulunan hizmet alım sözleşmelerinin ve şartnamelerin tüm ekleriyle birlikte eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/279, Karar No: 2022/5707, Tarih: 14.04.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/279 E.  ,  2022/5707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

No : 2019/2181-2021/1626

İlk Derece

Mahkemesi :Tekirdağ 1. İş Mahkemesi

No :2018/82-2019/416

Dava, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 34.Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüne, feragat nedeniyle davanın reddine dair karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 34.Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 14/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8546, Karar No: 2013/481, Tarih: 16.01.2013

**21. Hukuk Dairesi         2011/8546 E.  ,  2013/481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ve davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti ve alacak davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, sosyal güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan Yasa'nın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ...'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan... yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davacı ve davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine

16.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7864, Karar No: 2012/2022, Tarih: 29.02.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7864 E.  ,  2012/2022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 5. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513 ile 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 Esas sayılı dosyalarında, ticaret şirketlerinin müdür ve yetkililerinin ticareti terk suçunu işlemelerinin mümkün olduğu yönünde oy çokluğuyla verilen karar doğrultusunda uygulama yapılması Dairemizce de uygun bulunmuş olmakla; ticaret şirket yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesi gerekmekte olup, somut olayda 27/07/2009 tarihinde yapılan hacizin borçlu şirketin şubesinde yapıldığı ve bu adresten taşındığının bildirildiği tutanaktan anlaşılmakta ise de, adresten taşınmanın tek başına ticareti terk anlamına gelmeyeceği dikkate alınarak, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde şirketin merkez adresinde ve gerektiğinde vergi dairesi tarafından bildirilen adreste de zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre borçlu şirket yetkilisi sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 29.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8889, Karar No: 2014/7947, Tarih: 14.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/8889 E.  ,  2014/7947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2013

NUMARASI : 2011/22-2013/37

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı E.. Ş.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işveren işyerinde 01.11.2004-20.12.2010 tarihleri arasında iş makinesi operatörü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı E. Lojistik A.Ş., davacının 13.07.2010 tarihinde işe başladığını ve iş sözleşmesinin devamsızlık haklı sebebine dayanılarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı G. Gübre Fabrikaları A.Ş., ihale makamı olduklarını ve kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı E. Lojistik A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; davacının fazla çalışma talebi husumetli şahit anlatımlarına göre ayda yetmişbir saatten hesaplanarak hüküm altına alınmıştır. Başka delillerle desteklenmeden, verilecek mahkememe kararından çıkar elde edecek olan husumetli şahit anlatımlarına tek başına itibar edilemez. Davacının işi, çalıştığı işyeri ve dosya kapsamı bir bütün halinde değerlendirildiğinde davacının haftanın altı günü 08:00-18:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü dosya içeriğine daha uygun düşecektir. Mahkemece gerekirse bilirkişiden ek rapor aldırılarak fazla çalışma alacağı bu kabule göre hesaplanmalıdır. Husumetli şahit anlatımlarının tek başına hükme esas alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı işçinin hafta tatili alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

3-Davacı işçinin hafta tatili alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; davacının hafta tatili alacağı talebi husumetli şahit anlatımlarına göre ayda iki hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Başka delillerle desteklenmeden, verilecek mahkememe kararından çıkar elde edecek olan husumetli şahit anlatımlarına tek başına itibar edilemez. Davacının işi, çalıştığı işyeri ve dosya kapsamı bir bütün halinde değerlendirildiğinde davacının ayda bir hafta tatilinde çalıştığının kabulü dosya içeriğine daha uygun düşecektir. Mahkemece gerekirse bilirkişiden ek rapor aldırılarak hafta tatili alacağı bu kabule göre hesaplanmalıdır. Husumetli şahit anlatımlarının tek başına hükme esas alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Somut olayda; davacı davalı işveren işyerinde 01.11.2004-20.12.2010 tarihleri arasında çalıştığını ileri sürerek, feshe bağlı alacaklar ile bir kısım işçilik alacaklarını talep etmiştir. Davacının sigortalı hizmet cetvelinin incelenmesinde 05.11.2004 - 05.04.2005 tarihleri arasında ... sicil numaralı G. A.Ş', 03.06.2005 - 02.10.2005 tarihleri arasında E. Nakliyat ve S. Gübre Şirketi, 01.06.2006 - 20.12.2010 tarihleri arasında Ö. Tahmil Tahliye Şirketi ve son olarak E. Lojistik A.Ş' den çalışmalarının bildirildiği anlaşılmaktadır. Davalı E. Lojistik A.Ş., davacını 13.07.2010 tarihinde işe başladığını ve önceki çalışmalardan sorumlu olmadığını savunmuşsa da işyeri devri oması halinde bu savunmaya itibar edilmemektedir. Ancak davacının sigortalı hizmet cetvelinde kesintili dönemler bulunduğunda, bu dönemlerde ihale boşluğu olup olmadığı, varsa bu dönemde lojistik hizmetinin ne şekilde gördürüldüğü belirlenmeli, davacının ara vermeden aynı işyerine çalışmaya devam edip etmediği, başka bir deyişle alt işverenler arasında işyeri devri bulunup bulunmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. İşyeri devrinin kabul edilmesi halinde, davacının hizmet süresi yönünden temyizi olmadığından tespit edilen hizmet süresinin davalı lehine kazanılmış hak teşkil ettiği de dikkate alınarak şimdiki gibi davalı E. Lojistik tüm dönemden sorumlu tutulmalı, aksi halde ise son kesintiden sonraki dönemden (o tarihten itibaren işyeri devri kabul edileceğinden ) sorumlu tutulmalıdır. Eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14826, Karar No: 2021/13659, Tarih: 05.07.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/14826 E.  ,  2021/13659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a, 31/3 maddeleri uyarınca hükmedilen 8 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken, 6 ay 20 gün hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu 5 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve devamında TCK’nın 50/3. maddesi uyarınca hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında ise 4.000 TL adli para cezası yerine hesap hatası sonucu 3.400 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a) 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve üst sınırı 3 yılı geçmeyen hapis ve adli para cezasını gerektiren TCK’nın 125/3-a, 125/4, 43/2 maddelerinde düzenlenen hakaret suçunun uzlaşma kapsamında bulunması sebebiyle, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b) Suça sürüklenen çocuğun, ihbar üzerine olay yerine giden görevli polis memurları müştekilere yönelik hakaret eyleminde bulunduğu yerin sokak üzerinde olduğu ve böylece olayda aleniyet unsurunun gerçekleştiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 125/3-a, 43/2 maddeleri uyarınca hükmedilen 547 gün adli para cezasından aynı Kanun’un 31/3 maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılırken, 364 gün adli para cezası yerine, hesap hatası sonucu 365 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, devamında TCK’nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken, 303 gün adli para cezası yerine, hesap hatası sonucu 305 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve TCK’nın 52. maddesi uyarınca adli para cezasının günlüğü takdiren 20 TL’den olmak üzere hesaplanması sırasında 6.060. TL adli para cezası yerine hesap hatası sonucu 6.100 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

d)5275 sayılı Kanun’un 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” şeklindeki düzenlemesine aykırı olarak, hüküm fıkrasında suça sürüklenen çocuğun adli para cezasını ödememesi halinde, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarının yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 05/07/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2054, Karar No: 2020/17516, Tarih: 27.10.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/2054 E.  ,  2020/17516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı 18.12.2015 tarihinde katılana usulüne uygun tefhim olunan hükmü CMUK'ın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 15.01.2016 tarihinde temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'ın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 27.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.