muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5706, Karar No: 2023/6415, Tarih: 06.06.2023

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; işbu bu dava ile davacının, 06.12.2013 tarihi itibari ile emekliliğe hak kazandığının tespiti ile fiilen emekli olduğu 24.11.2016 tarihine kadar ödenmeyen aylıkları nedeniyle uğradığı zararın tazmini talep ettiği, 5510 sayılı Kanun'un 28 inci maddesinde sigortalılara yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için yazılı talepte bulunması zorunluluğu getirildiği, aynı Kanun'un 30 uncu maddesinde ise yaşlılık aylığının başlangıcı ve şartları belirtilmekte olup, anılan Kanun'un 4 üncü maddesinin a ve b bendinde belirtilen sigortalılardan yaşlılık aylığına hak kazananlara, yazılı istek tarihinden sonraki aybaşından itibaren aylık bağlanacağı düzenlemesinin bulunduğu, dava dilekçesinde davacı tarafından 06.12.2013 tarihinde Kuruma yazılı başvuru ile emeklilik talebinde bulunduğu belirtilmekte ise de Kuruma yazılan müzekkereye verilen cevapta bu tarihte tahsis talebinin bulunmadığının bildirildiği, dosya kapsamında da anılan tarihte tahsis talep dilekçesi bulunmadığı, diğer deyişle davalı kayıtlarına intikal etmiş Aylık Talep ve Taahhüt Belgesinin olmadığı, ancak 06.12.2013 tarihinde 19.632.047 evrak kayıt numaralı, (5510 sayılı Kanun'un 41 inci maddesine göre) açıklaması bulunan, matbu Borçlanma Talep Dilekçesinin davacı tarafından Kuruma verildiği, anılan maddede sigortalıların borçlanabileceği sürelerin düzenlendiği, davacı vekilinin dosyadaki beyanlarından bu dilekçe ile analık ve doğum borçlanmasının talep edildiği, davacının 01.12.2016 tarihinde itibaren bağlanan aylığına ilişkin tahsis başvurusunun 24.11.2016 günü yapıldığı, dosyadaki tek tahsis başvurusunun bu olduğunun görüldüğü, davacı vekili Kurumun, davacıya ait hizmetlerini başka bir sigortalıya mal etmesi nedeni ile davacının 06.12.2013 tarihinden sonra çalışmak zorunda kaldığını, aslında yanlışlık yapılmamış olsaydı anılan tarihte yaşlılık aylığına hak kazanacağını belirtmekte ve bilirkişi tarafından yapılan hesaplamada davacının söz konusu edilen yanlışlık olmasaydı, 06.12.2013 tarihinde yaşlılık aylığına hak kazanacağı anlaşılmakta ise de, davacının 1995 ilâ 1999 döneminde primlerinin yattığı Tektaş Gıda San. Tic. Ltd. Şti. işyerinden verilen ve dosya arasına alınan bordrolarda, davacının sicil numarasının başındaki (1) sayısının yazılması unutulduğundan hizmetlerinin toplam 1355 gününün başka bir sigortalıya mal edildiği, Kurumun bordrolara istinaden işlem yaptığı gözetildiğinde, kusurundan söz edilmesinin mümkün olmadığı, açıklanan nedenlerle, talebe konu 06.12.2013 tarihinde, 5510 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde öngörülen yazılı başvurunun olmaması ve Kuruma yanlış sigorta sicil numarası bildirilmek sureti ile davacıya ait hizmetlerin başka sigortalıya mal edilmesinde Kurumun kusurunun ve sorumluluğunun bulunmadığı gözetilerek, davanın reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacı vekilinin istinaf sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; Mahkeme gerekçesinin hakkaniyetten ve dayanaktan yoksun olduğunu, bilirkişi raporunda davacının sigorta sicil numarasının başındaki 1 rakamının eksik yazılması nedeniyle bir kısım hizmetlerinin başka bir sigortalıya maledildiğinin, 1 rakamını eksik yazan tarafın kusurlu kabul edilmesi gerektiği şeklinde görüş bildirdiğini ancak bordrolarda baştaki 1 rakamının bulunmadığı kabul edilse bile sicil numarasının karşısında davacının isminin açıkça yazdığını, Kurumun bunu farketmesi gerektiğini, Kurumun ağır kusurunun bulunduğunu, mahkeme gerekçesinde davacının ilk defa 24.11.2016 tarihinde tahsis başvurusunda bulunduğu belirtilmiş ise de, davacının 06.12.2013 tarihinde Kuruma başvurduğunu ancak davacıya eksik primleri olduğu söylenerek yanlış yönlendirildiğini, eksik primler için davacının analık yada doğum borçlanma dilekçesini Kuruma verdiği aslında bu dilekçesinin tahsis talebi niteliğinde olduğunu belirterek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya kapsamı ve mahkemenin gerekçesine göre, ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu görülmekle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekilinin temyiz sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda hükmün temyiz incelemesi sonucu bozulmasını istemiştir.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davacının 06.12.2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazanıp kazanmadığının tespitine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 28 inci ve 30 uncu maddeleri.

3.Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17038, Karar No: 2020/5741, Tarih: 16.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/17038 E.  ,  2020/5741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin, 19/08/2008 ile 20/09/2013 tarihleri arasında asıl işveren ... Gıda San. Tic. A.Ş. işyerinde alt işveren ... Servis Hizmetleri Tic. A.Ş. çalışanı olarak zincir mağazalara ürün dağıtım elemanlığı yaptığını ve iş akdini haklı nedenle 20/09/2013 tarihinde feshettiğini, davacının son aldığı çıplak net ücretinin 1.022 TL olup her ay 338,00 TL multinet ödemesi yapıldığını ve işe gidiş dönüşlerinde servis hizmetinin sağlandığını, sabah 07.30 da işe başlayıp akşam saat 18.30'a kadar haftanın 6 günü çalıştığını, çoğu zaman akşam iş bitiş saatinin 20.30'a kadar sürdüğünü ve ayrıca ayda en az 3 hafta tatili ve genel tatillerde çalıştığını ancak çalışmalarının karşılığının ödenmediğini bu nedenle Kocaeli 3. Noterliğinin 13/09/2013 tarihli ihtarnamesiyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... San. Tic. A.Ş vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, müvekkili şirket ile davacı arasında işçi-işveren ilişkisi bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ...vekili, davacının, müvekkili şirket bünyesinde çalışmaya başladığı tarihten iş akdinin sona erdirildiği tarihe kadarki çalışma düzeninin, davacının iddiasının aksine 4857 sayılı İş Kanunu'na uygun şekilde düzenlendiğini, haftalık 45 saatlik çalışma içinde davacının fazla mesai yaptığı iddiasının yerinde olmadığını ayrıca davacının varsa fazla mesai ücreti ile diğer hak edişlerinin bordrolara yansıtılmak suretiyle banka kanalı ile ödendiğini, davacının 22/09/2013 - 13/11/2013 tarihleri arasında devamsızlık yaptığını, bu durumun tutanaklar ile tespit edildiğini, akabinde müvekkili şirketin davacının iş akdini devamsızlık nedeniyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-g bendi uyarınca sona erdirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının hesabı noktasında toplanmaktadır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının hesabı noktasında toplanmaktadır.

Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak ödenen ek bir ücrettir. İşverenin istek ve değerlendirmesine bağlı olabileceği gibi, sözleşme gereği olarak da verilebilir. Genel olarak pazarlamacılık sureti ile satışlarda çalışanların ücret yanında satış bedelinden belirli oranda prim (komisyon) aldıkları bilinen bir olgudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 41'inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Fazla mesai ise kural olarak 4857 sayılı İş Kanunu’na göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde, haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi fazla mesai yapsın yapmasın prim ödemesi var ise bu ek ücrete hak kazanır. Bu nedenle de ödenen prim alacağının fazla mesai ücretinden mahsubuna gidilemez. Ancak ister gezerek, isterse işyerinde çalışsın satış temsilcisi mesaisi arttıkça prim alacağı artacağından, bir anlamda yüzde usulü ile çalışması sözkonusu olduğundan fazla çalışma ücretinin yüzde usulünde olduğu gibi sadece zamlı kısmının (% 50) hesaplanması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta davacının satışa bağlı olarak prim aldığı ve mesaisi ile birlikte primin arttığı anlaşılmakla yukarıda da açıklandığı üzere fazla mesainin zamsız kısmını aldığı, zamlı kısmını almadığı kabul edilerek 0,5 katsayısı ile fazla mesai hesabı yapılıp alacağın hüküm altına alınması gerekirken, primlerin mahsup edilerek ve % 150 zamlı ücret üzerinden fazla mesai ücreti hesaplanan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilere iadesine, 16/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1364, Karar No: 2013/2922, Tarih: 02.04.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/1364 E.  ,  2013/2922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 6. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya daireye gönderilmiş, Dairemizin mahkeme hükmünün onanmasına ilişkin 10.10.2011 tarihli kararına Yargıtay C.Başsavcılığının 28.12.2011 tarihli itirazı üzerine Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/878 esas, 2012/668 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca öncelikle Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmesi halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının göz önüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 10.10.2011 tarih ve 2010/8184 esas, 2011/5446 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili müdürlüğüne bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanığın ticareti terk edip etmediği yönünde ödeme emrinin borçlu şirket çalışanına tebliğ edildiği “ İstoç 18. ada No:116-118 Bağcılar” adresinde de zabıta araştırması yaptırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 02.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6090, Karar No: 2012/4080, Tarih: 19.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/6090 E.  ,  2012/4080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi ve davalılardan .... vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 435/2. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...'ye iadesine 19/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/1110, Karar No: 2014/2680, Tarih: 17.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/1110 E.  ,  2014/2680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇAN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/09/2013

NUMARASI : 2013/119-2013/116 D.İŞ

Çan Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/09/2013 tarih ve 2013/119-2013/116 D.İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz talep eden vekili, müvekkili banka ile borçlu H.. K.. arasında genel nakdi ve gayrinakdi kredi sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşmeye S.. K.., M.. O.., F.. O.., C.. Ö..'nün müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imza attıklarını, söz konusu kredi sözleşmesinin 75. maddesine göre müvekkili bankanın her an hesabı kat ederek alacağının ödenmesini talep ile hesabın ve borcun tasfiyesini istemek hakkına sahip olduğunu, borçlulara gönderilen ihtarnameler ile müvekkili bankanın söz konusu hakkını kullanarak hesabı kat ettiğini, borçluların ödemelerini durdurduğunu, malvarlıklarını kaçırma, gizleme ve devretme eğilimi içerisinde olduklarının anlaşıldığını ileri sürerek 118.388,22 TL alacağa yeter miktarda borçluların menkul ve gayrimenkul malları ile üçüncü kişilerdeki hak ve alacaklarını ihtiyaten haczini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, ihtiyati haciz talebinde bulunan tarafın kredi sözleşmesi gereğince kredi bedelinin ödenmediğine ve kredi sözleşmesi altındaki imzaların belirtilen şahıslara ait olduğuna ilişkin bir kayıt ve belge sunulmadığı, dilekçede her ne kadar noter ihtarı gönderildiği ve hesabın kat edildiği belirtilmiş ise de, şahısların, eğer kredi borcu varsa, kredi borçlarını ödeyip ödemediğinin tespitinin mümkün olmadığı, öte yandan kredi borçlusu oldukları belirlenen şahıslara hesap kat ihtarının tebliği halinde ise, belirtilen belgenin ve kredi alacağının ancak İİK'nın 68/b maddesinde gösterilen nitelikte ve itirazın kaldırılmasını sağlayıcı bir belge halini alacağı, bu halde dahi alacaklı tarafın sadece ilamsız icra yoluna başvurabileceği ve borçlunun itirazı halinde icra takibinin kendiliğinden durdurulması (İİK.m.62-66) gerektiği, yine İİK'nın 68/b maddesinde kredi kullanan(lar)ın borcun esasına yahut kredi kullandırılan tarafından düzenlenmiş evrakta bulunan imzalarına itiraz edebileceği, bu durumun tespitinin dosya kapsamına göre şu aşamada mevcut bulunmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili temyiz etmiştir.

İhtiyati haciz isteminde bulunan alacaklı, mahkemede, yalnız alacağının varlığını, vadesinin geldiğini ve alacak için bir rehin bulunmadığını ispat edecektir. Bu ispat da yaklaşık ispattır. Bu hususların dışında ihtiyati haciz isteyen alacaklının başka bir hususu ispat etmesine gerek bulunmamaktadır.