muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4494, Karar No: 2013/6522, Tarih: 25.10.2013

Esasen Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 266 ncı maddesine aykırı biçimde atanmış ve aksine görüş beyan eden bilirkişi raporunun hükme esas alınması bu itibarla doğru görülmemiştir.

...- Şikayetçinin alacaklı olduğu dosyanın ilk alacaklısı T. Ticaret ... AŞ. olup, bu alacak 31.07.2001 tarihinde Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu tarafından temlik alınmış, 03.02.2006 günü de şikayetçiye temlik edilmiştir.

İlk temlik tarihinde yürürlükte bulunan 4389 sayılı Bankalar Kanunu’nun .../... üncü maddesine göre Fon, her türlü alacakları ve devraldığı alacaklarla ilgili olarak borçlu aleyhine 2004 sayılı ... ve İflas Kanunu hükümlerine göre başlatılmış bulunan takipler ile alacağın tahsiline yönelik davalara kaldığı yerden devam edebileceği gibi, takibi devam ettirmekten ve/veya davanın takibinden sarfınazar ederek devraldığı alacağın kaldığı yerden 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre takip ve tahsiline de karar verebilir.

Somut olayda Fon’un ... ve İflâs Kanunu'na göre yapılmış takibe devam ettiği göz önüne alındığında, satış istenmesine gerek olmadığı yönündeki yoruma dayanak yapılan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un uygulanmasına olanak bulunmadığı anlaşılmaktadır. Şikayetçinin sıra cetveline dahil edilecek haczinin belirlenmesinde bu ilkelere dikkat edilmemesi de isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda ..., ... ve ... sayılı bentlerde yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, ........2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13405, Karar No: 2013/14966, Tarih: 25.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/13405 E.  ,  2013/14966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

İHBAR OLUNAN : ...

Davacı ... Ulaşır vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 09/06/2006 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davalı ... bir kamu tüzel kişiliği olup; kural olarak, işlem ve eylemleri kamusal nitelik taşır. Somut olayda, davacının gözaltına alındığı süre zarfında işkenceye maruz kaldığı ileri sürülmüştür. Bu durum idarenin hizmet kusuru niteliğindedir. İdarenin hizmet kusurundan doğan zararlardan dolayı; İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince İdare’ye karşı idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerekir. Görev sorunu, açıkça veya hiç ileri sürülmese de kendiliğinden (re’sen) dikkate alınır. Mahkemece, yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi yerine işin esasının çözümlenmesi usul ve yasaya mutlak aykırılık oluşturmaktır. Karar açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına 25/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11986, Karar No: 2022/984, Tarih: 24.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/11986 E.  ,  2022/984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında mühür bozma ve elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçlarından açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonunda, Denizli 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.06.2010 tarihli, 2009/737 Esas ve 2010/372 Karar sayılı ilamı ile her iki suç yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın denetim süresi içinde suç işlemesi üzerine aynı mahkeme tarafından 29.03.2012 tarihli, 2012/49 Esas ve 2012/321 Karar sayılı ilam ile hükümlerin açıklandığı, hükümlerin temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 6352 sayılı kanunla yapılan değişiklik nedeniyle 11.07.2012 tarihinde elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçu yönünden dosyanın mahkemesine iade edilmesine rağmen mahkeme tarafından elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçunun yanında mühür bozma suçu yönünden de yeniden 14.11.2012 tarihli, 2012/810 Esas ve 2012/990 Karar sayılı ilam ile hüküm kurulduğu, temyiz edilmesi üzerine yeniden Yargıtay’a gelen dosya hakkında Yargıtay 2.Ceza Dairesince mühür bozma suçu yönünden kurulan son hükmün yok hükmünde olduğu belirtilerek, elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçu yönünden 14.11.2012 tarihli, mühür bozma suçu yönünden ise 29.03.2012 tarihli hükümlerin onanmasına karar verilmesine rağmen mahkeme tarafından yeniden kurulan 04.09.2018 tarihli hükmün temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay’a gönderildiği anlaşılmış ise de;Yargıtay 2.Ceza Dairesinin 08.07.2013 tarihli, 2013/14242 Esas ve 2013/18774 Karar sayılı ilamı ile mahkemenin 29/03/2012 tarihli hükmünün onanmasına karar verildiği ve hükmün kesinleştiği, onama kararı sonrasında verilen kararların yok hükmünde olduğu ve temyizen incelenecek bir hüküm bulunmadığı anlaşıldığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 24.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8122, Karar No: 2014/14283, Tarih: 15.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/8122 E.  ,  2014/14283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/213, Karar No: 2021/118, Tarih: 17.03.2021

**Ceza Genel Kurulu         2019/213 E.  ,  2021/118 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 25.12.2018 tarih ve 99-12 sayı ile; sanığın TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının "onama" istemli 18.04.2019 tarihli ve 37533 sayılı tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Temyiz incelemesi yapan Ceza Genel Kurulunca dosya incelenip görüşülerek gereği düşünüldü:

Hükmolunan ceza miktarı yönünden yasal şartları oluşmadığından sanık müdafisinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Ceza Genel Kurulunca, sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılma istemiyle açılan davada, İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesinde yapılan yargılama sonunda, bu suçtan kurulan mahkumiyet hükmünün hukuki yönüne ilişkin temyiz incelemesi yapılacaktır.

I) TEMYİZ EDENLERİN SIFATI, BAŞVURULARIN SÜRESİ VE TEMYİZ NEDENLERİNE GÖRE YAPILAN İNCELEMEDE:

A) Uygulanacak Temyiz Hükümleri:

07.10.2004 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemeleri, 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 20.07.2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlamıştır. Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte istinaf kanun yolu uygulamaya girmekle birlikte 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın, bu tarihten sonra verilen kararlar hakkında ise 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümleri uygulanacaktır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 7 nolu protokolün "Cezai konularda iki dereceli yargılanma hakkı" başlıklı 2. maddesinin "Bir mahkeme tarafından cezai bir suçtan mahkum edilen her kişi, mahkumiyet ya da ceza hükmünü daha yüksek bir mahkemeye yeniden inceletme hakkını haiz olacaktır. Bu hakkın kullanılması, kullanılabilme gerekçeleri de dahil olmak üzere, yasayla düzenlenir. 2. Bu hakkın kullanılması, yasada düzenlenmiş haliyle önem derecesi düşük suçlar bakımından ya da ilgilinin birinci derece mahkemesi olarak en yüksek mahkemede yargılandığı veya beraatini müteakip bunun temyiz edilmesi üzerine verilen mahkumiyet hallerinde istisnaya tabi tutulabilir." hükmü doğrultusunda, bazı kamu görevlilerin özel yetki kuralları uyarınca Yargıtayda veya Yüce Divan sıfatıyla Anayasa Mahkemesinde yargılanmaları halinde istisna getirebilme olanağına rağmen iç hukukumuzda, ilk derece olarak Yargıtayda yargılanacak kişiler bakımından verilen hükümlerin temyiz edilebileceği öngörülerek, iki dereceli sistem benimsenmiştir.

B) Temyiz Süresi ve Neden Bildirme Yükümlülüğü:

Hüküm fıkrasında, verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağı bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresinin, mercisi ve şekillerinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilerek hazır bulunan sanığa ve müdafisine bildirilmesi gerekmektedir.

Temyiz istemi, tutuklu bulunan sanıklar hakkında CMK'nın 263. madde hükmü saklı kalmak üzere, hükmün açıklanmasından itibaren eğer temyiz yoluna başvurma hakkı olanların yokluğunda açıklanmışsa tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt kâtibine bir beyanda bulunulması suretiyle yapılmasının gerekliliği, temyiz sebebinin ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabileceği gözetilerek, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorunda olduğu, başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilmesi gerekliliğine uyularak usulüne uygun başvuru yapıldığı anlaşılmakla işin esasına geçilmiştir.

C) Temyiz Nedenleri ve İncelemenin Kapsamı:

C) Temyiz Nedenleri ve İncelemenin Kapsamı:

İstinaf mahkemelerinin Türk yargı sistemine dahil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucu, istinaf başvurusunda Cumhuriyet savcısı dışındaki diğer kişiler bakımından sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken, temyiz kanun yolunda, mülga 1412 sayılı CMUK'tan farklı şekilde resen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde temyiz edenin, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini, temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu ve temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren ek bir dilekçe vermesini öngörmüştür. Gerekçeli temyiz dilekçesi, (ek dilekçe, temyiz layihası) temyiz nedenlerinin gösterildiği dilekçedir. Temyiz dilekçesinde ya da daha sonradan verilen ek temyiz dilekçesinde temyiz denetiminin kapsamının belirlenmesi bakımından hangi hukuka aykırılıklara dayanıldığının anlaşılır bir şekilde gösterilmesi gerekir.

Bir muhakemede, çözümü amaçlanan iki temel sorun vardır. Bunlar, maddi sorun ve hukuki sorundur. Maddi sorun, "olgusal dünya"ya; hukuki sorun, "normatif dünya"ya aittir. Mahkemede önce maddi sorun, sonra hukuki sorun çözülür. Maddi sorunun çözümü geçmişte yaşanmış bir olayın temsili, nasıl gerçekleştiğinin tespitidir. Bu çözüm de sadece hukukun izin verdiği yöntemlerle gerçekleşecektir. Maddi olayın gerçeğe uygun temsil edilebilmesi öncelikle, eksiksiz soruşturma yapılması ve toplanan tüm delil araçlarının doğru değerlendirilmesine bağlıdır. Hâkim; delil araçlarını, akıl yürütmek ve bu arada tecrübe kurallarına başvurmak suretiyle, vicdanına göre değerlendirecektir. Yine akıl yürüterek boşlukları dolduracaktır. Dolayısıyla vicdani kanaate sezgilerle değil akıl yoluyla ulaşılacaktır.

Temyiz denetiminde, maddi olayın tespitinde ilk derece ve bölge adliye mahkemelerinin, sözlülük, doğrudan doğruyalık ve yüzyüzelik ilkeleri uyarınca elde edilen delilleri vicdani kanaatleri ile serbestçe takdir ederken, delillerle varılan sonucun hukuk kurallarına, akla, mantığa, genel hayat tecrübelerine ve bilimsel görüşlere uygun olup olmadığının tespiti bakımından somut dosya üzerinden görüşülüp incelenebileceği gibi maddi sorunla ilgili vaka değerlendirmelerindeki hukuka aykırılıkları da gerekçe üzerinden denetlenebilecektir.

Temyiz dilekçesinde bir temyiz nedeni var olmasına rağmen muhakeme hukukuna aykırılık iddiasının temyiz sebebi olarak gösterilmemesi ya da gösterilmekle birlikte hükme etki edecek nitelikte olmadığının anlaşılması durumunda usul hükümlerine uygunluk bakımından sadece 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesi kapsamındaki hukuka kesin aykırılık hâlleriyle sınırlı bir temyiz incelemesi yapılacak, inceleme sırasında tespit edilen ancak hükmü etkilemeyen muhakeme hukukuna aykırılıklar Yargıtay tarafından bozma nedeni yapılmayarak kararda bu aykırılıklara işaret edilmekle yetinilecektir.

Temyiz nedeninin, maddi hukuka aykırılık iddiasına dayanması hâlinde ise maddi hukuka aykırılık nedeniyle hükmün temyiz edilmesi yeterli olup cezai yaptırımların kişiler üzerindeki telafisi mümkün olmayan ağır sonuçları da gözetilerek somut olayda adaleti gerçekleştirme ve doğru bir hüküm oluşturma ile yükümlü olan Yargıtayca dosyaya yansıyan tüm maddi hukuka aykırılıklar tespit edilip temyiz edenin sıfatı da dikkate alınmak suretiyle bozma nedeni yapılması gerekecektir.

CMK'nın 289. maddesinde yazılı olan "Temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da aşağıda yazılı hâllerde hukuka kesin aykırılık var sayılır" kuralı, hiçbir temyiz nedeni içermeyen bir temyiz başvurusunda, mutlak temyiz nedenlerinin kendiliğinden gözetileceği şeklinde anlaşılamaz. Bu noktada dilekçe yalnızca bir veya birden fazla nispî temyiz nedeni içeriyorsa, bu nedenler kabul edilmese dahi 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinde yer alan mutlak hukuka aykırılık hâllerinden birine dayanarak hükmün bozulması mümkündür.

Bu açıklamalar ışığında dosya kapsamında ileri sürülen temyiz nedenleri incelendiğinde;

a)Özel Dairece ilk derece mahkemesi sıfatıyla gerçekleştirilen yargılama sonucunda 25.12.2018 tarihinde yapılan oturumda hüküm özünün, hazır bulunan sanık ve müdafisine, karara karşı başvurulacak kanun yolu, süresi, mercisi ve şekilleri de belirtilmek suretiyle açıkça okunup usulen anlatıldığı,

Mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanık müdafisinin 25.12.2018 ve 26.12.2018 tarihli ve süresi içerisinde sunduğu dilekçelerle temyiz kanun yoluna başvurduğu,

b)Temyiz dilekçeleri içeriklerinden; sanık müdafisinin neden göstermeksizin gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmesini talep ettiği,

c)Gerekçeli kararın sanığa 27.03.2019, sanık müdafisine ise 27.02.2019 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği,

Sanık tarafından ek temyiz dilekçesi sunulmadığı,

Mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanık müdafisinin 25.12.2018 ve 26.12.2018 tarihli ve süresi içerisinde sunduğu dilekçelerle temyiz kanun yoluna başvurduğu,

b)Temyiz dilekçeleri içeriklerinden; sanık müdafisinin neden göstermeksizin gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmesini talep ettiği,

c)Gerekçeli kararın sanığa 27.03.2019, sanık müdafisine ise 27.02.2019 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği,

Sanık tarafından ek temyiz dilekçesi sunulmadığı,

Sanık müdafisinin sunduğu 08.03.2019 tarihli ek temyiz dilekçesinde ise özetle; olayda suçüstü hâlinin bulunmadığı, yetkisiz savcılık tarafından soruşturmanın başlatıldığı, özel soruşturma usullerine uyulmadığı, gözaltı ve tutuklama işlemlerinin hukuka aykırı olduğu, sanığın delil bulunmaksızın tutuklandığı, sanık hakkında yasak sorgu usullerinin uygulandığı, sanık Danıştay üyesi olduğundan yetkisiz ve görevsiz olan savcılık ve sulh ceza hâkimlikleri tarafından işlemlerin yapıldığı, temadi ile suçüstü hâli kavramlarının kasten karıştırılarak işlemlerin yürütüldüğü, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden durma kararı verilmesi gerektiği, suç tarihinde yürürlükte bulunan hükümlere göre Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iddianame düzenleme yetkisinin bulunmadığı, yargılamanın doğal hâkim ilkesine aykırı olarak yapıldığı, adil yargılanma hakkının ihlal edildiği, CMK'nın 161/8. maddesinin Danıştay üyeleri hakkında uygulanma olanağının bulunmadığı, arama ve el koyma kararlarının hukuka aykırı olduğu, mahkeme kararında gerekçe yükümlülüğünün karşılanmadığı, tanık beyanlarının hukuka uygun ve sanığı suçlayıcı delil niteliğinde olmadığı, somut ve bilgiye dayalı ifadeler içermediği, kanaat ve algıya dayalı oldukları, doğruluklarının kesin olarak tespit edilmediği, etkin pişmanlık kapsamında verilen ifadelerin yasak usullerle alındığı, sanığın FETÖ/PDY tarafından organize edilen İstanbul/Çamlıca toplantılarına katıldığı kabulünün doğru olmadığı, ayrıca bu hususun iddianameye konu yapılmadığı gibi hakkında ek iddianame de düzenlenmediği, bu sebeple kabule alınmasının CMK'nın 225. maddesine aykırı olduğu, sanığın Danıştay üyelik yetkisinin kaldırılması ve meslekten çıkarılması işlemlerinin delil niteliğinde olmadığı, sanık Danıştay üyesi olduğundan mahkemenin önyargılı ve peşin hükümlü olduğu, sanığın FETÖ/PDY örgütüne bağlı olarak görev yaptığına dair tek bir delil bulunmadığı, örgüte üye olma suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı, temel cezada alt sınırdan uzaklaşılmasının hukuka uygun olmadığı, kararın hukuka açıkça aykırı olduğu, sanığın beraat etmesi gerektiği,

Nedenlerine dayalı olarak hükmün bozulmasını talep ettiği,

Anlaşılmaktadır.

Süresi içinde verdiği temyiz dilekçelerinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanık müdafisine, 5271 sayılı CMK'nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığının değerlendirilmesi:

Nedenlerine dayalı olarak hükmün bozulmasını talep ettiği,

Anlaşılmaktadır.

Süresi içinde verdiği temyiz dilekçelerinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanık müdafisine, 5271 sayılı CMK'nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığının değerlendirilmesi:

Söz konusu ön sorun, Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 495-116 sayılı kararında yer verilen açıklamalar nazara alınarak değerlendirildiğinde;

Süresi içinde vermiş olduğu dilekçeyle sebep göstermeksizin hükmü temyiz eden tarafın, kararın kendisine tebliğinden itibaren 7 gün içinde sunacağı dilekçeyle sebep bildirmesi gerekmektedir. Bu sürenin "hak düşürücü" veya "düzenleyici" nitelikte olduğu uygulamada ve doktrinde tartışmalıdır. Hukuki bir konuda kesin çizgilerle ayrışmış bir tartışma varsa ve yargı organları aynı konuda farklı sonuçlara varıyorlarsa taraflar açısından yasanın öngörülebilirliği ilkesinde sorun olduğu sonucuna ulaşılabilecektir. Nitekim 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükte olduğu dönemde Yargıtay tarafından sebep içermeyen temyiz taleplerinin incelenmesine ilişkin yerleşik uygulama, sistemde değişiklik yapan ve istinaf mahkemelerini faaliyete geçiren 5271 sayılı CMK'nın uygulandığı ilk dönemlerde yanılgı hâli olarak makul görülebilecektir.

Hukuk devleti olmanın sorumluluğu bağlamında verilen kararlar ile kurulan hükümlere karşı yasa yolları, şekli, süreleri ve sonuçlarının ilgililere açıkça bildirilmemesi veya eksik bildirilmesi hâlinde, yasal sürelerin tebligat tarihinden itibaren değil ancak öğrenme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı, öğrenme tarihi kesin olarak belirlenebilen hâller dışında taraf beyanının esas alınması gerekliliğinden hareketle, usulüne uygun sebep içeren dilekçe var ise bu kapsamda temyiz incelemesinin yapılması, aksi hâlde ilgiliye yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla 7 günlük süre içinde yasal düzenlemeye uygun sebep bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan dolayı temyiz talebinin reddedileceği ihtar edilmeli, sonucuna göre esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılıp yapılmayacağına karar verilmelidir.

Bu açıklamalara göre, bahsi geçen ihtaratın yapılmamış olduğu belirlenmekle sanık müdafisinin temyiz nedenlerini sunduğu 08.03.2019 tarihli dilekçesinin süresinde olduğunun kabul edilmesi ve temyiz incelemesinin anılan bu dilekçeye hasren yapılması gerekmiştir.

Ceza Genel Kurulu Üyeleri ..., ... ve ...; sanık müdafisinin temyiz dilekçesinin temyiz süresi içinde olmadığı ve bu sebeple esasın incelenmemesi gerektiği,

Şeklindeki düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.