muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/374, Karar No: 2017/10062, Tarih: 19.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/374 E.  ,  2017/10062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4513, Karar No: 2025/1527, Tarih: 25.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/4513 E.  ,  2025/1527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2284 E., 2023/729 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2019/195 E., 2021/301 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl dosya, asli müdahil ve birleşen dosya yönünden ayrı ayrı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın asıl dosya davacı vekili ve asli müdahil vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl dosyada davacı vekili ve asli müdahil vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl davada davacı ... özetle; Sultanbeyli ilçesi Mecidiye mahallesinde kain (eski 709) yeni 7527 ada 9 parsel sayılı taşınmazın davacıya ait olduğunu ancak kadastro çalışmalarında taşınmazın kullanıcısının tespit edilmediğini ileri sürerek; kullanıcı olarak adına tespit yapılmasını talep etmiştir.

Asli müdahil ... vekili özetle; dava konusu 9 parselin asli müdahile ait olduğunu, asli müdahilin bu taşınmazı 12.05.1990 tarihinde ... 'ten satın aldığını, bu tarihten itibaren vergilerini ödediğini ileri sürerek, çekişme konusu taşınmazın kullanıcı olarak asli müdahil adına tescil edilmesini talep etmiştir.

Birleşen dosyada davacı ... vekili özetle; dava konusu taşınmazın taşınmazın 1985 yılında taşınmazın birleşen dosya davacısına satış vaadi sözleşmesi ile satıldığını, 2008 yılına kadar davacının zilyetliğinde olduğunu, vergilerinin ödendiğini ileri sürerek çekişme konusu taşınmazın beyanlar hanesine davacının kullanıcı olarak şerh verilmesini talep etmiştir (dava dilekçesi İstanbul Anadolu 1. Kadastro Mahkemesinin 2019/220 Esas numarasını almış, dava dilekçesinde belirtilen taşınmazlardan olan çekişme konusu 7527 ada 9 nolu parselin tefrikiyle 2019/687 Esas numarasını alan dosya, İstanbul Anadolu 2. Kadastro Mahkemesinin 2019/195 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmiştir.).

İlk Derece Mahkemesince; davanın kullanım kadastrosuna itiraza ilişkin olduğu, birleşen dosya davacısının 200 parseli aşkın taşınmaza ilişkin dava açtığı, birleşen dosya davacısının kesin süre içinde keşif avansını mahkeme veznesine yatırmamakta ısrarlı davrandığı ve keşif avansını yatırmadığı, dolayısıyla keşif deliline dayanmaktan vazgeçmiş sayıldığı, ispatlanamayan davasının reddine karar verildiği, asıl dosya ve asli müdahilin talepleri yönünden ise; keşif ücretini süresinde yatırdıkları, yapılan keşifte taşınmazın bir kısmında sebze yetiştirilen alan olduğu, taşınmazın kalan kısmın boş olduğunun gözlemlendiği, davacı ... yönünden; davacının ...'den taşınmaz satın aldığı, satın alınan taşınmazın çekişme konusu taşınmaz olup olmadığının anlaşılamadığı, plana bazı ibarelerin sonradan eklendiği, adres bilgisinin ... sokağa ait olduğunun anlaşıldığı, asli müdahil ... yönünden; ... 'den taşınmaz satın aldığı, 2001-1994 tarihlerinde emlak kaydı olsa da adres itibariyle bu kaydın taşınmaza uymadığı, yine çekişme konusu taşınmazın fiilen 2014 tarihinde de kullanılmadığının hava fotoğraflarından anlaşıldığı, somut bilgi içermeyen tanık beyanlarına itibar edilemeyeceği, dava konusu taşınmazda tespitten öncesinde kullanım olmadığı, davacı ve asli müdahilin iddialarını ispat edemediği gerekçesiyle davacının, asli müdahilin ve birleşen dosya davacısının davalarının ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

Hükme karşı asli müdahil vekili ve katılma yoluyla davacı ... vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Hükme karşı asli müdahil vekili ve katılma yoluyla davacı ... vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davanın 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 2/B maddesi gereğince orman dışına çıkartılan 7527 ada 9 parsel sayılı taşınmazın kullanım durumuna itiraza ilişkin olduğu "... İstanbul ili Sultanbeyli ilçesi ... mahallesi, 7527 ada 9 parsel sayılı 239,51 m² yüzölçümlü taşınmazın kadastro tutanağına göre, senetsizden iş bu 709 parselin evveliyatı Şubat 1294 tarihli ve 886 sıra numaralı tapu kaydı olan Kanunisani 1330 tarihli ve 54-55 sıralı tapu kayıtları dayanak gösterilerek 1/6 şar payla ... ve müşterekleri adlarına 27.01.1967 tarihinde tescil edildiği, Orman İdaresinin 27.12.1972 tarihli dava dilekçesiyle bu yerin 1942 yılında 3116 sayılı Kanuna göre orman tahdit sınırları içinde kaldığından bahisle Pendik Kadastro Mahkemesine dava açtığı, mahkemece dayanak tapu kaydının değişir sınırlı olduğundan, kayıt kadarı 18.373,44 metrekaresinin hükmen kayıt malikleri adına, kalan 434.876,56 metrekaresinin orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verildiği ve kesinleştiği, eski tapu maliklerinin 1967 yılından 1985 yılına kadar emlak beyanı verdikleri, 1985-2011 arası ...'ın Pendik Belediyesi'ne ödediği, 2011 yılında tapunun Sultanbeyli idari sınırlarında kalması nedeniyle sözkonusu ilçe Tapu Müdürlüğüne devredildiği, Sultanbeyli Belediyesinin de 2011 yılında ... adına emlak kaydı oluşturulup, vergi ödendiği ve kullanıcı olduğunu iddia ettiği, ancak taşınmazın işgalli olduğu, yapılaşmalar bulunduğu, başka kişiler adına emlak kayıtları bulunduğu, ...709 parselin ek-4 kullanım kadastrosu yapılmasına karar verildiği, iş bu 7527 ada 9 parselde ... 'nin 1997 yılında satın alarak zilyet olduğunu ve ...'in de aynı iddiada bulunduğu, ...'ın satış vaadi sözleşmesi ile satın aldığını ve taşınmazın kendi kullanımlarında olduğunu beyan ettikleri, ancak işbu parsel üzerinde fiili kullanım bulunmadığı, kullanıcı belirtmesi yapılmadan Hazine adına 2019 yılında tespitine karar verildiği, beyanlar hanesine taşınmazın 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve kullanıcısı tespit edilemediği şerhlerinin düşüldüğü, tespite inceleme konusu dosya davacısı, asli müdahil ile birleşen dosya davacısının itiraz ettiği, ayrı ayrı açılan davaların nizalı parseller bakımından birleştirildiği anlaşılmıştır. Somut olayda; mahallinde yapılan keşif, tanık anlatımları ve bilirkişi raporları, az yukarıda açıklandığı üzere dava konusu taşınmazın öncesine ilişkin kayıtlar gözetildiğinde, kullanım kadastrosu çalışmalarında fiili kullanıcı olduğu hususunda ispat yükü (TMK m. 6) kendisinde olan davacı ve asli müdahil tarafın kullanım iddiasını ispatlayamadığı." gerekçesiyle davacı ... ve asli müdahil ...'in istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiş, işbu karar, davacı ve asli müdahil vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

179,90'ar TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 435,50'şer TL'nin temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12110, Karar No: 2013/4307, Tarih: 19.03.2013

**9. Ceza Dairesi         2011/12110 E.  ,  2013/4307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım

Hüküm : TCK'nın 314/3, 220/6. maddeleri delaletiyle 314/2, 62/1, 53/1, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nun 318. maddesi uyarınca REDDİNE,

1- Sanığın savunmasının aksine silahlı terör örgütüne yardım kastı ile hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı maddeler ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

Gerekçe ve kabulde sanığın örgüte yardım suçundan cezalandırılacağı belirtilmiş olmasına rağmen TCK'nın 220/7. maddesi yerine TCK'nın 220/6. maddesi ile uygulama yapılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 19.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9512, Karar No: 2010/7701, Tarih: 21.04.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/9512 E.  ,  2010/7701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mühür bozmak suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203. maddesi uyarınca 6 ay hapis, 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 50/1 -a, 52 maddeleri gereğince 3.000,00 yeni Türk lirası adlî para cezasına çevrilmesine dair, ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/06/2007 tarihli ve 2006/826 esas, 2007/243 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 10.06.2009 gün ve 31455 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.04.2010 gün ve 61636 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede “

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Kısa Süreli Hapis Cezasına Seçenek Yaptırımlar" başlıklı 50. maddesi 2. fıkrasında yer alan "Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez." şeklindeki düzenlemeye rağmen, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203. maddesi uyarınca verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın seçenek yaptırım olarak adlî para cezasına çevrilmesinde,

2-Sanık hakkında sonuç olarak, 3.000,00 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılması şeklinde hüküm kurulmuş ise de; kararın gerekçe ve hüküm kısmında asgari hadden uzaklaşıldığına ilişkin bir ibarenin bulunmaması karşısında, suçun işlendiği 03/04/2006 tarihi itibarıyla 5560 sayılı Kanun'un henüz yürürlüğe girmediği cihetle, para cezasının seçimi durumunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddesi uyarınca beş gün adlî para cezası üzerinden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayin olunmasında,

İsabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

1-5237 sayılı TCY.nın 203. maddesinde yaptırım olarak "altı ay hapis cezası veya adli para cezasının" öngörülmesi ve aynı yasanın 50/2. maddesinde yer alan; "suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez" şeklindeki düzenleme karşısında sonuç ceza olarak adli para cezasına hükmedilmek istenilmekteyse yasal ölçütler çerçevesinde takdir yetkisi kullanılarak doğrudan adli para cezasının tercih edilmesi gerekirken, incelenen dosyada mahkemece "suçun işleniş biçimi ve nedeni, şahsi ve sosyal durumu göz önüne alınarak" biçimindeki gerekçelerle 6 ay hapis cezasına hükmedilmesine karşın, anılan 50/2. madde hükmü göz ardı edilerek hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi,

2-Yapılan uygulamaya göre mahkemece sonuç olarak adli para cezasına hükmedilmek istenilmesi ve cezanın kişiselleştirilmesi sırasında cezanın alt sınırından uzaklaşılmadığı gibi hüküm fıkrası veya gerekçeli kararda alt sınırın aşılmak istenildiğinden söz edilmemesi karşısında, suçun işlendiği tarihte TCY.nın 61/9. maddesinde değişiklik yapan 5560 sayılı Yasanın 1. maddesinin yürürlükte bulunmadığı düşünülerek, TCY.nın 203. maddesindeki seçenek adli para cezasının alt sınırının 5 gün olduğu gözetilmeden, fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Yasaya aykırı görüldüğünden, 5271 sayılı CYY'nın 309/4. maddesi uyarınca; ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 7.6.2007 tarihli ve 2006/826 esas, 2007/243 sayılı kararının YASA YARARINA BOZULMASINA,

CYY.nın 309/4-d maddesi uyarınca bozulan karardaki hüküm fıkrasının;

TCY.nın 303/1. maddesi gereği dosyaya yansıyan kişiliğine göre sanığın takdiren 5 gün adli para cezasıyla cezalandırılması,

TCY.nın 62/1. Maddesi gereği sanığın kişiliğine göre takdiren cezasında 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezasıyla cezalandırılması,

TCY.nın 52/2. Maddesi uyarınca adli para cezasının bir günü takdiren 20 TL kabul edilerek, sanığın 80 YTL adli para cezası ile cezalandırılması,

Biçiminde düzeltilmesine, bozulan karardaki diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, 21.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21319, Karar No: 2021/2711, Tarih: 16.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/21319 E.  ,  2021/2711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 29/05/2014 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 12/12/2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun müştekinin işyerine gündüz vakti giriş kapısına zarar vererek girip, hırsızlık yapması şeklindeki eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/2, 31/2. maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık asli dava zamanaşımının, mahkumiyet karar tarihi olan 19/11/2015 ile inceleme tarihi arasında geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince isteme uygun olarak DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16928, Karar No: 2016/11694, Tarih: 18.10.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/16928 E.  ,  2016/11694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 18.10.2016 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davacı vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davalı vekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.10.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1110, Karar No: 2016/5358, Tarih: 25.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/1110 E.  ,  2016/5358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına dair karar

Mala zarar verme suçudan sanık hakkında verilen ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın kendi arazisi yakınında hazineye ait arazide bulunan dört adet söğüt ağacını kestiği iddia olunan olayda; sanığın savunmasında kestiği ağaçların kendisine ait arazide olduğunu savunması, suça konu ağaçların dere yatağında ve mülkiyetinin hazineye ait olduğunun ancak yapılan keşif ve bilirkişi raporu ile anlaşılabildiği, sanığın ağaçların kendisine ait olduğu düşüncesiyle ve TCK'nın 30/2. maddesinde belirtilen işlediği fiilin haksızlık oluşturduğu hususunda kaçınılmaz bir hataya düşmek suretiyle kestiği gerekçeleriyle mahkemece verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, sanığın işlediği fiilin haksızlık oluşturduğu konusunda kaçınılmaz hataya düştüğü gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin suçun oluştuğuna yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükmün ONANMASINA, 25.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11516, Karar No: 2023/6958, Tarih: 03.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/11516 E.  ,  2023/6958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/191 E., 2016/993 K.

SUÇLAR : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Hendek 1. Asliye Ceza Dairesinin, 15.07.2016 tarihli kararının, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Temyiz yoluna konu gerekçeli kararın; Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden (UYAP) temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 19.11.2019 tarihinde katılanın vefat ettiğinin anlaşılması karşısında; katılanın mirasçıları saptanıp onlara tebligat yapılarak temyiz etmeleri durumunda dilekçeleri de eklenerek ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 03.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/377, Karar No: 2024/3756, Tarih: 09.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/377 E.  ,  2024/3756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1567 Esas, 2022/1226 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/351 E., 2021/433 K.

Taraflar arasındaki vekaletname ile verilen yetkilerin kaldırılması, davalı şirkette gerçekleşen haksız ve hukuka aykırı olayların tespiti ile şirkete ihtiyati tedbir yoluyla kayyım atanması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA