muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/290, Karar No: 2022/439, Tarih: 14.06.2022

Anayasa'mızın 141 ve 5271 sayılı CMK’nın 34. maddeleri uyarınca bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması ve gösterilen gerekçenin de dosya içeriğine uygun, kanuni ve yeterli gerekçe içermesi gerektiği, mahkemelerce yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesinin kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi uygulamada da keyfiliğe yol açacağında kuşku bulunmadığı; bu bağlamda CMK'nın 230. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde değinildiği üzere bir mahkûmiyet hükmünde bulunması gereken "Delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi" zorunluluğuna uyulmadan kurulan hükmün kanun koyucunun aradığı anlamda yasal ve yeterli gerekçe içermediği açıktır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile kabulüne, Yerel Mahkeme hükmünün saptanan bu usuli nedenden dolayı bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a- Sanığa müdafi atanmasının gerekli olup olmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından REDDİNE,

b- Yerel Mahkeme kararının, yasal ve yeterli gerekçe içerip içermediğine ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından değişik gerekçe ile KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 04.12.2019 tarihli ve 6230-15448 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2015 tarihli ve 90-272 sayılı mahkûmiyet hükmünün, Anayasa'nın 141 ve CMK'nın 34 ve 230. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 14.06.2022 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık bakımından oy çokluğuyla, ikinci ve üçüncü uyuşmazlıklar bakımından oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2788, Karar No: 2025/2632, Tarih: 26.05.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/2788 E.  ,  2025/2632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/977 E., 2024/520 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/206 E., 2021/819 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun/HMK) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğinden; dava dışı ....’ın 217 parsel sayılı taşınmazın 60/1920 payı için muris .... aleyhine harici satın almaya dayalı olarak Pendik 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/230 Esas sayılı tapu iptali ve tescil davasını açtığı, Mahkemece kabul nedeniyle davanın kabulüne karar verildiği ve kararın kesinleştiği, ...’nin Mahkeme kararı ile edindiği payı 08.09.2005 tarihinde davalı ...’a temlik ettiği, imar sonucu oluşan 9435 ada 8 parsel sayılı taşınmazın 60/119 payının davalı ...’a ait olduğu, 59/119 payının ise murise ait iken 28.10.2006 tarihinde ölümü ile mirasçılarına intikal ettiği, murisin mirasçılarının eşi .... ile kendisinden önce ölen kızı ....’nin çocukları ..., ..., ... ve ..., kendisinden önce ölen kızı ...’nın çocukları ..., .., .., .., ...,...,..., olduğu, ...’nın 18.11.2016 tarihinde öldüğü geriye torunlarının mirasçı kaldığı,...’nın eşi ...nin ....’in ve ...’nın mirasçısı olmadığı, ...’nın eşinden kendisine kalan 59/476 payı da dava dışı vekil .... aracılığıyla 05.02.2016 tarihinde davalı ...’a temlik ettiği görülmüştür.

Uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Öte yandan; TMK’nın 6. maddesi “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.” hükmünü, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 190/1 hükmü ise “İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.” hükmünü düzenlemiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, pay oranında açılan muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda davacılar ve davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmayıp ihtiyari dava arkadaşlığı bulunduğundan, dava değerinin davayı açan mirasçı veya mirasçıların her birinin her bir davalıdan talep edebileceği payına isabet eden değer olacağı kuşkusuzdur.

Somut olayda; dava dışı ....adına Mahkeme kararı ile devrilen pay yönünden 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanma imkanı olmamasına rağmen ... tarafından davalı ...’a temlik edilen payın muvazaalı kabul edilmesi, muris ... tarafından davalı ...’a temlik edilen pay yönünden de TMK’nın 6. ve HMK’nın 190. maddesi uyarınca murisin mal kaçırma kastı ile hareket ettiğinin ispat edilememesine rağmen davanın kabul edilmesi ile mirasçılardan kısıtlı ....’un velisi sıfatıyla davada yer alması gereken ....’nin davacı olarak hüküm başlığında gösterilmesi ve hüküm kısmında ....’ye mirasçı gibi pay verilmiş olması isabetsizdir.

Ne var ki, dava konusu taşınmazın keşfen saptanan dava tarihindeki toplam değeri 415.166,00 TL, davalı ... adına kayıtlı 240/476 payın değeri 209.327,40 TL, davalı ...’dan miras payı 7/56 olan her bir davacının payına isabet eden değer 26.165,93 TL, miras payı 4/56 olan her bir davacının payına isabet eden değer 14.951,96 TL; davalı ... adına kayıtlı dava konusu 59/476 payın değeri 51.459,65 TL, davalı ...’dan miras payı 7/56 olan her bir davacının payına isabet eden değer 6.432,46 TL, miras payı 4/56 olan her bir davacının payına isabet eden değer 3.675,69 TL olup anılan değerler Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL'nin altında kaldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararı eleştirilmekle yetinilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin değerden REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz eden davalılara iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.05.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8860, Karar No: 2010/16825, Tarih: 07.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8860 E.  ,  2010/16825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7731, Karar No: 2014/4527, Tarih: 03.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7731 E.  ,  2014/4527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19911, Karar No: 2015/11559, Tarih: 09.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/19911 E.  ,  2015/11559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ALANYA KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/06/2014

NUMARASI : 2006/455-2014/114

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında G.Köyü çalışma alanında bulunan 156 ada 13 ve 176 ada 8 parsel sayılı 1.932,31 ve 4.569,92 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle yarı payları Hüseyin oğlu K.. Ş.., yarı payları verasette iştiraken Latif Çetin mirasçıları Emine, Şükri ve O.. Ç.. adına; 164 ada 17 parsel sayılı 394.16 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, pay satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle yarı payı Kerim kızı F.. G.. adına, yarı payı verasette iştiraken Latif Çetin mirasçıları Emine, Şükri ve O.. Ç.. adına, 166 ada 18 ve 20 parsel sayılı taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle Latif oğlu O.. Ç.. adına, 166 ada 19 parsel sayılı 2.052,19 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz aynı nedenle Latif oğlu Ş.. Ç.. adına, 166 ada 30 ve 178 ada 21 parsel sayılı 1.779,29 ve 1.796.67 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle verasette iştiraken Latif Çetin mirasçıları Emine, Şükri ve O.. Ç.. adına; 173 ada 20 parsel sayılı 1.966.18 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, pay satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle eşit paylarla Hüseyin kızı H.. Ç.., verasette iştiraken Latif Çetin mirasçıları Emine, Şükri ve O.. Ç.., verasette iştiraken Ali Gökkaya mirasçıları Serbi, Rabia, Fatma, Mevlüt, Mustafa, Hayri, Elif ve İ.. G.. adına; 173 ada 21 parsel sayılı 947.09 metrekre yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedenyile yarı payı Ali kızı Z.. Ç.., yarı payı Latif Çetin mirasçıları Emine, Şükri ve O.. Ç.. adına tespit edilmiştir. Davacı A.. K.., yasal süresi içinde çekişmeli taşınmazların dedesi Yusuf Çetin'den kaldığı ve kendisinin de çekişmeli taşınmazlarda miras payı oranında hakkı bulunduğu iddialarına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddi ile çekişmeli 164 ada 17; 166 ada 18, 19, 20 ve 30; 173 ada 20 ve 21 ile 178 ada 21 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tesciline, çekişmeli 156 ada 13 ve 176 ada 8 parsel sayılı taşınmazların payları oranında Hasan kızı E.. Ç.. ve müşterekleri adlarına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı A.. K.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 09.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11582, Karar No: 2018/18886, Tarih: 13.09.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/11582 E.  ,  2018/18886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı bünyesinde kapsam dışı personel olarak çalıştığını, davacının 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesi ve ilgili mevzuat ile taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesi gereği kamu kurumuna nakil olduğunu, 2008 yılı Ağustos ayı itibariyle en son 2010 yılındaki artış ile gösterge rakamının müdür ünvanına göre belirlenen katsayı ve memur aylıklarına uygulanan katsayı ile çarpımı sonucu düzenlenerek, elde edilen tutarlar ve takip eden aylarda da katsayı artışına uygun olarak davacının lehine uygulanmadığını ve buna bağlı kendisine ödenmediğini, davalı ile davacı arasında imzalanan 2. Tip İş Sözleşmesinin 7. maddesi hükmü gereği, davacıya yapılacak zamların memurlara yapılan zamları ile orantılı olması gerektiğini, ancak bu zamların maaşına yansıtılmadığını, kamuya nakil tarihinde de davalı tarafından ücretinin eksik bildirilmesi nedeni ile çalışmakta olduğu kurumdan da ücretlerinin eksik ödendiğini belirterek, davacının davalı işyerinden geçiş yaparken, maaş nakil bildiriminin 4046 sayılı Yasanın 22. maddesi ve 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesine uygun olarak yeniden tespitine, ödenmeyen ve kurumun hatalı maaş nakil bildirimi nedeniyle, halen çalıştığı kurumda eksik maaş almasına sebep olduğu tutarların, yıllar itibariyle değişen ek ödeme ve denge tazminatlarının ve buna bağlı olarak değişen maaş tutarına uygulanan ikramiye tutarları farkının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, 375 sayılı KHK'ne eklenen Ek-3. maddenin kamu görevlilerine uygulanan genel nitelikli bir uygulama olmayıp ek ödemeden yararlanamayanlara ek ödeme yapılmasını içerdiğini, Yüksek Planlama Kurulunda 40+40 zammı Ek-3. madde çerçevesinde belirlendiğini, davacının ek ödemeden faydalanamayacağını, halen çalıştığı kurumda emsallerinden oldukça fazla ücret aldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye,ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu ... personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 sayılı Yasa ile ... personelinin parasal haklarının tespitinde ... Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22. maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle ... A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmühaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmühaberindeki ücrete eklenemiyeceği, nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.