muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6371, Karar No: 2012/14090, Tarih: 21.06.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/6371 E.  ,  2012/14090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın feshedildiğini, fesih bildiriminde ifade edilen nedenlerin personel çıkartılmasını gerektirmediğini, fesihte keyfi davranıldığını, son çare ilkesine uyulmadığını belirterek müvekkilinin işe iadesine ve kanuni haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, feshin geçerli nedene dayandığını, kurumun sahip olduğu, davacının da çalışmakta bulunduğu Gölbaşı ve diğeri de Tandoğan’da bulunan iki sosyal tesisin kapandığını, çalışanların iş sözleşmelerinin feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, fesih bildiriminin açık ve kesin neden bildirilmesi koşuluna aykırı olduğu, ayrıca işletmesel kararın tam olarak uygulanması ve sonuçlarının görülmesi beklenmeden, feshin son çare olması ilkesine aykırı olarak yapıldığı, geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış olanaklarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğine göre, davalı kurumun Gölbaşı sosyal tesislerinde tesis müdürü olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, birlik yönetim kurulu kararı gerekçe gösterilerek feshedilmiştir. Mahkemenin açık ve kesin fesih bildiriminde bulunulmadığı yönündeki değerlendirmesi hatalı olup, ilgili yönetim kurulu kararının Gölbaşı Eğitim ve Dinlenme tesisinin gelirlerinin giderlerini karşılamaya yeterli olmaması nedeniyle her yıl oluşan bütçe açığı dikkate alınarak, tesisin faaliyetine 01.12.2009 itibariyle son verilmesi, istihdam edilen 22 personelin iş akitleri ile ilgili olarak birlikler yönetim kurulları tarafından karar alınması, fesih halinde tüm yasal haklarının ödenmesi hususunda olduğu bilinmektedir. Davacının tüm çalışma süresi boyunca hizmet verdiği Gölbaşı sosyal tesisi ile birlikte Tandoğan’da bulunan diğer sosyal tesis de kapatılmıştır. Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporu ile 2008 yılından beri çıkarılan işçi sayısının alınan işçi sayısından fazla olduğu, davacı ile aynı işi yapan yeni işçi alınmadığı, sosyal tesislerin kapatılmasından sonra tek genel müdürlük işyerinin kaldığı, burada ise davacının çalıştığı unvana sahip personel bulunmadığı, işyeri kapatılınca tüm personelin de işten çıkarıldığı belirlenmiştir. Delil durumuna göre, fesih geçerli nedene dayanmaktadır, işe iade isteğinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 60,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 21.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23709, Karar No: 2013/20269, Tarih: 09.07.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/23709 E.  ,  2013/20269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, suçun sabit olmadığı- na, eksik araştırmaya, erteleme kararı verilmemesine, lehe hükümlerin uygulanmadığına; Cumhuriyet Savcısının, erteleme ve müsadere kararı verilmemesine, yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Hüküm kurulurken adli para cezasına esas alınan gün üzerinden artırım veya indirim yapıldıktan sonra belirlenen sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı tayin olunan miktarın çarpılması sonucu cezanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi sure- tiyle TCK.nun 61/8. maddesine aykırılık yapılması,

2- CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırı olarak, sanığa verilen adli para cezasına esas alınan gün sayısı ile bir gün karşılığı takdir olunan miktar çarpılırken uygulanan yasa, madde ve fıkrasının gösterilmemesi,

3- 5237 sayılı TCK.nda para cezalarının içtimaının düzenlenmediği göze- tilmeden, sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün birinci fıkrasından “Adli para cezasının bir gün karşılığı 20,00-TL olmak üzere 320,00-TL”, ikinci fıkrasından "Adli para cezasının bir gün karşılığı 20,00-TL olmak üzere 260,00-TL" ibarelerinin çıkarılması, ikinci fıkradan sonra gelmek üzere mahke- menin takdiri doğrultusunda ''Sanığa verilen 13 gün adli para cezasının TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek 260 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması ve hüküm fıkrasından "adli para cezalarının içtimaına" ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 09.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3207, Karar No: 2014/32588, Tarih: 11.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/3207 E.  ,  2014/32588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/356457

MAHKEMESİ : Çorlu 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2011

NUMARASI : 2009/334 (E) ve 2011/299 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, cinsel taciz

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık Y.. S.. hakkında, cinsel taciz ve hakaret suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık Y.. S..'ın tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

B- Diğer hükümlerle ilgili temyizlere gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanık Y.. S..'a yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık Y.. S..'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık H.. Y.. hakkında, tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdurlar T.. G.. ve A.. A..'un, 05/02/2010 tarihli celsedeki beyanlarında, huzurda bulunan sanıklardan H.. Y..'ın olayla ilgisinin olmadığını, bu nedenle kendisinden şikayetçi olmadıklarını açıkça beyan etmeleri ve mağdurların daha önce karakolda vermiş oldukları ifadeler dışında, sanığın atılı suçu işlediğine dair herhangi bir delil bulunmaması karşısında, yerinde görülmeyen, yetersiz gerekçeyle sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık H.. Y.. müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11329, Karar No: 2015/22757, Tarih: 02.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/11329 E.  ,  2015/22757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muratlı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2014

NUMARASI : 2014/386-2014/359

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-Tekirdağ İdare Mahkemesinin 2014/1145 esas sayılı dava dosyasında yürütmenin durdurulması kararı verilip verilmediğinin, ilgili İdare Mahkemesinden,

2-Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday, karpuz ve ayçiçeğinin dekar başına verim miktarlarının İl/İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan,

Sorulduktan sonra alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4101, Karar No: 2016/3908, Tarih: 24.03.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/4101 E.  ,  2016/3908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/11/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın davacılar ... ve ... yönünden reddine, diğer davacı ... yönünden ise kısmen kabulüne dair verilen 24/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacılar ... ve ...'un diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarına saldırı ve haksız şikayet nedeniyle açılan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davacılar ... ve ...'un açtıkları davanın reddine, ...'un açtığı davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, davalının davacıların akıl sağlığından yoksun olduklarını ve akli dengelerinin yerinde olmadığını belirterek resmi makamlara müracaat ettiğini, bunun üzerine davacıların akıl hastalığı olup olmadığının tespiti bakımından ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne mühürlenmek suretiyle polis marifetiyle zorla sevklerinin sağlandığını, ayrıca davalının davacıların kendisine hakaret ve tehditlerde bulunduğunu söyleyerek şikayetçi olduğunu, yapılan soruşturma sonucunda davacılar hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, yapılan şikayetlerin haksız olduğunu belirterek davacılar için ayrı ayrı manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın davacılar ... ve ... hakkında yapılan şikayetler yönünden haklı emare ve delillere dayandığı gerekçesiyle reddine, davacı ... hakkında yapılan şikayetlerin ise herhangi bir delil veya emareye dayanmadığı gerekçesiyle kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgeler incelendiğinde, davacılar ile davalının komşu oldukları, taraflar arasında adliyeye intikal eden birçok uyuşmazlığın bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemenin davacılar ... ve ...'un diğer haksız şikayet nedenlerine dayalı manevi tazminat istemlerinin reddine ilişkin değerlendirmesi doğru ise de, davalının davacıların akıl hastası oldukları yönündeki şikayeti herhangi bir emareye dayanmamaktadır, salt zarar verme amacı güttüğü anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacılar ... ve ... lehine uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle istemin tümden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu yön bozmayı gerektirmiştir.

3- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Gerek TBK'nun 56. (BK'nun 47.) ve gerekse TBK'nun 58. (BK'nun 49.) maddeleri hükümlerine göre, hakimin manevi tazminat adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Diğer yandan hakim manevi tazminatın miktarını tayin ederken saldırı teşkil eden eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Miktarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel hal ve şartların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde objektif olarak göstermelidir. Çünkü kanunun takdir hakkı verdiği hususlarda hakimin hak ve nısfetle hüküm vereceği TMK'nun 4. maddesinde belirtilmiştir. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olayda; olayın oluş şekli, olay tarihi, taraflar arasındaki tartışmalar, olayın gelişimi ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı ... yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan da yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) ve (3) no'lu bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, tarafların diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 24/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5757, Karar No: 2009/11254, Tarih: 03.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/5757 E.  ,  2009/11254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davalıların merdiven boşluklarının bir kısmını demir kapı yaparak kendi bağımsız bölümlerine katmaları nedeniyle müdahalelerinin önlenerek eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava apartman koridorunu demir kapılarla bölerek bağımsız bölümlerine dahil eden davalıların müdahalelerin önlenerek eski hale getirilmeleri istemine ilişkindir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davalıların, demir kapılar yapmak suretiyle merdiven boşluklarının bir kısmını kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası bulunmaksızın, kendi bağımsız bölümlerine kattıkları yerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen bilirkişi raporuyla saptandığından bu müdahalenin eski hale getirilmesine karar verilmiştir. Hükmü temyiz eden davalılar vekilinin temyiz dilekçesine ekli olarak sunduğu 22.03.2009 günlü kat malikleri kurulu toplantısında davaya konu demir kapıların olduğu gibi kalmasına karar verdikleri anlaşılmaktadır.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 19. maddesinin 5711 sayılı yasayla değişik ikinci fıkrası hükmüne göre "kat maliklerinden biri tüm kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde inşaat, onarım, tesis ve değişiklikler yaptıramaz." Somut olayda davalıların Yasanın bu buyurucu kuralına aykırı biçimde merdiven boşluklarının bir kısmını kapatmış olmaları nedeniyle eldeki dava açılmış ve mahkemece de bu olgu yöntemince saptanmış ise de, henüz mahkeme kararı kesinleşmeden, temyiz aşamasında anataşınmazdaki kat maliklerinin beşte dördü dava konusu edilen demir kapıların olduğu gibi kalması yönünde yazılı olarak onay vermiş bulundukları iddia edilip, buna ilişkin kat malikleri kurulu kararı örneği sunulmuş olduğuna göre sözü edilen 22.03.2009 tarihli karar incelenerek oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerektiğinden davalı yanın temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekmektedir.

Kabule göre de; eski hale getirme için davalılara Kat Mülkiyeti Yasasının 33. maddesi gereğince belli ve uygun bir süre verilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 03.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4606, Karar No: 2006/7112, Tarih: 29.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/4606 E.  ,  2006/7112 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih :30.1.2006

Nosu :571-10

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı Hazine vekili dava dışı borçlunun üçüncü kişi nezdindeki alacaklarına haciz koymalarına rağmen paylaşım için düzenlenen sıra cetvelinde alacaklarına yer verilmediğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılamaya ve toplanan delillere göre; istemin sıraya yönelik ve memur muamelesini şikayet niteliğinde olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 29.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2009/2371, Karar No: 2009/8315, Tarih: 17.06.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/2371 E.  ,  2009/8315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılardan ..., gözlerinde miyop rahatsızlığının giderilmesi için davalı doktora muayene olduğunu, davalı doktor tarafından 5.07.2004 tarihinde ameliyat edildiğini, ertesi günlerde gözlerinde yanma ve ağrıların oluştuğunu, davalı doktor tarafından gözlerinde enfeksiyon oluştuğu ileri sürülerek yeniden ameliyata alındığını, davalı doktorun iyileştirme vaadi ile yaptığı tüm müdahaleler sonucunda her seferinde durumunun daha da kötüleştiğini, sonuç olarak her iki gözünü de kaybettiğini, mesleğini icra edemez duruma geldiği gibi eşi ve çocuklarının da bakımına muhtaç hale geldiğini, davalı doktorun özensiz ve kusurlu davranışları sonucu ortaya çıkan zarardan davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek çektiği elem ve ıstırabın karşılığı olarak fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak kendisi için 10.000 YTL maddi, 10.000 YTL manevi, davacı sağ eş ... için 5000 YTL manevi, davacı çocuklar için ayrı ayrı 2500 YTL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Davacı ... maddi tazminat talebinin kabulü ile 10.000 YTL maddi tazminatın 5.07.2004 tarihinden itibaren davalıdan tahsiline, davacıların manevi tazminat taleplerinin de kısmen kabulüne, davacı ... için 5000 YTL, davacı ... için 2500 YTL, davacı çoçuklar için ayrı ayrı 1500 YTL şer manevi tazminatın 5.07.2004 tarihinde faizi ile tahsiline karar verilmiş hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandıgı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına gore davalı ... ile davacılardan ... ve davacı çocuklar ..., ..., ..., ve ... ‘ün tüm temyiz itirazlarının reddi ile Davacı ... gerçek maddi zararının ek davada irdelenip belirleneceği tabi olduğundan davacı .... sair temyiz itirazlarının reddi gerekır.