muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18482, Karar No: 2015/3556, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18482 E.  ,  2015/3556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/5978 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22.Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre (13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 18/03/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20313, Karar No: 2017/7336, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/20313 E.  ,  2017/7336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3110, Karar No: 2013/15551, Tarih: 05.06.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/3110 E.  ,  2013/15551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karadeniz Ereğli Aile Mahkemesi

TARİHİ :7.12.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:1- Mahkemece davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı kocanın eşinin önceki evliliğinden olan ve taraflarla birlikte yaşayan ergin kızına cinsel tacizde bulunduğu ve birlik görevlerini yerine getirmediği, buna karşılık davalı kadının da kızı ile birlikte yaşamak konusunda ısrarcı davrandığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda; davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Ne var ki boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiğine göre verilen boşanma kararı sonucu itibarıyla doğru olup, davalı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar, verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK.md.4, TBK.md.50 ve 52 ) dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

4-Davalı kadının boşanmaya neden olan olaylarda ağır kusurlu olduğu gerçekleşmediğine ve boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği sabit olduğuna göre, davalı kadın yararına uygun miktarda yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken (TMK.md.175) isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3 ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle davalı kadın yararına BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte açıklanan sebeplerle boşanma hükmünün gerekçesi değiştirilmek suretiyle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.06.2013 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/4572, Karar No: 2021/13460, Tarih: 20.10.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/4572 E.  ,  2021/13460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten öldürme ve bu suça yardım, kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜMLER : A) Sanık ... hakkında;

1) ...'e yönelik kasten öldürme suçundan TCK'nin 81, 29, 62, 53. maddelerine göre 12 yıl 6 ay hapis cezası,

2) ...'a yönelik kasten öldürme suçundan TCK'nin 81, 29, 62, 53. maddelerine göre 12 yıl 6 ay hapis cezası,

3) ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81, 35, 29, 62, 53. maddelerine göre 5 yıl hapis cezası,

4) ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81, 35, 29, 62, 53. maddelerine göre 5 yıl hapis cezası,

5) ...'ya yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81, 35, 29, 62, 53. maddelerine göre 5 yıl hapis cezası,

6) Ruhsatsız tabanca taşıma suçundan 6136 sayılı Yasa'nın 13/1, TCK'nin 62, 52, 53. maddelerine göre 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

B) Sanık ... hakkında;

1) ...'e yönelik kasten öldürmeye yardım etme suçundan beraatine,

2) ...'a yönelik kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/2, 86/3-e, 29, 62, 53. maddelerine göre 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

3) ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım etme suçundan beraatine,

4) ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım etme suçundan beraatine,

5) ...'ya yönelik kasten yaralamaya yardım etme suçundan beraatine,

C) Sanık ... hakkında;

1) ...'e yönelik azmettirmek suretiyle kasten

öldürme suçundan beraatine,

2) ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım

suçundan TCK'nin 81, 39, 29, 62, 53. maddelerine

göre 5 yıl hapis cezası ile cezlandırılmasına,

3) ...'a yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan beraatine,

4) ...'a yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan beraatine,

5) ...'ya yönelik azmettirmek suretiyle kasten yaralamaya yardım suçundan beraatine dair kararı.

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, katılanlar ..., ..., ... ve ... vekili.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, katılanlar ..., ..., ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılanlar ..., ..., ... ve ... vekilinin, sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan ötürü açılan davalara katılmaya ve kurulan hükümleri temyize hak ve yetkisi olmadığından, temyiz istemlerinin CMK'nin 298. maddesi gereğince REDDİNE karar verilmiştir.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılanlar ..., ..., ... ve ... vekilinin, sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan ötürü açılan davalara katılmaya ve kurulan hükümleri temyize hak ve yetkisi olmadığından, temyiz istemlerinin CMK'nin 298. maddesi gereğince REDDİNE karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in maktuller ... ve ...'a yönelik kasten öldürme, mağdurlar ..., ... ve ...'ya yönelik kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet ve sanık ...'in maktul ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım etme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, haksız tahrik ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik kasten öldürmeye yardım etme ve mağdurlar ... ve ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım etme, sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürme, mağdurlar ... ve ...'e yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde ise; sanıklar hakkında elde edilen delillerin hükümlülüklerine yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin temyiz dilekçelerinde ve duruşmalı incelemede; suç vasfına, yasal savunma hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin derecesine, katılanlar vekilinin haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

1) Sanık ...'in maktuller ... ve ...'a yönelik kasten öldürme, mağdurlar ..., ... ve ...'ya yönelik kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasa'ya muhalefet suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik kasten öldürme ve mağdurlar ... ve ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürme, mağdurlar ... ve, ...'e yönelik azmettirmek suretiyle kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından verilen beraat hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;

2) Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;

Sanık ... ve oğlu ile maktuller ve mağdurlar arasında yaşanan tartışmanın kavgaya dönüşmesi sonrası olaya dahil olan Murat'ın üzerinde bulundurduğu silah ile önce Metin'e ateş ederek ölümüne, sonrasında mağdurlar ..., ... ve Fatih'e ateş ederek yaralanmalarına sebebiyet vermesi üzerine, maktul ...'in arkadan dolanarak sanık ...'ın kollarını tuttuğu anda, sanık ...'ın maktul ...'e müdahalede bulunup, sanık ...'ın serbest kalmasını sağlamasıyla, sanık ...'ın yakın mesafeden bu kez maktul ...'e ateş ederek ölümüne sebebiyet verdiği anlaşılan olayda;

Sanık ...'ın iştirak derecesi göz önüne alınarak TCK'nin 37. maddesi gereğince cezalandırılmaları gerekirken yazılı şekilde eyleminin yardım etme mahiyetinde kaldığı kabul edilerek, TCK'nin 39. maddesi uyarınca cezalandırılmalarına karar verilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

3) Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Sanık ... hakkında; kolluk ifadeleri ile çelişir vaziyette olan tanıklar ... Aksoy ve ...'un beyanlarına itibar edilerek, sanık ...'ın maktul ...'i öldürmeden önce sopa benzeri cisimle basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiş ise de; sanığın müsnet suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak somut, kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığından beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

4) Mağdur ...'nun karar başlığında isminin yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.10.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.

20/10/2021 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'nun yokluğunda 21/10/2021 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2023/12074, Karar No: 2025/760, Tarih: 20.01.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/12074 E.  ,  2025/760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/268 E., 2021/1501 K.

SUÇLAR : Tehdit, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddine dair ek karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi red kısmi onama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanık ... Hakkında Kurulan Ek Karara Yönelik Yapılan Temyiz İncelemesinde;

Her ne kadar tebliğnamede sanığın temyiz isteminin reddine dair kararı süresinden sonra temyiz ettiği belirtilerek, ek karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi talep olunmuş ise de; ek kararın sanığa usulüne uygun olarak 11.01.2022 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın da söz konusu ek kararı 17.01.2022 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa, 06.09.2021 tarihli asıl hükmün 08.11.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, ancak sanığın 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 01.12.2021 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu, bu nedenle süresinde temyiz edilmeyen hükme ilişkin temyiz talebinin reddine dair ek kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla; temyiz isteminin reddine ilişkin 16.12.2021 tarihli ek kararın, Tebliğname'ye aykırı olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... Hakkında Tehdit ve 6136 sayılı Kanun'a Muhalefet Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Yapılan Temyiz İncelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve mahkemenin takdirine göre, sanığın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

20.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6699, Karar No: 2009/12789, Tarih: 28.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/6699 E.  ,  2009/12789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalı adına kayıtlı olan taşınmazın tapu kaydının iptaline ve maliye hazinesi adına tesciline karar verilmesi istenilmiştir. Mahkemenin davanın kabulü ile taşınmaz malın bedelinin tespitine ve tapu kaydının iptali ile maliye hazinesi adına tapuya tesciline dair verilen kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece davalı vekilinin temyiz isteminin miktar yönünden reddine karar verilmiş, bu kez davalı vekili bu ret kararına karşı temyiz yoluna başvurmuştur.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, 2942 Sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasa ile değişik 10. maddesi hükmü uyarınca taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve davalının adına kayıtlı tapu kaydının iptali ile maliye hazinesi adına tescili istemine ilişkin olup; HUMK’un 427. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen taşınır mal veya alacak davası niteliğinde bulunmadığı gözetilmeden, mahkemece davalı vekilinin temyiz itirazlarının tespit edilen kamulaştırma bedelinin miktarına bakılarak reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle mahkemenin, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin 02.03.2009 gün ve 2008/14-2008/34 ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra davalı vekilinin dava ile ilgili temyiz itirazları yönünden yapılan inceleme sonunda:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla gerektirici yasal nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yargıtay uygulamalarına göre dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistikî bilgilere dayandığı bilinen İlçe Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı, genel idari giderleri, bilinmeyen masraflar, idarecilik payı ve sermaye faizi gibi masraflar dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesine ekli ayrıntılı masraf çizelgesi içerisinde yer alan bağ (üzüm) ürününün üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan bilinmeyen masraflar, idarecilik payı ve sermaye faizi gibi harcamalar düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.