muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/248, Karar No: 2023/648, Tarih: 06.12.2023

Bu itibarla, kamu malına zarar verme suçu yönünden Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükümlerinin gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle bozulmasına ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanıklar hakkındaki kamu davalarının düşmesine karar verilmelidir.

II- Sanıklara atılı nitelikli hırsızlık suçunun sabit olup olmadığına ilişkin uyuşmazlık konusunun değerlendirilmesinde;

A.Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Açıklamalar

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; suçsuzluk ya da masumiyet karinesi şeklinde, Latincede ise in dubio pro reo olarak ifade edilen şüpheden sanık yararlanır ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi hâlinde uygulanabileceği gibi suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate veya herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

B. Hukuki Nitelendirme

Sanıkların 04.08.2013 tarihinde gece saat 01.30 sıralarında İstiklâl Caddesi üzerinde bulunan Ziraat Bankası Taksim Şubesi’ne ait ATM cihazlarına zarar vererek para çaldıklarının iddia ve kabul edildiği anlaşılan dosya kapsamında;

Başlangıçta Taksim Yayalaştırma Projesi kapsamındaki yol açma çalışmaları sırasında Taksim Gezi Parkındaki bazı ağaçların sökülmesi nedeniyle Taksim Dayanışma Platformu isimli oluşum ile birlikte bazı sivil toplum kuruluşlarının başlattığı, kamuoyunda Gezi Parkı olayları olarak bilinen ve sonrasında hukuki hak arama yolunun dışına çıkılarak gezi parkını işgal, kolluk görevlilerine direnme ve saldırı, kamusal ve özel mallara zarar verme niteliği alarak kanun dışı gösteri ve eylemlere dönüşen 01.06.2013 tarihinde başlayan olayların devamı olarak, suç tarihi olan 04.08.2013 tarihinde İstiklal Caddesi üzerinde bulunan bir kısım iş yerlerine zarar verildiği, bu kapsamda aynı gün saat 01.30 sıralarında şikâyetçinin yetkilisi olduğu Ziraat Bankası Taksim Şubesi’ne ait dört adet ATM cihazının kırılarak toplamda 733 TL madeni paranın çalındığı anlaşılmakla,

Ekspertiz raporuna göre; 4 numaralı ATM cihazının para koyma haznesi içerisi dış yüzeyinden elde edilen parmak izinin sanık ...'e; ATM cihazlarının kasa bölümlerinin arka tarafında, yerde ele geçirilen yırtık naylon poşet üzerinden elde edilen parmak izinin sanık ...'e ait olduğu bildirilmiş ise de sanık ...’in, çiçek satarak geçimini sağladığı, bu sebeple suç mahallinde bulunduğu; sanık ...’in ise bir arkadaşı ile birlikte gezmek amacıyla İstiklal Caddesine gittiğini beyan etmesi, her iki sanığın, eylemlere katılmadıklarını, göstericiler ile güvenlik güçleri arasında çıkan çatışma üzerine polisin biber gazı kullanması nedeniyle kendilerini korumak amacıyla ATM cihazlarının arka tarafındaki boşluk alana sığındıklarını, bu alanın da kalabalık olduğunu, polisin buraya da biber gazı sıktığını, ayakta duramayacak duruma geldiklerini, bu nedenle etrafa dokunmuş olabileceklerini savunmaları karşısında, sanık ...’e ait parmak izinin ele geçirildiği yer itibarıyla sanığın atılı suçu işlediğine dair kuvvetli şüphe bulunmakla birlikte, olay mahallinden 27 adet parmak izinin ele geçirilmiş olması ve suç yerinde yaşanan kargaşa ortamı da dikkate alınarak rapor sonucundan tek başına atılı suçun sanıklar tarafından işlendiği sonucuna varılamayacağı gibi hırsızlık anını gösterir kamera görüntüsünün ve tanık beyanının da bulunmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde; tüm aşamalarda suçlamayı kabul etmeyen sanıkların üzerlerine atılı hırsızlık suçunu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, isabetli bulunmayan Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükümlerinin bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı ve altı Ceza Genel Kurulu Üyesi; Yerel Mahkemenin direnme kararının isabetli olduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- İstanbul 2. Çocuk Mahkemesinin 23.12.2020 tarihli ve 171-486 sayılı direnme kararına konu hükümlerinin,

a- Hırsızlık suçu bakımından sanıkların CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatleri yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

b- Kamu malına zarar verme suçu bakımından dava zamanaşımının gerçekleşmiş olması,

Nedenleriyle BOZULMASINA,

Ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen ikinci bozma sebebi konusunda 1412 sayılı Kanun'un 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 8. maddesi uyarınca ilk karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, kamu malına zarar verme suçu yönünden sanıklar hakkındaki kamu davalarının TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca AYRI AYRI DÜŞMESİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2023 tarihinde yapılan müzakerede ön sorun yönünden oy birliğiyle; asıl uyuşmazlık konusu yönünden oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2656, Karar No: 2012/2566, Tarih: 28.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/2656 E.  ,  2012/2566 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/05/1988- 20/10/2006 tarihleri arasında çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece tespit isteminin kabulüne, işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesi bu aşamada yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Tuğla Kiremit San. ve Tic. A.Ş.'ne iadesine, 28/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10288, Karar No: 2014/12883, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/10288 E.  ,  2014/12883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2014

NUMARASI : 2013/1744-2014/513

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı SGK vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16304, Karar No: 2010/14785, Tarih: 18.10.2010

**3. Ceza Dairesi         2008/16304 E.  ,  2010/14785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

1- Sanığın açma eylemini 2004 yılında gerçekleştirdiğinin anlaşılmasına göre hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrilmesinde 2004 yılı yerine 2005 yılı asgari değeri üzerinden hesaplanması suretiyle sanığa fazla adli para cezası tayini,

2- 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 122 maddesi ile 647 sayılı cezaların infazı hakkındaki kanunun yürürlükten kaldırılmış olması ve aynı kanunda süresinde ödenmeyen para cezalarına ilişkin gecikme zammı öngörülmemesine göre, gecikme zammı uygulanması olanağı bulunmadığının gözetilmemesi,

3- 765 sayılı TCK'nun 95/2 maddesi uyarınca verilen aynen infaz kararına esas, ilamın, hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı kanunun 6831 sayılı yasanın 93/3 maddesini kaldıran hükmü uyarınca yeniden ele alınması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasında tayin olunan adli para cezasının günlüğü 11 TL üzerinden hesaplanması suretiyle 3300 lira olarak düzenlenmesi, gecikme zammına ve TCK'nun 95 madde uygulamasına ilişkin bendlerin karar metninden çıkarılmaları ve sanığın erteli 1 yıl 8 ay hapis cezasına mündemiç ilamının infaz değerlendirilmesi için mahkemesince yeniden ele alınması şeklinde bendin ilave edilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/44, Karar No: 2017/711, Tarih: 26.01.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/44 E.  ,  2017/711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Nüfus (Anne Adının Düzeltilmesi)

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

... vekili müvekkilinin nüfus kayıtlarındaki anne-baba adının gerçeği yansıtmadığı gerekçesi ile anne ve baba adının düzeltilmesini istemiş,... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 24.01.2008 gün 2006/9-2008/4 Karar sayılı dosyası ile baba adının düzeltilmesi yönünden davanın açılmamış sayılmasına, anne adının düzeltilmesi davası yönünden ise Aile Mahkemesi'nin görevli olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir. Temyize konu kararda ise ...1. Aile Mahkemesi'nce davanın zamanaşımı ve usulden reddine karar verilmiştir.

Dava, nüfus kütüğündeki anne kaydının düzeltilmesi istemine ilişkin olup, Türk Medeni Kanunu'nun 282. maddesine göre çocuk ile ana arasında soybağı doğumla kurulacağından çocuğu doğuran kadının anne olduğunun tespiti için açılan dava, soybağı davası değil, doğuran kadının tespitine ilişkindir. Bu nedenle davanın hatalı nüfus kaydının düzeltilmesi istemine ilişkin olduğu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 36/1-a maddesine göre nüfus kaydının düzeltilmesi davalarının da asliye hukuk mahkemesinde bakılması gerektiği dikkate alındığında, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasının incelenmesi sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın temyiz edene iadesine, 26.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5096, Karar No: 2015/493, Tarih: 02.02.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/5096 E.  ,  2015/493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin ...'nin yönetim kurulu üyeleri ve denetçileri olduğunu, göreve 24.04.2001 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısıyla geldiklerini, davalılardan ...'ün 05.02.1995 tarihinden 18.02.2001 tarihine kadar olan dönemde kooperatif yönetim kurulu başkanlığı görevini yürüttüğünü, diğer davalıların ise 15.01.2000 tarihinde yönetim kurulu üyeliğine seçildiğini, 18.02.2001 tarihli genel kurul toplantısında yönetim kurulunun ibra edilmediğini, takip eden 29.04.2001 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında alınan karar gereği hesap tetkik komisyonu kurularak sorumlular hakkında yasal işlem başlatılmasına karar verildiğini, davalıların görev yaptıkları dönemde, toplanıp karar almaları gerekirken, karar almadan, kooperatifin yönetim merkezi için ...'te bulunan ve daha önceden kiralandığı anlaşılan büronun aylık kirasını ve diğer giderlerini ödeyerek kooperatifi zarara uğrattıklarını, bu bürodan yalnızca ...'nin idare edilmediğini, bunun yanında davalı ...'ün kurucusu olduğu ...'nin de merkezinin burası gösterilerek yönetildiğini, buna rağmen büronun aylık kirası,elektrik parası,apartman aylık gideri ve çay paralarının ... tarafından ödendiğini, bunların yanı sıra ...'e ait 0216 354 23 38 numaralı telefonun faturalarının da anılan kooperatif bütçesinden ödendiğini, ...'nin adına kayıtlı bir aracı bilinmediği halde devamlı olarak benzin faturaları temin edilip kooperatif bütçesinden ödemeler yapıldığını, anlaşıldığı kadarıyla davacıların kendilerine ait araçların tüm yakıt giderlerini kooperatife fatura ettiğini, toplam 2.604.251.000 TL (2.604,25 TL) olan bu haksız ödemelerin, belgeleri elde edilen 1999 yılı son ayı ile 2000 yılına ait dönem için yapılan haksız ödemelere ait olduğunu, geriye doğru pek çok haksız ödemelerle karşılaşılmasının kuvvetle muhtemel bulunduğunu, defter ve belgeler teslim edildiğinde ilave davaların açılacağını ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak üzere, haksız ödemeler sonucu kooperatifin zararı olan 2.604.251.000 TL (2.604,25 TL)'nin kooperatif bütçesinden çıkış tarihinden itibaren yasal faizleri ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, bu tür davaların denetçiler tarafından açılması gerektiğini, bu nedenle yönetim kurulu üyeleri yönünden davanın husumetten reddi gerektiğini, davanın genel kurul tarihinden itibaren 1 ay içerisinde açılmadığını, zararı ...

Davalı ... vekili, bu tür davaların denetçiler tarafından açılması gerektiğini, bu nedenle yönetim kurulu üyeleri yönünden davanın husumetten reddi gerektiğini, davanın genel kurul tarihinden itibaren 1 ay içerisinde açılmadığını, zararı ...

doğuran olayın vukuu tarihinden itibaren 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, müvekkilinin ...'nin kurucusu ve yöneticisi olmadığını, kooperatiflerin birden fazla yerde işletmesi bulunabileceğini, ...teki büroda ...'dan gelecek olan üyelere kolaylık sağlandığını, ...'in konum itibariyle ... ile ... arasında bulunduğunu, bu büronun kiralanmasında herhangi bir kötüniyet bulunmadığını, büronun bir takım giderlerinin olmasının normal olduğunu, kira, telefon, ısınma, aydınlatma ve benzeri giderlerin bulunduğunu, çoğu kez üyelerden toplanacak ödemelerin elden yapıldığını, bunun için yol gideri ve buna esas benzin vs. giderlerin olduğunu, bu büroya ait 30.01.2001 ve 27.02.2001 ödeme tarihli telefon faturalarını davacı yöneticilerin ödediğini, bunları ödemede bir beis görmediklerini, 2000 yılına kadar yapılan tüm giderlerin genel kurulda ibra edildiğini, müvekkilinin kooperatif başkanı olarak görev yaptığı süre içerisinde kooperatifi zararlandırıcı hiçbir kasti veya ihmali davanış göstermediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar ... ve ..., davanın tamamen yersiz ve mesnetsiz olduğunu, tüm alım satımların, ödemelerin, harcamaların, tahsilatların yönetim kurulu başkanı tarafından yapıldığını, yönetim kurulu başkanının yaptığı icraatlar için kendilerine yalnızca imza attırdığını, mesuliyetin yönetim kurulu başkanına ait olduğunu, işlemlerin denetçiler tarafından denetlendiğini, bir usulsüzlüğe rastlanılmadığını, dışarıdaki işler için temin edilen vasıtaların benzin ve diğer masraflarının yönetim tarafından ödenmesinde bir yolsuzluk ve usulsüzlük olmadığını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalılardan ...'ün dava konusu olay nedeniyle ... Ağır Ceza Mahkemesi'nde yargılandığı, bu hususun mahkemece bekletici mesele yapıldığı, ceza yargılaması sunucunda davalı ...'ün beraat ettiği, beraat kararının Yargıtayca onanarak kesinleştiği, dosyada bulunan bilgi ve belgelerin dosya ile birlikte bilirkişiye tevdi edilip rapor alındığı, alınan raporda kooperatifin herhangi bir zararının olduğunun mevcut belgelerle tespit edilemediğinin bildirildiği, davacının da başkaca belge sunamadığı, davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle, reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.