muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6612, Karar No: 2012/7814, Tarih: 09.10.2012

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itiraz yerinde görüldüğünden kabülu ile ... tarih ve... Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçunun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi gerekmektedir. Sanığın yöneticiliğini yaptığı şirketin ticareti terk edip etmediğine yönelik zabıtaya yazılan yazı cevabı alınmadan ve en son kayıtlı bulunduğu Sultanbeyli Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefliğinin hangi tarih itibariyle re'sen terk ettirildiği sorularak sonucuna göre şikayetin süresinde olup olmadığının, şikayet süresinde ise toplanan delil durumuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11750, Karar No: 2008/10617, Tarih: 16.07.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/11750 E.  ,  2008/10617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :22.02.2007
Yargıtay — Esas No: 2014/21346, Karar No: 2015/2168, Tarih: 16.02.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/21346 E.  ,  2015/2168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, dava konusu ... İlçesi ... Köyü 769 parsel sayılı taşınmazın Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen Karahüseyinli Köyü 702 parsel sayılı taşınmazın, dava konusu taşınmaz ile karşılaştırılması sonucunda, dava konusu taşınmazın emsal olarak incelenen taşınmazdan % 95 oranında daha değerli olduğu kabul edilmiş ise de, 2942 sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerektiğinden, dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyadaki kayıtlara göre, dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m² değeri 91.60 TL, emsal alınan taşınmazın asgari m² değeri ise 114.51 TL'dir. Emlak vergi değerleri, emsal olarak alınan taşınmazın dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğunu göstermektedir. Buna göre, dava konusu taşınmazın en fazla emsal ile eşdeğer olduğunun tespiti gerekirken dava konusu taşınmazın emsalden daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapor alınarak hüküm kurulması,

2-10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 41.sırasında ... genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın

18.maddesinin (f) bendi uyarınca 01.01.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır. Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden karar harcının alınmış olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 16.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13545, Karar No: 2006/13156, Tarih: 23.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/13545 E.  ,  2006/13156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Zonguldak 2. İş Mahkemesi

Tarih               :  20.6.2006

Davacı meslek hastalığı  sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, nitelikçe meslek hastalığı nedeniyle  sürekli işgöremezlik  oranının % 0 dan % 13’e çıkması nedeniyle % 13 fark  için manevi tazminat istemine ilişkindir. Davalı tarafından meslek hastalığı nedeniyle % 13 oranında  sürekli işgöremezlik  belirleyen Sağlık Bakanlığı Zonguldak Uzun Mehmet Göğüs Hastalıkları Hastanesinin 11.05.2006 tarihli raporlarına itiraz edildiğine göre, davacının meslek hastalığı nedeniyle 24.07.2000 tarihinde % 0 olarak belirlenen sürekli iş göremezlik oranının 6 yıl içerisinde % 13 artışla % 13 oranına ulaşmasının tıbben mümkün bulunup bulunmadığı da dikkate alınarak 506 sayılı Yasanın 109. maddesi çerçevesinde Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması, ilgililerce buna itiraz olunması halinde, Adli Tıp Kurumu yada Tıp Fakültelerinin ilgili akademik tıp konseyinden rapor alınarak hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak biçimde sürekli işgöremezlik saptanmasından sonra davacının tazminatının belirlenmesi gerektiği açıktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde ve özellikle davalı vekilinin sürekli iş göremezlik oranına ilişkin itirazları usulünce araştırılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,23.11.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/990, Karar No: 2023/1095, Tarih: 20.03.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/990 E.  ,  2023/1095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 45. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 4. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararın şikayet olunan M. Necati Minkari vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına bir kısım şikayet olunanlar yönünden şikayetin usulden reddine ve sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayet olunan ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Şikayetçi vekili dava dilekçesinde; borçludan olan alacaklarının tahsili amacıyla takip yaparak borçlunun taşınmazlarına haciz koyduklarını, kendi haciz tarihlerinin önce olmasına rağmen sıra cetvelinde pay ayrılmadığını öne sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan ... vekilleri cevap dilekçesinde; şikayetçinin satış talebinin geçerli olmadığını ileri sürerek şikayetin reddini dilemiş, diğer şikayet olunan ... cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, şikayetçi alacaklının ilgili taşınmazdaki haczinin 05/10/2015 tarihinde konulduğu, bu haczin düşmediği, diğer konulan hacizlerin bu tarihten sonra konulmuş olduğu gerekçesiyle şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayet olunan vekili istinaf dilekçesinde; şikayetçinin satış talebinin usulüne uygun bir satış talebi olmadığını, geçersiz satış talebi nedeniyle haczinin düştüğü ileri sürerek verilen kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile şikayetçinin talebinin geçerli ve süresinde bir satış talebi olduğu ancak sıra cetvelinde pay ayrılmayan ...' ya açılan şikayetin hukuki yarar yokluğundan reddine dair karar verilmesi gerektiğinden bahisle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, sıra cetvelinin iptaline, şikayet olunan ... yönünden şikayetin pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayet olunan vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetveline şikayet istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 114/1-h ve 115/2 nci maddeleri ile 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 142 nci maddesinin üçüncü fıkrası.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1399, Karar No: 2011/2003, Tarih: 15.03.2011

**8. Ceza Dairesi         2011/1399 E.  ,  2011/2003 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a aykırı davranmak suçundan sanık ...'ın, anılan Kanun'un 15/1. maddesi gereğince 6 ay hapis ve 25 gün adli para, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. uyarınca yapılan indirim sonucunda 5 ay hapis ve 20 gün adli para, aynı Kanun'un 50/1-a maddesi gereğince bir günlüğü 20 Türk lirası üzerinden hesaplandığında sonuç olarak 3.000 ve 400 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair (İSTANBUL) 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 1.12.2008 tarih ve 2006/592 esas, 2008/962 sayılı kararını kapsayan dosya ile ilgili olarak:

1- 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunu'nun 5/2. maddesinde yer alan "Bu kanunlarda Türk Ceza Kanununda belirlenen cezalar sistemine uygun değişiklik yapılıncaya kadar, ( ... ) alt veya üst sınırlar arasında uygulama yapılmasını gerektirir nitelikteki adli para cezalarında cezanın alt sınırı dörtyüzellimilyon, üst sınırı yüzmilyar Türk Lirası olarak uygulanır. Bu fıkra hükümleri, nispi nitelikteki adli para cezaları hakkında uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile aynı maddenin 3. fıkrasında yer alan, "ağır para cezasından dönüştürülen adli para cezasının ödenmemesi halinde, 13.12.2004 tarihli ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin infazı Hakkında Kanunun 106 ncı maddesi hükümlerine göre hapis süresinin belirlenmesinde bir gün karşılığı olarak yüzmilyon Türk Lirası esas alınır." biçimindeki düzenleme nazara alındığında, sanığa doğrudan hükmolunan para cezası miktarının suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddesine göre 450 Türk lirası olacağı gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde 5728 sayılı Kanunla değişik 15/1. maddeye göre para cezasının hesaplanarak fazla ceza tayin olunmasında,

2- Sanık hakkında aynı madde uyarınca hükmolunan 5 ay kısa süreli hapis cezasının 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 4. maddesine göre para cezasına çevrilmesi gerektiği nazara alınmadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-a maddesi uygulanmak suretiyle fazla cezaya hükmolunmasında, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 14.12.2010 gün ve 73897 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 14.1.2011 gün ve KYB-2010/339981 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrildiği, bu halde suç tarihi itibariyle 765 sayılı TCK ve 647 sayılı Yasanın sanık lehine olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde 5237 sayılı TCK.nun 62, 50/1-a. maddeleri uyarınca uygulama yapılması,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrildiği, bu halde suç tarihi itibariyle 765 sayılı TCK ve 647 sayılı Yasanın sanık lehine olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde 5237 sayılı TCK.nun 62, 50/1-a. maddeleri uyarınca uygulama yapılması,

2- Suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine hükümler içeren 6136 sayılı Yasanın 15/1. maddesi uyarınca temel adli para cezasının 343 TL ve 647 sayılı Yasanın 4. maddesine göre beher günün 9 TL olduğu gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan ve 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 15/1. madde uyarınca gün adli para cezası belirlenip, beher günün de 20 TL tayini suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay C.Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden İstanbul 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 1.12.2008 tarih ve 2006/592 esas 2008/962 sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca (BOZULMASINA), hükümden 6136 sayılı Yasanın 15/1, 5237 sayılı TCK.nun 62. maddeler uyarınca tayin edilen "6 ay hapis ve 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5 ay hapis ve 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 1 gün adli para cezası 20 TL üzerinden hesaplandığında sanığın 5 ay hapis ve 400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK.nun 50/1-a. maddesi gereğince sanığa tayin edilen kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlardan adli para cezasına çevrilmesine, 1 gün hapis cezası 20 YTL üzerinden hesaplandığında sanığın 3.000 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ilişkin kısımların çıkarılarak, hükme mahkemenin takdiri dikkate alınıp sanığın 6136 sayılı Yasanın 15/l. madde ve fıkrası uyarınca 6 ay hapis ve 343 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, cezada 765 sayılı TCK.nun 59. uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 5 ay hapis ve 285 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, 647 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince günlüğü 9 TL'den para cezasına çevrilerek sanığın 1.350 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı nevi para cezalarının 765 sayılı TCK.nun 72. maddesi uyarınca içtima ettirilerek sanığın neticeten 1.635 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve hükme adli para cezasının 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca taksitlendirildiği ibaresinin ilavesine ve hükümdeki diğer hususların aynen muhafazasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 15.3.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18770, Karar No: 2018/1388, Tarih: 26.02.2018

**10. Hukuk Dairesi         2015/18770 E.  ,  2018/1388 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamından; prim borcunun 2006/1, 4-2009/5 tarihleri arası dönemlere ait olduğu,davacının prim borcu olan şirketteki % 50 hissesini 19.12.2003 tarihli noter hisse devir senedi ile devrettiği ancak 30.06.2004 ve 21.07.2004 tarihli ortaklar kurulu kararlarında davacının şirket ortağı olarak imzasının bulunduğu ve kararların Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlanmış olduğu, mahkemece; "davacı noter tasdikli hisse devir senedi ile şirkette ki hisse devrinin bir başka şahısa devrettiğini iddia etmiş buna ilişkin noter belgesi sunmuşsa da bu devrin geçerlilik kazanmadığı devirden sonra devam eden süreçte davacının şirket ile ilgili alınan kararlarda şirket ortağı sıfatı ile imzasının bulunduğu ticaret sicile evraklarına göre de davacının ortak olarak gözüktüğü davacının devir tarihinden sonra şirket ile bir ilişkinin bulunmadığını kanıtlayamadığı aksine şirket ortağı olarak imzasının bulunduğu bu nedenle davacının şirket ortağı olarak prim borcundan sorumlu olduğu" gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanaklarını oluşturan, 506 sayılı Yasa’nın 80/12. maddesinde; sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın, birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu Kurum ve kuruluşlarının tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzelkişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici veya yetkililerinin Kurum'a karşı, işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacakları, 5510 sayılı Yasa'nın 88. maddesinde de Kurum'un sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanun'da belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcilerinin Kurum'a karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacakları bildirilmiştir.

Öte yandan, 6183 sayılı Yasa'nın 35. maddesinde de, (Değişik madde: 22.07.1998 - 4369/21. m.) limited şirket ortakları (Değişik ibare: 04.06.2008 - 5766 S.K./3. m.) şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulurlar. (Ek fıkra: 04.06.2008 - 5766 S.K./3. m.) Ortağın şirketteki sermaye payını devretmesi halinde, payı devreden ve devralan şahıslar devir öncesine ait amme alacaklarının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur. (Ek fıkra: 04.06.2008 - 5766 S.K./3. m.) Amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda pay sahiplerinin farklı şahıslar olmaları halinde bu şahıslar, amme alacağının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur.

Mahkemece, prim borcu olan şirkete ait ortaklar kurulu kararları celp edilmeli ayrıca davacının kanuni temsilci ve üst düzey yönetici veya yetkili olup olmadığı araştırılmalı, bağlayıcı olmamakla birlikte ceza mahkemesinden verilen düşme kararı irdelenmeli, 30.06.2004 ve 21.07.2004 tarihli ortaklar kurulu kararlarındaki imzalar davacı tarafından inkar edildiğine göre bu yönde imza incelemesi yapılmalı, kabule göre de sorumlu kabul edilirken alacağın şirketten tahsilinin mümkün olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmelidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.