muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11154, Karar No: 2021/2291, Tarih: 25.02.2021

... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi’nce, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, ... ve Fer’i müdahil Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi’nce verilen karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, Üye ...'in muhalefetine karşı, Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oy çokluğuyla, 25/02/2021 gününde karar verildi.

KARŞI OY

Yapılan yargılama ve Özellikle Yargıtay (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda toplanan deliller ve dosyadaki kayıtlar gözönüne alındığında davacının her gün günde 6 saat haftada 30 saat derse girdiği davacı ile aynı konumda bulunan kadrolu öğretmenlerinde her gün günde 6 saat ve haftada 30 saat derse girdiklerinin anlaşılması karşısında davacının kendisiyle aynı konumda bulunan kadrolu öğretmenler ile aynı çalışma saatleri içerisinde derse girerek okuldaki mesaisini tamamladığı anlaşıldığından, ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince verilen hükmün ONANMASI gerektiğinden, bozma yönündeki çoğunluk görüşüne katılamamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2007/24852, Karar No: 2008/2265, Tarih: 14.02.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/24852 E.  ,  2008/2265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ...Ş. aralarındaki tazminat davası hakkında Tekirdağ İş Mahkemesinden verilen 14.06.2007 gün ve 337-203 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu %12 oranında meslekte kazanma gücünü kaybeden sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, İş Mahkemesinden verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8.maddesi hükmüne göre ise İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir.

Olayda, hüküm 16.8.2007 tarihinde temyiz eden davalı vekiline tebliğ edilmiş, temyiz ise 27.8.2007 tarihinde vukubulmuştur. Şu duruma göre davada 8 günlük temyiz süresi geçmiştir.

O halde, 1.6.l990 Tarih ve l989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'da gözönünde tutularak davalı vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden reddi cihetine gitmek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin süreaşımı yönünden REDDİNE, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19765, Karar No: 2012/21146, Tarih: 09.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/19765 E.  ,  2012/21146 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma, Taksirle Yaralama

Hüküm : a) Sanık ... hakkında; TCK'nın 89/1-2-b, 62/1, CMK'nın 231/5. maddelerince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

b) Sanık ...hakkında; beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'in beraatine, taksirle yaralama suçundan sanık ... hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hüküm, katılan ve sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanık ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğundan bu sanık hakkında temyiz incelemesine yer olmadığına, gereğinin merciince yapılmak üzere dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2- Sanık .... hakkındaki hükme yönelik temyize gelince;

Aracındaki maddi hasar nedeniyle şikayetçi olan sanığın CMK'nın 238/2. maddesi uyarınca diğer sanık hakkında açılan kamu davasına katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 168 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, katılan ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16163, Karar No: 2013/15999, Tarih: 08.10.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/16163 E.  ,  2013/15999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/04/2005 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalının genel müdür olarak görev yaptığı fabrikada işci olarak çalıştıklarını, olay tarihinde davalının fabrikada çalışan tüm işcileri toplayarak yaptığı konuşma sırasında kendilerine karşı hakaret içerikli sözler sarfettiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır. Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davacılar ile davalı arasında iş akdi olduğu ve davaya konu olayın da akdin devamı sırasında gerçekleştiği anlaşılmaktadır. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun1. maddesine göre, iş mahkemesi İş Kanunu hükümlerine göre işçi sayılanlar ile işveren arasındaki her türlü uyuşmazlıkları çözümlemekle görevlidir. Şu durumda, davanın iş mahkemesi tarafından görülmesi gerekir. Mahkemece, görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddi yerine işin esasının çözümlenmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre, öteki temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/52, Karar No: 2024/6237, Tarih: 03.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/52 E.  ,  2024/6237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1853 E. 2023/2078 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2019 tarihli ve 2017/220 Esas, 2019/941 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet kararının katılan kurum vekili ve sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 17.03.2020 tarihli ve 2020/692 Esas, 2020/861Karar sayılı kararıyla istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, anılan kararın katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 04.05.2023 tarihli ve 2022/10364 Esas, 2023/2674 Karar sayılı kararıyla özetle; sanık hakkında kasten yaralama suçundan duruşma açılmaksızın dava dosyası üzerinden yapılan inceleme ile yeni bir hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 289/1-h maddesine aykırı davranılması nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 21.09.2023 tarihli ve 2023/1853 Esas, 2023/2078 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 87/3, 62, 51, 53. maddeleri uyarınca 10 ay 25 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kurum vekilinin temyiz sebepleri özetle; cezanın üst hadden belirlenmesi gerektiğine, takdiri indirim hükümlerinin şartlarının gerçekleşmediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanık ile şikayetçi arasında gönül ilişkisi bulunduğu, olay günü aralarında çıkan tartışmada sanığın şikayetçinin yumrukla yüzüne vurmak ve bıçakla koluna çizikler atmak suretiyle darp ettiği, şikayetçinin sanığın eylemleri neticesinde burun kemiklerinde hafif (1.) derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda;

III. GEREKÇE

1.Sanık ile şikayetçi arasında gönül ilişkisi bulunduğu, olay günü aralarında çıkan tartışmada sanığın şikayetçinin yumrukla yüzüne vurmak ve bıçakla koluna çizikler atmak suretiyle darp ettiği, şikayetçinin sanığın eylemleri neticesinde burun kemiklerinde hafif (1.) derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda;

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Şikayetçinin soruşturma aşamasında alınan 20.07.2016 tarihli beyanında sanığın bıçakla kollarına çizikler attığına ilişkin beyanın Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 19.07.2016 tarihli raporda yer alan "sol ön kol ekstansör yüz dirsek altında 2x2 cm dermoabrazyon, sağ ön kol lateral yüzde dermoabrazyon" şeklindeki bulgularla desteklendiği, bu haliyle sanığın eyleminde 5237 sayılı Kanun'un 6. maddesi kapsamında silahtan sayılan bıçak kullandığının sabit olduğu, sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun'un 86/3-e maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

4.Kabul ve uygulamaya göre de; kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 53/4. maddesi gereğince, aynı Kanun'un 53/1. maddesindeki hak yoksunlarına hükmolunamayacağının gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3.) ve (4.) paragraflarda açıklanan nedenlerle katılan kurum vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 21.09.2023 tarihli ve 2023/1853 Esas, 2023/2078 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, eksik ceza tayini ve hak yoksunlukları nedeniyle oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6887, Karar No: 2014/12655, Tarih: 30.06.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/6887 E.  ,  2014/12655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı kayden maliki olduğu 1357 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında '' olması gereken baba adının ' yazıldığını ileri sürerek baba adının nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiş, yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı .Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına 30.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1113, Karar No: 2021/211, Tarih: 25.05.2021

**Ceza Genel Kurulu         2016/1113 E.  ,  2021/211 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza (CMK'nın mülga 250. maddesi ile görevli)

.

Sanık ...'in nitelikli öldürme suçundan TCK’nın 220/5. maddesi delaletiyle aynı Kanun’un 82/1-a ve 62; sanık ...'ın ise aynı suça azmettirmeden TCK’nın 38/1, 82/1-a ve 62. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmalarına, her iki sanık yönünden TCK’nın 53, 58/6-7-9 ve 63. maddeleri uyarınca hak yoksunluğuna, cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba ilişkin Adana (Kapatılan) 6. Ağır Ceza Mahkemesince (CMK’nın mülga 250. maddesi ile görevli) verilen 12.05.2011 tarihli ve 213-119 sayılı, karar tarihi itibarıyla hükmedilen ceza miktarı yönünden resen temyize tabi olan hükümlerin sanık müdafileri tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 08.10.2013 tarih ve 3412-5553 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 08.04.2016 tarih ve 75198 sayı ile;

“......'in ... tarafından öldürülmesi olayında ... ve ... tarafından azmettirme ve örgüt faaliyeti çerçevesinde, tasarlamak suretiyle öldürüldüğüne ilişkin Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.05.2011 tarihli 2006/2013 esas 2011/119 karar sayılı kararında ...'in suç örgütü lideri olması, ...'ın azmettirmesi nedeniyle tasarlamak suretiyle ...'in öldürüldüğüne ilişkin gösterilen delil ve gerekçenin yetersiz olduğu," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince, 30.05.2016 tarih ve 2862-2737 sayı ile itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli kasten öldürme ve bu suça azmettirmeden kurulan mahkûmiyet hükümleriyle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Yerel Mahkemece, sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde yasal ve yeterli gerekçe içerip içermediği, yeterli delile dayanıp dayanmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Yerel Mahkemece, sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli öldürme suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde yasal ve yeterli gerekçe içerip içermediği, yeterli delile dayanıp dayanmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca (CMK’nın mülga 250. maddesi ile görevli) düzenlenen 01.05.2006 tarihli ve 103-103 sayılı iddianame ile; sanık ...’ın yönetici konumunda bulunduğu suç örgütü vasıtasıyla Konya ilinde bar, kahvehane, lokanta ve bilardo salonu gibi yerleri çalıştırdığı, çeşitli meslek odaları ile irtibatlı olduğu, silahlı suç örgütü üyelerinin kasten öldürme, kasten yaralama, tehdit, yağma ve 6136 sayılı Kanun’a aykırılık gibi çok sayıda suçları işledikleri, bu kapsamda maktul ...’in 13.08.2005 tarihinde Konya il merkezinde aracıyla trafik ışıklarında beklediği sırada inceleme dışı davanın sanığı örgüt üyesi ... tarafından öldürülmesinin de suç örgütünün faaliyeti çerçevesinde işlendiği, bu nedenle örgüt yöneticisi ...’in TCK’nın 220/5, 82/1-a, 53 ve 63. maddeleri uyarınca, bu cinayeti işlemesi için ...’yi tasarlayarak öldürme suçuna azmettiren sanık ...’ın ise TCK’nın 38/1, 82/1-a, 53 ve 63. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açıldığı;

Sanıklar ... ve ... ile birlikte toplam 84 sanığın yargılamalarının yapıldığı Adana (Kapatılan) 6. Ağır Ceza Mahkemesince (CMK’nın mülga 250. maddesi ile görevli) 12.05.2011 tarih ve 213-119 sayı ile; sanık ... hakkında nitelikli öldürme suçundan TCK’nın 220/5. maddesi delaletiyle aynı Kanun’un 82/1-a ve 62; sanık ... hakkında ise aynı suça azmettirmeden TCK’nın 38/1, 82/1-a ve 62. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmalarına, her iki sanık yönünden TCK’nın 53, 58/6-7-9 ve 63. maddeleri uyarınca hak yoksunluğuna, cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba karar verildiği;

Mahkemenin toplam 46 sayfa tutan gerekçeli kararının ilk 17 sayfasının karar başlığı ile maktul, katılan ve sanıklara ait kimlik bilgilerinden oluştuğu, sonraki 16 sayfanın iddianame ve esas hakkındaki mütalaanın özetinden, son 7 sayfanın ise hüküm fıkrasından ibaret olduğu, gerekçeli kararda sanıkların savunmalarına, hükme dayanak yapıldığı belirtilen mağdur ve tanıkların beyanlarına, iletişimin tespiti tutanakları içeriğine ve Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.06.2006 tarihli ve 375-230 sayılı karar içeriğine yer verilmediği,

Gerekçeli kararın kanıtlar bölümünün; “Sanıkların nüfus ve adli sicil kayıtları, aşamalardaki savunmaları, yakınıcı iddiaları, kıygın ve tanık anlatımları, ekspertiz raporları, emanet makbuzları, kriminal raporlar, otopsi tutanakları, iletişimin saptanmasına ilişkin tutanaklar, gizli izleme tutanakları ve tüm dosya kapsamı.” şeklindeki paragraftan ibaret olduğu,

Gerekçeli kararın kanıtlar bölümünün; “Sanıkların nüfus ve adli sicil kayıtları, aşamalardaki savunmaları, yakınıcı iddiaları, kıygın ve tanık anlatımları, ekspertiz raporları, emanet makbuzları, kriminal raporlar, otopsi tutanakları, iletişimin saptanmasına ilişkin tutanaklar, gizli izleme tutanakları ve tüm dosya kapsamı.” şeklindeki paragraftan ibaret olduğu,

Sanıkların kasten öldürme suçuna azmettirdikleri olaya ilişkin olarak gerekçeli kararın “Kanıtların değerlendirilmesi ve Mahkememizin Kabulü” bölümünde ise;

“Maktul ... Sevinç'in Sevinçler adlı suç örgütünün üyesi, aynı zamanda örgüt lideri Mehmet Sevinç'in kardeşi olduğu, her iki örgüt arasında çıkar çatışması nedeniyle sürekli bir husumetin mevcut bulunduğu, 13.08.2005 günü saat 17.20 sıralarında 06 V 8464 plakalı aracı ile maktul ... Sevinç'in seyretmekte olduğu sırada, içerisinde sanık ... ile ... ve ...'ın bulunduğu 34 CGY 98 plakalı aracın takibe başladığı, maktulün kırmızı ışıkta durduğu sırada ...'nin içinde bulunduğu araçtan inerek Celal Sevinç'e birden fazla kez ateş ettiği, güvenlik kuvvetlerinin olayı fark edip müdahale etmesi neticesinde yaya olarak kaçtığı, sanık ...'nin aynı gün Konya merkezinde suça konu silahla yakalandığı, olay sırasında yaralanan Celal Sevinç'in kaldırıldığı hastanede öldüğü, olay sırasında kırmızı ışıkta bekleyen Hakkı Genç'in basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, soruşturmayı Konya C.Başsavcılığı yaptıktan sonra ... hakkında kamu davası açıldığı, sanığın Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/375 esas sayılı dosyasında yargılandığı, ... yapmış olduğu savunmada; kendisinin Narkotik Büro elemanları ile birlikte istihbarat elamanı olarak çalıştığını, bunu öğrenen Celal Sevinç'in kendisini dövdürttüğünü, öldürmek istediğini, olay günü tesadüfen karşılaştıklarında silah çektiğini, kendisinin de üzerinde taşıdığı silahla ateş ettiğini belirtmiş ise de gerçek nedenin bu olmadığı;