muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/7076, Karar No: 2007/7026, Tarih: 08.06.2007

3- "Mülkiyet Hakkının Tescili" başlıklı Tapu Sicil Tüzüğünün 25.maddesinde kütükte bulunması zorunlu bilgiler, malikin adı, soyadı, baba adı, edinme nedeni, tarih ve yevmiye numarasından ibarettir. Görülüyor ki; bunların arasında malikin doğum tarihi yer almamıştır. Dolayısıyla, tapu kütüğünde bulunması zorunlu olmayan nüfus bilgisinin tapu kaydına ilavesi veya düzeltilmesi dava yoluyla istenemez. Şayet, tapunun tesciline dayanak yapılan işlemde düzeltimi gerektirir bir hata yapılmışsa, bu hatanın Tüzüğün 87.maddesi uyarınca, ilgilisinin başvurusu üzerine o maddedeki koşullar araştırılarak idarece düzeltilmelidir. Kaldı ki, davacının doğum tarihi düzeltilmesi veya ilavesi yönünde bir talebi de bulunmamaktadır. Bu yönler de gözardı edilerek ve yine talep dışına çıkılarak, mevzuatın idari mercileri görevli kıldığı bir konuda doğum tarihinin yazılmasına ilişkin hüküm kısmı da doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) bentte yazılı nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) bentlerde yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 8.6.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23821, Karar No: 2014/18811, Tarih: 02.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/23821 E.  ,  2014/18811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 12/07/2013 tarihinde temyiz eden ve kendisine zorunlu müdafii atandığından haberdar olan suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin aynı Kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 02.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11517, Karar No: 2023/19420, Tarih: 06.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/11517 E.  ,  2023/19420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/285 E., 2015/905 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, sanığın duruşmada bildirdiği en son adresi ile Merkezi Nüfus İdaresi Sistemi (MERNİS) adresinin farklı olduğu, öncelikle en son bildirilen adrese tebliğe çıkarılması gerekirken, doğrudan MERNİS adresine yapılan bu tebligatın usulsüz olması nedeniyle, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereğince öğrenme üzerine yapılan temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun ( 5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Tebliğname'de sanığın temyiz isteminin süresinde olmadığı gerekçesiyle reddine yönelik görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi suç kastının olmadığına, hakkaniyete aykırı karar verildiğine, lehine olan Kanun hükümlerinin uygulanmamasının ve hapis cezası verilmesinin hatalı olduğuna vesaireye yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinden önce aralarında gönül ilişkisi bulunan tarafların ayrıldıkları, bunun üzerine sanığın katılana "Sen parayla s...yorsun, k...pe, çocuğu aldırdın mı zaten benden değilmiş." sözlerinin yazılı olduğu mesajı göndermek suretiyle hakaret suçunu işlediği iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

Katılan beyanı, mesaj tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın üzerine atılı suçun sübuta erdiğinin kabulü ile mahkûmiyetine ve 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca temel cezanın hapis cezası olarak belirlenmesine, takdiri indirim sebebinin ve lehe olan Kanun hükümlerinin uygulanmamasına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından sanığın temyiz sebepleri görülmemiştir.

B. Sair yönlerden

Yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

B. Sair yönlerden

Yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak; 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönüyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20551, Karar No: 2015/4939, Tarih: 19.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/20551 E.  ,  2015/4939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Van Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.12.2013

NUMARASI :Esas no:2013/276 Karar no:2013/410

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm ve 25.06.2014 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalının hükmü 27.04.2014 tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz etmesi üzerine mahkemece, temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine karar verilmiştir. Temyiz talebinin reddine ilişkin 25.06.2014 tarihli ek karar davalı vekiline 03.07.2014 günü tebliğ edilmiş, davalı tarafça ek karara ilişkin temyiz dilekçesi 17.07.2014 günü mahkemeye sunulmuştur. Temyiz talebinin reddine ilişkin kararlar tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde temyiz edilebilir (HMUK.md. 432/son). Hal böyle olunca ek karara yönelik temyiz talebi süresi içinde olmadığından davalının ek karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda gösterilen sebeple ek karara yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi.19.03.2015(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/18837, Karar No: 2014/13003, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/18837 E.  ,  2014/13003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2013

NUMARASI : 2011/1048-2013/795

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra ,

2-Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23676, Karar No: 2017/7, Tarih: 16.01.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/23676 E.  ,  2017/7 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının yaşlılık aylığına esas basamağının tespiti ile aylık miktarının belirlenmesi ve aylık farklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının talebine konu olan, 1479 sayılı Kanuna, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 47. maddesi ile eklenen Geçici 21. maddede “Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Kanuna göre sigortalı olanlar; 2.9.1971 tarihli ve 1479 sayılı Kanunun 50 nci maddesine göre sigortalıların ödeyecekleri primler ve bağlanacak aylıklarının hesabında uygulanan gelir basamaklarından en yakın gelir basamağına intibak ettirilirler. Buna ilişkin usul ve esaslar Kurumca belirlenir.” hükmüne yer verilmiş ise de, anılan maddenin yürürlüğünün 4956 sayılı Kanunun Geçici 3. maddesi ile 01.01.2008 tarihine kadar ertelenmesi, sonrasında, 5724 sayılı 2008 yılı Bütçe Kanununun 28. maddesinin 12. fıkrası gereği 01.10.2008 tarihine kadar ertelenmiş olması ve aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren 5510 sayılı kanunun 106. Maddesinin 2. Bendi gereği yürürlükten kaldırılarak uygulama imkanının kalmamış olması karşısında, anılan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; hükmün gerekçesindeki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; hükmün gerekçesindeki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan sebeplerle; mahkeme kararının gerekçe bölümündeki son iki paragrafın silinerek yerine, “Davanın yasal dayanağı olan 1479 sayılı Kanuna, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 47. maddesi ile eklenen Geçici 21. maddenin “Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Kanuna göre sigortalı olanlar; 2.9.1971 tarihli ve 1479 sayılı Kanunun 50 nci maddesine göre sigortalıların ödeyecekleri primler ve bağlanacak aylıklarının hesabında uygulanan gelir basamaklarından en yakın gelir basamağına intibak ettirilirler. Buna ilişkin usul ve esaslar Kurumca belirlenir.” hükmünün yürürlüğünün 4956 sayılı Kanunun Geçici 3. maddesi ile 01.01.2008 tarihine kadar ertelenmesi, sonrasında, 5724 sayılı 2008 yılı Bütçe Kanununun 28. maddesinin 12. fıkrası gereği 01.10.2008 tarihine kadar ertelenerek aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren 5510 sayılı kanunun 106. maddesinin 2. bendi gereği yürürlükten kaldırılması ve bu hali ile davacı yönünden uygulama imkanının kalmamış olması nedeni ile, davanın reddinin gerektiği kanaati ile aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur.” cümlesinin yazılarak kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 16.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23486, Karar No: 2016/9560, Tarih: 27.06.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/23486 E.  ,  2016/9560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde; 11.06.2002 tarihinde ve saat 03.30 sıralarında haber merkezine müştekinin işyerinin kepenklerinin kurcalandığı ihbarının yapıldığı, ...ilçesinde gün doğumunun 04.28 olduğu, yaz saati uygulaması gereği gece vaktinin 04.28'de dolduğu, dosya da bulunan yakalama tutanağının yazım saatinin 04.35 olduğu anlaşıldığından sanığın eylemi gece vakti işlediği kabul edilmiş tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 27.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4884, Karar No: 2011/5510, Tarih: 25.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/4884 E.  ,  2011/5510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 27.04.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10.02.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747.maddesine dayalı geçit irtifakı kurulması istemine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafından kullanımı daha kolay olacağından bahisle davacının 136 sayılı parseli lehine, 9 sayılı parsel üzerinden krokide 2.alternatif olarak gösterilen yerden geçit tesis edilmiştir.

Hükmü, 9 sayılı parselin maliklerinden davalılardan ... temyiz etmiştir.

Geçit irtifakının, geçitten en az zarar görecek olan komşu taşınmaz üzerinden karşılanması gerekir. Zira geçit hakkı, taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi hiçbir zaman dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut olaya gelince;

Bilirkişi rapor ve krokisinden; üzerinden geçit kurulan 9 sayılı parselde maliklerin söğüt, ceviz ve dut ağaçları ile elektrik sayaç panosu bulunduğu, 5 sayılı parsel üzerinde ise muhdesat olmadığı anlaşılmaktadır. Kısaca, komşu olan 5 ve 9 sayılı parsellerden geçit kurulması halinde daha çok zarar görecek olan 9 sayılı parseldir. Burada 9 sayılı parselden geçit güzergahı tayin edilmekle, komşular arasındaki fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi ihlal edilmiştir. Davacının, kişisel yararının geçit güzergahı tayinine etkisi olduğu düşünülemez. Bu itibarla geçitin 5 sayılı parsel üzerinden kurulması gerekirken, 9 sayılı parsel üzerinden kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 25.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20348, Karar No: 2016/9604, Tarih: 06.06.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/20348 E.  ,  2016/9604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında 21.06.2011 tarihinde hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına ve 5 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verilip bu kararın 11.10.2011 tarihinde kesinleştiği, sanığın belirlenen denetim süresi içinde 03.08.2012 tarihinde yeniden kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 08.05.2013 tarihli kararı ile hapis cezasına mahkum edildiği bu kararın da 12.11.2013 tarihinde kesinleştiği, sanığın 5 yıllık denetimli serbestlik süresi içerinde kasıtlı bir suç işlemesi ve bu suçtan kendisine kesinleşmiş mahkumiyet kararı verilmiş olması nedeni ile yargılamanın yapıldığı mahkemece dosya yeniden ele alınıp, 26.02.2014 tarihinde hükmün açıklanmasına karar verilerek mahkumiyet hükmü kurulmuş olduğu; ancak yüklenen ve zamanaşımı bakımından lehe olan 5237 sayılı TCY'nin 142/1-b. maddesine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık dava zamanaşımının üzerine durma süresi olan 9 ay 22 gün eklendiği halde belirlenen sürenin, suç tarihi olan 01.11.2002 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nin 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 06.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13098, Karar No: 2010/1299, Tarih: 04.02.2010

**8. Ceza Dairesi         2007/13098 E.  ,  2010/1299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme, hürriyeti tahdit ve Kara ulaşım aracının alıkonulması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında kara ulaşım aracını engelleme ve korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bozmaya uyularak; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Suç tarihinde yürürlükte olmayan ve sanık aleyhine sonuç doğuran 5237 sayılı Yasanın 58. maddesine göre cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına" ilişkin uygulamanın çıkartılması suretiyle bu suçlardan kurulan hükümlerin oybirliğiyle (DÜZELTİLEREK ONANMASINA),

2-A) Hürriyeti tahdit suçlarından kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Bozmaya uyularak; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanığın ............. seyahat firmasına ait ........, plakalı otobüsün muavini, müşteki İmdat'ın da bu aracın şoförü olduğu, aracın Samsun ilinden İstanbul iline sefere çıktığı, yolda müşteki İmdat'ın kendisine ait ruhsatlı tabancanın malzeme selesine konulduğunu görmesi üzerine, araç muavini sanıkla tartıştığı, tartışmanın zaman zaman sertleşerek devam ettiği, Bolu ili ............. ilçesi sınırları içinde seyir halinde bulunan otobüs sürücüsünün yanına gelip kendisiyle tartışmaya devam ettiği, otobüsün diğer şoförü ...ile hostes ...in sanığa müdahalede bulunarak onu teskin edip iknaya çalıştıkları ve otobüsün arka kısmına götürdükleri Çaydurt gişelerine gelindiğinde müşteki İmdat'ın gişeye para vermek bahanesiyle otobüsten inip otoyolda bulunan polis karakoluna sığındığı, sanığın bu durumu görmesi üzerine yolculara hitaben "isteyen otobüsten insin, otobüsü İstanbul'a ben götüreceğim" dediği, uyumakta olan müşteki ... ve ... kardeşler ile bir yaşlı kadının otobüste kaldıkları, gürültü üzerine uyandıklarında sanığın aracın kapılarını kapatarak inmelerine izin vermediği, müşteki İmdat'ın otobüse getirilmesini isteyip bu amaçla otobüsün içinden dışarıya doğru elinde bulunan tabanca ile bir el ateş ettiği, ilerleyen zaman içinde yaşlı kadının inmesine de müsaade ettiği, diğer iki müştekiyi otobüste tutarak, İmdat'ın kendisine verilmesini tekrarladığı ve saat 09.55 sularında müşteki ...'ı da bıraktığı, saat 13.00 sıralarında olay mahallinde bulunan Jandarma Komutanı ............'ın otobüsün sahibi ...'a bagajları açtırdığı, bagajların açılmasını gören sanığın yakalanacağı korkusu ile silahla aşağı indiği, bu arada Jandarma Komutanının yolcuların malzemeleri alacaklarını söylediği, sanığında alsınlar ama ben kontrol edeceğim dediği, dalgınlığından faydalanan Jandarma Komutanının sanığın üzerine atlayarak onu etkisiz hale getirdiği bu şekilde gelişip sonuçlanan olayda; sanığın eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 179/2-son maddesinde öngörülen kişiyi silahla tehdit edip hürriyetinden mahrum bırakma suçunu oluşturduğu ve sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 109/2-3-a maddesine göre de "silahla cebir ve tehditle kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma" suçunu oluşturacağı, bozmadan önce kurulan hükümde ceza tayin edilirken teşdit nedeni görülmeyerek alt sınırdan ceza belirlendiği, bu hususun sanık için kazanılmış hak oluşturacağı dikkate alınıp, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 109/2-3-a maddesinde yer alan kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan ceza alt sınırdan tayin edildiğinde hapis yanında adli para cezası bulunmaması, hak yoksunIuğu bakımından 765 sayılı TCK'nun 31. maddesine nazaran, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin sanık lehine olduğu, keza iddianameye konu edilmeyen 5237 sayılı TCK.nun 109/5. maddesinin karşılaştırmada nazara alınmayacağı ve 5237 sayılı TCK.nun 7/3