muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/19695, Karar No: 2011/28126, Tarih: 31.10.2011

**9. Ceza Dairesi         2009/19695 E.  ,  2011/28126 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme, Kasten yaralama, Hakaret

Hüküm : 1- Sanıklar ..., ..., ... (...) hakkında mala zarar verme suçlarından;

Beraat,

2- Sanık ... hakkında;

a) Katılan sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

b) Katılan sanık ...'e yönelik kasten yaralama suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 125/1, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

c) Katılan sanık ...'a yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 125/1, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

d) Katılan sanık ... ...'e yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 125/1, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

3- Sanık ... hakkında;

a) Katılan sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

b) Katılan sanık ...'e yönelik kasten yaralama suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

c) Katılan sanık ...'a yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 125/1, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

d)Katılan sanık ... ...'e yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 125/1, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

4- Sanık ... Atalay hakkında;

a) Katılan sanık ...'a yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 125/1, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

b)Katılan sanık ...'e yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 125/1, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

5-Katılan sanık ... hakkında;

a) Sanık ... 'a yönelik kasten yaralama suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

b) Sanık ...'a yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

c) Sanık ...'a yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

d) Sanık ... Atalay'a yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

6- Katılan sanık ... hakkında;

a) Sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

b) Sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

c) Sanık ...'a yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

d) Sanık ...'a yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

Temyiz edenler : 1- Katılan, 2-Katılan sanık ..., 3- Sanıklar

b) Sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

c) Sanık ...'a yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası),

d) Sanık ...'a yönelik hakaret suçundan;

5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

Temyiz edenler : 1- Katılan, 2-Katılan sanık ..., 3- Sanıklar

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yokluğunda verilen kararın 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca kanun yoluna başvuru hakkı bulunan katılan sanık ... müdafine tebliğinden sonra iade edilmesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17776, Karar No: 2017/2802, Tarih: 04.04.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/17776 E.  ,  2017/2802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2. fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Davacının vekili istifa ettiği halde gerekçeli kararın vekile tebliği yerinde olmadığından gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı asile yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Şayet davacı tarafından temyiz dilekçesi sunulması halinde, sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20519, Karar No: 2011/7591, Tarih: 05.12.2011

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/20519 E.  ,  2011/7591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizin incelenmesinde;

Pendik 3.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29.05.2007 gün ve 2006/240 esas, 2007/306 sayılı kararında, sanık ...'ın yüzüne karşı kurulan hükmün son kısmında yer alan yasa yolu açıklamasında temyiz yerinin Yargıtay olduğunun belirtilmesi gerekirken, herhangi bir merci belirtilmediğinin anlaşılması karşısında; bu şekilde yazılan hükümdeki tefhimin T.C. Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2,232/6 ve 291/2.maddelerinde öngörülen yöntemlere uygun yapılmadığı ve bu nedenle sanık ... müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü gerektiğinden, tebliğnamedeki, sanık ... yönünden temyiz talebinin reddine ilişkin görüş benimsenmemiştir.

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı kabul edilmiş,Mala zarar verme suçu için 5271 sayılı CMK’nın 253 ve 254. maddelerine göre “uzlaşma” müessesesinin değerlendirilmesi ve 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 143/1,35. ve 151/1. maddeleri ile uygulama yapıldığında her suç için ayrıca anılan Kanunun 53/1-2-3. maddesinde öngörülen hak yoksunluğu tedbirlerine de hükmedilmesi gerektiği gözetildiğinde, 765 sayılı Kanun hükümlerinin sonuçta sanık lehine olduğunun anlaşıldığı ve bu nedenle belirtilen hususların karar yerinde değerlendirilmemesinin sonuca etkili olmadığı anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizin incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizin incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Kanunun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1, 61, 81/2-3. maddelerinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; sanık ...'ın, arkadaşı ... ile birlikte hırsızlık yapmaya karar verip, suç tarihinde saat 00:30 sıralarında yakınanın mağazasının muhkem ve sağlam duvarını sivriltilmiş levye ve tornavida ile deldikleri sırada, kolluk görevlilerine yakalanmaları şeklinde gerçekleşen eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143/1, 35, 53. maddelerine uyan hırsızlığa kalkışmanın yanı sıra, aynı Kanunun 151/1, 53/1. maddelerine uyan mala zarar verme suçunu da oluşturduğu ve bu suç yönünden CMK'nın 253 ve 254.maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilip sonucuna göre, 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK’nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Kanunun belirlenmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16539, Karar No: 2008/401, Tarih: 25.01.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/16539 E.  ,  2008/401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 11.08.2006 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.10.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, davalının genel mezarlık olan taşınmaz ile köy boşluğuna duvar çekerek oluşan elatmasının kal suretiyle giderilmesi istemi ile gerçek kişi tarafından açılmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının 323 parsel ile bilirkişinin köy boşluğu olarak krokisinde yeşil renkle işaretlediği taşınmaz bölümlerine vaki elatmasının kal suretiyle önlenmesine karar verilmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden, 323 parseli mezarlık niteliğiyle ... Köyü Tüzel Kişiliği adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır. Kuşkusuz mezarlıklar kamu malıdır. Özelliği itibariyle de ölülerin gömülmesine özülenen yerlerdendir. 3402 sayılı Kadastro Kanununun Kamu Malları başlığını taşınan 16/A maddesinde de “genel mezarlıklar” hizmet malları arasında sayılmış, diğer hizmet malları gibi ilgisi yönünden o köyün tüzel kişiliği adına tescil edileceğine işaret edilmiştir. Mezarlıkların hizmet malları olması ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/A maddesince ilgili köy tüzel kişiliği adına tescili gerektiği kuralı karşısında genel mezarlıkla ilgili davanın ancak kayıt maliki köy tüzel kişiliği tarafından açılabileceğinin kabulü zorunludur.

Bilikişiler krokisinde yeşil ile taranılarak gösterilen mezarlık dışındaki çekişme konusu bölümün “boşluk” olduğu saptanmıştır. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 18.maddesi hükmü karşısında boşlukların mülkiyetinin Hazineye ait olacağında kuşku yoktur. Her ne kadar anılan yasanın 16/A maddesinde de “boşluklar” sözcüğüne yer verilmiş ise de bu hükümdeki boşluklar sözcüğü ile anlatılmak istenen genel olarak hizmet mallarıdır. Hazineye ait köy boşlukları ile 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/A maddesinde sayılan boşluklar aidiyet, kullanım, mahiyet ve nitelik bakımından birbirinden farklıdır. En önemli farklılık da mülkiyeti Hazineye ait köy boşluklarının koşulları varsa olağan üstü zamanaşımı yoluyla kazanılmalarının mümkün bulunmasıdır. Görülüyor ki, kural olarak mülkiyeti Hazineye ait olan krokide yeşil ile taralı olarak işaretlenen bölümün hizmet malı olmaması nedeniyle zilyetlikle iktisabı olanaklı bulunduğundan bu tür bir yer için gerçek kişinin değil ancak Hazinenin dava açması mümkündür.

O halde, gerek genel mezarlık olarak köy tüzel kişiliği adına kayıtlı taşınmaz ve gerekse kural olarak mülkiyeti Hazineye ait olan ve zilyetlikle kazanılma olanağı bulunan köy boşluğuyla ilgili taşınmaz için davacının aktif dava ehliyeti bulunmamaktadır.

O halde, gerek genel mezarlık olarak köy tüzel kişiliği adına kayıtlı taşınmaz ve gerekse kural olarak mülkiyeti Hazineye ait olan ve zilyetlikle kazanılma olanağı bulunan köy boşluğuyla ilgili taşınmaz için davacının aktif dava ehliyeti bulunmamaktadır.

Mahkemece ortaya çıkan bu durum gözetilmek suretiyle davanın husumet yokluğundan ötürü reddi yerine, istemin esastan incelenerek hüküm altına alınması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 25.01.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4704, Karar No: 2018/7074, Tarih: 28.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/4704 E.  ,  2018/7074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (iki kez)

HÜKÜM : Zincirleme şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve zincirleme şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen sekizinci-dokuzuncu-onuncu- onbirinci celselere ait duruşma tutanaklarında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17561, Karar No: 2014/2896, Tarih: 17.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/17561 E.  ,  2014/2896 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/63633

MAHKEMESİ : İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2008

NUMARASI : 2006/447 (E) ve 2008/605 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay tarihinden önce sanığın yakınanın ikametinde misafir olarak kaldığı, 15.07.2005 tarihinde sanığın işe gitmek üzere evden ayrılmasından sonra yakınanın cep telefonu ve cüzdanının evde olmadığını fark ettiği, dosya içerisinde mevcut hts raporundan yakınana ait cep telefonunun 16.07.2005 günü saat:13.26 ve saat:13.46 da S.. Y.. adına kayıtlı telefon hattı ile 16.07.2005 günü saat:17.12 ile 20.08.2005 günü saat:07.52 arasında da sanık adına kayıtlı telefon hattı ile kullanıldığının ve sanığın suça işlemediğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; S..Y..'ın olay hakkındaki bilgisi tespit edilip, hangi yön ve yöntemle yakınana ait telefonu kullandığı hususu araştırılıp, S.. Y.. tarafından 16.07.2005 günü saat:13.46 da aranan ve 0533 212 66 17 numaralı telefon hattını kullanan kişinin de beyanı alınarak, sonucuna göre tüm kanıtlar yeniden birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4685, Karar No: 2011/2604, Tarih: 15.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/4685 E.  ,  2011/2604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin olarak Dairemizce verilen 23.09.2011 gün ve 2011/1360 Esas 2011/536 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra icra müdürlüğünce 10.11.2008 tarihinde sıra cetveli düzenlendiğini, müvekkilinin ipotek limiti dâhilindeki alacağını bu sıra cetvelinden aldığını, limiti aşan kısmı ise iflas masasına yazdırdığını, sıra cetvelinde davalıya 28.800.106,54 TL’nin ayrıldığını ve artan 3.964.069,42 TL’nin iflas dosyasına aktarıldığını, sıra cetveline davalıya pay ayrılan alacakların gerçek bir hukuki ilişkiye dayanmadığını, adı geçenin bu alacakları IFC ve T. Sınai Kalkınma Bankası AŞ adlı kurumlardan temlik aldığını, borçlunun fabrikasını işletmeye başladığını, davalının Cay Island’da kurulu bulunduğunu ve 50.000,-USD sermaye ile çalıştığını, şirketin paravan olduğunu, satış bedelini borçluya aktardığını ileri sürerek, sıra cetvelinin borçluya ayrılan pay yönünden iptaline, davalıya ayrılan payın müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Yargılama aşamasında davalıya isabet eden tutarın iflas masasına aktarılacağını ve oradan alacakları payın artacağını bildirmiştir.

Davalı vekili, davacının alacağının tamamını tahsil ettiğini ve şikâyette hukuki yararı bulunmadığını, müvekkilinin alacağına daha evvel itiraz etme hakkı mevcutken, bu yola gitmediğini, eldeki davayı açabilmesi için İİK'nun 233. maddesi uyarınca yetki alması gerektiğini, bu itirazların bir başka mahkeme önünde tartışıldığını, alacağın da temlik yoluyla alındığını savunarak, davanın reddini istemiş, karşı dava olarak da karşı davalının limit fazlasını aldığını ve tahsilâtların düşülmediğini ileri sürmüştür.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davalı alacağının Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2007/229 E., 2008/740 K. sayılı dosya ile hüküm altına alındığı, BK'nun 18. maddesi anlamında muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle asıl davanın esas yönünden; yasal 7 günlük süreden (İİK.m.142) sonra açılan karşı davanın da süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davacı banka vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, asıl ve karşılık davaların reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere ve ipotek dışında taşınmaz üzerinde haczi bulunmayan alacaklının, satış tutarından bakiye kalan kısım üzerinde hak iddia etmesine yasal olanak bulunmamasına göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere ve ipotek dışında taşınmaz üzerinde haczi bulunmayan alacaklının, satış tutarından bakiye kalan kısım üzerinde hak iddia etmesine yasal olanak bulunmamasına göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 24.20 TL harç ve takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 15.12.2011 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10715, Karar No: 2014/12114, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/10715 E.  ,  2014/12114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/03/2013

NUMARASI : 2011/321-2013/417

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar usulüne uygun tebliğ edilmeyen davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davacı vekilleri ile davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 433. maddesi gereğince karşı taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/696, Karar No: 2009/6038, Tarih: 31.03.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/696 E.  ,  2009/6038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 10.Aile Mahkemesi

TARİHİ :28.10.2008