muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3803, Karar No: 2024/4036, Tarih: 03.12.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kiralanana yapılan tadilat ve ek yapıların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 299 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında; hukuki ilişkinin ve bu ilişki nedeniyle ortaya çıkan uyuşmazlığa yukarıda yer verilen kanun maddelerinin doğru şekilde uygulandığı, taraflar arasında 24.08.1984 tarihli ve 20 yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiği, sözleşme süresinin açılan uyarlama davası sonucunda 49 yıla çıkarıldığı, davacı kiracı hakkında temerrüt nedeniyle tahliye davası açıldığı ve tahliyesine karar verildiği, davacının sözleşme süresi sona ermeden kiralanandan tahliye edildiği, davacının tahliyeye kendi kusuru ile sebebiyet verdiği, davacı kiracının tahliye edilmesinden sonra Gazi Üniversitesi tarafından düzenlenen teknik raporlarda, imalatların doğa koşullarına maruz kalması sonucu yıpranması ile ekonomik ömrünü tamamlamış olduğu, onarım ve güçlendirme yapılamayacağı, binanın durumunun tehlike arz etmesinden dolayı inşaatın yıkımının uygun olacağının belirlendiği, tahliye tarihine kadar davacı kiracının imalatları tamamlayamadığı ve binalarının yıkımında davalı kiraya verenin bir kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

28.000,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/32976, Karar No: 2018/1624, Tarih: 08.03.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/32976 E.  ,  2018/1624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma, açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : 1-Sanığın 2004/1838 esas sayılı icra dosyası kapsamındaki görevi kötüye kullanma suçundan beraatine,

2-Sanığın 1999/916 esas sayılı icra dosyası kapsamındaki açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşme,

3-Sanığın 1999/916 esas sayılı icra dosyası kapsamındaki hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşme

4-Sanığın 2004/1838 esas sayılı icra dosyası kapsamındaki hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan; TCK'nın 155/2, 43, 168/2, 62/1, 52/2-4, 53/5. maddeleri gereğince mahkûmiyet

2004/1838 esas sayılı icra dosyası kapsamındaki görevi kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine, aynı dosya kapsamındaki hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan mahkûmiyetine, 1999/916 esas sayılı icra dosyası kapsamındaki açığa imzanın kötüye kullanılması ve hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan kamu davasının düşmesine ilişkin hükümler sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

1-Sanığın, 1999/916 esas sayılı icra dosyası kapsamındaki açığa imzanın kötüye kullanılması ve hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçlarından kurulan düşme hükümlerine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanığın 2004/1838 esas sayılı icra dosyası kapsamındaki görevi kötüye kullanma suçundan beraatine ve aynı dosya kapsamındaki hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan mahkûmiyetine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanığın 2004/1838 esas sayılı icra dosyası kapsamındaki görevi kötüye kullanma suçundan beraatine ve aynı dosya kapsamındaki hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan mahkûmiyetine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

23.11.2004 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar 765 sayılı TCK’un 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolmasına rağmen görevi kötüye kullanma suçu bakımından beraat hükmünün daha lehe olduğu gerekçesi ile; hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçu bakımından da avukat olan sanık hakkında soruşturma izni verilinceye kadar geçen sürenin haricinde, soruşturma ve kovuşturma şartı olmamasına rağmen Karaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/91 esas sayılı dosyasının akıbetinin bekletici mesele yapıldığı gerekçesi ile usulüne uygun olarak CMK'nın 223/8. maddesine göre verilmiş bir durma kararı da bulunmadığı halde bahsi geçen dava dosyasının Yargıtay'dan dönmesine kadar geçen sürenin dava zamanaşımı süresine eklenmesi suretiyle mahkûmiyet hükmü kurulması nedeni ile 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu hususların yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 08/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/565, Karar No: 2024/4145, Tarih: 21.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/565 E.  ,  2024/4145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1770 Esas, 2022/1897 Karar

HÜKÜM : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/203 E., 2020/427 K.

Taraflar arasındaki marka devrinin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı asıl tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı asılın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı asıl tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı asıl dava dilekçesinde; davalının kardeşi ...'e devir yetkisini de içeren marka ile ilgili her türlü işlemi yapabilmesi için Beyoğlu .... Noterliğinin 28.04.2010 tarih, .... yevmiye numaralı vekâletnamesini verdiğini, ...'ün vekâlet görevini kötüye kullanarak, markayı, Beyoğlu.... Noterliği tarafından düzenlenen 22.01.2014 tarih, ...yevmiye numaralı marka devir sözleşmesi ile 1.000,00 TL gibi marka değerinin çok altında bir bedel karşılığında ablası ...'e devrettiğini, söz konusu devir işleminin bilgisi ve onayı dışında gerçekleştiğini ileri sürerek ... adlı markanın ... adına yapılan tescil işleminin iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin yetkilisi olan ...’ün davaya konu 2006/11162 numaralı ... ibareli markanın yaratıcısı olduğunu, markanın 22.01.2008 tarihinde müvekkili şirket tarafından güvene dayalı bir işlem ile davacıya devrinin gerçekleştiğini, davacının, davalı şirket yetkilisi ...’ün erkek kardeşi ...’e markayı devir etmek üzere vekâletname verdiğini, ...’ün de dava konusu markayı geçerli vekâletnameye istinaden müvekkili şirketin yetkilisi ...’e devir ettiğini, davacının bu süreçten haberdar olmasına rağmen, vekili olan ... tarafından marka devrinin yapılmasından 5 gün sonra kötüniyetli olarak, Beyoğlu 57. Noterliği’nin 27.01.2014 tarih 01984 yevmiye sayılı "Marka İnhisari Olmayan Lisans Sözleşmesini" düzenleyerek dava dışı şirkete 19 yıllığına lisans hakkı verdiğini, İstanbul 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince lisans sözleşmesinin hükümsüz olduğuna karar verildiğini, davacının 2010 yılında düzenlenmiş olan bir vekâletnameye istinaden 2014 yılında yapılan bir devir işlemine 2017 yılında dava açtığını, davacının ... markasını güvene dayalı olarak, muvazaalı olarak elde ettiği ve muvazaalı işlemden kazanç sağlamaya çalıştığını, kötüniyetli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu markanın, 22.03.2006 tarihinde davalı şirket yetkilisi ...’ün o dönemde yetkili olduğu ... Tekstil Sanayi İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. adına tescil edildiği, markanın Beyoğlu ... Noterliğinin 22.01.2008 tarih, 01684 yevmiye numaralı işlemi ile davalı şirket yetkilisi ...'ün o dönemde yetkilisi olduğu ... Tekstil Sanayi İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. tarafından davacı ...'na devredildiği, davacının ...’ün kardeşi ...'e marka ile ilgili her türlü işlemi yapabilmesi için Beyoğlu .... Noterliğinin 28.04.2010 tarih, 14175 yevmiye numaralı devir yetkisini de içeren bir vekâletname verdiği, markanın devrine ilişkin işlemler bir bütün olarak değerlendirildiğinde,

davaya konu 2006/11162 tescil numaralı markanın söz konusu vekâletnameye istinaden usulüne uygun olarak devredildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı asıl istinaf dilekçesinde özetle; ... Tekstil Sanayi İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. ile inhisari olmayan lisans sözleşmesi düzenlenmeden 5 gün önce davalı ...'ün markayı devraldığını, davacının çok ciddi zarara uğradığını, davalı ...'ün lisans sözleşmesi yapılan ... Tekstil Sanayi İç ve Dış Tic. Ltd. Şti.'nin kuruluşundan beri yeğeni ... üzerinden %35 hisse ile örtülü ortağı, Sgk'lı çalışanı, tasarım ekibinin başı olduğunu, vekil...'ün de bu şirketin çalışanı ve fason imalatçısı olduğunu, devrin rızası ve bilgisi dışında olduğunu, 22.01.2014 tarihli devrin Türk Patent ve Marka Kurumu'nda (TÜRKPATENT) 10.11.2015 tarihinde tescil edildiğini, iki sene boyunca muvazaalı işlemin gizlendiğini, devrin ... Tekstil Sanayi İç ve Dış Tic. Ltd. Şti.'nin ortaklarının haber vermesi üzerine öğrenildiğini, yazışmaların sunulduğunu, ...'e verilen vekâletname ve lisans sözleşmesinin aynı tarihli sıralı noterlik evrakları olduğunu, dosyaya da sunulduğunu, lisans sözleşmesinden 5 gün önce yapılan devrin kötüniyetli olduğunu, 500,00 TL ve 1.000,00 TL gibi rakamların ciddiyetten uzak rakamlar olduğunu, davalının hiçbir aşamada markayı "bedel karşılığı aldığı" iddiasında bulunmadığını, devrin usulüne uygun olmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ... markasının 22.01.2008 tarihinde ... Moda Giyim San. ve Tic. A.Ş. tarafından davacı ...'na devredildiği, davacının ise markayı devraldıktan yaklaşık iki yıl sonra 28.04.2010 tarihinde davalı şirket yetkilisinin kardeşi olan...'e vekâletname verdiği, vekâletnamenin dava konusu markanın da yer aldığı üç adet marka hakkında "dilediğine dilediği bedel ve şartlar dairesinde devri etmeye, noterliklerde devir sözleşmesi imzalamaya.." ilişkin oldukça geniş yetkiler içerdiği dikkate alındığında davacının 22.01.2014 tarihli marka devir sözleşmesinin geçersiz olduğuna yönelik iddiasının yerinde olmadığı, davacının delil olarak dayandığı 27.01.2014 tarihli vekâletname ve aynı tarihli sıralı numaralı lisans sözleşmesi incelendiğinde, noter evraklarında davalı şirket yetkilisi ...'ün taraf olarak yer almadığı, evrakların 22.01.2014 tarihli marka devrinden 5 gün sonra olmasının tek başına davalının kötüniyetli olduğunu göstermeyeceği, İlk Derece Mahkemesi kararında usul ve esas yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı asıl temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebeplere ilaveten vekâlet sözleşmesinin kötüye kullanılmasının söz konusu olduğu, davalı şirket ile markayı devralanlar arasındaki hissedar/akrabalık ilişkileri göz önüne alındığında, iyiniyetli olmadıklarını, davanın kabul edilerek marka devrinin iptaline karar verilmesi gerektiğini belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, marka devrinin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı tarafça temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10566, Karar No: 2018/7509, Tarih: 04.07.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/10566 E.  ,  2018/7509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın Polatlı İlçesi Yenice Köyünde bulunan inşaat anonim şirketine ait şantiyede şantiye saha şefi olarak görev yaptığı, mağdurun ise hurdacılık işiyle uğraştığı, sanığın şirkete ait çeşitli hurda malzemeleri mağdura sattığı, olay tarihinden bir gün önce mağdurun yanında oğlu olan müşteki Bilgehan ile birlikte kendisine ait araçla şantiyeye gittiği ve şantiyede bekçilik yapan tanık Türker ile görüşerek sanığın şantiye içerisindeki hurdaya ayrılmış elektrik direğini kendisine sattığını, bu direği almaya geldiklerini söylediği, bunun üzerine hep birlikte hurdaya ayrılmış sanığın satmış olduğu direğe bakmaya gittikleri, burada mağdurun direğe baktığı sırada bekçi Türker’in telefonla sanığı aradığı, ancak ulaşamaması üzerine direği mağdura vermediği, bunun üzerine mağdurun olay yerinden ayrıldığı,

Akşam saatlerinde mağdurun sanık ile telefonda konuştuğu, sanığın mağdura direği gidip alabileceğini, kendisinin bekçiye gerekli talimatları vereceğini söylemesi üzerine mağdurun sanığa direkte elektrik olup olmadığını sorduğu, sanığın da direkte elektriğin olmadığını direği kesip götürebileceğini söylemesi üzerine mağdurun olay günü yanında kardeşi ve oğlu ile birlikte şantiye alanına gittiği ve bekçi olan tanığın kendilerine dün geldiklerinde göstermiş oldukları direği kesip götürebileceğini söylediği, sonrasında mağdurun yakınlarıyla birlikte bekçinin yanından ayrıldıkları,

Mağdurun söz konusu hurdaya ayrılmış ve sanık tarafından kendisine satılan elektrik direğini kesmek için direği çıktığı ve oksijen kaynağıyla direği kesmek üzere hamle yaptığı sırada elektrik çarpması sonucu mağdurun direkte asılı kaldığı, mağdurun vücudundan elektrik geçmesine bağlı solunum ve dolaşım yetmezliği ile ası pozisyonunda kalmaya bağlı mekanik asfiksi sonucu hayatını kaybettiğinin mahkemece kabul edildiği olayda:

Mağdurun söz konusu hurdaya ayrılmış ve sanık tarafından kendisine satılan elektrik direğini kesmek için direği çıktığı ve oksijen kaynağıyla direği kesmek üzere hamle yaptığı sırada elektrik çarpması sonucu mağdurun direkte asılı kaldığı, mağdurun vücudundan elektrik geçmesine bağlı solunum ve dolaşım yetmezliği ile ası pozisyonunda kalmaya bağlı mekanik asfiksi sonucu hayatını kaybettiğinin mahkemece kabul edildiği olayda:

Mahkemece hükme esas alınan keşif sonucu düzenlenen 27.11.2012 tarihli bilirkişi raporunda, sanığın aboneliğini bitirmiş oldukları ve özel hat olması sebebiyle kendi sorumluluklarında olan elektrik enerjisi iptal olan elektriği trafonun bağlı olduğu direkten ayırmamaları, yetkisi olmayan kişilere yüksek elektrik akımı altında çalışma müsadesi ve iş vermesi, sorumluluk alanında bulunan elektrik direklerini kendi sorumluluklarında olduğunu bilmeden hurda veya başka şekilde değerlendirilmesi sırasında enerjinin kesik olup olmadığının kesin olarak teyidini almadan iş müsadesi vermeleri gibi sebeplerden sorumlu olduğu, ölenin ise “Yetkilisi olmadığı halde enerjinin kesik olup olmadığını kontrol etmeden eletrik enerjisi taşıyan telleri kesmek amacıyla 31500 VOLT gerilimi olan elektrik hattına müdahale etmesi sebebiyle sorumluğunun bulunduğunun “ belirtildiği,

Olay yeri inceleme raporu ve fotoğraflı krokiye göre olay yerinin şantiye bekçilerinin bulunduğu yerden 800 metre mesafede olduğu, mağdurun akıma kapıldığı demir elektrik direğinin üç adet ayrı halde açık elektrik kablolarının bağlı olduğu, bu direğe elektrik akımı geldiği, bu direkten 11 metre mesafede üzerinde trafo konulması için yapılmış demir kafes bulunan fakat içinde trafo olmayan başka bir elektrik direğine açık elektrik kablosu ile bağlantı yapılmış olduğu, mağdurun akıma kapıldığı direk üzerinde yaklaşık 4 metre yükseklikte direğe çıkılmasını engelleyen demir parmaklıkların olduğu, olay yerine 805 metre mesafede iki ayağı direk dip kısmından kopmuş elektrik bağlantısı bulunmayan yere yıkılı halde demir direk bulunduğu, şantiye bekçisi ile yapılan mülakatta olaydan bir gün önce firma yetkililerinin kendisini arayarak “taş ocağında bulunan ve yere yıkılı halde elektrik bağlantısı olmayan demir elektrik direğini mağdura verdiklerini, mağdur geldiğinde yere yıkılı haldeki direği göstermesini söylediklerini” beyan ettiği, aynı gün mağdur geldiğinde hiçbir şekilde elektrik bağlantısı olmayan demir elektrik direğini kendisine gösterdiğini beyan ettiği, sanığın beyanlarında mağdura şantiye içerisindeki yerde yatmış halde bulunan direği almasını söylediği mağdurun ise başka bir direği almak istediği için kazanın gerçekleştiğini belirttiği, olaydan bir gün önce mağdur ile birlikte şantiyeye gelen müşteki Bilgehan ise şantiye bekçisinin kendilerine üzerinden trafosu alınmış direği ve ondan 800 metre mesafede yerde bulunan diğer direği gösterdiğini belirttiği,

Mahkemece 23.01.2014 tarihli bilirkişi raporunda mağdurun her ne olursa olsun direk üzerinde hat tellerinin bağlı olduğunu görünce direk üzerindeki tellerde enerji olmadığından emin olması, enerji olmadığını test ettikten sonra direğe çıkması aksi halde hat üzerinde bulunan 31500 volt gerilimin temas etmeye gerek olmaksızın yeterli mesafeye yaklaşılması halinde dahi çarpılmaya neden olabileceğinin belirtildiği, ölenin üzerinde hat tellerinin bulunduğunu, bağlı olduğunu gördüğü halde kontrol etmeden, enerjinin kesilmesini temin etmeden yetkisi olmadığı halde direğe çıkmakla asli ve tam kusurlu olduğu belirtilmiş ise de;

Mahkemece raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla alınan10.10.2014 tarihli raporda; kazanın asıl nedeninin hurdaya çıkmış ve hurdacıya satılmış elektrik direğinin enerjisiz hale getirilmemiş olmasının sebep olduğu, sanığın elektrik aboneliğini sonlandırmasına rağmen şantiyedeki bağlantı kablolarını söktürmediği, şantiyedeki direklerin bağlantı kablolarını söktürmeden mağdura satmakla kusurlu olduğu, şantiye şefinin şantiyesindeki her türlü eylemden sorumlu olduğu, kazaya neden olan direğin şirkete ait olup özel hat olduğu, sanığın aboneliğini bitirmiş oldukları özel elektrik hattının kendi sorumluluklarında olduğunu dikkate almayarak elektrik enerjisi iptal olan direkteki kabloların ayrılmasını beklemeden direği mağdura sattığı, elektrikçi olmayan yetkisi bulunmayan kişilere yüksek gerilim elektrik akımı altında çalışma müsadesi ile iş verdiği , sorumluluk alanında bulunan direkleri hurda olarak değerlendirirken hurdacının can güvenliğini göz ardı ettiği hurda veya başka bir şekilde değerlendirme yapılırken enerjinin kesik olup olmadığının kesin olarak teyidini almadan mağdura iş vererek kusur ve ihmalde bulunduğu ve bu nedenle 1. derece asli kusurlu olduğunun belirtildiği anlaşıldığından sanığın kusurlu olduğuna ilişkin bilirkişi raporlarındaki tespit ve değerlendirmelerin oluşa ve dosya kapsamına uygun olduğundan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna, sübuta, mahkemece erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmamasına yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve uygulama maddesinin belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve uygulama maddesinin belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının üçüncü paragrafına “50/1-a maddesi gereğince” ibaresinden sonra gelmek üzere “TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnamedeki isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 04.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.