muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14866, Karar No: 2012/22107, Tarih: 08.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/14866 E.  ,  2012/22107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı sahibi olduğu poliklinikte, aradaki sözleşme gereğince, davalının çalışanı olan hastalara bakıldığını, sebepsiz olarak 96,00 TL alacağının ödenmediğini ileri sürerek, bu paranın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Müfettiş raporunda, davacının sandığı 8.415,11 TL zarara uğrattığı belirtilmiş ve davalının, davacıya gönderdiği 30.6.2006 tarihli yazı ile yasal faizle birlikte 1.030,38 TL’nin ödenmesi istenmiştir. Yargılamada alınan bilirkişi raporuna dayanarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. 27.2.2006 tarihli müfettiş raporunda; taraflar arasındaki sizleşmenin IV/1 maddesine uyulmadığı, ayrıca Ayakta Teşhis ve Tedavi Yönetmeliğinin 30-31 maddelerine aykırı olarak ruhsatsız labaratuvar işletildiği belirtilerek, davalının uğradığı zararın ödenmesi istenmiştir. Bilirkişi raporunda; davacının yukarıdaki maddelere aykırı davranıp davranmadığı incelenip, cevaplandırılmamıştır. Yeniden konusunda uzman bilirkişiden rapor alınarak, bu hususların aydınlığa kavuşturulmasından sonra, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yetersiz rapora dayanarak yazılı şekilde davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 8.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3879, Karar No: 2012/26205, Tarih: 05.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/3879 E.  ,  2012/26205 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mağdur vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçi olduğunu beyan etmesine rağmen katılma hakkı kendisine hatırlatılmayan şikayetçinin, 5271 sayılı CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören sıfatıyla temyiz hakkının bulunduğu kabul edilip, suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan mağdurun 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına, vekili Av. ...'in de katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın nüfusa kayıtlı bulunduğu "Dere" köyü adı, gerekçeli karar başlığına yazılmamış ise de bu husus mahallinde ilavesi mümkün bir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Sanığın olay günü aracıyla meskun mahalde gündüz saatlerinde çift yönlü yolda giderken yolun kenarında arkadaşları tarafından kovalanan ve park etmiş araçların arasından aniden yola çıkan 11 yaşlarındaki mağdura çarparak nitelikli yaralanmasına neden olduğu olayla ilgili yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 05.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21166, Karar No: 2015/32271, Tarih: 16.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/21166 E.  ,  2015/32271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 8. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/03/2014

NUMARASI : 2013/128-2014/75

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.C. S. Bakanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi olarak çalışırken haksız olarak işten çıkarıldığını iddia ederek, kıdem-ihbar tazminatının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı T.C. S. Bakanlığı vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

Davalı R. İnşaat Şirketi vekili, davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışıp kendi isteği ile işten ayrıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı, davalı T.C. S. Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanunî gerektirici sebeplere göre davalı T.C. S. Bakanlığı’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece, 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olan davalı Bakanlığa harç yüklenmesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün, 6100 sayılı yasanın geçici 3/2 maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç

Kararının hüküm kısmının altıncı ve yedinci paragraflarının çıkartılarak yerine;

“492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesine göre davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan, peşin harcın mahsubu ile bakiye 507,00 TL karar ve ilam harcının davalı Şirketten alınarak Hazineye gelir kaydına,

197,00 TL harç masrafının davalı Şirketten alınarak davacıya verilmesine” paragraflarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1886, Karar No: 2006/2533, Tarih: 20.03.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/1886 E.  ,  2006/2533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi  : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

Tarih  : 08.12.2005

Dava, davacı murisinin meslek hastalığı sonucu ölümü  nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sağlık Bakanlığı Zonguldak  Uzun Mehmet  Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin  23.08.2005 gün ve 247 sayılı  raporuna göre dava kabul edilmişse de bu sonuç usul ve yasaya aykırıdır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 109 maddesi prosedürüne göre, S.S.Kurumu Sağlık Kurullarından verilen raporlara itiraz halinde sorunun S.S.Yüksek Sağlık kurumuna intikali zorunludur. Ancak bu kuruldan  verilen raporlara karşı herhangi bir itiraz olduğunda ise Adli Tıp Merci veya Tıp Fakültesi konseylerinden rapor alarak sonucu gidilir. Mahkemenin yasal prosedürü işletmemesi ve doğrudan yasanın öngörmediği biçimde alınan bu rapora itibar ederek, ölümün meslek hastalığı sonucu gerçekleştiğinin kabulü ile sonuca gitmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 20.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8193, Karar No: 2021/12756, Tarih: 23.09.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/8193 E.  ,  2021/12756 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, davalı idareye ait işyerinde 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosunda çalıştığını, davacının sürekli işçi kadrosuna geçerken davalı idare ile belirsiz süreli hizmet sözleşmesi imzaladığını, imzalanan sözleşmenin ücret kısmında asgari ücretin belirli bir oran fazlası şeklinde belirleme yapıldığını 2019 yılında ise davacının rızası hilafına temel ücretinin düşürüldüğünü, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK’ya eklenen geçici 23. madde gereğince 2018 yılında yapılan ödeme ile davacı lehine kazanılmış hak oluştuğunu, 4857 sayılı Yasa'nın 62. maddesi gereğince ücretin düşürülemeyeceğini, ücretten indirime gidilmesi halinde bunun çalışma şartlarında esaslı değişiklik niteliği taşıdığını, bu değişikliğin işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmesinin yasal zorunluluk olduğunu, işveren tarafından bu kurallara uyulmadığını iddia ederek fark işçilik ücreti, ilave tediye ve ikramiye alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; yürürlükteki mevzuata uygun işlem yapılarak davacının ücretinin eksiksiz ödendiğini, ücret farkı talebinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1)Davacı dava dilekçesi ile 500,00 TL ikramiye farkı alacağı talep etmiş olup bu alacak 295,05 TL olarak hüküm altına alınmıştır. Buna göre hüküm altına alınmayan 204,95 TL dikkate alındığında ikramiye farkı alacağı için kısmen kabul kararı verilerek fazlaya ilişkin istemin reddine ilişkin hüküm kurulması gerekirken tam kabule yönelik hüküm kurulması hatalıdır.

2)Kabule göre de zorunlu arabuluculuk giderine yönelik hatalı şekilde hüküm kurulduğu saptanmıştır.

6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanununun 18/A maddesinin 11,12,13 ve 14. fıkraları;

2)Kabule göre de zorunlu arabuluculuk giderine yönelik hatalı şekilde hüküm kurulduğu saptanmıştır.

6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanununun 18/A maddesinin 11,12,13 ve 14. fıkraları;

“(11) Taraflardan birinin geçerli bir mazeret göstermeksizin ilk toplantıya katılmaması sebebiyle arabuluculuk faaliyetinin sona ermesi durumunda toplantıya katılmayan taraf, son tutanakta belirtilir ve bu taraf davada kısmen veya tamamen haklı çıksa bile yargılama giderinin tamamından sorumlu tutulur. Ayrıca bu taraf lehine vekâlet ücretine hükmedilmez. Her iki tarafın da ilk toplantıya katılmaması sebebiyle sona eren arabuluculuk faaliyeti üzerine açılacak davalarda tarafların yaptıkları yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.

(12) Tarafların arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaları hâlinde, arabuluculuk ücreti, Arabuluculuk Asgari Ücret Tarifesinin eki Arabuluculuk Ücret Tarifesinin İkinci Kısmına göre aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde karşılanır. Bu durumda ücret, Tarifenin Birinci Kısmında belirlenen iki saatlik ücret tutarından az olamaz.

(13) Arabuluculuk faaliyeti sonunda taraflara ulaşılamaması, taraflar katılmadığı için görüşme yapılamaması veya iki saatten az süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâllerinde, iki saatlik ücret tutarı Tarifenin Birinci Kısmına göre Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenir. İki saatten fazla süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâlinde ise iki saati aşan kısma ilişkin ücret aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde uyuşmazlığın konusu dikkate alınarak Tarifenin Birinci Kısmına göre karşılanır. Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama giderlerinden sayılır.

(14) Bu madde uyarınca arabuluculuk bürosu tarafından yapılması gereken zaruri giderler; arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılması hâlinde anlaşma uyarınca taraflarca ödenmek, anlaşmaya varılamaması hâlinde ise ileride haksız çıkacak taraftan tahsil olunmak üzere Adalet Bakanlığı bütçesinden karşılanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, tarafların zorunlu arabuluculuk kapsamında arabuluculuk faaliyetinde bulundukları ve sürecin sonunda anlaşamadıkları görülmektedir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda arabuluculuk masrafının davalının harçtan muaf olduğu gerekçesiyle hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmiş ise de yukarıda belirtilen mevzuat uyarınca arabuluculuk giderinin yargılama gideri olduğu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yargılama giderlerinden sorumluluk başlıklı 326. maddesinin 2. fıkrasına göre davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, Mahkemece yargılama giderlerinin tarafların haklılık oranına göre paylaştırması gerektiği dikkate alındığında arabuluculuk masrafının yazılı şekilde hazine üzerinde bırakılması hatalıdır.

3)Arabuluculuk masrafı dışındaki yargılama giderleri, yargılama harçları ve hükmedilecek vekâlet ücretleri yukarıdaki bozma hükümleri yerine getirilerek kurulacak yeni hükümdeki miktarlara, kabul ve reddedilen tutarlara ve yeni hüküm tarihinde geçerli olacak mevzuata göre yeniden belirlenmelidir

Sonuç:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 23/09/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13909, Karar No: 2016/5366, Tarih: 17.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/13909 E.  ,  2016/5366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hükmü temyiz eden davalı temyiz başvurusu sırasında Hukuk Muhakemeleri Kanununun 336/5. maddesi uyarınca adli yardım talebinde bulunmuştur. Davalının sabit bir işinin olmadığı, düzenli gelirinin bulunmadığı, adli yardım şartlarının oluştuğu anlaşıldığından, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 336/5. maddesi gereğince adli yardım talebi kabul edilerek, temyiz dilekçesinin incelenmesine karar verilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli müzaheretten yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2016 (Perş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/5574, Karar No: 2020/7845, Tarih: 18.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2017/5574 E.  ,  2020/7845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAFRA Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1- Uyuşturucu madde ticareti yapma (sanık ... dışındaki sanıklar hakkında)

2- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

3- İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

Hüküm : 1- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma ve infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçlarından mahkûmiyet (Sanık ... hakkında)

2- Fikri içtima gereğince "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan mahkûmiyet (diğer sanıklar hakkında)

3- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan tedavi ve denetimli serbestli tedbiri (diğer sanıklar hakkında)

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık ... müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin, hükmedilen cezanın süresine göre, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesinin 1. fıkrası ile 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesinin 1. fıkrası ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi gereğince reddine karar verilerek, duruşmasız inceleme yapılmıştır.

Sanık ...’ın 29.04.2011 tarihli dilekçesinin temyiz isteği niteliğinde ve süresinde olduğu değerlendirilerek inceleme yapılmıştır.

A) Sanıklar ... hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan kurulan hükme yönelik kanun yolu talebinin incelenmesinde:

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma suçundan dolayı, 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen "tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararlar, sözü edilen fıkraya 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 20. maddesi ile eklenen son cümleye göre durma kararı niteliğinde olup itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, oy birliği ile,

B) Sanık ... hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde:

Sanık hakkında mahkûmiyet hükmünün verildiği 27/04/2011 tarihinden, inceleme tarihine kadar 5237 sayılı TCK’nın 66. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinde öngörülen 8 yıllık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA; bozma sebebine göre, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesinin 1. fıkrası ve 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223. maddesinin 8. fıkrası gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, oy birliği ile,

C) Sanık ... hakkında “infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma” suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde:

C) Sanık ... hakkında “infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma” suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık ve vasisinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, oy birliği ile,

D) Sanık ... hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde:

Cezaevi bahçesine atılan suç konusu esrarı diğer sanık ...’a iletmek için alarak bulunduran sanığın TCK’nın 37/1. maddesi anlamında asli fail olduğunun anlaşılması karşısında, yardım eden olarak kabul edilerek sanığın cezasından TCK'nın 39/1. maddesi uyarınca indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile eleştiri dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, oy birliği ile,

E) Sanıklar ... hakkında "uyuşturucu madde ticareti yapma'' suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz isteklerinin incelenmesinde:

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, olay tarihinde Samsun İlinden Bafra İlçesine cezaevinde bulunan sanık ...’ı ziyaret etmek için gelen sanıkların, ... plakalı aracı cezaevi tel örgülerinin yakınlarına park ettikten sonra, araçtan inen sanıklardan kim olduğu tespit edilemeyen birisinin suç konusu net 2 gr esrarı cezaevi bahçesine attığı, cezaevinde hükümlü olarak bulunan diğer sanık ...’in de sanık ...’a vermek amacıyla esrarı aldığı olayda, sanık ... ve görgü tanığı ...’in aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre eylemi gerçekleştiren kişinin kuşkuya yer bırakılmayacak biçimde tespit edilememesi karşısında, suç konusu esrarla ilgisi tam olarak belirlenemeyen sanıkların atılı suçu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, beraatleri yerine, mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıkların müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, Üye ...’nın hükümlerin onanması gerektiğine ilişkin karşı oyu ve oy çokluğuyla;

18.11.2020 tarihinde karar verildi

(K.O.)

KARŞI OY

Kanuna aykırı, sanıkların müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, Üye ...’nın hükümlerin onanması gerektiğine ilişkin karşı oyu ve oy çokluğuyla;

18.11.2020 tarihinde karar verildi

(K.O.)

KARŞI OY

Sanıkların olay tarihinde açık ceza infaz kurumu tellerine yakın mesafeye Samsun İlinden geldikleri aracı park ederek aşağı indikleri, içlerinden açık kimliği tespit edilemeyen bir sanığın uyuşturucu maddeyi ceza infaz kurumu içine attığı, hükümlü olan diğer sanık ...'in de esrarı aldığı sabittir.

Sanık ... savcılık aşamasındaki ifadesinde, diğer sanık ...'ın ceza infaz kurumuna atılacak uyuşturucu maddeyi kendisine getirmesini istediğini söylemiş olup, suç konusu maddeyi atan şahısların bu maddeyi nereye atacaklarını bildiklerini de belirtmiştir. Sanık ... ile sanık ... arasında olay öncesinde ve olay tarihindeki telefon irtibatı da tespit edilmiştir. Tüm sanıkların uyuşturucu madde kullandıkları da raporla sabittir.

Bu itibarla, sanıkların eylemlerinin aniden gelişerek içlerinden birisinin suç konusu maddeyi ceza infaz kurumu bahçesine attığının kabulü mümkün olmayıp, daha önceden planlı bir şekilde Samsun İlinden Bafra İlçesine geldikleri, uyuşturucu maddeyi önceden belirlenen bir noktadan içeri attıkları, burada beklemekte olan...'a verilmek üzere aldığı, tüm sanıkların iştirak iradesi ile hareket ederek atılı suçu işlediklerinin anlaşılması karşısında, sanıkların müsnet suçtan cezalandırılmalarına karar verilmesi yerine beraatlerine karar verilmesi yönündeki Sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 18.11.2020
Yargıtay — Esas No: 2016/11524, Karar No: 2017/14293, Tarih: 29.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/11524 E.  ,  2017/14293 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki .... Köyü 192 ada 101 parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.