muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/429, Karar No: 2019/7412, Tarih: 25.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/429 E.  ,  2019/7412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 18/12/2017 tarih ve 2016/356 E- 2017/487 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince verilen 29/11/2018 tarih ve 2018/554 E- 2018/1235 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının 2015/46721 başvuru numaralı “KAPRA+Şekil” işaretli marka başvurusunda bulunduğunu, davalı şirket tarafından “CAPRA” ibareli markasına dayanılarak yapılan itiraz neticesinde 29 ve 30. sınıftaki malların başvurudan çıkarıldığını, bu karara yapılan itirazın TMPK YİDK tarafından hukuka aykırı olarak reddedildiğini, markalar arasında iltibas tehlikesi bulunmadığını ileri sürerek 2016-M-5297 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, markaların ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, dava konusu markanın esaslı unsurunun "kapra" ibaresi olduğunu, işitsel olarak neredeyse birebir aynı olduğunu, mal/hizmetlerin de bire bir aynı olduğunu, davalının "capra" markasının tanınmış marka olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacının şekil baskın unsurlu başvuru markası ile davalının "capra" ibareli tescilli markası arasında görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama düzeydeki tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, başvuru ibaresinde "kapra" şeklinde okunduğu ileri sürülse de, keçi olarak sembolize edilen şeklin ön ve arka ayaklarının ters (v) şeklinde gösterilen işaretin (a) harfi içinde yer alan (-) işaretini taşımadığı, ortalama düzeydeki tüketici kesiminin bu işareti keçinin ayakları olarak algılayabileceğinden ve görsel sembolize keçi şeklinin de baskın olduğu görüldüğünde mesnet davalı markasından büyük oranda uzaklaştığı, markaya bir ayırt edicilik kattığı, ortalama tüketicilerin davacı markasının davalının "Capra" ibareli markasından farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesindeki koşulların başvurunun reddedilen kısımları yönünden oluşmadığı gerekçesi ile davanın kabulü ile 2016-M-5297 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bu karara karşı davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı şirket ve davalı TPMK vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 25/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2539, Karar No: 2015/2955, Tarih: 25.06.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2539 E.  ,  2015/2955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın kendisine dağıtması için teslim edilen kargoları dağıtmayarak kağıt fabrikasına sattığı anlaşıldığından hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra, deneme süresi içinde yeni bir suç işlenmesi nedeniyle yargılamanın yenilenmesi halinde, sanığın duruşmadan haberdar edilip sorgusu yapılmadan hüküm kurulması,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi Kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 360 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29417, Karar No: 2014/20920, Tarih: 24.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29417 E.  ,  2014/20920 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/167293

Mahkemesi : Kayseri 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 02/04/2013

Numarası : 2012/843-2013/297

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ölen çocuğun, olay tarihinde Kayseri H.. D.. İlköğretim Okulunda oyun oynadıktan sonra, saat 18:45 sıralarında okuldan çıkmak istediği, okul kapısı kapalı olduğundan ve güvenlik görevlisi de bulunmadığından, kapalı olan bahçe kapısında bulunan 95x30x12,5 cm ebatlarındaki sarı kesme taşın tırmanarak dışarı çıkmak isteyen 8 yaşındaki çocuğun üzerine düşmesi sonucu kafasından aldığı yaraya bağlı olarak ölmesi şeklinde gerçekleşen olayda; olayın okulların tatil olduğu bir dönemde, mesai saatinden sonra meydana gelmesi, dosya kapsamından okulda bakım ve onarım yapılmadığına dair bilgi bulunmaması, ölenin taşa tırmanırken taşın düşmesi ve sanığın okulda müdür baş yardımcısı olduğu halde, 5 gün izne ayrılan okul müdürünün yerine vekaleten baktığı dönemde olayın gerçekleşmesi dikkate alınarak, bu olay nedeniyle, sanığa yüklenecek kusur bulunmadığı gözetilmeden oluş ve dosya kapsamına uygun düşmeyen bilirkişi raporuna dayanılarak, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7278, Karar No: 2016/10682, Tarih: 30.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/7278 E.  ,  2016/10682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Asıl ve birleşen davaların kabulü dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalılar kayyımı vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ile bir kısım davalılar kayyımı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekili ile bir kısım davalılar kayyımı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın kayyımdan alınmasına, davacıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 30/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15296, Karar No: 2007/8056, Tarih: 15.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/15296 E.  ,  2007/8056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       : Hayrabolu A.H. ( Aile ) Mahkemesi

TARİHİ        : 07.06.2006
Yargıtay — Esas No: 2011/11607, Karar No: 2012/30791, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/11607 E.  ,  2012/30791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyeti bulunduğu halde TCK.nın 58.maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2007/10-108 E, 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak suretle adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın çok üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi 5237 sayılı TCK.nın 61.maddesine aykırı davranılması,

2-Adli para cezalarının 5083 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe geren Bakanlar Kurulu'nun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1.maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 06.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9436, Karar No: 2014/12020, Tarih: 24.04.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/9436 E.  ,  2014/12020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/470-2013/713

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının dosyası Dairemize elektronik ortamda gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takebi konu çek aslının, ön ve arka yüzü okunaklı bir şekilde taranarak elektronik ortamında gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13447, Karar No: 2016/3848, Tarih: 01.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/13447 E.  ,  2016/3848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı erkek tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 01.03.2016 günü temyiz eden davalı ... vekili Av. ... ile karşı taraf davacı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbetçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia ve savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise diğer tarafın açık muvafakati ve ıslahı dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK m. 141/1). Davacı, ilk defa tahkikat aşamasında 09.09.2014 tarihli dilekçesi ile yoksulluk nafakası isteğinde bulunmuştur. Davacının, ilk defa tahkikat duruşmasında ileri sürülen yoksulluk nafakası isteği, talep sonucunun genişletilmesi niteliğindedir. Bu durumda ıslah da söz konusu olmadığına göre, davacı kadının yoksulluk nafakası talebi artık incelenemez. Açıklanan nedenlerle, mahkemece yoksulluk nafakası talebi hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 1.350,00 TL. vekalet ücretinin ...'den alınıp ...'a verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.03.2016 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2022/3731, Karar No: 2023/2125, Tarih: 10.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/3731 E.  ,  2023/2125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kamu malına zarar verme, hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜMLER : Düşme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bafra Cumhuriyet Başsavcılığının 08.11.2012 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca ve kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 152 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Bafra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.11.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan ve kamu malına zarar verme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendince beraat kararları verilmiştir.

3. Bafra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.11.2013 tarihli kararının Maliye Hazinesi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 06.11.2019 tarihli ve 2017/11444 Esas, 2019/13318 Karar sayılı kararı ile "…Mahallinde yeniden teknik bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, sanık tarafından dikilen ağaçların köy yolunda kalıp kalmadığı saptanıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bafra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.01.2021 tarihli kararıyla sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 21 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesinin birinci ikinci ve üçüncü fıkraları ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca 2 Ay 15 gün hapis ve 20,00 TL Adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.İtiraz üzerine Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin 10.03.2021 tarihli kararıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

5. Bafra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 66 ve devamı maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz istemi sanık hakkında mahkemenin 25.01.2021 tarihli kararı ile zamanaşımının kesileceği, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna ve alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay sanığın Sürmeli köyü 213 numaralı parselin güneyinde bulunan köy yolu üzerinde bulunan iki adet söğüt ağacını kesip yerine söğüt, akasya, kavak fidanları dikerek tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Soruşturma aşamasında alınan teknik bilirkişi raporunda kesilen ağaçların yolda kaldığı ve dikilen ağaçların 75 metrekarelik alan üzerinde olduğunu bildirmiştir.

3. Mahkemece keşif yapılmış alınan teknik bilirkişi raporunda kesilen ağaçların yol üzerinde bulunduğu, söz konusu yolun ağaç ve çalılıklarla dolu olup fiilen yolun kullanılamayacağı 213 parsel malikinin tarlasına gitmek için başka yolun olmadığını bildirmiştir. Dosyaya sunulan krokide sanık tarafından dikilen fidanların parsel içinde gösterildiği anlaşılmıştır.

Aynı bilirkişi raporunda sanığın dere yatağı kenarı ile kendi tarlasının dere yatağına yakın meyilli bölgesine söğüt çam vs ağaçları diktiğini bildirmiştir.

4. Bozma kararı sonrası mahkemece tekrar keşif yapılmış alınan teknik bilirkişi raporunda dere kenarında tarımsal faaliyet yapılmıyor olup farklı yaşlarda ağaçların mevcut olduğu bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın ilk savunma tarihi 11.04.2013 olup atılı suçun sekiz yılık zamanaşımına tabi olduğu hükmün verilmiş olduğu 12.07.2021 tarihinde zamanaşımı süresinin dolduğu, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, hüküm niteliğinde olmadığı ve zamanaşımı süresini kesmediği anlaşıldığından mahkemece verilen düşme kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Sanığın ilk savunma tarihi 11.04.2013 olup atılı suçun sekiz yılık zamanaşımına tabi olduğu hükmün verilmiş olduğu 12.07.2021 tarihinde zamanaşımı süresinin dolduğu, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, hüküm niteliğinde olmadığı ve zamanaşımı süresini kesmediği anlaşıldığından mahkemece verilen düşme kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bafra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2021 tarihli kararında katılan Maliye Hazinesi vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22673, Karar No: 2010/20475, Tarih: 08.12.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/22673 E.  ,  2010/20475 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mühür bozma suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203/1. maddesi uyarınca 180 gün, 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 150 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 52/2. maddesi gereğince cezanın günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden 3.000,00 Türk lirası adlî para cezasına çevrilmesine dair ... (Yenihisar) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/02/2010 tarihli ve 2006/488 esas, 2010/112 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 14.07.2010 gün ve 2010/46748 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.08.2010 gün ve 180434 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede “Sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203/1. maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan para cezası seçilmek suretiyle 180 gün adlî para cezası ile cezalandırılması şeklinde hüküm kurulmuş ise de; söz konusu kararda cezanın alt sınırın üstünde belirlenmesini gerektirir herhangi bir gerekçe bulunmadığı halde, 5560 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden önceki haliyle para cezasının seçilmesi durumunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/1. maddesi uyarınca 5 gün adlî para cezası üzerinden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

Gereği görüşüldü;

1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın 52/1. Maddesinde adli para cezasının alt sınırının beş günden az olamayacağının belirtilmesi ve aynı yasanın 203. Maddesinde alt sınırı açıklanmaksızın seçimlik adli para cezasının öngörülmesi nedeniyle, mühür bozma suçundan dolayı adli para cezasının tercih edilmesi ve alt sınırdan uygulama halinde 5 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekmekte iken, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı yasayla değişik TCY.nın 61/9. maddesinde; "adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz" kuralı kabul edilmiştir. Sözü edilen yasal değişikliğin yürürlüğe girmesinden önce işlenen suçlar bakımından TCY.nın 7/2. maddesi uyarınca önceki hükmün ve dolayısıyla alt sınır olarak 5 gün adli para cezasının esas alınması gerekirken, incelenen dosyada mahkemece "asgari hadden ceza tayin edildiği" belirtilmesine karşın temel ceza olarak 180 gün adli para cezasının saptanmış olması yasaya aykırı görüldüğünden; 5271 sayılı CYY'nın 309/4-maddesi uyarınca; ... (Yenihisar) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.2.2010 tarihli ve 2006/488 esas, 2010/112 sayılı kararının YASA YARARINA BOZULMASINA, CYY.nın 309/4-d madde ve bendi uyarınca bozma konusu yasaya aykırılığın giderilmesi gerektiğinden; TCY.nın 203/1. Maddesi uyarınca zarar ve tehlikenin azlığı gözetilerek takdiren alt sınır tercih edilerek sanığın 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCY.nın 52/2. Maddesi gereği sanığın ekonomik dururjiujia göre bir günü takdiren 20TL kabul edilerek sonuç olarak 3.000TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, bozulan kararda yer alan öbür hususların olduğu gibi bırakılmasına, 08.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi

.