muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/134, Karar No: 2020/201, Tarih: 14.05.2020

Denetim süresi içerisinde yeni bir suç işlenmesi üzerine açıklanan ve kesinleşmesi hâlinde infaza verilecek olan hükmün, açıklanacak yeni hüküm olması, bu nedenle yargılama sonucunda ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açıkça hükmün gerekçesine yansıtılması gerekirken Yerel Mahkemece bu ilkelere uyulmayıp, hükme esas alınan ve reddedilen deliller tartışılmayarak CMK’nın 230. maddesinin ilk fıkrasının (b) bendine ve ulaşılan kanaate, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ile bunun nitelendirilmesine yer verilmeden yalnızca hükmün açıklanmasına ilişkin koşullar yönüyle değerlendirmede bulunularak anılan madde ve fıkranın (c) bendine aykırı olarak kurulan gerekçenin Anayasa'nın 141, CMK’nın 34. maddesinin ilk fıkrası ve aynı Kanun’un 230. maddesi uyarınca kanuni ve yeterli olmadığı, ayrıca bu durumun AİHS’nin 6. maddesi kapsamında adil yargılanma hakkının ihlâli niteliğinde olduğu kabul edilmelidir.

Öte yandan kararın gerekçeli olması, yargılamanın esaslı bir unsuru ve taraflar açısından bir hak olup keyfilik, tutarsızlık veya hukuki belirsizliklerin önüne geçilmesi, ilgililerin neden haklı veya haksız görüldükleri açıklanarak kanun yollarına başvurma haklarını etkili bir şekilde kullanmalarının sağlanması ve hükmün denetlenebilmesi bağlamında kanun yolu incelemesi sırasında öncelikle değerlendirilmelidir. Zira, akla, hukuka ve mantığa uygun, yargılama sürecini, savunmayı, delilleri ve olayları kapsayan, hâkimin vicdani kanaatine ne şekilde ulaştığını, somut olayı nasıl kavradığını, hangi düşünsel ve hukuksal tartışmalar sonucu kararın oluşturulduğunu gösteren yeterli ve makul bir gerekçe, sağlıklı bir kararın üzerine inşa edileceği yasal temel ve ön koşul olup eksik, şekli veya görünüşte bir gerekçe ile hükmün değerlendirilmesi ve denetlenmesi mümkün değildir.

Bu itibarla, itirazın değişik gerekçeyle kabulüyle Yerel Mahkeme hükmünün, öncelikle kanuni ve yeterli gerekçe içermeden kurulması nedeniyle sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 25.10.2017 tarih ve 43214-11668 sayılı bozma ilamının KALDIRILMASINA,

3- Bakırköy 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.11.2013 tarihli ve 644-677 sayılı hükmünün kanuni ve yeterli gerekçe içermemesi nedeniyle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 14.05.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5294, Karar No: 2018/1736, Tarih: 08.03.2018

**14. Hukuk Dairesi         2017/5294 E.  ,  2018/1736 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Davacı vekili tarafından, 12.08.2016 tarihinde verilen dilekçeyle ipoteğin fekki talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda: davanın reddine dair verilen 24.04.2017 tarihli hükmün ..... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından talep edilmiştir. Bölge adliye mahkemesince istinaf talebinin reddine dair verilen kararın Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 06.03.2018 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili ..... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili

Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 08.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2011/6379, Karar No: 2011/8111, Tarih: 23.09.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/6379 E.  ,  2011/8111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Çorlu Sulh Hukuk ve Iğdır Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, evlilik dışı dünyaya gelen küçüğün vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki,kısıtlı adayı ...'ın babası ile birlikte "...Mahallesi,A..., Cad., NO:...,...,.../Tekirdağ" adresinde İkamet ettiği 21 02.2011 tarihli polis tutanağından anlaşılmıştır. Bu nedenle uyuşmazlığın, Çorlu Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Çorlu Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 23.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13032, Karar No: 2016/10875, Tarih: 03.10.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/13032 E.  ,  2016/10875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ödemiş olduğu 7.800,00 TL yaz okulu ücretinin ticari faiz oranı ile birlikte davalıdan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

....Başkanlığının 19.06.2012 tarihli toplantısında yıllık ve yarıyıllık sınav takvimi uygulayan yükseköğretim kurumlarında 2011-2012 eğitim-öğretim yılından itibaren geçerli olmak üzere bütünleme sınav hakkı tanınmasına karar verildiği de gözetilerek, bu karar tarihi öncesi ve sonrasında davalı Üniversite tarafından davacının yaz okuluna katıldığı tarihler itibariyle bütünleme sınav hakkı tanınıp tanınmadığına ilişkin bilgi ve belgelerin davalı Üniversiteden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6752, Karar No: 2022/16104, Tarih: 15.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/6752 E.  ,  2022/16104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Kocaeli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının hatalı oluşması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre yapılan incelemede; dava konusu Kocaeli İli, Derince İlçesi, Çınarlı Köyü 2144 parsel sayılı taşınmazın 1989 yılında hükmen davacılar murisi ile dava dışı 3. kişiler adına tespit edildiği, yapılan orman tahdit çalışmları sonrasında taşınmazın orman sınırları içerisinde kaldığı anlaşıldığından, 26.03.1992 tarihinde taşınmazın tapu kaydına orman tahdit sınırları içerisinde kaldığına ilişkin şerh konulduğu, Kocaeli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/423 Esas, 2005/251 Karar sayılı dosyasında tapu malikleri davacıların kök murisi ve dava dışı üçüncü şahıslar tarafından davalı Hazine ve dava dışı orman idaresi aleyhine açılan davada 2144 (ifrazen 2316, 2317, 2318, 2319, 2320) parsel üzerindeki orman şerhinin iptali ile terkininin talep edildiği, yerel mahkeme tarafından Kocaeli İli, Derince İlçesi, Çınarlı Köyü 2144 parsel sayılı harita mühendisi Murat Yazıcı'nın 07.01.2004 tarihli rapor ve krokisinde orman sınırları dışında kalan (A) harfi ile gösterilen 311.717,44 m² yüzölçümündeki bölüm üzerindeki orman tahdidi şerhin kaldırılmasına, diğer bölümlerin ise orman sınırları içerinde kaldığı anlaşıldığından bu kısımlar bakımından şerhin kaldırılması talebinin reddine karar verildiği, bu kararın Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2006/7504 Esas, 2006/10287 Karar sayılı ile 25.11.2006 tarihinde onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davacılar tarafından 2144 parsel sayılı taşınmazdan ifrazen oluşan, tapuda halen davacılar ve bir kısım davacıların kök murisi ile dava dışı üçüncü şahıslar adına kayıtlı olup orman sınırları içerisinde kaldığından, tapu kaydında orman olduğuna dair şerh bulunan 2318 parsel sayılı taşınmaz bakımından, eldeki davanın 14.04.2016 tarihinde açıldığı anlaşılmıştır.

Davacılar tarafından 2144 parsel sayılı taşınmazdan ifrazen oluşan, tapuda halen davacılar ve bir kısım davacıların kök murisi ile dava dışı üçüncü şahıslar adına kayıtlı olup orman sınırları içerisinde kaldığından, tapu kaydında orman olduğuna dair şerh bulunan 2318 parsel sayılı taşınmaz bakımından, eldeki davanın 14.04.2016 tarihinde açıldığı anlaşılmıştır.

Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmaza emsal kıyaslaması yapılarak değer biçilmesinde ve taşınmazın gerçek bedelinin TMK'nın 1007. maddesi gereğince davalı Hazine'den tahsiline ve dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacılardan peşin alınan temyiz harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 15.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3141, Karar No: 2017/6251, Tarih: 16.11.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/3141 E.  ,  2017/6251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (...) 17. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/01/2014 gün ve 2013/171-2014/25 sayılı kararı onayan Daire’nin 07/12/2015 gün ve 2015/5654-2015/13065 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin annesi ...'nın vesayet altına alınması için 18.03.2009 tarihinde vasi tayini davası açıldığını, vasi tayini davası devam ederken ...'nın ... Holding A.Ş'deki % 22,25 oranındaki hissesini oğlu ...'ya devir ettiğinin öğrenildiğini, devir anında ...'nın hukuki işlem ve tasarruf muameleleri konusunda fiil ehliyetinin bulunmadığını, ileri sürerek müvekkilinin annesi ...'nın ... Holding A.Ş'deki %22,25 oranındaki hissesinin ...'ya devir ve temliki işleminin iptalini ve yok sayılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davanın aktif husumet yönünden reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 4,60 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 16/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5329, Karar No: 2024/1175, Tarih: 23.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/5329 E.  ,  2024/1175 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ :

EK KARAR SAYISI : 1997/392 E., 1997/1355 K.

ŞİKÂYETÇİLER : .., ..., ...

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlünün (suça sürüklenen çocuk) hakkındaki 18.12.1997 tarih ve1997/392 E., 1997/1355 K. sayılı kararın usûlüne uygun olarak müdafie tefhim edildikten sonra hükümlünün (suça sürüklenen çocuk ) yasal süre geçtikten sonra 28.02.2022 tarihinde temyiz talebinde bulunması üzerine temyiz isteminin reddine dair mahkemenin 18.03.2022 tarihli ek kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 23.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/871, Karar No: 2018/226, Tarih: 22.05.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/871 E.  ,  2018/226 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 27.12.2016

Sayısı : 513-459

Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı TCK'nun 87/4-son, 29, 62, 53, 63 ve 54. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve müsadereye ilişkin Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07.12.2007 gün ve 269-433 sayılı hükmün, sanık müdafii ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 28.02.2013 gün ve 9505-1603 sayı ile;

"1-Dosyanın ve maktulün yeleğinin ilgili Adli Tıp Kurumu İhtisas Kurulu Başkanlığına gönderilerek;

a- Maktulde meydana gelen yaralanmaya neden olan atışın uzaklığı,

b- Otopsi raporuna göre maktulde tespit edilen saçma tanesinden kaynaklanan yaralanmalar ile maktulün kullandığı motosikletteki saçma tanesi isabetleri değerlendirildiğinde bu isabet ve yaralanmaların av tüfeği ile kaç atış sonucunda meydana gelebileceği,

c- Maktulün, sanığın evinin bahçesinde ateş etmesi sonucu vurulduğu kabul edilir ise; bu şekilde yaralanan bir kişinin motosikletle olay yerinden yaklaşık 3.500 metre uzaklaşıp uzaklaşamayacağı hususlarında rapor alınarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabule göre de; olayda kullanılmayan ve suçla ilgisi olmayan emanette kayıtlı 7,65 mm çapında 4 adet çekirdek, 4 adet kovan ve 16 adet merminin müsaderesine karar verilmesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan yerel mahkemece 27.05.2014 gün ve 156-186 sayı ile, meşru savunma sınırının mazur görülebilecek bir heyecan, korku ve telaş nedeniyle aşıldığı kabul edilerek 5237 sayılı TCK'nun 27/2, 54 ile 5271 sayılı CMK'nun 223/3-c maddeleri uyarınca sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ve müsadereye karar verilmiş, bu hükmün de Cumhuriyet savcısı ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 12.10.2016 gün ve 4355-3573 sayı ile;

"...Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü tarladan dönen sanığın ikamet ettiği evin bahçesine girdiğinde, maktulün evinin merdivenlerinden inmekte olduğunu gördüğü, sanığı gören maktulün kaçmaya başladığı, sanığın durması için bağırması ile üzerindeki silahı sanığa doğrulttuğu, silahı gören sanığın evinin zemin kat duvarında asılı bulunan av tüfeğini aldığı ve bu sırada bahçe duvarından atlayarak kaçmaya çalışan maktule ateş ettiği, maktulün duvardan atlayarak motosikleti ile olay yerinden uzaklaştığı, evin içerisine giren sanığın yatak odasının dağıtılmış vaziyette olduğunu görünce, eşine ait ziynet eşyalarının çalındığını anladığı ve evden dışarı çıkarak babasına ait araç ile maktulün peşinden gittiği, maktule yaklaştığında onun düştüğünü gördüğü ve motosikletin olduğu yere doğru bir kez daha ateş ettiği, maktulün av tüfeği saçma taneleri yaralanmasına bağlı iç organ yaralanmasından gelişen iç kanama sonucu öldüğü anlaşılan olayda,

Sanığın evi ve müştemilatı terk edip kaçmakta olan maktule ateş etmesi, kullanılan tüfeğin niteliği ve öldürücü gücü, atış mesafesi dikkate alındığında, sanığın maruz kaldığı tehlikenin ağırlığıyla orantılı olmayacak şekilde karşılık verdiği, bu itibarla sanığın, ağır haksız tahrik altında maktulü öldürdüğünün kabulü ile azami oranda haksız tahrik indirimi uygulanarak kasten öldürme suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi yerine oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi..." isabetsizliğinden bozulmasına oyçokluğu ile karar verilmiş,

Daire Üyesi D. Kahveci; "...Sanığın eyleminin ağır haksız tahrik altında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu oluşturduğu" görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

Yerel mahkeme ise 27.12.2016 gün ve 513-459 sayı ile önceki hükmünde direnmiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de Cumhuriyet savcısı ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2017 gün ve 6656 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle dosya, 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 31.05.2017 gün ve 656-2034 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 27/2. maddesinin uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığının ve suç niteliğinin belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme kararı verilmesinin, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 27/2. maddesinin uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığının ve suç niteliğinin belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme kararı verilmesinin, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra sanık ...’ın hazır bulunduğu 27.12.2016 tarihli oturumda, yerel mahkemece sırasıyla katılan ... ve vekili, Cumhuriyet savcısı ile sanık ve müdafiinden bozma ilamına karşı diyeceklerinin sorulduğu, hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme kararına konu hükmün kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nun 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama aşamasında katılan ... ve vekili, Cumhuriyet savcısı, sanık ve müdafiinin bozma ilamına ilişkin görüşü alındıktan sonra, hazır bulunan sanığa son sözleri sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nun 216/3. maddesine açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle yerel mahkemenin direnme kararına konu hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.12.2016 gün ve 513-459 sayılı direnme kararına konu hükmünün, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.05.2018 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.