muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4872, Karar No: 2023/7740, Tarih: 21.12.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/4872 E.  ,  2023/7740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/60 E., 2022/732 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret/Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adıyaman 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2012/415 E., 2018/145 K.

Taraflar arasındaki tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... vekili dava dilekçesinde özetle; Adıyaman ili, Merkez ilçesi, ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ve sınırları dava dilekçesinde belirtilen tescil harici taşınmaz bölümünün davacı tarafından imar-ihya edilerek 23 yılı aşkın süreden beri buğday, arpa, tütün ve mercimek gibi ürünler ekilmek suretiyle kullanıldığını, 1989 yılında imar ve ihya çalışmalarını bitirerek ekimini yaptığını öne sürerek taşınmazın davacı adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın dere yatağı olduğunu, özel mülkiyete konu olamayacağını, zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığını belirterek davanın reddini istemiş, yargılama sırasında davaya konu taşınmaz bölümlerinin Hazine adına tescilini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın uygulama imar planı dışında ancak belediye sınırları içinde olduğunu, kadastro çalışmalarında dere ve devamı olarak kullanılan bir yer olduğundan tescil dışı bırakıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; soyut tanık ve yerel bilirkişi anlatımlarına ve zemin durumunun zirai faaliyet alanı olmasına itibar edilmediği, bilimsel verilere dayalı ve gerekçeli bilirkişi raporlarına göre davaya konu taşınmazda 1985 ve 1992 yıllarında herhangi bir kullanımın tespit edilemediği, 1999 yılında ise (A) ve (B) harfi ile gösterilen bölümler yönünden imar ve ihyanın bulunduğunun tespit edildiği, buna göre davacının dere yatağı olan taşınmazı imar ve ihyaya 1992 yılından sonra başladığı ve dava tarihi itibariyle kazandırıcı zamanaşımı koşullarının davacı lehine oluşmadığı, ayrıca davaya konu taşınmazın dere yatağı vasfında olduğu gerekçesiyle davalı Hazinenin tescil talebi nazara alınarak davanın reddine, davaya konu taşınmaz bölümlerinin davalı ... adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ... vekili ile davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı ... vekili istinaf başvurusu dilekçesinde özetle; davaya konu taşınmazların imar-ihyasına 1989 yılında başlanarak 1992 yılında taşınmazın ilk ekiminin yapıldığını, hava fotoğrafında davaya konu alanların aynı mahiyette olduğunun açıkça görüldüğünü, Adıyaman ili çevresinde tarımsal iklimin kısa sürmesi nedeniyle 1992 tarihli hava fotoğrafının çekildiği mevsime bağlı olarak kullanımın görülmemiş olabileceğini, yerel bilirkişi beyanları ile ziraat bilirkişi raporunun lehe olduğunu, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediğini, hava fotoğraflarının çok ciddi ve tek delil olarak değerlendirilmesinin isabetsiz olduğunu, dava tarihinde 20 yıllık zilyetlik süresinin tamamlandığını, ayrıca davalı ... yasal hasım olduğundan davalı lehine yalnızca maktu vekalet ücretine hükmedilebileceğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; davalı İdare lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmesinin isabetsiz olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bilirkişilerce yapılan hava fotoğrafı incelemesi ve jeoloji bilirkişi raporu ekindeki fotoğraflar dikkate alındığında davacının taşınmazlar üzerinde imar-ihya tamamlandıktan sonra dava tarihine kadar 20 yıllık ekonomik amaca uygun zilyetliğinin bulunduğunun ispat edilemediği ve Mahkemece harçlandırılan değer üzerinden hükmedilen vekalet ücretinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı ... vekili ile davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı ... vekili temyiz dilekçesinde istinaf dilekçesindeki hususları tekrarlamıştır.

2.Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; harçlandırılan dava değerinin 545.144,00 TL olduğunu, davalı İdare lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmesinin isabetsiz olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713 üncü maddesinin 1 inci fıkrası ve 6 ncı maddesi, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 üncü ve 17 nci maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 190 ıncı maddesi.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713 üncü maddesinin 1 inci fıkrası ve 6 ncı maddesi, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 üncü ve 17 nci maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 190 ıncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Dosyanın içeriğinden, ilgili çalışma alanında 1988 yılında başlayarak 20.10.1989 tarihinde kesinleştirilen kadastro çalışmalarında davaya konu taşınmaz bölümlerinin bulunduğu yerin paftasında "Feleket deresi" olarak belirtildiği, davanın 22.06.2012 tarihinde imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak açıldığı anlaşılmıştır.

2.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre taraf vekillerinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3.Ne var ki, Mahkemece görülen tescil davası sonucunda davanın reddine karar verilmiş, davalı ... vekili hükmü vekalet ücreti yönünden istinaf ve temyiz etmiştir. HMK'nın 323 üncü maddesinin ilk fıkrasının (ğ) bendinde "Vekille takip edilen davalarda kanun gereğince takdir olunacak vekâlet ücreti" nin de yargılama giderleri arasında olduğu düzenlenmiş; AAÜT'nin 13 üncü maddesinde "hukuki yardımın konusu para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için bu Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla bu Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir." hükmüne yer verilmiştir.

4.Somut olayda; dava değerinin davaya konu taşınmazın dava tarihindeki değerine eşit olduğu, Mahkemece 05.08.2014 tarihinde yapılan keşif üzerine dava tarihine en yakın tarihte düzenlenen bilirkişi heyeti raporuna göre davaya konu taşınmazların toplam değerinin 190.800,40 TL olduğu, bu değer üzerinden davalı ... lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmiş olması isabetsizdir.

5.Ne var ki, anılan husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı ... vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazının kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (6) numaralı bendinde yer alan “2.180,00 TL” ibaresinin çıkartılarak yerine “17.398,08 TL” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

İstek hâlinde peşin alınan temyiz harcının ilgiliye iadesine,

2. Davalı ... vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazının kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (6) numaralı bendinde yer alan “2.180,00 TL” ibaresinin çıkartılarak yerine “17.398,08 TL” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

İstek hâlinde peşin alınan temyiz harcının ilgiliye iadesine,

Temyiz eden davalı ... harçtan muaf bulunduğundan bu hususta karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.12.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10172, Karar No: 2018/14897, Tarih: 24.12.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/10172 E.  ,  2018/14897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun 07.05.2015 tarihinde tefhim edilen hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 15.05.2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 24.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7373, Karar No: 2010/11674, Tarih: 20.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/7373 E.  ,  2010/11674 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikâyet, sıra cetvelinde üst sırada bulunan alacaklı ...’nun alacağının zamanaşımına uğradığı iddiasıyla sıra cetvelinin iptali istemine yöneliktir.

İcra Mahkemesi'nce şikâyet olunanın alacağının zamanaşımına uğramadığı gerekçesiyle şikâyetin reddine karar verilmiş; hüküm şikâyetçi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle alacağın zamanaşımına uğradığı iddiasının üçüncü kişi konumundaki şikâyetçi tarafından ileri sürülmesine yasal olanak bulunmamasına göre şikâyetçi vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, 20.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3855, Karar No: 2021/9953, Tarih: 08.07.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/3855 E.  ,  2021/9953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Kusur raporlarının, 506 sayılı Yasa, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır. Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular ile tüm dava dosyası dikkate alındığında, özellikle davalı belediye ile diğer davalı ... arasındaki ilişkinin istisna akdi olduğu belirgindir. Ne var ki, kazaya konu binanın ve yapılan iş nedeniyle kurulan iskelenin akım yönetmeliğine uygun olmaması nedeniyle kusur raporunda davalı belediyeye verilen kusurun 3. kişi sıfatıyla değerlendirilmesi gerektiği ile davalı belediyenin 506 sayılı Yasanın 10. maddesi uyarınca sorumluluğununda bulunmadığı gözetilerek karar tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirir.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 08.07.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/21739, Karar No: 2013/30359, Tarih: 18.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/21739 E.  ,  2013/30359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Karşılıksız yararlanma, mühür bozma

HÜKÜMLER : Karşılıksız yararlanma suçundan; ceza verilmesine yer olmadığına. Mühür bozma suçundan, Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığa ait sayacın suç tarihinden önce mühürlenip mühürlenmediğine ilişkin katılan kurumun 26/04/2011 tarihli yazı cevabı ile ilk mühürleme belgesi olarak yazı ekinde gönderilen abonman sözleşmesinde sözkousu sayacın mühürlendiğine dair herhangi bir bilgi bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığa yüklenen mühür bozma suçundan beraat kararı verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle ceza verilmesine yer olmadığına ve beraate dair hükümlerin kısmen istem gibi ONANMASINA, 18/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19896, Karar No: 2007/19262, Tarih: 25.10.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/19896 E.  ,  2007/19262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 2.2.2006 tarihinden itibaren ölüm aylığı almaya hak kazandığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 25.10.2007 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Yasa'nın 41.maddesinde yer alan " üç tam yıl" ibaresini "beş tam yıl" olarak değiştiren 4.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı Kanun Hükmündeki Kararnamenin 19.maddesi Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ile 8.8.2001 günü yürürlükten kaldırılmıştır. Ancak 4956 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile 1479 sayılı Yasa’nın 41. maddesi 2. kez düzenlenerek ölüm aylığına hak kazanabilmek için “ 5 tam yıl ” sigorta primi ödemek koşulu yeniden metinde yer almış bu madde 8.8.2001tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 1479 sayılı Yasa’nın 41. maddesini ilk fıkrasının yürürlüğe giriş maddesi olan 57/b maddesi Anayasa Mahkemesinin 24,6,2004 ve 2004/18 Esas, 2004/ 89 Karar sayılı kararı ile iptaline karar verilmiş karar 23.11.2004 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanmış ve altı ay sonra 24.5.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Böylece 8.8.2001 tarihi ile 2.8.2003 tarihi arasında bir boşluk dönemi oluşmuş olup bu boşluğun hak sahibinin kazanılmış hakları nedeniyle anılan yasa maddesindeki “3 yıllık süre” uygulaması yoluyla doldurulması gereklidir.

Sigortalılara ve hak sahiplerine sigortalının askerlikte er olarak geçen hizmet süreleri ve yedek subay okulunda geçen sürenin tamamını borçlanma olanağı veren 1479 sayılı Yasa’nın ek 9.maddesi uyarınca borçlanılan sürenin, sigortalılık süresi olarak değerlendirilebilmesi, başvuru ile yasada belirtilen süre içerisinde olmak üzere borçlanma primlerinin Kuruma ödenmiş olması koşuluna bağlı bulunmaktadır. Yasada belirtilen borçlanma koşulları gerçekleşmeden, askerlikte geçen sürenin sigortalılık süresi olarak değerlendirilmesine yasaca olanak bulunmamaktadır.

Davada uyuşmazlık konusu olan husus, ölüm aylığı tahsis koşullarının belirlenmesinde 2.8.2003 tarihinden sonra borçlanılarak primi ödenecek olan askerlik süresinin ölüm tarihi olan 29.8.1990 tarihinde ve 8.8.2001-2.8.2003 tarihleri arasındaki boşluk döneminde prim ödeme süresine dahil edilip edilemeyeceği konusundadır.

Davada uyuşmazlık konusu olan husus, ölüm aylığı tahsis koşullarının belirlenmesinde 2.8.2003 tarihinden sonra borçlanılarak primi ödenecek olan askerlik süresinin ölüm tarihi olan 29.8.1990 tarihinde ve 8.8.2001-2.8.2003 tarihleri arasındaki boşluk döneminde prim ödeme süresine dahil edilip edilemeyeceği konusundadır.

Yapılan incelemede 2926 sayılı Yasa’ya tabi sigortalının ölüm tarihi olan 29.8.1990 tarihinde Yasa’da “üç tam yıl” prim ödeme koşulu aranmakta ise de prim ödeme gün sayısı 1 yıl 4 ay 28 gün olduğu anlaşılmakla bu koşul yerine gelmemiş, hak sahibi davacı gerek bu dönemde gerekse Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ile oluşan 8.8.2001-2.8.2003 tarihleri arasındaki boşluk döneminde askerlik süresini borçlanma ve ölüm aylığı tahsis talebinde bulunmamış 1479 sayılı Yasa’nın 4956 sayılı Yasa ile değişik 41.maddesinin yürürlükte olduğu ve “ beş tam yıl” prim ödeme koşulunun bulunduğu 27.1.2006 tarihinde askerlik süresini borçlanma talebinde bulunup borçlanma bedelini ödemek suretiyle ölüm aylığı tahsisi talep etmiştir. 1479 sayılı Yasa’nın 41.maddesinde primi ödenmiş sigorta süresinden söz edildiğinden bu tarihten sonra askerlik borçlanması yoluyla elde edilen sigortalılık süresinin ölüm tarihinde veya boşluk dönemi koşullarının belirlenmesinde değerlendirilmesine yasaca olanak bulunmamaktadır. Yargıtay HGK.’nun 30.3.2005 günlü 2005-10-138 Esas, 2005-221 Karar sayılı Kararı’da bu yöndedir.

Davacıya ölüm aylığı bağlanması gerektiğine ilişkin mahkeme kararının bu nedenle bozulması düşüncesinde olduğumdan Sayın Çoğunluğun onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/17779, Karar No: 2014/12667, Tarih: 25.12.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/17779 E.  ,  2014/12667 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2013/26185

Mahkemesi : Mersin 1. Çocuk Mahkemesi

Tarihi : 10.12.2012

Numarası : 2011/799 - 2012/762

Suç : Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma,

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezaların sürelerine göre koşulları bulunmadığından sanık S.. İ.. müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİNE,

Örgüt adına mala zarar verme suçunu işleyen sanık S.. İ.. hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek suçundan dolayı her zaman dava açılıp karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanıkların üzerlerine atılı görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediklerine dair savunmalarının aksine, mahkumiyetlerine yeterli, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, mevcut şüphenin de sanıklar lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yüklenen suçtan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- Sanık S.. İ..'ın 08.02.2011 tarihinde gerçekleştirdiği araç yakma eyleminin, TCK'nın 170. maddesinde düzenlenen yangın çıkarma suçu ile TCK'nın 152/2-a maddesinde tanımlanan yakarak mala zarar verme suçunu oluşturacağı düşünülebilir ise de; TCK'nın 42. maddesinde düzenlenen bileşik suç hükümleri nazara alındığında yangın çıkarma fiili araç yakma suçunun ağırlaştırıcı nedenini oluşturması dolayısıyla tek fiil sayılıp sadece yakarak mala zara verme suçundan cezalandırılması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden ayrıca genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan da mahkumiyetine karar verilmesi,

3- Hükümden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 65. maddesi ile mala zarar verme suçunu düzenleyen TCK'nın 152/2-a maddesinde yapılan değişiklik karşısında sanık S.. İ..'ın hukuki durumunun yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

4- Sanıklara yüklenen silahlı terör örgütünün propagandasını yapma ve 2911 sayılı Kanuna aykırılık suçlarının tarihleri, işlenme yöntemleri ve temel şekilleri itibariyle gerektirdikleri cezaların sürelerine göre; hüküm tarihinde yürürlükte olan 6352 sayılı Kanunun geçici 1/b maddesi nazara alınarak kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.