muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6246, Karar No: 2021/8491, Tarih: 15.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/6246 E.  ,  2021/8491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının reddine dair verilen hüküm hakkında, bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacılar vekili ve davalılardan ... Engürüsağ Sağlık Turz.Eğitim Hizm.İnş Taah. A.Ş., ... ve ... vekilinin istinaf isteminin esastan reddine dair verilen hükmün ve ek kararın süresi içinde davacılar vekili ve davalı ... Engürüsağ Sağlık Turz.Eğitim Hizm.İnş Taah A.Ş., ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; davacı ...'ın 24/06/2014 tarihinde doğum için davalı özel sağlık kurumuna yatış yaptığını, davacının davalı doktor ... tarafından normal doğuma zorlandığını ve normal doğumun gerçekleşmemesi üzerine sezaryen ile doğuma karar verilip acil ameliyata alındığını, ameliyata diğer davalı doktorlar ... ve ...'ın da katıldıklarını, sezaryen ile doğumun gerçekleştiğini, ancak davacının uzun bir süre normal doğuma zorlanması nedeniyle bebeğin sorunlu olarak anomalilerle doğduğunu, ameliyattan sonra davacının tüm kanının rahimden boşanması üzerine fenalaştığını ve saat 21:30'da ameliyata alındığını, operasyon sırasında davacının solunumunun durduğunu, kan verilmesine rağmen şokun derinleştiğini ve elektro şok uygulanarak hayata döndürüldüğünü, ameliyat sırasında kanama oluştuğunu ve kanamayı durdurmak için davacının onayı dışında yumurtalıklarının ve rahminin alındığını, bu nedenle erken menopoza girdiğini, dava konusu olayın meydana gelmesinde davalıların kusurlu olduklarını ileri sürerek; davacı ... için 40.000TL manevi tazminat ile fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile 500TL maddi tazminat, davacı ... için 10.000TL manevi tazminat ile müşterek çocuğun tedavisi için yapılmış ve yapılacak masraflara ilişkin olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 1.000TL maddi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

İlk derece mahkemesince, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; tarafların istinaf taleplerinin ayrı ayrı reddine dair verilen karar; davacı vekili tarafından, tavzih isteminin reddine ilişkin ek karar ise; bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacılar vekilinin karara yönelik temyiz itirazları ve bir kısım davalılar vekilinin tavzih talebinin reddine dair ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacılar vekilinin karara yönelik temyiz itirazları ve bir kısım davalılar vekilinin tavzih talebinin reddine dair ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2) 492 sayılı Harçlar Kanununun 2. Maddesinde; "Yargı işlemlerinden bu kanuna bağlı (1) sayılı tarifede yazılı olanların yargı harçlarına tabi olacağı", (1) sayılı Tarifenin III karar ve ilam harcı başlıklı 1/a madddesinde "Konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden binde 68.31 oranında nisbi harç alınacağı", 1/e maddesinde de "yukarıdaki nisbetlerin Bölge Adliye Mahkemeleri, Bölge İdare Mahkemeleri, Danıştay ve Yargıtay'ın tasdik veya işin esasını hüküm altına aldığı kararları içinde aynen uygulanacağı", 492 sayılı Harçlar Kanununa bağlı (1) sayılı tarifenin (III) kısmının ikinci bendinin (a)fıkrası uyarınca davanın reddi halinde maktu harç alınacağı belirtilmektedir.

Harç kamu düzenine ilişkin olup, taraflarca bu konu temyiz nedeni olarak ileri sürülmemiş olsa bile, temyiz incelemesi sırasında harç alınması gerekip gerekmediği Yargıtayca resen incelenir.

Somut uyuşmazlıkta; bölge adliye mahkemesince, davacılar vekili ve bir kısım davalılar vekilinin istinaf istemlerinin ayrı ayrı esastan reddine, bakiye 3.482,06TL istinaf karar harcının bir kısım davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Ancak, davanın ilk derece mahkemesince reddine karar verilmiş olması karşısında bir kısım davalılar hakkında maktu istinaf karar harcına karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu bir kısım davalılardan nispi istinaf karar harcının tahsiline karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmeyeceğinden, bölge adliye mahkemesi kararının düzeltilerek onanması HMK'nın 370/2 maddesi hükmü gereğidir.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmeyeceğinden, bölge adliye mahkemesi kararının düzeltilerek onanması HMK'nın 370/2 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıdaki birinci bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin karara yönelik temyiz itirazları ve bir kısım davalılar vekilinin tavzih talebinin reddine dair ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle bölge adliye mahkemesi kararının (3) numaralı bendinde yer alan “ Bakiye 3.482,06TL istinaf karar harcının davalılar ... Eng. Sağlık Turz. Eğitim Hizm. İnş. Taah. AŞ., ... ve ...'den tahsiline,” ifadesi çıkartılarak yerine "492 sayılı Harçlar Kanunu’na ekli (1) sayılı tarife gereğince alınması gereken 44,40TL istinaf karar harcının davalılar ... Eng. Sağlık Turz. Eğitim Hizm. İnş. Taah. AŞ., ... ve ...'den tahsiline," ifadesinin yazılmasına, hükmün bu haliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 15/09/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1147, Karar No: 2006/3388, Tarih: 24.04.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/1147 E.  ,  2006/3388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-5263 Sayılı Yasanın 19.maddesi ile 3294 Sayılı Yasanın 7.maddesinde yapılan değişikliğe uygun olarak, vakıf mütevelli heyetinin yeni oluşumunun senette düzenlenmesine değişiklikten önceki mütevelli heyetin karar vermesi gerekir. Buna göre, somut olayda değişiklikten önce mütevelli heyette yer alan İl Emniyet Müdürüne mütevelli heyette yer verilmesi gerektiği gözardı edilerek İl Tarım Müdürünün katılımı ile değişiklik kararı alınmış olması,

2-5263 Sayılı Yasa ile yapılan değişikliğe bağlı kalınarak vakıf senedinin mütevelli heyet başlığını taşıyan 9.maddesinin “Mülki idare amiri vakfın tabii başkanı olup, Belediye Başkanı, Defterdar, İl Milli Eğitim Müdürü, İl Sağlık Müdürü, İl Tarım Müdürü, İl Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Müdürü ve İl Müftüsü vakfın mütevelli heyetini oluşturur. Ayrıca her faaliyet dönemi için, il dahilindeki köy ve mahalle muhtarlarının valinin çağrısı üzerine yapacağı toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile kendi aralarından seçecekleri birer üye ile ilde kurulu ve Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşlarının yöneticilerinin kendi aralarından seçecekleri iki temsilci ve hayırsever vatandaşlar arasından İl Genel Meclisinin seçeceği iki kişi mütevelli heyetinde görev alırlar. İlde Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşu olmaması halinde hayırsever vatandaşlar arasından İl Genel Meclisinin seçeceği üçüncü bir kişi daha mütevelli heyetinde görev yapar.” şeklinde hazırlanması gerekirken bu hususa dikkat edilmeden ve dava konusu ile ilgisi olmayan vakıf senedinin 7. maddesinin değiştirilmesine ilişkin olarak hazırlanan değişiklik senedinin tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4537, Karar No: 2015/17216, Tarih: 14.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4537 E.  ,  2015/17216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şarkışla Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2011

NUMARASI : 2011/149-2011/400

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı S. D. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı S. D. vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Resmi verilere göre, değerlendirmede esas alınan patatesin yıllık verimi 1800-3000 kg. olup, asgari miktardan da az olarak 1400 kg. alınması ve 2011 yılı üretim giderleri ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatı getirtilip, rapor denetlenmeden hüküm kurulması,

2-Taşınmazın net gelirinin hesabında üretim maliyetlerine sermaye faizi eklenmek suretiyle eksik bedel tespiti,

3-Davacı idare harçtan muaf olmadığı halde, muaf kabul edilerek harç tahsiline yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

4-Fen bilirkişi raporuna göre, kanal olarak kamulaştırılan kısmın niteliği ile Hazine adına, kalan (A) harfi ile gösterilen kısmın ise tapudaki niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

5-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 28.05.2011 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Davalı S. D. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı S. D. 'den peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1587, Karar No: 2011/2536, Tarih: 13.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/1587 E.  ,  2011/2536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- KARAR -

2797 Sayılı Yasa'nın 14.maddesini değiştiren 6110 Sayılı Yasa'nın 8.maddesinde ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 12.05.2011 tarih ve 2011/1 sayılı Kararı'nda daireler arası iş bölümünün belirlemesinde mahkeme kararındaki nitelendirmenin esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirilmesine göre, uyuşmazlık, üyelik devir sözleşmesine konu devir bedelinin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesi istemine ilişkin olup, kararın temyiz incelemesi Yüksek 13. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

Dava dosyası en son Yüksek 11. Hukuk Dairesinin görevsizlik kararı ile Dairemize geldiğinden Yargıtay Başkanlar Kurulunun 04.02.2010 tarih ve 3 sayılı kararı uyarınca, üçüncü Dairece başka bir daireye gönderme kararı verilmeden dosyanın işbölümü uyuşmazlığının çözümlenmesi için doğrudan Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yüksek Birinci Başkanlığa GÖNDERİLMESİNE, 13.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7969, Karar No: 2014/1324, Tarih: 28.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/7969 E.  ,  2014/1324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, akrabası olan katılandan hastasını doktora götürmek için teslim aldığı ... plakalı aracını iade etmeyerek Uşak galericiler sitesinde otomobil alım satımı yapan ... isimli şahıstan aldığı 1000 TL para karşılığında teminat olarak bırakmak suretiyle veriliş gayesinin dışında tasarrufta bulunduğu anlaşılmakla, atılı suçun sübut bulduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- 5237 sayılı Kanunda 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet

Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde doğrudan adli para cezası tayin edilmesi ve hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek fazla ceza tayini,

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde doğrudan adli para cezası tayin edilmesi ve hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek fazla ceza tayini,

2- 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarına ilişkin hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilmeye kadar, 1. fıkrada yazılı diğer hak yoksunluklarının cezanın infazı tamamlanıncaya kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, adli para ceza tayin edilmesine ilişkin hükümde yer alan "450 TL" ibarelerinin yerine sırasıyla "sanığın 5 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına" ve " sanığa verilen 5 gün adli para cezasının TCK'nın 52. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den 100 TL adli para cezasına çevrilmesine" yazılması ve hükümde 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüme " 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/290, Karar No: 2022/439, Tarih: 14.06.2022

**Ceza Genel Kurulu         2022/290 E.  ,  2022/439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Daires: 2. Ceza Dairesi

Sanık ...'ın, nitelikli hırsızlık suçundan TCK'nın 142/2-h, 143, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin ... 7. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 07.04.2015 tarihli ve 90-272 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesince 04.12.2019 tarih ve 6230-15448 sayı ile onanmasına karar verilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 30.12.2021 tarih ve 156882 sayı ile; "28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı ve TCK'nın 143. maddesi uyarınca cezada yapılan arttırım da dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddeleri uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği hâlde, bu yasal zorunluluğa uyulmadan yargılamaya devamla 5271 Sayılı CMK’nın 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılmak suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlandığı," düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 07.07.2020 tarihli ve 173 sayılı kararı ile Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 26.09.2020 tarihinden geçerli olmak üzere kapatılmasına ve arşivinde bulunan tüm işlerin Yargıtay 2. Ceza Dairesine devrine karar verilmesi nedeniyle CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 2. Ceza Dairesince, 30.03.2022 tarih ve 1950-6264 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; TCK'nın 142/2-h ve 143. maddeleri uyarınca nitelikli hırsızlık suçundan yargılanan sanığa, CMK'nın 150/3. maddesi gereğince zorunlu müdafi atanmasının gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir. İncelenen dosya içeriğinden;Sanık ...’ın 07.01.2015 tarihinde gece saat 00.00 sıralarında açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen bir arkadaşı ile birlikte katılan ...’a ait ... yerine hırsızlık amacıyla geldiği, kapı kilidini kırarak girdiği ... yerinden çay ocağı, üç tane çaydanlık, ... altlığı, bilgisayar monitörü, araba teybi ve 50 TL’yi çaldığı iddiasıyla, TCK’nın 142/2-h, 143 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı,

Sanığın; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul ya da sağır ve dilsiz olmadığı,Kovuşturma aşamasında sanığa yasal hakları okunarak bir müdafinin yardımından faydalanma hakkına sahip olduğunun hatırlatıldığı, sanığın, müdafi istemediğini ve savunmasını kendisinin yapacağını belirtmesi üzerine, müdafi görevlendirilmeden savunmasının alınarak mahkûmiyet hükmü kurulduğu,Sanığa atılı TCK'nın 142. maddesinin 2. fıkrasının (h) bendinde düzenlenen "Herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık" suçu için beş yıldan on yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü, eylemin gece vakti işlenmesi hâlinde ise aynı Kanun’un 143. maddesi uyarınca verilecek cezanın yarı oranında artırılacağının düzenlendiği, Anlaşılmaktadır.

I- Sanığa müdafi atanmasının gerekip gerekmediğine ilişkin uyuşmazlık konusunun değerlendirilmesinde;

I- Sanığa müdafi atanmasının gerekip gerekmediğine ilişkin uyuşmazlık konusunun değerlendirilmesinde;

Savunma hakkı, Anayasamızın 36. maddesinde güvence altına alınmış ve herkesin meşru vasıta ve yollardan yararlanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma hakkına sahip olduğu belirtilmiştir. Sanık bu hakkını bizzat kullanabileceği gibi müdafisi aracılığı ile de kullanabilir. Nitekim ülkemizin de kabul ettiği Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkının asgari şartlarını gösteren 6. maddesinin 3/c bendinde; “Bir suç ile itham edilen herkes:... c) Kendisini bizzat savunmak veya seçeceği bir müdafinin yardımından yararlanmak; eğer avukat tutmak için gerekli maddi olanaklardan yoksun ise ve adaletin yerine gelmesi için gerekli görüldüğünde, resen atanacak bir avukatın yardımından ücretsiz olarak yararlanabilmek, …haklarına sahiptir.” denilmek suretiyle, sanığın kendisini bizzat savunma hakkının yanında, müdafi tayin etme yetkisi ile belirli şartlarda müdafiden ücretsiz yararlanabilme hakkının da bulunduğu belirtilmiştir.Görüldüğü gibi, Sözleşme’nin 6. maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendindeki düzenlemede isnat altında bulunan kişi, savunma hakkının kullanılmasında üç ayrı hakka sahiptir. Bunlar kendisini bizzat savunma, kendi seçtiği bir müdafi yardımından yararlanma ile bir müdafiye sahip olmak için gerekli malî olanaktan yoksun ise ve adaletin yerine gelmesi için gerekli görülürse resen atanacak bir müdafi yardımından yararlanma hakları olup suç isnadı altında bulunan kişinin kendisini bizzat savunması devlet tarafından talep edilemez.Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında da, mutlak olmamakla birlikte cezai bir suçla itham edilen herkesin gerekiyorsa resmî olarak görevlendirilen bir avukat tarafından etkili bir şekilde savunulması hakkının, adil yargılanmanın temel özelliklerinden biri olduğu (Poitrimol/Fransa, B. No: 14032/88, 23/11/1993, § 34; Demebukov/..., B. No: 68020/01, 28/2/2008, § 50), suçlama nedeniyle alabileceği özgürlükten mahrum bırakılmayı gerektiren bir ceza ve davanın mevcudiyeti hâlinde, müdafi yardımı sağlanmasında sanığın hukuki menfaatinin bulunduğu (Talat Tunç/Türkiye Davası, B. No: 32432/96, 27.03.2007), fakat avukat tayin edilmesinin tek başına sanığa yapılacak adli yardımın etkili olmasını ... etmediği (Salduz/Türkiye [BD], § 51) hususları vurgulanmıştır.