muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/16703, Karar No: 2006/14062, Tarih: 04.12.2006

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının ziraat odası kaydının 21.03.2006 tarihinde başladığı, tarım kredi kooperatifi ortağı olmadığı, üzerine kayıtlı zirai arazilerinin bulunduğu, teslim ettiği tütünlerin bedelinden 1994,2001 yılları arasında prim kesintilerinin yapıldığı, tanıklarca da 1994-2000 yılları arasında tütün ekimi yaptığının doğrulandığı görülmüştür.

Davacıdan son prim kesintisinin yapıldığı 08.05.2001 tarihinden Bağ-Kur sigortalısı olarak tescilinin yapıldığı 01.04.2006 tarihine kadar olan dönemde, 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen kayıtların mevcut olmadığı ve kayıtlarla birlikte bu dönemde tarımsal faaliyette bulunulduğu kanıtlanmadığı halde 2002-2006 yılları arasındaki döneminde kabulü doğru görülmemiştir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak davacının 01.08.1994 tarihinden en son kesintinin yapıldığı yılın sonu olan 31.12.2001 tarihine kadar Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine, 01.01.2002 tarihinden tescilinin yapıldığı 01.04.2006 tarihine kadar olan istemin ise reddine karar verilmesi gerekirken istemin tümünün kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.12.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19508, Karar No: 2012/17806, Tarih: 17.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/19508 E.  ,  2012/17806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/09/2005-08/02/2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum ve Silvan Kaymakamlığı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, ... hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar ... hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ... Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Silvan Kaymakamlığı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı'na iadesine 17/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16975, Karar No: 2022/4574, Tarih: 15.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/16975 E.  ,  2022/4574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre sanık bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 20/12/2013 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 09/11/2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, müştekiye ait işyerine gece vakti sayılan saat 20:00 sıralarında rızaya aykırı olarak girmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık zamanaşımının, 27/01/2010 olan ilk hüküm tarihinden, 17/11/2020 olan karar tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 15/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19227, Karar No: 2015/6733, Tarih: 12.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/19227 E.  ,  2015/6733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/06/2014 tarih ve 2010/624-2014/139 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 10.08.2000 tarihinden itibaren davalının acentesi olduğunu, müvekkilinin...'da tutulan acentelik levhasında adının kayıtlı olmasına rağmen davalının bunun aksini iddia ederek sözleşmeyi 05/10/2010 tarihinde haksız olarak feshettiğini, komisyon alacağının ödenmediğini, acentelik sözleşmesinin feshinden sonra davalı şirketin halen devam eden kazancı sebebiyle müvekkilinin portföy tazminatına hak kazandığını, bunun haricinde davalının, sigorta komisyon hakedişlerinden haksız olarak %12 müdür kesintisi, % 8 telefon kesintisi yaptığını ileri sürerek şimdilik 5.000 TL komisyon alacağının, komisyon hakedişlerinden haksız olarak yapılan kesinti sebebiyle 10.000 TL'nin ve 35.000 TL portföy tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili, ıslah dilekçesiyle komisyon hakedişlerinden haksız olarak yapılan kesinti sebebiyle 10.000 TL olan talebini 11.579,01 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, fesihin haklı sebebe dayandığını, davacının acentelik levhasında adının bulunmadığını, davacının uzun süreden beri faaliyet göstermediğini, davacıya komisyon borçlarının bulunmadığını, davacının komisyonlarından 9 yıldır %12 müdür kesintisi yapıldığını, davacının buna ses çıkarmayarak kabul ettiğini, davacının sözleşmenin feshine sebebiyet vermesi sebebiyle portföy tazminatına hak kazanamayacağını, davacının müvekkilinin portföyüne katkısının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı şirketin acentesi olarak görev yaptığı, acentelik sözleşmesinin feshedildiği tarihte sigorta acenteleri levhasında kaydığının bulunduğu, bu nedenle acentelik sözleşmesinin haksız olarak feshedildiği, davalının fesihten sonra davacının sağladığı uzun süreli hayat sigortalarından dolayı menfaat temin etmeye devam edeceği gerekçesiyle portföy tazminatı talebinin kısmen kabulüne, 7.992,36 TL portföy tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline; komisyon hakedişlerinden haksız olarak kesilen 11.579,01 TL'nin 10.000,00 TL'sinin dava tarihinden, kalan kısmının ıslah tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline; davacının davalıdan komisyon alacağı bulunmadığı gerekçesiyle bu talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Ancak, davacı acentelik sözleşmesinin devamı süresince komisyon hakdeşlerinden müdürlük tazminatı adı altında kesinti yapıldığını ileri sürerek bu kesintilerin istirdatını talep etmiş, davalı vekili ise davacıya bildirilen komisyon oran ve tutarları uyarınca hakedişlerinden 9 yıl boyunca kesinti yapılmasına davacının itiraz etmediğini, kesintinin davacı tarafından da benimsendiğini, sözleşmenin feshinden sonra taraflarca benimsenen bu kesintinin talep edilemeyeceğini savunmuş olup, bilirkişi raporunda da bu hususun takdiri mahkemeye bırakılmıştır. Bu durumda, mahkemece davacının komisyon hakedişlerinden yapılan kesintilerin sözleşme süresince devam edip etmediği ve davacı tarafından da benimsenip benimsenmediği hususunda durulup, davalının bu yöndeki savunmasının da değerlendirilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan sebeplerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan sebeplerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14445, Karar No: 2014/5408, Tarih: 20.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/14445 E.  ,  2014/5408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/05/2012

NUMARASI : 2011/89-2012/284

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.05.2012 tarih ve 2011/89-2012/284 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18.03.2014 günü hazır bulunan davacı vekili Av. G..A. G.. ile davalılar vekili Av. H.. M.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı Ş.. K.. arasında 05/04/2010 tarihinde gayrimenkul görme ve hizmet bedeli sözleşmesin akdedildiğini, sözleşmede davalı Ş.. K..’nun kiralayıcı bölümüne hem kendi adını hem de C.. Ayvalık Balıkçısı unvanı yazıdığını, müvekkili tarafından gayrimenkulün davalıya gezdirildiğini ancak daha sonra davalıların müvekkilini devre dışı bırakarak mülk sahibi ile bire bir olarak görüştüklerini ve mülk sahibi ile kira sözleşmesi imzaladıklarını, davalı şirketin sözleşmenin yapılmasından hemen sonra kurulduğunu, davalıların birlikte hareket ederek müvekkilini devre dışı bırakmak suretiyle davacının hak ettiği hizmet bedelini ödemekten imtina ettiklerini ileri sürerek tellalık ücreti olan 43.200 USD’nin 05/04/2010 tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davalı şirkte ile davacı arasında herhangi bir sözleşme olmadığını, C.. Ayvalık Balıkçısı ile davalı şirket arasında isim benzerliği bulunduğunu, sahiplerini de ayrı kişiler olduğunu diğer davalı Ş.. C..’in de davalı şirkette çalışmadan önce C.. Ayvalık Balıkçısı'nda çalıştığını ve sözleşmeyi 05/04/2010 tarihinde imzalamış ise de 01/07/2011 tarihinden itibaren davalı şirkette çalışmaya başladığını, tellalık sözleşmesi düzenlemesi için yetkisinin bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre gayrimenkul görme ve hizmet bedeli sözleşmesinin 05/04/2010 tarihli olup kiralayıcı olarak C..ı Ayvalık Balıkçısı adına C.. K..u'nun yer aldığı ticaret sicil aracılığıyla yapılan incelemede davalı C.. Gıda Turizm Ltd. Şti'nin 21/05/2010 tarihinde kurulduğu ve yetkili kişilerin C. B.. ile H..E.. olduğu, C.. B..R...'ın sahibinin dava dışı

Y.. B.k olup adresinin farklı olduğu ve vergi dairesinden getirtilen kontrata göre de mülk sahiplerinin Turgut Özal Bulvarı No:15 Küçükyalı İstanbul adresinde bulunan taşınmazı davalı şirkete 01/06/2010 tarihi itibariyle kiraladıkları, davalı Ş.. K..'nun davalı şirket adına temsil ve imza yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Y.. B.k olup adresinin farklı olduğu ve vergi dairesinden getirtilen kontrata göre de mülk sahiplerinin Turgut Özal Bulvarı No:15 Küçükyalı İstanbul adresinde bulunan taşınmazı davalı şirkete 01/06/2010 tarihi itibariyle kiraladıkları, davalı Ş.. K..'nun davalı şirket adına temsil ve imza yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Gayrimenkul Görme ve Hizmet Bedeli Sözleşmesi'nden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda ticaret sicil aracılığıyla yapılan incelemede davalı ..Gıda Turizm Ltd. Şti'nin 21/05/2010 tarihinde kurulduğu, şirketin yetkili temsilcilerinin C.. B.. ile H.. E.. olduğu, taşınmazın davalı şirkete 01/06/2010 tarihi itibariyle kiralandığı, davalı Ş.. K..'nun davalı şirket adına temsil ve imza yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Türk Ticaret Kanunu'nun 512. maddesi; "Şirket ticaret siciline tescil ile hükmi şahsiyet kazanır. Tescilden önce, şirket namına muamelelerde bulunulmuş ise muameleyi yapanlar şahsen ve müteselsilen mesul olurlar. Bu gibi taahhütlerin, ileride kurulacak şirket namına yapıldığı açıkça bildirilmiş ve şirketin ticaret siciline tescilinden sonra üç aylık bir müddet içinde bu taahhütler şirket tarafından kabul olunmuşsa muameleyi yapanlar mesuliyetten kurtulur ve yalnız şirket mesul olur" hükmünü içermektedir. Dava konusu olayda davalı Ş.. K.. ile davacı arasında hizmet sözleşmesi 21.05.2010 tarihinde akdedilmiş, davalı isminin yanına (Cundalı Ayvalık Balıkçısı adına) cümlesi yazılmıştır. Davalı şirket ise bu tarihten sonra 21.05.2010 tarihinde kurulmuş, malik ile 01.06.2010 tarihinde kira sözleşmesini yapmıştır. Bu durumda davalı Ş.. K..’nun diğer davalı şirket adına sözleşmeyi yaptığının kabulü ile davalı Cı Gıda Ltd. Şti'nin de sorumluluğuna anılan yasa maddesi hükmü uyarınca karar vermek gerekirken, yazılı şekilde bu davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş kararın davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3243, Karar No: 2021/509, Tarih: 21.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2018/3243 E.  ,  2021/509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter belge gizleme, sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

A)Defter belge gizlemek' suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1-5271 sayılı CMK'nin 231/8. maddesine, 18.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile eklenen "denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceğine" dair hükmün, suç tarihinde yürürlükte bulunmadığı dikkate alınmadan, objektif olarak CMK'nin 231. maddesinin uygulanmasına engel sabıkası bulunmayan ve bir daha suç işlemeyeceği hususunda oluşan kanaat nedeniyle cezası ertelenen sanık hakkında, yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki "velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceğinin gözetilmemiş olması isabetsizliğinin 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

B) '2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık hakkında ''2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme'' suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, arkadaşı ... ...'ın kendisini kandırarak adına şirket kurduğunu ve sahte faturaları ... ...'ın düzenlediğini savunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Dosyada bulunan ve temin edilecek faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını ve ... ...'a ait olduğunu söylemesi halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2-... ...'ın da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanık ve bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da ... 'a ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

2-... ...'ın da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanık ve bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da ... 'a ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

4-Kabule göre de;

a)5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 226. maddesi uyarınca sanığa ek savunma hakkı verilmeden, TCK’nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması yasaya aykırı,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki "velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceğinin gözetilmemiş olması isabetsizliğinin 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 21.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.