muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5494, Karar No: 2022/8106, Tarih: 30.05.2022

Davacı Kurum vekili 31/05/2016 tarihli duruşmada; taleplerini 238.289,17-TL ilk peşin değerli gelirler, 45.845,24-TL iş göremezlik ödeneği, 16.433,07-TL tedavi masrafı, 330,27-TL ilaç masrafı olarak ıslah etmiştir.

Davacı Kurum vekili, birleşen 2019/9 E., 2019/2 K.sayılı dava dosyasındaki dava dilekçesinde özetle; Kurum sigortalısı ...'un geçirdiği iş kazası neticesinde kurum masraflarının tahsili için işveren aleyhine açılan mahkemenin 2015/392 esas sayılı dava dosyasında davada kusur oranı %90 olarak kesinleştiğinden kusur ve miktar yönünden fazlaya ait dava talep hakkı saklı kalmak kaydıyla %20 kusur farkına isabet eden peşin değerli gelirde 68.082,63 TL nin, işgöremezlik ödeneğinde 13.098,64 TL nin, tedavi masrafında 4.695,17 TL nin, ilaç masrafı 94,37 TL nin olmak üzere toplam 85.970,81 TL nin peşin değerli gelirlerde onay tedavi giderleri ve iş göremezlik ödeneklerinde sarf ve ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalı Kardemir Karabük Demir Çelik San.ve Tic. A.Ş’ den tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II-CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde ve duruşmada özetle; kazanın oluşumunda davalı şirkete kusur izafe edilmesinin mümkün olmadığını, kazanın oluşumunda davalı şirket tarafından istihdam edilen diğer işçilerin de kusurunun olmadığını, kazanın meydana gelmesinde sigortalı Hasan Samsun ' un kendi kusurunun sebep olduğunu, kazının oluş şekli itibarı ile öngörülmezlik/kaçınılmazlık olduğunun dikkate alınması gerektiğini beyanla, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Davanın kabulü ile; 306.371,80-TL ilk peşin sermaye değerinin, 58.943,88-TL geçici iş göremezlik ödeneğinin, 21.128,24-TL tedavi masrafının ve 424,64-TL ilaç masrafının peşin değerli gelirlerde onay, ödeme ve masraflarda ödeme ve sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verildi.

B-BAM KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesince; davacı Kurum ve davalı vekilinin istinaf başvurularının, HMK'nin 353/1-b maddesinin (1) numaralı alt bendi uyarınca esastan reddine; dair karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı Kurum vekili;yerel mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, mahkemece eksik inceleme sonucu karar verildiğini, sigortalı kazazedenin bir kusurunun bulunmadığını, hesap raporunun hatalı olduğunu belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı vekili istinaf gerekçelerini tekrarla; yerel mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, mahkemece usulü itirazlar ve ilk itirazlar karara bağlanmadığını, zamanaşımı itirazının değerlendirilmediğini, birleştirme kararının da hatalı olduğunu, alınan bilirkişi raporunun yetersiz olduğunu, müvekkili şirketinin kusurunun bulunmadığını, kaçınılmazlık indirimi yapılmadığını belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davalı vekili istinaf gerekçelerini tekrarla; yerel mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, mahkemece usulü itirazlar ve ilk itirazlar karara bağlanmadığını, zamanaşımı itirazının değerlendirilmediğini, birleştirme kararının da hatalı olduğunu, alınan bilirkişi raporunun yetersiz olduğunu, müvekkili şirketinin kusurunun bulunmadığını, kaçınılmazlık indirimi yapılmadığını belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanun'un 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiştir.

Rücu davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi ve 6331 Sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Eldeki davada, kazalının, davalı işyerinde raylı gezer vinç operatörü olarak çalışmakta iken, cüruf havuzunda biriken cürufları kamyonlara yüklediği esnada 4 nolu yüksek fırının açılması sonucu ortaya çıkan sıcak buharın etkisinden kurtulmak için vinçten inmeye çalıştığı esnada ortaya çıkan sıcak buharın görüş alanını azaltması ve ayağının vinç ile platform arasındaki boşluğa denk gelmesi sonucu yaklaşık 8 metre yükseklikten yere düşürerek yaralanması şeklinde meydana gelen kaza nedeniyle %57 oranında meslekte kazanma gücü kaybına uğradığı, gerçekleşen iş kazası sebebiyle, Kurumca sigortalıya ilk peşin sermaye değerli gelir bağlandığı, geçici iş göremezlik ödeneği ödendiği ve tedavi masrafı yapıldığı, oluşan kurum zararının rücuan tahsili için iş bu davanın açıldığı anlaşılmakla, Mahkemece hükme esas alınan 27.07.2018 ve 14.09.2018 tarihli bilirkişi raporlarında, zararlandırıcı sigorta olayının meydana gelmesinde davalı işveren Kardemir Karabük Deir Çelik Sanayi ve Tic. A.Ş.’nin %90, kazalının %10 oranında kusurlu olduklarının tespit edildiği, konuya ilişkin olarak kurum müfettiş raporunda olayın meydana gelmesinde davalı işverenin %100 oranında kusurlu olduğu, Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen maddi ve manevi tazminat davasında ise, davalı işverenliğin %70, kazalının %30 oranında kusurlu olduğunun kabul edildiği, bu suretle iş bu dosyada hükme dayanak kılınan kusur raporları ile kesinleşen tazminat davasındaki kusur raporu arasında meydana gelen olay ile ilgili farklı oran ve aidiyetler belirlenerek çelişkinin oluştuğu anlaşılmaktadır.

Yapılan açıklamalar çerçevesinde, uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden oluşa uygun, çelişkiyi gideren kusur raporu alınarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 30.05.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17637, Karar No: 2014/12147, Tarih: 24.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/17637 E.  ,  2014/12147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 22. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2013

NUMARASI : 2012/503-2013/214

Davacı B.. S.. vekili Avukat H.. S.. tarafından, davalılar H.. A.. vd. aleyhine 09/04/2012 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırıda bulunulması nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalılardan G.. S.. ile Kartal 2. Aile Mahkemesi'nin 2010/236 Esas sayılı dosyasında aralarında görülmekte olan boşanma davasında diğer davalı H.. A..'ın eşi G.. S..'ın vekilliğini üstlendiğini,anılan dava dosyasında davalılar tarafından mahkemeye sunulan 03/06/2010 tarihli cevap dilekçesinde yasal savunma sınırları aşılarak kendisine hakaret edildiğini, boşanma davası öncesinde ve sonrasında davalıların eylemleri ile kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, uğradığı manevi zararın davalılara ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece,davaya konu ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğunun kabulü ile istem kısmen kabul edilmiştir.

Davaya konu ifadeler, hak arama özgürlüğü ve yasal savunma sınırları dâhilinde ve taraflar arasında görülen boşanma davasının niteliğine göre yazılan ve söylenen ifadeler olup davacının kişilik haklarına saldırı mahiyeti taşımamaktadır. Mahkemece bu husus gözetilerek istemin tümden reddi gerekirken, kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2702, Karar No: 2021/45, Tarih: 18.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2702 E.  ,  2021/45 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 26/12/2017 tarih ve 2016/87 E- 2017/1492 K. sayılı kararın davacı-karşı davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 15/01/2019 tarih ve 2018/765 E- 2019/43 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı-karşı davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı - karşı davalı vekili, davalının sahibi olduğu soğuk hava deposuna muhafaza için bırakılan meyvelerde, depoda meydana gelen arıza nedeniyle lekelenme ve bozulmaların olduğunu, Bursa 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/4 D. İş sayılı dosyasından yaptırılan tespitte davacanın zararının 165.000.- TL olduğunun bildirildiğini, davalının zararı karşılamadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 10.000.- TL zararının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı – karşı davacı vekili, davacıya ait meyveler muhafaza edilmeye başlandıktan bir müddet sonra meyvelerin bir kısmında kara leke adı verilen zirai hastalığa ilişkin belirtilerin oluştuğunu, davalının davacıyı bu konuda derhal uyardığını, davalıya ait soğuk hava deposundaki soğutma sisteminde arıza meydana gelmediğini, davalı tarafından Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/7 D. İş nolu dosyasından alınan bilirkişi raporunda kara leke hastalığının depoda oluşmayacağı sadece bahçede meydana gelebileceği hususunda rapor verildiğini, davacının ürünlerini teslim almaması üzerine davacının ürünlerinin ihale ile satıldığını belirterek, davanın reddini istemiştir. Ayrıca depo saklama bedeli olan 13.020.- TL’nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk derece mahkemesince, yapılan yargılama, toplanan deliller ve mahkemece benimsenen bilirkişi raporlarına göre, dava konusu ürünlerin bozulmasının kara leke hastalığından kaynaklandığı bu hastalığın bahçe aşamasında oluştuğunun tespit edildiği, davalıya ait depodaki fanların arızalı olduğuna yönelik iddianın ispat edilmediği gerekçesiyle asıl davanın reddine, karşı davanın ise davalı saklama sözleşmesi kapsamında üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirdiği, ürünlerin bozulmasında bir kusurun bulunmadığı, saklama sözleşmesi kapsamında ücrete hak kazandığı gerekçesiyle 13.020.- TL alacağın, 12.508.- TL kısmının temerrüt tarihi olan 11.02.2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davacı – karşı davalıdan tahsiline karar verilmiş hükme karşı davacı- karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı – karşı davalı tarafından Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi 2015/28 D. İş. sayılı dosyasında yaptırılan tespit sonucu düzenlenen raporda ürünlerdeki bozulmanın saklama koşullardan kaynaklandığı belirtildiği, davacı ürünlerinin hemen yanında bulunan diğer ürünlerde neden aynı hasarın mevcut olmadığı açıklanmadığı, Yalova Atatürk Bahçe Kültürleri Merkez Araştırma Enstitüsü tarafından laboratuvar ortamında yapılan inceleme ve inceleme sonucu düzenlenen raporda ise, hasarın üründe daha önce var olan ve teslim alınırken belli olmayan ancak sonradan ortaya çıkan kara leke hastalığından meydana geldiği belirlendiği, mahkemece, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi yönünde rapor alındığı, bu raporda ise ürünlerdeki bozulma ve lekelenmelerin kara leke hastalığından meydana geldiği, aynı depodaki başka ürünlerde bozulmaya rastlanmadığının bildirildiği gerekçesiyle davacı- karşı davalı vekilininin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı - karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı - karşı davalı vekilininin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 14,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı-karşı davalıdan alınmasına, 18.01.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6094, Karar No: 2015/2749, Tarih: 15.06.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/6094 E.  ,  2015/2749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/206768

MAHKEMESİ : Muğla 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2012

NUMARASI : 2010/418 (E) ve 2012/284 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın işyerinde usulüne uygun olarak yapılan aramada, Lacoste marka 67 adet kazak ve 40 adet tişört ile Billabong marka 39 adet şort ele geçtiği, Lacoste marka 2 adet tişört ve 2 adet kazak ile Billabong marka 2 adet şorta el konulup emanete alınarak bilirkişi incelemesine gönderilmesine karşın, 20.05.2011 tarihli bilirkişi raporuna göre, incelenen eşyalar içinden Lacoste markalı 2 adet tişört yerine 2 adet çocuk gömleği ve Billabong markalı 2 adet şort yerine 2 adet penye etek çıktığı belirtilmek suretiyle incelemenin bu ürünler ile 2 adet Lacoste marka kazak üzerinden yapıldığı anlaşılmakla, incelenen Lacoste markalı 2 adet çocuk gömleği ve Billabong markalı 2 adet penye eteğin sanığın işyerinde yapılan aramada ele geçen ürünler olmadığı gözetilerek, ele geçen ürürünler üzerinden yeniden bilirkişi raporu aldırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen "suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararı aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi" ve diğer objektif ve subjektif koşulların varlığı halinde, CMK.nın 231/5. madde ve fıkrası gereğince, sanık hakkında aynı yasanın 231/6-c maddesi de değerlendirilerek tespit edilen söz konusu zararın giderilmesi durumunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı kararında; "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından biri olan zarardan kast edilen maddi zarar olup, bu zararın belirlenmesinde teknik bilgiye ihtiyaç duyulmayan hallerde hakim, kanaat verici basit bir araştırma yaparak zararı belirlemelidir."denilmektedir.

Bu ilkeler çerçevesinde her olaya özgü ayrı değerlendirme yapılarak, maddi zararın kanaat verici basit bir araştırma ile tespit edilebilmesi gerekir. Dosya kapsamından katılanın marka hakkının ihlali suretiyle meydana gelen zararın basit bir araştırma ile tespit edilebilecek zarar niteliğinde olmadığı ve dosyaya yansıyan katılanın tespit edilmiş bir zararı bulunmadığı gözetilmeden, mahkemece "sanığın katılan şirketin suçla ortaya çıkan zararını karşılamadığı" gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15.06.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289).

5271 sayılı CMK’nda “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Anılan Kanun'un 119. maddesinin 1. fıkrasında “Hâkim kararı üzerine veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde Cumhuriyet savcısının, Cumhuriyet savcısına ulaşılamadığı hallerde ise kolluk amirinin yazılı emri ile kolluk görevlileri arama yapabilirler. Ancak, konutta, işyerinde ve kamuya açık olmayan kapalı alanlarda arama, hâkim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile yapılabileceği” belirtildikten sonra aynı maddenin 4. fıkrasında Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulacağı şarta bağlanmıştır.

CMK'nun "İfade alma ve sorguda yasak usuller" başlıklı 148. maddesine göre "şüphelinin ve sanığın beyanı özgür iradesine dayanmalıdır. Bunu engelleyici nitelikte kötü davranma, işkence, ilâç verme, yorma, aldatma, cebir veya tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel veya ruhsal müdahaleler yapılamaz. ...Yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez." Maddede yasak sorgu yöntemleri sayılırken, bir kaç yöntem sayıldıktan sonra "gibi" ifadesiyle, sayılan ruhsal ve bedensel müdahalelerin tahdidi (sınırlı) değil, tadadi olarak (örnek olarak) sayıldığı açıktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 2005 yılından beri bir çok Kararında aramanın usulsüzlüğü ve arama sonucunda elde edilen delillerin hukuka aykırılığı tartışmıştır. 29.11.2005 tarih ve 2005/144, 2005/150 sayılı Kararda, “Yasadışılıktan” daha geniş bir içeriğe sahip olan “hukuka aykırılık kavramı”nın çerçevesi ve kapsamı saptanırken, gerek pozitif hukuk metinlerine gerekse kişilerin temel hak ve hürriyetlerine ilişkin evrensel hukuk ilkelerine aykırılık bulunup bulunmadığının gözetilmesi ve aykırılığın varlığı halinde hukuka aykırılığın mevcudiyetinin kabul edilmesi gerektiği vurgulandıktan sonra, usulüne göre alınmış bir arama kararı olmadan yapılan arama hukuka aykırı olduğundan, arama işleminde elde edilen maddi delilin hükme esas alınamayacağı belirtilmiş ancak sanığın özgür iradesine dayalı, ihbarla uyumlu ikrarının varlığı karşısında, suçun sübuta erdiği kabul edilmiştir.

CGK, 26.06.2007 tarih ve 2007/147, 2007/159 sayılı Kararında da, arama işleminin CMUK'nun 97/2. (CMK m. 119/4) maddesinde öngörüldüğü gibi Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan gerçekleştirilmesi nedeniyle, aramanın hukuka aykırı olduğu kabul edilmiş ancak delil yasaklarına ilişkin olarak öğretideki “mutlak delil yasakları” ve “nisbi delil yasakları” ayırımdan hareketle, somut olaylarda, sanıkların arama kararı ve işlemine, arama yapılırken haklarının ihlal edildiğine yönelik bir itiraz ve yakınmalarının bulunmaması karşısında, sırf arama sırasında bulunması gereken kişilerin orada bulundurulmaması, sonuca etkili olmayan "şeklî-nisbî hukuka aykırılık" olarak değerlendirilmiştir.

Yukarıda kısaca yer verilen CGK'nun 2005/150, 2007/159 ve 2012/96 sayılı Kararları oyçokluğu ile alınmış olup, Karalardaki muhalefet şerhlerinin uygulamada gelinen noktaya katkısı büyüktür. Anılan Kararlardaki muhalefet şerhlerinde (M. T., S. Ç., S. S., H.Y. A. ve atıfta bulunulan kaynaklarda) belirtildiği gibi (özetle);