muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/18818, Karar No: 2022/42, Tarih: 10.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/18818 E.  ,  2022/42 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki ferdi kaza sigorta poliçesinden kaynaklanan maddi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 02/10/2020 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili; müvekkilinin 01/03/2012 tarihinde meydana gelen trafik kazasında yaralandığını, davalı ferdi kaza sigortacısı şirketin 25/02/2014 tarihinde 14.500,00 TL ödeme yaptığını, zararın ödemeden fazla olduğunu ileri sürerek, belirsiz alacak davası olarak şimdilik 500,00 TL'nin temerrüt tarihinden işleyecek yasal faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, sigorta şirketince 14.250,00 TL ödeme yapılarak zararın giderildiğini, yapılan ödemeye istinaden davacı tarafından müvekkilinin ibra edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, adli tıp uzmanlarından alınan bilirkişi raporunda davacının maluliyetinin ÇGMKGTİY ne göre % 20 olduğu, hesap bilirkişi raporunda davalı tarafça davacıya davadan önce 14.500,00 TL ödeme yapıldığı, davacının belirlenen maluliyet oranına göre zararının 15.000,00 TL olduğu, ödemenin güncellenmiş halinin 15.650,00 TL olduğu, dolayısıyla davacının bakiye zararı kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair ilk hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 17/10/2018 tarihli ve 2015/16710 esas, 2018/9229 karar sayılı ilamı ile “davalının, kazaya neden olan aracın ferdi kaza sigortacısı olduğu, bu sigortanın can sigortası türlerinden olup, bir meblağ sigortası olması itibariyle de, ölüm halinde limit kadar olmak üzere maktu; yaralanma halinde ise, yapılan tedavinin giderleri bakımından buna ilişkin limiti geçmemek üzere ve yapılan harcama kadar nispi; sürekli sakatlık halinde ise, sakat kalma oranı ve sakatlığın derecesine göre limitin belli oranı olmak üzere, sigorta bedelinin ödenmesi gerekeceğinden, bu yönlerin ispatlanması yeterli olup, gerçek zararın hesaplatılmasına girişilmeksizin, tespit edilecek bu miktarların aynen ödenmesi gerekmekte olduğu, Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartları'nın 8/B maddesinde daimi maluliyet teminatının ‘işbu poliçe ile temin edilen bir kaza, sigortalının derhal veya kaza tarihinden itibaren iki sene zarfında daimi surette maluliyetine sebebiyet verdiği takdirde tıbbi tedavinin sona ermesini ve daimi maluliyetin kat'i surette tespitini müteakip, daimi maluliyet sigorta bedeli aşağıda münderiç nispetler dahilinde kendisine ödenir’ şeklinde düzenlediği ve poliçe kapsamına girecek yaralanmalar nedeniyle oluşan maluliyetin derecesine göre sigorta tazminatının miktarının ne kadar olacağının cetvel halinde düzenlenmiş olduğu, sigorta kapsamına giren bir kaza sonucu

oluşan daimi maluliyet nedeniyle sigortacının tazminat sorumluluğunun doğması için FKSGŞ'nın 8/B maddesindeki cetvelde belirtilen oranlarda bir maluliyetin doğması gerektiği, cetvelde yer almayan bir maluliyet ya da yine cetvelde belirlenen oranda olmayan maluliyet halinde ise, sigortacının zarardan sorumlu tutulmasının mümkün olmadığı, ferdi kaza sigortası bir meblağ sigortası olup davadan önce yapılan ödemenin faizi ile güncellenmesi doğru olmadığı gibi, mahkemece Adli Tıp İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile davacının riziko nedeniyle uğradığı kısıtlılığın, ferdi kaza sigorta poliçesi genel şartlarının 8/B maddesindeki cetvelde yer alan esaslara göre karşılığı varsa tespit ettirilmesi ve buna göre hak edebileceği sigorta bedeli belirlenerek davalı tarafça yapılan ödemenin bu bedelden aynen mahsup edilerek sonucuna göre karar verilmesi” gereğince değinilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulundan alınan 28/02/2020 tarihli rapor uyarınca Karayolu Taşımacılığı Koltuk Ferdi Kaza Sigorta Genel Şartlarında maluliyet oranı hesaplanmasına yönelik bir durum olmayıp, bu genel şartlar içeriğinde sakatlık oranı hesaplanmasını gerektirir bir ölçme-değerlendirme esası bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ferdi kaza sigorta poliçesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece bozmaya uyularak Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulundan alınan rapor benimsenerek davanın reddi yönünde hüküm kurulmuş ise de, bozma ilamının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Eksik inceleme ve araştırma ile karar verilemez.

Şöyle ki; bozma kararında, davaya dayanak sigorta türü olan ferdi kaza sigortası genel şartlarındaki düzenlemelere yer verilerek, ferdi kaza sigortacısı olan davalının sorumluluğu yönünden Adli Tıp İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile davacının uğradığı ileri sürülen kısıtlılığın ferdi kaza sigortası genel şartlarının 8/B maddesindeki cetvelde yer alan esaslara göre karşılığının tespit ettirilmesi gereğine işaret edilmişse de, mahkemece bozmadan sonra hükme esas alınan Adli Tıp 2. İhtisas Kurulunun 28/02/2020 tarihli raporunda Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartlarının 8/B maddesindeki cetvelde yer alan esaslara göre değerlendirme yapılması gerekirken, Karayolu Taşımacılığı Koltuk Ferdi Kaza Sigorta Genel Şartları baz alınarak değerlendirme yapılmış ve bu genel şartlarda sakatlık oranı hesaplanmasını gerektirir bir ölçme-değerlendirme esası bulunmadığı belirtilmiştir.

25/03/2004 tarihli Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartlarının 8/B maddesinde poliçe kapsamına girecek yaralanmalar nedeniyle oluşan maluliyetin derecesine göre sigorta tazminatının miktarının ne kadar olacağı 37 satır halinde zikredilen maluliyetlere göre cetvel halinde düzenlenmiştir. Davacının maluliyetinin, poliçe şartlarında ve klozlarında düzenlenmiş olan maluliyet cetvelinden hangisi kapsamında olduğu belirlenmelidir. Şayet maluliyet, cetvelde belirtilen bu maluliyetlerden herhangi biri kapsamında değilse bunun organın işlev ve önem derecelerine göre cetvelde yazılı oranlara göre belirlenmesi gerekmektedir.

Şu halde mahkemece yapılacak iş; bir meblağ sigortası olan ferdi kaza sigortacısı olan davalının sorumluluğunun, Adli Tıp Kurumu İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile davacının riziko nedeniyle uğradığı kısıtlılığın, ferdi kaza sigorta poliçesi genel şartlarının 8/B maddesindeki cetvelde yer alan esaslara göre karşılığı varsa tespit ettirilmesi ve buna göre hak edebileceği sigorta bedelinin belirlenerek bir önceki bozmada da işaret edildiği üzere davalının davadan önce yaptığı ödeme güncellenmeden tespit edilen bedelden aynen mahsubu ile poliçedeki ferdi kaza sürekli sakatlık teminat limitine göre karar verilmesidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle bozma gereği yerine getirilmeden, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 10/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12178, Karar No: 2020/765, Tarih: 21.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/12178 E.  ,  2020/765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin 01/03/2011 tarihinde davalı şirketin Irak / Basra da yürütmekte olduğu belediye hizmetler işinde mali ve idari işler müdürü olarak çalıştığını, iş akdinin haksız feshedildiğini ileri sürerek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin alacağı, resmi tatil bayram tatili ücreti alacağı, fazla mesai ücreti, maaş alacağı ve manevi tazminat alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde davacının müvekkili firmada genel müdür yardımcısı ve muhasebe müdürü sıfatıyla Basra/Irak'da çalışmaya başladığını, davacının aylık ücretinin 1000 USD olduğunu, davacının 30.06.2012 tarihi itibarı ile müvekkili firma ile hiçbir ilişkisinin kalmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; SGK kayıtları,toplanan delillerin değerlendirilmesinde; davacıya ait sigorta hizmet cetveli çerçevesinde dosyaya ibraz edilen tüm deliller değerlendirildiğinde davacının davalı nezdinde 01/03/2011- 13/02/2013 tarihleri arasında Yurt dışında Irak' ta bulunan şantiyesinde mali ve idari işler müdür olarak çalıştığı son maaşının brüt 12.823,30 TL olduğu, bilirkişi tarafından hesaplanan kıdem, ihbar , yıllık izin alacaklarının ödendiğini davalının ispat edemediği sabit bulunduğundan bu taleplerin kabulüne,maaş alacağı ispat edilemediğinden reddine,fazla mesai ve bayram çalışmaları alacaklarının davacı üst düzey yönetici olup yüksek ücret ile görev yaptığı mesailerin kendisinin belirlediği nazara alınarak redddine,davacı Irak' ta ceza evinde kalmasının davalının sebep olduğunu iddia etmiş ise de bu iddiasını ispat edemediğinden manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta davacı dava dilekçesi ile hangi aylara ait olduğunu açıklamadan davalı işyerinden 4 aylık ücretini alamadığını iddia etmiş,bu talep, alacağın hangi aya ilişkin olduğu açıklanmadığından bahisle reddedilmiştir.

Davacı vekili aşamalarda 4 aylık ücret alacak talebini, 2012 yılı başından itibaren fesih tarihine kadar yapılan maaş ödemelerinin eksik ödenmesine dayandırmıştır.

2-Somut uyuşmazlıkta davacı dava dilekçesi ile hangi aylara ait olduğunu açıklamadan davalı işyerinden 4 aylık ücretini alamadığını iddia etmiş,bu talep, alacağın hangi aya ilişkin olduğu açıklanmadığından bahisle reddedilmiştir.

Davacı vekili aşamalarda 4 aylık ücret alacak talebini, 2012 yılı başından itibaren fesih tarihine kadar yapılan maaş ödemelerinin eksik ödenmesine dayandırmıştır.

Davalı vekili ise cevap dilekçesinde davacının aylık ücretlerini ilgili banka hesabına ve Türkiye’deki eşine makbuz karşılığı tam ödediklerini savunarak ilgili banka dökümünün getirtilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılacak iş,davacı işçinin 2012 yılı başından fesih tarihine kadar hakkettiği ücreti belirlenip davacının eşine ve banka hesabına ödendiği anlaşılan toplam ücret miktarı da belirlendikten sonra davacının talebi de gözetilerek; varsa eksik ödenen ücret alacağının kabulüne karar vermektir.Ücret alacak talebinin eksik inceleme ile reddi yerinde değildir.

3-Davacının üstdüzey yönetici olması çalıştığı resmi tatil bayram tatil ücreti alacağı karşılığı hak ettiği ilave bir yevmiyenin ödenmesine engel olmayıp,davacı 28.05.2012 tarihinden itibaren 7 ay 10 gün tutuklu kaldığından ve davacı tanığı İ.K ‘nın açıklamalarından davacının dini bayramlarda çalışmadığı, diğer genel tatillerde çalıştığı da gözetilerek, mahkemece 28.05.2012 tarihinden itibaren 7 ay 10 günlük dönem tamamen dışlanarak geri kalan çalışma süresi içinde bulunan dini bayramlar dışındaki genel tatil günleri için hesap yapılıp, genel tatil ücreti alacak talebinin buna göre kabulü gerekirken tümden reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19305, Karar No: 2015/10792, Tarih: 06.04.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/19305 E.  ,  2015/10792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 2003 yılında iki kalemde toplam 4000 TL banka havale yöntemi ile davalıya borç para gönderdiğini ancak borcun ödenmediğini ileri sürerek, başlattığı takibe vaki itirazın iptali ile icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, havalelerin davacının borcuna mahsuben gönderildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahekemece, havalelerin davalının hesabına gönderildiği ve davalı yanca bu paraların çekildiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı yanca temyiz edilmiştir.

Dava, davacı tarafından davalı hesabına gönderilen paraların borç gönderildiği iddiasına dayalı itirazın iptali davasıdır. Davacı takibe itirazın iptalini istemiş, davalı havalenin borca mahsuben gönderildiğini savunmuş mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Davacının davasına dayanak yaptığı banka makbuzu, davalı hesabına yapılan havaleyi göstermektedir. Havale üzerinde bu paranın borç olarak verildiğine dair bir bilgi yoktur. Somut olayda davacının dayandığı belge yalnız başına borç verildiğini ispata yeterli değildir. Zira kural olarak havale bir ödeme aracı olup, havale belgesinde paranın borç olarak gönderildiğinin belirtilmesi gereklidir. Aksi halde gönderilen havalenin bir borcun ödenmesi amacıyla gönderildiği karine olarak kabul edilmelidir. Borç ödeme belgesi olan havale nedeni ile alacaklı olduğunu davacı ispat etmelidir. Zira havalenin yazılı delil başlangıcı olarak kabul edilmesi mümkün olmayıp bu uyuşmazlıkta miktar itibari ile tanık dinlenilemez. Öyle ise Davacı davasını kanıtlayamamıştır. Hal böyle olunca, mahkemece ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmesi gerekirken, ispat yükü ters çevrilerek davanın kabulüne dair verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 06/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11283, Karar No: 2018/12057, Tarih: 01.10.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/11283 E.  ,  2018/12057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanığın oğlunun sınıf arkadaşı tanık ...’in mahkemece alınan yeminli beyanında, müşteki tarafından Ayhan’ın ayakta olması nedeniyle uyarıldığı, yerine oturmayınca kolunu sıktığı ve yerine oturttuğu, kalkınca tokat attığı biçimindeki ifadesi karşısında, mahkemece olayın tedip sınırları dahilinde kabul edilerek, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak sonucuna göre, sanık hakkında hakaret suçunda TCK'nın 129, tehdit suçunda aynı Yasanın 29. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2-TCK'nın 53/1-b maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin, 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararıyla, iptal edilmiş olması nedeniyle, uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/29891, Karar No: 2020/15392, Tarih: 15.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/29891 E.  ,  2020/15392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 23.05.2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 05.04.2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun gündüzleyin iş yerinden malzeme çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/2, 119/1-c, 31/3. maddelerinde tanımlanan suçları oluşturduğu, bu suçlar için öngörülen cezaların üst sınırına göre aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının suçun işlendiği tarih olan 06.01.2012 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE, 15.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9219, Karar No: 2006/9600, Tarih: 23.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/9219 E.  ,  2006/9600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde dava konusu taşınmazdaki ortaklığın satış yolu ile giderilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü ile ortaklığın satış yolu ile giderilmesine karar verilmiş, hüküm bir kısım davacı Vek. Av. ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, 678 ada 12 parsel sayılı taşınmazın aynen paylaştırılması, hususunda tarafların anlaşamadığını bu nedenle satış yoluyla ortaklığın giderilmesini istemiş; bir kısım davalı vekili ise taksimin mümkün olduğunu belirtmiş ve mahkemece, yapılan yargılama sonunda taşınmazın satılarak bedelinin paydaşlara dağıtılması suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 699.maddesinin ikinci fıkrası hükmüne göre paydaşlar arasında paylaşma biçiminde uyuşma sağlanamazsa, paydaşlardan birinin istemi üzerine hakim; -koşulları varsa- taşınmaz malın aynen bölünerek paylaştırılmasına karar vermek durumundadır. Anılan yasa maddesinin üçüncü fıkrasında belirtildiği üzere aynen paylaştırmanın koşulları yoksa ve özellikle paylı malın önemli bir değer kaybına uğramadan aynen paylaştırılması olanaklı değilse, ancak bu durumda açık artırmayla satışa hükmolunmalıdır. Öte yandan 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 10.maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca, kat mülkiyetine konu olmaya elverişli bir taşınmaz üzerindeki

ortaklığın giderilmesi davalarında, mirasçılardan veya ortak maliklerinden birinin, paylaşmanın kat mülkiyeti kurulması ve bağımsız bölümlerin paydaşlara özgülenmesi yoluyla yapılmasını istediğinde hakim, o taşınmazın mülkiyetinin 12.maddede yazılı belgelere dayanılarak kat mülkiyetine çevrilmesine ve paylar denkleştirilerek bağımsız bölümlerin ortaklara ayrı ayrı özgülenmesine karar vermelidir. Bu madde hükmüne göre kat mülkiyetine konu olmaya elverişli bir taşınmazdan söz edilebilmesi ve dolayısıyla ortak taşınmazda kat mülkiyetine geçilebilmesi için; üzerindeki yapının veya yapıların mimari projesine uygun biçimde tamamlanmış (yapı

kullanma izin belgesinin alınmış) olması ve bağımsız bölümlerinden her birinin başlı başına kullanılmaya elverişli bulunması (m.1), anayapının tümünün kargir olması (m.50/2), her bir paydaşa en az bir bağımsız bölümün düşmesi, 12.maddede yazılı belgelerin yöntemine uygun biçimde tamamlattırılmış bulunması gerekir.

kullanma izin belgesinin alınmış) olması ve bağımsız bölümlerinden her birinin başlı başına kullanılmaya elverişli bulunması (m.1), anayapının tümünün kargir olması (m.50/2), her bir paydaşa en az bir bağımsız bölümün düşmesi, 12.maddede yazılı belgelerin yöntemine uygun biçimde tamamlattırılmış bulunması gerekir.

Dosyada toplanan bilgi ve belgelerden, dava konusu taşınmazın yedi paydaşının olduğu ve üzerinde 55 bağımsız bölümden oluşan yapımı tamamlanmış betonarme kargas bir yapının bulunduğu, buna göre her bir paydaşa en az bir bağımsız bölüm düştüğü anlaşılmaktadır. Saptanan bu özellikler gözetildiğinde 634 sayılı yasanın 10.maddesinin son fıkrasına göre taşınmazın kat mülkiyetine konu olmaya elverişli nitelikte olduğu sonucuna varılmaktadır. Ancak taşınmaz mülkiyetinin kat mülkiyetine çevrilmesine karar verilebilmesi için –yukarıda açıklandığı üzere- 12.maddede yazılı belgelerin de yasaya ve yönteme uygun biçimde tamamlanmış ve dosyaya eksiksiz olarak konulmuş olmalıdır.

Bu bakımdan öncelikle taşınmazın onaylı mimari projesinin dosya içerisinde bulunduğu da dikkate alınarak projenin yerinde uygulanması ve projeye aykırılığın saptanması halinde taşınmaz üzerindeki anayapının tekniğine ve imar mevzuatına aykırı olmadığının ve belediyece onay verilebileceğinin saptanması durumunda mevcut fiili durumuna uygun projenin hazırlattırılıp ilgili imar müdürlüğünün onayının ve yapı kullanma izin belgesinin alınması, ayrıca Kat Mülkiyeti Yasasının 12. maddesinde sayılan diğer belgelerin tamamlanması için kat mülkiyetine geçiş suretiyle ortaklığın giderilmesini isteyen davacı tarafa yetki ve yeterli süre verilmesi; bu hususlar eksiksiz yerine getirildiği takdirde taşınmazda kat mülkiyetine geçilmesi suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmesi, bu koşulların gerçekleşmemesi durumunda ise ortaklığın satış yoluyla giderilmesine hükmedilmesi gerekir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan konularda hiçbir araştırma ve yeterli inceleme yapılmadan dava konusu taşınmazın aynen paylaştırılmasına olanak bulunmadığı gerekçesiyle satılması suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21236, Karar No: 2015/814, Tarih: 20.01.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/21236 E.  ,  2015/814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Ortadan kaldırılması

Katılan vekilinin yüzüne karşı 27.11.2012 tarihinde verilen hükmü yasal süresi geçtikten sonra 05.12.2012 tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 20.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.