muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18472, Karar No: 2015/3546, Tarih: 13.07.2015

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre (13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 03/07/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 15/04/2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1323, Karar No: 2015/21769, Tarih: 03.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/1323 E.  ,  2015/21769 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalı işyerinde hizmet akdiyle net asgari ücretin 2.1 katı olan ücreti ve fazla çalışma ücretleri üzerinden prime esas kazançlarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işyerinde 18.11.2002 – 29.08.2008 tarihleri arasında olan çalışmalarının gerçek prime esas kazancının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, somut olayda ücret olgusunun ispatı konusunda, mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Sigortalının prime esas kazancının belirlenmesinde, 506 sayılı Yasanın 78. ve 5510 sayılı Yasanın 82. maddelerinde belirtilen sınırlar dikkate alınarak gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise işçinin imzasının bulunduğu hizmet akdi ile ücret tediye bordrolarından saptanacağı, işçinin imzasının bulunmadığı işyeri ve sigorta kayıtlarının nazara alınamayacağı, işçinin imzasının bulunduğu hizmet akdi, hesap pusulaları, ücret tediye bordrolarının bulunmaması durumunda işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak gerçek ücretin belirlenmesi gerektiği, Dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının kalite kontrol elamanı olarak çalıştığının belirtildiği, davacı adına 18.11.2002 – 29.08.2008 tarihleri arası çalışmaların asgari ücretin üzerinde Kuruma bildirildiği, imzalı ücret bordrolarının dosyaya sunulduğu, SGKya bildirilen prime esas kazançların imzalı bordrolardakilerle aynı olduğu, davalı işverenin davacı ile aralarında imzaladıkları 22.10.2002 tarihli hizmet sözleşmesinde davacının asgari ücretle çalıştığının belirlendiği, davacının davalı işveren ile arasında işçilik alacaklarının tahsiline ilişkin kararlarda ve dosyalardaki bilirkişi raporlarında, davacının net ücretinin 1017-TL olduğunu belirten davalı şirketce Garanti Bankasına hitaben yazılan 12.09.2007 tarihli yazı ile duruşmada dinlenen tanık beyanlarına dayanılarak davacının 1.130-TL net ücretle çalıştığı kabul edildiği,alacak kalemlerinin hesaplandığı, ve kararların kesinleştiği anlaşılmıştır.

.../...

.../...

Somut olayda, davacının davalı işyerinde kalite kontrol elamanı olarak çalıştığı ve davacının kuruma bildirilmiş prime esas kazanç miktarlarının asgari ücretin üzerinde olduğu sabittir. Davacının davalı işverence düzenlenmiş ücret bordrolarında imzasının olması karşısında; emsal ücret araştırması yapmaksızın davacıya yüksek kredi alması için her zaman düzenlenmesi mümkün olarak kabul edilen belge ile davacı tanık beyanlarına itibar edilerek karar verilmiş olan işçilik alacağı dosyasında belirlenen ücret miktarlarının bu dosya için kuvvetli delil sayılması mümkün değildir. Buna göre; mahkemece davacının Kurum'a bildirilen prime esas kazancın üstünde ücret aldığını ispatlayamadığının göz önünde bulundurulması gerekir iken dosya içerisinde yer alan bu belgeler esas alınarak sonuca gidilmiş olması hatalı olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutularak davanın reddi gerekir iken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde Şti'ne iadesine, 03.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6580, Karar No: 2012/8457, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6580 E.  ,  2012/8457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'un beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 14.11.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 05.01.2012 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2012/0065 Esas, 2012/752 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44.

maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 14.11.2011 tarih ve 2011/2998 Esas, 2011/7019 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğunun tespitine yönelik yazı cevabı alınmadan ve cevabi yazıya göre ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12063, Karar No: 2023/3891, Tarih: 01.06.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/12063 E.  ,  2023/3891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı/alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine başlatılan kambiyo senetlerine ilişkin takipte, borçlu tarafından bonodaki imzaya itiraz edildiği, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine ve şartları oluşmadığından para cezasına ve tazminata hükmedilmesine yer olmadığına karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak imzaya itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına, yasal şartları oluşmadığından tazminat ve para cezası talebinin reddine karar verilmiş olup kararın temyiz edildiği görülmüştür.

İİK 170. maddeye göre ''Borçlu, 168 inci maddenin 4 numaralı bendine göre kambiyo senedindeki imzanın kendisine ait olmadığı yolundaki itirazını bir dilekçe ile icra mahkemesine bildirir. Bu itiraz satıştan başka icra takip muamelelerini durdurmaz. İcra mahkemesi duruşmadan önce yapacağı incelemede, borçlunun itiraz dilekçesi kapsamından veya eklediği belgelerden edindiği kanaata göre itirazı ciddi görmesi halinde alacaklıya tebliğe gerek görmeden itirazla ilgili kararına kadar icra takibinin geçici olarak durdurulmasına evrak üzerinde karar verebilir. İcra mahkemesi, 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapacağı inceleme sonunda, inkâr edilen imzanın borçluya ait olmadığına kanaat getirirse itirazın kabulüne karar verir. İtirazın kabulü kararı ile takip durur. Alacaklının genel hükümlere göre dava açma hakkı saklıdır. İnkâr edilen imzanın borçluya ait olduğu anlaşılırsa ve itiraz ile birlikte takip ikinci fıkraya göre durdurulmuşsa, borçlu sözü edilen senede dayanan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere inkâr tazminatına ve takip konusu alacağın yüzde onu oranında para cezasına mahkûm edilir ve itiraz reddedilir. Borçlu menfi tespit veya istirdat davası açarsa, hükmolunan tazminatın ve para cezasının tahsili dava sonuna kadar tehir olunur ve davanın borçlu lehine sonuçlanması hâlinde daha önce hükmedilmiş olan tazminat ve para cezası kalkar. İcra mahkemesi, itirazın kabulüne karar vermesi hâlinde, senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde alacaklıyı senede dayanan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın yüzde onu oranında para cezasına mahkûm eder. Alacaklı genel mahkemede dava açarsa, para cezasının tahsili dava sonuna kadar tehir olunur ve bu davayı kazanırsa hakkında verilmiş olan para cezası kalkar.'' şeklindedir.

Somut olayda; Adli Tıp Kurumundan alınan 15.05.2020 tarihli bilirkişi raporunda imzanın davacının eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediği, üç kişilik bilirkişi heyetinden alınan 09.12.2020 tarihli bilirkişi raporunda imzanın davacının eli ürünü olduğu, dosya içerisinde bulunan C. Başsavcılığı tarafından alınan 13.07.2020 tarihli bilirkişi raporunda ise imzanın davacının eli ürünü olduğu şeklinde raporlar alındığı görülmektedir.

Davacı borçlunun dava dilekçesindeki iddiasının bono üzerindeki imzanın kendisine ait olmadığı yönünde olduğu, aldırılan raporlarda da imzanın davacıya ait olduğuna ilişkin kesin kanaat içeren raporların dosyada mevcut olmasına rağmen, Bölge Adliye Mahkemesinin karar gerekçesinde belirttiği ''dosyaya getirtilen davacı borçluya ait mukayese belgelerde davacının kullandığı imza örnekleri dikkate alındığında, davacının işlemlerinde imza olarak el yazısı ile yazdığı ismini kullanmadığının açıkça anlaşıldığı, takip dayanağı senette ise düzenleyen bölümünde davacının isminin el yazısı ile yazıldığı yazının altında paraf imzanın bulunduğu bu durumda senette el yazısı ile ad veya soyadını yazarken imza atmayı amaç edindiği yönünde kesin bir kanaate varmanın mümkün olmadığı değerlendirilmelidir. Dosya kapsamında gerek Mahkemeye sunulan gerekse de İstanbul ... C. Başsavcılığı 2018/232177 Sayılı soruşturma dosyasına sunulan raporlarda isim altına atılan inceleme konusu belgedeki imzanın teşhise götürecek karakteristik özellikler taşımaması ve taklidi kolay imzalar olması nedeniyle, imzanın ...'un eli ürünü olup olmadığına ilişkin kesin bir kanaate ulaşılamadığı görülmektedir. '' şeklindeki değerlendirmelere ilişkin davacının bir iddiası olmamasına rağmen yapılan nitelendirmelerin hatalı olduğu, İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu kanaatine varılarak Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Davalı/alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 01.06.2022 tarihli 2021/2477 E. 2022/1912 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK’nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK’nın 373/2. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 01.06.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16028, Karar No: 2022/4509, Tarih: 28.04.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/16028 E.  ,  2022/4509 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : ..., Hazine

SUÇ : Yağmaya teşebbüs, tefecilik, açığa imzanın kötüye kullanılması, bedelsiz senedi kullanma

HÜKÜM : Beraat (yağmaya teşebbüs ve tefecilik suçlarından), düşme (bedelsiz senedi kullanma ve açığa imzanın kötüye kullanılması suçlarından)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İddianame ve görevsizlik kararı içeriğine, sevklere, temyizin kapsamına, yaptırımı en ağır suçun yağmaya teşebbüs olmasına, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'na 6572 sayılı Kanun'un 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde uyarınca oluşturulan Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu tarafından hazırlanan ve Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girip 09/07/2021 tarihi itibarıyla uygulanmaya başlanan 02/07/2021 tarihli ve 211 sayılı iş bölümü kararına, tebliğname tarihine ve Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine göre; temyiz incelemesi yapma görevinin Yüksek 6. Ceza Dairesine ait bulunduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, esası incelenmeyen dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE 28/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3993, Karar No: 2019/844, Tarih: 05.03.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/3993 E.  ,  2019/844 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 13.01.2016 günlü ve 2015/3359 Esas, 2016/94 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili........sayılı dosyasından hazırlanan 01.02.2011 günlü sıra cetvelinde icra dosyasındaki paranın tamamının .......sayılı dosyasına ödenmesine karar verildiğini, müvekkilinin alacaklı olduğu ..... sayılı dosyasının ise ikinci sırada yer aldığını ve paranın yetmemesi nedeni ile herhangi bir pay kalmadığını, davalının alacağının muvazaalı olduğunu, müşterek borçlu şirketin davacıya intikal eden çekleri keşide ettiğini ve borçlandığını, bu arada icra dosyasının borçlu şirket ile ticari ihtilafa girdiğini, dava devam ederken davanın lehlerine sonuçlanması nedeni ile borçlu şirketten alacakları parayı kendi alacaklarını kaptırmamak amacı ile muvazaalı olarak davalı adına bono verdiklerini, davalının alacağının mesnedi olan bonoda nakit karşılığı ödeme olduğunun belirtildiğini ancak bu bono karşılığı ödemenin ne şekilde yapıldığının, şirket hesaplarında yer almadığını, davalı alacaklının nüfus bilgileri, borçlu şirket yöneticileri ile yakınlığı ve ..... kayıtları bu alacağın muvazaa ürünü olduğunu ortaya koyduğunu, bu sebeple icra müdürünce düzenlenen sıra cetvelinde yer alan davalı alacağının temelde muvazaa ürünü olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin birinci sırasında yer alan davalı alacağının iptal edilmesi ile ......sayılı dosya alacağının sıra cetvelinde birinci sıraya çıkartılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın davayı süresinde açmadığını, davalının alacağını usule ve yasaya uygun bir şekilde ..... alacaklı olduğu bono ile ispat ettiğini, bahsi geçen Karadağ adlı şirket ile yakınlığının söz konusu olmadığını, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen kararın, Dairemizin ...... sayılı ilamı ile "Muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davalarında ispat yükü alacağına itiraz edilen alacaklıya düşer. Alacaklı alacağının gerçek bir hukuki ilişkiye dayandığını takipten önce düzenlenmiş ve birbirini teyit eden usulüne uygun delillerle ispatlamalıdır. Her zaman düzenlenmesi mümkün olan bono, alacağın varlığını ispatlamaya tek başına yeterli değildir. Senetler ancak tarafları ve onların cüz'i ve külli halefleri yönünden kesin delil niteliğinde olup, davacı üçüncü kişi bakımdan bu nitelikte bir ispat vasıtası olarak kabul edilemez. Somut olayda, ispat yükü kendisinde olan davalının, .../...

S.2

S.2

alacağının gerçek bir borç ilişkisine dayandığını yukarıda açıklandığı şekliyle ispat edememiş olmasına göre, davalının takibine dayanak olarak gösterdiği bononun muvazaalı olarak düzenlendiğinin kabulü gerekir. Bu durumda mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle reddi doğru olmamıştır." şeklindeki gerekçeyle bozulması üzerine, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulüne, ........ sayılı takip dosyasında yapılan sıra cetvelinde birinci sırada yer alan davalı alacağı yerine ......... sayılı takip dosyasındaki alacağın çıkartılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiş, mahkemece verilen karar Dairemizin 13.01.2016 günlü, .......sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmıştır.

Bu kez davalı vekili, karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 31,70 TL harç ve takdiren 384,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine 05.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19615, Karar No: 2014/19914, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/19615 E.  ,  2014/19914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2013/737-2014/242

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu, bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda, taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.