muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2504, Karar No: 2020/3786, Tarih: 05.10.2020

Bölge Adliye Mahkemesince, Çaykara Cumhuriyet Başsavcılığınca, kredi sözleşmesindeki imzalar ile davacıya ait imzalar üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen raporda sözleşmenin, bütün bilgilerin el ile yazıldığı, kefil verecek kişinin kimlik bilgilerinin, kefil olunacak miktarın yer aldığı bölüm olan 20. sayfasının altındaki imzanın davacıya ait olmadığının tespit edildiği, mahkemece taraf delillerinin usulüne uygun olarak toplandığı, değerlendirilip tartışıldığı, bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli ve denetime açık olduğu, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş olmasında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf talebinin reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf talebi yönünden ise, davacı tarafından dava açılırken mahkeme veznesine yatırılan 3.739,84 TL harcın davanın lehine sonuçlanmış ve davalının harçtan muaf olması nedeniyle davacıya iade edilmesi gerekirken, davalının ödemesi gereken harç miktarından düşülerek hüküm kurulmuş olması doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile hükmün bu yönden düzeltilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Mahkemece hazırlık soruşturması sırasında alınan bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru değildir. TBK'nın 74. maddesi uyarınca ancak ceza mahkemesince verilen ve kesinleşen mahkumiyet kararları uyarınca belirlenen maddi olgular hukuk hakimini bağlar. Bu nedenle mahkemece imza incelemesi konusunda deliller toplanarak alınacak bilirkişi raporu doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2- Kabule göre de 4603 sayılı Kanunda Ziraat Bankası A.Ş, Halk Bankası A.Ş, Tasfiye Halinde Emlak Bankası A.Ş aleyhine açılan davalar bakımından harç muafiyeti getirildiğine ilişkin düzenleme bulunmadığı, 4603 sayılı Kanun'un 4684 Sayılı Kanunla değişik geçici 4. maddesinin 2.fıkrasında getirilen harç muafiyetinin adı geçen bankalarca kredi alacaklarının tahsili amacı ile yeniden yapılandırma süreci içerisinde açılmış ve açılacak dava veya takiplerle ilgili olup, davada davalı konumunda bulunan Ziraat Bankası A.Ş' nin sözü geçen yasa hükmündeki muafiyetten yararlanamayacağı gözetilmeden Bölge Adliye Mahkemesince hüküm fıkrasında davalı bankanın harçtan muaf olduğu yönünde hüküm kurulması da isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nin 2018/1119 Esas, 2018/1319 Karar sayılı ve 17.10.2018 tarihli kararının BOZULMASINA, dosyanın Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 05.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21199, Karar No: 2017/24715, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/21199 E.  ,  2017/24715 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2803, Karar No: 2015/14242, Tarih: 27.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/2803 E.  ,  2015/14242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MİLAS KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/11/2014

NUMARASI : 2014/170-2014/368

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Uygulama kadastrosu sırasında Y.Mahallesi çalışma alanında bulunan ve tapuda E.. U.. adına kayıtlı bulunan eski 672 parsel sayılı 4900 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 197 ada 2 parsel numarasıyla ve 5113.40 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir. Davacı Hazine, uygulama kadastrosu sırasında davalıya ait taşınmazın dere yatağına doğru genişletilerek yüzölçümünün artırıldığı iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişme konusu 197 ada 2 parsel sayılı taşınmazın uygulama tespiti gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 26.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14098, Karar No: 2012/4824, Tarih: 28.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/14098 E.  ,  2012/4824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/06/2010 tarih ve 2008/463-2010/330 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı şirketin yeminli mali müşavirlik tasdik sözleşmesi ile, davacının vergi borcunun doğru olup olmadığını kanıtlama ve onaylama görevini üstlendiğini, davalı şirket ortağı davalı ...'ın davacı şirkete ait 2002 yılı kurumlar vergisi beyannamesini düzenleyerek tasdik ettiğini ve Pendik Vergi Dairesi Müdürlüğü'ne sunduğunu, ancak hatalı mahsup nedeniyle eksik matrah bildirildiğinden Vergi Dairesinin davacı şirkete 17.205,85 TL ceza tahakkuk ettirdiğini, cezanın iptali istemiyle açılan davanın reddedilmesi sonucu vergi borcu ve cezanın ödendiğini, davalının ağır kusuru nedeniyle davacının ceza ödemek durumunda kaldığını, davalıların sözleşme uyarınca üstlendikleri yükümlülükleri gereği gibi yerine getirmedikleri gibi, BK 41. vd maddeleri uyarınca da ödenen meblağdan sorumlu olduklarını ileri sürerek, şimdilik 35.000,00 TL nın faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir

Davalılar vekili,vergi cezasına kesilmesinden sonra davacının müvekkillerinin görüş ve yardımlarına müracaat etmediğini, bu nedenle zararın tamamen veya büyük oranda telafisini sağlayan imkanlardan yararlanılamadığını, davacının müvekkillerinin bilgisi ve onayı dışında vergi mahkemesinde dava açtığını, böylece zararın doğmasına ve artmasına bizzat davacının sebep olduğunu, davalıların 3568 sayılı kanundan kaynaklanan sorumluluğunun vergi dairesine karşı bir sorumluluk olup, davacının ödediği miktarın meslek mensubuna rücu edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı şirket ve bu şirket elemanı olan davalı ...'ın, davacı şirketin 2001 yılı ticari blançosunda yer alan zarar tutarının yarısını, davacı şirketin 2002 yılı beyannamesinde matrahından usulsüz olarak indirdikleri, böylece sözleşmenin kendilerine yüklediği görevi gereği gibi yerine getirmeyerek davacı şirket hakkında vergi ziya, cezalı kurumlar vergisi ve fon payı tahriyatı işlemlerinin yapılmasına sebebiyet verdikleri, kesilen vergi cezasının haklılığının kesinleşmiş mahkeme kararıyla sabit olduğu, davacının ödediği vergi miktarını davalıdan isteyemeyeceği, ancak davalıların işlerini gereği gibi yapmamaları nedeniyle davacının ödemek zorunda kaldığı cezadan sorumlu oldukları gerekçesi ile, davanın kısmen kabulüne, 17.205,85 TL'nin davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aşağıda (2) nolu bendin dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Ancak, davalılar, vergi cezasının kesilmesinden sonra davacının kendilerinin görüş ve yardımlarına müracaat etmediğini, bu nedenle zararın tamamen veya büyük oranda telafisini sağlayan imkanlardan yararlanılamadığını ve zararın çoğaltıldığını savunduklarına göre, davalıların bu savunması üzerinde durulup, zararın artmasında davacının müterafik kusuru bulunup bulunmadığı değerlendirilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 28/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8144, Karar No: 2022/1355, Tarih: 01.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/8144 E.  ,  2022/1355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24.02.2015 tarih ve 2014/388 E. - 2015/84 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı şirketin Sabah Gazetesinin sahibi, davalı ...’nun köşe yazarı, ...’ın ise imtiyaz sahibi olduklarını, gazetenin 10/06/2012 günlü nüshasında ... imzası ile “Kadın bedeni üzerinden küfür AMK” başlıklı yazısında müvekkili Çağdaş Yayıncılığın sahibi olduğu, açılımı “açık, mert, korkusuz” olan AMK gazetesine küfür ettiklerini, aynı yazıda müvekkili Estetik Yayıncılığın sahibi olduğu Sözcü gazetesine de hakaret edildiğini ileri sürerek, yazının yayından kaldırılmasını, haksız rekabetin tespitini, önlenmesi ve durdurulmasını, 20.000,00TL manevi tazminatın yayın tarihinden itibaren işleyecek ticari faizle birlikte davalılardan tahsilini, kararın ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkili ...’ın yazının yayınlandığı gazetenin sahibi davalı şirket adına imtiyaz sahibi yahut yetkilisi olmaması nedeniyle pasif husumet ehliyeti bulunmadığını, “AMK” şeklinde yazımın kendi başına bir anlamı olmadığını, toplum içinde çok sık kullanılan bir küfrün kısaltması olduğunu, müvekkilinin yazısında ortaya koyduğu eleştirilerin de tamamen haklı olduğunu, aynı zamanda basın özgürlüğünün bir gereği olduğunu, Estetik Yayıncılık’ın aktif dava ehliyeti bulunmadığını, manevi tazminat talebinin şartlarının oluşmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, bahsekonu yazıda doğrudan doğruya gazetenin yayın politikası yayın içeriğine yönelik bir değerlendirme küçük düşürme ve karalama söz konusu olmadığı gibi gazete çalışanı veya yayınlarına da yönelmiş kişilik haklarını zedeleyici bir saldırının bulunmadığı, ifade ve basın özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gereken yazının haksız rekabet oluşturmadığı, aldatıcı ve dürüstlük kuralına aykırı bir yönünün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 01/03/2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27095, Karar No: 2014/3667, Tarih: 12.02.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/27095 E.  ,  2014/3667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2011/697-2013/315

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı S.. B.., dava dışı işçi lehine iş mahkemesi kararı ile hükmedilen kıdem tazminatı alacağı için başlatılan icra takibi sırasında ödemiş bulunduğu 13.378,34 TL alacağın, üst işveren ve taşeron sıfatlarına haiz davalılardan rücuen tazminine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir

Mahkemece, ödeme tarihi olan 24.8.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 6.503,01 TL' nin davalı A.. B..'ndan rücuen tahsiline, 24.8.2010 ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 2.101,22 TL' nin S.. İ..İ.. şirketinden rücuen tahsiline, noter senedine bağlı devirler nedeniyle K.. S.. ile K.. şirketine yönelik davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı A.. B.. tarafından temyiz edilmiştir.

1-3533 sayılı "Umumi, Mülhak ve Hususi Bütçelerle idare edilen Daireler ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete veya Belediye veya Hususi İdarelere ait Daire ve Müesseseler arasındaki ihtilafların tahkim yolu ile halli hakkındaki kanunun" 2570 sayılı yasa ile değiştirilen 4. maddesinde; "Katma Bütçe ile idare edilen daireler, Belediyeler, özel bütçe ile İdare olunan veya sermayesinin tamamı Devlet, Belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseselerin veya bu daire ve müesseselerden biriyle ikinci maddede yazılı dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıklar, bulunduğu yerin ve uyuşmazlık gayrimenkule ilişkin ise o gayrimenkulün bulunduğu yerin ve taraflar değişik yerlerde bulunuyorlarsa davalı durumunda olan daire veya müesseselerin ve davalılar birden çok olduğu takdirde bunlardan birinin bulunduğu yerin Yüksek Dereceli Hukuk Mahkemesi Başkanı veya Hakimi tarafından hakem sıfatıyla çözümlenir denilmektedir. Davacı Seyhan Belediyesinin ve davalılardan Adana Büyükşehir Belediyesinin anılan yasa hükmüne tabi Kamu Kuruluşları oldukları nazara alındığında, bu durumda bu davalı hakkındaki davanın tefrik edilerek davaya Yüksek Dereceli Hukuk Mahkemesi Başkanı veya Hakimi tarafından Hakem sıfatıyla bakılması gerekmektedir.

Görev sorunu kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında Mahkemece doğrudan gözetildiğinden, bu yönün gözden kaçırılması sonucu, davalı Adana Büyükşehir Belediyesi açısından görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esası hakkında karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Görev sorunu kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında Mahkemece doğrudan gözetildiğinden, bu yönün gözden kaçırılması sonucu, davalı Adana Büyükşehir Belediyesi açısından görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esası hakkında karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Mahkemece, noter senedine bağlı devirler nedeniyle davalılardan K.. S.. ile Kensan şirketine yönelik davanın reddine karar verilmiştir. Alınan bilirkişi raporu ve ek rapor doğrultusunda, davacı Seyhan Belediyesinin 1989 yılı sonlarına doğru kurulduğu, dava dışı işçinin çalışmaya başladığı 28.8.1985 - 31.8.1989 dönemi için davalı Adana Büyükşehir Belediyesinde çalışması nedeniyle bu dönem tam sorumluluğun Adana Büyükşehir Belediyesine ait olduğu ve tam sorumluluk esasına göre davalının 6.503,01 TL ' den sorumlu olması gerekeceği, yapılan devirler itibariyle de 1.6.1990 - 29.7.1992 dönemi için devralan S.. İ.. İ..A.Ş' nin sorumlu olması gerektiği belirtilmiştir. Dava dışı işçi yönünden Seyhan Belediyesinin asıl işveren, davalı Seyhan İmar İnşaat Şirketinin de alt taşeron olarak sorumluluklarının bulunduğu, asıl işveren olan belediyenin alt işverene yönelik kontrol, denetim ve hesap sorma yetkisinin bulunduğu gerekçesiyle de , davacı belediyenin alt taşeronla birlikte % 50 oranında sorumlu tutulmasının gerekli olduğu kanaati ile Seyhan İmar İnşaat Şirketinin hesaplanan 4.202,43 TL ' nin 1/2 'sinden sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, dava dışı işçiye ödenen kıdem tazminatından hangi tarafın veya tarafların ne oranda sorumlu olduklarına ilişkindir. Uyuşmazlığın çözümünde öncelikle taraflar arasındaki sözleşme hükümleri, şartnameler ve genel hukuk prensipleri dikkate alınarak bir sonuca gidilmelidir. Gerek bilirkişi raporunun, gerekse temyize esas hükmün ve tüm dosya kapsamının incelenmesinde, mahkemece kurulan hükme esas teşkil etmek üzere az yukarıda bahsedilen belgelerin incelenip değerlendirildiğini gösterir bilgiye rastlanmamıştır. Tarafların sorumluluk oranları tespit edilirken, öncelikle taraflar arasında bu hususa ilişkin anlaşma olup olmadığı tespit edilip, sonucuna göre karar verilmelidir. O halde mahkemece, gerekli bilgi ve belgeler sorulup dosyaya getirtilerek, iş mahkemesi dosyasındaki belgeler de incelenerek, gerekirse yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak tarafların bu ilkeler çerçevesinde sorumluluğunun belirlenmesi gerekirken, aksi düşüncelerle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda (1) bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalı Adana Büyükşehir Belediyesi yararına, (2) bentte açıklanan nedenlerle davacı Seyhan Belediyesi yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21266, Karar No: 2019/6685, Tarih: 27.03.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21266 E.  ,  2019/6685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdine haksız son verildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacıya yıllık izinlerin kullandırıldığını, davacının iş akdinin haklı sebeple feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin yersiz olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında, iş sözleşmesinin işverence haklı sebeple feshedilip feshedilmediği hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı işçinin davalı şirkete ait işyerinde 21.09.2005- 27.11.2014 tarihleri arasında şoför muavini olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından 27.11.2014 tarihi itibari ile "disiplinsiz davranışlar, amirlerinin talimatlarına uymama, işyerinde çalışanların huzurunu ve işyeri ahengini bozucu davranışlarda bulunma ve verilen görevleri yapmama" gerekçesiyle, Kanunun 25/II. maddesi kapsamında feshedildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, iş akdinin feshi konusunda davacının öncelerinde defalarca uyarıldığı, işyeri kuralları ve çalışma ilişkileri konusunda ihtar edildiği, ihtarlar sırasında savunmalarının alındığı, buna rağmen ısrar arzeder mahiyette davacının aynı şekilde çalışma hayatında gereken özen, dikkat ve uyum hususunda üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmediği, bu sebeple iş akdinin tazminatsız ve derhal feshedildiği, davalı tarafın iş akdi feshinin haklı nedene dayandığı kabul edilerek davacının kıdem ve ihbar tazminatının reddine karar verilmiştir. Ancak iş akdine haklı sebeple son verdiğini ileri süren davalının üzerine düşen ispat yükünü yerine getiremediği, ibraz edilen tutanakların içeriklerini doğrulayacak şekilde tutanak mümzilerini yargılama aşamasında dinletmediği, saptanan bu durum karşısında davacının iş akdine haklı sebeple son verildiğinin ispatlanamadığı anlaşılmakla kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü gerekmektedir.

3-Öte yandan, reddedilen miktar itibari ile davalı yararına hükmedilmesi gereken vekalet ücretinin 300,00 TL olduğunun kabulü yerine, karar tarihi itibari ile yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/2. maddesi dikkate alınmaksızın 1.800,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi de isabetsizdir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, 27.03.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.