muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8281, Karar No: 2016/5496, Tarih: 28.04.2016

Buna göre; kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20/06/2012 tarihli ve 2012/19 Esas 2012/93 sayılı kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5271 sayılı

Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/4-d maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak ve mahkemenin suçu kabul ve takdirine bağlı kalınmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümdeki adli para cezasına ilişkin uygulamaların çıkartılarak yerine, "5237 TCK'nın 158/1-f, son maddesi uyarınca 875 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirilerek 729 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükümlüye tayin edilen adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi ile 1 gün karşılığı 20 TL'den hesaplanarak para cezasına çevrilmek suretiyle sonuç olarak 14.580 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesine, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılmasına, 28/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14508, Karar No: 2010/1165, Tarih: 01.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/14508 E.  ,  2010/1165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar, dava dilekçesinde ... olarak kayıtlı baba adlarının Mustafa, davacılardan ...'in nüfus kütüğüne ... olarak kayıtlı anne adının...olarak düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar dava dilekçesinde; kendilerinin 4 kardeş olduklarını, babaları ... ile anneleri ...'nin 1960'lı yıllarda vefat ettiğini, babaları ve annelerinin Hekimhan nüfus kütüğünde kayıtlı iken 1969 yılında Nüfus İdaresinde çıkan yangın sonucu nüfus kayıtlarının yandığını, bunun üzerine Hekimhan Nüfus İdaresince yersel yazım yapıldığını, davacılardan ... ve ...in evli oldukları kocalarının hanelerine kayıt yapıldığını, davacı ...'in ise ayrı haneye kaydının yapıldığını ancak yersel yazım sırasında babalarının ve davacı ...'in de anne adının yanlış yazıldığını, büyük abileri ...'in ise anne ve baba adının doğru yazıldığını belirterek nüfus kütüğünde Memet Mustafa olarak yazılı baba adlarının Mustafa, davacı ...'in de ...olarak yazılı anne adının Ayşe olarak düzeltilmesini istemişler, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ve özellikle nüfus kayıtlarının incelenmesinde bu dava sonucunda verilecek olan karar davacıların kardeşi olduklarını belirttikleri ....'in hukukunu yakından ilgilendirdiğinden, Turan Dinç'in yöntemince davaya dahil edilip taraf teşkili sağlandıktan sonra karar verilmesi gerekirken, eksik hasımla davaya bakılıp işin esası hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12309, Karar No: 2008/13246, Tarih: 10.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/12309 E.  ,  2008/13246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.09.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve köy boşluğu olarak terkin, müdahale ile Hazine adına tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.07.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, davalı adına kayıtlı 184 ada, 1 parsel sayılı taşınmazın "köy boşluğu" olduğunu ileri sürerek bu nedenle davalı adına yapılan tespitin ve tescilin yanlış olduğunu ileri sürerek keşif yapılarak köy boşluğu olarak belirlenecek kısmının tapusunun iptal edilerek, köy boşluğu olarak terkinini istemiştir.

Davalı davacının aktif husumet ehliyetinin olmadığını ve zilyetliğindeki taşınmaz içerisinde köy boşluğu bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davaya asli müdahil olarak katılan Hazine tarafından verilen müdahale dilekçesi ile taşınmazın Hazine adına tescili talep edilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, bilirkişinin 20.05.2008 tarihli raporunda (C) harfi ile gösterilen yeşil renkle boyalı 432,42. m²’lik kısmının davalı adına olan tapusunun iptali ile köy boşluğu vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın yüzölçümünün karar doğrultusunda düzeltilmesine karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık konusu taşınmaz bölümü, 1997 tarihinde yapılan kadastro tespiti çalışmalarında 184 ada 5 ve 8 parsel numarası ile sınırlandırılan taşınmazların kuzeyinde yer almakta olup, davacının nitelendirdiği gibi köy boşluğudur ve tutanağına göre zilyetlik koşulları oluştuğundan davalı adına tescil edilmiştir. Davacı dava dilekçesinde belirttiği adrese

... taşınmazın bulunduğu İğdecik köyünde oturmaktadır ve aynı yerdeki 8 parsel sayılı taşınmazın malikidir.

Eldeki davanın yapılan yargılamasında toplanan delillere göre, uyuşmazlık konusu bu yerin meraya çıkacak hayvanların toplanma yeri yani hukuksal deyimi ile "eğrek" yeri olduğu anlaşılmaktadır. Mera, yaylak, genel harman yeri, sıvat ile eğrek yeri gibi taşınmazlar özel mülkiyete konu edilemeyen kamu mallarından olup özel sicilinde kaydedilirler. Bu tür kamu mallarının mülkiyeti mutlak biçimde Hazineye aittir.

Somut olayda, her ne kadar davalı adına oluşturulan tapu kaydının iptali için Hazine tarafından dava açılması gerekirken davacı şahıs tarafından bu dava açılmış ise de, Hazine davada müdahil sıfatı ile yer aldığına göre husumet yönünden ve çekişmeli yerin keşifte dinlenilen yerel bilirkişi ve tanık beyanlarına göre eğrek yeri olduğu ispat edildiğinden (C) harfi ile gösterilen kısmın davalı adına olan tapusunun iptalinde hukuka aykırılık yoktur.

Somut olayda, her ne kadar davalı adına oluşturulan tapu kaydının iptali için Hazine tarafından dava açılması gerekirken davacı şahıs tarafından bu dava açılmış ise de, Hazine davada müdahil sıfatı ile yer aldığına göre husumet yönünden ve çekişmeli yerin keşifte dinlenilen yerel bilirkişi ve tanık beyanlarına göre eğrek yeri olduğu ispat edildiğinden (C) harfi ile gösterilen kısmın davalı adına olan tapusunun iptalinde hukuka aykırılık yoktur.

Nevar ki mahkemece davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın eğrek yeri olarak özel siciline yazılmak üzere sınırlandırmasına karar verilecek yerde, özel mülkiyete konu teşkil edecek şekilde tapuya tesciline karar verilmesi doğru değildir. Bu yön bozma nedeni ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HUMK.nun 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmesi uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere, hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin 4. satırında "tapusunun iptali ile" sözcüklerinden sonra gelen "köy boşluğu vasfı ile Hazine adına kayıt ve tesciline" sözcüklerinin hükümden çıkartılarak yerine "Eğrek yeri olarak sınırlandırılmasına ve meralar için tutulan özel siciline yazılmasına" sözcüklerinin eklenmesine, hükmün DÜZELTİLMİŞ BU BİÇİMİ İLE ONANMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 10.11.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16967, Karar No: 2017/3895, Tarih: 09.05.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/16967 E.  ,  2017/3895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 11.02.2013 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.01.2016 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 09.05.2017 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Av. ... ile karşı tarafından davacı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.480 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin ... ,... ... , ... ve ...'tan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/25738, Karar No: 2012/36527, Tarih: 07.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/25738 E.  ,  2012/36527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA:Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti alacağı, ücret alacağı, genel tatil ile fazla mesai ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirketin çuval işi ile uğraştığını, bir kısım işlerini taşeronlara verdiğini, bu taşeron firmalardan birinin de Seda Plastik Kazım İnceler (sonradan ünvanı Kazım Plastik Ltd. Şti. olmuştur) olduğunu, kendisinin bu taşeron firmanın işçisi olduğunu, iş sözleşmesinin gerekçe gösterilmeksizin haksız olarak işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin ücreti, ücret alacağı, genel tatil ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacı ile aralarında bir iş akdinin ya da bir ilişkisinin bulunmadığını ve bu nedenle davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı Ursa plastiğin işçilik alacaklarından dolayı sorumluluğuna dayalı olarak alacak davası açılmış ise de, yapılan yargılama, alınan bilirkişi raporu neticesinde davalının çalışmış olduğunu iddia ettiği şirketin davalı Ursa Plastik taşeronu olduğu tereddüte yer bırakmayacak şekilde mevcut deliller ile ispat edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı tarafından davalının taşeronu olduğu ileri sürülen Kazım Plastik Ltd. Şti. ile davalı arasında taşeronluk ilişkisinin bulunup bulunmadığı bu kapsamda davalının asıl işveren taşeron firmanın ise alt işveren olup olmadığı, davacının davalı şirkette mi yoksa taşeron şirkette mi çalıştığı noktalarında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, işveren bir iş sözleşmesine dayanarak işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ya da tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar olarak açıklanmıştır. O halde asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilmesi için öncelikle mal veya hizmetin üretildiği işyeri bulunan bir işverenin ve aynı işyerinde iş alan ikinci bir işverenin varlığı gerekir ki asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilsin. Alt işverenin başlangıçta bir işyerinin olması şart değildir. Alt işveren, işveren sıfatını ilk defa asıl işverenden aldığı iş ve bu işin görüldüğü işyeri nedeniyle kazanmış olabilir.

Asıl işverene ait işyerinde yürütülmekte olan mal veya hizmet üretimine ait yardımcı bir işin alt işverene bırakılması nedeniyle, alt işveren açısından bağımsız bir işyerinden söz edilip edilemeyeceği sorunu öncelikle çözümlenmelidir. Zira asıl işveren veya alt işverenin değişmesinin işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti için işyeri kavramının bu noktada açıklığa kavuşturulması gerekir.

Soruna 2821 sayılı Sendikalar Kanunu açısından baktığımızda, asıl işin tabi bulunduğu iş kolunun yardımcı iş için de geçerli olduğunu söylemek gerekirse de 4857 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinin açık hükmü karşısında, işin alt işverene bırakıldığı durumların bundan ayrık tutulması gerekir. Gerçekten, 4857 sayılı Yasanın 2/III maddesinde, “İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür” şeklinde Sendikalar Kanunu ile örtüşen ana kurala yer verildiği halde, sonraki bentlerde asıl işveren alt işveren ilişkisi düzenlenmiş, bir anlamda yardımcı işin alt işverene bırakılması ile ayrık bir durum öngörülmüştür. Daha sonra da, aynı yasanın 3 üncü maddesinde “Alt işveren, bu sıfatla mal veya hizmet üretimi için meydana getirdiği kendi işyeri için birinci fıkra hükmüne göre bildirim yapmakla yükümlüdür” şeklinde kurala yer verilerek sorun açık biçimde çözümlemiş ve alt işveren işyerinin asıl işverene ait işyerinden bağımsız olduğu ortaya konulmuştur. Belirtilen çözüm şekli alt işverenlik kurumunun niteliğine de uygun düşmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 4857 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce de alt işverenin işyerinin, asıl işverene ait işyerinden bağımsız olduğu sonucuna varmıştır (Yargıtay HGK. 6.6.2001 gün 2001/ 9-711 E, 2001/ 820 K).

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları da bu yöndedir (9. HD. 18.9.2008 gün 2006/26306 E, 2008/23980 K.).

Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkân dahilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde, sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işveren geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce alt işverenin, ilişkinin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması, ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukukî bir ilişki bulunmamaktadır. Hukukî ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukukî sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri halinde, alt işverenler arasında İş Kanununun 6 ncı maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulü gerekir. Bu durumda yeni alt işverenin, devam eden hizmet akitlerini de devraldığı aynı maddede hükme bağlanmıştır.

Alt işverenlerin, aralarında herhangi bir hukukî işleme bağlı olmaksızın değişmesini işyeri devri olarak kabul etmediğimiz taktirde, her bir alt işverenin kendi dönemiyle ilgili olarak işçilik haklarından sorumluğu söz konusu olacağından ve asıl işverenin sorumluluğu yasa gereği alt işverenin sorumluluğunu aşamayacağından hak kaybına neden olabilecektir. Örneğin işyerinde periyodik olarak 11 ay 29 gün sürelerle işçi çalıştıran alt işverenler yönünden hiçbir zaman kıdem tazminatı ile izin ücreti ödeme yükümlülüğü doğmayacak, buna rağmen asıl işverenin tüm süreye göre bu işçilik haklarından sorumluluğu gündeme gelecektir. Oysa asıl işverenin sorumluluğunun alt işveren veya işverenlerin sorumluluğunu aşması düşünülemez.

1475 sayılı Yasanın 14/2 maddesi hükmü, 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede işyerlerinin devir veya intikalinden söz edildikten sonra “…yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli…” denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir. O halde kıdem tazminatı açısından  asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukukî veya fiilî bir bağlantı olsun ya da olmasın, kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, son alt işverenin ise tüm dönemden sorumluluğu kabul edilmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korumasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir(Süzen, v. Zehnacker Krankenhausservice, Case 13/95, 1997, ECR I-1259. ; Spijkers v. Benedik, Case 24/85, 1986, ECR 1119).

Avrupa Adalet Divanı, maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde, ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri yoluyla da işyeri devrinin gerçekleşebileceğini kabul etmektedir (ATAD, 10.12.1998,  173/96, Hidalgo, para. 26, NZA 199, H.4, 189 vd.).

Avrupa Adalet Divanının kararlarında, “hukukî işlemle devir” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmekte, yazılı, sözlü veya zımnî bir anlaşma da yeterli görülmektedir. Yine üye ülkeler uygulamasında, ihale yoluyla bir işin alınmasında, devreden işveren bilmese dahi işyeri devrinin mümkün olabileceği kabul edilmiştir. Avrupa Birliğine üye olmayan ancak benzer hükme sahip İsviçre’de Federal Mahkeme, devreden ve devralan arasında doğrudan hukukî işlemin bulunmasının şart olmadığı sonucuna varmıştır (Bkz. Yenisey, K. Doğan: İşyeri Devri Çerçevesinde İşyeri ve İşyeri Bölümü Kavramları, Kadir Has Üni. İş Hukukunda Üçlü İş İlişkileri, s. 135).

Yapılan bu açıklamalara göre; işçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.

Buna karşın, süresi sona eren alt işverence işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesi halinde, yapılan fesih bildirimi ile iş ilişkisi sona ereceğinden, işçinin daha sonra yeni alt işveren yanındaki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu durumda feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden, feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun değerlendirilmesi gerekecektir.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.