muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7549, Karar No: 2023/4922, Tarih: 22.06.2023

III. OLAY VE OLGULAR

Bölge Adliye Mahkemesince sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütüne üye olmak suçunu işlediği sabit olmadığındının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (... özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 nci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı ... Katılım Bankası A.Ş.'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet kapsamında değerlendirilemeyeceği, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceği nazara alındığında;

Örgütle iltisaklı kurumlarda öğretmen olarak çalışan sanığın, örgüt liderinin talimatından sonra 08.01.2014 tarihinde Bank Asyadaki bakiyesini artırıp yeni katılım hesabı açarak örgütün finans kaynağı olan Bank Asyaya maddi destek sağlamak suretiyle örgüte yardım kasdının oluştuğu anlaşılmakla sanığın silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2.Ceza Dairesinin, 08.02.2023 tarihli ve 2022/1266 Esas, 2023/214 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Trabzon 3. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.06.2023 tarihinde karar verildi.

... ... ... ... ...
Yargıtay — Esas No: 2014/2160, Karar No: 2014/12404, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/2160 E.  ,  2014/12404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çerkezköy İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2013

NUMARASI : 2012/362-2013/270

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı P.. A..vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, tebligat noksanı ile duruşma isteminde bulunan davalı I.. A.. vekilinin duruşma pul noksanı giderildikten sonra anılan davalının duruşma isteminin değerlendirilmesine, duruşma isteminin tebligat noksanı giderdikten sonra değerlendirilmesine, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7215, Karar No: 2015/16509, Tarih: 09.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/7215 E.  ,  2015/16509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerini eşyaları ile birlikte devraldığını ayrıca işletme devir hakkının da yasaya uygun şekilde müvekkiline devredildiğini, devir işleminden sonra müvekkilinin davalının SGK borcunu ödemek zorunda kaldığını, bu borcun devir işlemleri esnasında müvekkilinden saklandığını, davalı adına ödenen borcun iadesini sağlamak amacıyla başlatılan icra takibinin davalının itiraz etmesi üzerine durduğunu ileri sürerek....İcra Müdürlüğü'nün ....numaralı takip dosyasına yönelik itirazın iptaline ve davalı hakkında icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili tarafından kendisine devredildiğini iddia ettiği...i'nin 2010 yılı Ocak ayında kapandığını kaldı ki bu işletmenin satılmasının ya da devrinin hukuken mümkün olmadığını, müvekkilinin eşi tarafından davalıya ...... Kursu adlı işyerininin devredildiğini, müvekkilinin bu işleme taraf olmadığını, davalıya sadece birkaç çeşit cihaz sattığını, davalının satış bedelini... borcunu ödeyerek karşılama teklifini müvekkilinin kabul ettiğini, davalının birkaç taksiti ödedikten sonra ödeme yapmayı durdurduğu gibi satış bedelinin kalan kısmını ödemediğini belirterek davanın reddine ve kötü niyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama,toplanan delillere göre,... Başkanlığı tarafından davalıya 6183 sayılı Kanun uyarınca haciz bildirisi gönderildiği, davacının bildirime yasal süresinde itiraz etmeyerek davalı ...'ın kendisinden alacaklı olduğunu kabul ettiği, dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacının devir sözleşmesinden doğan borcuna karşılık...ya ödeme yaptığının kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 09.12.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY YAZISI-

Dava, davalının ... İl Müdürlüğü'ne olan borcundan dolayı üçüncü kişi sıfatıyla davacıya 6183 sayılı Kanun'un 79. maddesi gereğince gönderilen haciz bildirisine davacının süresi içinde itiraz etmemesi nedeniyle ödemek zorunda kaldığı davalı borcunun davalıdan rücuen tahsilini amaçlayan bir itirazın iptali davasıdır.

6183 sayılı Yasa'nın 79. maddesi İİK'nın 89. maddesine paralel bir hükümdür.

-KARŞI OY YAZISI-

Dava, davalının ... İl Müdürlüğü'ne olan borcundan dolayı üçüncü kişi sıfatıyla davacıya 6183 sayılı Kanun'un 79. maddesi gereğince gönderilen haciz bildirisine davacının süresi içinde itiraz etmemesi nedeniyle ödemek zorunda kaldığı davalı borcunun davalıdan rücuen tahsilini amaçlayan bir itirazın iptali davasıdır.

6183 sayılı Yasa'nın 79. maddesi İİK'nın 89. maddesine paralel bir hükümdür.

Her iki Kanun gereğince başkasının borcunu ödemek zorunda kalan üçüncü kişi sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre gerçek borçluya rücu hakkına sahiptir.

Yerel mahkemece davacı üçüncü kişinin haciz ihbarnamesine itiraz etmemiş olmasının davalıya borçlu olduğunu gösterdiği şeklindeki kabulü hukuki değildir. Zira haciz ihbarnamesine itiraz edememek başka sebeplerle de olmuş olabilir.

Dava dosyasında davacının davalıya borçlu olduğunu gösterir bir delil bulunmamaktadır.

Bu itibarla yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan saygıdeğer çoğunluğun onama şeklinde gerçekleşen kararına muhalifim. 09.12.2015
Yargıtay — Esas No: 2010/1398, Karar No: 2010/5047, Tarih: 06.10.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/1398 E.  ,  2010/5047 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Müh.Müt.Planlama Tic.Ltd.Şti. ile davalı ... arasındaki davadan dolayı Ankara 6. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 15.05.2008 gün ve 2007/135-2008/198 sayılı hükmü bozan Dairemizin 16.12.2009 gün ve 2008/6848-2009/6854 sayılı ilamı aleyhinde taraf vekillerince karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında tarafların HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 200,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davacıya, 200,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalıya yükletilmesine, 22.12.2005 gün ve 5436 sayılı Kanunla değişik 5018 sayılı Kanun uyarınca davalı idare genel bütçeye dahil kuruluşlardan olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 06.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14265, Karar No: 2017/4813, Tarih: 11.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/14265 E.  ,  2017/4813 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16802, Karar No: 2016/213, Tarih: 12.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/16802 E.  ,  2016/213 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2015

NUMARASI : 2015/1508-2015/1216

TALEP EDEN : A.. M..

HÜKÜMLÜ : S.. K..

VASİ : A.. K..

Vesayet hukukuna ilişkin davada Ankara Batı 3. Sulh Hukuk ve Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, hükümlünün yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesi talebine ilişkindir.

Hükümlü S.. K.., Ankara Batı 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.10.2014 tarih ve 2014/6 E. - 2014/206 K. sayılı ilâmı ile kısıtlanarak, kendisine babası A.. K.. vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 06.10.2015 tarihli dilekçesi ile hükümlünün adres değişikliğine izin verilmesini talep etmiştir.

Ankara Batı 3. Sulh Hukuk Mahkemesi 08.10.2015 tarihli ek karar ile hükümlünün yerleşim yerinin "K.. Mah. ... Sk. T.. S.. ..-..Blok No:.. Altındağ/ANKARA" olarak değiştirilmesine izin vermiş ve 14.10.2015 tarihli ek karar ile hükümlünün yerleşim yeri adresinin "K.. Mah. .. Sk. T.. S.. ..-.. Blok No:.. Altındağ/ANKARA" olarak değiştiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, hükümlü cezaevinde iken adres değişikliği söz konusu olamayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün Ankara Batı 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.10.2014 tarih ve 2014/6 E. 2014/206 K. sayılı ilâmı ile kısıtlandığı ve vasinin talebi nedeniyle hükümlünün adres değişikliğine izin verildiği anlaşılmıştır. Hükümlünün cezaevinden tahliye olmadan yeni yerleşim yeri edinmesi ve bu sebeple ikametini değiştirmesi mümkün olmayacağı anlaşıldığından uyuşmazlığın Ankara Batı 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Ankara Batı 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 12/01/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7118, Karar No: 2009/9626, Tarih: 14.05.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/7118 E.  ,  2009/9626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davacı kadın, temyize cevap dilekçesi ile hükmü temyiz etmiş ise de, davalı kocanın temyiz dilekçesinin davacı vekiline 28.2.2008 tarihinde tebliğ edildiği, cevapla beraber temyiz dilekçesinin 11.3.2008 tarihinde verildiği, 10 günlük temyiz süresinin geçirildiği (HUMK.md.433/2) anlaşılmakla temyiz talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı kocanın müşterek çocuğun velayeti, çocuk yararına hükmedilen tedbir ve iştirak nafakalarına yönelik temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

a-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Davanın devamı süresince müşterek çocuk Serhat'ın davalı baba yanında kaldığı, bakım ve iaşesinin baba tarafından karşılandığı toplanan delillerden anlaşılmıştır. O halde baba yanında kalan çocuk yararına davacı kadına tedbir nafakası verilmiş olması usul ve yasaya yakırı ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. (HUMK.md.438/7)

SONUÇ:Temyiz edilen kararın hüküm fıkrasının 4. paragrafının hükümden çıkartılmasına yerine "kadının çocuk yararına talep ettiği tedbir nafakası isteğinin reddine, kararın kesinleşme tarihinden itibaren 150 YTL. iştirak nafakasının davalı kocadan alınarak davacıya verilmesine" sözlerinin yazılmasına, yukarıda 2/b bendinde açıklanan nedenlerle hükmün bu bölümünün DÜZELTİLEREK, diğer yönlerinin 2/a bendinde gösterilen sebeplerle ONANMASINA, davacı kadının katılım yolu ile verdiği temyiz dilekçesinin 1. bentte açıklanan nedenlerle REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.05.2009 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2018/8636, Karar No: 2018/6735, Tarih: 13.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/8636 E.  ,  2018/6735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 05.03.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.