muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/259, Karar No: 2011/2623, Tarih: 01.03.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/259 E.  ,  2011/2623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılardan banka vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, borçlu ... aleyhine yapılan takipte taşınmazın satılarak paraya çevrildiğini, düzenlenen sıra cetvelinde öncelikle ipotek dosyasına ödeme yapıldığını, kalan miktarın davalı bankaya ödenmesine karar verildiğini, müvekkilinin borçlu ile evli olup, İzmir 8.Aile Mahkemesi’nin 2006/834 sayılı dosyası ile 23.11.2006 tarihinde kendisi ve müşterek çocuk için nafaka davası açtığını, bu davanın borçlu tarafından açılan boşanma davası ile birleştirildiğini ve İzmir 1.Aile Mahkemesi’nin 2007/34 sayılı dosyasında 13.02.2007 tarihli ara karar ile müvekkil için 300.-TL.müşterek çocuk için 250.-TL.tedbir nafakasına hükmedildiğini, ara kararın İzmir 10.İcra Müdürlüğü’nün 2007/480 sayılı dosyasından 27.02.2007 tarihinde takibe koyduklarını, devam eden yargılama sonucunda mahkemece, boşanma davasının reddine, müvekkilleri lehine tedbir nafakasına hükmedildiğini ve kararın Yargıtay incelemesi sonucunda hükmedilen nafakaların bitiş tarihi yönünden bozulmasına karar verildiğini ve mahkemece yapılan yargılama sonucunda, 23.11.2006 tarihinden itibaren müvekkile Belgin için hüküm kesinleşinceye kadar aylık 300.-TL.tedbir,.... için 23.11.2006 tarihinden reşit oluncaya kadar aylık 250.-TL.tedbir nafakasına hükmedildiğini ve hükmün 08.05.2009 tarihinde kesinleştiğini, sıra cetveli düzenlenirken İzmir 10.İcra Müdürlüğü’nce müvekkillerin alması gereken nafaka alacağı yerine takip çıkışının gönderildiğini ve bu alacağın nafaka olduğunun belirtilmediğini, bu nedenle hem oranlama bakımından hem de garameten paylaştırmaya alınması gerekirken alınmadığını, satış bedelinin tamamının davalı bankaya ödenmesinin doğru olmadığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, nafaka alacağının herhangi bir ilama bağlı olmadığını, tedbir mahiyetinde olduğundan garameten paylaştırmaya alınamayacağını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İcra mahkemesince, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, nafaka alacağının tahsili yönünden yapılan takipte icra müdürlüğünce sıra cetveli düzenleyen müdürlüğe takip alacağının niteliği ve buna göre alacak miktarı belirtilmeksizin cevap verilmiş olduğundan buna göre işlem yapılmasında icra müdürlüğünün kusuru yok ise de, İİK.nun 101.maddesine göre, nafaka ilamına dayanan alacaklı önce takip merasiminin icrasına lüzum olmaksızın her zaman aynı derecede hacze iştirak hali mümkün olduğundan 14.04.2009 tarihli sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş, hüküm davalı banka vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı banka vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 01.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5807, Karar No: 2013/20795, Tarih: 18.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/5807 E.  ,  2013/20795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Gerede Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.10.2012 tarih ve 2008/129-2012/435 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının Gerede İcra Müdürlüğü'nün 2006/330 Esas sayılı dosyası ile aleyhine takip yaptığını, takip talebi incelendiğinde borcun konusunun "vergi dairesine yapılan ödemenin şirket tüzel kişiliğinden tahsili" olduğunun görüldüğünü, alacaklı tarafça da kişisel sorumluluğunun istenmediğini, şirketin borcundan şahsi sorumluluğunun bulunmadığını, şirkete yapılan bir takibin semeresiz kalması ya da şirketin iflas etmiş olması halinde ortakların payları ile sorumlu olacağını ileri sürerek icra dosyasındaki borçlu sıfatının kaldırılmasını, borçlu olduğu kanaatine varılırsa diğer şirket ortakları ile sorumlu olduğu payının belirlenmesini, %40'tan aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

İhbar olunan ... ve ..., davacının şirkette yönetim kurulu başkanı olduğunu, konumu itibarı ile şirketin borçları, gelir ve giderlerinden sorumlu bulunduğunu, kendilerinin şirkette yönetim kurulu üyeleri olarak şirketin borçlandırılmasında sorumlulukları olmadığını, ayrıca şirket yönetim kurulu üyeliğinden istifa ettiklerini, kendilerine davanın ihbar edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemişlerdir.

İhbar olunan ..., dava ile ilgisinin bulunmadığını, davanın alacaklıya açılması gerektiğini, davanın ihbarının doğru olmadığını ileri sürmüştür.

Davalı, savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece iddia ve tüm dosya kapsamına göre, şirket borcu nedeni ile şirket yöneticisi aleyhinde takip yapıldığı, ancak şirket borcundan dolayı davacı aleyhine takip yapmanın mümkün olmadığı, davacının kötüniyet tazminatına ilişkin talebi ile ilgili olarak davalının açık bir kötü niyetinin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne, kötü niyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1- Hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6100 Sayılı HMK'nın 186.maddesi uyarınca, tarafların tüm delilleri toplanıp incelendikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra, hakimin, aynı Yasa'nın 298. maddesi uyarınca, kararı gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucunu 297. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada Yasa'nın 294/4 fıkrası hükmüne dayanılarak, zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, HMK'nın 297'nci maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olarak gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Esasen, kısa karar yazıp tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin, artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir.

Somut olayda; davacı taraf, dava dilekçesinde davalının yaptığı icra takibi nedeniyle borçlu olmadığının tespitinin yanısıra kötüniyet tazminatının da tahsilini talep etmiş olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda kısa kararda "davanın kabulüne" karar verilmek suretiyle kötüniyet tazminatının da kabulünü kapsayacak şekilde hüküm kurulmuştur. Ancak gerekçeli kararın 4 nolu bendinde talep edilen kötü niyet tazminatının reddine karar verilmiştir. Bu durum karşısında, kısa ve gerekçeli kararlar arasında çelişki oluştuğundan, mahkemece 10.04.1992 gün ve 1992/7 esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde, bu kısa kararla bağlı kalınmadan, yeni bir kısa ve buna uygun gerekçeli karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/309, Karar No: 2016/5226, Tarih: 23.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/309 E.  ,  2016/5226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : TCK’nın 152/1-a, 31/2, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkûmiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafi tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Suça sürüklenen çocuğun, temyiz dışı ... ve ... ile birlikle okul bahçesinde futbol oynadıkları sırada ellerinde bulunan topla okulun iki adet güvenlik kamerasını kırdıklarının iddia edildiği olayda;

Okula ait güvenlik kameraları görüntülerine ilişkin izleme tutanağında, 15-16 yaşlarında olan altı kişinin okul bahçesinde futbol oynarlarken ellerindeki topu duvarda bulunan kameralara atarak zarar vermeye çalıştıkları, yine baş kısmı bir bezle sarılı vaziyetteki kişinin elindeki cismi duvardaki kameraya doğru attığının belirtilmesine rağmen, bu kişilerin eylemlerinin ayrı ayrı belirlenmemesi ve 13 yaşında olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki tüm beyanlarında, arkadaşı olan ..’ın topa vurması sonucunda kameranın kırıldığını, diğer kameranın ise nasıl kırıldığını bilmediğini, top dahi oynamadığını belirterek suçlamaları kabul etmemesi ile zararın ... ve ... tarafından giderilmesi yanı sıra 17.01.2012 tarihli ... Devlet Hastanesi Baştabiplik raporunda, suça sürüklenen çocuğun işlediği iddia olunan fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunmadığının bildirilmesine ve sosyal inceleme raporunda bu hususta bir değerlendirme yapılmamasına karşın, mahkemece bu rapora itibar edilmeyerek mahkumiyet hükmü kurulduğunun anlaşılması karşısında; maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeksizin ortaya çıkarılması açısından, görüntü izleme tutanağına esas alınan kayıtların suça sürüklenen çocuk ile birlikte ... ve ...’ye izletilerek görüntülerdeki tüm kişilerin (başını bezle kapatan kişi de dahil olmak üzere) kimliklerinin belirlenmeye çalışılması ve ...’ın topu atanlar arasında bulunup bulunmadığının ortaya konulması ve çocuğun suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği yönünde yeni bir rapor aldırılması suretiyle tıbbi kuşkunun ortadan kaldırılması sonucunda hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesine istinaden halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 23.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6564, Karar No: 2014/7789, Tarih: 14.04.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/6564 E.  ,  2014/7789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2012

NUMARASI : 2009/685-2012/434

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ve davalılardan Sosyal Güvenlik Kurumu ve A. Turizm seyahat İnş. Tic. A.Ş vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öteyandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacı ve davalılardan A Turizm Seyahat İnş Tic. A.Ş'ye iadesine

14/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12272, Karar No: 2013/13607, Tarih: 06.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/12272 E.  ,  2013/13607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamından davacı ile davalılar ve davalıların kendi aralarında yaptıkları hizmet alım sözleşmelerinin bulunmadığı anlaşılmakla taraflar arasında yapılmış hizmet alım sözleşmelerinin tümünün dosya içine alındıktan sonra incelenmek üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12950, Karar No: 2017/1561, Tarih: 01.03.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/12950 E.  ,  2017/1561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Özel belgede sahtecilik, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme

Hükümler : Beraat

Özel belgede sahtecilik ve verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyada mevcut 03.07.2014 tarihli vekaletname içeriğine göre feragata yetkili olan katılan vekilinin, 05.12.2016 tarihinde elektronik imza ile imzalayarak Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden elektronik ortamda hüküm mahkemesine gönderdiği 05.12.2016 hâkim havale tarihli dilekçesi ile katılan adına temyizden feragat ettiğini belirtmiş olması karşısında, TEMYİZ İNCELEMESİNE YER OLMADIĞINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7809, Karar No: 2017/118, Tarih: 12.01.2017

**5. Ceza Dairesi         2014/7809 E.  ,  2017/118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması,

sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme

HÜKÜM : Eylemin ticari sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması

olarak kabulü ile mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Ticarî sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması ile sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçlarından açılan kamu davasında eylemin bir bütün olarak TCK'nın 239. maddesindeki ticarî sır, bankacılık sırrı veya müşteri sırrı niteliğindeki bilgi veya belgelerin açıklanması suçunu oluşturduğu kabul edilerek kurulan hükmün katılan vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla tebliğnamedeki temyiz isteminin reddini isteyen düşünceye iştirak edilmeyerek sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazlarına hasren inceleme yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, katılan şirket bünyesinde mühendis olarak çalışmakta olan sanığın, şirketin ana bilgisayara güvenlik sistemini devre dışı bırakıp uzaktan girerek kendi bilgisayarına veri transferi yaptığı ve 2490 adet dosyayı şifreleyerek ZIP formatında harici belleğe kopyalayıp yeni işe başladığı firmanın ana bilgisayarına aktardığı iddia edilen olayda sanık ve müdafiin, kopyalandığı iddia edilen verilerin ticari sır veya müşteri sırrı niteliğinde olmadığını beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmedikleri, katılan tarafın ise söz konusu bilgilerin ticari sır niteliğinde olduğunu beyan ettikleri, dosya arasında mevcut kayıtların teknik bilgi ve tecrübeyi gerektiren konulara ilişkin olduğu nazara alınarak; kopyalanan kayıtlarda yer alan bilgilerin ticari sır veya müşteri sırrı niteliğinde olup olmadığı hususlarında konusunda uzman bilirkişilerden rapor alınması ve hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/357, Karar No: 2020/3815, Tarih: 25.11.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/357 E.  ,  2020/3815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borçlu aleyhine yapılan takip sonucu, borçlunun 3. şahıstan olan alacaklarının haczedildiğini, düzenlenen sıra cetvelinde ilk sırada pay ayrılan davalı alacağın muvazaalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinde davalıya ayrılan paydan müvekkilinin alacak miktarının ayrılarak müvekkiline ödenmesine ve davalının sıra cetvelinden çıkartılmasına talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin haczinin davacının haczinden eski tarihli olduğunu, davacının alacaklı olduğu takip dosyasındaki borcun dava dışı borçlu tarafından ödendiğini davanın konusuz kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacı vekilince sıra cetveline itiraz davasını açıldıktan sonra, alacağın tamamının 08.02.2016 tarihinde ödendiği davanın konusuz kaldığı, dava konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafça davalının kötü niyetli olduğu ve muvazalı icra takibi yaptığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davacı lehine vekalet ücreti ve masraf taktirine yer olmadığına karar verilmiştir. Karara karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince; dava tarihi itibariyle davacı şirket alacağı ödenmemiş olup sıra cetveline itiraz davası açmakta hukuki yararı bulunduğu, davacının alacaklı olduğu takip konusu borcun banka havalesiyle yatırılmış olduğu ve bu dekontun davalı vekilince dosyaya sunulduğu, davalı şirket vekilinin borçlu vekili olarak da görev yaptığı, davalının icra takibinin salt bonoya dayanması alacağını ispatı için yeterli olmadığı, davalının alacağının muvazaalı olmadığını defter kayıtları ve diğer yazılı delillerle ispatlaması gerektiği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan kabulüne ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak yargılama giderlerinin ve davacı kendisini vekille temsil ettiğinden maktu vekalet ücretinin yarısı olan 990.00,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davalı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğininde Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 25.11.2020 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.