muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14669, Karar No: 2019/1053, Tarih: 27.02.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/14669 E.  ,  2019/1053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 31/12/2013 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın maddi tazminat yönünden kabulüne, manevi tazminat yönünden ise kısmen kabulüne dair verilen 30/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kasten yaralama nedeniyle talep edilen maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir. Mahkemece maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının müvekkilini bıçakladığını ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte zarar verdiğini, organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına sebep olduğunu, yapılan ceza yargılamasında davalının suçunun sabit görüldüğünü, davalının bu eylemi nedeniyle uzun süre tedavi gördüğünü, 5 yıl süren tedavi sonunda müvekkilinin malul kaldığını, 2 yıl boyunca çalışamadığını, siyatik sinirinde kopma meydana geldiğini, bacağındaki sakatlığın kesin olarak kaldığını, askerlik görevine kabul edilmediğini belirterek maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı; 6098 sayılı TBK uyarınca haksız fiil sebebiyle maddi-manevi tazminat istemine ilişkin belirlenen 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, dava konusu olayın gerçekleşmesinde kusurunun bulunmadığını, davacının ağır tahriki ve eylemleri sebebiyle meydana geldiğini, ceza yargılamasında lehine haksız tahrik indirimi yapıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davalının eylemi sebebiyle iş gücü kaybına uğrayan, kalıcı nitelikte malullüğü bulunan, bu sebeple askerlik görevini ifa edemeyen, genç yaşına rağmen bundan sonraki hayatında engelli hale gelen davacının manevi tazminat talebinin yerinde olduğu, ancak manevi tazminatın sebepsiz zenginleşme aracı olarak kullanılmaması, zarar verenin de mahfına sebep olunmaması gerektiği, hüküm altına alınacak manevi tazminat miktarının davalıyı eyleminden pişman olması ve aynı fiili tekrardan kaçınması yönünde teşvik etmesi gerektiği, ceza dosyasının incelenmesinde davacının davalıyı tahrik ettiğine ilişkin bir kanıya varılmadığı, davalının suçunun sabit görüldüğüne ilişkin kesin hüküm bulunduğu, ceza ./..

ilamlarının bağlayıcılığı bulunmuyor ise de, kesinleşmiş mahkumiyet kararının güçlü delil niteliğinde olduğu gerekçesiyle maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 58. maddesi uyarınca; kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir. Hakim manevi tazminatın miktarını tayin ederken saldırı teşkil eden eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Miktarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel hal ve şartların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde objektif olarak gösterilmelidir. Çünkü kanunun takdir hakkını verdiği hususlarda hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hüküm vereceği Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesinde belirtilmiştir. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; olay tarihi, olayın gelişimi ve oluşu ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmamıştır. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1060, Karar No: 2018/1562, Tarih: 05.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/1060 E.  ,  2018/1562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde bozulmasının ardından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 12.04.2016 tarihli duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33369, Karar No: 2018/14548, Tarih: 07.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/33369 E.  ,  2018/14548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili,müvekkilinin davalı iş yerinde çalışmakta iken davalının özelleştirilmesi nedeniyle 406 sayılı yasanın ek 29. Maddesi gereğince önce davalı ile İş Yasası kapsamında iş sözleşmesi imzaladığını, daha sonra müvekkilinin hizmet sözleşmesi sona erdirilerek 4046 sayılı yasanın 22. Maddesi ve 406 sayılı yasanın ek 29. Maddesi gereğince memur olarak bir kuruma atandığını, müvekkilinin 375 sayılı KHK'ya 5473 sayılı Yasa ile getirilen ek 3. Madde gereğince ödenen ek ödeme artışlarından faydalandığını belirterek ek ödeme alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece,yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye,ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu ... personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu ... personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 Sayılı Yasa ile ... Personelinin parasal haklarının tespitinde ... Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle ... A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır.Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu,Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı,4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı,nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1537, Karar No: 2023/1817, Tarih: 24.05.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/1537 E.  ,  2023/1817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/406 E. 2016/113 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

Sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan açılan davada mahkemece sanık hakkında verilmiş bir karar olmadığı, 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinde öngörülen şekilde, davayı esastan bitirici nitelikte bulunmayan kararın temyiz kabiliyeti de olmadığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi gerektiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tosya Cumhuriyet Başsavcılığının 08.08.2014 tarihli iddianamesi ile ...'nın ölümü ile neticelenen olay ile ilgili şüpheliler ..., ..., ..., ... hakkında ... hakkında taksirle öldürme suçundan dava açılmıştır. Tosya Cumhuriyet Başsavcılığının 06.08.2014 tarihli ek kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararı ile şüpheliler ..., ..., ..., ..., ..., ...hakkında kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

2.Kastamonu Sulh Ceza Hakimliğinin 30.09.2014 tarihli kararı ile, şikayetçiler vekilinin itirazının kabulüne karar verilerek şüpheliler ..., ..., ..., ..., ..., ...hakkında verilen ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmiştir.

3.Ek kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararın kaldırılmasının ardından Tosya Cumhuriyet Başsavcılığının 06.11.2014 tarihli iddianamesi ile şüpheliler ..., ..., ..., ..., ..., ...hakkında taksirle öldürme suçundan dava açılmıştır.

4.Tosya Asliye Ceza Mahkemesinin 28.04.2015 tarihli 2014 /506 Esas 2015/145 Karar sayılı kararı ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ...hakkında yapılan yargılamanın, sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında yargılamanın yapıldığı Tosya Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/406 esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

5.Tosya Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2016 tarihli 2014/406 Esas 2016/113 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık ... Hakkında;

Taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Kanunun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 12.100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

b.Sanıklar ..., ..., ..., ..., ...Hakkında;

5.Tosya Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2016 tarihli 2014/406 Esas 2016/113 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık ... Hakkında;

Taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Kanunun 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 12.100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

b.Sanıklar ..., ..., ..., ..., ...Hakkında;

Taksirle öldürme suçundan 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

c.Sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan cezalandırılması için dava açılmış olup mahkemece sanık hakkında hüküm kurulmamıştır.

d.Temyiz dışı sanık ... hakkın taksirle öldürme suçundan mahkumiyet, sanıklar ... ve ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

6.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 22.01.2021 havale tarihli ve 2016/348308 sayılı, sanık ... hakkında unutulan hüküm bakımından mahalline iade, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında kurulan hükümler bakımından bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebepleri

1.Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'nin beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Sanık ... hakkında hüküm tesis edilmemesinin hatalı olduğuna ilişkindir.

B.Mahalli Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri

1.Bilirkişi raporları arasındaki çelişkiler giderilmeden sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'nin beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Sanık ... hakkında hüküm tesis edilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

C.Sanık ...'in Temyiz Sebepleri

Konu ile ilgili yetkisiz olduğuna, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve diğer yasal - takdiri indirimlerin uygulanmamasının bozmayı gerektirdiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü

"Sanıkların, suç tarihinde, ölen ...'nın ikamet ettiği Dilküşah Mahallesi, ... adresinde bulunan binanın çatı katında bulunan (mimari projesinde yangın merdiveni olarak tasarlanan ancak yapım aşamasında yangın merdiveni yapımından vazgeçilen) bir boşluktan binanın zemin katındaki işyerinin içerisine yaklaşık 15 metre yükseklikten düşerek ölmesi olayında dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareket ettiği, Ölenin cesedi üzerinde Kastamonu Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan ölü muayene ve otopsi işleminde şahsın kesin ölüm sebebinin "düşme sonucunda gerçekleşen kafa travmasına bağlı solunum ve dolaşım durması" olduğunun tespit edildiği, dosya kapsamında toplanan bilgi ve belgelere göre, sanık ...'in kazanın gerçekleştiği apartmanın müteahhidi olduğu, sanıklar ..., ... ve ...'nın ise Tosya Belediyesi İmar Müdürlüğü personeli oldukları, sanıklar ..., ... ve ...'nın eylemlerinin 4483 sayılı Kanun kapsamında yetkili mercii tarafından soruşturma izni verilmesini gerektiren eylemlerden olduğu, dolayısıyla Tosya Kaymakamlığından soruşturma izni istenildiği, Tosya Kaymakamlığı'nın 20/03/2014 tarih ve 3 sayılı kararı ile sanıklar... hakkında soruşturma izni verildiği, bu kararın 21/03/2014 tarihinde kendilerine tebliğ edildiği, Kaymakamlık Makamınca verilen bu karara karşı adı geçenler tarafından Zonguldak Bölge İdare Mahkemesine itirazda bulunulduğu, Zonguldak Bölge İdare Mahkemesinin 08/04/2014 tarih ve 2014/74 Esas, 2014/68 sayılı kararı ile "sanıklar ..., ... ve ...'nın 3194 sayılı İmar Kanunu'nun Yapı Ruhsatiyesi, Ruhsat Alma Şartları ve Yapı Kullanma İzni ile ilgili maddelerinde belirtilen şartlara uygun olmadığı halde binaya yapı kullanma izni için fenni yönden mahsur olmadığı yönünde teknik rapor verilmekle taksirle ölüne neden olma suçunu işledikleri yönündeki iddiaların adli takibi gerektirecek mahiyette olduğundan itiraz talebinin reddine" kesin olarak karar verildiği, yapılan üçlü bilirkişi heyeti incelemesi sonucunda düzenlenen 15/05/2014 tarihli bilirkişi heyet raporunda özetle; "Gerçekleşen olayda Belediye İmar Müdürlüğü yetkilileri olan sanıklar ..., ... ve ...'nın inşaat bitmediği (bina kullanıma hazır olmadığı) halde bitmiş göstererek kat maliklerinin oturmalarını sağladıkları için olayın meydana gelmesinde TALİ KUSURLU oldukları, binanın müteahhidi olan sanık ...'in ise inşaat bitmediği (bina kullanıma hazır olmadığı) halde bitmiş göstererek kat maliklerinin oturmalarını sağladığı için olayın meydana gelmesinde ASLİ KUSURLU olduğu, ölen ...'nın dikkatsiz davranışı nedeniyle TALİ KUSURLU olduğunun belirtildiği, bilirkişi raporlarının hazırlık aşamamasında tanzim edilmesine rağmen kapsamlı ve olayı tam manasıyla izah ettiği anlaşıldığından kovuşturma aşamasında yeniden bilirkişi incelemesi yapılmasına yer olmadığı kararı verilmiştir." şeklindedir.