muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13508, Karar No: 2014/18489, Tarih: 15.12.2014

1)Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı E.. Sigorta A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentler dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Dava, trafik kazası sonucu vefat nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 91. maddesi ve Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları A-1. maddesinde, sigortacı poliçede belirtilen aracın işletilmesi sırasında bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermiş olmasından dolayı 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununa göre işletene düşen hukuki sorumluluğu zorunlu sigorta limitlerine kadar temin edeceği, düzenlenmiştir.ZMMS sözleşmesi ile motorlu araç işletenin 3. kişilere verdiği zararlar nedeniyle onlara karşı olan hukuki ve mali sorumluluğu güvence altına alınmaktadır. Bu tür sigortada kazaya neden olan araç işletenin hukuki sorumluluğu güvence altına alınmış olduğundan sigortacının zarar giderim yükümlülüğünün de bu ilke çerçevesinde değerlendirilmesi gerekir.

Buna göre, sigorta şirketleri sigortalısının kusuru oranında ve poliçe limiti dahilinde zarar miktarından sorumludur. Yani sigortalının kusuru oranında sorumludur.

Davacılar, ölümle sonuçlanan kazaya sebebiyet veren karşı aracın malik, sürücü ve trafik sigortacısına karşı dava açmıştır. Davalı E.. Sigorta A.Ş. karşı aracın trafik sigortacısıdır.

Mahkemece, davacıların desteği bisikletli sürücünün 6/8 oranında, davalı sürücünün 2/8 oranında kusurlu kabul edilmesine göre, davalının kusuruna isabet eden tazminata hükmedilmesi gerekirken, hesaplanan tazminattan davacı tarafın kusuruna isabet eden tazminat miktarı mahsup edilmeden tamamına hükmedilmesi doğru bulunmamış, hükmün temyiz eden davalı E.. Sigorta A.Ş. yararına bozulması gerekmiştir.

3) Kabule göre de, hükme esas alınan 01.02.2013 tarihli bilirkişi raporunda Yargıtay’ın yerleşmiş içtihatlarına göre kabul edilen PMF yaşam tablosuna göre anne için 8.806,40 TL, baba için 11.140,40 TL destekten yoksun kalma tazminatı hesaplandığı halde, mahkemece davacı baba Hayati için 8.806,40 TL, davacı anne Saime için 11.140,40 TL tazminata hükmedilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı E.. Sigorta A.Ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davalı E.. Sigorta A.Ş. yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı E.. A..'ye geri verilmesine 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5250, Karar No: 2015/2327, Tarih: 03.03.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/5250 E.  ,  2015/2327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.06.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydındaki haciz şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.01.2013 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 03.03.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... ile karşı taraftan davacı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 1.100.00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5777, Karar No: 2018/308, Tarih: 07.02.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/5777 E.  ,  2018/308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, ...İcra ve İflas Müdürlüğü'nün 2011/2 sayılı takip dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde İzmir Gümrük ve Muhafaza Müdürlüğü haczine 3. sırada yer verildiğini, takip konusu alacağın vergi, resim, harç ile vergi cezaları ve bunlara bağlı zam ve faizlerden oluşan amme alacağı niteliğinde olması nedeniyle davalıların alacağına göre öncelikli olduğunu, sıra cetvelinin 6183 sayılı Kanun'un 21. ve İİK'nın 206. maddesine aykırı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunanlar vekilleri, sıra cetvelinin yasaya uygun yapıldığını savunarak, şikayetin reddini istemişlerdir.

Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; şikayetçi alacağının gümrük vergisinden kaynaklandığı, gümrük vergisine konu eşyanın iplik olması nedeniyle tüm malvarlığı üzerinde rüçhan hakkının bulunmadığı gerekçesiyle reddi üzerine Dairemizce, gümrük vergisine konu malın iflas masasında bulunması halinde bu alacağın rüçhanlı sayılması gerektiği belirtilerek gerekli inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekçesiyle bozulması üzerine, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, gümrüğe tabi eşyanın yahut satışından elde edilen bedelin iflas masasında bulunup bulunmadığının tesbit edilemediği, gümrük vergisinin rüçhanlı olması söz konusu olmayacağı, davacı kurum alacağının 3. sıraya kabul edilmesinde yasaya aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7266, Karar No: 2014/26148, Tarih: 22.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/7266 E.  ,  2014/26148 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/307937

Mahkemesi : Gölcük(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 18/02/2013

Numarası : 2011/630- 2013/234

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; sanığın imzası bulunan 21/04/2011 tarihli tutanakta sanığın alkol alarak araç kullandığı sırada olayın meydana geldiğini bildirdiği, olaydan bir kaç saat sonra kendiliğinde jandarmaya geldiği ve yapılan ölçümde 102 promil alkollü olan sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

İsabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2743, Karar No: 2015/4417, Tarih: 30.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/2743 E.  ,  2015/4417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : LÜLEBURGAZ SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/11/2014

NUMARASI : 2013/272-2014/903

Taraflar arasındaki davadan dolayı .......... Sulh Hukuk Hakimliğinden verilen 26.11.2014 gün ve 272-903 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelemesine esas olmak üzere;

1-Dava konusu 1089, 1502, 2555, 1472, 1510, 2193, 105, 1509, 2535, 866, 2556 parsel sayılı taşınmazlarda paydaş olarak yer alan kişiler ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarında bulunup bulunmadığının tespiti ile şayet bu isimde kişiler var ise aile nüfus kayıt örneklerinin Nüfus Müdürlüğünden istenmesi,

2- 1089 parsel sayılı taşınmazın, tapulama tutanağının dayanağını teşkil eden Şubat 1314 tarih ve 206 sıra nolu tapu kaydı, 1502 parsel sayılı taşınmazın, tapulama tutanağının dayanağını teşkil eden Şubat 1314 tarih ve 202 sıra nolu tapu kaydı, 2555 ve 2556 parsel sayılı taşınmazların, tapulama tutanaklarının dayanağını teşkil eden 314 Şubat ve 200 sıra nolu tapu kaydı, 1510 ve 1509 parsel sayılı taşınmazların, tapulama tutanaklarının dayanağını teşkil eden 314 Şubat 363 sıra nolu tapu kaydı, 2193 parsel sayılı taşınmazın, tapulama tutanağının dayanağını teşkil eden Şubat 314 tarih ve 370 sıra nolu tapu kaydı, 2535 parsel sayılı taşınmazın, tapulama tutanağının dayanağını teşkil eden Şubat 304 tarih ve 361 sıra nolu tapu kaydı, 866 parsel sayılı taşınmazın, tapulama tutanağının dayanağını teşkil eden 1314 tarih ve 366 sıra nolu tapu kaydı, 105 parsel sayılı taşınmazın, tapulama tutanağının dayanağını teşkil eden Şubat 314 tarih ve 208 sıra nolu tapu kaydı ve aynı parsele ait mülkiyet ve hisse oranlarının düzletilmesine ilişkin 25.10.1993 tarih ve 5972 yevmiye nolu işlem ile bunların ilk tesisten itibaren tedavüllerini gösterir şekilde dayanağı belgelerle birlikte ilgili Tapu Müdürlüğünden temini ile evrakına eklenmesi, geri çevirme ile istenilen hususun yerine getirilip-getirilmediğinin denetlenmesi, ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2361, Karar No: 2021/21768, Tarih: 29.11.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/2361 E.  ,  2021/21768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Temyiz başvurusunun reddine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 06.09.2012 tarihli hükme yönelik 28.04.2016, 18.05.2016, 23.12.2016, 02.06.2017 ve 24.07.2017 havale tarihli dilekçeleri ile infazın durdurulması ve temyiz taleplerinde bulunması üzerine 11.05.2016, 30.05.2016, 27.12.2016 tarihli ek kararlarla temyiz ve infazın durdurulması taleplerinin reddine ve 27.07.2017 tarihli ek kararla temyizin reddine dair ek kararın Yargıtay'a gönderilmesine karar verildiği, sanığın temyiz talebinin reddine dair ek kararı süresinde temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen ve duruşmada bildirdiği adrese tebliğe çıkarılıp, kendisiyle aynı konutta yaşayan yengesine usulüne uygun tebliğ edilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık süre geçtikten sonra 28.04.2016 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin reddine dair 27.07.2017 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA, 29.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3765, Karar No: 2016/3455, Tarih: 07.06.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/3765 E.  ,  2016/3455 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin süre aşımından reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, Aydın 1. İcra Müdürlüğü’nün 2009/15544 E. sayılı dosyası ile Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün mükellefi Tas. Hal. A.Ş.’nin vergi borçlarından dolayı, borçluya ait 4 aracın sicil kayıtlarına 10.01.2014 tarihinde haciz koydurduklarını ve mahcuz araçların satılarak paraya çevrildiğini, taraflarına 21.10.2015 tarihinde tebliğ edilen 12.10.2015 tarihli sıra cetveli kararında; mahcuz araçların satışından artan meblağın 1. sıradaki A.. M..’nün alacağını dahi karşılamadığından, alacaklı idareye para ayrılmasına yer olmadığına karar verildiğini, hatalı olarak düzenlenen sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, talebin İİK’ nın 16 ve 142. maddelerine dayanan şikayet olduğu, İİK m. 142/1 gereğince alacaklıların sıra cetveline karşı sıra cetvelinin tebliğinden itibaren yedi günlük süre içerisinde icra hukuk mahkemesine müracaat etmeleri gerektiği, sıra cetvelinin davacıya 19.10.2015 tarihinde tebliğ edildiği, davanın ise yedi günlük süre geçtikten sonra 27.10.2015 tarihinde açıldığı gerekçesiyle, şikayetin süre aşımından reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada mevcut tebligat evrakından, davacı Vergi Dairesi Müdürlüğü'ne sıra cetveli kararının işyerinde daimi işçi olarak çalışan 19.10.2015 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmış ise de, Uyap'tan çıkartılan gönderi takibinde teslimin 20.10.2015 tarihinde yapıldığı bildirilmiştir. Bu durumda, mahkemece, sıra cetveli kararının davacıya hangi tarihte tebliğ edildiği kesin olarak saptandıktan sonra, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, tebligat mazbatasında yazılı olan tarihin esas alınarak yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olmuştur.

Açıklanan sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 07.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18509, Karar No: 2015/3583, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18509 E.  ,  2015/3583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/9949 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22.Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre (13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 26/05/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19182, Karar No: 2014/11677, Tarih: 13.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/19182 E.  ,  2014/11677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Katılanlar : 1-..., 2- ...

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'nun Enerjisa Enerji Hizmetlerinde vardiya amiri sanık ...'nın ise ... Bölge Müdürlüğünde yapı denetim ve kontrolünde görevli olup, suç tarihi itibariyle ıslah projesinde görevli bulunmadığı, 2009 yılı Haziran ayında... çayı ıslah projesi kapsamında...Bölge Müdürlüğünce, meskun yerde, dereyatağında ...makinaları tarafından çıkartılan toprağın dere kenarlarına, Alçak Gerilim iletkenleri altına 0.5 metre mesafe kalacak şekilde yığılması, önlem alınmadan ve elektrik kesilmeden bırakılması nedeniyle burada oyun oynamakta olan 10 yaşındaki çocuğun toprak üstüne çıkıp elleriyle telleri tutması sonucu yaralandığı olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda sanıkların kusurunun bulunmadığı nedeniyle beraatlerine karar verilen raporda kusurlu oldukları belirtilen ...görevlileri hakkında suç duyurusunda bulunulduğu anlaşıldığından; yapılan yargılama sonunda sanıkların atılı suç nedeniyle kusurlu olmadıkları gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış bulunduğundan katılanlar vekilinin kusura ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA, 13.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14008, Karar No: 2013/2605, Tarih: 12.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/14008 E.  ,  2013/2605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ....Köyü, 59 parsel sayılı 16.140 m² yüzolçümündeki taşınmaz, tapu kayıtları uygulanarak Hazine,.... ve arkadaşları adlarına tesbit edilmiştir. Davacı ... Yönetiminin, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla ve davacı ...'ün taşınmazın Hazinece toprak tevzi cetveline göre kendisine verildiği iddiasıyla yaptıkları itirazlar üzerine, Kadastro Komisyonu, 766 sayılı Kanunun 29. maddesi hükmünce yetkisizlik kararı vererek, tutanak ve eklerini kadastro mahkemesine göndermiştir. Mahkemece, davanın kabulüne ve dava konusu 59 parselin tesbit harici bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapulama tesbitine itiraz niteliğindedir.

Mahkemece 6831 sayılı Orman Kanununun muvakkat 1. maddesi uyarınca hüküm kurulmuş ise de, sözü edilen madde, 23.09.1983 gün ve 2896 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmıştır. Hükümden sonra yürürlüğe giren Kanun hükümleri uyarınca taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığının usûlen araştırılarak belirlenmesi zorunlu bulunmaktadır.

Orman sınırlandırılması yapılmayan veya sınırlandırılmanın ilk olarak yapıldığı yerlerde, bir yerin orman niteliğinin ve hukukî durumunun 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar hükümlerine göre çözümlenmesi gerekir. 3116 sayılı Kanun ile sadece Devlet ormanları belirlenmiştir. 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince 2. maddesinde sayılan istisnalar dışında bütün ormanlar devletleştirilmiş, devletleştirilen ormanlardan bazıları sonradan yürürlüğe giren 5658 sayılı Kanun ile iadeye tabi tutulmuştur. İadenin koşulları Kanunda gösterilmiştir.