muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/536, Karar No: 2024/138, Tarih: 20.03.2024

IV. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Hukuki Açıklamalar

TCK’nın "Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi" başlıklı 3. maddesinin 1. fıkrasında; "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." hükmü getirilmiş, bu düzenleme ile işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında orantı bulunması, böylelikle suç işlenmesiyle bozulan toplum düzeninde adaletin sağlanması için suç işleyen kimseye uygulanacak yaptırımın haklı ve ölçülü olması gerektiğinin de göz önünde bulundurulacağı hüküm altına alınmıştır.

Suçların gerçekleştirilme şekilleri birbirinden farklı olduğu gibi faillerin kişisel özellikleri, sosyal ve psikolojik hâlleri de birbirinin aynı değildir. Bu nedenle fiil ile karşılığı olan yaptırım arasında bir denge kurulabilmesi ve cezanın bu suretle belirlenebilmesi bakımından hâkime bazı hususları göz önünde bulundurma zorunluluğu getirilmiştir. Buna göre hâkim, TCK'nın 61. maddesine göre; işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırları arasında temel cezayı takdir ederken; "suçun işleniş biçimini, suçun işlenmesinde kullanılan araçları, suçun işlendiği zaman ve yeri, suç konusunun önem ve değerini, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını, failin güttüğü amaç ve saiki" göz önünde bulunduracaktır. Ancak fiil ve faillerdeki farklılıklar karşısında, cezanın bu yöntemle takdir edilmesi hâlinde dahi, yaptırımın tam olarak belirlendiğinden ve bireyselleştirildiğinden söz edilemez. Bu itibarla cezanın gerek toplum gerekse fail açısından etkili ve tatminkâr olabilmesi, yasal nedenler dışında da hâkime takdir hakkının verilmesiyle mümkün olabilir.

Nitekim 5237 sayılı TCK'nın "Takdiri indirim nedenleri" başlıklı 62. maddesinde yer alan; "Fail yararına cezayı hafifletecek takdiri nedenlerin varlığı halinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine, müebbet hapis; müebbet hapis cezası yerine, yirmibeş yıl hapis cezası verilir. Diğer cezaların altıda birine kadarı indirilir. Takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurulabilir. Takdiri indirim nedenleri kararda gösterilir" şeklindeki düzenleme 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 59. maddesindeki; "Kanuni tahfif sebeplerinden ayrı olarak mahkemece her ne zaman fail lehine cezayı hafifletecek takdiri sebepler kabul edilirse ağırlaştırılmış müebbet ağır hapis cezası yerine müebbet ağır hapis ve müebbet ağır hapis yerine 30 sene ağır hapis cezası hükmolunur, diğer cezalar altıda birden fazla olmamak üzere indirilir" biçimindeki düzenleme ile temelde aynı olmakla birlikte, ikinci fıkra yönünden kısmen farklıdır.

5237 sayılı TCK’nın 62. maddesinin ikinci fıkrasında takdiri indirim nedenleri sayıldıktan sonra "gibi" denilmek suretiyle takdiri indirim nedenlerinin kanunda sayılanlarla sınırlı olmadığı, aksine bunların örnek olarak sayıldığı açıkça vurgulanmıştır. Burada sayılan; "failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri" gibi nedenler, uygulamada hâkimi sınırlayıcı değil, yol gösterici nitelikteki gerekçelerdir. Bunun sonucu olarak da 5237 sayılı TCK’nın, tıpkı 765 sayılı TCK’da olduğu gibi takdiri indirim nedenleri yönünden sınırlayıcı sistemi değil, serbest değerlendirme sistemini benimsediği kabul edilmektedir.

Serbest takdir sisteminin bir gereği olarak da olayda sanık yararına takdiri indirimin uygulanmasını gerektiren nedenlerin varlığını veya yokluğunu belirleme yetkisi yargılamayı yapan hâkime ait olacaktır. Zira yargılama süreci boyunca maddi gerçeğe ulaşma ve adaleti sağlama yolunda çaba harcayan hâkim, sanığı birebir gözlemleyen ve bu bağlamda takdiri indirim nedenlerinin varlığı ya da yokluğunu en iyi tespit edebilecek konumdaki kişidir. Hâkim; "failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri" nin yanında, her somut olaya göre değişebilecek ve önceden öngörülemeyecek nedenleri de birlikte değerlendirerek, bu hususta hak, adalet ve nasafet kurallarına uygun biçimde uygulama yapacaktır.

07.06.1976 tarihli ve 3-4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile bu doğrultudaki birçok Ceza Genel Kurulu kararında açıkça vurgulandığı üzere; kanun koyucu, hâkime takdiri indirim hükmünün uygulanması konusunda geniş bir takdir yetkisi tanıyarak, uygulamada çıkabilecek olan ve önceden öngörülme imkânı bulunmayan çeşitli hâlleri kapsayacak bir kalıp bulmanın zorluğu karşısında, hâkimin bu yetkisini sınırlamaktan özenle kaçınmış, bu tavrını 5237 sayılı TCK’da da devam ettirmiştir.

Ancak hâkimin bu konudaki takdir yetkisi sınırsız değildir. Bütün kararlarda olduğu gibi takdiri indirimin uygulanmasına veya uygulanmamasına ilişkin kararlar da gerekçeli olmalıdır. Bununla birlikte gösterilen gerekçelerin hak, adalet ve nasafet kuralları ile dosya içeriğine uygunluğunun Yargıtay denetimine tâbi olacağında da şüphe bulunmamaktadır.

Anayasa’nın 141 ve CMK'nın 34. maddeleri uyarınca bütün mahkeme kararlarının gerekçeli yazılması zorunludur. Gerekçe, verilen hükmün dayanaklarının akla, hukuka ve dosya içeriğine uygun olarak izah edilmesidir. Yasal ve yeterli olmayan, dosya içeriğine uymayan bir gerekçeyle karar verilmesi hem kanun koyucunun amacına uygun düşmeyecek hem de tarafları tatmin etmeyerek keyfiliğe yol açacaktır.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Anayasa’nın 141 ve CMK'nın 34. maddeleri uyarınca bütün mahkeme kararlarının gerekçeli yazılması zorunludur. Gerekçe, verilen hükmün dayanaklarının akla, hukuka ve dosya içeriğine uygun olarak izah edilmesidir. Yasal ve yeterli olmayan, dosya içeriğine uymayan bir gerekçeyle karar verilmesi hem kanun koyucunun amacına uygun düşmeyecek hem de tarafları tatmin etmeyerek keyfiliğe yol açacaktır.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Yargılama süreci boyunca maddi gerçeğe ulaşma ve adaleti sağlama yolunda çaba harcayan hâkim, sanığı birebir gözlemleyen ve bu bağlamda takdiri indirim nedenlerinin varlığını ya da yokluğunu en iyi tespit edebilecek konumdaki kişi olması sebebiyle serbest takdir sisteminin bir gereği olarak da olayda sanık yararına takdiri indirimin uygulanmasını gerektiren nedenlerin varlığını veya yokluğunu belirleme yetkisine sahip olup 07.06.1976 tarihli ve 3-4 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile bu doğrultudaki birçok Ceza Genel Kurulu kararında açıkça vurgulandığı üzere, kanun koyucu, hâkime takdiri indirim hükmünün uygulanması konusunda geniş bir takdir yetkisi tanıyarak uygulamada çıkabilecek olan ve önceden öngörülme imkânı bulunmayan çeşitli hâlleri kapsayacak bir kalıp bulmanın zorluğu karşısında hâkimin bu yetkisini sınırlamaktan özenle kaçındığı, inceleme konusu direnme kararında ise Yerel Mahkemenin sanık hakkında takdiri indirimin uygulanmamasına ilişkin gerekçesinde; sanığın örgüt ve örgüt elebaşını destekleyici beyanlarından sonra Türkiye Cumhuriyeti Devletinin savaşçı, katliamcı ve işgalci olduğu şeklinde şiddeti destekleyici haksız ve mesnetsiz beyan ve suçlamalarda bulunduğunun görülmüş olması hususlarına yer verdiği, sanığın dosyaya sunduğu ve duruşmada da okuduğu 14.06.2019 tarihli yazılı savunmasında; "...Başta bireysel savunmama başlamadan önce; Kürt Halk önderi Sayin Abdullah Öcalan üzerindeki ağırlaştırılmış tecrit için süresiz-dönüşümsüz açlık grevi eylemlerive sonlara doğru ölüm oruçları başladı... Onların ve eylemlerinin önünde saygıyla eğiliyorum..." şeklindeki örgütsel savunması da gözetildiğinde, gösterilen gerekçelerin hak, adalet ve nasafet kuralları ile dosya içeriğine uygun olduğu anlaşıldığından Yerel Mahkemece verilen kararın dosya kapsamına uygun, yasal ve yeterli olduğu ve orantılılık ilkesini de ihlal etmediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemece verilen kararın isabetli olduğuna, usul ve kanuna uygun olan hükümlerin onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi; TCK'nın 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirim nedenlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilirken gösterilen gerekçelerin yerinde olmadığı düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle,

1-Yerel Mahkemenin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin usul ve kanuna uygun bulunan 15.11.2022 tarihli ve 239-391 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle,

1-Yerel Mahkemenin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Mardin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin usul ve kanuna uygun bulunan 15.11.2022 tarihli ve 239-391 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.03.2024 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9885, Karar No: 2015/4766, Tarih: 22.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9885 E.  ,  2015/4766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı borçlu ... arasında ki kredi kartı sözleşmesinden doğan borcu nedeniyle hakkında... İcra Müdürlüğünün 2013/3717, 2013/3678 ve 2013/3939 esas sayılı dosyalarından ilamsız takibe geçildiğini, ödeme emrinin kesinleşmesinden sonra borçlunun çalışmakta olduğu...Mal Müdürlüğü'nden almakta olduğu maaşının haczi için yazılan yazıya verilen 28.01.2014 tarihli cevapta, 2013/3717 esas sayılı dosyasının maaş haczinde 4. sırada, 28.01.2014 tarihli cevapta 2013/3939 esas sayılı dosyasının maaş haczinde 5. sırada bulunduğunu ve 1. Sırada...İcra Müdürlüğünün 2011/1509 esas sayılı dosyasının bulunduğunun bildirildiğini, iş bu yazı cevabının İİK’nun madde 138 ve devamında düzenlene sıra cetveli yerine geçeceğini, davalı-alacaklının alacaklı bulunduğu...İcra Müdürlüğünün 2011/1509 esas sayılı dosyasının dayanağının, 20.06.2011 tanzim ve 20.07.2011 vade tarihini içeren 20.000,00. TL bedelli bir adet bono olduğunu, bu bononun gerçek bir alacağı yansıtmadığını, zira davalı-alacaklı ile diğer davalı-borçlu arasında böyle bir bononun tanzimini gerektirecek hiçbir alacak/borç ya da iş ilişkisi olmadığını, asıl amacın maaşına gelecek hacizleri böylesine yüksek bedelli bir icra takibiyle bertaraf etmek olduğunu ileri sürerek davalı-borçlunun maaşı üzerindeki 4. sırada yer alan...İcra Müdürlüğünün 2013/3717 esas sayılı dosyasının 1. sıraya alınmasına, 3. sırada yer alan...İcra Müdürlüğünün 2013/3678 esas sayılı dosyasının 2. sıraya alınmasına ve 5. sırada yer alan...İcra Müdürlüğünün 2013/3678 esas sayılı dosyasının 2. sıraya alınmasına ve 5. sırada yer alan...İcra Müdürlüğünün 2013/3939 esas sayılı dosyasının 3. sıraya alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, kardeşinin düğün masrafları ve iş yeri masrafları için davalı ...’'dan borç aldığını ve zamanında ödeyememesi nedeniyle, aralarında düzenlemiş oldukları senedi icraya koyduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, kardeşinin düğün masrafları ve iş yeri masrafları için davalı ...’'dan borç aldığını ve zamanında ödeyememesi nedeniyle, aralarında düzenlemiş oldukları senedi icraya koyduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davalı ...’a vermiş olduğu 20.000,00. TL borç para için 2011 yılında senet düzenlediklerini, zamanında borcun ödenmemesi nedeniyle 2011 tarihli senedi icraya koyarak...İcra Müdürlüğünün 2011/1509 esas sayılı dosyası ile davalı ... hakkında yasal takip yaptırarak maaşına haciz koydurduğunu, davalı ...’ı uzun yıllardır tanıdığını, 2005 yılından bu yana peryodik aralıklarla kendisine borç paralar verdiğini, 2011 yılında davalı ...’ın kendisine gelerek kardeşinin düğünü için 20.000,00 TL paraya ihtiyacı olduğunu söylediğini, kendisinin de borç para verdiğini, bunun karşılığında da 20.000,00 TL bedelli senedi kendisinden aldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre davanın muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davası olduğu, ispat yükünün, alacağına itiraz edilen alacaklıya ait olduğu, alacaklı alacağının gerçek bir hukuki ilişkiye dayandığını takipten önce düzenlenmiş ve davalı borçlu ile davalı alacaklı arasındaki borç alacak ilişkisinin doğum tarihinin davalı borçlu ile davacı alacaklı arasındaki borç alacak ilişkisinin doğum tarihinden neredeyse bir yıldan fazla bir süre önce başladığı, dolayısıyla davalı borçlunun ileride bir kredi alacağıına ilişkin olarak bir yıldan fazla bir süreden önce bir başkası ile muvazaa ilişki içerisinde kendisini borçlandırmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosya kapsamına göre, borçlunun maaşı üzerine konulan muhtelif hacizler,...Malmüdürlüğü'nce sıraya konulmuş olup, davacı tarafça ...Malmüdürlüğü'nce yapılan bu sıralamada 1. sırada yer verilen davalının alacağının muvazaalı olduğu iddiasıyla işbu davanın açıldığı anlaşılmıştır.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosya kapsamına göre, borçlunun maaşı üzerine konulan muhtelif hacizler,...Malmüdürlüğü'nce sıraya konulmuş olup, davacı tarafça ...Malmüdürlüğü'nce yapılan bu sıralamada 1. sırada yer verilen davalının alacağının muvazaalı olduğu iddiasıyla işbu davanın açıldığı anlaşılmıştır.

İİK'nın 140/1. maddesinde İcra Müdürlüğünce hangi hallerde haciz sıra cetveli düzenleneceği belirtilmiştir. Maddeye göre haciz sıra cetvelinin düzenlenebilmesi için satış tutarının bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmemesi gerekir. Bu madde uyarınca düzenlenen bir sıra cetvelinde, hacizlere ilişkin takip dosyası (takip tarihi, haciz tarihi, alacak miktarı gibi) bilgilerine, ipotek veya hapis hakları varsa bu hakların tesis edildiği tarihlere ve dayanak bilgilerine yer verilmesi gerekir. Somut olayda, icra dosyasına intikal etmiş bir para bulunmamaktadır. İİK'nın 83/2. madde hükmüne göre, maaş üzerinde birden fazla haciz varsa bunlar İcra Müdürlüğü'nce sıraya konur ve sırada önde olan haczin kesintisi bitmedikçe sonraki haciz için kesintiye geçilemez. Açıklanan bu durum karşısında İcra Müdürlüğünce yapılan maaş hacizlerinin ve yapılması gereken kesintilerin İİK'nın 355. madde hükmü uyarınca bildirilmesi üzerine...Malmüdürlüğü'nce bu madde hükmü uyarınca düzenlendiği anlaşılan ve maaş hacizleri ile ilgili yapılan sıralamanın İİK'nın 140/1. maddesinde tanımlanan sıra cetveli niteliğinde olduğundan söz edilemez. Dairemizin 14.01.2014 tarih ve 2013/7887 E, 2014/82 K. sayılı ilamı bu yöndedir.

Bu durumda mahkemenin...Malmüdürlüğü'nce yapılan bu sıralamanın İİK'nın 140/1. maddesi uyarıca İcra Müdürlüğü'nce düzenlenen sıra cetveli niteliğinde olduğu kabul edilerek, aynı Kanun'un 142/1. maddesi uyarınca açılan muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davalarındaki ilkelere göre uyuşmazlığın çözümlenmesi doğru olmamıştır. Zira, 04.06.1958 gün ve 15/6 sayılı İBK'da da belirlendiği gibi, HMK'nın 24/1, 25, 26,30 ve 33. (HUMK'nın 74,75 ve 76.) maddeleri gereğince hakim, tarafların ileri sürdükleri maddi vakıalar ve bunlara bağlı netice-i taleplerle bağlı ve fakat hukuki tavsiflerle bağlı olmayıp, kanunları re'sen uygulamakla ve neticeye vardırmakla yükümlüdür.

Bu durumda mahkemece, dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TBK'nın 19. (818 sayılı BK'nın 18 ) maddesinde düzenlenmiş muvazaa iddiasına dayalı iptal istemine ilişkin olduğunun kabulü ile bu madde kapsamındaki genel ilkelere ve ispat usulüne uygun olarak uyuşmazlığın çözümlenmesi gerekirken, davanın tavsifinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde hüküm kurulması, bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece, dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TBK'nın 19. (818 sayılı BK'nın 18 ) maddesinde düzenlenmiş muvazaa iddiasına dayalı iptal istemine ilişkin olduğunun kabulü ile bu madde kapsamındaki genel ilkelere ve ispat usulüne uygun olarak uyuşmazlığın çözümlenmesi gerekirken, davanın tavsifinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde hüküm kurulması, bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30576, Karar No: 2014/32023, Tarih: 13.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/30576 E.  ,  2014/32023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/281862

Hırsızlık suçundan sanık E.. A..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 141/1. maddesi gereğince 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin (kapatılan Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin) 16/12/2010 tarihli ve 2009/949 esas, 2010/956 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 17/07/2014 tarih ve 2013/14716/49302 sayılı yazısı ile Kanun Yararına Bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/09/2014 tarih ve 2014/281862 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre,

1-Sanık E.. A..'ın suç tarihi olan 25/04/2009 tarihi itibariyle 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 31/3. maddesinin hakkında uygulanmaması suretiyle sanık aleyhine sonuç doğuracak şekilde yazılı şekilde fazla cezaya hükmedilmesinde,

2-Sanık E.. A..'ın suç tarihi olan 25/04/2009 tarihi itibariyle 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğu ve suç tarihinden önce hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 31/3. maddesinin uygulanması suretiyle tayin olunacak kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50/3. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki tedbirlerden birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde,

3-Fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmamış sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 4. fıkrasına aykırı olarak aynı maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesinde, isabet görülmediğinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay C. Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile sanık E.. A.. hakkında hırsızlık suçu sebebiyle İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 16.12.2011 tarih ve 2009/949-2010/956 sayılı kararın CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, anılan kanun maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca; 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesi uygulanarak tayin edilen 1 yıl 3 ay hapis cezasının, aynı Kanun'un 31/3. maddesi gereğince 10 ay hapis cezasına indirilmesine, hapis cezasının anılan Kanun'un 50. maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları gereğince günlüğü 20 liradan 6000 TL adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 53/1. maddesindeki haklardan yoksunluğa dair ibarenin ise hüküm fıkrasından çıkarılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen infazına 13.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6772, Karar No: 2020/4360, Tarih: 10.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/6772 E.  ,  2020/4360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 22/01/2015 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 05/02/2015 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun konut dokunulmazlığını bozma suçundan eylemine uyan TCK'nın 116/1, 119/1-c, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 maddeleri uyarınca hesaplanan 4 yıllık zamanaşımının, kararın verildiği 08/10/2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.