muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2522, Karar No: 2014/18730, Tarih: 12.11.2014

Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de,birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının,özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin,kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat,verileri toplayıp,yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanığın, katılanın yetkili temsilcisi olduğu T. Bilgisayar Tük. Malz. San. Tic. Ltd. Şti.nden satın aldığı bilgisayar ve bilgisayar malzemeleri karşılığında, Y. ve K. Bankası A.Ş Fethiye Şubesinden verilen, keşidecisi O. E. olan, 15.07.2006 keşide günlü 11.750 TL bedelli çeki ciro ederek katılana verdiği, çek bedelinin tahsili için bankaya ibraz edildiğinde keşideci tarafından ödemeden men talimatı verildiği ve çek hesabı sahibi O. E.’ın rızası dışında elinden çıkan suça konu boş çeki bir şekilde ele geçiren sanığın sahte olarak bir başkasına doldurtturup sonra ciro ettiği, keşideci adına atılan imzanın çekte keşideci olarak gözüken O. E. ve sanığa ait olmadığının, çek arkasındaki birinci ciranta imzasının sanığa ait olduğunun 29.06.2009 tarihli bilirkişi raporuyla tespit edildiği olayda,

1-Nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde: Katılanın soruşturma aşamasındaki ifadesinde, sanığın satın aldığı bilgisayarları teslim almasından uzun bir süre sonra suça konu çekin verildiğini beyan etmesi karşısında, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/03/1998 gün ve 6/ 8 – 69 sayılı kararında açıklandığı üzere, önceden doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunulması halinde, zarar veya borç kandırıcı nitelikte davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmayacağı gerekçesiyle sanığın 223/2-a gereğince beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde:

Gerçeğin kuşkuya meydan verilmeyecek şekilde açığa çıkarılması bakımından, sanığın savunmasında suça konu çeki oğlu A. T.'ın çek sahibi O. E.'dan yapmış olduğu iş karşılığında aldığını iddia etmesi karşısında, A. T.'ın konuyla ilgili tanık olarak beyanının alınması, varsa O. E. ile aralarındaki ticari ilişkiye dair bilgi ve belgelerin temin edilmesi, A.T.'ın imza örneklerinin alınarak çekteki imza ve yazılar ile karşılaştırma yapılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12658, Karar No: 2024/7179, Tarih: 07.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/12658 E.  ,  2024/7179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 14.01.2022

SAYISI : 2021/2593 E., 2021/2669 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 27.12.2021 tarihli ve 2021/2593 Esas, 2021/2669 Karar sayılı kararının ve 14.01.2022 tarihli ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295/1. maddesi uyarına "7 günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin" ihtaratı ile tebliğ/tefhim edilmesi zorunluluğuna uyulmaması nedeniyle, gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun şekilde (sanığın cezaevinde olması halinde cezaevinde tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel mernis adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra; ayrıca UYAP'tan yapılan incelemede sanığın 04.02.2022 tarihli dilekçesi ile konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen temyiz talebinin reddine dair ek kararı da temyiz ettiği anlaşıldığından, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi hakkında da ek Tebliğname düzenlenerek incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1373, Karar No: 2013/10620, Tarih: 21.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/1373 E.  ,  2013/10620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre, asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onaylanmış ve onaylayan yasada; " ... Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ... " ilkelerine yer verilmiştir.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onaylanmış ve onaylayan yasada; " ... Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ... " ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiş, yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye davası ve 18 EKİM 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığının kabulü zorunludur. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine, havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaplardaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda borçlu belediyenin Vakıfbank Finans Market Şubesi'nde bulunan hesaplarına haciz konulduğu, borçlu belediyenin haczedilmezlik şikayeti üzerine mahkemece haczine karar verilen 00158007295274786 ve 00158007295274729 numaralı hesapların, söz konusu hesaplara yatırılan menşei belli olmayan paralar bulunduğu belirtilerek  havuz hesabı olduğu kabul edilmiş ve bu hesaplara ilişkin olarak şikayetin reddine karar verilmiştir.

Somut olayda borçlu belediyenin Vakıfbank Finans Market Şubesi'nde bulunan hesaplarına haciz konulduğu, borçlu belediyenin haczedilmezlik şikayeti üzerine mahkemece haczine karar verilen 00158007295274786 ve 00158007295274729 numaralı hesapların, söz konusu hesaplara yatırılan menşei belli olmayan paralar bulunduğu belirtilerek  havuz hesabı olduğu kabul edilmiş ve bu hesaplara ilişkin olarak şikayetin reddine karar verilmiştir.

29.02.2012 tarihli bilirkişi raporu ile 24.5.2012 ve 22.10.2012 tarihli ek bilirkişi raporları ile  şikayet konusu hesaplardan 00158007295274786 numaralı olanın vergi, resim, harç hesabı olduğu, 00158007295274729 olanın ise personel maaş hesabı olduğu belirtildiğinden, mahkemece bu hususa ilişkin olarak Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilirkişiden rapor alınarak sonuca gitmek gerekirken,  HMK.'nun 266. ve müteakip maddelerine aykırı olarak eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.03.2013  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3536, Karar No: 2018/137, Tarih: 22.01.2018

**15. Hukuk Dairesi         2016/3536 E.  ,  2018/137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedeli alacağının tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, davalının icra inkâr tazminatıyla sorumlu tutulmasına dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı, 06.11.2014 tarihli duruşmada, iş bedeliyle ilgili olarak davacıya ... Bankası .../... Şubesi'nin keşidecisi ... Gıda Ltd. Şti. olan, ... seri numaralı, 7.800,00 TL bedelli çeki verdiklerini savunmuştur. Davalının bu savunmasına karşı davacının beyanı alınmadığı gibi ... Bankası ... Şubesi'nce verilen cevapta takastan ... Bankası ... Şubesi'ne ödeme yapıldığı bildirilmesi üzerine ilgili bankaya yazı yazılmış olmasına rağmen sonucunu beklenmeksizin ve çekle yapıldığı belirtilen bu ödeme savunması değerlendirilmeksizin dava sonuçlandırılmıştır. Ödeme savunması borcu söndüren sebeplerden olduğundan, yargılamanın her aşamasında ve karar kesinleşinceye kadar ileri sürülebilmesi mümkündür.

Öte yandan, İİK'nın 67/II. maddesi hükmünce itirazın iptâli davalarında borçlunun icra inkâr tazminatıyla sorumlu tutulabilmesi için alacağın likit ve borçlunun itirazında haksız olması gerekir.

Bu durumda mahkemece davalının 7.800,00 TL müşteri çekiyle yaptığı ödeme savunması nedeniyle öncelikle davacının beyanı alınıp davacı tarafça çekle yapılan ödemenin kabul edilmemesi halinde ... Bankası ... Şubesi'nin yazı cevabı üzerine ... Bankası ... Şubesi'ne yazılan yazının akıbeti araştırılıp cevabı alınıp bu ödeme savunması değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yazı

cevabı alınmadan ve bu ödeme savunması değerlendirilmeden davanın sonuçlandırılması ve alacağın varlığı ile miktarı yapılan yargılamada alınan bilirkişi raporuyla saptanmış olup davalı 24.120,52 TL'lik icra takibine itirazında tamamen haksız olmadığından koşulları oluşmayan icra inkâr tazminatı isteminin reddi yerine kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 22.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8886, Karar No: 2019/11514, Tarih: 01.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8886 E.  ,  2019/11514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçu bakımından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktarları ve türlerine göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... için doğrudan hükmolunan 1.320,00 TL ve suça sürüklenen çocuklar ... ve ... için doğdudan hükmolunan 1.000,00 TL adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçları ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)19/12/2013 tarihli görüntü inceleme ve tespit tutanağında şahısların farklı bir iş yerine ait güvenlik kamera görüntüsünü fark ettiklerinde yüzlerini gizlediklerinin ve ...’in beresini ağız ve yüzlerini açıkta bırakacak şekilde yüzüne indirdiği tespit edilmiş olması karşısında suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK’nun 142/2-f bendinin de tartışılması gerekirken eksik kovuşturma ile aynı Yasa'nın 142/1-b maddesinden hüküm kurulması,

2)Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu’nun 04/04/2017 tarih, 2014/13-518 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, suç tarihinde 15 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı TCK’nun 31/2 ve 5395 sayılı Çoruk Koruma Kanununun 11. maddeleri uyarınca işlediği hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemlerinin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılayabilme ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediğine ilişkin adli tıp uzmanı, psikiyatrist ya da zorunluluk bulunması halinde uzman hekimden rapor alınması gerektiği gözetilmeden, sadece hırsızlık suçu nedeniyle düzenlenmiş yetersiz raporla yetinilerek duruşmaya devamla yazılı şekilde hükümlülük kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocukların kazanılmış haklarının korunmasına, 01/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4178, Karar No: 2021/11574, Tarih: 08.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/4178 E.  ,  2021/11574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 25.11.2013 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 11.01.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun müştekinin evinden belirlenemeyen saatte gerçekleştirdiği hırsızlık eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/3. maddelerinde tanımlanan suçu oluşturduğu, bu suçun gerektirdiği cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının 14.11.2011 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE, 08/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15803, Karar No: 2011/4256, Tarih: 28.03.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/15803 E.  ,  2011/4256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, Tecil

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak

1-5237 Sayılı Türk Ceza Kanununda nispi para cezalarının öngörülmeyip ... adli para cezasının öngörüldüğü, bu itibarla nispi para cezalarının tayininde emvalin miktarı ile 6831 sayılı Orman Kanunun 91/1-2. maddelerindeki para cezasının çarpımı sonucunda bulunan sonuç cezanın 1 YTL’nin altında kalıp 5335 sayılı Kanun ile Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkındaki 5083 sayılı Kanunun 2. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 1 YTL’nin altında kalan para cezaları hesaba alınmayacağından para cezası tayininin usul ve yasaya aykırı bulunduğunun gözetilmemesi

2-Müdahil idare lehine nispi vekalet ücretinin eksik tayini

Bozmayı gerektirmiş sanığın ve müdahil idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden bozma üzerine verilen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 6831 Sayılı Yasanın 91.maddeleri ile 765 Sayılı TCK.nun 59. ve 72.maddeleri ile tayin olunan adli para cezalarının karar metninden çıkartılarak sonuç adli para cezasının 1100 TL TL.ye indirilmesi ve tayin olunan 43,72TL nispi vekalet ücretinin 500TL’ye yükseltilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21,60TL temyiz harcının sanıktan alınmasına, 28/03/2011günü oybirliğiyle karar verildi.