muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/32429, Karar No: 2016/1432, Tarih: 27.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/32429 E.  ,  2016/1432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işyerinde depoda işçi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı şirket, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davalı Bakanlık ise husumet itirazında bulunarak davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, davacının iş akdinin işveren tarafından, haklı neden olmaksızın feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar davalı tarafından temyiz edilmiş Dairemizce; " ...Somut olayda, davacı davalı işyerinde depoda işçi olarak çalışmaktadır. Dosyada dinlenilen davacı tanıkları ..., ... ve ... tarafından, davacının sabah 08:00 akşam 18:00 saatleri arasında çalıştığı, nadiren çıkış saatlerini 1-2 saat geçirdiği yönünde beyanda bulunulmuştur. Bilirkişi tarafından, haftanın 5 günü 08.00 18.00 saatleri arası 10 saat çalıştığı, bu süreden 1 saat ara dinlenme süresini indirilmesi sonrasında haftanı 5 günü 9 saat çalışması nedeniyle haftalık çalışma süresi olan 45 saati aşmadığı için fazla mesai yapmadığı, ancak tanık beyanlarında ayda 2 sefer saat 21.00' e kadar çalışır denildiği için bu çalışmaları nedeniyle haftalık 1,5saat fazla mesaisinin bulunduğunu beyanla rapor düzenlemiştir. Bu rapor kendi içinde tutarlı olmakla birlikte, aynı işyerinde depo da işçi olarak çalışan .......... ve......... isimli işçiler yönünden aynı tanık beyanlarına rağmen, haftanın 5 günü 9 saat çalışmaları nedeniyle fazla mesai alacaklarının olmadığına dair rapor düzenlenmiş olması karşısında uygulamada çelişkiye sebep olunmuştur... Yapılacak iş; davacının, aynı depoda çalışan ve isimleri yukarıda sayılan işçilerden farklı koşullarda mesai yapıp yapmadığı hususu davacıdan ve tanıklardan yeniden sorularak farklı mesai hesabını haklı kılacak bir sebebin olup olmadığını belirlemek ve buna göre fazla mesai alacağı hakkında bir karar vermekten ibarettir. ” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme bozma kararına uymuş, ek hesap rapor aldıktan sonra yeniden davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Mahkeme bozma kararına uymuş, ek hesap rapor aldıktan sonra yeniden davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Mahkemece bozma sonrası verilen kararın bozma kararına uygun olup olmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Öncelikle belirtmelidir ki; 09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda mahkeme yönünden o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine bozma kararında açıklanan hukuki esaslar çerçevesinde hüküm kurmak yükümlülüğü doğar. Bu hukuki aşama “usulü kazanılmış hak” olarak adlandırılır. Bu hukuki kurum mahkemeye; hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararındaki esaslar ve istenilenler kapsamında yargılama usulünün, davanın sürüncemede kalmaması ve en az maliyetle bir an önce bitirilmesi amacına yönelik “usûl ekonomisi ilkesi” çerçevesindeki hükümleri ışığında, uyulan bozma kararı gereğinin yerine tam olarak getirilmemesi gerekçesiyle ikinci kez “BOZULMASINA” sebebiyet vermeyecek şekilde özenle işlem yapmak ve hüküm kurmak zorunluluğunu getirir. Uzun yıllardan beri Yargıtay'ın kökleşmiş, sapma göstermeyen uygulamaları ve öğretide benimsenen usulü kazanılmış hak müessesesi, usul hukukunun dayandığı vazgeçilmez ana temellerinden biridir.

Somut olayda mahkemece uyma kararı verilen Dairemiz bozma ilamında davacı tanıkları yeniden dinlenerek davacının; aynı işyerinde çalışıp aynı işi yapan ve Dairemiz denetimden de geçen dosyalara göre fazla mesai yapmadığı anlaşılan emsal işçiler ........ ve ......... isimli işçilerden farklı bir çalışma düzeni ile çalışıp çalışmadığı hususunun açığa kavuşturulması istenmiştir. Mahkemece davacı tanıkları yeniden dinlenerek ek bilirkişi raporu alınmış ve önceki karar tekrar edilerek davacının fazla mesai ücretinin kabulüne karar verilmiştir. Oysa yeniden dinlenen tanık beyanları incelendiğinde tanıkların “depoda çalışan tüm işçilerin çalışma saatleri aynıydı” şeklinde beyanda bulundukları anlaşılmaktadır. Bunun anlamın ya depoda çalışan tüm işçilerin fazla mesai yaptığı ya da yapmadığıdır. Aynı işyerinde çalışıp aynı görevi yapan işçilerin aynı koşullarda çalıştığı esas olup, yukarıda isimleri belirtilen emsal işçilerin fazla mesai yapmadıkları kabul edilmiş olmakla ve tanıklarda bu yönde beyanda bulunmuş iken davacının fazla mesai talebinin kabulü hatalıdır. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin davacının fazla mesai ücreti talebinin reddi yerine kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 27.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20120, Karar No: 2014/19951, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/20120 E.  ,  2014/19951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2014

NUMARASI : 2013/782-2014/286

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili; müvekkillerinin davalıdan konut satın aldığını,sözleşmenin 2.2 maddesine göre " taksit oranlarındaki artış oranı bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, tüfe ve üfe oranlarını içeren endeksler arasından düşük olanına göre arttırılacaktır" düzenlemesinin bulunduğunu, davalının bu hükme ve memur maaş artış oranı daha düşük olmasına rağmen diğer kriterleri esas aldığını ve müvekkillerinden fazladan bedel tahsil edildiğini ileri sürerek fazlaya dair haklarını saklı tutarak her bir davacı için şimdilik 700,00'er TL'nin müvekkillerine ödenmesini istemiş,13/01/2014 tarihli ıslah dilekçesiyle dava değerini davacı H.. Y.. Teker için 2.270,86 TL'ne, Yüksel Çelik için 2.042,98 TL ne çıkarmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalılar arasında düzenlenen sözleşmelerin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır. Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre; devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı; 2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38; 29.12.2008 tarihli yazısına göre; 2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır. Bu durumda TÜFE ya da ÜFE oranları daha düşük olduğundan, TÜFE ve ÜFE oranlarından hangisi daha düşük ise bu oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22876, Karar No: 2015/19343, Tarih: 17.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/22876 E.  ,  2015/19343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

2-TCK'nın 53/6. maddesi uyarınca" Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir" açık hükmü karşısında, sanık hakkında sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi gerekirken, sürücü belgesini kullanmaktan yasaklanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 4. bendinin çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesine, yine hükmün 7. bendinde yer alan " sürücü belgesi kullanmaktan yasaklanmasına" ibaresinin çıkarılarak yerine" sürücü belgesinin geri alınmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10115, Karar No: 2013/27684, Tarih: 27.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/10115 E.  ,  2013/27684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Isparta Aile Mahkemesi

TARİHİ :7.2.2013

Davanın açılmasından sonra, aile konutu olan ve tapu kaydında davaya konu ipoteğin bulunduğu taşınmaz icra takibi sonucu satılmış, Türk Medeni Kanununun 194. maddesindeki aile konutu koruması bu sebeple sona erdiğinden dava konusuz kalmıştır. Bu bakımdan, mahkemenin davanın konusunun kalmadığına ilişkin kararı isabetlidir. Ne var ki; Türk Medeni Kanununun 194/1. maddesi uyarınca bir eşin aile konutu üzerindeki tasarruf işlemine diğer eşin " açık rızasının" ispat yükü, davalı banka üzerinde olduğu halde , davalı açık rızanın varlığını gösterdiği delillerle kanıtlayamamıştır. Tasarruf işleminin yapılması sırasında, salt tapu kaydında taşınmazın aile konutu olduğuna ilişkin bir şerh bulunmaması; Türk Medeni Kanununun 1023. maddesi uyarınca davalı bankayı iyiniyetli saymak için yeterli değildir. Kaldı ki, kocanın tasarruf yetkisi eksikliği, ipotek işlemini " askıda hükümsüzlük" yaptırımına tabi bir işlem niteliğine sokacağından; yolsuz tescille iyiniyetle iktisaba ilişkin Türk Medeni Kanununun 1023 maddesi burada uygulanamaz. İyiniyete (TMK. md. 3, 1023) dayalı iktisabın korunacağı kabul edilse bile; şerhin bulunmaması basiretli bir tacir (TTK.md.18/2) ve güven kurumu olarak davalı bankayı iyiniyetli saymak için yeterli değildir. Davalı bankanın, basiretli bir tacir ve güven kurumu olma niteliğiyle, iyiniyetli sayılmak için üzerine düşen özen yükümlülüğünün gereğini yerine getirmesi, bu kapsamda ipotek işleminin tarafı olan kocanın işlem tarihi itibarıyla burayı aile konutu olarak kullanıp kullanmadığını fiilen araştırması, böyle kullanılıyorsa eşin açık rızasını istemesi, rıza verildiği takdirde ipotek işlemini gerçekleştirmesi gerekir. Banka tarafından bu araştırmanın yapıldığına ilişkin bir delil yoktur. O halde; davanın açıldığı sırada davacı dava açmakta haklıdır. Yargılama gideri ve vekalet ücretinden davalı taraf sorumlu olmalıdır. Bu nedenle mahkemenin yargılama gideri ve vekalet ücretine ilişkin kararı isabetli olduğundan, davalının temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün bu yönden de onanması gerektiğinin düşünüyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/1450, Karar No: 2014/3867, Tarih: 03.04.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/1450 E.  ,  2014/3867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : PAZARYERİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/04/2006

NUMARASI : 2005/56-2006/18

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda temyize konu olan ve A. Köyü çalışma alanında bulunan .ada 50, 52 ve 53 parsel sayılı 1137.30, 978.30 ve 620 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar tapu kaydı ve mirasçılarının tespit edilememesi nedeni ile Z. H. adına tespit ve Hazine tarafından açılan tespite itiraz davası sonunda verilen kesinleşen açılmamış sayılma kararı üzerine hükmen tescil edilmiştir. Davacı Hazine, başka bir tapu kaydına dayanarak tapu kaydının iptali ve Hazine adına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne, temyize konu taşınmazların tapu kaydının iptali ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ile davalılardan M.H. tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı Hazinenin dayanağını oluşturan tapu kaydının taşınmazlara uyduğu, tapuda kayıtlı taşınmazın zilyetlik yolu ile kazanılamayacağı gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmiş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmazlar Temmuz 339 tarih ve 16 sıra numaralı kayıttan gelen 16.01.1941 tarih ve 11 sıra numaralı tapu kaydına dayanılarak davalılar murisi Z. H. adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine de Kanuni Sani 317 tarih ve 1 sıra numaralı kayıttan gelen Kanuni Sani 330 tarih ve 11 sıra numaralı tapu kaydına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece, davacı tarafın tapu kaydına dayanarak hüküm kurulmuştur. Ne var ki, kayıt uygulaması yeterli olmayıp yerel bilirkişi ve tanıkların soyut sözlerine dayalı olduğu gibi, davalı tapu kaydının da bu taşınmaza ait olabileceğine ilişkin Sulh Hukuk Mahkemesinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi sözleri de değerlendirilmemiştir. Ayrıca gelen kayıtlardan her iki kaydın da kök kayıtlarının bulunduğu anlaşıldığı halde mahkemece kayıtlar tesislerinden itibaren getirtilerek hangi tarafın tapu kaydına üstünlük tanınacağı yönünde bir araştırma ve değerlendirme yapılmamıştır. Mahkemece anılan hususlar üzerinde durulmadan yukarıda açıklandığı şekilde karar verilmiştir. Bu şekilde eksik ve yetersiz inceleme ile karar verilmesi doğru değildir. Sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için; öncelikle her iki tarafın dayanağı olan tapu kayıtları Tapu Arşiv Dairesi Başkanlığından da sorulmak sureti ile tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte dosyaya getirtilmeli, bundan sonra taşınmazların bulunduğu yöreyi iyi bilen, elverdiğince yaşlı, yansız, yerel bilirkişi, tespit bilirkişileri ve aynı yönteme göre belirlenecek taraf tanıkları huzuru ile dava konusu

taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20. maddesi hükmü uyarınca dayanılan tapu kayıtları yerel bilirkişi yardımı ile zemine uygulanmalı, uygulamada tapu kaydının haritası yoksa tapu kaydında tarif edilen sınır yerleri esas alınmalı, tapu kaydında tarif edilen sınır yerlerinden yerel bilirkişice bilinemeyen sınır yerleri bulunduğu takdirde bu konuda taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı, yerel bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsellere ait kadastro tespit tutanakları ve dayanak belgeleri de sorulmak sureti ile denetlenmeli, uzman bilirkişiye tapu kayıtlarında tarif edilen sınır yerleri düzenleyeceği haritada ayrı ayrı işaret ettirilmeli, böylece tapu kayıtlarının kapsamı kesin olarak belirlenmeli, her iki tapu kaydının da dava konusu taşınmazları kapsaması halinde kayıtların hukuki değerlerini koruyup korumadıkları ve hangi kayda üstünlük tanınacağı üzerinde durulmalı, bundan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar göz önünde bulundurulmaksızın yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine, 03.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20135, Karar No: 2013/23146, Tarih: 03.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/20135 E.  ,  2013/23146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2- 02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.09.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4628, Karar No: 2023/6647, Tarih: 20.12.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/4628 E.  ,  2023/6647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 1960/770 E., 1964/73 K.

K A R A R

Dosyanın incelenmesinden;

Davalılardan...’ya Mahkeme kararının tebliğine ilişkin belgeye rastlanılmamış olup, tebliğ yapılmış ise tebliğe ilişkin belgelerin dosya arasına konulması, yapılmamış ise tebligat yapılarak temyiz süresinin beklenilmesi, ondan sonra inceleme yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20360, Karar No: 2016/200, Tarih: 13.01.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/20360 E.  ,  2016/200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Özel belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/12/2014 tarihli ve 2014/488 değişik iş sayılı içtima kararı ile 2 yıl hapis cezasına hükümlü ...'in bu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine dair Denizli İnfaz Hâkimliğinin 27/02/2015 tarihli ve 2015/574-575 sayılı kararını müteakip, hükümlünün cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesi esnasında, adı geçen hükümlünün başka bir suçtan Denizli 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/483 esas, 2009/153 karar sayılı ilamı ile mahkum olduğu 1.500 Türk lirası adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle 75 gün hapse çevrilmesine ilişkin cezanın infazına başlanarak 10/03/2015 tarihinde açık ceza infaz kurumuna alınması ve buradan da 13/03/2015 tarihinde firar etmesini müteakip, Denizli Cumhuriyet Başsavcılığınca hükümlünün denetimli serbestliğe ayrıldığı 2 yıl hapis cezasına ilişkin olarak denetimli serbestliğe son verilerek kapalı ceza infaz kurumuna iadesinin talep edilmesi üzerine, hükümlünün denetimi ihlal etmediği ve 2 yıl hapis cezasından kapalı ceza infaz kurumuna iade koşullarının oluşmadığı gerekçesi ile ileride yasal şartları oluşturduğu takdirde yeniden denetimli serbestliğe devam edilmek üzere bu aşamada hükümlü hakkındaki 2 yıl hapis cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazının durdurulmasına dair Denizli İnfaz Hâkimliğinin 08/04/2015 tarihli ve 2015/574-575 sayılı ek kararma yönelik itirazın reddine ilişkin Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/04/2015 tarihli ve 2015/436 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 24/08/2015 gün ve 17147/55121 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/09/2015 gün ve 2015/304500 sayılı yazısıyla dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteminde;