muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1539, Karar No: 2015/20810, Tarih: 18.06.2015

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının 2003 yılında satın aldığı dairenin fiilen teslim edildiği , davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında 09.05.2012 tarihinde açtığı eldeki dava ile de, taahhüt edilen tesislerin kamunun kullanımına da açıldığı gerekçesi ile bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istediği anlaşılmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve davalı tarafında da inşaa edildiği anlaşılan mevcut durumun satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yöndedir.

Hal böyle olunca, otopark vs. spor alanlarına ilişkin mahkemece ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacının temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. Bent gereğince davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, aşağıda dökümü yazılı 1,177,17 TL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 18.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15752, Karar No: 2017/25455, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/15752 E.  ,  2017/25455 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11928, Karar No: 2013/7742, Tarih: 03.07.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/11928 E.  ,  2013/7742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Avukat olan katılan ...'in ... Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmekte olan 2009/422 Esas sayılı dosyanın 15/09/2010 tarihinde yapılacak olan duruşmasına katılmak üzere ... Adliyesine geldiği, katılanın davacı vekili sıfatıyla duruşmaya girdiği, duruşma bittikten sonra davalı tarafın yakınları olan sanıkların adliyenin giriş katında bulunan polis kontrol noktasının önüne geldikleri, bu sırada sanık ...'ın katılanı "bir daha buraya gelirsen ayaklarını kırarım" şeklinde tehdit ettiği, katılanın hemen arkasında bekleyen sanık ...'ın ise kafa atmak suretiyle katılanı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı iddia ve kabul edilen olayda; TCK'nın 6/1-d maddesi anlamında yargı görevi yapan katılana yönelik eylemlerin, yargı görevi sona erdikten sonra gerçekleşmesi nedeniyle, görevi yaptırmamak için direnme suçunu değil, kasten yaralama ve tehdit suçlarını oluşturacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12352, Karar No: 2021/14738, Tarih: 07.12.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/12352 E.  ,  2021/14738 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Katılan ...’yi kasten basit yaralama suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 35/2, 29/1, 62/1 ve 52. maddeleri uyarınca 1.680,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.01.2020 tarihli ve 2019/128 Esas, 2020/107 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 12.07.2021 tarihli ve 2021/4648 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.09.2021 tarihli ve 2021/92759 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında üzerine atılı kasten yaralama suçu nedeniyle, anılan Kanun'un 86/2, 86/3-e ve 35/2. maddeleri uyarınca belirlenen 135 gün adli para cezasından, anılan Kanun'un 29. maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 67 gün adli para cezası yerine, 101 gün adli para cezası olarak hesaplanmasını müteakip, aynı Kanun'un 62. maddesinin uygulanması suretiyle 55 gün adli para cezası yerine, 84 gün adli para cezasına hükmedilmesi sonrasında, anılan Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1.100,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 1.680,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-e, 35. maddelerine göre belirlenen 135 gün adli para cezasından TCK’nin 29. maddesine göre (1/2) oranında indirim yapılırken 67 gün yerine 101 gün, TCK’nin 62. maddesine göre (1/6) oranında indirim yapılırken 55 gün yerine 84 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve sonuç olarak hükmedilen gün para cezasının günlüğü 20 TL’den adli para cezasına çevrilirken hesaplama hatası sonucu 1.100,00 TL adli para cezası yerine, 1.680,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza verilmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.01.2020 tarihli ve 2019/128 Esas, 2020/107 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanık ...’nin katılan ...’yi kasten basit yaralamaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 35. maddesi gereğince cezasında (1/4) oranında indirim yapılarak 135 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 29. maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında indirim yapılarak 67 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 55 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 1.100,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10666, Karar No: 2018/2058, Tarih: 05.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/10666 E.  ,  2018/2058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ziynet eşyasının iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz harcı yatırılmadan ve adli yardım talep edilerek temyiz edilmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nun 334 -340 maddelerinde düzenlenmiş olup aynı kanunun 336/3 maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay’a da yapılabilir.

Somut olayda, dosya kapsamına göre davalının yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığı ve adli yardım talebinin yerinde olduğu anlaşılmış olmakla (HMK'nin m. 336/2.) adli yardım talebinin kabulüne karar verildi.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, hükmü temyiz eden davalı adli müzaharet kararı almış olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6909, Karar No: 2022/8837, Tarih: 09.06.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/6909 E.  ,  2022/8837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No : 2022/1003-2022/854

İlk Derece

Mahkemesi :Finike Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No :2018/189-2021/239

Dava, Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, ilk derce mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın kabulüne karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10.Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 09/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5165, Karar No: 2023/2569, Tarih: 02.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/5165 E.  ,  2023/2569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/2614 Esas, 2021/1036 Karar

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasındaki marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin başvurusunun ise kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle 2005/30653 sayılı marka hakkındaki dava bakımından karar verilmesine yer olmadığına, davaya konu diğer markalar hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Kırım bölgesinde yetişen “CABERNET SOUVJGNON” adlı siyah üzümden elde edilen ve konsantre gıda takviyesi olarak kullanılan “ENOANT” isimli ürünün tüm haklarına sahip olduğunu, bu ürünü 90'lı yılların sonu itibarı ile seri üretime konu ederek Ukrayna, Rusya, Azerbaycan gibi ülkelere ihraç etmeye başladığını ve ENOANT (Kiril alfabesinde yazıldığı şekliyle EHOAHT ya da ЭHOAHT ) markasını, 23.01.2001 tarihinde Ukrayna ve Rusya'da adına tescil ettirdiğini, 15.06.2005 tarihinden itibaren WIPO nezdinde marka olarak tescil ettirdiğini, ürünün müvekkili ve müvekkilinden doğrudan mal temin eden çeşitli firmalar tarafından 2001 yılından itibaren Türkiye'ye de ihraç edildiğini, ihraç edilen ürünün şişe ve kutularında Latince ENOANT yazdığını, ürünün onkoloji dalında çalışan doktor ve tüm eczane depolarında tanındığını, davalı tarafından da 2003 tarihinden beri aralıklarla bu ürünün davacıdan ya da ürünü sattıkları Kabba isimli Ukrayna şirketinden veya diğer şirketlerden satın alınarak ithal edildiğini, 2013 yılından itibaren ürünün Türkiye’den ithali için herhangi bir sipariş olmaması üzerine durumu araştıran müvekkilinin davalının 2003/30653 sayılı "EONAT", 2006/52756 sayılı "ENONAT", 2013/81802 sayılı "ЭHOAHT" ve 2013/81793 sayılı "EHOAHT" markalarını adına tescil ettirdiğini öğrendiğini, söz konusu markanın müvekkiline ait olduğunu bilen davalının kötü niyetli olduğunu, "ENONAT" ibaresinin Kiril alfabesindeki yazım şekli olan "ЭHOAHT" ve "EHOAHT" ibarelerini de tescile konu ederek bu marka ve ürünü kendisine mal etmeye ve müvekkilinin Türkiye'deki ticari faaliyetlerini engellemeye çalıştığını, müvekkili markasının gerek Türkiye'de gerekse de dünya çapında tanınmış olduğunu ileri sürerek davalı adına tescilli 4 adet markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın 5 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, davacının sessiz kalma yoluyla hak kaybına uğradığını, müvekkili şirket ortağının dava konusu EONAT isimli ürünü bir iş ziyareti sebebiyle gittiği Kırım Özerk Cumhuriyeti'nde 2001 yılında tanıdığını, ürünün çeşitli faydalarını görerek Türkiye'ye ithal etmek istediğini ve mümessillik için davacı firmaya başvurduğunu, davacının mümessillik talebinin hemen kabul ettiğini ancak kendilerinin ihracat yapmayı bilmediklerini, bu işleri organize edecek personelleri bulunmadığı için ürünü müvekkiline Yalta'da teslim edeceklerini bildirdiklerini, bunun üzerine müvekkilinin Ukranya'da mukim Kabba isimli bir firmayla anlaşarak ürünü bu firmadan ithal etmeye başladığını, bu suretle ürünün Türkiye mümessili olan müvekkilinin 2002 yılından itibaren ürünü tanıtmak için çok yoğun bir şekilde faaliyette bulunduğunu ve bu çalışmalar sonucunda ürünü ülkemizde tanınır hale getirdiğini ve 12.05.2003 tarihinde www.eonat.net alan adını adına tescil ettirdiğini, müvekkilinin marka ve alan adını tescil ettirmeden önce davacı firmaya ürünün Türkiye'de marka olarak tescil ettirilmesi gerektiğini defaten ilettiğini ancak küçük ölçekli bir işletme olan davacının bu hususu önemsemeyip gereksiz gördüğünü, bu durum üzerine markayı korumasız bırakmayan istemeyen müvekkilinin basiretli bir tacir olarak ürünü marka olarak tescil ettirdiğini ve yatırım yaptığı markayı koruma altına altına aldığını, müvekkilinin Eonat markasının özellikle ülkemizdeki gerçek hak sahibi olduğunu, zira markanın tanınması ve maruf hale getirilmesi için çok yoğun emek ve sermeye harcadığını, davacının en başından itibaren marka ve alan adı tescilinden haberdar olduğunu zira müvekkilinin bu hususu davacıya defaten bildirdiğini, davacının ürünün dünya çapında tanınır olduğu ve ülkemizde de kendisi tarafından yapılan faaliyetlerle tanınmış hale getirildiği şeklindeki beyanlarının gerçeği yansıtmadığını zira davacının ürünü Türkiye'den başka bir ülkeye satmadığını, ürünü ülkemizde tanınır hale getirenin de müvekkili olduğunu savunarak davanın reddini istemiş, 26.02.2018 tarihli ıslah dilekçesiyle; cevap dilekçesini ıslah ettiğini bildirerek müvekkilinin ENONAT isimli ürünü resmi bir kurum olan Magaraç Enstitüsü'nce üretildiği dönemde bir başka Türk şirketi olan Kabba firması aracılığıyla ithal ettiğini, bu sırada davacı şirketin varlığından dahi haberdar olmadığını, davacı şirket ile müvekkili arasında doğrudan bağlantıyı gösteren hiçbir yazışma, sözleşme ve belge bulunmadığını, esasen müvekkilinin ilk ithal yaptığı dönemde davacı şirketin henüz kurulmamış olduğunu, dosyada mübrez vekaletnameden davacı şirketin 07.10

.10.2014 tarihinde kurulduğunun anlaşıldığını, bu durumun davacının 2001 tarihli marka tescilini de şüpheli hale getirdiğini, kaldı ki davacının Rusya ve İngiltere'deki tescilinin "ЭHOAHT" ibaresine ilişkin olup EONAT ibaresinin halen davacı adına tescilli olmadığını, ürünün 2007 ila 2013 yılları arasındaki ithalatının ve tanıtımının müvekkilinin yan kuruluşu olan Doğal Gıda...Ltd. Şti. isimli şirket tarafından yapıldığını, bu şirket tarafından yapılan tanıtım faaliyetlerinin de dikkate alınması gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin, davacı şirkete aidiyetini bildiği ENOANT ürününü Türk Patent ve Marka Kurumu (TPMK) tescil başvurusu yapmadan önce ithal ettiğinin ispatlandığı, uygulamada markanın aidiyetinin başka bir şirkete ait olduğunu bilerek kendi adına tescil yaptırmanın başlı başına kötü niyetin varlığına işaret etttiği, öte yandan ENOANT ürününün Kril alfabesinde yazılış tarzı olan EHOAHT ya da ЭHOAHT şekillerini de marka olarak 2013 yılında davalının kendi adına tescil ettirmiş olması hususları bir arada değerlendirildiğinde davalının tescilde iyi niyetli olmadığı, bu açıdan davalının sessiz kalma yoluyla hak kaybı savunmasında bulunamayacağı, bilirkişi raporundan davacı markasının tanınmış marka olmadığının anlaşıldığı bu nedenle davalının davacının faaliyet göstermediği sınıflarda marka tescilinde bulunabileceği, dosyada toplanan tüm deliller ve hükme dayanak alınan son bilirkişi raporu ile birlikte incelendiğinde davacının üzerinde gerçek hak sahibi olduğu ancak tanınmış olmayan markası yönünden belirli sınıflar yönünden hükümsüzlük isteminin kabülünün gerektiği, diğer sınıflar yönünden ise davacı markası tanınmış olmadığından davacının faaliyette bulunmadığı alanlar yönünden hükümsüzlük isteminin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 2003/30653 sayılı marka hakkındaki davanın reddine, diğer markalar hakkındaki davanın ise kısmen kabulü ile markaların kararda tek tek gösterilen mal ve hizmetler bakımından kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri