muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/16080, Karar No: 2011/5757, Tarih: 31.03.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/16080 E.  ,  2011/5757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA oybirliğiyle karar verildi. 31.03.2011 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/11728, Karar No: 2016/1779, Tarih: 08.03.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/11728 E.  ,  2016/1779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davacı ve davalı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davalı vekili Av. .. geldi, davacı vekili gelmedi. Hazır olan vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiralayan tarafından kiracı aleyhine açılan kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine ilişkin ilk kararın Dairemizce bozulması üzerine verilen son kararda davanın kabulüne,taleple bağlı kalınarak 247.993,01 TL nin dava tarihinden itibaren işleyen yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı vekili katılma yoluyla temyiz isteminde bulunmuştur.

Dava, kiralayan tarafından kiracı aleyhine açılan kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine ilişkin ilk kararın Dairemizce bozulması üzerine verilen son kararda davanın kabulüne,taleple bağlı kalınarak 247.993,01 TL nin dava tarihinden itibaren işleyen yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı vekili katılma yoluyla temyiz isteminde bulunmuştur.

Davacı kiralayan vekili, dava dilekçesinde,davalı tarafın davacı ...'nin kiracısı olup, otopark işi ile iştigal ettiğini, 2002 yılından itibaren kira bedellerinin ödenmediğini, ancak otopark olarak taşınmazı kullanmaya devam ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 247.993,01 TL nin 6183 sayılı yasanın 51.maddesi gereğince faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı vekili,cevap dilekçesinde, davacının yaptığı 07.12.2002 günlü ihale sonucu davalının açık otoparkı yıllık KDV dahil 14.000 TL bedelle 25.1.2002 başlangıç tarihli ve 2 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiraladığını,davalının edimlerini yerine getirmesine karşılık ihale edilen açık otopark alanının kendisine tesliminin yapılmadığını,davalının sözleşme gereğince bu yeri otopark alanı olarak kullanmasının başlangıçtan beri mümkün olmadığını, zira gerek ... İş Merkezinin sakinleri, gerekse taşınmaza cephesi olan komşu bina sakinleri tarafından otopark kullanım hakkının kendilerine ait olduğu gerekçesiyle engellendiğini ve belediye tarafından bu yerin kullanım haklarının kendilerine satıldığına dair belgeleri sunduklarını, bunun üzerine davalının 17.04.2002 tarihli dilekçe ile belediyeye başvurarak durumu bildirdiğini, buna rağmen belediyenin sessiz kaldığını, davalının bu nedenle sözleşmeyi geriye dönük olarak feshettiğini, fesih nedeniyle ödemiş olduğu toplam 5.327 TL kiranın kendilerine iadesi gerektiğini, davanın ve sözleşmenin yürürlükte olduğunun kabulü anlamına gelmemek üzere davacı idarenin taleplerinin afaki olup, kendilerini bağlamadığını, davacının olsa olsa yıllık 14.000 TL' den kira isteyebilecekken her yıl farklı bir kira üzerinden hesap yaptığını,6183 sayılı yasanın 1.maddesi gereğince faiz hesabı yapılmasını kabul etmediklerini,akitten kaynaklanan ilişkilerde 6183 sayılı yasanın uygulanamayacağını belirterek davanın reddini savunmuş, Mahkemece, "...sözleşmenin ifa olanağı bulunmadığı..." gerekçesiyle davanın reddine ilişkin ilk kararının davacı tarafça temyizi üzerine Dairemizce 4.5.2010 tarihli ilam ile "...yargılama sırasında davacı tarafından dosyaya sunulan 20.03.2007 tarihli otopark fişinden taşınmazın davacı tarafından kullanıldığı tespit edildiği gibi taraflar arasındaki 25.01.2002 tarihli sözleşmenin ifa imkansızlığı sebebiyle feshedildiğine dair

herhangi bir ihtar gönderildiği veya bu yönde dava açıldığı da iddia ve ispat edilememiştir.

herhangi bir ihtar gönderildiği veya bu yönde dava açıldığı da iddia ve ispat edilememiştir.

Bu durumda taraflar arasındaki sözleşmenin feshedildiğinden ya da hükümsüz olduğundan bahsetmek mümkün değildir. Bu nedenle de mahkemece işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değil..." gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği, davalı tarafın karar düzeltme talebinin dairemizce reddedildiği, Mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyularak verilen son kararda davanın kabulüne,taleple bağlı kalınarak 247.993,01 TL nin dava tarihinden itibaren işleyen yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verildiği anlaşılmıştır.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi ile değişik “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4.fıkrasında; “kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülkiye amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edilir.” hükmü bulunmaktadır. Bu madde önceleri sadece Hazine tarafından bu kanun hükümlerine göre kiraya verilen taşınmazlar hakkında uygulanırken, 13.7.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 Sayılı Belediye Kanununun 15/p-3 maddesi hükmüyle Belediyeye, 5538 Sayılı Kanunun 26/b maddesi uyarınca İl Özel İdarelerine ve son olarak 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi uyarınca Vakıflar Genel Müdürlüğüne ait taşınmazlar hakkında da uygulanması öngörülmüştür. Bu madde ile adı geçen kurumlara tahliye konusunda bir ayrıcalık tanınmıştır. Yasal süre bitiminden itibaren ecrimisil alınacağı hüküm altına aldığından, 2886 Sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca usulüne uygun yeni bir sözleşme yapılmadıkça kiracıyı fuzuli şagil olarak kabul etmek gerekir.

Hazine, Vakıflar Genel Müdürlüğü, İl Özel İdareleri ve Belediyeler 2886 Sayılı Yasa uyarınca kiraya verdikleri taşınmazlarını, kira süresi sonunda, işgal ne kadar süre devam ederse etsin kiralananın 6570 Sayılı Yasaya ya da Borçlar Kanununa tabi olup olmadığına bakılmaksızın her zaman gerek mahkemeden gerekse mülkiye amirinden tahliyesini isteyebilirler. Ecrimisil olarak alınması gereken paranın “kira parası” adı altında alınmış veya ödenmiş olması, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin yenilendiği anlamına gelmez.

Olayımızda: davaya konu Yerebakan işmerkezi önündeki açık alanın açık otopark olarak 25.12.2001 tarihinde 2886 sayılı yasanın 45.maddesi gereğince açık teklif usulüyle kiraya verildiği, taraflar arasında 25.1.2002 başlangıç tarihli ve 2 yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiği, Dairemizin mahkemece uyulmasına karar verilen Bozma ilamı ile davalı kiracı tarafından dava konusu kiralanan otoparkın dava tarihi itibariyle kullanılmaya devam edildiğinin kesinleştiği, davacı tarafça 2002 ile dava tarihi olan 2007 yılları arasındaki ödenmeyen kira bedellerinin tahsili için iş bu davanın açıldığı anlaşılmaktadır. Davalı ile davacı ... Belediyesi arasındaki kira ilişkisi 2886 Sayılı Yasa hükümlerine göre kurulmuş olup, kiralanan(açık otopark), niteliği itibariyle Türk Borçlar Kanunu'nun adi kira hükümlerine tabi olup 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 327. (mülga 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 263. ) maddesi gereğince sözleşmede açık ya da örtülü biçimde bir süre belirlenmiş ise, kira sözleşmesi bu sürenin sonunda kendiliğinden sona erer. Taraflar bu durumda açık bir anlaşma olmaksızın kira ilişkisini sürdürürlerse, kira sözleşmesi belirsiz süreli sözleşmeye dönüşür. Dosyada mevcut belgelerden taraflarca sözleşmenin feshine yada devamına ilişkin bir ihtar olmadığına göre kira sözleşmesi belirsiz süreli sözleşmeye dönüşmüştür.Ancak belediyeler 13.07.2005 tarihinde 2886 sayılı yasa kapsamına alındığına göre 13.07.2005 tarihine kadar olan süre için davalı kiracının dayanak kira sözleşmelerinde artış şartı da düzenlenmediğine göre sözleşmede kararlaştırılan yıllık 14.000 TL üzerinden kira parasından sorumlu olduğu,13.07.2005 tarihinden itibaren ise kira sözleşmesinin sona erdiğinin ve davalının artık fuzuli şagil olduğunun kabulü ile 13.07.2005 tarihinden sonraki davalı kullanımı için davacı Belediyenin ancak ecrimisil isteyebileceğinin kabulü gerekir.Mahkemece,bu hususlar üzerinde durularak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hatalı karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA,bozma nedenine göre,davacı vekilinin katılma yoluyla temyiz isteminin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1.350.-TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 08.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14093, Karar No: 2014/12532, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14093 E.  ,  2014/12532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2013

NUMARASI : 2012/169-2013/659

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekili ve davalı SGK vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2- Temyiz eden davalı SGK vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesi davacı vekiline HUMK'nun 433. maddesi gereğince yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13347, Karar No: 2013/13394, Tarih: 03.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/13347 E.  ,  2013/13394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.05.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6347, Karar No: 2010/1854, Tarih: 15.04.2010

**8. Hukuk Dairesi         2009/6347 E.  ,  2010/1854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Keban Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17.09.2009 gün ve 49/45 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Dava konusu 135 ada 10 numaralı parsel, 26.05.2006 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında, Kasım 1963 tarih 14 sıra numaralı tapu kaydına istinaden davalı adına tespit görmüş ve tapuya tescil edilmiştir. Kasım 1963 tarih 14 sıra numaralı tapu davalı ... adına düzenlenmiştir. Sicilin oluştuğu 1963 yılından kadastro tespitinin yapıldığı 2006 yılına kadar geçen süre tapulu taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetlik olup, bu süre zarfında davacının ve murisinin sürdürdüğü zilyetliğe değer verilemez. Bu parsel yönünden açılan davanın reddi doğru olmuştur.

Dava konusu 126 ada 30 numaralı parsel, 20.02.1979 tarih, 3 sıra numaralı tapu kaydına istinaden 26.05.2006 tarihli yapılan kadastro çalışmaları sırasında davalı adına tespit görüp tapuya tescil edilmiştir. Davalı bu taşınmazı 20.02.1979 tarihinde önceki maliki bulunan muris ...’dan hibe yoluyla edinmiştir. Taşınmaz öncesi itibariyle Mart 1945 tarih 7 sıra numarasıyla... adına kayıtlıdır. Davacının dava konusu bu taşınmazın muris ...’tan intikal ettiği ve halen murisin terekesine ait taşınmaz olduğu yolundaki iddiasına değer verilemez. Zira muris 20.02.1979 tarihinde tapuda geçerli sözleşmeyle taşınmazı davalıya devretmiştir. Mahkemece bu parsel yönünden de davanın reddine karar verilmiş olması doğrudur. Davacı vekilinin bu iki parsele yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmün bu kısmının ONANMASINA,

Dava konusu 147 ada 17, 115 ada 14 ve 20 parseller ile 135 ada 17 ve 23 numaralı parsellere gelince; dava konusu bu taşınmazlar kadastro tespitleri sırasında davalının bağımsız zilyetliği gözetilerek adına tespit görmüştür. Davacı ise dava konusu taşınmazların muris Yusuf’tan kaldığını iddia etmektedir. Davacının bildirdiği şahitler Sinan Daşcan ve Hasan Güleryüz keşif mahallinde dinlenmişler, ayrıca mahalli bilirkişi...’ında beyanına başvurulmuştur. Mahalli bilirkişi ve davacı şahitleri dava konusu bu beş parselin muris ...’a ait olduğunu açıklamışlardır. Muris ... 1981 yılında ölmüştür. Yine şahit ve bilirkişiler ...’ın ölmeden önce sağlığında taşınmazlarını çocukları arasında paylaştırdığını ifade etmişler, ancak dava konusu beş parselin taksim suretiyle davalıya kaldığını açık bir biçimde ifade etmemişlerdir. Davalının taşınmaz üzerinde 35-40 yıldır sürdürdüğü zilyetlik taşınmaz muristen kaldığı ve taksim edilmediği taktirde kendisine hak bahşetmeyecektir. Zira terekeye dahil taşınmazlar üzerinde bir mirasçının sürdürdüğü zilyetlik diğer mirasçılar adına da sürdürülmüş sayılır. Bu durumda davanın kabulüne karar vermek gerekecektir. Ne var ki; davalının bildirdiği savunma şahitleri usulüne uygun bir biçimde davet edilip, keşif mahallinde dinlenmemiştir. Mahkemece keşfe ilişkin ara kararında “…hazır edildiklerinde dinlenmelerine…” şeklindeki düzenleme usul hükümlerine aykırıdır. Bu nedenle davalının bildirdiği şahitlerin de HUMK.nun 258 ve 259. maddesi uyarınca keşif mahallinde dinlenmesi dava konusu taşınmazların bağımsız olarak davalının zilyetliğinde bulunduğu veya muristen intikal etmekle birlikte taksimen davalıya kaldığı sonucuna varıldığı taktirde şimdiki gibi davanın reddine, olmadığı taktirde taşınmazların muris Yusuf’un terekesine ait olduğu sonucuna varıldığı taktirde davanın kabulüne karar verilmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 15,60 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 15.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/5740, Karar No: 2016/1097, Tarih: 10.02.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/5740 E.  ,  2016/1097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

: (Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAMEDEKİ

DÜŞÜNCE : Ek karar onama

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 10.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/39169, Karar No: 2017/24848, Tarih: 14.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/39169 E.  ,  2017/24848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ... davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, sorumluluk zammı, ikramiye, yakacak yardımı, giyim ve koruyucu eşya yardımı, kira yardımı, belediye hizmetlerinden yararlanma (ulaşım) yardımı ve ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek devam edilen yargılama neticesinde, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının ve davalı ... Belediye Başkanlığı’nın tüm, davalı ...’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-6111 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması İle Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ve Diğer Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 166. maddesinin altıncı fıkrasında, “Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” hükmü düzenlenmiştir.

Davacı işçinin devredildiği davalı ...’nın, 6111 sayılı Kanun’un 166. maddesinin altıncı fıkrası uyarınca, devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan sorumluluğu bulunmamaktadır. Mahkemece, söz konusu kanun maddesinin nazara alınmadan hüküm tesis edilmesi hatalı olmuştur.

Her ne kadar, mahkemece uyulan bozma ilamında, bu yöne ilişkin bir bozma sebebi mevcut değil ise de, açık kanun hükmünün temyiz incelemesi sırasında maddi hataya dayalı olarak gözden kaçtığı anlaşılmaktadır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04/02/1959 tarihli 1957/13 esas ve 1959/5 karar sayılı ile 09/05/1960 tarihli 1960/21 esas ve 1960/9 sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtay’ca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz.

Anılan sebeple, hüküm altına alınan alacaklardan, davalı ...’nın sorumluluğu, yukarıda açıklanan 6111 sayılı Kanun’un 166. maddesinin altıncı fıkrası hükmü nazara alınarak yeniden değerlendirilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18703, Karar No: 2011/5206, Tarih: 23.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/18703 E.  ,  2011/5206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.