muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7272, Karar No: 2017/12835, Tarih: 15.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/7272 E.  ,  2017/12835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; 25.06.2016 tarihli ek karar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı erkek temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanununun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davanın adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; davalı erkeğin kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerinin kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından davalı erkeğin adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin temyiz itirazları yersizdir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, adli müzaharetten yararlanması sebebiyle başlangıçta yatırılmayan aşağıda yazılı onama harcının ve temyiz başvuru harcının davalıdan alınmasına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 15.11.2017
Yargıtay — Esas No: 2019/2158, Karar No: 2019/4577, Tarih: 07.10.2019

**6. Ceza Dairesi         2019/2158 E.  ,  2019/4577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; sanık hakkında nitelikli yağma suçundan mahkumiyetine ilişkin Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.12.2005 gün ve 2014/272 Esas, 2015/416 Karar sayılı hükmün sanık savunmanının temyizi üzerine Dairemizin 01.07.2019 gün ve 2016/7551 Esas, 2019/3946 Karar sayılı ilamı uyarınca onanmasına karar verilmiştir.

Dairemizin anılan kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/07/2019 gün, 6-2016/69589 sayılı yazılarında;

“İtiraza konu olayda Başsavcılığımız ile Yüksek 6.Ceza Dairesi arasında, itirazın konusunu oluşturan hukuki uyuşmazlık, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı yağma suçunun yasal unsurlarının oluşup oluşmadığı, mevcut eylemin suç vasfının doğru belirlenip belirlenmediği noktasında toplanmaktadır. Yargılamaya ve itiraza konu somut olay incelendiğinde; polis karakolunda mağdurun rızasıyla teslim ettiği suça konu olmayan diğer cep telefonundan polis tarafından elde edilen verilerle de doğrulandığı şekilde sanık savunmalarında, olaydan önce müştekinin ... isimli Suriye uyruklu bayanla duygusal arkadaşlığının olduğu ve cep telefonunda birlikte çekilmiş fotoğraflarının bulunduğu, müştekinin ...'a "Benimle birlikte olmazsan resimleri kocana gösteririm" dediği, ...'ın kardeşi ...'ın kocasının çalıştığı iş yerinin sahibi olan ...'a durumu anlatarak yardım istediği, ...'ın da yeğeni olan suça sürüklenen çocuğa olaydan bahsedip müştekinin cep telefonundaki ... isimli kişiye ait resimleri silmesini istediği, olay günü ...'ın müştekiyi arayarak görüşmeyi teklif ettiği, müştekinin de bunu kabul ederek ... ile parkta buluştuğu, bu sırada ...'ın parkın önünde suça sürüklenen çocuğu beklediği, bir süre sonra suça sürüklenen çocuk ve arkadaşları olan ... ve ...'ün parka geldikleri, ...'ın kısa bir süre suça sürüklenen çocuk ile konuştuktan sonra müşteki ve ...'nın yanlarına giderek oturduğu, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının da başka bir masaya oturdukları, daha sonra ... ve ...'ın müştekinin yanından ayrıldıkları, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının müştekinin yanına gittikleri, suça sürüklenen çocuğun müştekiden cep telefonunu istediği, müştekinin vermemesi üzerine bıçak ile müştekiyi kolundan yaraladığı, müştekinin kaçtığı, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının müştekiyi kovaladıkları, suça sürüklenen çocuğun arkadaşı olan ...'ün müştekiyi yakalayarak yere düşürdüğü ve elindeki bıçağı müştekiye doğru salladığı bu sırada ...'ın müştekinin cebinden cep telefonunu aldığı, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının polis aracını görmeleri üzerine kaçmaya başladıkları, ...'ın müştekiye ait cep telefonunu suça sürüklenen çocuğa verdiği, suça sürüklenen çocuğunda cep telefonunu park yakınında beklemekte olan ...'a verdiği, polis tarafından ...'ün olay yerinden kaçarken yakalandığı, ...'ün telefonu ile suça sürüklenen çocuğun aradığında suça sürüklenen çocuğun bulundukları yeri söylediği, polisin belirtilen yere gittiğinde suça sürüklenen çocuğu yakaladığı ve suça sürüklenen çocuğun yanında bulunan ...'ın müştekiye ait telefonu polis teslim etmesi şeklinde gelişen olayda, suça sürüklenen çocuğun ..

...'a verdiği, polis tarafından ...'ün olay yerinden kaçarken yakalandığı, ...'ün telefonu ile suça sürüklenen çocuğun aradığında suça sürüklenen çocuğun bulundukları yeri söylediği, polisin belirtilen yere gittiğinde suça sürüklenen çocuğu yakaladığı ve suça sürüklenen çocuğun yanında bulunan ...'ın müştekiye ait telefonu polis teslim etmesi şeklinde gelişen olayda, suça sürüklenen çocuğun ...'ın müşteki ile birlikte çekilmiş fotoğraflarını telefondan silmek amacıyla müştekinin telefonunu aldığı anlaşılmakta olup suça sürüklenen çocuğun yağma kastıyla telefonu aldığı sabit olmadığından, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı yağma suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı, zira suça sürüklenen çocuğun mağdurun üzerinden bulunması kuvvetle muhtemel başka bir eşya veya parayı almaya dahi teşebbüs etmediği, amacının sadece cep telefonundaki resimleri silmek olduğu suça sürüklenen çocuğun müştekiye karşı gerçekleştirdiği eyleminin silahla kasten yaralama suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde hata yapıldığı itirazımızın temelini oluşturmaktadır. Yağma suçu araç ve amaç hareketlerden oluşan çok hareketli bir suçtur. Cebir ve tehdit araç hareket, eşyayı alma amaç harekettir. O halde cebir, şiddet ve/veya tehditin malın alınmasında bir nedensellik bağı vardır.

Hal böyle olunca; cebir, şiddet veya tehdidin yağma maksadına yönelmiş olması şarttır. Sanığın eylem ve söylemleriyle yağma kastından bahsedilmeyeceği düşünülmeden, yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde yağma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi yasaya aykırı olup, olayda yağma suçu oluşmamıştır. Nitekim, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11/10/2016 tarih, 2016/6-331 Esas, 2016/352 sayılı kararında benzer olayda "...Eşi olan mağdureyi darp ettiği ve boşayacağını söyleyerek parmağında takılı olan alyansı ve tektaş yüzüğü zorla çıkarıp aldığı olayda; sanığın, mağdurenin başkaca bir eşyasını almaması... Toplumda da evlilik birliğinin sembolü olarak kabul edilen alyans ve tektaş yüzüğü mağdurenin parmağından çıkarıp almasında, faydalanma amacıyla hareket ettiği sabit olmadığından, üzerine atılı yağma suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı.." yönünde içtihat edilmiştir. Yine Yüksek 6. Ceza Dairesinin 13/11/2017 tarih, 2014/9537 Esas, 2017/4681 sayılı kararında benzer olaydaki yağma suçundan mahkumiyete dair hükmün bozulmasına ilişkin kararda, "...Mağdur Melek Sağdıç'a ait suça konu cep telefonu ile olay saatinden sonra başka bir hat ile kullanılıp kullanılmadığı, bunun sanık ile bir bağdaşının olup olmadığı re'sen araştırılıp, sonucuna göre delillerin bir bütün halinde takdiri gerektiği düşünülmeden eksik soruşturma ile yetenilip, sanığın mal edilnme kastının hangi delillere dayanarak benimsendiği de denetime olanak verecek şekilde karar yerinde gösterilip tartışılmadan genel geçişli ifadeler kullanılarak yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması..." şeklindeki ifadelerle sanığın mal edinme kastına vurgu yapılarak mahkumiyet hükmü bozulmuştur.

Bu sebeplerle; sanığın üzerine atılı yağma suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı, eylemin mevcut haliyle silahla kasten yaralama olarak kabul edilebileceği düşüncesiyle onama kararına karşı itiraz zorunluluğu doğmuştur. Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 01/09/2017 gün, 2016/7551 Esas, 2019/3946 Karar sayılı ONAMA kararının kaldırılarak, Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 17/12/2015 tarihli, 2014/272 Esas, 2015/416 Karar sayılı hükmünün suç vasfı yönünden BOZULMASINA karar verilmesi, itiraz kabul edilmediği takdirde dosyanın itiraz incelemesi yapılmak üzere Yüksek Ceza Genel Kurulu Başkanlığına tevdii..” şeklinde belirtilerek itiraz kanun yoluna başvurulmuştur.

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

5271 sayılı CMK'nin 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede;

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

5271 sayılı CMK'nin 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede;

Yağma suçunun, bir başkasının kendisinin veya yakınanın hayatına vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi 5237 sayılı TCK’nin 148. maddesiyle tanımlanmış, ayrıca aynı yasanın 149. maddesi netilekli yağma, 150/2. Maddesiyle de yağma suçunda daha az cezayı gerektir hal düzenlenmiştir. Cebir artı tehdit ile malın alınması veya teslime zorlanması söz konusudur. İcrâî hareketle işlenebilen bir suçtur. Yağma suçunun maddi unsuru hareket kısmıdır. Malın her ne sebeple olursa olsun bu şekilde alınması yağma suçunu oluşturur. Bilindiği üzere subjektif sorumluluğun ilk şekli olan kast 5237 sayılı TCK'nin 21. maddesinde yer almıştır. Kast suçun maddi unsurlarını bilerek ve isteyerek gerçekleştirmesi olarak tanımlanmıştır. O halde bilme ve isteme kastın unsurlarıdır. Kast kişi ile işlediği suçun maddi unsurları arasında psikolojik bağı da ifade etmektedir. Hareket ve kast birlikte olmalıdır. Failin iç dünyasını ilgilendiren kast failin olay öncesi failin iç dünyasını olay öncesi olay sırası veya olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir. Sanığı harekete geçiren etken saik psişik olgunun irade aşamasıdır. Sosyal ilişkilerin ve dışa vurmuş hareketlerin disiplini olan hukuk, ceza normunun ihlaline etki yapmadıkça faillin zihni ve ruhi durumu ile uğraşmaz. Suçun işlendiği zaman failin öngörü ve irade ile hareket etmiş olması yeterlidir. Failin iç dünyasını ilgilendiren kastın niteliğini belirlemeyi bilmesi için dış dünyaya yansıyan davranışlardan hareketle sonuç çıkarmak olanaklıdır. Bu bağlamda failin olay öncesi, olay sırasında ve olay sonrası davranışları kastın belirlenmesinde ölçü alınması gerekir, bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince;

Suç tarihinden önce müştekinin ... isimli Suriye uyruklu bayanla duygusal arkadaşlığının olduğu ve cep telefonunda birlikte çekilmiş fotoğraflarının bulunduğu, müştekinin ...'a "Benimle birlikte olmazsan resimleri kocana gösteririm" dediği, ...'ın kardeşi ...'ın kocasının çalıştığı iş yerinin sahibi olan ...'a durumu anlatarak yardım istediği, ...'ın da yeğeni olan suça sürüklenen çocuğa olaydan bahsedip müştekinin cep telefonundaki ... isimli kişiye ait resimleri silmesini istediği, olay günü ...'ın müştekiyi arayarak görüşmeyi teklif ettiği, müştekinin de bunu kabul ederek ... ile parkta buluştuğu, bu sırada ...'ın parkın önünde suça sürüklenen çocuğu beklediği, bir süre sonra suça sürüklenen çocuk ve arkadaşları olan ... ve ...'ün parka geldikleri, ...'ın kısa bir süre suça sürüklenen çocuk ile konuştuktan sonra müşteki ve ...'nın yanlarına giderek oturduğu, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının da başka bir masaya oturdukları, daha sonra ... ve ...'ın müştekinin yanından ayrıldıkları, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının müştekinin yanına gittikleri, suça sürüklenen çocuğun müştekiden cep telefonunu istediği, müştekinin vermemesi üzerine bıçak ile müştekiyi kolundan yaraladığı, müştekinin kaçtığı, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının müştekiyi kovaladıkları, suça sürüklenen çocuğun arkadaşı olan ...'ün müştekiyi yakalayarak yere düşürdüğü ve elindeki bıçağı müştekiye doğru salladığı, bu sırada ...'ın müştekinin cebinden cep telefonunu aldığı, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının polis aracını görmeleri üzerine kaçmaya başladıkları, ...'ın müştekiye ait cep telefonunu suça sürüklenen çocuğa verdiği, suça sürüklenen çocuğun da cep telefonunu park yakınında beklemekte olan ...'a verdiği, polis tarafından ...'ün olay yerinden kaçarken yakalandığı, ...'ün telefonu ile suça sürüklenen çocuğun aradığında suça sürüklenen çocuğun bulundukları yeri söylediği, polisin belirtilen yere gittiğinde suça sürüklenen çocuğu yakaladığı ve suça sürüklenen çocuğun yanında bulunan ...'ın müştekiye ait telefonu polise teslim ettiği, müştekinin üzerindeki diğer cep telefonununda ...’ya ait görüntülerin bulunduğu ve müşteki hakkında Bakırköy 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/03/2015 tarih, 2014/251 Esas 2015/157 sayılı kararı ile şantaj suçundan verilen 10 ay hapis ve 2.000,00 TL adli para cezasına dair hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği ve söz konusu bu hükmün ise 23/06/2015 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği, hal böyle olunca;

1-) Amcası ...’ın talimatı ile müşteki tarafından tehdit edildiğine inandığı ...’a yardımcı olmak düşüncesiyle, ...’ya ait görüntülerin silinmesini sağlamak kastıyla hareket eden mağdurun üzerinde bulunan telefon dışında başkaca bir eşyasını almaya yönelmeyen sanığın eyleminde, yağma suçunu işleme kastından bahsedilemeyeceğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişen gerekçeyle KABULÜNE,

2-) Dairemizin 01.07.2019 gün ve 2016/7551 Esas, 2019/3946 Karar sayılı kararın KALDIRILMASINA,

2-) Dairemizin 01.07.2019 gün ve 2016/7551 Esas, 2019/3946 Karar sayılı kararın KALDIRILMASINA,

3-) Sanık ...’ın mağdur ...’ya karşı eylemiyle ilgili yapılan itirazın incelenmesinde,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir,

Ancak,

...’nun, bir süre birlikte olduğu ... ile ilgili telefonunda muhafaza ettiği, uygunsuz görüntüleri kullanıp, ...’nın istem dışı hareketlere zorlanmasından etkilenip, onun bir şekilde görüntüleri silmesine yardımcı olma kararı ile harekete geçen sanık ve arkadaşlarına, mağdurun karşı durması üzerine sanık ve arkadaşlarının onu yaralayıp görüntülerin kayıtlı olduğuna inandıkları cep telefonunu alıp, ...’nın ablası ...’a teslim ettikleri olayda, sanığın yağma kastından bahsedilemeyeceği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21281, Karar No: 2012/25226, Tarih: 05.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21281 E.  ,  2012/25226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi doğrudur. Ancak;

1) Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 1’ini geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tespiti,

2) Pilon alanının bedeline ayrıca hükmedileceğinden, irtifak hakkı karşılığı hesaplanırken pilon alanının taşınmazın toplam yüzölçümünden düşülmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3) Harçlar Kanununun 1 sayılı tarifesinin nispi harç bölümünün (f) bendi uyarınca nispi harcın maktu harçtan aşağı olamayacağı düşünülmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/679, Karar No: 2024/619, Tarih: 04.12.2024

**Hukuk Genel Kurulu         2024/679 E.  ,  2024/619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 5. Hukuk Dairesi (İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2023/3 E., 2024/4 K.

KARAR : Davanın reddine

1. Yargıtay 5. Hukuk Dairesince davanın esastan reddine dair verilen 30.04.2024 tarihli ve 2023/3 Esas, 2024/4 Karar sayılı karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

2. Hukuk Genel Kurulunca incelenen kararın temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği düşünüldü:

3. Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 46 ncı maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

4. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle dava ve temyiz dilekçelerini birlikte değerlendirildiğinde 50.000,00 TL manevi tazminatın tahsili istemli davanın, reddine karar verilmesi karşısında 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesi gereğince 378.290,00 TL olduğu gözetildiğinde davacı tarafından temyize konu edilen kararın miktar itibari ile temyizi kabil olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve değerlendirilmiştir.

5.Bu aşamada istinaf ve temyize ilişkin yasal düzenlemelerin açıklanmasında yarar vardır.

6. Bölge Adliye Mahkemeleri 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçmiş olup bu tarihten itibaren 6100 sayılı Kanun’un istinaf ve temyiz hükümleri uygulanmaya başlanmıştır.

7. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun istinaf yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 341 inci maddesi;

"(1) (Değişik:22/7/2020-7251/34 md.) İlk derece mahkemelerinin aşağıdaki kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilir:

a) Nihai kararlar.

b) İhtiyati tedbir ve ihtiyati haciz taleplerinin reddi kararları, karşı tarafın yüzüne karşı verilen ihtiyati tedbir ve ihtiyati haciz kararları, karşı tarafın yokluğunda verilen ihtiyati tedbir ve ihtiyati haciz kararlarına karşı yapılan itiraz üzerine verilen kararlar.

(2) Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. (Ek cümle: 24/11/2016-6763/41 md.) Ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabilir…” düzenlemesini içermektedir.

8. İlk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 3.000,00 (yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 2024 yılı için 28.250,00) Türk lirasını geçmeyen mal varlığına ilişkin davalardaki kararlar kesindir. Kesinlik sınırı bakımından manevi tazminat istemleri için bir istisna getirilmiş ve miktarı ne olursa olsun manevi tazminata ilişkin kararlara karşı istinaf yoluna başvurulmasının mümkün olduğu belirtilmiştir.

9. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun temyiz edilemeyen kararları düzenleyen 362 nci maddesinde ise:

“(1) Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:

a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…” şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

9. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun temyiz edilemeyen kararları düzenleyen 362 nci maddesinde ise:

“(1) Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:

a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…” şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

10. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince manevi tazminat davaları yönünden kesinlik sınırı olmaksızın istinaf yoluna başvurulması mümkün ise de temyize ilişkin olarak bu yönde bir istisna yer almadığından manevi tazminat açısından da 362 nci maddedeki parasal sınır göz önüne alınarak temyizin mümkün olup olmadığı değerlendirilecektir.

11. Bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı, karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır.

12. 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 02.01.2017 tarihli ve 680 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile değiştirilen (08.03.2018 tarihli ve 7072 sayılı Kanun ile kanun hükmü olarak kabul edilen) “Hukuk ve Ceza Genel Kurullarının görevleri” başlıklı 15 inci maddesinin üçüncü fıkrasında:

“İlk derece mahkemesi olarak ilgili dairelerce verilen hükümlerin temyiz yoluyla incelemesini yapmak” hükmü yer almaktadır.

13. Bu hükümde Özel Dairelerce ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabileceği ve Hukuk Genel Kurulunun bu kararları temyiz yoluyla inceleyeceği belirtilmektedir.

14. Yargıtay ilgili hukuk dairesinin tazminat davası sonucunda vermiş olduğu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir, temyiz incelemesi Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır (Kuru, Baki: İstinaf Sistemine Göre Yazılmış Medenî Usul Hukuku, 2. Baskı, Kasım 2018 s. 645).

15. Öte yandan bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla veya istinaf incelemesi sonucu verdiği kararlar için dahi ayrım yapılmaksızın 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde belirtilen kırk bin Türk liralık temyiz kesinlik sınırı uygulandığından Yargıtay Hukuk Dairelerince ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararların temyizi için de bu parasal sınırın esas alınması ve bu miktarı geçen kararlara karşı temyiz yolunun açık olduğunun kabul edilmesi gerekir. Aksinin kabulü hâlinde Kanun’un bölge adliye mahkemesi için ilk derece mahkemesi veya istinaf incelemesi yapan mahkeme olarak tanıdığı kırk bin Türk liralık parasal sınır dâhilinde kesin karar verme yetkisini Yargıtay hukuk dairelerine tanımadığı gibi bir sonuç ortaya çıkar ki kanun koyucunun bunu amaçladığından bahsedilemez.