muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8968, Karar No: 2013/22891, Tarih: 16.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/8968 E.  ,  2013/22891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/01/2013 tarih ve 2010/50-2013/17 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ... Ziraat Bankası Şubesi'nde bulunan 34678439-5002 numaralı hesabına 04/10/2005 tarihinde 89.600 Euro yatırdığını, bu paranın daha sonra 34678439-5004 nolu hesaba aktarıldığını, müvekkilinin 18/06/2009 tarihinde hesabından para çekmek için bankaya gittiğinde hesabındaki paranın çekildiğini öğrendiğini, Savcılığa şikayet sonucu paranın müvekkilinin oğlu olan davalı ...'in hesabına aktarıldığının anlaşıldığını, bu işleme müvekkilinin bilgisi ve rızası olmadığını, müvekkilinin çok yaşlı olduğunu, okuma yazma bilmediğini, davacı müvekkilinin okuma-yazma bilmemesinin banka personeli tarafından bilindiğini, davacı müvekkilinin imza atmadığını, mühür ya da parmak izi kullandığını, müvekkilinin irade fesadına uğratılarak parasının oğlunun hesabına aktarıldığını, bankaların yapacağı işlemlerde azami dikkati ve özeni göstermek zorunda olduklarını, buna göre 94.490 Euro gibi büyük meblağlı mevduat işleminde gerekli belge ve imza örneklerinin alınması, okuma-yazma bilmeyen müşterinin bu durumunun tespiti ile parmak izi ve şahitler huzurunda yapılması ve ödemeler de yapılırken gerekli incelemelerin yapılması gerektiğini, davalı ...'nin bu hususlara uymadan işlem yaptığını ileri sürerek, 95.490 Euro karşılığı 176.000 TL'nin 07/10/2008 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davacının davaya konu 34678439-5004 nolu hesabının 04/10/2005 tarihinde talebi üzerine 3 ay vadeli Euro hebası olarak açılmış olduğunu, hesaba 04/10/2005 tarihinde 89.600 Euro yatırıldığını, söz konusu hesabın vade sonları ve temdit (yenileme) tarihleri davacı tarafından çok iyi bilindiğinden bu hesapla ilgili davaya konu işlemlerde davacı tarafından 07/10/2008 tarihinde gerçekleştiğini, oğlu olan diğer davalı ile birlikte bizzat bankaya gelerek paranın oğlunun hesabına aktarılmasını istediğini, söz konusu havale işleminin davacının vadeli hesabında para kalmaması nedeniyle davacı yönünden hesabının kapatılması ve akabinde de kapatma fişindeki talimata karşılık diğer davalının hesabına yatırma şeklinde gerçekleşmiş olduğunu, sözkonusu işlemin mudi talimatı gereğince davalı ... adına üç ay vadeli hesap açılmak üzere kapatıldığı açıklaması ile davacının vadeli hesabında para kalmaması nedeniyle kasadan vadeli hesap kapama şeklinde gerçekleştiğini, Bankacılık Kanununda havale işlemleriyle ilgili herhangi bir hüküm bulunmadığını, genel olarak havale işleminin BK.'nun 457-462. maddelerinde düzenlendiğini, 07/10/2008 tarihinde gerçekleştirilen havale talimatına davacının imzasının alındığını, havale talimatının şekli hususunda kanunda herhangi bir düzenleme bulunmadığından, davacı vekilinin davacının okuma yazma bilmediği gerekçesiyle imzasının geçerli olmadığı hususundaki iddialarının da davanın sonucuna bir etkisi bulunmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, duruşmadaki beyanında davacının rızası ile bu parayı müvekkiline verdiğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının davalı ...'nin annesi olduğu, davacının hesabındaki paranın irade ve inancının fesada uğratılması sonucunda davalı ...'nin hesabına aktarıldığının tanık beyanları ile ortaya konduğu, bankaların müşterisi tarafından yatırılan mevduatı saklama, muhafaza etme ve istenildiğinde de iade etme yükümlülüğünün bulunduğu, bankaların yapacağı işlemlerde azami dikkati ve özeni.göstermek zorunda oldukları, buna göre 94.490 Euro gibi büyük meblağlı mevduat işleminde gerekli belge ve imza örneklerinin alınması, okuma-yazma bilmeyen müşterinin bu durumunun tespiti ile parmak izi ve şahitler huzurunda yapılması ve ödemeler de yapılırken gerekli incelemelerin yapılması gerektiği, banka tarafından davacının okuma yazma bilmemesinin bilinmediğinin iddia edilemeyeceği, davalı ...'nin bu hususlara uymadan işlem yaptığı, davacının zarara uğramasına sebebiyet verdiği, güven ilişkisine dayalı banka-müşteri ilişkisine de aykırı davrandığı, gerekçesi ile davanın kabulüne, 176.000 TL nin 07/10/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık davacının hesabında bulunan paranın davacının rızası fesada uğratılarak diğer davalı oğlunun hesabına aktarılıp aktarılmadığı noktasındadır. Dosya içeriğinde de sabit olduğu üzere davacı, banka tediye fişini imzaladığı gibi hesap cüzdanında da imzası mevcuttur. Tek başına okuma-yazma bilinmemesi iddiası iradenin fesada uğratıldığı sonucunu doğurmaz. Kaldı ki, davacının kabul ettiği bir kısım banka işlemlerini dahi aynı şekilde yaptığı anlaşılmaktadır. Öte yandan işlem tarihi ile bankaya başvuru tarihi arasındaki süre de nazara alındığında davacı iddiası da hayatın olağan koşulu ile bağdaşmaz. Bu itibarla, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 16.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3724, Karar No: 2013/11703, Tarih: 28.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/3724 E.  ,  2013/11703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz nedenleri yerinde değil ise de;

İİK'nun 134.maddesinin 2.fıkrasında " ... Talebin reddine karar verilmesi halinde icra mahkemesi davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder. Ancak işin esasına girilmemesi nedeniyle talebin reddi halinde para cezasına hükmolunamaz." hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda taşınmaz ihalesi 06.04.2012 tarihinde yapılmış olup, ihalenin feshi istemi 7 günlük hak düşürücü süre geçtikten sonra yapılmıştır. Mahkemece istemin süre aşımından reddine ve işin esasına girilmemesi nedeniyle para cezasına hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken; işin esasının incelenip yazılı şekilde şikayetin reddi ile davacının %10 para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi isabetsiz ise de; sonuçta istem reddedildiğinden, para cezasına ilişkin anılan yanlışlığın giderilmesi de yeniden yargılamayı gerektirmediğinden mahkeme kararının düzeltilerek onanması cihetine gidilmiştir .

SONUÇ: Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Kocaeli 3.İcra Hukuk Mahkemesi'nin 28.08.2012 tarih ve 2012/186-2012/372 sayılı kararının hüküm bölümünün 2 numaralı bendinde yer alan" Davacının ihale bedelinin % 10'u oranında para cezası ile czalandırılmasına," ibarelerinin karar metninden çıkarılmasına, kararın düzeltileren bu haliyle İİK 366 ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarmca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10176, Karar No: 2018/2696, Tarih: 12.03.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/10176 E.  ,  2018/2696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın reddine

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında, dava ve dava tarihi yerine, suç, suç tarihi ve suç yeri ibarelerine yer verilmesi, mahallince düzeltilebilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak değerlendirilmiştir.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davanın tümüyle reddedilmesi karşısında, yargılama sırasında kendisini vekil ile temsil ettiren davalı kurum lehine, yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücreti takdir edilmesi yerine, yazılı gerekçe ile dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün dilekçe yazım ücretine ilişkin fıkrasının içeriğinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “Karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücreti Tarifesi gereğince 3.000,00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ... hazinesine verilmesine" cümlesinin yazılması, suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA 12/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/74, Karar No: 2019/244, Tarih: 07.03.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2019/74 E.  ,  2019/244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Akhisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) asıl ve birleşen davaların kısmen kabulüne dair verilen 17.04.2014 tarihli ve 2015/50 E.-2014/112 K. sayılı direnme kararının temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Hukuk Genel Kurulunun 19.09.2018 tarihli ve 2015/22-2254 E.-2018/1335 K. sayılı kararı ile direnme kararı ile Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin bozma kararının ortadan kaldırılarak, davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesi için dosyanın Yargıtay 22. Hukuk Dairesine gönderilmesine karar verilmiş, Yargıtay 22. Hukuk Dairesince 03.12.2018 tarihli ve 2018/15436 E.-2018/25892 K. sayılı kararıyla ek karara yönelik temyiz isteminin kabulü ile ek kararın bozularak ortadan kaldırılmasına karar verildikten sonra dosya yeniden Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, “asıl ve birleşen davaların kısmen kabulüne” dair verilen direnme kararı, Hukuk Genel Kurulunun yukarıda esas ve karar numarası belirtilen kararı ile Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 03.12.2013 tarihli ve 2012/29793 E.-2013/27723 K. sayılı bozma kararının ortadan kaldırılmasına, davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesi için dosyanın 22. Hukuk Dairesine gönderilmesine karar verilmiş; Özel Dairece 03.12.2018 tarihli ve 2018/15436 E.-2018/25892 K. sayılı kararıyla ek karara yönelik temyiz isteminin kabulü ile mahkemenin 14.11.2012 tarihli ek kararının bozularak ortadan kaldırılmasına karar verildikten sonra 5521 sayılı Kanun’un Ek-2’nci maddesi gereğince dosyanın yeniden Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunun yukarıda belirtilen kararında hem direnme kararı hem de Özel Dairenin bozma kararı ortadan kaldırılarak ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmiştir.

Özel Dairece ek karara yönelik temyiz itirazları inceledikten ve ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verildikten sonra işin esasına girip davalı vekilinin temyiz nedenleri incelenerek yeni bir karar vermesi gerekmektedir.

Bu durumda artık bir direnme kararından söz edilemeyeceğinden dosya üzerinde Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılacak bir işlem bulunmamaktadır.

O hâlde; Özel Dairece ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmakla, mahkemece verilen ilk karara yönelik davalı vekilinin temyiz itirazları incelenmek üzere dosya tekrar Özel Daireye gönderilmelidir.

Bu durumda artık bir direnme kararından söz edilemeyeceğinden dosya üzerinde Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılacak bir işlem bulunmamaktadır.

O hâlde; Özel Dairece ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmakla, mahkemece verilen ilk karara yönelik davalı vekilinin temyiz itirazları incelenmek üzere dosya tekrar Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle Hukuk Genel Kurulunun bozma kararı üzerine Özel Dairece ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verildikten sonra mahkemece verilen ilk karara yönelik davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 07.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13678, Karar No: 2022/16504, Tarih: 22.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/13678 E.  ,  2022/16504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No :

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararından sonra ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki; “ ...İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin, anılan Kanun'da, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına imkan veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı sonucu olarak davanın yasal dayanağının 506 sayılı Yasa'nın 26/2. maddesi olduğu belirgindir. 506 sayılı Kanunun 26/2. maddesine göre, işkazası veya meslek hastalığı 3. bir kişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3. kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilir. Anılan madde kast/kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, hükme dayanak alınan kusur oran ve aidiyetlerinin maddî olayla uyum içinde olması gerekir. Bunun yanında somut davada ki gibi 3. kişinin kusurlu olduğu trafik iş kazalarında, 3. kişilerin sigortaladığı aracın sigorta şirketinin sorumluluğu da araç sürücüsünün kusuru oranındadır.

Eldeki dava dosyası incelendiğinde, mahkemece bozma ilamına uyulmasına karşın anılan ilamın gereklerinin yerine getirilmediği ve hükmün kendi içinde çelişkiler taşıdığı anlaşılmaktadır. Buna göre öncelikle hükmün birinci fıkrasının “a” bendinde davalı ... yönünden miktar bakımından tüm davanın reddine karar verilmesine rağmen devam eden bentte davalı ... için 16.491,32 TL'nin kabulüne dair hüküm tesisi kendi içinde çelişkili ve infaza elverişli değildir. Yine bir önceki bozma ilamında açıkça belirtilmesine karşın esas alınan ve terditli hazırlanan bilirkişi raporundaki hangi kusur oranlarının benimsendiği açıklanmamış ve somut olayda kimin ne oranda kusurlu olduğu belirlenmemiştir. Ayrıca bir önceki bozma kararında vurgulanmasına rağmen bir kez daha davacının talebine konu kurum zararının, kabule yönelik kurulan hükümde hangi kalemleri kapsadığı belirtilmemiştir. Tüm bunların yanında reddedilen tutar yönünden gereken nispi vekalet ücretine hükmedilmemiş ve davaya konu olayla ilgili tedavi masrafları açısından 6111 sayılı Yasa uyarınca bir irdeleme yoluna gidilmeden hüküm tesis edilmiştir. Tüm bu yukarıda belirtilen esaslara uygun olmadan yazılı şekilde kurulan hüküm usul ve yasaya aykırıdır ve bozmayı gerektirir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalılardan ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 22/12/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/12168, Karar No: 2021/16344, Tarih: 09.12.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/12168 E.  ,  2021/16344 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 5. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, İlk Derece Mahkemesinin objektif, mantıksal ve hayatın olağan akışına uygun, dosyadaki verilerle çelişmeyen tespitlerine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2-6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu'nun 18/A maddesi

“(11) Taraflardan birinin geçerli bir mazeret göstermeksizin ilk toplantıya katılmaması sebebiyle arabuluculuk faaliyetinin sona ermesi durumunda toplantıya katılmayan taraf, son tutanakta belirtilir ve bu taraf davada kısmen veya tamamen haklı çıksa bile yargılama giderinin tamamından sorumlu tutulur. Ayrıca bu taraf lehine vekâlet ücretine hükmedilmez. Her iki tarafın da ilk toplantıya katılmaması sebebiyle sona eren arabuluculuk faaliyeti üzerine açılacak davalarda tarafların yaptıkları yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.

(12) Tarafların arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaları hâlinde, arabuluculuk ücreti, Arabuluculuk Asgari Ücret Tarifesinin eki Arabuluculuk Ücret Tarifesinin İkinci Kısmına göre aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde karşılanır. Bu durumda ücret, Tarifenin Birinci Kısmında belirlenen iki saatlik ücret tutarından az olamaz.

(13) Arabuluculuk faaliyeti sonunda taraflara ulaşılamaması, taraflar katılmadığı için görüşme yapılamaması veya iki saatten az süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâllerinde, iki saatlik ücret tutarı Tarifenin Birinci Kısmına göre Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenir. İki saatten fazla süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâlinde ise iki saati aşan kısma ilişkin ücret aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde uyuşmazlığın konusu dikkate alınarak Tarifenin Birinci Kısmına göre karşılanır. Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama giderlerinden sayılır.

(14) Bu madde uyarınca arabuluculuk bürosu tarafından yapılması gereken zaruri giderler; arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılması hâlinde anlaşma uyarınca taraflarca ödenmek, anlaşmaya varılamaması hâlinde ise ileride haksız çıkacak taraftan tahsil olunmak üzere Adalet Bakanlığı bütçesinden karşılanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

(14) Bu madde uyarınca arabuluculuk bürosu tarafından yapılması gereken zaruri giderler; arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılması hâlinde anlaşma uyarınca taraflarca ödenmek, anlaşmaya varılamaması hâlinde ise ileride haksız çıkacak taraftan tahsil olunmak üzere Adalet Bakanlığı bütçesinden karşılanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, tarafların zorunlu arabuluculuk kapsamında arabuluculuk faaliyetinde bulundukları ve sürecin sonunda anlaşamadıkları görülmektedir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda arabuluculuk masrafının davalının harçtan muaf olduğu gerekçesiyle hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmiş ise de yukarıda belirtilen mevzuat uyarınca arabuluculuk giderinin yargılama gideri olduğu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yargılama giderlerinden sorumluluk başlıklı 326. maddesinin 1. fıkrasına göre yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınması gerektiği dikkate alındığında arabuluculuk masrafının yazılı şekilde hazine üzerinde bırakılması hatalıdır. Açıklanan husus bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, yukarıda yazılı sebepten, İlk Derece Mahkemesi kararının “Dava açılmadan önce yapılan 680,00 TL arabuluculuk giderinin davalı kurumun harçtan muaf olması nedeni ile hazine üzerine bırakılmasına” şeklindeki 6 numaralı bendinin hükümden çıkartılarak yerine,

“6- Dava açılmadan önce yapılan 680,00 TL arabuluculuk giderinin davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına” bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/12/2021 gününde oybirliği ile karar verildi.