muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28977, Karar No: 2014/41656, Tarih: 25.12.2014

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının 2003 yılında satın aldığı dairenin fiilen teslim edildiği, davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında 09.11.2012 tarihinde açtığı eldeki dava ile de, taahhüt edilen tesislerin kamunun kullanımına da açıldığı gerekçesi ile bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istediği anlaşılmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve davalı tarafında da inşaa edildiği anlaşılan mevcut durumun satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yöndedir.

Hal böyle olunca, otopark vs. spor alanlarına ilişkin mahkemece ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacının temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. Bent gereğince davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10060, Karar No: 2015/1635, Tarih: 03.06.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/10060 E.  ,  2015/1635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Elektrik dağıtım şirketi tarafından sanığın kaçak elektrik kullanımının engellenmesine yönelik bir mühürleme ve bunun sonucunda gerçekleşen mühür bozma tutanağı bulunması halinde 5237 sayılı TCK'nun 203/1. maddesi anlamında mühür bozma suçundan bahsedilebileceği cihetle; dosyada suç tarihi öncesine ait mühürleme tutanağına rastlanmaması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve suç unsurlarının tespiti bakımından; 5237 sayılı TCK’nun 203/1. maddesinde düzenlenen mühür bozma suçunun gerçekleşmesi için önceden yapılmış usulüne uygun mühürleme bulunması gerektiğinden, şikayetçi kurum görevlilerince suç tarihi öncesinde sanığın kaçak elektrik kullanımının engellenmesine yönelik bir mühürleme yapılmış olup olmadığının araştırılarak varsa buna ilişkin mühürleme tutanağının aslı veya onaylı suretlerinin dosya arasına getirilmesinden sonra toplanan delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2- Yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden TCK’nun 203. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasının tercih edilmesi,

3- 5237 sayılı TCK'nun 51/3. maddesi uyarınca cezası ertelenen hükümlü hakkında bir yıldan az denetim süresi belirlenemeyeceği ve bu süreden az denetim süresi belirlenmesinin kazanılmış hakka konu olamayacağı cihetle, sanığın 5 ay denetim süresine tabi tutularak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki istem gibi BOZULMASINA, 03.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34296, Karar No: 2016/15050, Tarih: 13.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/34296 E.  ,  2016/15050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1163 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Duruşma davetiyesinin..... Bakanlığına 11.04.2011 tarihinde tebliğ edildiği, ... Teşkilatlandırma Genel Müdürlüğünün 22.04.2011 tarih 994 sayılı yazı cevabında, duruşma davetiyesinin gereği yapılmak üzere 20.04.2011 tarih ve 1946 sayılı yazı ile (o zaman ki adıyla) ..... Bakanlığına (..... ve .... Genel Müdürlüğü) gönderildiğinin belirtilmiş olması karşısında dosyada .... Bakanlığının söz konusu belgeyi teslim aldığına dair herhangi bir belgenin bulunmadığı anlaşılmakla, varsa bu belgenin dosyaya konulmasından sonra iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20290, Karar No: 2017/7333, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/20290 E.  ,  2017/7333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10464, Karar No: 2024/16785, Tarih: 12.12.2024

**4. Ceza Dairesi         2024/10464 E.  ,  2024/16785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Yapılan ön inceleme neticesinde;

Dairemizin 24.06.2024 tarihli, 2021/34833 Esas ve 2024/8907 Karar sayılı ilamı ile; sanığa temyiz sebeplerinin bildirilmesine ilişkin ihtarlı şekilde kararın tebliğ edilmesine ilişkin eksikliğin giderilmesi, sanığın, hükmü temyiz etmesi durumunda ek temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının Dairemize gönderilmesi istenilmiş olup, sanık tarafından ek temyiz dilekçesi verilmesine rağmen, ek Tebliğname düzenlenmediği anlaşıldığından dosyanın ek Tebliğname düzenlenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle 12.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20765, Karar No: 2015/354, Tarih: 30.01.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/20765 E.  ,  2015/354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dava konusu 291 ada 11 ve 16, 293 ada 12, 324 ada 16, 36 ve 41, 325 ada 2, 326 ada 2 ve 3, 327 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar hakkında ... Kadastro Mahkemesinin 08.11.2007 tarihinde kesinleşen 10.03.2004 tarih 1998/8-1 Esas-Karar sayılı ilamı ile karar verilmiştir. Davacı ... vasisi ..., oğlu ...’in doğuştan akıl hastası olduğunu, vekil ve mümessil olmayan kimseler huzuru ile davanın rüyet edildiğini ileri sürerek anılan kararın yargılamanın iadesi yoluyla ortadan kaldırılması için dava açmıştır. Mahkemece verilen önceki tarihli hüküm, önceki davanın davalılarına yargılamanın iadesi istemine ilişkin dava dilekçesi tebliğ edilmeden doğrudan işin esasına girilerek karar verilmesinin isabetsiz olduğuna değinen Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemelerce tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın birbirine uyumlu olması zorunludur. Mahkemece; kısa kararda “davanın kesin hüküm nedeniyle reddine” şeklinde hüküm kurulduğu halde, gerekçeli kararda “Yargılamanın iadesi talebinin reddine ” şeklinde hüküm kurulmuş ve bu şekilde kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Kısa kararın gerekçeli karara aykırı olması, mahkemelere olan güveni zedeleyeceği gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesine de aykırılık oluşturmaktadır. Bu durum; 10.04.1992 tarihli ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozma nedenidir. Davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 30.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23944, Karar No: 2014/21996, Tarih: 30.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/23944 E.  ,  2014/21996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 7. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 17/04/2014

NUMARASI : 2014/74-2014/291

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu, bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim,

önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda, taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25.20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2104, Karar No: 2014/4620, Tarih: 19.02.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/2104 E.  ,  2014/4620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2012

NUMARASI : 2011/344-2012/246

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu D.. Ş.. aleyhine genel haciz yoluyla ilamsız takip başlatıldığı; borçlu vekilinin 08.12.2011 tarihinde icra mahkemesine yaptığı başvuruda gecikmiş itiraz talebinde bulunduğu, mahkemece istemin kabulü ile takibin durdurulmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK'nun 65.maddesine dayanan gecikmiş itirazda, tebligatın usulüne uygun olarak yapılmış olması, ancak, muhatabın bir engel nedeniyle süresinde itiraz edememiş olması halinde gecikmiş itirazda bulunacak kişinin mazeretini gösterir delillerle birlikte, esasla ilgili itirazlarını ve dayanaklarını, engelin kalktığı günden itibaren üç gün içinde icra mahkemesine bildirmesi gerekir. Açıklanan yasa hükmünden de anlaşılacağı üzere gecikmiş itirazın ön koşulu, usulüne uygun bir tebligatın yapılmış olmasıdır.

Somut olayda, borçluya yapılan 22.11.2011 tarihli tebligatın usulüne uygun olduğu ve borçlunun isteminin gecikmiş itiraz prosedürü çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiği hususunda bir isabetsizlik yoktur. Ancak borçlu, İİK'nın 65. maddesinde belirtilen mazaretini yazılı-somut delillerle ispatlaması gerekirken, tanık beyanlarına dayalı olarak mazeretin kabulü ile takibin durdurulmasına karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13313, Karar No: 2018/15028, Tarih: 06.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/13313 E.  ,  2018/15028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı 11/03/2014 tarihinde verilen kararı, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 19/03/2014 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 06/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7864, Karar No: 2014/7302, Tarih: 08.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/7864 E.  ,  2014/7302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Soma 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2012

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işveren, banka görevlisi olan davalıların görevlerini yaparken mevzuata uygun hareket etmedikleri, denetleme kontrol görevlerini yerine getirmedikleri ve güvenlik tedbirlerini almadıklarından dolayı 15.07.2000 tarihinde gerçekleşen soygun olayında kaybına sebebiyet verilen 44.445,00 TL zararın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, soygun olayında kusurlarının olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, soygun olayında banka çalışanlarının iş akdi ve özen borcu çerçevesinde bir kısım ihmallerinin bulunduğu kabul edilse dahi meydana gelen zararla bu fiiller arasında uygun illiyet bağının kurulmasına imkan olmadığı, kusurlu davranışların zararı meydana getirdiği kesin olarak ispatlanamadığı ve seçimlik illiyet bağıyla tazminata hükmedilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya içeriğine göre, davalıların davacı banka şubesinde çalıştıkları sırada görevlerini yaparken mevzuata uygun hareket etmedikleri, denetleme kontrol görevlerini yerine getirmedikleri ve güvenlik tedbirlerini almadıklarından dolayı soygun olayının meydana geldiği ve bankanın zararına sebebiyet verdikleri anlaşılmaktadır.

Nitekim bilirkişi raporlarında da bu hususlar açıklanmış ve davalıların gerekli dikkat ve özeni göstermedikleri belirlenmiştir. Bu nedenle davanın tamamen reddi, dosya içeriğine uygun bulunmamaktadır.

Bu durumda öncelikle bankanın soygun olayı sonucu uğradığı zararını sigortadan tahsil edip etmediği araştırılmalıdır. Şayet zarar sigorta tarafından karşılanmış ise bankanın hukuki menfaati olmadığından dava şartının bulunmadığı kabul edilmelidir. Şayet bankanın zararı sigorta şirketi tarafından ödenmemiş ise somut olayda doğru sonuca ulaşabilmek için Bankacılık Enstitüsünden seçilecek öğretim görevlililerinden rapor alınarak bankacılık mevzuatı yönünden soygun olayında banka çalışanlarına atfı kabil kusur bulunup bulunmadığı ve tespit edilen kusur oranına göre istenebilecek zarar miktarının belirlenmesi istenmeli ve rapor bir değerlendirmeye tabi tutularak sonucuna göre hüküm verilmelidir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine 08.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.