muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4153, Karar No: 2023/11259, Tarih: 19.12.2023

Halbuki bu suçla ilgili olarak beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenme süresi, şüphelinin 5 yıllık süre içinde yükümlülüklere uyması halinde dava açılmasının önlenmesi için verilen bir imkandır. Şüpheliyi, sanık olup cezalandırılmasından koruyan bir hükümdür. Buradaki 5 yıllık süre KOVUŞTURMAMA ŞARTIDIR. Aksi halde şüpheli/sanık hakkında dava açılacaktır.

Yukarıda da belirttiğim CMK’nın 223/8. maddesine göre;

... Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Demektedir.

Bir başka deyişle, 5 yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi süresi kovuşturmama süresidir, bu 5 yıllık erteleme süresinde yükümlü, yükümlülüklerini yerine getirdiğinde dava açılmayacaktır. Yükümlü 5 yıl içinde yükümlülüklerini yerine getirmemesi halinde kovuşturmaya başlanacak kısaca dava açılacaktır, bu durum kovuşturma şartının gerçekleşmiş olması halidir. Bu nedenle kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahsedilerek düşme kararı verilemez.

b) 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunumuza göre öngörülen düşme sebeplerinin varlığı hallerinde de davanın düşmesine karar verilir. Bu hallerde TCK’nın 64. maddesine göre sanığın ölümü, TCK’nın 65. maddesinde yer alan, genel af (özel af halinde kamu davası hakkında düşme kararı verilemez) ve TCK’nın 66. maddesine göre zamanaşımıdır.

Yukarıda açıkladığım nedenlerle CMK’nın ve TCK’nın bu hükümleri dışında, düşme kararı verilemez.

Uygulama yeri olmadığı halde, düşme kararı verilmesi nedeniyle, TCK’nın 191. maddesindeki suça ilişkin dava zamanaşımı süresi düzenlemesinin önüne geçilerek zamanaşımı kurumu uygulanamaz hale gelir.

Açıkladığım tüm bu nedenlerle; Dairemizin 2023/11259 sayılı kararının gerekçesinde (2-bb) bölümünde yer alan kamu davası açılmasının ertelenmesi süresi sona ermiş olması nedeniyle, davanın düşmesine karar verilmeyeceği gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun bu bozma gerekçesine katılmıyorum. 19.12.2023
Yargıtay — Esas No: 2013/8839, Karar No: 2013/12228, Tarih: 09.09.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/8839 E.  ,  2013/12228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı karşı davalı, paydaşı olduğu 20783 parsel sayılı taşınmazın diğer paydaş olan davalı tarafından kiraya verilmek suretiyle kullanıldığını ileri sürerek, 8.000,00.-TL ecrimisilin tahsiline karar verilmesini istemiş, yargılama esnasında ıslahla talebini 8.677,00.-TL'ye çıkarmıştır.

Davalı karşı davacı, taşınmazın korunması, bakımı ve onarımı için bir kısım zorunlu ve faydalı masraflar yaptığını, yine bir kısım aylarda kira bedelini tahsil edemediğini ileri sürerek bunların ecrimisil bedelinden mahsubuna karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, taşınmazın davalı karşı davacının kullanımında olduğu, taşınmaza bir kısım zorunlu masraflar yaptığı gerekçesi ile 8.677,00-TL ecrimisilden 1.633,33.-TL'nin mahsubu ile 7.043,66.-TL ecrimisilin davalı karşı davacıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalı karşı davacı ... vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, davalı karşı davacının mahsup taleb de nazara alınarak yazılı şekilde karar verilmiş olmasına göre; davalı karşı davacı ...'un temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 241.34.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalı karşı davacıdan alınmasına, 09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5671, Karar No: 2015/3791, Tarih: 15.05.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/5671 E.  ,  2015/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacının açmış olduğu sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı temyiz kabiliyeti bulunmadığından temyiz talebinin reddine yönelik olarak verilen ek kararın süresi içinde üçüncü kişi ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı şirket temsilcisi, İcra Hukuk Mahkemesi'ne sunduğu dilekçesinde, temsilcisi olduğu borçlu şirkete ait taşınmazın satışı üzerine düzenlenen sıra cetvelinde, şirketin vergi dairesine olan borçlarının yapılandırılmış olması nedeniyle henüz vadesi gelmemiş taksitlerin vergi dairesi alacağına dahil edilmediğini ve vergi dairesine 6.060,27 TL pay ayrıldığını, oysaki vadesi gelmemiş taksitlerle birlikte vergi dairesi alacağının toplam 8.205,60 TL olduğunu, sıra cetvelindeki bu hatanın düzeltilmemesi halinde, vergi dairesinin bakiye alacak için kendisine müracaat edeceğini ileri sürerek, sıra cetvelinin düzeltilmesini istemiştir.

İcra Hukuk Mahkemesi'nce, şikayetin alacağın miktarına yönelik olduğu, bu nedenle şikayeti inceleme görevinin Asliye Hukuk Mahkemesi'nde olduğu gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilerek, dosya Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkesi'nce, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, davacının itirazının, borçlusu olduğu vergi dairesi alacağının miktar itibariyle sıra cetvelinde tam olarak gösterilmesine yönelik olduğu, davada herhangi bir alacaklının da hasım gösterilmediği, bu haliyle, ortada yargılamayı gerektirir bir dava bulunmadığı, icra müdürünün işleminin iptaline ilişkin şikayeti inceleme görevinin İcra Hukuk Mahkemesi'nde olduğu gerekçesiyle, mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde yargı yerinin belirlenmesi amacıyla dosyanın ilgili Yargıtay dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, dava dışı ... vekili temyiz etmiş, mahkemenin 26.02.2013 tarihli ek kararı ile adı geçenin davada taraf sıfatı bulunmadığı gerekçesiyle, temyiz isteminin reddine karar verilmiş, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı ile asıl karar, anılan vekil tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin, hükmü temyiz eden dava dışı ... vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin 26.02.2013 tarihli ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle 26.02.2013 tarih ve 2013/583 E., 2013/650 K. sayılı ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dava dışı ... vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 26.02.2013 tarih ve 2013/583 E, 2013/650 ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/412, Karar No: 2018/934, Tarih: 18.04.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2018/412 E.  ,  2018/934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki "şikayet" isteminden dolayı yapılan yargılama sonunda; Fethiye İcra Hukuk Mahkemesince istemin kısmen kabulüne dair verilen 01.12.2015 gün ve 2015/536 E., 2015/678 K. sayılı kararın incelenmesi şikayetçi vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 08.12.2016 gün ve 2016/6394 E., 2016/25034 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

6100 sayılı HMK’nın 294. maddesinin 3. fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulunun 05.04.2017 gün 1610-668 sayılı; 24.05.2017 gün 1265-1005 sayılı kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "Usul ve yasaya uygun görülmeyen Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 2016/6394- 2016/25034 Esas karar sayılı bozma ilamına direnilmesine," denilmekle yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 18.04.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11335, Karar No: 2015/22750, Tarih: 02.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/11335 E.  ,  2015/22750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muratlı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2014

NUMARASI : 2014/399-2014/371

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-Tekirdağ İdare Mahkemesinin 2014/1145 esas sayılı dava dosyasında yürütmenin durdurulması kararı verilip verilmediğinin, ilgili İdare Mahkemesinden,

2-Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday, karpuz ve ayçiçeğinin dekar başına verim miktarlarının İl/İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan,

Sorulduktan sonra alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26943, Karar No: 2015/16860, Tarih: 02.11.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/26943 E.  ,  2015/16860 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/349515

MAHKEMESİ : Ankara 4. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2013

NUMARASI : 2013/487 (E) ve 2013/53 (K)

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A- Suça sürüklenen çocuk S.. B.. hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli 27905 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 2/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk S.. B.. müdafiinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

B- Suça Sürüklenen Çocuk S.. B.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müştekinin soruşturma aşamasındaki olaydan hemen sonra alınan ifadesinde, motorunu akşam 21:00 sıralarında ikametinin önüne parkettiği, ertesi sabah saat 11:00 civarında hırsızlık olayının farkına vardığını beyan etmesi, sanığın aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmediğinin anlaşılması karşısında, eylemin gece işlendiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen cezanın TCK'nın 143/1. maddesi ile artırılması

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk S.. B.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılarak, 142/1-e maddesi uyarınca sonuç cezanın neticeten 2 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi; suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4203, Karar No: 2008/7017, Tarih: 07.04.2008

12. Hukuk Dairesi 2008/4203 E., 2008/7017 K.

**12. Hukuk Dairesi 2008/4203 E., 2008/7017 K.**

**- TAKİP TALEBİ

- TİCARİ MÜMESSİLİN YETKİSİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 449 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 450 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine, bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı G... Sosyal Hizmetler Müşavirlik Gıda İnş. Tur. Teks. San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından borçlu A... Kazan Makina San. Tic. A.Ş. aleyhinde genel haciz yolu ile icra takibine geçilmiş ve borçlu şirket temsilcisi Zeki'nin vermiş olduğu vekalete istinaden Süleyman'ın süresinde takibe itiraz ettiği; incelenen vekaletname içeriği ve kapsamına göre, itiraz edene vekalet verenin borçlu şirketin ticari mümessili olduğu görülmektedir. Borçlar Kanunu'nun 449. maddesine göre ticari mümessil, "bir ticarethane veya fabrika veya ticari şekilde işletilen diğer bir müessese sahibi tarafından işlerini idare ve müessesenin imzasını kullanarak bilvekale imza vaz etmek üzere sarih veya zımni kendisine mezuniyet verilen kimsedir". Aynı Kanun'un 450-son maddesinde ticari mümessilin sarih selahiyeti olmadıkça taşınmazları temlik veya bir hak ile sınırlandırılmayacağı belirtilmiştir. Kanunda öngörülen bu açık yasaklama dışında ticari mümessilin İcra Dairesi'nde ya da (mahkemelerde) şirketi temsil edemeyeceği yönde bir hüküm yoktur. Aksine adı geçenin şirket gibi hareket edebileceğinin ve onun adına yargılamada taraf olma yetkisinin varlığını kabul etmek gerekir (Prof. Dr. Cevdet Yavuz, Borçlar Hukuku, 2002 baskı, sf. 699), (Lütfü Dalamanlı-Ömer İzgi, Borçlar Hukuku, 1988, sf. 433), (Prof. Dr. Baki Kuru, HUMK'nm 20011. Cilt, sf. 1108). O halde, mahkemece şikayetin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK'nın 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15599, Karar No: 2014/18970, Tarih: 29.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/15599 E.  ,  2014/18970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalılara yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı...Tatil Köyü Site Yönetimi'nce sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekili ve diğer davalılara yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3816, Karar No: 2013/25664, Tarih: 06.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/3816 E.  ,  2013/25664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Kanunun 106/4. maddesinde yer alan “Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır.”; aynı Kanun Maddesinin 11. bendinde yer alan “İnfaz edilen hapsin süresi, adlî para cezasını tamamıyla karşılamamış olursa, geri kalan adlî para cezasının tahsili için ilâm, Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilir. Bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre kalan adlî para cezası tahsil edilir.” biçimindeki düzenlemelere aykırı olarak suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğine karar verilmesi ve Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK.nun 31/3. maddesinin uygulanması sırasında, 4 ay 20 gün hapis cezasında, 1/3 oranında indirim yapılarak, 3 ay 3 gün hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu, 3 ay 6 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve buna bağlı olarak aynı yasanın 62. maddesinin uygulanması sırasında, 2 ay 17 gün hapis cezası yerine, 2 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı, 50/1-a ve 52/3 maddeleri gereğince 77 gün adli para cezasına çevrilmesi gereken hapis cezasının 80 gün adli para cezası olarak çevrildiği ve 52/2 maddesi gereğince de 1540 TL adli para cezası yerine 1600 TL adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasında yer alan “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanıklara ihtarına” biçimindeki bölüm çıkartılarak ve suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nun 141/1,143,168/1,31/3, 62, 50/1-a maddelerinin uygulanması sonucu bulunan sonuç adli para cezasının 1.540 TL olarak belirlenmesine diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.11.2013 gününde oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8964, Karar No: 2014/15318, Tarih: 19.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/8964 E.  ,  2014/15318 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul Anadolu 1. İş Mahkemesi

Tarihi :29.01.2013

No :2010/1076-2013/86

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 29.12.2008 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanununun 21. maddesidir.

1) Anılan madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Somut olayda, dosyada alınan kusur raporunda davalıların % 70 oranında kusurlu olduğunun sigortalının ise % 30 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, tazminat dosyasında ise davalıların % 85, sigortalının ise % 15 oranında kusurlu bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, tazmnat dosyası da celbedilerek, soyut ifadelere dayanmayan, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek, mevcut çelişkiyi giderecek şekilde, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak kusur raporu ile sonuca gidilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile, hüküm kurulması isabetsizdir.