muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12787, Karar No: 2012/20167, Tarih: 15.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/12787 E.  ,  2012/20167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 435/2. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ... nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ... yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3036, Karar No: 2021/8040, Tarih: 31.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3036 E.  ,  2021/8040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin, uyulan bozma kararı uyarınca davalı idare yönünden esastan reddine, davacı yönünden ise kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kaldırılarak yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine davacı vekilinin istinaf başvurusu yönünden ise kısmen kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İstanbul İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, 177 parsel sayılı taşınmaza alınan bilirkişi raporuna göre değer biçilmesinde ve yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 31/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4659, Karar No: 2015/13922, Tarih: 10.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/4659 E.  ,  2015/13922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/11/2014

NUMARASI : 2014/334-2014/844

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının azaltılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

5219 ve 5236 sayılı yasalar ile HUMK.nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2014 tarihinden itibaren 1.890 TL'ye çıkarılmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.04.2005 tarih ve 2005/3-169 E-2005/235 K. sayılı kararı ile nafaka davalarında temyiz ve karar düzeltmede yıllık nafaka miktarının dikkate alınacağı açıklanmıştır.

Hüküm, yıllık nafaka (farkı) miktarı itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu kararı uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1864, Karar No: 2016/3398, Tarih: 24.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/1864 E.  ,  2016/3398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 1-Beraat

2-Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin huzurunda verilen 26.05.2015 tarihli sanık hakkındaki beraat hükmüne yönelik katılanın 03.06.2015 tarihli temyiz başvurusu 23.06.2015 tarihli ve 2014/338 E., 2015/131 K. sayılı ek karar ile reddine karar verilmiş görüldüğü halde, bahse konu redde ilişkin kararın katılan vekiline tebliğ edildiğine ilişkin tebliğ mazbatası ile katılanın ek karara yönelik temyiz dilekçesine dosya kapsamından rastlanılmadığından; temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın katılan vekiline tebliğ edilmiş ise tebliğ mazbatasının ve katılanın ek karara yönelik verilmiş ise temyiz dilekçesinin denetime imkan verecek şekilde dosya içerisine konulması, ek kararın katılan vekiline tebliğ edilmemiş ise usulüne uygun bir şekilde tebliğinin sağlanarak, temyiz dilekçesi vermesi halinde ek tebliğname de düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 24.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10601, Karar No: 2017/5893, Tarih: 24.04.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/10601 E.  ,  2017/5893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakası arttırım ve yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ile 2008 yılında boşandıklarını, kendisi için aylık 175 TL yoksulluk, müşterek çocukları .... için aylık 100 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, 2013 yılında açılan artırım davası neticesinde lehine hükmedilen yoksulluk nafakasının aylık 220 TL'ye, müşterek çocukları .... lehine hükmedilen iştirak nafakasının ise aylık 225 TL'ye yükseltildiğini, davalının İtalya'da antika halı tamircisi olduğunu ve yüksek miktarda gelir elde ettiğini, halihazırda müşterek çocukları ....'in üniversitede Spor Yönetimi bölümü 1. sınıfta eğitimine devam ettiğini, eğitim ve benzeri masrafları olduğunu ileri sürerek kendisi için hükmedilen 220 TL'lik yoksulluk nafakasının aylık 750 TL'ye; müşterek çocukları .... için hükmedilen 225 TL'lik iştirak nafakasının ise aylık 750 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece; davacının davasının kısmen kabulüne,....2. Aile Mahkemesinin 2005/969 esas, 2008/856 karar sayılı ilamı ile davacı kadın için hükmedilen yoksulluk nafakasının dava tarihinden geçerli olmak üzere aylık 280,00 TL arttırılarak aylık 500,00 TL' ye yükseltilmesine; davalı ... için dava tarihinden geçerli olmak üzere aylık 500,00 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava; yoksulluk nafakası artırım ve yardım nafakası istemine ilişkindir.

Kural olarak tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir. (TMK m.176/4) Bu yasal düzenlemeye göre iradın artırılması veya azaltılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi ya da hakkaniyetin bunu zorunlu kılması gerekmektedir.

Yoksulluk nafakasının artırımına ilişkin davalarda; tarafların ekonomik ve sosyal durumlarındaki değişikliğin, önce kurulan dengeyi bozup bozmadığı göz önünde bulundurulmalı, nafaka alacaklısının ihtiyaçlarını karşılayacak, nafaka yükümlüsünün gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyet ölçüsünde artırım yapılmalıdır.

Yargıtay'ın bu konudaki yerleşmiş uygulamasına göre; nafaka alacaklısı kadının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davalının gelir ve giderinde, nafakanın takdir edildiği tarihe göre olağanüstü bir değişiklik olmadığı takdirde; yoksulluk nafakası TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılmalı ve böylece taraflar arasında önceki nafaka takdirinde sağlanan denge korunmalıdır.

Yargıtay'ın bu konudaki yerleşmiş uygulamasına göre; nafaka alacaklısı kadının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davalının gelir ve giderinde, nafakanın takdir edildiği tarihe göre olağanüstü bir değişiklik olmadığı takdirde; yoksulluk nafakası TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılmalı ve böylece taraflar arasında önceki nafaka takdirinde sağlanan denge korunmalıdır.

Somut olayda;artırımı talep edilen yoksulluk nafakasının 04.02.2014 tarihinde kesinleşen nafaka artırım davası neticesinde belirlendiği,eldeki artırım davasının ise 29.04.2015 tarihinde açıldığı,tarafların sosyal ve ekonomik durumlarında 2014 yılında yapılan nafaka artırımı sonrasında olağanüstü bir değişiklik olduğuna dair bir iddianın ileri sürülmediği anlaşılmaktadır.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumları yönünden yapılan incelemede ise,davacı ...'nın ev hanımı olduğu ve geliri bulunmadığı,davacı ...'in üniversite öğrencisi olduğu ve gelir bulunmadığı;davalının ise çiftçi olup çalışmadığı,aylık 1.000 TL geliri bulunduğu,üzerine kayıtlı 150 dekar tarlası bulunduğu tespit edilmektedir.Dosya kapsamında bilgilerine başvurulan tanık beyanlarından anlaşıldığı üzere davalının İtalya'da antika halı tamir işi ile iştigal ettiği ve iyi derecede gelir elde ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece;davacı ... için hükmedilen aylık 220 TL'lik yoksulluk nafakasının 280 TL artış ile aylık 500 TL'ye yükseltilmesine karar verilmiş ise de,artırım kararının kesinleşme tarihi olan 04.02.2014 tarihinden eldeki artırım davasının açıldığı 29.04.2015 tarihine kadar aradan geçen yaklaşık 1 yıl 2 aylık süre de dikkate alındığında,davacı ... lehine hükmedilen yoksulluk nafakasında yüksek oranda artış yapılmış olması doğru görülmemiştir.

2-Bundan ayrı,yardım nafakası TMK'nun 364 vd. Maddelerinde düzenlenmiştir.

Türk Medeni Kanununun 364/1 maddesine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt soyuna nafaka vermekle yükümlüdür. Aynı kanunun 365. maddesinin 2.fıkrasında davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 328/2.maddesine göre; çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.

Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656-688 sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656-688 sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde zarurete düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Zarurete düşme terimi çok sıkıntılı bir durumu ve ekonomik şartları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca söz konusu sıkıntılı durumu önlemeye matuftur. Yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinimlerinin sağlanması gerekmez.

Eğitimine devam eden reşit birey kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde Medeni Kanun'un 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda;tarafların müşterek çocukları 06.02.1995 doğumlu ...'in eldeki davanın açıldığı 29.04.2015 tarihi itibariyle reşit olduğu da gözetildiğinde,davacı ... lehine hükmedilen nafakanın tedbir nafakası olmayıp,yardım nafakası olduğunun gözetilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca mahkemece;yukarıda ifade edilen yasa hükümleri ve açıklamalar dikkate alınmak suretiyle davacı ... yönünden yoksulluk nafakası artırım kararının kesinleşme tarihi olan 04.02.2014 tarihinden eldeki artırım davasının açıldığı 29.04.2015 tarihine kadar aradan yaklaşık 1 yıl 2 aylık süre geçtiği gözetilerek tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, yoksulluk nafakasının niteliği, ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayımladığı ÜFE (TEFE) artış oranı nazara alınarak, önceki nafaka takdirinde taraflar arasında oluşan dengeyi koruyucu oranda artırıma karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yüksek oranda nafaka artışına karar verilmesi ve yine müşterek çocuk .... lehine hükmedilen nafakanın ....'in dava tarihi itibariyle reşit olduğu gözetilmek suretiyle yardım nafakası olduğun dikkate alınarak hüküm tesisi gerekirken,eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş,bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci ve ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 24.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/261, Karar No: 2022/465, Tarih: 24.01.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/261 E.  ,  2022/465 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Mağdur ...’ı kasten yaralama suçundan sanıklar ... ve ... ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e ve 87/3. maddeleri uyarınca 1 yıl 24 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına dair... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.11.2019 tarihli ve 2018/386 Esas, 2019/789 Karar sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığının 01.11.2021 tarihli ve 2021/15694 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.12.2021 tarihli ve 2021/134268 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; mağdur ...'ı, silahtan sayılan bıçakla kemik kırığına ve yüzünde sabit ize neden olacak şekilde yaralayan sanıklar hakkında, birden fazla nitelikli halin (5237 sayılı Kanun’un 87/1-c ve 87/3) aynı olayda gerçekleşmesi nedeniyle, anılan Kanun'un 61. maddesi uyarınca temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle belirlenmesi gerektiği dikkate alınarak daha ağır cezayı gerektiren suç olan, yüzde sabit iz oluşacak şekilde yaralama nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-c, 87/1-son maddeleri gereğince ceza tayini gerektiği ve 5237 sayılı Kanun’un 87/3. maddesinin olayda uygulama yerinin bulunmadığı gözetilerek anılan Kanun’un 86/1. maddesine göre alt sınırdan uzaklaşılarak ceza belirlenmesinden sonra aynı Kanun’un 86/3-e ve 87/1-c maddelerine göre cezanın artırılması, bulunan cezanın 5 yılın altında kalması halinde 5237 sayılı Kanun’un 87/1-son maddesine göre 5 yıla çıkarılması yerine anılan Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/3. maddeleri tatbik edilerek hatalı uygulama yapılmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararların bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıkların eylemi sonucu mağdurdaki yaralanma ile ilgili olarak D... Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp ABD tarafından düzenlenen 11.05.2018 tarihli adli raporda; “...diş kaybının sabit ize neden olduğunun” belirtilmesinin ardından aynı yerden alınan 21.05.2019 tarihli adli raporda ise protez yapıldığından bahisle önceki diş kaybının sabit ize neden olmadığı bildirilmiştir. Anılan raporlardaki açıklamalara göre mağdurun yaralanmasının yüzünde sabit ize neden olup olmadığına ilişkin oluşan tereddütün mağdurun ve tüm tedavi evraklarının Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesine sevki ile tereddüt giderilecek ve TCK'nin 86. ve 87. maddelerini kapsayacak şekilde yeniden adli rapor alınması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekmektedir.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce değişik gerekçe ile yerinde görüldüğünden; sanıklar ... ve ... ... hakkında mağdur ...’ı kasten yaralama suçundan... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.11.2019 tarihli ve 2018/386 Esas, 2019/789 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17094, Karar No: 2017/19537, Tarih: 30.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/17094 E.  ,  2017/19537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; Davacının, 03.06.2005 tarihinde Operasyon Yöneticisi unvanıyla işe başladığını, Ekim/2008-Ekim/2009 arası ... Şubesinde, Ekim/2009-Mart/2013 arası ... Şubesi'nde çalıştığını, son maaşının brüt 5.500-TL olduğunu, davalı tarafından uygulanan mobbing nedeni ile istifaya zorlandığını, psikolojik taciz sebebi ile 05.08.2013 tarihinde işten ayrıldığını, süt izni hakkının personel eksikliği gerekçesi ile kullandırılmadığını, eşinin Şubat/2013 tarihinde tayinin ... 'ya çıkması akabinde davacının defalarca "Eş Durumundan Tayin" talebinde bulunmasına rağmen, talebinin reddedildiğini ve ikametine oldukça uzak ... Şubesi'ne tayininin yapıldığını, fazla mesaileri ve haftasonu çalışmalarının karşılığının ödenmediğini, davacının 11 saatin altında çalışmadığını, bazı günler çalışma saatlerinin 15-16 saate kadar uzadığını, Cumartesi günleri aynı şekilde çalıştırıldığını, işe başlama saatinin 08:30 olup akşam en erken 19:30'da mesainin bittiğini, bazı günler mesaisinin gece yarılarına kadar uzadığını, özellikle her 3 ayda bir (31 Mart-30 Haziran-30 Eylül ve 30 Aralık) borçlu cari hesaplarının faiz tahsilatının yapıldığı devre sonlarında, şube birleşmelerinde (... ve .... Şubesi birleşmesinde müvekkilinin günlerce fazla mesai yaptığını) banka birleşmelerinde (... ve ... Bank birleşmesinde müvekkilinin aylarca gece yarılarına kadar mesai yaptığını) müvekkiline oldukça uzun saatler mesai yaptırıldığını, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığına müracaat eden müvekkilinin 4877 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi gereğince kıdem tazminatı almaya hak kazandığına ilişkin belge talep ettiğini, 15.07.2013 tarih ve B.13.02.SGK.4.34.10.09/XV-11674340 sayılı kıdem tazminatına hak kazandığına ilişkin yazı ve 05.08.2013 tarihli dilekçe ile davalının insan kaynakları bölümüne başvurduklarını akabinde aynı gün iş akdinin feshedildiğini, kıdem tazminatının, fazla mesailerinin ve hafta sonu çalışmalarının ödenmediğini, ihbar süresinin kullandırılmadığını iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti: