muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/20596, Karar No: 2012/25151, Tarih: 06.12.2012

Somut olayda, davacı ev hanımı ise de 720,00 TL yetim maaşı almakta, 350,00 TL kira vermektedir. Davalının ise, bakmakla yükümlü olduğu eşi bulunmakta, 200,00 TL ev kirası vermekte, asgari ücretle çalışmaktadır. Maaşından başka geliri ve mal varlığı tespit edilememiştir. Gerçekleşen bu sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle

ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayınladığı ÜFE artış oranı nazara alındığında takdir edilen miktarlar çok olup, TMK’nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 Sayılı HMK.un geçici 3.maddesinde düzenlenen "Bölge adliye mahkemelerinin, 26/09/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı ilk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2.maddesi uyarınca Resmi Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmü gereğince HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10727, Karar No: 2010/7390, Tarih: 19.04.2010

4. Ceza Dairesi 2008/10727 E., 2010/7390 K.

**4. Ceza Dairesi 2008/10727 E., 2010/7390 K.**

**- HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 23 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sabıkası bulunmayan, talimat mahkemesince savunması alınırken tutanağa yansımış herhangi bir olumsuz davranışı olmayan ve duruşmalara katılmayan sanığın gözlemlenen tutum ve davranışları, suça eğilimi gerekçe gösterilerek 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. Maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, ayrıca oturum tutanaklarına yansıyan hal ve tavırlarındaki olumsuzluğun nelerden ibaret olduğu gösterilmeden, yasal olmayan gerekçe ile TCY'nın 62. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı ve sanık Aynur Dere müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 19.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3816, Karar No: 2019/925, Tarih: 07.03.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/3816 E.  ,  2019/925 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, sıra cetvelinde, bedeli paylaşıma konu iki adet taşınmazın satış bedelinden, tapuda ipotek alacaklısı olarak görünen davalıya 20.000,00 TL ödeme yapıldığını, davalının bu miktarda alacağı olmadığını öte yandan, ipoteğin muvazaalı olarak tesis edildiğini ileri sürerek davalıya 900,00 TL ödenmesini, bakiye 19.100,00 TL’nin sıra cetvelindeki sıraya göre alacaklılara ödenmesini, bu talebin kabul edilmemesi halinde ipotek alacağı muvazaalı olduğundan 20.000,00 TL’nin sıraya göre ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin alacağının gerçek bir borç ilişkisine dayalı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın reddine dair verilen karar, bu kez Dairemizin 07.05.2014 tarih ve 133 Esas, 3530 Karar sayılı ilamıyla, sıra cetvellerinde ispat yükünün davalı alacaklıda olduğu, bu ilkeye aykırı olarak davacının muvazaa iddiasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı belirtilerek, davacı yararına bozulmuştur.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucundan, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davalı tarafın, alacağının varlığına ilişkin olarak sadece ipotek belgesine dayandığı, ipoteğin tek başına alacağın varlığını kanıtlamaya yeterli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile sıra cetvelinde 900,00 TL’nin davalıya ödenmesine, kalan 19.100,00 TL’nin davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8152, Karar No: 2013/18090, Tarih: 07.10.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/8152 E.  ,  2013/18090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Vek.Av.... ile davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Vek.Av.... aralarındaki tespit davası hakkında Tekirdağ İş Mahkemesince verilen 17/08/2012 gün ve 103/203 Sayılı kararın Bozulmasına ilişkin Dairemizin 29/01/2013 gün ve 20759/1498 Sayılı ilamına karşı davalı davacı vekili tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltilmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi. Gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8.maddesinin son fıkrası hükmüne göre iş Mahkemelerinden verilen kararlara karşı düzeltme yoluna başvurulamaz. Kaldı ki,Yargıtay ilamında maddi hata da bulunmamaktadır. Mahkemenin verdiği tespit kararı onanarak kesinleşmiştir. Kesinleşen ilamın Kurum tarafından yerine getirilmesi gerekir. Aksi durum Kurum memurlarının sorumluluğunu gerektirir. Bu bakımdan, davacının karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacının karar düzeltme isteminin REDDİNE, karar düzeltme harcının istek halinde davacıya iadesine, 07/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3118, Karar No: 2019/2955, Tarih: 07.05.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/3118 E.  ,  2019/2955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının ... 11. İcra Müdürlüğü'nün 2013/15749 E. sayılı takip dosyası nedeniyle borçlu olmadığının tespiti ile %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini ve müvekkilinin davaya konu harcı ve gider avansını ödeyebilecek durumda olmadığından adli yardımdan faydalandırılmasını talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davacı vekilinin adli yardım talebinin, yasaca ibrazı gereken belgelerin hiçbirisinin sunulmadığı ve adli yardım şartlarının oluşmadığı kanaatine varıldığından reddedildiği, yargılama giderinin iki haftalık kesin süre içerisinde mahkeme veznesine yatırılarak makbuzunun ibrazı için mehil verilmesine karar verildiği, adli yardım talebinin reddine dair ara karara davacı vekilinin itirazının da reddine kesin olarak karar verilmiş olduğu, gönderilen muhtıraya rağmen başvurma, peşin karar ve ilam harcıyla yargılama giderlerinin yatırılmadığı gerekçesiyle HMK'nın 120/1 114/1-g maddeleri uyarınca açılan davada, dava şartı yerine getirilmediğinden davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacının adli yardım talebiyle ilgili başvurusunun mahkemece reddedilmesi ve itirazın da itiraz makamı olan ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından reddedilmesi nedeniyle HMK m. 337/2 gereğince itiraz üzerine verilen karar kesin olduğundan davacının kesin karara yönelik temyiz talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan adli yardım talebinin reddi üzerine mahkemece verilen 15.05.2015 tarihli hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte belirtilen nedenlerle davacı vekilinin kesin karara yönelik temyiz talebinin reddine (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile yerel mahkeme hükmünün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 07/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4270, Karar No: 2021/13214, Tarih: 20.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/4270 E.  ,  2021/13214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile ilaç alımına ait birim fiyat sözleşmeleri imzaladığını, bu sözleşmeler uyarınca davalıya ilaç teslim ettiğini, teslim edilen ilaçlara ilişkin bir kısım fatura bedellerinin ödenmemesi nedeniyle davalıya ihtarname gönderdiğini, ihtarnamenin tebliği üzerine davalının birtakım ödemeler yaptığını, ancak halen bedeli ödenmemiş faturalar olduğunu iddia ederek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, 814.386,25TL alacağın her bir fatura bedeli için fatura tarihlerinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; davacı ile imzalanan sözleşmelerde muayene ve kabul komisyonunca kabul raporu düzenlenmesinden itibaren yüklenicinin yazılı talebi üzerine ödemelerin 270 gün, 180 gün yahut 90 gün içinde yapılacağının düzenlendiğini, bu hükümler nedeniyle idareye geç ödeme yapma yetkisi tanındığını ve ancak bu sürelerin geçmesiyle temerrüt oluşacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; dava tarihi itibariyle alacağın muaccel olmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen hüküm, davacının temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 08/05/2018 tarihli ve 2016/22512 E. 2018/5365 K. sayılı kararıyla; ihtarnamenin tebliğiyle birlikte alacak muaccel hale gelmiş ise de sözleşmelerin 12.2.2. maddeleri gereğince dava ve ödeme tarihleri itibariyle temerrüt oluşmadığından davacı tarafın faiz talebinin yerinde olmadığı, davaya konu fatura bedellerinin tamamının yargılama sırasında ödenmesi nedeniyle mahkemece konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğinden bahisle davacı lehine bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; davaya konu faturaların dava açıldıktan sonra davalı tarafından ödenmesi nedeniyle davanın konusuz kaldığı, davanın açılmasına davalı sebebiyet verdiğinden davacı lehine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “esastan sonuçlanmayan davada yargılama gideri” başlıklı 331. maddesinin ilk fıkrasına göre; davanın konusuz kalması sebebiyle esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde, hâkim, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmeder. Yine karar tarihinde yürürlükte Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 6. maddesine göre; “Anlaşmazlık, davanın konusuz kalması, feragat, kabul, sulh veya herhangi bir nedenle; ön inceleme tutanağı imzalanıncaya kadar giderilirse, Tarife hükümleriyle belirlenen ücretlerin yarısına, ön inceleme tutanağı imzalandıktan sonra giderilirse tamamına hükmolunur. Bu madde yargı mercileri tarafından hesaplanan akdi avukatlık ücreti sözleşmelerinde uygulanmaz.” hükmü yer almaktadır.

O halde mahkemece; karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin m. 6. 1-2. cümlesi uyarınca, davacı lehine tarife hükümleriyle belirlenen 57.769,31 TL nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile maktu vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

3-Davalının harca yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13 üncü maddesinin (j) fıkrasına göre; Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemleri harçtan müstesnadır.

2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun 3708 sayılı Kanun ile değişik 56/b maddesi; “Üniversiteler ve ileri teknoloji enstitüleri genel bütçeye dahil kamu kurum ve kuruluşlarına tanınan mali muafiyetler, istisnalar ve diğer mali kolaylıklardan aynen yararlanırlar.” hükmünü içermektedir.

Buna göre mahkemece; harçtan muaf olmasına rağmen 54,40 TL harcın davalı üniversiteden tahsiline karar verilmiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HUMK’nın 438 inci maddesinin yedinci fıkrası hükmü gereğidir.

Buna göre mahkemece; harçtan muaf olmasına rağmen 54,40 TL harcın davalı üniversiteden tahsiline karar verilmiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HUMK’nın 438 inci maddesinin yedinci fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 4. bendinde yer alan “3.400,00-TL” rakamı çıkartılarak yerine “57.769,31 TL” rakamının yazılması, üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 2. bendinde yer alan “Alınması gereken 54,40.-TL harcın davacının peşin yatırdığı 13.907,70.-TL harçtan mahsubu ile 13.853,30.-TL” ifadesi çıkartılarak yerine “Davacı tarafça yatırılan 13.907,70 TL”ifadesinin yazılması ve 3. bendin tamamen çıkartılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süresi içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/20953, Karar No: 2014/19975, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/20953 E.  ,  2014/19975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 8. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 25/03/2014

NUMARASI : 2014/80-2014/114

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu, bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda, taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12755, Karar No: 2024/7041, Tarih: 06.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/12755 E.  ,  2024/7041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 07.02.2022

EK KARAR SAYISI : 2017/501 E., 2017/532 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 07.02.2022 tarihli ve 2017/501 E., 2017/532 K. sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilip 30.12.2019 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen 20.12.2019 tarihli cezanın miktarı itibariyle temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı 02.02.2022 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, sanığın süresinde olmayan temyiz isteminin reddine dair 07.02.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.