muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7552, Karar No: 2017/20221, Tarih: 07.12.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/7552 E.  ,  2017/20221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının 2013 Aralık ayında bir asansör tamiratında çalışırken 2 metre yükseklikten asansör boşluğuna düşerek yaralandığını, kaburgasında kırık olduğunu, bu nedenle müvekkilinin psikolojik sorunlar yaşadığını, kapalı yerde duramama, yükseklik korkusu yaşamaya başladığını, davalıda asansör tamiri yapan davacının bu psikolojik sorunları nedeni ile işe devam edemeyeceği kanaatine vardığını, bu nedenle sağlık sebepleri ile tek taraflı olarak iş aktini feshettiğini, davalıya noter ihtarı ile durumu bildirdiğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının asansör tamir ustası olduğunu, asansör tamiri için gittiği apartmanlardan davalı adını kullanarak defalarca borç para aldığını, insanlar davacıdan paraları geri istemeye başlayınca çeşitli bahaneler ile asansör bakımına gitmediğini, davacının davalının itibarını ve güvenilirliğini zedelediğini, işini de defalarca yapılan uyarıya rağmen savsakladığını, 09/11/2012 tarihinde asansör tamir ederken düşerek kaburgasını kırdığını, bu olaydan sonra 1 seneden uzun süre davalıda çalışmaya devam ettiğini, 17/06/2013 tarihinde 1 yıl öncesindeki kaza nedeni ile psikolojsinin bozulduğunu beyan ederek işten ayrılmak için noter ihtarı gönderdiğini, davacının psikolojik bozukluğunun asasör işinde çalışmasına engel olup olmadığını sağlık raporu ile ispatlayamadığını, sonradan da ... Şirketinde asansör işinde çalışmaya da devam ettiğini, davacının iş aktini sonlandırma sebebinin 1 yıl önceki kaza nedeni ile psikolojsinin bozulması değil, davalı yetkilileri tarafından davacının tamir ve bakıma gittiği müşterilerden şirket adını kullanarak borç para toplaması ve bu borçların müşteriler tarafından kendisinden istenmesi sonucu davacının asansör bakım ve tamirine artık gitmemesi, kendisine yapılan uyarılara ve hakkındaki tutanaklara rağmen görevini yerine getirmemesi olduğunu, davacının iş aktinin davalı tarafından sonlandırılacağı düşüncesi ile 1 yıl önceki hastalığı bahane ederek iş aktini feshettiğini, bu nedenle davalının davacının iş aktini haklı sebeple feshettiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davalı her ne kadar ... Noterliği aracılığı fesih ihtarnamesi göndermiş ise de bu ihtarnameler bir anlam ifade etmediği, davacının 17.12.2013 tarihli feshini ise sağlık nedenlerinden dolayı olduğunu belirttiği, bu durumda davacı sağlık sorunlarının davalı işyerinde çalışmasına engel olduğunu ispatlamak zorunda olup, davacının anksiyete bozukluğu nedeni ile tedavi gördüğüne ilişkin raporlar dışında dosyaya her hangi bir belge sunulmadığı, bu durumda davacının feshinin haklı nedene dayandığının kabulü mümkün olmadığı, 5 yıl, 10 ay 3 gün çalışması bulunan davacının, yıllık izin ücret alacağı, ulusal bayram genel tatil alacağı ve fazla çalışma ücret alacağı hesabı bakımından dosyanın hesap bilirkişisine tevdi edildiği, bilirkişi raporunun usul ve yasaya uygun, Yargıtay denetimine elverişli olduğu, iştirak edilen ve zamanaşıma itirazına binaen alınan ek rapor dikkate alındığı, 2.383.50 TL ıslah tarihinden itibaren hükmedilecek yıllık izin ücret alacğına ilişkin hüküm fıkrası sehven yazılmadığı gerekçesi kıdem tazminatı talebinin reddine, fazla mesai ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti taleplerinin kabulüne karar verilmiş, yıllık izin ücreti bakımından hüküm kurulmamıştır.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Feshi davalı işverenlik ispatlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, her ne kadar davalı davacının, davalının müşterilerinden davalının adını kullanarak borçlar alması nedeni ile iş aktinin feshedileceği düşüncesi ile davacının iş aktini 1 yıl önceki kazayı, yaşadığı sağlık sorununu bahane ederek iş aktini feshettiğini, ardından asansörle uğraşan ... Şirketinde çalışmaya başladığını savundu ise de, Polis tutanağında davacının ... Şirketinde çalışmadığı ... Şirketinin kaşesi ile bildirilmiştir. Mart /2017 tarihli hizmet döküm cetvelinde davacının davalıdan çıkışından sonra çalışması görünmemektedir. Dolayısı ile davacının ... Şirketinde çalıştığına ilişkin sübuta erdirici yazılı delil bulunmamaktadır. Davalı tanığı davacının ... Şirketinde asansör işinde çalıştığını belirtse de bu delil durumu karşısında sübut için yeterli değildir.

Davacının fesih ihtar tarihi 17/12/2013'tür. Davacının, davalının müşterilerinden borç aldığına dair davacı feshi tarihinden önceki belgeler ise düzenleme tarihi olmayan 2010/ Mart ayında olan bir olaya ilişkin olup davacıya atfen imza taşıyan savunma dilekçesinde müşteriden borç isteme durumu davacıya atfen imzalı savunma ile doğrulanmış ise de bu olay fesihten yaklaşık 3,5 yıl öncesine ilişkindir. Bunun haricinde davacının aldığı borçlara ilişkin olduğu savunulan tahsilat makbuzu 26/12/2013 tarihli, tutanaklar ise 23/12/2013 tarihli olup davacının feshinden sonradır. Davalının çektiği ihtarda davacıya 12/12/2013 tarihinden itibaren yaptığı devamsızlığın mazeretini soran davalı ihtarından sonra müşterilerden borç isteme ve benzeri durumların tespit edildiği açıkça belirtilmiştir. Davalı, davacının borçlar nedeni ile asansör bakımına gitmediğini savunsa da davacının göreve çeşitli bahaneler ile gitmediği hakkında işyeri belgesi de bulunmamaktadır. Davalı tanıkları davacının müşterilerden borç istediğini doğrulamış olmakla birlikte davacının bu nedenle davalı iş aktini feshetmeden önce erken davranmak kastı ile davacının kendisinin feshettiğine ilişkin başkaca delil de bulunmamaktadır.

Bu delil durumuna göre davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığını davacının sağlık durumu belirleyecektir.

Davacının sağlık problemleri bakımından, doktor raporları incelendiğinde 09/12/2013 tarihinde davacının kaburga kırıkları ile hastaneye başvurduğuna ilişkin 18/12/2013 tarihi itibari ile anksiyete bozuklukları diğer nedeni ile takip ve tedavisinin devam ettiği hakkında doktor raporları, ve benzeri ve sair evrak bulunmaktadır. Ancak, davacının 2012 tarihinden itibaren anksiyete tedavisi gördüğüne dair doktor raporu vardır. Yani kaza tarihi dava dilekçesinde belirtilen 2013 yılı ise davacının anksiyete problemleri kazadan önce de vardır. Diğer yandan, davalının kazanın 2012 yılında olduğunu feshin ise 1 yıl sonra olduğunu belirtmesine rağmen, bu savunma bir kısım tanık beyanı ile uyumsuzdur. Açıklanan nedenler ile kaza tarihi taraflardan ve gerekirse tanıklardan sorularak ve taraflardan tedavi görülen sağlık kuruluşları sorularak, gerekirse sair tıbbi belgeler ilgili kurum ve kuruluşlardan getirtilerek kaza tarihi net olarak tespit edilmelidir. Davacının kaza öncesinde ve sonrasında psikolojik sorunlarının ne olduğuna dair tüm tıbbi belgeler getirtilmelidir. Ayrıca davacının 2012 ve varsa öncesindeki psikolojik doktor raporları da aynı şekilde taraflardan sorularak ilgili kurum ve kuruluşlardan celbedilmelidir. Sonra davacının işine psikolojik durumunun fesih tarihi itibari ile engel olup olmadığı, işin niteliğinin bu psikolojik sorunlarını artırıp artırmadığı hakkında psikiyatri uzmanı doktor bilirkişi raporu ile saptanmalıdır. Bu bakımdan gerekirse davacının psikiyatri uzmanı doktor bilirkişiye muayenesi de yaptırılmalıdır.

Açıklanan araştırmalar neticesinde psikiyatri uzmanı doktor bilirkişi raporu ile davacının kaza sebebi ile girdiği psikolojik durumun çalışmasına engel olup olmadığı, işinin bu psikolojik hastalığını artırıp artırmadığı ve sair hususlar İş Kanunu'nun 24/1-a maddesi kapsamında psikiyatri uzmanı doktor bilirkişi tarafından irdelenerek denetime elverişli rapor ile ortaya konmalıdır.

Yukardaki araştırmalar yapılmaksızın kıdem tazminatının reddine karar verilmesi hatalıdır.

3-Dava dilekçesinde yer alan yıllık izin ücreti hakkında Mahkeme tarafından olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş, bu durum Mahkeme gerekçesinde "sehven" denerek açıklanmıştır. Mahkemenin talepler hakkında ayrı ayrı ve açıkça hüküm kurmaması HMK'nun 297. maddesine aykırı olup hatalıdır.

4-Hüküm fıkrasında kullanılan ifadeler hükmedilen alacakların net mi brüt mü olduğu hakkında tereddüt oluşturmaktadır. Bu durumun infaz aşamasında da tereddüte yol açacağının düşünülmemesi ve hükmedilen alacakların net mi brüt mü olduğunun hükümde açıkça belirtilmemesi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, 07/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9025, Karar No: 2014/3349, Tarih: 30.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9025 E.  ,  2014/3349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 38. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2013 (Ek Karar: 19.09.2013)

NUMARASI : 2012/49-2013/110

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı temyiz talebinin süre yönünden reddine ilişkin ek karara yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalının işlettiği otelde 21-28 Ekim tarihleri arası için 59 kişilik rezervasyon yaptırdığını ve ön ödeme olarak 4.500 Euro ödediğini, davalının otele girişten 12 gün önce rezervasyonu iptal ettiğini, bunun üzerine müvekkilinin 9.500 Euro daha fazla ödeyerek yeni bir otel tuttuğunu, ayrıca müşterilerinin memnuniyetsizliğini giderebilmek için hediyeler dağıttığını, çeşitli ikramlar yaptığını ve onları restauranta götürmek zorunda kaldığını, bu işler için de 16.700 Euro para harcadığını, ayrıca rezervasyon iptalinden dolayı prestij kaybına uğradığını ileri sürerek, 4.500 Euro'nun ödeme tarihinden itibaren, 26.150 Euro maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın, dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının geçerli olmayan nedenlerle akdi tek taraflı olarak feshettiğini, istenen tazminatın çok yüksek olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının geçerli olmayan nedenlerle akdi tek taraflı olarak feshettiğini, istenen tazminatın çok yüksek olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabülü ile 4.500 Euro peşin ödenen ücret ve 9.450 Euro bir başka otel tutulmuş olması nedeniyle ortaya çıkan fiyat farkı olmak üzere toplam 13.950 Euro'nun davalıdan tahsiline, diğer istemlerin reddine daire verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 21.11.2011 tarih ve 2010/4281 E., 2011/15568 K. sayılı ilamıyla, davacı tarafça, yeni bir otel rezervasyonu yaptırmak suretiyle 9.450 Euro fazla ödemede bulunulduğu iddia edilmiş ise de, davalı yan ile yapılan rezervasyonun şartları, oda fiyatları, konaklama koşulları belli olmadığı gibi, zarara yönelik ibraz edilen faturada da kaç oda ve kişi için tanzim edildiği, hangi hizmetlerin verildiği, konaklama süresinin aynı olup olmadığı hususlarının anlaşılamadığı, dolayısıyla, bilirkişi raporunda yapılan hesabın neye dayandığının açık ve denetime elverişli olmadığı, bu durumda davalı tarafın itirazlarını da karşılar şekilde ve gerekirse taraflar isticvap olunduktan sonra, zarar hesabının ne şekilde yapıldığına dair, Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde ek rapor alınmak suretiyle hüküm kurulması gerektiği belirtilerek bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada alınan ek bilirkişi raporuna göre, davalının işlettiği otelde 24-28 Ekim tarihleri arası için 50 oda, 21-28 Ekim tarihleri arası için 9 oda sayısı üzerinden anlaşma yapıldığı, bu otelde kalınsaydı toplam 26.200 Euro ödenmesi gerekeceği, Conrad otelde ise 24-28 Ekim tarihleri arası için 48 oda, 21-28 Ekim tarihleri arası için 10 oda sayısı üzerinden anlaşma yapıldığı ve anılan otele toplam 36.060 Euro ödeme yapıldığı, aradaki fiyat farkının davacının zararını teşkil ettiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 13.950 Euro'nun 21.10.2008 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, 19.09.2013 tarihli ek kararla, temyiz dilekçesinin 15 günlük temyiz süresi geçtikten sonra 04.09.2013 tarihinde yapılmış olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemenin, hükmü temyiz eden davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin 19.09.2013 tarihli ek kararı, özellikle gerekçeli kararın 19.08.2013 tarihinde davalı vekilince bizzat tebliğ edilmiş bulunmasına göre, usul ve yasaya uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle, 19.09.2013 tarih ve 2012/49 E., 2013/110-1 K. sayılı ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

Ek kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemenin, hükmü temyiz eden davalı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin 19.09.2013 tarihli ek kararı, özellikle gerekçeli kararın 19.08.2013 tarihinde davalı vekilince bizzat tebliğ edilmiş bulunmasına göre, usul ve yasaya uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle, 19.09.2013 tarih ve 2012/49 E., 2013/110-1 K. sayılı ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 19.09.2013 tarih ve 2012/49 E., 2013/110-1 K. sayılı ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/425, Karar No: 2015/504, Tarih: 16.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/425 E.  ,  2015/504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ölümünden sonra muris haksahibinin banka hesabından çekilen aylıklarının tahsili için yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Görev konusu, kamu düzeniyle ilgili olup, mahkemelerce, yargılamanın her aşamasında re'sen ele alınması gereken bir husustur.

İş Mahkemeleri, 5521 s. Kanunla kurulmuş olan istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. 5510 s. Kanunun 101 inci maddesi, bu Kanunun uygulanmasından doğan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceğini kurala bağlamıştır.

Somut olayda, mahkemenin görevini belirlerken, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hangi hukuki sebebe dayandığına bakmak gerekir.

Uyuşmazlık, murisin vefatından sonra banka kartı vasıtasıyla çekilen aylığının tahsilinden kaynaklanmaktadır. Söz konusu fiil, ceza hukukunda Türk Ceza Kanununun “Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması” başlıklı 245. maddesinde müeyyideye bağlanmış olup, anılan maddede başkasına ait bir banka veya kredi kartını kullanarak yarar sağlamak hususu cezalandırılmıştır. Özel hukuk alanında ise; davanın, somut olayın özelliğine göre, sebepsiz zenginleşme ya da haksız fiilden kaynaklandığı kabul edilebilir. Bu hukuki sebeplerden herhangi birine dayanılması imkan dahilinde olup, bu durumda hakların yarışmasından (telahukundan) bahsedilir.( Andreas von Tuhr, Borçlar Hukukunun Umumi Kısmı, C.Edege Çevirisi 1983, Sahife 452 ve 453;, Dr. S.Reisoğlu Sebepsiz İktisap Davasının Genel Şartlan 1961 sahife 42 ve sonrası, Fikret Eren.; Borçlar Hukuku Genel Hükümler, C. III, 4. B., İstanbul,1994, sayfa 14)

Yukarıda belirtilen hukuki ve fiili durumlar ışığında, somut olayda, uyuşmazlığın, haksız fiilden kaynaklandığı, sosyal güvenlik hukukundan kaynaklanmadığı belirgin olup, bu yönde, davada 5510 s. Kanunun uygulama yeri bulunmadığı gibi, uyuşmazlığın 5510 s. Kanunun uygulanmasından kaynaklandığını ortaya koyacak başka bir hüküm de mevcut değildir. Bu nedenle, davanın İş Mahkemesinde değil, genel mahkemede görülmesi gerekir.

O hâlde, davacı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3978, Karar No: 2019/10215, Tarih: 17.12.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/3978 E.  ,  2019/10215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, davalı ... tarafından duruşmasız, davalı ... Çankaya tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; daha önceden belirlenen 17/12/2019 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; davacılar vekili Av.... ile davalı ... vekili Av.... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.037 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacılara verilmesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6165, Karar No: 2017/576, Tarih: 31.01.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/6165 E.  ,  2017/576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1,00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, kaldı ki; olaydan önce, 11/06/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanuun’un “1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” şeklindeki 48/6. maddesine göre 1,00 promilin üzerinde alkol veya uyuşturucu madde alınması sonrası araç kullanılmasının atılı suçun oluşması için yeterli olduğu anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; aracı ile seyir halinde iken yol kontrolünde yapılan alkol ölçümünde 1.59 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA; 31.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5286, Karar No: 2017/10515, Tarih: 03.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/5286 E.  ,  2017/10515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Mal Paylaşımı-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından velayet, kişisel ilişki, vekalet ücreti ve ziynet alacağının kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece ortak çocuk ile babası arasında kişisel ilişki kurulurken çocuğun 5 yaşını doldurmadan öncesi ve sonrası ayrı ayrı düzenlenerek, kademeli bir kişisel ilişki düzenlemesi yapılmıştır. Değişen koşullara göre, çocuğun yaşı, eğitim ve sağlık durumları gözetilerek kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi ileriki yıllarda her zaman istenebilir. Ayrıca, çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişki babalık duygularım tatmin etmeye elverişli ve yeterli değildir. Velayeti davacı anneye bırakılan ortak çocuk ile baba arasında, daha uygun süreli ve yatılı kalacak şekilde kişisel ilişki kurmak gerekir. Kişisel ilişki kurulmasına yönelik hüküm kurulurken, gelecek yıllardaki koşullar önceden bilinemeyeceğinden, şimdiden ortak çocuk ile davalı- karşı davacı baba arasında kademeli bir şekilde kişisel ilişki düzenlenmesi ve kişisel ilişki süresinin yeterli olmaması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

3- Davacı-karşı davalı kadının ziynet alacağı davasında reddedilen kısım üzerinden davalı-karşı davacı erkek yararına karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre vekalet ücreti tayin ve takdir edilmemesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukanda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.10.2017 (Salı)