muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19831, Karar No: 2016/94, Tarih: 13.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/19831 E.  ,  2016/94 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/07/2013

NUMARASI : 2012/587-2013/327

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın görevsizlik nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; K. Mh. Ö. E. Mevkii Platin Sok. No:5 Pendik adresindeki gayrimenkulün dış cephe ve çatısının yaptırıldığını, davalının payına düşen 13.307,00 TL'yi ödememesi üzerine dava konusu icra takibinin başlatıldığını, davalının takibe haksız itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; dava konusu binada kat mülkiyeti ve buna göre bina yönetimi oluşturulmadığını, binada apartman yönetiminin mevcut olmadığını, davacının da yönetici olmadığını, binadaki işlerin yapılması hususunda kat malikleri tarafından davacıya herhangi bir yetki verilmediği, davacının yaptığını iddia ettiği işleri kendi başına ve kendi isteği doğrultusunda yaptığını, bu nedenle borçları olmadığından haksız davanın reddine ve davacı aleyhine kötüniyet tazminatına karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; ana gayrimenkulde yapılan ortak yerlere ilişkin giderler açısından uyuşmazlığın 634 sayılı kat maliki kanunundan kaynaklandığı, söz konusu yasanın geçici 1.maddesi gereğince bu kanundan kaynaklanan uyuşmazlıkların Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiğinin düzenlendiği gerekçesiyle, davanın görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık, tarafların malik oldukları gayrimenkulün dış cephe ve çatısının davacı tarafından yaptırılması nedeniyle, davalının payına düşen bedelin tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi, belgelerden ve özellikle tapu kayıtlarının incelenmesinden, davaya konu taşınmaz üzerinde kat mülkiyeti veya kat irtifakı tesis edilmediği anlaşılmaktadır.

Buna göre, olayda Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerinin uygulanması mümkün olmadığından, uyuşmazlığın çözümü genel mahkemelerin görevi içerisindedir.

Hal böyle olunca, mahkemece; işin esasına girilerek oluşacak sonuç dairesinde hüküm tesisi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, doğru görülmemiştir.

Buna göre, olayda Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerinin uygulanması mümkün olmadığından, uyuşmazlığın çözümü genel mahkemelerin görevi içerisindedir.

Hal böyle olunca, mahkemece; işin esasına girilerek oluşacak sonuç dairesinde hüküm tesisi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15004, Karar No: 2013/26488, Tarih: 30.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/15004 E.  ,  2013/26488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçedeki kabul ve değerlendirmede eylemin mahkemece ''haksız yere elde bulundurulan anahtarla kilit açmak suretiyle hırsızlık'' olarak kabul edildiğinde duraksama bulunmaması karşısında sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde uygulama maddesinin TCK'nın 142/1-d olarak yazımı mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre sanık ...'in temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16927, Karar No: 2024/1039, Tarih: 07.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/16927 E.  ,  2024/1039 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/988 E., 2020/1170 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz talebinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.02.2016 tarihli iddianamesi ile temyizin kapsamına göre kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 29.11.2019 tarihli kararı ile, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nin, 16.10.2020 tarihli ilamı ile, katılan Bakanlık vekilinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna yönelik sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine dair istinaf istemi yerinde görülmediğinden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi; mağdurenin 1 saat süreyle sanıktan kurtulmaya çalıştığını, sanığın annesine bakmak için dışarı çıkması üzerine mağdurenin balkona çıkıp polislerden yardım istediğini, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğuna yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın 15.12.2015 tarihinde eşi olan mağdureyi tehdit etmesi sebebiyle mağdurenin, sanığın annesi olan Hatun'u telefonla arayarak, sanığın ruhsal sağlığının kötüleştiğinden söz ederek yanına çağırdığı, sanığın annesinin, gelini olan mağdurenin yaşadığı eve geldiği, 16.12.2015 gecesi uyudukları sırada, sanığın gece vakti kalkarak mağdureyi uyandırdığı ve eşine hitaben zina yaptığı için dilini keseceğini söylediği, elindeki bıçağı eşi mağdure İpek'in boğazına ve koluna vurarak darp ettiği, sonrasında mağdurenin, sanığı sakinleştirmek amacıyla annesinin evden dışarı çıktığını gidip bakması gerektiğini söyleyerek, sanığın evden çıkmasını sağlayıp balkona çıktığı ve tesadüfen evin önünden geçen polisleri görüp yardım istediği bu suretle sanığın atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Mağdure hakkında, 19.01.2018 tarihli Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulundan alınan rapora göre, yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek düzeyde olduğu; Adli Tıp Kurumunun 21.08.2019 tarihli raporuna göre ise, yüzünde sabit iz niteliğinde yaralanmasının bulunmadığı tespit edilmiştir.

3. Sanık hakkında 23.11.2016 tarihli Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan alınan rapora ve Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan alınan rapora göre, sanığın suç tarihinde işlediği suçlara ilişkin olarak cezai sorumluluğunun tam olduğu belirtilmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetine yeterli ölçüde delil bulunmadığından bahisle beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesinin, sanık hakkında kişiyi hürriyetiden yoksun kılma suçundan kurulan beraat hükmüne ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir.

IV.GEREKÇE

1. Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler, mağdurenin aşamalardaki anlatımları, sanık savunması, adli raporlar ve tüm dosya kapsamına göre, mağdure İpek'in , sanık tarafından hürriyetinin kısıtlandığına dair mahkûmiyete yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesinin kabulünde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.10.2020 tarihli kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesi ile 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5070, Karar No: 2009/8912, Tarih: 14.07.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/5070 E.  ,  2009/8912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.05.2004 gününde verilen dilekçe ile Türk Medeni Kanununun 724.maddesince temliken tescil, ikinci kademedeki istek tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 22.07.2008 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 14.07.2009 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av....ile karşı taraftan bir kısım davalılar vekili Av.... ve Av.... ile müdahil vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafların sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 3968 ve 3964 parsel sayılı taşınmazların Türk Medeni Kanununun 724.maddesi uyarınca temliken tescil, ikinci kademedeki istek ise 3968, 3964, 3967 ve 3965 sayılı parsellerde yapılan imalat bedellerinin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre davalı arsa sahiplerinden tahsili istemlerine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Türk Medeni Kanununun 724.maddesine dayalı temliken tescil istemi reddedilmiş, davacının ikinci kademedeki isteği olan tazminat talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmamıştır.

Hükmü, davacı kooperatif temyiz etmiştir.

Gerçekten, bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır. Öncelikli koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

Türk Medeni Kanununun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü, bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

Somut olayda, davacının 3968, 3965, 3967 ve 3965 parsel sayılı taşınmazların malikinin davalılar olduğunu bildiği halde, bu parseller üzerinde bazı imalatlar yaptığı ve bu şekilde hak iddiasında bulunmaya kalkıştığı, kısaca iyiniyetli olarak kabulüne olanak bulunmadığı dosyada toplanan delillerle sabittir. Mahkemenin, bu saptamayı gözeterek davacı kooperatifin Türk Medeni Kanununun 724.maddesine dayalı temliken tescil talebini reddetmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davadaki ikinci kademedeki istek, dava konusu parseller üzerine yapılan imalat bedellerinin sebepsiz zenginleşmeye dayalı olarak tazminine ilişkindir. Hukukumuzda bir davanın kademeli olarak açılmasını engelleyen yasal bir neden bulunmamaktadır.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden, davalı arsa sahipleri ile dava dışı ... arasında 3968, 3964, 3967 ve 3965 sayılı parseller üzerine arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiği, 3967 ve 3965 sayılı parseller üzerindeki inşaatın arsa sahiplerine, 3968 ve 3964 sayılı parseller üzerindeki inşaatın ise yükleniciye bırakılmasının kararlaştırıldığı, bu parseller üzerindeki binanın tamamlandığı ve davacı kooperatif tarafından işgal edildiği, 3965 ve 3967 parsellerdeki inşaatın ise yapılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin 2001/681 esasında 21.09.2001 tarihinde açılan dava sonucu davalı arsa sahipleri ile yüklenici ... arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi feshedilmiştir. 05.04.1994 tarihli sözleşme 21.09.2001 tarihinde açılan dava ile feshedildiğinden, kural olarak bu tarihe kadar yapılan imalatın dava dışı yüklenici ... tarafından meydana getirildiğinin kabulü gerekir. Dolayısı ile davacı kooperatifin bu tarihe kadar yapılan imalat sebebiyle arsa sahiplerinden bir talepte bulunma yetkisi yoktur. 21.09.2001 tarihine kadar yapılan imalattan ötürü arsa sahiplerinden istektir bulunacak kişi dava dışı yüklenici ...’dir. Ne var ki, 21.09.2001 tarihinden sonra dava konusu taşınmazlar üzerindeki inşaata davacı kooperatifin bazı ilave imalat yaptığı da dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Bu anlatılanlara göre mahkemece yapılması gereken iş, yerinde yeniden keşif yapılarak ve dosyada mevcut 21.09.2001 tarihine en yakın inşaatın getirildiği fiziki seviyeyi belirleyen bilirkişi raporlarından yararlanarak, dava tarihine kadar davacı kooperatif tarafından yapıldığı saptanan ilave işleri belirlemek, şayet bunlar davalıların malvarlığında artı değer meydana getirecek imalatlar ise bedelini davalı arsa sahiplerinden tahsil etmek olmalıdır. Davadaki ikinci kademedeki istek hakkında olumlu ya da olumsuz hüküm kurulmaması açıklanan tüm bu nedenlerle bozmayı gerektirir.

Kabule göre de; harcın eksik tutarda iadesine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2.bent uyarınca BOZULMASINA, 625,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 14.07.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17231, Karar No: 2009/19379, Tarih: 10.11.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/17231 E.  ,  2009/19379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 60.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.10.11.2009 (Salı)

Davalı koca tarafından haysiyetsiz hayat sürme sebebiyle boşanma davası (TMK. md.163) açıldığı, davalının haysiyetsiz hayat sürmesi ve davacının da karısının geçimiyle ilgilenmemekle kusurlu olduğundan eşit kusur sebebiyle tarafların boşanmalarına karar verilip davacı kadına yoksulluk nafakası verildiği ve hükmün değerli çoğunluk tarafından onandığı konusunda aramızda bir çekişme yoktur.

Çekişme nedir?

Haysiyetsiz hayat sürme nispi bir boşanma sebebidir. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma-3, Ankara-2008,S.108)

Çekilmezlik koşulunu somut olaya göre hakim takdir edecektir. (GENÇCAN, Boşanma-3, s.158) ../..

-2-

Toplanan delillerle davalı kadının evlenmeden önce on yıla yakın süredir davacı koca tarafından temin edilen erkeklerle birlikte olduğu ve kazandıkları parayı da birlikte harcadıkları, evlenmeden sonra eşinden para isteyen davalı kadına, davacı kocanın “İşe çık param yok” diye cevap verdiği anlaşılmaktadır.

Açıkladığım sebeplerle çekilmezlik koşulu (GENÇCAN, Boşanma-3,s.157) gerçekleşmemiş iken davanın kabulüne karar verilmesi isabetli değildir.

Haysiyetsiz hayat sürme aynı zamanda özel bir boşanma sebebidir. (GENÇCAN.Boşanma-3.s-105) Özel boşanma sebebi olarak gösterilen olgunun gerçekleşmesi boşanma davasının kabul edilmesi için yeterlidir.

Açıkladığımız sebeplerle davacı kocanın eşit kusurlu kabul edilerek davalı kadın yararına yoksulluk nafakası verilmesi ise kabul şekli bakımından isabetli değildir.

Değerli çoğunluğun farklı düşüncesine bu gerekçelerle katılma olanağım bulunmamaktadır.
Yargıtay — Esas No: 2008/19513, Karar No: 2008/17669, Tarih: 23.12.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/19513 E.  ,  2008/17669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Elazığ 1.Aile Mahkemesi

TARİHİ :14.05.2008
Yargıtay — Esas No: 2018/1891, Karar No: 2019/2842, Tarih: 14.03.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/1891 E.  ,  2019/2842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı erkek, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanun'un 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalı erkeğin adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı erkeğin eşine fiziksel şiddet uyguladığı vakıasının ispatlanamadığı, bu nedenle erkeğe kusur olarak yüklenmeyeceği, ancak erkeğin kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlarına göre, yine de tamamen kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalıya yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 14.03.2019 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2008/20717, Karar No: 2010/4905, Tarih: 25.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/20717 E.  ,  2010/4905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, ulusal bayram, genel

tatil, kötüniyet tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı şirketin yedek parça stoklarında eksiklikleri bahane ederek hizmet sebebiyle emniyeti suistimal suçundan dolayı davacının da aralarında bulunduğu 10 işçiyi şikayet ettiğini, şikayet edilen Aykut ve Mete isimli iki sanığın suçlarını ikrar ettiklerini, yargılama sonucu kendisinin beraatine karar verildiğini beyanla yukarıdaki alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, şirket bilgisayar kayıtlarında oynama yapılarak bazı yedek parçaların dışarı çıkarılarak piyasaya satıldığını, şirketin zarara uğratıldığını, davacı hakkında delil yetersizliğinden dolayı beraat kararı verildiğini, davacının polis ifadesinde işçi sanık Mete tarafından kendisine bir kutu verildiğini ve bu kutuyu sanığın arabasına koyduğunu, bu olayın kendisine duyulan güveni sarstığını, davacı hakkında kuvvetli şüpheler bulunması nedeniyle ceza almasa bile fesihin haklı olduğunu, fazla çalışma ve genel tatil alacakları bulunmadığını, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; Davacının beraat etmiş olması dolayısıyla işyerinin güvenliğini sarsıcı bir eylemin davacıya yükletilemeyeceği ve sözleşmenin işveren tarafından haksız olarak fesh edildiği sonucuna varılarak kıdem ve ihbar tazminatı kabul edilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Yine aynı maddenin II. bendinin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkanı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkanı tanımaktadır.