muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26770, Karar No: 2015/30931, Tarih: 03.11.2015

Alacağın belirsiz olması halinde alacaklı, belirsiz alacak davası açabileceği gibi kısmi dava olarak da alacağın tahsilini talep edebilir.

Dava dilekçesinde alacağın belirsiz olduğundan söz edilmiş olsa da, kısmi dava açıldığının ifade edilmesi halinde davanın türünün kısmi dava olarak kabulü gerekir. Zira alacak belirsiz ise kısmi dava yoluyla alacağın istenmesine engel bir durum yoktur. Bu ihtimalde kısmi dava ancak talep edilen kısım itibarıyla zamanaşımını keser. Yargılama ile alacağın belirlenen kalan kısmı ıslah veya ek dava ile talep edildiğinde arttırılan miktarlar bakımından faiz başlangıcı -kural olarak- talep tarihidir. Bu nedenle davanın türünün belirsiz alacak davası veya kısmi dava oluşunun sonuçları farklı olup, tereddüt halinde hakim tarafından bu husus davacıya açıklatılmalı ve davanın türü ön inceleme tutanağına yazılarak tahkikat aşamasına geçilmelidir.

Belirsiz alacak davası ise mevcut yasal düzenleme çerçevesinde üç değişik şekilde açılabilir. Eda (tahsil talebi ile) davası niteliğinde belirsiz alacak davasının açılabileceği HMK’nun 107. maddesinin 1. ve 2. fıkralarında öngörülmüştür. Tespit niteliğinde belirsiz alacağı tespit davası ise aynı maddenin 3. fıkrasına dayanmaktadır. Maddenin gerekçesine göre ise alacaklı kısmi eda külli tespit davası da açabilir. Her bir dava türünün farklı özellikleri bulunmaktadır.

Tahsil talepli belirsiz alacak davasında, alacaklı belirleyebildiği miktarı davaya konu etmelidir. Bu konuda rastgele bir miktarı talep etmesi doğru olmaz. Örneğin, işveren ve Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarında 10 yıl ve asgari ücretten hizmeti görünen bir işçi, çalışma süresini 12 yıl ve ücretini net 2.000,00TL olarak açıklamak suretiyle kıdem tazminatıyla ilgili belirsiz alacak tahsil davası açabilir. Bu davada, kayıtlarda geçen süre ve asgari ücrete göre belirlenebilen miktar talep edilmelidir. Başka bir anlatımla tahsil amaçlı belirsiz alacak davasında alacaklı belirleyebildiği kadarıyla bir hesaplama yapmalı ve bu miktarı talep etmelidir. Dava dilekçesinde şimdilik kaydıyla farazi bir miktar (100,00TL) gösterilmesi halinde,davanın, tahsil amaçlı belirsiz alacak davası olarak kabulü doğru olmaz.

Tahsil amaçlı belirsiz alacak davasında, işverenin vereceği cevap, ön inceleme aşamasında bu yönde uzlaşı veya tahkikat aşamasında belirsizlik ortadan kalktığında, 107/2. maddeye göre davacı miktarı arttırabilir ve alacağın tümünün tahsilini talep edebilir. Bu aşamada iddianın genişletilmesi yasağı devreye girmez.

HMK’nun 107. maddesinin gerekçesine göre, alacak belirli hale geldiğinde artırım, sadece bir kez yapılabilir. İkinci kez artırım yapılmak istenirse, iddianın genişletilmesi yasağı ile karşı karşıya kalınır.

HMK’nun 107. maddesinin gerekçesine göre, alacak belirli hale geldiğinde artırım, sadece bir kez yapılabilir. İkinci kez artırım yapılmak istenirse, iddianın genişletilmesi yasağı ile karşı karşıya kalınır.

Tahsil talepli belirsiz alacak davasında, dava tarihinde alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 157. maddesi uyarınca, dava süresince tarafların yargılamaya ilişkin her işleminden veya hâkimin her kararından sonra zamanaşımı yeniden işlemeye başlar. Bu nedenle yargılama sırasında alacağın zamanaşımına uğradığından söz edilemeyeceğinden, davacının talep artırım dilekçesi üzerine ileri sürülen zamanaşımı definin de sonuca bir etkisi olmaz.

Tahsil talepli belirsiz alacak davasında faiz başlangıcı, davadan önce temerrüt söz konusu değilse dava tarihi olmalıdır. Alacak belirlendikten sonra arttırılan kısım için faiz başlangıcı temerrüt ya da dava tarihidir. Belirtmek gerekir ki, belirsiz alacak davasının alacaklıya sağladığı bütün imkanlar bir tek tahsil amaçlı belirsiz alacak davasında ortaya çıkar.

Belirsiz alacak davasının tespit davası olarak açılabileceği HMK’nun 107/3. maddesinde kabul edilmiş olmakla, davanın miktar belirtmeden açılması da imkan dahilindedir. Bu halde hukuki yarar yokluğu ile ilgili tartışmalara mahal vermemek için, 107. maddenin son cümlesinde, belirsiz alacak davasının tespit davası olarak açılmasında hukuki yararın bulunduğu ifade edilmiştir.

Belirsiz alacak davasının tespit davası olarak açılabilmesinin en önemli sonucu, belirsiz alacak tespit davasının da alacağın tamamı için zamanaşımını kesmesidir. Bu husus, 107. maddenin gerekçesinde açıklanmıştır.

Belirsiz alacak davasının tespit davası olarak açılmasının ardından, alacağın yargılama sırasında belirlenmesi üzerine HMK’nun 107/2. maddesine göre miktarın arttırılması mümkün değildir. Zira sözü edilen hüküm, belirsiz alacak davasının miktar belirtilmesi yoluyla eda davası biçiminde açılması halinde uygulama alanı bulabilir. Ancak belirsiz alacak tespit davasında yapılan yargılama ile alacak belirlendikten sonra, davanın tamamen ıslahı suretiyle alacağın tahsili talep edilebilir.

Belirsiz alacak davasının tespit davası olarak açılması ve ardından ıslahla eda davasına dönüştürülmesinin, davanın belirli bir miktar üzerinden açılmasından farkı, faiz başlangıcı noktasında kendisini gösterir. Belirsiz alacak davası tespit davası olarak açıldığında faiz başlangıcı, alacakların rakam olarak talep edildiği ıslah tarihi olmalıdır. Belirsiz alacak davası ile kesilmiş olan zamanaşımı yargılama sırasındaki işlemler ve hakimin her kararı ile kesileceğinden ıslaha karşı ileri sürülen zamanaşımı defi sonuca etkili değildir.

HMK 107. maddesinin gerekçesine göre belirsiz alacak davasının, kısmen eda davasıyla birlikte külli tespit davası olarak da açılabilmesi imkan dahilindedir. O halde belirsiz alacak davasında bir miktarın tahsili yanında, kalan tutarın tespiti istenebilecek ve yargılama sırasında belirlendiğinde kalan miktar da talep edilebilecektir.

Bunun tam eda davasından farkı, belirlenebilen miktarın talebi yerine, kısmi bir miktarın istenebilmesidir. Örneğin belirsiz bir alacak için alacaklı tarafından belirsiz alacak davası açıldığında ve 100,00TL için tahsil, kalan miktarı için ise alacağın tespiti istendiğinde kısmi eda külli tespit davasından söz edilir. Zira alacaklı işveren veya resmi kurum kayıtlarında geçen belirleyebildiği miktarı davaya konu etmek yerine, farazi bir miktar için talepte bulunmuştur. Sözü edilen davanın kısmi davadan farkı ise, alacaklının kısmi dava açtığını belirtmeksizin belirsiz alacak davasından söz ederek taleplerde bulunmasına dayanır. Yukarıda açıklandığı üzere belirsiz bir alacak için alacaklının açıkça kısmi dava açtığını belirterek talepte bulunması veya belirsiz alacaktan söz edilmeksizin kısmi taleplerde bulunulması halinde davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul edilir.

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Yargılama sırasındaki işleminden veya hâkimin her kararından sonra yeniden işlemeye başlayacağından yargılama sırasında alacağın zamanaşımına uğradığından söz edilemez. Bu nedenle yargılama sırasında arttırılan taleplere karşı yapılan zamanaşımı defi sonuca etkili değildir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmın sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Somut olayda, davacı kısmi eda külli tespit davası açmıştır. Mahkemece davaya konu edilen alacağın dava tarihinden, alacağın kalan kısmının talep edildiği tarihten itibaren faize hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin, fazla çalışma. genel tatil ücret alacaklarının tamamına dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 Sayılı HMK’nun geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının ikinci,üçüncü, dördüncü ve beşinci bentlerinin çıkarılarak yerlerine

"2-Davacının 2.407,34 TL net ihbar tazminatından, 50,00 TL'sinin dava tarihinden, 2.357,34 TL'sinin talebin artırıldığı 16.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının ikinci,üçüncü, dördüncü ve beşinci bentlerinin çıkarılarak yerlerine

"2-Davacının 2.407,34 TL net ihbar tazminatından, 50,00 TL'sinin dava tarihinden, 2.357,34 TL'sinin talebin artırıldığı 16.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

3-Davacının 418,48 TL net yıllık ücretli izin alacağından, 50,00 TL'sinin dava tarihinden, 368,48 TL'sinin talebin artırıldığı 16.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4- Davacının bilirkişi tarafından hesaplanan 421,92 genel tatil ücret alacağından takdiren %25 hakkaniyet indirimi yapılarak 316,44 TL net genel tatil ücret alacağından, 50,00 TL'sinin dava tarihinden, 266,44 TL'sinin talebin artırıldığı 16.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5-Davacının bilirkişi tarafından hesaplanan 4.912,50 TL fazla çalışma ücret alacağından takdiren %25 hakkaniyet indirimi yapılarak 3.684,38 TL net fazla çalışma ücret alacağından, 50,00 TL'sinin dava tarihinden, 3.634,38 TL'sinin talebin artırıldığı 16.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine," paragraflarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 03.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15078, Karar No: 2014/25917, Tarih: 02.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/15078 E.  ,  2014/25917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal” olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü ya da reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Öte yandan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3.maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga1086 sayılı Kanun 26/09/2014 tarih ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 433.madde hükmü gereğince tarafların kararın temyiz edildiğinden haberdar edilmeleri ve katılma yoluyla temyiz talebinde bulunma haklarını kullanmaları için temyiz dilekçelerinin de diğer tarafa tebliğ edilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre, gerekçeli kararın taraflara tebliğ edildği buna karşılık temyiz eden davalılar vekillerinin sunduğu temyiz dilekçelerinin davacılar vekiline tebliğ edilmediği anlaşıldığından; temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/56, Karar No: 2006/6606, Tarih: 01.05.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/56 E.  ,  2006/6606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Tekirdağ l. Asliye Hukuk ( Aile ) Mahkemesi

SONUÇ: Temyiz edilen kararın gösterilen nedenlerle BOZULMASINA,  bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,  temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere   oybirliğiyle karar verildi.  01.05.2006 pzt.
Yargıtay — Esas No: 2021/5591, Karar No: 2022/127, Tarih: 17.01.2022

**2. Hukuk Dairesi         2021/5591 E.  ,  2022/127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil-Mümkün Olmaması Halinde Değer Artış Payı-Katılma Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Davalı erkek, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340 ıncı maddelerinde düzenlenmiş olup aynı Kanunun 336/3 üncü maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve 337/1 inci madde uyarınca da duruşma yapmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalı kadının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı erkeğin temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalı erkeğe yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oy birliğiyle karar verildi. 17.01.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2010/16151, Karar No: 2012/6666, Tarih: 24.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/16151 E.  ,  2012/6666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

MAHKEMESİ : KIRIKHAN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ'NİN

Taraflar arasında görülen davada Kırıkhan Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.07.2010 tarih ve 2009/417-2010/458 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi bır kısım davacılar tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen kararın, bir kısım davacılar vekili Av. ... tarafından temyizi üzerine dosyanın yapılan incelemesinde, mahkemece asıl dava ile birlikte birleşen 2009/418, 2009/584, 2009/477 Esas sayılı dosyalar ile birleşen Hatay 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/289 Esas sayılı dosyası hakkında da hüküm kurulmuş olmasına rağmen dosya içerisinde yalnızca birleşen 2009/418 Esas sayılı dosyanın bulunduğu görülmüştür. Bir kısım davacılar vekilinin temyiz isteminin de birleşen 2009/477 Esas sayılı dosya ile Hatay 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/289 Esas sayılı dosyalarına yönelik olduğu dikkate alındığında, temyiz incelemesinin yapılabilmesi için yukarıda esas numaraları belirtilen birleşen dava dosyalarının esas dosya içerisine konulması ve bundan sonra Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle,dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/33801, Karar No: 2012/17176, Tarih: 29.08.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/33801 E.  ,  2012/17176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

...

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin 08.11.2010 günü sanığın yüzüne karşı verilen hükmü, 07.04.2011 günlü dilekçesiyle temyiz ettiği anlaşıldığından, yasal süresinden sonraki temyizi nedeniyle, sanık müdafiinin temyiz talebinin CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın incelenmeksizin mahalline TEVDİİNE, 29.08.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3362, Karar No: 2023/9543, Tarih: 05.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/3362 E.  ,  2023/9543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1227 E., 2022/3128 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının 02.05.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında atılı

suçtan dava açılmıştır.

2.İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.01.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan mahkumiyet kararı verilmiştir.

3-Sanık müdafinin istinaf talebi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 21.12.2022 tarihli kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği, dava zamanaşımının dolduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine şayet beraat kararı verilmeyecekse alt sınırdan gerekçesiz uzaklaşıldığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1-Dava konusu olay, sanığın, uyuşturucu madde ticareti suçundan başlatılan soruşturmada, Narkotik Suçlar Büro Amirliği görevlilerince alıcı görünümünde görüştükleri sırada, paltosundan tabancasını çıkartarak görevlilere doğrultması üzerine görevlilerce etkisiz hale getirilerek suça konu tabanca ve eklerinin ele geçirildiği iddiasına ilişkindir.

2-İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürülüğünce düzenlenen 21.01.2011 tarihli ekspertiz raporunda, inceleme konusu tabancanın 6136 sayılı Kanun kapsamında taşınması ve bulundurulması yasak niteliğe haiz vahim nitelikteki silahlardan olduğu belirtilmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Atılı suçun sabit olduğu kabul edilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Hükümde hukuka aykırılık görülmediğinden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

6136 sayılı Kanunun 13 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen suçun cezasının alt sınırının 500 gün adli para cezası olduğu halde 60 gün adli para cezası üzerinden ceza verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Atılı suçun sabit olduğu kabul edilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Hükümde hukuka aykırılık görülmediğinden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

6136 sayılı Kanunun 13 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen suçun cezasının alt sınırının 500 gün adli para cezası olduğu halde 60 gün adli para cezası üzerinden ceza verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-6136 sayılı Kanunun 13 üncü maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen suçun üst sınırının 8 yıl olması karşısında zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmış, hükümde, ceza miktarı itibariyle yasal şartları oluşmayan 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası ile 5237 sayılı Kanun'un 50 ve 51 inci maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin bu hususlara ilişkin temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2-Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen ekspertiz raporu, sanığın inkara dayalı savunması ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, atılı suçun sabit olduğuna dair mahkeme kabulünde isabetsizlik görülmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri hususu dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 21.12.2022 tarihli kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştiri hususu dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10913, Karar No: 2013/14225, Tarih: 21.10.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/10913 E.  ,  2013/14225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYIT DÜZELTİMİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, murisi adına kayıtlı bulunan 6984 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydındaki ... olarak görünen muris baba adının .. olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kadastro çalışmaları sırasında yanlış tespit yapıldığı gerekçesi ile davanın kabulü ile tapu kaydının baba adı hanesinin düzeltilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

, 21.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.