muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/13191, Karar No: 2025/1230, Tarih: 03.02.2025

Ğ-Mevcut ilaca ilişkin emsal dosyalardan alınan bir kısım hasta bazlı bilirkişi (tıbbi otorite) raporlarında, "...bazı hastalarda yanıt alınırken, bazı hastalarda yanıt alınmadığını, bir kısım hastalarda hiç fayda sağlamadığından hayati önemi haiz olmadığını (Prof.Dr.... ... tarafından düzenlenen 1.3.2021 tarihli rapor),... tam bir şifa beklenemeyeceğini, hayati öneme haiz kavramından kasıt hastanın sağlığına tamamen kavuşması ve hastalığın iyileşmesi ise hayati öneme haiz görülmediği (Gazi Üniversitesi Tıbbı onkoloji uzmanları tarafından düzenlenen 4.12.2023 tarihli rapor), ... kullanım dozu ve etkinliği Faz3 klinik çalışmalarda belirlendiği, çalışmada kemoterapiye pembrolizumab eklenmesi karşılaştırıldığında genel sağ kalım avantajı sağladığı (İstanbul Üniversitesi Tıbbı Onkoloji Bilim Dalı Başkanlığı'nın 3.1.2023 tarihli rapor), ....başka seçenek kalmadığı için mevcut tedavinin önerildiğini, yerine kullanılabilecek diğer tedavilerden anlamlı bir fark beklenmediği, bu nedenle bu tedavinin uygulanması tıp kurallarına uygun olmakla beraber zorunlu olmadığı(Adli Tıp 7. İhtisas Kurulu 30.5.2022 tarih 3436 sayılı karar), ....hastada etkisiz olduğu bilinen bir kemoterapi ilacına pembrolizumab eklenmesi ile olumlu sonuç gösteren bilimsel bir veri bulunmadığını, 6 kür tedaviye rağmen sağ kalımın kısa olması (4 ay) nedeniyle ilacın etkisiz kaldığını, ilacın uygulanmasında tıbbı gereklilik bulunmadığı (Tıbbı Onkoloji Uzmanı Prof. Dr....., Prof. Dr. ... ..., Doç. Dr. ... tarafından düzenlenen 20.01.2023 tarihli rapor.), ....PDL-1 düzeyi bilinmeyen veya negatif hastalarda bu tedavi kombinasyonun kullanımına dair bir öneri bulunmadığını(Doç.Dr..... tarafından düzenlenen 19.12.2021 tarihli rapor),.... Metastatik hastalık hayati tehlike arzeden bir klinik olması nedeni ile tedaviyi alması hayati öneme haiz değildir ancak bu tedaviden fayda görmesi bekleneceği( Ankara Üniversitesi Tıbbı Onkoloji Bilim Dalı Başkanlığı'nın 23.5.2023 tarihli raporu),...Faz III Keynote-189 çalışması ile kemoterapiye pembrolizumab eklenmesi, tek başına kemoterapiye göre 12 aylık genel sağ kalım, progresyonsuz sağ kalım (PFS) (8.8'e karşılık 4.9 ay) ve objektif yanıt oranın daha iyi olduğu, tıbben ve fennen hastanın iyileşmesine katkıda bulunacağı,(Pamukkale Üniversitesi Tıbbı Onkoloji Bilim Dalı Başkanlığı'nın raporu), ..

.5.2023 tarihli raporu),...Faz III Keynote-189 çalışması ile kemoterapiye pembrolizumab eklenmesi, tek başına kemoterapiye göre 12 aylık genel sağ kalım, progresyonsuz sağ kalım (PFS) (8.8'e karşılık 4.9 ay) ve objektif yanıt oranın daha iyi olduğu, tıbben ve fennen hastanın iyileşmesine katkıda bulunacağı,(Pamukkale Üniversitesi Tıbbı Onkoloji Bilim Dalı Başkanlığı'nın raporu), ...klinik ve radyolojik olarak akciğer kanseri kabul edildiği, karboplatin, paklitaksel, pembrolizumab tedavisi uygulanmasına rağmen hastalık kontrolü sağlanamadığı, tanı anında patolojik tanısı açısından net olarak akciğer adenokanseri ile uyumlu olmayan hastanın ilgili tedavisi için hayati öneme haiz ve zorunlu olmadığı ve Keytruda ile yapılacak tedavinin bilinen mevcut tedavi yöntemlerine göre daha etkin ve yararlı olmayacağı, (Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi bila tarihli onkoloji heyeti raporu)" belirtilmiş olup bu bağlamda, Kurum tarafından bedeli ödenen ilaçların, hastanın hayatını idame etmesine yönelik asgari düzeyde tedavinin karşılanıp karşılanmadığı, ilaca ilişkin bütün faz çalışmalarının tamamlanıp tamamlanmadığı, hastalığın tedavisinde hayati önemi haiz ve kullanılmasının zorunlu olup olmadığının, dolayısıyla kullanılmasının tıbben ve fennen sigortalının iyileşmesine (tam iyileşme aranmaksızın mevcut durumdan sürekli olarak daha iyi hale gelmesi) katkıda bulunup bulunmayacağının en önemlisi dava konusu ilacın sürekli olarak daha etkin ve daha yararlı olduğunun tıbbi yöntemlerle belirlenerek karar verilmelidir. Bu bağlamda hastalığın uzmanlık alanı olan üniversitelerin tıbbi onkoloji anabilim dalı başkanlığından en az 3 kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.

H-Karar verilirken, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, mevcut tedavi yöntemlerine göre ilacın yan etkilerinin az olması, kısa süreli fayda sağlaması, mevcudun kontrol altında tutulması, yaşam kalitesinin artırılması gibi vs. şeklinde faydasının bulunması durumunda idarenin, kendisine tanınan yasal sınırlar dahilinde her zaman ilaçları SUT kapsamına alabileceği gözetilerek, talebe konu ilaç/ilaçların yargı yolu ile ödenebilmesi için ilacın tıbben ve fennen zorunlu, hayati öneme haiz ve özellikle kısa süreli etkinliğin ötesinde sürekli olarak etkin ve yararlı olması ile birlikte bütün faz çalışmalarını tamamlanmış, tıbbi otoritelerce kabul görmüş bir ilaç olması ve davalı Kurumunun kabul edilebilir itiraz ve çekincelerinin bulunmaması halinde mümkün bulunduğu göz önünde bulundurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13142, Karar No: 2010/10099, Tarih: 19.10.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/13142 E.  ,  2010/10099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 16.6.1996 tarihinden itibaren çalışmalarının 506 sayılı Kanunun Ek 5/2. maddesi kapsamına girdiğinin tesbitine, emeklilik esnasında nazara alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı 15.06.1996 tarihinden itibaren davalıya ait ambalaj fabrikasında rotogravür bölümünde üretim ustası olarak geçen çalışmalarının 506 sayılı Yasanın Ek 5/2 maddesi kapsamında kaldığının tespitini istemiştir.

Mahkemece davacının dava konusu dönemde yaptığı işin 2098 sayılı Yasayla 506 sayılı Yasaya eklenen 5/II. maddesi ve alt bentlerinde sayılı işlerden olduğu kabul edilmekle birlikte, Ek-6 maddesinde belirtilen “malülük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi çalışmalarının en az 3.600 gününü Ek madde 5 de belirtilen işlerde geçiren sigortalılar Ek madde 5 de yer alan itibari hizmet süresine ilişkin hükümlerden yararlanır” hükmünün gereği oluşmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, nitelikçe basım işyerinde çalışıldığından bahisle sigortalılık süresine işin niteliği nazara alınarak her tam yıl için Yasanın belirlediği itibari hizmet süresinin eklenmesi istemine ilişkindir. Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Ek 5/II ve Ek 6. maddeleridir.

506 sayılı Yasanın Ek 5/II maddesine göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Yasanın öngördüğü birinci koşul sigortalının basım ve gazetecilik işyerinde çalışmış olmasıdır. Ancak bu koşulun araştırılıp saptanmasında işyerinin dar anlamda sadece gazete basımıyla uğraşan bir basımevi olarak düşünülmeyip, yasanın açık amacı göz önünde bulundurularak söz değil öze üstünlük tanıyan bir yoruma gitmek gereklidir. İkinci koşul ise; II. bendin (a,b,c,d,e,f) alt bentlerinde belirtildiği biçimdeki fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır. Buna göre basım işyerinde geçen çalışmalar sırasında : a) Solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışılması veya b) Fazla gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerle çalışılması veya c) Doğrudan doğruya yüksek hararete maruz bulunarak çalışılması veya d) Fazla ve devamlı adali gayret sarf edilerek çalışılması veya e) Tabii ışığın hiç olmadığı ve münhasıran suni ışık altında çalışılması veya f) Günlük mesainin yarıdan fazlası saat 20.00'den sonra olacak biçimde çalışılması halinde belirtilen çalışmanın itibari hizmete tabi olduğunun kabulü mümkündür.

506 sayılı Yasanın Ek-6 maddesine göre ise: “Malüllük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına tabi çalışmalarının en az 3600 gününü ek madde 1 de belirtilen işlerde geçiren sigortalılar, ek madde 1 de yer alan itibari hizmet süresine ilişkin hükümlerden yararlanırlar.”

Mahkemece bu maddedeki düzenlemeden yola çıkılarak davacının çalışmalarının 3.600 günü bulmadığından bahisle davanın reddine karar verilmişse de varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın Ek-5. Maddesi 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 106.maddesi ile yürürlükten kaldırılmış, 5510 sayılı Yasanın itibari hizmeti düzenleyen 40. maddesindeki düzenlemeyle de davacının çalıştığı iş kolu kapsamdan çıkarılmıştır.

506 sayılı Yasanın Ek-5 maddesi kapsamında çalışmakla birlikte bu madde kapsamındaki çalışmaları 3.600 günü bulmayan ancak 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi ile çalıştıkları iş kolu kapsamdan çıkarılan sigortalıların durumu ile ilgili olarak 5510 sayılı Yasanın geçici 7/2.maddesi ile düzenleme yapılmıştır. Anılan düzenlemeye göre: “506 sayılı Kanunun ek 5 inci maddesinde sayılan itibari hizmet süresi kapsamında yer alıp bu Kanunun 40 ıncı maddesinde sayılmayan işlerde bu Kanunun yürürlük tarihinden önce geçen çalışma sürelerinin bu maddenin birinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesinde 3600 gün prim ödeme şartı aranmaz.” Hal böyle olunca da davacının çalıştığı iş kolu bakımından 506 sayılı Yasanın Ek-5. maddesine göre hak edilen itibari hizmet sürelerinin değerlendirilmesi için 3.600 gün prim ödeme şartının ortadan kalkmış olduğu, Ek-5 madde yazılı bulunan koşulara sahip olan sigortalının 3.600 gün şartı aranmaksızın itibari hizmetten yararlandırılması gerektiği açıktır.

Yapılacak iş 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi ile birlikte davacının işyeri ve yaptığı işe göre itibari hizmetten yararlanmak için Ek-5. maddede belirtilen işlerde 3.600 gün çalışmasının gerekli olmadığı göz önüne alınarak, çalışılan işyeri, yapılan iş ve çalışma koşullarına göre itibari hizmetten yararlanıp yararlanmayacağını ve itibari hizmetten yararlanacak ise bunun süresini belirlemek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, işin esasına girilmek gerekirken itibari hizmete tabi 3.600 gün çalışmanın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8080, Karar No: 2018/287, Tarih: 07.02.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/8080 E.  ,  2018/287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

4949 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu 2004 sayılı İcra İflâs Kanununun (İİK) 363. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 4949 sayılı Kanun’un 102. maddesiyle İİK’na eklenen Ek-Madde 1’de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2015 yılı için 5.980 TL'dir.

Sıra cetvelinde paylaşıma konu miktarın 5.446 TL olması nedeniyle 19.02.2015 tarihli mahkeme kararı kesin niteliktedir. Bu sebeplerle kararı temyiz eden şikâyet olunan vekilinin temyiz istemi İİK’nun değişik 365/son madde hükmü gereğince reddedilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle şikayet olunan vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 07.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13128, Karar No: 2012/20484, Tarih: 11.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/13128 E.  ,  2012/20484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14/10/2010 tarih ve 2008/130-2010/494 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin murisinin 1950'li yıllarda alınmış 5.000 Eski Türk Lirası değerinde 50 adet nama yazılı hisse senedi ile davalı bankaya ortak olduğunu, bankanın 1969-2003 yılları arasında hissedarlarına kâr payı ödemediğini, kâr paylarının 1984 yılına kadar bankada kaldığını, sermayeye eklenen kâr paylarının karşılığı olarak paydaşlara bedelsiz hisse senedi verilmesi gerektiğini, temettülerin 1984 yılından sonra da Hazineye devredildiğini, kâr payının ödenmemesine yönelik uygulamaların mutlak butlanla batıl olduğunu, siyasi otorite tarafından 1982-2001 yılları arasında genel kurul onayı da olmadan KİT haline getirilerek genel kurullarının yaptırılmadığını, TTK hükümlerine aykırı olarak ana sözleşmesinin tek taraflı değiştirildiğini, genel kurullarının nama yazılı hisse senedi sahiplerine tebligat yapılmadan oluşturulduğunu, halkın toplam sermayedeki payının kanunla sınırlandığını, 1969-2001 yılları arasında yapılan sermaye artırımlarına paydaşların katılımı yasaklandığından paydaşların hisselerinin küçüldüğünü, 1979 yılında yapılan sermaye artırımının yetki gaspı suretiyle kanunla yapıldığını, yine 1983 yılındaki sermaye artırımının Ekonomik İşler Yüksek Koordinasyon Kurulu'nun kararı ile gerçekleştirildiğini, 233 sayılı KHK ile bankanın devletleştirildiğini, genel kurullarının kaldırıldığını, kâr paylarının devlete ödendiğini, genel kurulların yapılmaması sebebiyle paydaşların rüçhan haklarını kullanamadığını, rüçhan hakkı kullandırılsa idi bir hissenin günümüzde en az 37.500 hisseye çıkacağını, 2001 yılında yapılan genel kurul toplantısına ve sermaye artırımına müvekkillerinin davet edilmediğini, bankada çoğunluk hisseye sahip Hazine Müsteşarlığı'nın 1984-2001 yılları arasında tek başına hisse senetleri alarak diğer hissedarların aleyhine

haksız kazanç elde ettiğini, sermaye artırımına paydaşların sokulmamasının mutlak butlanla batıl olduğunu, 1984 ve 2006 yıllarında ana sözleşmenin hissedarların katılımı olmadan değiştirildiğini, bunların da mutlak butlanla batıl olduğunu, 2001 yılında yapılan sermaye artırımına dair genel kurula paydaşların çağrılmadığını, pay defterlerinin usulüne uygun tutulmadığını, yapılan işlemlerin Anayasa'ya, kanunlara, mülkiyet hakkı başta olmak üzere insan haklarına aykırı olduğunu belirterek 1984-2001 yılları arasında genel kurullarının iptal edilip edilmediğinin, paydaşlara rüçhan haklarını kullandırılıp kullandırılmadığının, kâr payları almalarının yasaklanıp yasaklanmadığının, temettülerin bankaya ve hazineye ödenip ödenmediğinin, davalının 1984-2001 yıllarında KİT'e dönüştürülüp dönüştürülmediğinin, 233 sayılı KHK'nin yok hükmünde olduğunun, pay defterlerinin usulüne uygun tutulup tutulmadığının, genel kurul çağrılarının, ana sözleşme değişikliklerinin usulüne uygun yapılıp yapılmadığının, paydaşlar hakkında alınan kararların genel hukuka uygun olup olmadığının, müvekkillerine rüçhan hakkı kullandırılsa idi mülkiyetinde olabilecek bedelli hisse senetlerinin miktarının tespitini, tespit edilecek hisse senetlerinin müvekkiller adına tescilini ve müvekkillerine teslimini, tescil ve teslim talebi kabul görmezse müvekkillerine ait olması gereken hisse senetlerinin reel piyasa değerinden şimdilik 6.450,00 TL'nın davalıdan tahsilini, ödenmemiş kâr payları için de 50,00 TL alacaklarının davalıdan alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, bu güne kadar yapılan tüm sermaye artırımlarının bedelli olduğunun, 1950-1984 yılları arasında rüçhan hakkı kısıtlamasına gidilmediğini, 1969 yılına kadar temettü dağıtımının yapıldığını, 1984-2001 yılları arasında genel kurul yapılmadığından temettünün de dağıtılmadığını, 1984-2000 yılları arasında 233 sayılı KHK'nin uygulandığını, bu dönemde özel hukuk kurallarının uygulanmadığını, her dönemde işlemlerin yasal mevzuat çerçevesinde yapıldığını, anonim şirketlerde kâr payı dağıtımı isteminin genel kuruldan isteneceğini, bu istemin reddi halinde muhalif kalınmanın ardından genel kurul kararının iptali için dava açılabileceğini, bu konudaki 3 aylık hak düşürücü sürenin geçtiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, 1984-2001 yılları arasında genel kurullarının iptal edilip edilmediğinin, paydaşlara rüçhan hakları kullandırılıp kullandırılmadığının, kâr payları almalarının yasaklanıp yasaklanmadığının, temettülerin bankaya ve Hazineye ödenip ödenmediğinin, davalının 1984-2001 yıllarında KİT'e dönüştürülüp dönüştürülmediğinin, 233 sayılı KHK'nin yok hükmünde olduğunun, pay defterlerinin usulüne uygun tutulup tutulmadığının, genel kurul çağrılarının, ana sözleşme değişikliklerinin usulüne uygun yapılıp yapılmadığının, paydaşlar hakkında alınan kararların genel hukuka uygun olup olmadığının, müvekkillerine rüçhan hakkı kullandırılsa idi mülkiyetinde olabilecek bedelli hisse senetlerinin miktarının tespiti talebinin eda davası açılabilecek hususlar hakkında olup tespit talebinde bulunulamayacağı, tespit edilecek hisse senetlerinin davacılar adına tescili ve teslimi, tescil ve teslim talebi kabul görmezse müvekkillerine ait olması gereken hisse senetlerinin reel piyasa değerinden şimdilik 6.450,00 TL'sının davalıdan tahsili, ödenmemiş kâr payları içinde 50,00 TL alacaklarının davalıdan alınması yönündeki talep hakkında ise, 233 sayılı KHK döneminde düzenleme gereği genel kurulun toplanmadığı, pay sahiplerine yeni pay alma hakkının tanınmadığı, daha önce de tüm pay sahiplerinin yeni pay alma hakkı kaldırılmış olduğu için eşit işlem kuralına aykırılık bulunmadığı, davalının KHK kapsamından çıkarılmasından sonra da rüçhan haklarının bulunmasına rağmen davacıların bu hakkını kullanmadıkları, davalının bedelsiz pay senedi dağıtmadığı, tüm artırımların bedelli olduğu, bu nedenle kâr payının banka sermayesine eklenmesi suretiyle elde edilemeyen pay senedi de bulunmadığı, anonim ortaklıklarda genel kurulca kâr dağıtılması kararı alınmadıkça kâr payının bir alacak davası ile istenmesinin mümkün olmadığı, azınlığın TTK'nın 336. maddesi uyarınca genel kurul gündemine kâr payı hususunda gündem maddesi konulmasını teklif edebileceği, bunun gündeme alınmaması ya da genel kurulca reddedilmesi halinde kararın iptalinin talep edilebileceği gerekçesiyle tüm taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, uyuşmazlığın hakimin hukuki bilgisiyle çözümlenecek mahiyette olmasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA,aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 11/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1809, Karar No: 2006/3569, Tarih: 20.04.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/1809 E.  ,  2006/3569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin verilen hüküm davacı Hazine tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Kadastro sırasında 105 ada 37 parsel sayılı 227.33 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz köy boşluğu niteliğiyle davalı Hazine adına tesbit edilmiştir. Askı ilan süresi içinde davacı ... irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin boşluk niteliği ile davalı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından taşınmazın krokisinde (C) ve (D) harfleriyle gösterilen bölümlerine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Mahkemece temyize konu edilen taşınmaz bölümleri üzerinde davacının zilyetliğinin malik sıfatıyla olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle yazılı olduğu üzere davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya içeriğine ve toplanan delillere uygun düşememektedir. Kadastro komisyonunca taşınmaz köy boşluğu olduğu nedeni ile hazine adına tesbid edilmiş, davacı irsen intikale ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Köy boşlukları mülkiyeti hazineye ait yerlerden olup, koşullarının varlığı halinde zilyetlikle iktisabı mümkündür. Bilgisine başvurulan yerel bilirkişi ve tanıklar taşınmaz içerisindeki samanlığın (krokisinde (C) harfi ile gösterilen bölüm olmaktadır.) Davacının babası tarafından yaptırılıp

../...

- 2 -

2006/1809

2006/3569

ondan sonra da kızı davacı tarafından aynı şekilde zilyet edildiğini söylemişler, bu yön tutanak bilirkişilerince de doğrulanmıştır. Köy gibi küçük bir yerleşim yerinde bir yere samanlık yapılıp o şekilde kullanılması taşınmazın ekonomik amacına uygun iktisap sağlayıcı nitelikte bir zilyetliktir. Davacının ve miras bırakanının bu şekildeki zilyetliğine köy tüzel kişiliğince bir müdahele olmamış, herhangi bir niza yaratılmamıştır. Hal böyle olunca taşınmazın temyize konu edilen bölümlerinin davacı adına, geri kalan bölümünün ise tesbit gibi hazine adına tesciline karar vermek gerekirken dosya içeriğine ve toplanan delillere aykırı düşüncelerle yazılı olduğu üzere davanın tümden reddi yoluna gidilmiş olması doğru değildir.

Davacı ... Kadir Yüksel'in temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene geri verilmesine 20.4.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.