muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2650, Karar No: 2019/3622, Tarih: 20.03.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/2650 E.  ,  2019/3622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, belediyenin 2009 yılı teftişi sonucunda, Sayıştay ilamı düzenlendiği ve bu ilamda, davalı şirkete yapılan fazla ödemeler dolayısıyla kamu zararı oluştuğu belirtilerek toplam 744.865,33 TL fazla ödemenin sorumlulardan tahsil edilmesine karar verildiği, bu karar üzerine, davacı tarafından davalıya Sayıştay raporu gereği kamu zararı oluştuğu belirtilen fazla ödemelerin iadesinin talep edildiği, davalı şirket tarafından ise, böyle bir borçlarının olmadığının beyan edildiği, Sayıştay ilamı sonucu kamu zararı oluştuğu tespit edilen miktarın, davalı şirketin bütçesinde haksız kazanca yol açtığı, sebepsiz zenginleşme sağladığı, bu rakamın davalı şirketten tahsil edilmesi gerektiği, fazla ödemenin davalı şirketten iadesi talep edildiği halde ödenmediğini ileri sürerek; yapılan fazla ödemenin ödemelerin yapıldığı tarihlerden itibaren faiziyle tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 627.025,87TL fiyat farkı olarak adlandırılan miktarın Sayıştay ilamının kesinleştiği 29/09/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-6098 sayılı Türk borçlar Kanununun 117. Maddesi uyarınca muaccel bir borcun borçlusu ancak alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur. Muaccel hale gelmiş bir borçtan dolayı alacaklının herhangi bir ihtarı yok ise anılan yasa maddesi uyarınca faize ancak dava veya takip tarihinden itibaren hükmedilmesi gerekir. Dava konusu olayda davacı, davalıya gönderdiği 28.8.2012 tarihli ihtar dilekçesi ile davalıyı 05.10.2012 tarihinde temerrüde düşürmüştür. Öyle olunca, mahkemece, alacağa temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz istemlerinin reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle mahkeme kararının hüküm kısmının 1. bendinde yer alan “Sayıştay ilamının kesinleştiği 29/09/2015” ibaresi hükümden çıkartılarak yerine “05.10.2012” ibaresinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alının harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1851, Karar No: 2011/1968, Tarih: 22.11.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/1851 E.  ,  2011/1968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

ŞİKAYET OLUNAN : ...

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, dava dışı borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde haczi düşmüş bulunan şikayet olunana birici sıranın verildiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan vekili, haczin düşmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İcra mahkemesince, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, şikayet olunanın bir yıl içinde satış istememesi nedeniyle koymuş olduğu haczin düştüğü gerekçesiyle davanın kabulü ile sıra cetvelinde şikayet olunanın birinci sıradaki yerinin değiştirilerek dördüncü sıraya alınmasına, ödemenin şikayetçiye ait Çeşme İcra Müdürlüğü'nün 2009/177, 772, 1081,161 ve 1379 sayılı dosyalarına belirtilen sıra gözetilmek suretiyle yapılmasına karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 22.11.2011 tarihinde oybirliğiyle kabul edildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10224, Karar No: 2022/3944, Tarih: 09.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10224 E.  ,  2022/3944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, Çerkezköy 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2019/29 E - 2020/1710 K sayılı kararının incelenmesinde,

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre; Tekirdağ İli, Kapaklı İlçesi, Karaağaç Mahallesi, 765 ada 3 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıtlarının tetkikinde; davacı şirketin taşınmazı Hakkı Murat Armutçuoğlu'ndan 31/07/2018 tarihinde satın alarak edindiği, tevhid işlemi görmediği, imar uygulaması neticesinde 545 ada 4 parsel oluştuğu, yine imar uygulaması ile 208 ada 1 parsel taşınmazın oluştuğu, 208 ada 1 parselin 749 parsel sayılı kök kadastro parselinden 18. madde uygulaması ile oluştuğu, Tekirdağ Kadastro Müdürlüğü'nün 03/02/2019 tarihli yazısının ilk paragrafında, dava konusu Karaağaç Mahallesi, 765 ada, 3 parsel taşınmazın 749 kök parselden geldiğinin, ikinci paragrafında ise dava konusu taşınmazın imar uygulamaları öncesinde 778 ve 779 sayılı kök parsellerin bulunduğu alana isabet ettiğinin bildirildiği, 02/07/2019 tarihli fen raporunda ise dava konusu taşınmazın 778 ve 779 parsellere isabet ettiğinin bildirildiği, dosyada bulunan kamulaştırma belgelerinde 25/08/1998 tarih ve 48-373 sayılı kamu yararı kararı ile 779 parsel için 2373 m2 alan üzerinde irtifak kamulaştırılması kararı ile Ahmet Akın Yıldırım'a tebligat ve ödemenin yapıldığı, adı geçenden söz konusu taşınmazın Ulvi Arda tarafından 08/07/1998 tarihinde satın alındığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu taşınmazın sıralı kök tapu kayıtlarının tüm tedavülleri ile dosya arasına alındıktan sonra, davalı idare tarafından kamulaştırılan alanın, dava konusu 765 ada 3 parselin kök tapu kaydına isabet edip etmediği araştırılarak, isabet ediyor ise esasa girilerek bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir

Dava konusu taşınmazın sıralı kök tapu kayıtlarının tüm tedavülleri ile dosya arasına alındıktan sonra, davalı idare tarafından kamulaştırılan alanın, dava konusu 765 ada 3 parselin kök tapu kaydına isabet edip etmediği araştırılarak, isabet ediyor ise esasa girilerek bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan Çerkezköy 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2019/29 E - 2020/1710 K sayılı hükmünün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi'ne GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19654, Karar No: 2010/11519, Tarih: 07.07.2010

**7. Ceza Dairesi         2008/19654 E.  ,  2010/11519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye Muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, müsadereye ve ertelemeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... müdafiinin temyizine hasren yapılan incelemede;

Suç tarihi olan 15.08.2001 tarihi itibariyle temyiz inceleme gününde, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe hükümler içeren 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresi dolmuş bulunduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, anılan maddeler uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA, atılı eylem 01.01.2009 tarihinde 5252 sayılı kanunun geçici 1.maddesi ile TCK.nun 5 ve 2.maddeleri uyarınca suç olmaktan çıkarılmış ve bu nedenle el konulan eşya da suç konusu olmaktan çıktığından, inceleme tarihinde söz konusu eşyanın bulundurulmasının da bizatihi suç olduğuna dair yasal bir düzenleme bulunmadığından İADESİNE, 07.07.2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Ceza Hukukunun amacının; kişi hak ve özgürlüklerini, kamu düzen ve güvenliğini, hukuk devletini, kamunun sağlığını ve çevreyi, toplum barışını korumak, suç işlenmesini önlemek olduğu, hiçbir ceza yasasının, bu hedefe aykırı olarak düzenlendiğinin kabul edilemeyeceği ve yorumlanamayacağı açıktır.

Bu amacın gerçekleştirilmesi için kullanılan araçlar, ceza ve güvenlik tedbirleri olup, 5237 sayılı TCK. müsadereyi güvenlik tedbirleri bölümünde düzenlemiştir,

Güvenlik tedbirinin, meydana gelen hukuka aykırılık nedeniyle kişinin kusurlu olup olmadığına bakılmaksızın, kişi hakkında yada hukuka aykırılığın konusu veya bunun için hazırlanmış eşya hakkında uygulanabileceği,

Güvenlik tedbiri ile fiil veya failden meydana gelebilecek muhtemel tehlikeleri önlemek, kişiyi yeniden topluma kazandırmak ve özellikle yeni bir suç işlenmesine karşı toplumu korumanın amaçlandığı, geleceğin hedeflendiği,

Bir güvenlik tedbiri olan müsadere ile eşyanın kişinin elinde bulunmasının yaratacağı tehlikeliliği bertaraf etmek, onda yaratacağı suç işleme potansiyelini yok etmek, yeni hukuka aykırılıkların önüne geçmek olduğu kabul edilmiştir.

Ceza Hukuku araçlarından olan cezanın uygulanabilmesi için mutlak surette kanun ile tanımlanan bir suçun işlenmesi gerektiği halde, güvenlik tedbiri için bir hukuka aykırılığın yeterli olduğu,

'I'CK.nun 54.maddesinde "suçun işlenmesinde kullanılmak üzere hazırlanan, eşya kamu güvenliği, kamu sağlığı veya genel ahlak açısından tehlikeli olması durumunda müsadere edilir" hükmüyle açıklığa kavuşturulduğu,

Ceza Hukuku araçlarından olan cezanın uygulanabilmesi için mutlak surette kanun ile tanımlanan bir suçun işlenmesi gerektiği halde, güvenlik tedbiri için bir hukuka aykırılığın yeterli olduğu,

'I'CK.nun 54.maddesinde "suçun işlenmesinde kullanılmak üzere hazırlanan, eşya kamu güvenliği, kamu sağlığı veya genel ahlak açısından tehlikeli olması durumunda müsadere edilir" hükmüyle açıklığa kavuşturulduğu,

Uzun çalışma, araştırma ve emek ile meydana getirilen markanın, hiçbir hak ve yetkisi bulunmayan kişilerce kullanılmasının haksız maddi, manevi menfaat elde etmeye yönelik olduğu, marka sahibinin ise bu eylemler sebebiyle müşteri, itibar, maddi kazanç gibi zarara uğradığı veya bu tehlikelerle karşı karşıya olduğu, tam bir hukuka aykırılığın oluştuğu,

Taklit ürünlerin sınıfına göre toplumun mutlak tehlike ile karşı karşıya bırakıldığı, örneğin taklit ilaç nedeniyle kamu sağlığının, yedek parçalar sebebiyle trafik güvenliğinin tehlikeye düşürüldüğü, bireylerin aldatıldığı, kalitesiz malların yüksek fiyatla satılmasıyla maddi kayba uğratıldığı,

Fail yönünden ise; taklit malın kendisine iadesiyle güvenlik tedbirinin esas amacı olan ileride suç işlenmesini önlemek gayesinin gözardı edilerek adeta yeniden suç işlemeye teşvik edileceği, keza 28.02.2009 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5833 sayılı yasa ile iadeye konu eşyanın üretimi, satışı, satışa arzının suç olarak kabul edildiği, dolayısıyla kamu güvenliği, kamu sağlığı ve genel ahlak açısından tehlike yaratan bu tür eşyanın müsaderesinin gerektiği,

Tüm bu açıklamalar ile sanığın beraatine dair karara katılmakla beraber, el konulan ve tescilli markanın taklidi olduğu sabit olan eşyanın müsaderesi yerine iadesi yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/1963, Karar No: 2017/2442, Tarih: 03.05.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/1963 E.  ,  2017/2442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/08/2015 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/06/2016 günlü kararın temyiz isteminin reddine dair 18/08/2016 tarihli ek kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; mahkemece kesin olarak verilen gerekçeli karara karşı, davalının tashih talepli dilekçesi sonucu, 18/08/2016 tarihli ek karar ile davalının temyiz talebinin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Dairemizin 21/12/2016 tarihli kararı ile ek kararın tebliğ edilip edilmediği, tebliğ edilmiş ise tebliğ mazbatası ile ek karar temyiz edilmiş ise ek kararın temyizine ilişkin dilekçenin dosya içine alınmak üzere dosya geri çevrilmesine rağmen mahkemece davalıya 02/09/2015 tarihli ara kararın tebliğ edildiği, anlaşılmaktadır.

Dairemizin 21/12/2016 tarihli kararı gereği; ek kararın tebliğ edilip edilmediği, tebliğ edilmiş ise tebliğ mazbatası ile ek karar temyiz edilmiş ise ek kararın temyizine ilişkin dilekçenin dosya içine alınarak eksikliğin giderilmesini müteakip dosyanın gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan şekilde, eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 03/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5359, Karar No: 2016/6666, Tarih: 04.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/5359 E.  ,  2016/6666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi veya Kişisel İlişkinin Yeniden Düzenlemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının, velayetin değiştirilmesi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacının kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebinin reddine yönelik itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı davasını terditli olarak açmış, velayetin değiştirilmesi aksi halde müşterek çocukla tesis edilen kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesini talep etmiştir. Taraflar ... Aile mahkemesinin 23.01.2014 tarihinde kesinleşen boşanma ilamıyla anlaşmalı olarak boşanmışlar, anlaşma uyarınca velayet davalı anneye verilmiş, davacı baba ile müşterek çocuk arasında kişisel ilişki düzenlenmiştir. Müşterek çocuk ... 06.08.2011 doğumlu olup, taraflar da farklı illerde ikamet etmektedirler. Davacı baba ile müşterek çocuk arasında boşanma davasında tesis edilen kişisel ilişki yeterli olmadığı gibi babalık duygularını tatmin etmekten de uzaktır. Çocukla davacı baba arasında babalık duygularını tatmine elverişli olacak yeterlilikte, müşterek çocuğun hafta sonları yatılı kalacağı,bayram ve tatillerde de davacının müşterek çocukla kişisel ilişkisini sağlayacak nitelikte kişisel ilişki kurulması yönünde karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.04.2016 (Pzt.)

.
Yargıtay — Esas No: 2018/593, Karar No: 2019/314, Tarih: 11.04.2019

**Ceza Genel Kurulu         2018/593 E.  ,  2019/314 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 279-289

Sanık ... hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda Kastamonu 1. Asliye Ceza Mahkemesince 09.06.2011 tarih ve 263-231 sayı ile; sanığın TCK'nın 281/1 ve 62/1 maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş, bu karar itiraz edilmeksizin 12.07.2011 tarihinde kesinleşmiştir.

Sanık hakkında 23.11.2011 tarihinde işlediği trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın mahkûmiyetine ilişkin Kastamonu (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 29.05.2012 tarihli ve 125-397 sayılı hükmün kesinleşmesini müteakip bildirimde bulunulması üzerine hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını ele alan Kastamonu 2. Asliye Ceza Mahkemesince 07.03.2013 tarih ve 306-106 sayı ile, sanığın denetim süresi içerisinde yeni bir suç işlediğinden bahisle hükmün açıklanmasına, sanığın TCK'nın 281/1, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 29.04.2014 tarih ve 1392-5345 sayı ile;

"Her ne kadar gerekçeli kararda, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın neden kaldırılıp hükmün açıklandığı belirtilmiş ise de; mahkumiyet hükmünün kanuni gerekçesinin gösterilmediği bu bağlamda, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere göre sanığa isnat edilen ve suç oluşturduğu kabul edilen eylemin karar yerinde gösterilmesi ve bu hususun gerekçeye yansıtılması gerektiği gözetilmeden, gerekçeden yoksun şekilde hüküm kurulması suretiyle, Anayasanın 141, CMK'nın 34, 230. maddelerine muhalefet edilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Kastamonu 2. Asliye Ceza Mahkemesi ise 09.09.2014 tarih ve 287-289 sayı ile bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2017 tarihli ve 364684 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle dosyanın gönderildiği Yargıtay 9. Ceza Dairesince 10.12.2018 tarih ve 45-45 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi nedeniyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2017 tarihli ve 364684 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle dosyanın gönderildiği Yargıtay 9. Ceza Dairesince 10.12.2018 tarih ve 45-45 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi nedeniyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık Serdal Sağlamlık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan beraat hükmü temyiz edilmeksizin, sanık Abdullah Yıldız hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokmak ve 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları da itiraz edilmeksizin kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan açıklanan mahkûmiyet hükmüyle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlenmesi nedeniyle açıklanan Yerel Mahkeme hükmünün Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230, 231 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde yasal ve yeterli gerekçe içerip içermediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;