muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22413, Karar No: 2014/474, Tarih: 16.01.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22413 E.  ,  2014/474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çermik Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2007/42-2013/179

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise,4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı vekilinin, davalı Kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 16.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15515, Karar No: 2015/13982, Tarih: 21.12.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/15515 E.  ,  2015/13982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya kapsamına göre; katılanın kollukta alınan ifadesinde "sanık ...'ın balkonuna tırmanmaya çalıştığını ve .... yardım ettiğini" söylediği, duruşmada alınan beyanında ise; "sanık ..balkonuna tırmanmaya çalıştığını ve .. yardım edip etmediğini görmediğini.." söylediği, olay yerinde olduğunu ileri sürdüğü ... ise ayağının kırık olduğunun ifadeye çağrıldığında anlaşıldığı, soyut ve çelişkili katılan beyanını doğrulayan bir tanık beyanı ya da her hangi bir iz ve emare de bulunmadığı, katılanın evinin önünde dolaşıp onu rahatsız etme eyleminin sübuta erdiği bunun da TCK 123. maddesinde düzenlenen huzur ve sükunu bozma suçunu oluşturacağı gözetilmeden, yazılı şekilde delil takdirinde hataya düşülerek kararlar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... vekilinin ve sanık Mehmet Özdoğan'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/12/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/245, Karar No: 2022/464, Tarih: 24.01.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/245 E.  ,  2022/464 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Basit yaralama suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 29/1, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.240,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.07.2018 tarihli ve 2017/349 Esas, 2018/300 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 09.11.2021 tarihli ve 2021/14133 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.12.2021 tarihli ve 2021/138210 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine esas basit yaralama suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2. maddesi gereğince 120 gün karşılığı adli para cezasından, anılan Kanun'un 86/3-e maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılarak 180 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, anılan Kanun’un 29/1. maddesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılmak suretiyle 90 gün yerine, sanığa fazla ceza tayini ile 135 gün karşılığı adli para cezasına karar verilmesi sonrasında, aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 75 gün yerine 112 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve anılan Kanun'un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden sonuç olarak 1.500,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 2.240,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-e maddelerine göre belirlenen 180 gün adli para cezasından TCK’nin 29. maddesine göre (1/2) oranında indirim yapılırken 90 gün yerine 135 gün, TCK’nin 62. maddesine göre (1/6) oranında indirim yapılırken 75 gün yerine 112 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve sonuç olarak

hükmedilen gün para cezasının günlüğü 20 TL’den adli para cezasına çevrilirken hesaplama hatası sonucu 1.500,00 TL adli para cezası yerine, 2.240,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza verilmesinde isabet görülmemiştir.

hükmedilen gün para cezasının günlüğü 20 TL’den adli para cezasına çevrilirken hesaplama hatası sonucu 1.500,00 TL adli para cezası yerine, 2.240,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza verilmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.07.2018 tarihli ve 2017/349 Esas, 2018/300 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA, sanığın kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 29. maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında indirim yapılarak 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 75 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 1.500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11058, Karar No: 2011/24087, Tarih: 26.12.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/11058 E.  ,  2011/24087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik-Görevi ihmal

HÜKÜM : ..., ...: 765 sayılı TCK.nun 230/1, 59/2, 647 sayılı Yasanın 4/1. maddeleri gereğince 300.- YTL Adli Para Cezası ile cezalandırılması, 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca erteleme,

..: 5237 sayılı TCK.nun 204/1-2, 62/1. maddeleri gereğince 2 Yıl 6 Ay Hapis Cezası ile cezalandırılması, 53/1-2. maddesindeki hakları kullanmaktan infaz tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılması,

Beraat,

I-)Sanık ... müdafii ile katılan vekilinin, adı geçen sanığın “görevi ihmal” suçundan mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyizleri üzerine yapılan incelemede;

Suç tarihinde Pendik 2.Tapu Sicil Müdürlüğünde müdür yardımcısı olarak görev yapan sanık ...'in, suça konu 27.09.2000 tarih ve 3369 yevmiye numaralı “resmi senedi” düzenledikten sonra tamamlayıcı işlem olarak aynı dairede memur olan sanık ...'ın da imzasını aldığına ilişkin beyanı, sanık ...'ın, “1051 ve 1052 parsel sayılı taşınmazların satış işlemlerini ... 2 ay gibi bir süredir takip ediyordu, bunu dairedeki arkadaşların hepsi biliyordu, işlemleri müdür yardımcımız Seyfi bey yaptı, tarafların imzalarını aldıktan sonra akidin geçerli olabilmesi için bir imza daha gerektiğinden resmi senedi bana getirerek imzalattı..” şeklindeki aksi kanıtlanamayan savunması ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığın diğer sanıkların eylemlerine iştirak kastıyla hareket ettiğine dair her hangi bir delil bulunmaması karşısında sanık ... tarafından hazırlanıp alıcı ve satıcı tarafından imzalanmış görünen resmi senedi, imzaların senette adı geçen kişilerce bizzat atılıp atılmadığını kontrol etmeden, sanık ...'nin yaptığı işlemin usulüne uygun olduğuna güvenerek imzalayan sanık ...'ın eyleminin görevi ihmal suçunu oluşturduğuna ilişkin kabul ve uygulamada bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak olunmamıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanık ...'a değişen suç vasfına göre yüklenen “görevi ihmal” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan mahkumiyet kararının verildiği 13.12.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlamış, katılan vekilinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık ... hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve CMK'nun 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-)Katılan vekilinin sanık ...'in “resmi belgede sahtecilik” suçundan beraatine, sanık ...'in “görevi ihmal” suçundan mahkumiyetine ilişkin hükümlere yönelik temyizi ile sanık ... müdafinin “resmi belgede sahtecilik” suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyizlerine gelince;

Hükmolunan cezanın süresine göre koşulları oluşmadığından sanık ... müdafinin, incelemenin duruşmalı olarak yapılması isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Hükmolunan cezanın süresine göre koşulları oluşmadığından sanık ... müdafinin, incelemenin duruşmalı olarak yapılması isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

1-)14.06.2004 tarih ve 4787-326 sayılı iddianame tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 150 ve 257. maddeleri ile sonradan yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nun 225. maddeleri gereğince, hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, iddianame içeriğine göre suç tarihinde Pendik 2.Tapu Sicil Müdürlüğünde müdür yardımcısı olarak görev yapan sanık ...'in, “...27.09.2000 tarih ve 3369 yevmiye numaralı “resmi senedi” katılan ... hazır olmadığı halde hazırmış gibi düzenlediği, katılan hazır olmadığı halde duruma bilinçli olarak göz yumduğu...” belirtilmek suretiyle “memurun resmi belgede sahteciliği" suçu anlatılıp bu suçtan dava açıldığı; sanık ...'in Tapu Sicil Tüzüğünün 12 ve 13. maddeleri uyarınca, talepte bulunan kişinin hak sahibi ya da hak sahibi adına işlem yapmaya yetkili olup olmadığını nüfus cüzdanı veya pasaport gibi fotoğraflı bir kimlik belgesi ile tespit etmesi gerektiği, dosyada bulunan suça konu satış sözleşmesi ekindeki nüfus cüzdanı ve vekaletname fotokopilerinde katılan ...'nin fotoğraflarının bulunduğu da gözetildiğinde, sanığın katılan ... yerine imza atan kişinin gerçek ... olup olmadığını denetleyebilecek durumda olmasına rağmen görevini yapmamak suretiyle sahte olarak katılan huzuruyla resmi satış sözleşmesi düzenlenmiş gibi işlem yapılarak tapu kütüğünün sahte oluşturulmasına sebebiyet vermek şeklinde oluşan eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 339/1. maddesindeki (5237 sayılı TCK.nun 204/2 md) “memurun resmi belgede sahteciliği” suçunu oluşturacağı, resmi senette alıcı konumunda olan sanık ...'nın da sanık ...'in bu suçuna iştirak ettiği, tapu müdürlüklerinde düzenlenen resmi senetlerinin “sahteliği kanıtlanıncaya kadar geçerli belgelerden” olmayıp, “aksi sabit oluncaya kadar geçerli belgelerden” olduğu da dikkate alınarak, kararın gerekçe bölümünde 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılıTCK.nun olaya ilişkin tüm hükümlerinin ayrı ayrı uygulanması, cezaların kişiselleştirilmesinden sonra sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın tespiti gerektiği gözetilmeden, sanık ...'in eyleminin görevi ihmal, diğer sanık ...'nın eyleminin ise “sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli resmi belgede sahtecilik” suçlarını oluşturduğunun kabulüyle yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

2-)Katılan ... ile firari sanık ...'un arsa alım satım işlerinde ortak iş yaptıkları, sonradan aralarının açılması üzerine iddianameye konu olayın ortaya çıktığının iddia olunması karşısında; Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinin 27.08.2004 tarih ve 6957 sayılı raporunda, suça konu 27.09.2000 tarih ve 3369 yevmiye numaralı resmi senette katılan ...'ye atfen atılan imzaların adı geçenin eli ürünü olmadığı belirtilmesine rağmen, isim üzerinde yazılı olan “okudum” el yazılarının katılana ait olup olmadığı yönünde her hangi bir görüşe yer verilmediği gibi katılana atfen atılan imzalar ile “okudum” el yazılarının sanık ...'in eli ürünü olup olmadığı yönünde de bir grafolojik inceleme yaptırılmadığının anlaşılması karşısında; suça konu resmi belge üzerinde sanık ...'in de imza örnekleri alınarak “okudum” yazısının katılan, senetteki yazı ve imzaların ise ...'in eli ürünü olup olmadığı yönünde yeniden grafolojik inceleme yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturmayla sanık ...'in beraatine karar verilmesi,

3-)Kabule göre de;

Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulurken, 5327 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından şartla tahliye tarihine kadar, diğer hak yoksunluklarının ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4868, Karar No: 2015/16247, Tarih: 03.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/4868 E.  ,  2015/16247 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 02/10/2014 gün ve 2012/451 E. - 2014/1515 K. sayılı hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Davalı temyiz isteminde bulunduğu sırada adli yardım talebinde bulunmuş ve özürlü kimlik kartı ile yeşilkart belgesi sunmuştur. HMK'nın 336/2 maddesinde adli yardım isteminde bulunan kişinin mali durumunu gösteren belgeleri mahkemeye sunması gerektiği bildirilmiştir. Davalının dilekçesi ekinde sunduğu belgeler, HMK'nın 336/2 maddesinde gösterilen adli yardımdan faydalanmasını gerektirir nitelikte görülmediğinden adli yardım isteminin reddine karar verilerek yapılan inceleme sonucunda, davalıya temyiz harcını yatırması için muhtıra çıkarılarak HUMK’nın 434/3 maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7346, Karar No: 2016/25967, Tarih: 22.12.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/7346 E.  ,  2016/25967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından bir adet bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile başlatılan icra takibinde borçlunun imzaya ve borca itiraz ettiği, mahkemece imzaya itirazın kabulü ile takibin iptaline karar verildiği görülmüştür.

Takip dayanağı bononun tanzim tarihi itibariyle uygulanması gereken TTK’nun 688/6. maddesi gereğince senette tanzim yerinin yazılı olması gereklidir. Aynı Kanunun 689/son maddesine göre ise, tanzim edildiği yer gösterilmeyen bir bononun, tanzim edenin ad ve soyadı yanında yazılı olan yerde tanzim edilmiş sayılacağı hükme bağlanmıştır. Hukuk Genel Kurulu'nun 02.10.1996 gün ve 1996/12-590 sayılı kararında da benimsendiği üzere tanzim yeri olarak idari birim adının (kent, ilçe, bucak, köy gibi) yazılması yeterli olup ayrıca adres gösterilmesi zorunluluğu bulunmamaktadır.

Somut olayda takip konusu senette tanzim yeri yazılı olmadığı gibi, keşidecinin ad ve soyadı yanında yazılı olan "At... No94" şeklindeki adres de idari birim ihtiva etmemesi nedeniyle Yasanın aradığı geçerli bir tanzim yeri niteliğinde değildir. Bu durumda takibe dayanak belgede tanzim yeri yazılı olmadığından senedin kambiyo senedi vasfı bulunmamaktadır.

İİK'nun 170/a maddesi gereğince icra mahkemesi, müddetinde yapılan şikayet ve itiraz dolayısıyla, usulü dairesinde kendisine intikal eden işlerde takibin müstenidi olan kambiyo senedinin bu vasfı haiz olmadığı veya alacaklının kambiyo hukuku mucibince takip hakkına sahip bulunmadığı hususlarını resen nazara alarak bu fasla göre yapılan takibi iptal edebilir. Bir diğer anlatımla, borçlunun İİK.nun 168.maddesinde yazılı yasal beş günlük sürede borca yada imzaya itiraz etmesi veya zamanaşımı itirazında bulunması durumunda, takip konusu belgenin kambiyo senedi vasfını haiz olmadığının veya alacaklının kambiyo senetlerine özgü yol ile takip hakkının bulunmadığının tespit edilmesi halinde, diğer itiraz nedenleri incelenmeksizin İİK'nun 170/a maddesi uyarınca re'sen takibin iptaline karar verilmesi gerekir.

O halde mahkemece, İİK'nun 170/a maddesi uyarınca re'sen takibin iptaline karar verilmesi gerekirken, fuzuli olarak bilirkişi incelemesi yaptırılıp imza itirazının kabulü ile takibin iptaline hükmedilmesi isabetsiz olup, kararın bu sebeplerle bozulması gerekir ise de, sonuçta takip iptal edildiğinden ve anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, sonucu doğru mahkeme kararının onanması gerekmiştir.

O halde mahkemece, İİK'nun 170/a maddesi uyarınca re'sen takibin iptaline karar verilmesi gerekirken, fuzuli olarak bilirkişi incelemesi yaptırılıp imza itirazının kabulü ile takibin iptaline hükmedilmesi isabetsiz olup, kararın bu sebeplerle bozulması gerekir ise de, sonuçta takip iptal edildiğinden ve anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, sonucu doğru mahkeme kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), alınması gereken 29,20 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.