muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6319, Karar No: 2025/892, Tarih: 24.02.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle: dava sürecinde ve istinaf dilekçesinde belirttikleri savunmaları tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle:

a. İlk Derece Mahkemesince hükme dayanak yapılan bilirkişi raporundaki tespit edilen bedelin taşınmazların konumu ve özellikleri gözetildiğinde çok düşük olduğunu,

b. Müvekkillerine tescil edilmesi gereken hisselerin düşük belirlendiğini,

c. 10728 ada 11 parsel (eski 1079) sayılı taşınmaz yönünden açılan davanın reddine karar verilmiş ise de bu parseldeki muris payının da davalı ... tarafından vekalet görevini kötüye kullanılarak devredildiğini,

d. Hükmedilen bedellere dava tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmiş ise de davanın niteliği gereği faizin satış tarihlerinden itibaren işletilmesi gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, muris muvazaası ve vekalet görevinin kötüye kullanılması nedenlerine dayalı tapu iptali - tescil ve bedel istemlerine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dosya içeriğinden; 1261 (yeni 13197 ada 11), 1935 (yeni 13203 ada 34), 1982 (yeni 12712 ada 12), 2099 (yeni 13203 ada 27), 1669 (yeni 13209 ada 25), 1831 (yeni 13205 ada 133) ve 1891 (yeni 13205 ada 95) parsel sayılı taşınmazlardaki muris ...’un ¼ er paylarını davalı ... tarafından vekaleten 23.06.2008 tarihinde davalı ...’e temlik edildiği, aynı resmi senetle 10728 ada 11, 6370 ada 5 ve 12, 6379 ada 5, 8 ve 9 parsel sayılı taşınmazlardaki muris ...’un ¼ er paylarının da dava dışı ...’e devredildiği, davalı ...’in 1261, 1935, 1982, 2099, 1669 parsel sayılı taşınmazdaki 2/5 paylarını 06.01.2010 tarihinde dava dışı ...’e temlik ettiği, ...’in de anılan payları 28.12.2010 tarihinde davalı ...’a devrettiği, murisin 424 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki 1397/2400 payını, 296 ada 3 parsel sayılı taşınmazdaki 1/8 payını, 1439 parsel sayılı taşınmazdaki ¼ payını Samsun 4. Noterliğinin 08.07.2008 tarihli ve 17487 yevmiye numaralı ölünceye kadar bakma akdi ile davalı ...’a devrinin kararlaştırıldığı, anılan taşınmazların tapuda devrinin 25.07.2008 tarihinde yapıldığı, murisin 10728 ada 11 parsel sayılı taşınmazdaki 2/5 payının davalı ... tarafından vekaleten dava dışı ...’e temlik edildiği görülmüştür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup özellikle kabulüne karar verilen taşınmazlar yönünden sadece iptal ve tescil edilen payların yazılması gerekirken anılan paylara isabet eden yüz ölçümlerinin de belirtilmesi doğru değil ise de iptal ve tescil edilecek payların belirtilmiş olduğu ve 10728 ada 11 parsel sayılı taşınmaz yönünden vekalet görevinin kötüye kullanıldığının ispatlanamadığı gözetilerek taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle:

Taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK’nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 345,55 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan, 68.484,21 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4985, Karar No: 2013/8063, Tarih: 01.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/4985 E.  ,  2013/8063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-d, 22/3, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılma isteminde bulunmasına rağmen, bu konuda herhangi bir karar verilmeyen şikayetçinin, 5271 sayılı CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılma istemi hakkında karar verilmeyenler sıfatıyla hükmü temyiz hakkının bulunduğu, yaralanması nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan şikayetçi ...'nin 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına, vekili Av. ...'ın katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 61/2. maddesine aykırı olarak, 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesinin aynı Kanunun 89/1. maddesi gereğince temel ceza belirlendikten sonra uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5320 sayılı Kanunun 5560 sayılı kanunla değişik 13. maddesinin "Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince soruşturma ve kovuşturma makamlarının istemi üzerine baro tarafından görevlendirilen müdafii ve vekile, avukatlık ücret tarifesinden ayrı olarak, Türkiye barolar Birliğinin görüşü de alınarak Adalet ve Maliye Bakanlıkları tarafından birlikte tespit edilecek ücret, Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla yer alan ödenekten ödenir. Bu ücret, yargılama giderlerinden sayılır" yönündeki açık hükmü karşısında mağdur vekilinin CMK'nın 239. maddesi uyarınca baro tarafından atanmış olması nedeniyle, bu miktarın sanıktan yargılama gideri olarak tahsili gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin bendinin hükümden çıkarılması, hükmün yargılama giderleri konulu paragrafındaki "... adli tıp gideri..." ibaresinden sonra gelmek üzere "zorunlu müdafii ücreti 249 TL" ibaresinin eklenerek "toplam 73.00 TL" ibaresinin "toplam 789,45 TL" olarak değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16861, Karar No: 2015/12231, Tarih: 02.06.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/16861 E.  ,  2015/12231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tevdi mahalli tayini

.... ile.... aralarındaki tevdi mahalli tayini talebinin kabulüne ilişkin kararın temyizi üzerine verilen talebin reddine dair .... Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 29.01.2014 gün ve 3/3 sayılı ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi karşı taraf vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep eden ....... vekilinin tevdi mahalli tayini talebi Mahkemece kabul edilmiş, karşı taraf ..... vekilinin itirazının Mahkeme tarafından 27.02.2014 tarihli ek kararla reddine karar verilmesi üzerine, ek karar, karşı taraf .... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tevdi mahallinin belirlenmesi, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nun 382. maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinin (3.) alt bendinde sayılan hallerden olup; bu kararlara karşı 387.madde uyarınca ilgililerin istinaf kanun yoluna başvurabilmeleri öngörülmektedir.

Ayrıca, HMK'nun 361. maddesinde temyiz edilebilen kararlar, 362. madedesinde ise temyiz edilemeyen kararlar duraksamaya yer bırakmayacak şekilde tek tek sayılmıştır. 361. maddede, çekişmesiz yargıya ilişkin verilen kararların temyize konu edileceğine dair bir düzenlemeye yer verilmezken 362. maddenin birinci fıkrasının (ç) bendinde çekişmesiz yargı işleri hakkında verilen kararların açıkça temyiz edilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Öte yandan, 6217 sayılı Kanunla 6100 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 3. maddenin birinci fıkrasındaki; "Bölge adliye mahkemelerinin. 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un Geçici 2'nci maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanun'un temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” şeklindeki düzenlemeyle bölge adliye mahkemeleri kuruluncaya kadar 1086 sayılı Yasa'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam edileceği öngörülmektedir.

Bu durumda, temyiz incelemesinin yönteminin belirlenmesinde olduğu gibi temyize tabi kararların kapsamının belirlenmesinde de anılan kanun hükümlerinin gözetilmesi

gerektiği açıktır. 1086 sayılı Yasa'nın temyize ilişkin hükümlerinin yer aldığı 427. ilâ 454. maddesi hükümleri gözetildiğinde; "çekişmesiz yargı işlerine" ilişkin kararların temyize tâbi olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, temyiz incelemesinin yönteminin belirlenmesinde olduğu gibi temyize tabi kararların kapsamının belirlenmesinde de anılan kanun hükümlerinin gözetilmesi

gerektiği açıktır. 1086 sayılı Yasa'nın temyize ilişkin hükümlerinin yer aldığı 427. ilâ 454. maddesi hükümleri gözetildiğinde; "çekişmesiz yargı işlerine" ilişkin kararların temyize tâbi olmadığı anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Yasaya eklenen Geçici 3. maddenin üçüncü fıkrasındaki; "Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanun'un bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır." şeklindeki hükmün dayanak gösterilerek 6100 sayılı Yasada Bölge Adliye Mahkemelerine verilen görevlerin Yargıtay tarafından tamamen yerine getirilmesi gibi bir sonucun çıkarılması da doğru olmayacaktır. Çünkü anılan fıkra metninde de ifade edildiği gibi bölge adliye mahkemelerine verilen görevlerden sadece 1086 sayılı Kanunda belirtilen ve yine bu Kanuna aykırı olmayan kısımlarının uygulanması öngörülmektedir.

Bu maddenin birinci fıkrasında da belirtildiği gibi 1086 sayılı Kanun'un sadece temyize ilişkin hükümlerinin geçici olarak uygulama olanağı bulunmakta olup; ayrıca 6100 sayılı Yasa'ya göre de, çekişmesiz yargı işlerinden olan "tevdi mahalli belirlenmesi kararlan" hakkında bölge adliye mahkemeleri için öngörülen Kanun yolunun, yasal bir dayanak olmadan temyiz yolu şeklinde yorumlanması yasanın amacına ve müessesenin getiriliş gerekçelerine uygun bir sonuç olmayacaktır. Kaldı ki Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı HUMK'nun 6100 sayılı HMK'na aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı öngörüldüğünden, 1086 sayılı Yasa'da çekişmesiz yargı kararlarına karşı temyiz yolu da kapalı bulunduğuna göre, bu kararların temyizen incelenmesinin yasal dayanağının bulunmadığı açıktır.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle, tevdi mahalli tayini kararına itiraz üzerine verilen ek kararın temyizi kabil olmadığından karşı taraf vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE ve 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden karşı tarafa iadesine, 02.06.2015 tarihinde karar sonucunda oybirliğiyle karar gerekçesinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle, tevdi mahalli tayini kararına itiraz üzerine verilen ek kararın temyizi kabil olmadığından karşı taraf vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE ve 25,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden karşı tarafa iadesine, 02.06.2015 tarihinde karar sonucunda oybirliğiyle karar gerekçesinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Tevdi mahalli belirlenmesi (TBK.m.107; eBk.m 91) kararları Borçlar hukukuna ilişkin bir "çekişmesiz yargı işi"dir. (HMK.m.382/2-d/3). Tevdi mahalli (ödeme yeri) belirlenmesine ilişkin talepler hukuki nitelik olarak, bir eda ve inşai dava niteliğinde olmayıp; bir tespit davası (HMK.m.106/1) niteliğindedir (...Usta: Ödeme Yeri Belirlenmesi, Tevdi Mahalli Tayini, ..... 2010, sh 19). Bu tespit kararı mahkemelerin geçici nitelikteki kararlarından olup; kural olarak temyize tabi değildir (Baki Kuru: Hukuk Muhakemeleri Usulü C.V,6. baskı,.....2001, sh. 4527). Çekişmesiz yargı işlerine ilişkin kararlara karşı Kanun yolunun açık olup olmadığı konusunda HMK. 387 maddesinde "...çekişmesiz yargı işlerinde verilen kararlara karşı hukuki yararı bulunan ilgililer, özel kanuni düzenlemeler saklı kalmak kaydıyla... bu Kanun (m.341-360) hükümleri dairesinde istinaf yoluna başvurabilirler..." hükmü getirilmiştir.

6100 saylı HMK'nun yürürlüğüne ilişkin Geçici 3/2. maddesinde; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlamasına kadar 1086 sayılı HUMK'nun temyizle ilgili 5326 sayılı Yasay'la değişiklikten önceki 427-454. maddelerinin uygulanmaya devam olunacağı öngörülmüştür.

Kanımca, tevdi mahalli belirlenmesi kararları geçici nitelikte bir tespit kararı ise de; özellikle alacaklının temerrüdünü tespit bakımından önemli sonuçları olduğundan; ilgilisini Kanun yolunu kullanma hakkından yoksun bırakmak-özellikle tevdi mahalli belirlenmesi talebin reddi kararları bakımından-adaletsiz sonuçlar doğurabilir. Bu nedenle, mahkemelerin geçici nitelikteki bazı kararlarının önem ve niteliği göz önünde tutularak, kanun yolu denetimi açık tutulmalıdır. Tevdi mahalli belirlenmesi talebinin reddi kararı bu önemdeki kararlardandır. Tevdi yeri belirlemesi talep eden borçlunun ödeme yapmak ve temerrüde düşmekten kurtulmak için; tevdi yeri belirlenmesi istemesi en uygun ve kolay hukuki araçtır. Bu nedenle HMK. 387. maddesine göre tevdi mahalli belirlenmesi kararlarına karşı istinaf kanun yolu açık tutulduğuna göre; istinaf yolunu temyiz yolu olarak kabul edip, belirlemenin reddi kararlarına karşı temyiz yolunun açık olduğunun kabulü gerekir.

Somut olayda, temyiz edilen karar tevdi mahalli belirlenmesi talebinin reddi kararı olmayıp, talebin kabulüne ilişkin karara itiraz üzerine verilen ret kararıdır. Bu karara ilişkin temyiz yolunu açık tutmakta bir hukuki yarar yoktur. Zira, alacaklı (davada aleyhine karar verilen ve itirazı reddedilen kişi) talepte bulunanın usulünce bir ödemesi olmadığını, temerrüdünün gerçekleştiğini açacağı eda veya inşai nitelikli bir davada ileri sürme ve karar altına aldırma imkanına sahiptir. Açıkladığım, sebeplerle Değerli çoğunluğun temyiz talebinin reddi kararına katılmakla birlikte, karar gerekçesine katılmıyorum. 02.06.2015
Yargıtay — Esas No: 2015/4655, Karar No: 2015/2167, Tarih: 01.06.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/4655 E.  ,  2015/2167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/41991

MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2011

NUMARASI : 2011/103 (E) ve 2011/320 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın aracında, ihbar üzerine yapılan aramada aralarında katılanın hak sahibi olduğu eserlerin de bulunduğu bir kısım kitapların yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda katılanın mali haklarına tecavüzde bulunulduğu, ayrıca bu eserlerin bandrol yapıştırma zorunluluğuna tabi olması karşısında, sanığın 5846 sayılı Kanunun 71/1 ve 81/13. maddeleri gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, CMUK'nın 326/son maddesinin uygulamada gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01.06.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Daire çoğunluğu ile aramızda önleme araması ile sanığın aracında yapılan arama sonucu el konulan suça konu kitapların hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olduğu noktasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Görüş farklılığı, dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın

mahkumiyetine esas alınabilecek ikrar niteliğinde bir beyanı veya başka delillerin bulunup bulunmadığına ilişkindir.

Bu konudaki düşüncelerimiz somut olay ekseninde, 1- Adli ve önleme aramasının niteliği ve şartları, 2- İfade alma, yasak sorgu yöntemleri ve ikrar olmak üzere iki başlık altında açıklanacaktır.

1- Adli ve Önleme Aramasının Niteliği ve Şartları:

Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289).

CGK'nun 25.11.2014 tarih ve 2013/841 Esas, 2014/513 sayılı Kararında önleme ve adli aramanın niteliği ve şartları öğretiden görüşlere de yer verilerek ayrıntılı olarak açıklandıktan sonra şu sonuçlara varılmıştır:

CGK'nun 25.11.2014 tarih ve 2013/841 Esas, 2014/513 sayılı Kararında önleme ve adli aramanın niteliği ve şartları öğretiden görüşlere de yer verilerek ayrıntılı olarak açıklandıktan sonra şu sonuçlara varılmıştır:

Arama yazılı bir karara veya emre dayanmak zorundadır. Sonradan yazıya çevrilmiş olsa bile sözlü emir ile arama yapılması mümkün olmayıp yazılılık şartı Anayasa'nın 20, 21 ve Ceza Muhakemesi Kanunun 116. maddelerinin amir hükmü gereğidir. Arama kural olarak hakim kararı ile gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde Cumhuriyet savcısının, Cumhuriyet savcısına ulaşılamadığı hallerde ise kolluk amirinin yazılı emri ile de yapılabilecektir. Arama kararı veya emrinde arama karar veya emrinde; aramanın nedenini oluşturan fiil, aranılacak kişi, aramanın yapılacağı konut veya diğer yerlerin adresi ya da eşya, karar veya emrin geçerli olacağı zaman süresi, açıkça gösterilmelidir (CMK m.119/2).

Aramanın hukuka aykırı olmasının ceza muhakemesi açısından sonucu arama sonucunda elde edilen delillerin hükme esas alınamamasıdır (m. 217). CMK'nun 206/2-a. maddesinde ortaya konulmak istenen delilin kanuna aykırı olarak elde edilmiş olması halinde reddolunacağı ve hükme esas alınmayacağı belirtilmiş, 230/1. maddesinde ise mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi zorunlu tutulmuştur.

Bu açıklamalar doğrultusunda Ceza Genel Kurulunca önleme aramasına ilişkin olarak şu ilkeler kabul edilmiştir:

“1-) Makul bir sebep yokken belirli periyotlarla yenilenerek birbirini takip edecek şekilde süreklilik gösterecek ve genel arama izlenimi verecek arama kararı verilmesi hukuka aykırıdır.

2-) Suç şüphesinin ortaya çıkmasından sonra 5271 sayılı CMK kuralları uygulanması gerektiğinden, arama işleminin önceden alınmış bulunan önleme araması kararına göre değil CMK kurallarına göre icra edilmesi gerekmektedir.

3-) Önleme araması mahiyeti gereği en kısa zamanda tamamlanmalıdır.”

İlkeleri kabul edildikten sonra somut olaya ilişkin şu sonuca varılmıştır:

Sulh Ceza Mahkemesinin önleme araması kararına istinaden jandarma görevlilerince sanığın kullandığı aracın durdurulup, yapılan ilk aramada aracın kasasında jeneratör ve bir adet dürbünün bulunması ve sanığın ağabeyinin silahlı terör örgütü üyesi olduğu bilgisinin edinilmesi üzerine sanıkla ilgili suç şüphesi ve emarelerinin ortaya çıkması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nun 2/e, 161 ve 2559 sayılı PVSK'nun Ek 6. maddeleri uyarınca derhal Cumhuriyet Savcısına olayı haber verip Cumhuriyet Savcısının emri doğrultusunda

soruşturma işlemlerine başlanılması gerekirken, usulüne uygun adli arama emri veya kararı alınmadan mevcut önleme araması kararına istinaden ikinci ve üçüncü aramanın yapılması açıkça hukuka aykırı olup bu arama sonucunda elde edilen delillerin hükme esas alınması mümkün değildir.

soruşturma işlemlerine başlanılması gerekirken, usulüne uygun adli arama emri veya kararı alınmadan mevcut önleme araması kararına istinaden ikinci ve üçüncü aramanın yapılması açıkça hukuka aykırı olup bu arama sonucunda elde edilen delillerin hükme esas alınması mümkün değildir.

2- İfade Alma Yasak Sorgu Yöntemleri ve İkrar:

CMK'nun "İfade alma ve sorguda yasak usuller" başlıklı 148. maddesine göre "şüphelinin ve sanığın beyanı özgür iradesine dayanmalıdır. Bunu engelleyici nitelikte kötü davranma, işkence, ilâç verme, yorma, aldatma, cebir veya tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel veya ruhsal müdahaleler yapılamaz. ...Yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez." Maddede yasak sorgu yöntemleri sayılırken, bir kaç yöntem sayıldıktan sonra "gibi" ifadesiyle, sayılan ruhsal ve bedensel müdahalelerin tahdidi (sınırlı) değil, tadadi olarak (örnek olarak) sayıldığı açıktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 29.11.2005 tarih ve 2005/144, 2005/150 sayılı Kararında, usulüne göre alınmış bir arama kararı olmadan yapılan arama hukuka aykırı olduğundan, arama işleminde elde edilen maddi delilin hükme esas alınamayacağı belirtilmiş ancak sanığın özgür iradesine dayalı, ihbarla uyumlu ikrarının varlığı karşısında, suçun sübuta erdiği kabul edilmiştir.

CGK'nun 2005/150, 2007/159 ve 2012/96 sayılı Kararları oyçokluğu ile alınmış olup, Karalardaki muhalefet şerhlerinin uygulamada gelinen noktaya katkısı büyüktür. Anılan Kararlardaki muhalefet şerhlerinde (M. Tatar, S. Çilesiz, S. Saka, H.Y. Aktan ve atıfta bulunulan kaynaklarda) belirtildiği gibi (özetle);

Nasıl bir Ceza Muhakemesi istiyoruz? Ne pahasına olursa olsun suçluları cezalandırmayı amaçlayan, eski mutlakiyetçi rejimlere özgü olan ve günümüzde de daha az mutlakiyetçi olmayan baskıcı rejimlerde benimsenen ve sanığı peşinen suçlu kabul eden, ceza muhakemesinin amacını sadece mahkumiyeti haklı gösterecek delilleri elde etmek olarak anlayan bir ceza muhakemesi mi, yoksa hukuk içinde kalarak, kişi hak ve özgürlüklerini ancak demokratik bir toplumun gereklerine uygun, hakların özüne dokunmadan, ölçülü biçimde ve mutlaka yasayla sınırlayarak (Any. m.13) elde edilebilecek delillerin kullanılması şartına bağlı bir ceza yargılaması sistemi mi istiyoruz? Unutulmamalıdır ki toplum bireylerden oluştuğuna göre, birey haklarının zedelenmesi önlenmekle, toplumun çıkarları da korumaktadır. Sistemimiz, delile değil hukuka üstünlük tanımaktadır.