muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14810, Karar No: 2014/12331, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14810 E.  ,  2014/12331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2013

NUMARASI : 2013/397-2013/1000

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2. fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen taraf vekillerine ayrı ayrı yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13982, Karar No: 2015/24976, Tarih: 10.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/13982 E.  ,  2015/24976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde büro elemanı olarak çalıştığını, 2011-2013 döneminde uygulanan ....’e kadar büro elemanlarının ....’den yararlandırılmadığını, ancak bu uygulamada eşitliğe aykırı davranıldığını, bazı büro elemanlarının .... hükmüne rağmen yararlandırıldığını, ....'den yararlanmak için daha önce dava açtığını ve bu davayı kazandığını ve kararların Yargıtay tarafından onandığını, bu dava ile hüküm altına alınmayan dönem ve alacaklar yönünden talepte bulunduğunu beyan ederek eşit davranmama tazminatının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının büro işçisi olması sebebiyle 2011 yılına kadar ....’den yararlanamayacağına dair hüküm olduğunu bu nedenle yararlanamadığını, eşit işlem borcuna aykırı davranılmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davasının reddine karar verilmiştir.

Eşit davranmama tazminatının tutarı ve takdiri indirim nedeniyle davalı lehine verilen avukatlık ücreti taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10 uncu ve 55 inci maddelerinde ifade edilmiş, 10 uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55 inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

İstihdam ve Meslek Konularında Kadın ve Erkeğe Eşit Muamele ve Fırsat Eşitliği İlkesinin Uygulanmasına Dair 5 Temmuz 2006 tarihli Avrupa Parlamentosu ve Konseyinin 2006/54/EC Sayılı Direktifinin “Analık (Doğum) İzninden Dönüş” başlıklı 15 inci maddesinde, “doğum iznindeki bir kadının, doğum izninin bitiminden sonra işine veya eşdeğer bir pozisyona kendisi için daha dezavantajlı olmayan koşul ve şartlarda geri dönmeye ve çalışma koşullarında yokluğu sırasında yararlanmış olacağı her türlü iyileştirmeden yararlanmaya hakkı vardır” şeklinde kurala yer verilerek, doğum iznini kullanan kadın işçi yönünden işverenin eşit davranma borcuna vurgu yapılmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. Dairemiz kararlarında “ esaslı nedenler olmadıkça” ve “biyolojik veya işin niteliğine ilişkin sebepler zorunlu kılmadıkça” bu yükümlülüğün bulunmadığı vurgulanmıştır .

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez .

4857 sayılı Yasanın 5 inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

Yasanın 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemleri de kapsadığı açıktır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanunun 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Yasanın 5 inci maddesiyle 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut olayda davacının, daha önce .... den kaynaklanan alacakları için dava açıp kazandığı hususu da gözönünde tutulduğunda davalının eşit işlem borcuna aykırı davrandığı sabittir. Davalı işyerinde çalışan işçilerin aynı istekle açtıkları benzer dosyalarda ... 4. İş Mahkemesince eşit davranmama tazminatına hükmedilmiş, Dairemizin 22.12.2014 tarih ve 2014/16102 E, 2014/23032 K sayılı ilamı ile anılan tazminata hükmedilmesinin doğru olduğu kabul edilmiştir. Bu nedenle mahkemece eşit davranmama tazminatına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde reddi hatalıdır.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10.12. 2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32372, Karar No: 2013/3725, Tarih: 20.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32372 E.  ,  2013/3725 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanık ... hakkında; beraat

Taksirle öldürme suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın mahkumiyetine, sanık ...'in beraatine ilişkin hükümler sanık ... müdafii, sanıklar ..., ... ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanıklar ...'un mahkumiyetine ve ...'in beraatine ilişkin hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklardan ...'in olay tarihinden kısa süre önce göreve başladığı T.K.İ Seyit Ömer Linyit İşletmeleri Müessesesi Müdürlüğü Bursa Linyit İşletmesinde, işletmenin çalışma yaptığı döküm sahasındaki pasanın zamanla dere yatağını kapatıp su akışını önlemesi ve oluşan 7 ila 12 metre derinliğinde gölete 14 yaşlarındaki ölenin girmesi ve boğularak hayatını kaybetmesi şeklinde gelişen olayla ilgili yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan,

Sanık ... hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafii ve katılanlar vekilinin kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık ... hakkındaki beraat, sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerinin isteme uygun ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2- Sanıklar ... ve ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bursa- Orhaneli- Altıntaş Köyü- Sarıbeller mevkiinde T.K.İ Seyit Ömer Linyit İşletmeleri Müessesesi Müdürlüğü Bursa Linyit İşletmelerinin çalışma yaptığı döküm sahasındaki pasanın zamanla çeşitli doğal nedenlerden ötürü dere yatağını kapatıp su akışını önleyerek kurum adına kayıtlı alanda, 75x40 mt ebatında, 7 ila 12 metre derinliğinde göletin oluşmasına neden olduğu, suç tarihinde 14 yaşlarındaki ölenin bisikletiyle gölete geldikten sonra serinlemek amacıyla suya girdiği ve boğularak öldüğü olayda, göletin çevredeki köylülerin mal ve can güvenliği bakımından tehdit oluşturduğu, ilgili yerde gerekli güvenlik önlemlerinin alınması konusunda Altıntaş köyü muhtarlığının 01/04/2002 tarihli yazıyla kaymakamlık makamına bildirdiği, ayrıca dosyada mevcut kurum yazıları dikkate alındığında uzun süredir tehdit oluşturan bu durumun kurum yetkili müdürü ve teknik nezaretçisi olan sanık ... tarafından bilindiği ancak önlem olarak uyarı levhası dikilmesi ile yetinildiği, suç tarihinde ilgili kurumda istihsal müdürü olarak görev yapan sanık ... ile işçi sağlığı ve güvenliği sorumlusu ...'a dosya kapsamına uygun düşmeyecek şekilde tali kusur veren bilirkişi raporuna neden üstünlük tanındığı yeterince tartışılmadan, yukarıda belirtilen şekilde meydana gelen olayda diğer sanığın kusurlu olduğu dikkate alınmadan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f-g) bentlerinde yer alan "failin kastının yoğunluğu, güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar ... ve ...'ın temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün belirtilen sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30778, Karar No: 2015/40651, Tarih: 22.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/30778 E.  ,  2015/40651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/399734

MAHKEMESİ : Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/09/2011

NUMARASI : 2010/392 (E) ve 2011/1089 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendinde yer alan “ve diğer siyasi hakları kullanmaktan” ibaresinin iptaline karar verilmiş, ayrıca aynı bentte yer alan “seçme ve seçilme” ehliyetleri ile ilgili olarak da, hükümlünün, hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak bu hak ve ehliyetlerden yoksun bırakılması uygulamasını engelleyici nitelikte iptal kararları verilmiş olması ve doğan boşluk nedeniyle bu hususta yeni bir yasal düzenleme yapılması ihtiyacının ortaya çıkması karşısında, yerel mahkeme hükmünde bu hak ve ehliyetlerden yoksun bırakmaya ilişkin uygulamanın dayanaksız kalması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık A.. D..’in temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye aykırı olarak, hükümde TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımdan (b) ibaresinin çıkartılarak DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 22/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15727, Karar No: 2018/9245, Tarih: 17.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/15727 E.  ,  2018/9245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili, davalı ... ve davalı ... Koop. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacının 26/02/2010 günü, saat 24:00 sıralarında ...Otogarında asker yakınını uğurladığı sırada, davalı kooperatife ait ve davalı ...’in kullandığı otobüsün otogardan çıkarken kalabalık nedeni ile yanlış yola manevra yaparak kaldırımda bulunan davacının sağ ayağı üzerinden geçmek suretiyle sağ ayak topuğunun kopmasına neden olduğunu, aynı zamanda kaldırımda bulunan iki kişinin de yaralandığını, davalı şoförün tamamen kusurlu olduğunu, davacının 28 yıl daha faal çalışma hayatı bulunmasına rağmen dava konusu kaza nedeni ile vücudunda çalışma gücünde kayıp oluştuğundan çalışmaz hale geldiğini, davalı kooperatifin kusursuz sorumluluğunun bulunduğunu, diğer davalı ... şirketinin ise poliçe limiti ile sorumlu olduğunu, belirterek, 50.000,00 TL manevi tazminat ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 30.000,00 TL maddi tazminatın 27/02/2010 olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ilk iki davalıdan müştereken ve müteselsilen alınmasına ve poliçe limitinde belirtilen miktarın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte diğer davalı ... şirketinden alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre 77.952,01 TL maddi tazminattan istekle bağlı kalınarak 58.464,00 TL maddi ve 35.000,00 TL manevi tazminatın (Davalı ... sadece maddi tazminattan ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizinden sorumlu olmak üzere) 27/02/2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazla isteğin reddine, karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili, davalı ... ve davalı ... Koop. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

Davaya konu edilen kazada davacı dahil 3 kişi yaralanmıştır. Aynı kazada yaralanan ... 'ın açtığı maddi ve manevi tazminat davasında davalı sürücü ...'in %60, davacı ... 'ın %40 kusurlu olduğunun kabulüyle hüküm kurulmuş ve Dairemizin ... E. 2018/6106 K. Sayılı kararında davacıların kusura ilişkin temyiz itirazları reddedilerek, bu haliyle olaya ilişkin kusur durumu kesinleşmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

Davaya konu edilen kazada davacı dahil 3 kişi yaralanmıştır. Aynı kazada yaralanan ... 'ın açtığı maddi ve manevi tazminat davasında davalı sürücü ...'in %60, davacı ... 'ın %40 kusurlu olduğunun kabulüyle hüküm kurulmuş ve Dairemizin ... E. 2018/6106 K. Sayılı kararında davacıların kusura ilişkin temyiz itirazları reddedilerek, bu haliyle olaya ilişkin kusur durumu kesinleşmiştir.

Eldeki dosyada mahkemece alınan 01.02.2013 tarihli kusur raporuna göre değil de, Ceza Mahkemesince kabul edilen maddi olgulara göre sanığın tam kusurlu olduğuna ilişkin karar kesinleştiğinden kazada davalı sürücünün tam kusurlu olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, B.K. 53 (T.B.K.74. Maddesi)hükmüne göre Hukuk mahkemesi ceza mahkemesince belirlenen kusur oranları ile bağlı değildir. Mahkeme gerekçesinde kendisinin aldığı raporlarda davacının tali kusurlu olduğunun belirlendiği de açıklanmıştır. O halde mahkemece, derecattan geçen sürücünün %60 kusurlu olduğu şeklinde kesinleşen kusur durumu göz önüne alınarak bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre davalı ... ve davalı ... Koop. vekilinin manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekili, davalı ... ve davalı ... Koop. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... ve davalı ...

Otobüsçüler Koop. vekilinin manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ..., S.S.Kütahyalılar Simav Gediz Otobüsçüler Koop. ve Halk Sigorta A.Ş.'ye geri verilmesine 17/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.