muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2044, Karar No: 2017/5341, Tarih: 10.04.2017

Ayrıca, adına kayıtlı payın iptali istenen kayıt maliki .... davayı kabul etmiştir. Her ne kadar mahkeme tarafından, dosya kapsamına göre dava konusu taşınmazın mutlak tarım arazisi vasfında bulunduğu, ferağa icbar talep edilen taşınmazın 109/840 payına

yönelik olduğu, arazilerin büyüklükleri itibari ile hangi sınıf arazi olursa olsun hiç bir halde pay satışının mümkün olmadığı gerekçesiyle ret kararı verilmiş ise de, hemen belirtmek gerekir ki, 19.07.2005 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu’nun 8. maddesinde bölünemez büyüklük kavramına yer verilmemiş, bu kavram daha sonra anılan Yasa'nın değişiklik yapan 09.02.2007 tarihli 5578 sayılı Yasa'nın 2. maddesiyle getirilmiştir. 09.03.1988 tarihli ve 1987/2-860 Esas, 1988/232 Karar sayılı Yargıtay.... kararında vurgulandığı üzere, aksine bir hüküm ya da kamu düzeniyle ilgili bir durum söz konusu olmadığı takdirde ve kural olarak herhangi bir kanun veya düzenleyici hüküm o Kanun’un yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getirecektir. Somut olayda, davacınn dayanmış olduğu harici satım sözleşmesinin düzenlendiği tarih olan 20.06.1996 tarihi itibariyle 5403 sayılı Yasa'nın kapsamında kalmadığı anlaşıldığından, taşınmazın 5403 sayılı yasaya göre bölünemez nitelikte tarım arazisi olup olmadığına bakılmaksızın, davalı ...'in davayı açık kabulü de göz önünde bulundurularak bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın temyiz edene iadesine, 10.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6823, Karar No: 2017/18083, Tarih: 13.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/6823 E.  ,  2017/18083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 14/01/1985 tarihinde ... Bankası şubesinde memur olarak işe başladığını, 4603 sayılı Kanun uyarınca 2002 yılı Mayıs ayında işçi statüsüne geçerek 04/04/2009 tarihine kadar aralıksız olarak çalıştığını, müvekkilinin işçi statüsünde çalıştığı süre içerisinde günlük en az 3 saat fazla çalışma yapmasına rağmen, kendisine davalı banka tarafından fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma ücreti olarak ne hizmet akdi süresince ne de hizmet akdinin sona ermesinden sonra hiçbir ödeme yapılmadığını iddia ederek, fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının dava dilekçesinde iddia ettiğinin aksine müvekkili banka nezdinde yapmış olduğu fazla mesai ve fazla sürelerle çalışmasının bulunmadığını, dolayısıyla bu ücretlere hak kazanmasının da söz konusu olamayacağını, iddia edilen şekilde yapmış olduğu bir fazla çalışma söz konusu ise bu durumun kesinlikle davacının işini mesai saatleri içerisinde yetiştirememesinden kaynaklandığını savunarak, davanın reddini istemiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla sürelerle çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma süresinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

Fazla süreli çalışmanın koşulu, haftalık normal çalışma süresi olan 45 saatin daha az olduğunun ya taraflar arasında yazılı bir iş akdi, ya bu konuda bir ... hükmü yada personel yönetmeliği gibi yazılı bir belge ile ispatlanmasıdır.

Somut uyuşmazlıkta dosyada bu yolda bir belgeye rastlanmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş, haftalık çalışma süresinin 40 saat olduğuna ilişkin ... hükmü yada personel yönetmeliği olup olmadığı araştırılıp buna göre karar vermektir.

Mahkemece yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/11/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10010, Karar No: 2018/815, Tarih: 08.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/10010 E.  ,  2018/815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali, nitelikli cinsel saldırı, nitelikli yağma, hırsızlık, tehdit, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar); kasten yaralama (sanık ...)

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama ilişkin düzenlenen 12.06.2013, 11.06.2015 günlü duruşma tutanaklarında zabıt katibinin ve 05.02.2015 tarihli duruşma tutanağında ise üye hakim .... ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3946, Karar No: 2018/613, Tarih: 14.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2017/3946 E.  ,  2018/613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... A.O. vek. Av. ... ile davalı ... Elektronik San. ve Tekn. A.Ş. vek. Av. ... arasındaki itirazın iptali davası hakkında ... 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nden verilen 17.07.2014 gün ve 2012/144 E. - 2014/243 K. sayılı hükmün davacı vekilince duruşmasız, davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. ... ile davalı vek. Av. ... gelmiş olduğundan duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

1-Hükmü temyiz eden davalı vekili temyiz dilekçesinde, davalı şirket hakkında açılan davalar nedeniyle müvekkilinin temyiz harç ve giderlerini ödemeyeceğini belirterek adli yardım talebinde bulunmuştur. Mahkemece noksan temyiz harçlarının tamamlanamsı için davalı vekiline muhtıra tebliğ edilmiş, verilen süre içerisinde temyiz harçlarının tamamlanmaması üzerine ek karar ile davalının temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin Yargıtay'a yapılacağı 6100 sayılı HMK'nun 336/3.maddesinde hükme bağlandığından ek kararın kaldırılması gerekmiştir.

2-HMK'nun 334. maddesinde adli yardımdan yararlanabilecek kişiler gerçek şahıslar, kamuya yararlı dernek ve vakıflar olarak belirtilmiştir. Somut olayda hükmü temyiz eden davalı şirket yönünden; ticari şirket olması nedeniyle anılan yasa hükmü uyarınca adli yardımdan yararlanması mümkün görülmediğinden davalı vekilinin ticaret şirketi bakımından yapmış olduğu adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Hükmü temyiz eden davalı vekiline Dairemiz adli yardım talebinin reddi kararının tebliği ile ret kararına karşı itiraz süresi de beklenerek itiraz edilmez veya itirazının ilgili mercice reddi halinde Harçlar Kanunu'na göre eksik harcın tamamlanması için muhtıra çıkarılarak HUMK'un 434/3. maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra sonucuna göre birlikte gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte belirtilen nedenlerle yerel mahkemenin ek kararının kaldırılmasına (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine, (3) nolu bentte açıklanan nedenle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2320, Karar No: 2011/14245, Tarih: 20.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/2320 E.  ,  2011/14245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/12/2009 tarih ve 2009/522-2009/764 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı iken şirket ile ilgili kendisine hiçbir bilgi verilmediğini, şirket defterleri üzerinde inceleme yapmak istediğinde buna izin verilmediğini, bu nedenle ortaklığı sürdürmesinin imkânsız olduğunu ileri sürerek, ortaklıktan çıkmaya izin verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirket tarafından davacının sermaye borcunu ödememesi nedeniyle ortaklıktan çıkarıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, yargılama sırasında davacının ihracına karar verildiği gerekçesiyle, konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, şirket ortaklığından çıkmaya izin istemine ilişkindir.

Ortaklık hak ve sıfatına bağlı olarak dava açan bir kişinin, gerek yargılamanın başında ve gerekse yargılama sırasında ortak sıfatına sahip olması ve bunu devam ettirmesi gerekir. Dava açıldığında veya yargılama sırasında ortaklık sıfatı sona erecek olursa, artık davayı takip ve sonuçlandırmakta hukuki yararı kalmaz. Zira, bu husus dava koşulu olup, davacının bu sıfatının yargılamanın başından sonuna kadar devam etmesi zorunludur ve bu yön mahkemece re’sen gözönünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda, davacı, limited şirketin ortağı olma sıfatına dayalı olarak iş bu davayı açmış olup, yargılama sırasında şirket tarafından davacının ortaklıktan çıkarılmasına karar verilmiş olması nedeniyle mahkemece sıfat yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Öte yandan kabule göre de, davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmiş olmasına rağmen esastan karara bağlanmış ve davalının haksızlığı ortaya çıkmış gibi yargılama giderlerinden davalının sorumlu olmasına karar verilmesi de doğru olmamış, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

#########
Yargıtay — Esas No: 2011/6340, Karar No: 2011/9307, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/6340 E.  ,  2011/9307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (3.kişi), davalı alacaklı tarafından borçlu aleyhine yürütülen takipte, Pendik 2.İcra Müdürlüğünün 2008/3232 Tal. sayılı dosyasından 11.9.2008 tarihinde uygulanan haciz işleminde, borçlu ile ilgisi bulunmayan adresteki kendisine ait menkullerin haczedildiğini, mahcuz makineleri borçlu şirketten fatura karşılığı satın aldığını ileri sürerek, haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiş, 18.3.2010 tarihli oturumda da borçlu şirket yetkilisinden olan alacağına karşılık olarak makineleri satın aldığını belirtmiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu temsilcisi, davayı kabul ettiklerini, haciz yapılan adresle ilgilerinin bulunmadığını ve mahcuzları davacıya sattıklarını savunmuştur.

Mahkemece; haciz yapılan adresin borçlu şirketin kayıtlı adresi olmadığı, ödeme emrinin bu adreste tebliğ edilmediği ve mahcuzların borçlu şirketle ilgisinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı (alacaklı) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3.kişinin İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu taşınır mallar 11.9.2008 tarihinde borçlunun yokluğunda ve ödeme emrinin borçluya tebliğ edildiği adresten farklı bir yerde haczedilmiş ise de davacı 3.kişi dava konusu menkulleri borçlu şirketten 22.8.2008 tarihinde fatura karşılığında satın aldığını iddia ederek dava açmış, bilahare borçlu şirket yetkilisinden olan alacağına karşılık malları satın aldığını ileri sürmüştür.

Dava, 3.kişinin İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu taşınır mallar 11.9.2008 tarihinde borçlunun yokluğunda ve ödeme emrinin borçluya tebliğ edildiği adresten farklı bir yerde haczedilmiş ise de davacı 3.kişi dava konusu menkulleri borçlu şirketten 22.8.2008 tarihinde fatura karşılığında satın aldığını iddia ederek dava açmış, bilahare borçlu şirket yetkilisinden olan alacağına karşılık malları satın aldığını ileri sürmüştür.

Takip konusu borç 01.2.2007 tarinde doğmuştur. Buna göre, borçlu şirket borcun doğumundan ve takip tarihinden sonra, haciz tarihinden ise çok kısa süre önce kendisine ait menkulleri davacı 3.kişiye satmış görünmektedir. Davacı 3.kişi vergi kaydına ve hacizden sonra kira ilişkisine de dayanarak istihkak iddiasında bulunmuş olmasına karşın, 3.kişinin kayıtlı işyerinin haciz uygulanan işyeri adresi ile bir ilgisi olmadığı gibi, İİK.nun 8.maddesi uyarınca, aksi sabit oluncaya kadar geçerli haciz tutanağı içeriğine göre, haciz sırasında hazır bulunan ve mülk sahibi olduğunu belirten kişi (3.kişinin ibraz ettiği kira sözleşmesinde kiraya verenle aynı soyismi taşımaktadır) yeri borçlu şirkete kiraya verdiklerini, kirayı alamadığını ve borçlunun mallarını oraya koyduğunu da belirtmiştir. Bu durumda, haciz uygulanan yerin borçluya ait olduğu anlaşılmakta olup, İİK’nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısı ile davalı alacaklı yararınadır. Bu yasal karinenin aksinin davacı 3.kişi tarafından kesin ve güçlü delillerle ispatlanması gerekmektedir. Davacı tarafından ibraz edilen ve borcun doğum tarihinden sonraki tarihleri içeren belgelerle yasal mülkiyet karinesinin aksinin kesin ve güçlü delillerle ispat edildiğinden söz edilemez.

Öte yandan, borcun doğumundan ve takipten sonra borçluya ait menkullerin borçlu tarafından davacı 3.kişiye satışı, alacaklılardan mal kaçırma amacına yönelik danışıklı devir işlemi niteliğinde olduğundan, alacaklının haklarını etkilemeyeceği de açıktır.

O halde, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, mahkemece davanın reddine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı (alacaklı) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12190, Karar No: 2014/7595, Tarih: 15.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2011/12190 E.  ,  2014/7595 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/201118

Mahkeme :TEKİRDAĞ 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası :06/01/2010 - 2009/405 esas ve 2010/3 karar

Suç :Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, 06.01.2010 tarih, 2009/405 esas ve 2010/3 karar sayılı ilk hükümde kanun yolu merciinin gösterilmemesi nedeniyle kararın kesinleşmediği, bu aşamadan sonraki işlemler ile 09.06.2010 tarih, 2010/305 esas ve 2010/465 karar sayılı kararın hukukî değerden yoksun, sanığın temyiz isteğinin de 06.01.2010 tarihli ilk hükme yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Kendisinde herhangi bir uyuşturucu veya uyarıcı madde ele geçirilmeyen, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığı teknik yöntemlerle de belirlenmemiş olan sanığın, soyut beyanı dışında, atılı suçu işlediğine ilişkin kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 15/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14927, Karar No: 2020/9965, Tarih: 07.09.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/14927 E.  ,  2020/9965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın temyiz talebinin mahkemece verilen 22.12.2008 tarihli ek karar ile reddedildiği, temyiz talebinin reddine dair ek kararın 19.01.2009 tarihinde sanığa tebliğ edilmesinin ardından, sanığın hükmün infazı aşamasında 29.10.2017 havale tarihli dilekçesi ile ek kararı temyiz ettiği anlaşılmakla, mahkemece verilen temyiz talebinin değerlendirmesine ilişkin 12.12.2017 tarihli ek karar yok hükmünde kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen hüküm, sanığa 24.11.2008 tarihinde tebliğ edildiği halde, sanığın 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra hükmü 03.12.2008 tarihinde temyiz ettiği, kanuni süresinde yapılmayan temyiz talebinin mahkemece 22.12.2008 tarihli ek karar ile reddine karar verildiği, temyiz talebinin reddine dair ek kararın sanığın bizzat kendisine 19.01.2009 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın temyiz talebinin reddine dair ek kararı 29.10.2017 havale tarihli dilekçe ile kanuni temyiz süresinden sonra temyiz ettiği anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 07.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7791, Karar No: 2012/9202, Tarih: 04.07.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/7791 E.  ,  2012/9202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1 -Davanın yetki belgesine istinaden açıldığı anlaşılmış ise de dosya içerisinde ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/406 Esas sayılı dosyasına istinaden verilen yetki belgesine rastlanamadığından yetki belgesinin temin edilerek,

2-Dava konusu taşınmazın tapulama tutanağı edinme sütunundaki bilgilerle kontrol edilebilmesi açısından...'e ait nüfus kayıtları,

3...in anne, baba ve tüm kardeşleri gösterir nüfus aile kayıt tablosu ile ...dan olma, 01.07.1918 doğumlu, l 08.04.1943 tarihinde vefat eden ...a ait anne, baba ve kardeşlerini gösterir nüfus aile kayıt tablosunun nüfus müdürlüğünden getirtilerek Dairemize gönderilmek üzere dosyanın MAHALLİNE İADESİNE 04.07.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/391, Karar No: 2010/6964, Tarih: 15.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/391 E.  ,  2010/6964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vek.Av. ...

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...