muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11626, Karar No: 2014/11171, Tarih: 26.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/11626 E.  ,  2014/11171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mihalıççık Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/10/2010

NUMARASI : 2008/41-2010/130

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde sigortalı olarak çalıştığı dönemde Kuruma bildirilen ücretin ve buna göre Kurum primlerinin 800,00-TL üzerinden ödenmesine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan A.. Ş.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öteyandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalı işverenin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılarda A.. Ş...'ne iadesine 26/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20194, Karar No: 2012/4579, Tarih: 13.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/20194 E.  ,  2012/4579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, Tecil

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

5237 Sayılı Türk Ceza Kanununda nispi para cezalarının öngörülmeyip ... adli para cezasının öngörüldüğü, bu itibarla nispi para cezalarının tayininde emvalin miktarı ile 6831 sayılı Orman Kanunun 91/1-2. maddelerindeki para cezasının çarpımı sonucunda bulunan sonuç cezanın 1 YTL’nin altında kalıp 5335 sayılı Kanun ile Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkındaki 5083 sayılı Kanunun 2. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 1 YTL’nin altında kalan para cezaları hesaba alınmayacağından para cezası tayininin usul ve yasaya aykırı bulunduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş,sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında 6831 Sayılı Yasanın 91.maddesi uyarınca tayin olunan Adli Para Cezalarının, TCK nun 59.maddesi uygulamasında hükmedilen 733 TL Adli Para Cezasının ve TCK nun 72.maddesi uyarınca tayin olunan 1283 TL Adli Para Cezasının hüküm fıkrasından çıkarılmaları suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,13.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27380, Karar No: 2013/18494, Tarih: 04.07.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/27380 E.  ,  2013/18494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/45341

MAHKEMESİ : Ankara 3. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2009

NUMARASI : 2008/198 (E) ve 2009/856 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Katılanın kovuşturma aşamasındaki ifadesinde, “...sanıkları polisler izliyormuş, bizim mağazadan ayakkabı çaldıklarını görmüşler, yakalayınca beni polis karakoluna çağırdılar...” demesi, 25.03.2008 tarihli Yakalama ve Üst Arama Tutanağında ise, suça sürüklenen çocuktan şüphelenilmesi üzerine saat 15.30'da takibe alındığı, çeşitli mağazalara girip çıkarak takibe devam edildikten sonra, 16.30'da karakola davet edildiği ve suça sürüklenen çocuğun ayağındaki ayakkabıyı Selanik Caddesinde bulunan ayakkabıcıdan çaldığını söylediğinin belirtilmesi karşısında; tutanağı düzenleyen polis memurları tanık olarak dinlenerek, suça sürüklenen çocuğun suçu işlemesi üzerine kesintisiz takip sonucu yakalanıp yakalanmadığı kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenerek, sonucuna göre, hakkında kalkışma hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tespiti gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile suça sürüklenen çocuğun çaldığı ayakkabıyı hakimiyet alanına soktuktan sonra yakalandığı şeklinde yasal olmayan gerekçe ile yazılı şekilde tamamlanmış suçtan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), 04/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2353, Karar No: 2018/4460, Tarih: 10.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/2353 E.  ,  2018/4460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde inceleme mercii Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğundan, mahkemenin 18.12.2014 tarihli kararının kaldırılarak, sanığın aynı zamanda mernis adresi de olan sorgusu esnasında bildirdiği adresine, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat yapılmadan, doğrudan mernis adresi de olan bu adrese 21/2. maddesine göre yapılan gerekçeli karar tebliğ usulsüz olup temyiz süresini başlatmayacağından, sanık müdafiinin 16.12.2014 havale tarihli temyiz dilekçesinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

A-Sanık hakkında "2010 takvim yılına ait defter ve belgeleri ibraz etmeme" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı nedenin bulunmadığı, azaltıcı sebeplerin ise nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

B- Sanık hakkında "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın, şirket kurulduktan 1 ay sonra başka bir suçtan dolayı gözaltına alınıp 19 ay cezaevinde kaldığını, dolayısıyla şirketle fiili olarak hiç bir bağının kalmadığını, defterlerden ve faturalardan haberinin olmadığını savunması ve UYAP'tan yapılan sorgulamada sanığın 25.09.2010-30.04.2012 tarihleri arasında cezaevinde bulunduğunun tespit edilmesi karşısında, suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

Sanığın, şirket kurulduktan 1 ay sonra başka bir suçtan dolayı gözaltına alınıp 19 ay cezaevinde kaldığını, dolayısıyla şirketle fiili olarak hiç bir bağının kalmadığını, defterlerden ve faturalardan haberinin olmadığını savunması ve UYAP'tan yapılan sorgulamada sanığın 25.09.2010-30.04.2012 tarihleri arasında cezaevinde bulunduğunun tespit edilmesi karşısında, suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; sanığın 25.09.2010-30.04.2012 tarihleri arasında cezaevinde bulunması hususları birlikte gözetildiğinde, dosyada...Reklam Hizmetleri ve Tic. Ltd. Şirketinin kurulduğu 20.05.2010 tarihinden sanığın cezaevine girdiği 25.09.2010 tarihleri arasında düzenlendiği iddia olunan suça konu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; belirtilen tarihler aralığında düzenlendiği iddia olunan faturalardan kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; şirketin diğer ortakları olan ...ve...’nın CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmeleri ve faturalar kendilerine gösterilerek faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

b)...ve...’nın faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya ...ve...’ya ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c)Faturalardaki yazı ve imzaların, ...ve/veya...’ya ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişiler hakkında suç duyurusunda bulunulması ve dava açıldığı taktirde bu dava ile birleştirilmesi,

b)...ve...’nın faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya ...ve...’ya ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c)Faturalardaki yazı ve imzaların, ...ve/veya...’ya ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişiler hakkında suç duyurusunda bulunulması ve dava açıldığı taktirde bu dava ile birleştirilmesi,

d) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ve ...ve...’ya ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

e) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa) Faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin olup olmadığının araştırılması,

bb) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması, yasaya aykırı

3- Kabule göre de; hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 10.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7631, Karar No: 2014/17285, Tarih: 25.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/7631 E.  ,  2014/17285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tüketici hakem heyeti kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; tüketiciden tahsil edilen kayıp kaçak bedelinin tüketiciye iadesine dair ... Valiliği Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığı tarafından verilen 24.09.2012 tarih ve 18/23 sayılı kararın itirazın incelenerek iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; kayıp ve kaçak enerji bedelleri ve sayaç okuma bedelinin tüketiciye yansıtılmasının hukuka aykırı olduğu; ayrıca mükerrer tahsilata yol açacağı, EPDK kararları gereğince ulusal tarife uygulandığı iddialarının ise, bu tahakkuk haklı göstermeyeceği, davacının kaçak kullanım bedeli adı altında tahsil ettiği ücretlerin gerekçesini yeterince izah edemediği gibi, düzenli fatura ödeyen vatandaşın, faturayı düzenli ödeyen veya kaçak kullanan vatandaşın yasaya aykırı tutumunun cezasını ödemek durumunda bırakılmasının hakkaniyetle bağdaşmadığı, nakil sonrasındaki kaybın tüketiciden tahsil edilmesi amacı ile tahakkukun sözleşme ve tüketici haklarına aykırılık teşkil ettiği, tedbir almayan davacının bu eksiği tüketiciden tahsil etmeye yasal hakkının bulunmadığı gerekçe gösterilerek, davanın reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca, “Kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme, dağıtım şirketlerinin insiyatifinde olmayıp, EPDK kararlarına dayandığından davanın reddine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı bulunduğu belirtilerek, hükmün HUMK.nun 427/6.maddesi uyarınca kanun yararına bozulması talep edilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun, 2013/7-2454 Esas-679 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı gibi; 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 4.maddesinden açıkça anlaşılacağı üzere, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Bu madde de anlatılmak istenen hususun 1 kw elektrik enerjisinin tüketicilere ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kar payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'na sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi vermediği açıktır.

Bununla birlikte, tüketici olan vatandaşın faturalara yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin hangi miktarda olduğunun apaçık denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, yani şeffaflık hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Abone sözleşmesinde bu hususlarda bir anlaşma bulunmadığından, davacı satıcının yaptığı bu kesintilerin yasal bir dayanağı bulunmamaktadır. Mahkemece de yukarıda belirtilen hususlarda yapılan haksız kesintilerin iadesinin doğru olduğuna ve davacı talebinin reddine karar verilmiştir.

Bu itibarla, mahkemece usul ve yasaya uygun karar verildiği anlaşılmakla; kanun yararına temyiz sebebi yerinde görülmemiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının HUMK.nun 427/6.maddesine dayalı kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34595, Karar No: 2015/19365, Tarih: 07.12.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/34595 E.  ,  2015/19365 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/147257

MAHKEMESİ : Akhisar 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/01/2014

NUMARASI : 2013/225 (E) ve 2014/2 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar S.. G.. ve S.. A..'in temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 07.12.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18906, Karar No: 2018/3611, Tarih: 10.04.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/18906 E.  ,  2018/3611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ......Asliye Hukuk (......) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/07/2009-20/06/2014 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan ... Kırtız vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki ...... okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde 01.07.2009- 20.06.2014 tarihleri arasında geçen, ...... kayıt ve tescil edilmeyen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 01.07.2009- 10.04.2012 tarihleri arasında davacının davalı işyerinde çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 11.04.2012 tarihinden itibaren 2926 sayılı kanun sigortalılığının bulunduğu, ...... ......sı' nın 17.11.2015 tarihli yazısında ...... ......sına ürün satmak için gelen üretici ve tacirlere ait ürünlerin satışının gerçekleşmesi ...... ürün sahiplerinin nakliye araçlarının alıcı depolarına yönlendirildiği, ......işleminin satıcaya ait olduğu, ...... üyelerinin yanında çalışan işçiler ya da bu işi meslek edinen ......işçilerine bu işin yaptırıdığı,......iye ücretinin ilgili ...... yönetim kurulunca belirlendiği, yine 15.12.2015 tarihli yazısında ise davacının 2010 yılı dahil 2014 yılına kadar ( 2014 dahil) her yıl ...... ayında işçilere yapılan ...... yardımı aldığının belirtildiği, davacı ve davalı tanıklarının dinlendiği, çelişkili beyanda bulundukları, davalı işyerine ait işyeri tescil bilgileri ile dönem ......ları olup olmadığının sorulmadığı anlaşılmaktadır.

Sigortalılığın oluşması yönünden ilk koşul, taraflar arasında hizmet akdinin varlığına ilişkindir. Hizmet akdi B.K. 313. maddesinde belirlendiği üzere iş sahibi ile işçi arasında yapılan belli veya belli olmayan bir süre için görülen iş karşılığı ücret ödenmesini gerektiren bir sözleşmedir. Bu sözleşmede ana unsur iş ve ücrettir. 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdini sadece bu unsurlara bağlı olarak kabul etmek mümkün değildir. Zaman ve bağımlılık unsurları hizmet akdinin ana koşulları olmak üzere 506 sayılı Yasa'nın öngördüğü hizmet sözleşmesi" bir veya birden fazla işveren ile çalıştırılan arasında oluşturulan, süreli veya süresiz belli bir zaman dilimi içersinde, işveren emir ve gözetimi altında, iş görmeyi hüküm altına alan hukuksal ilişkidir.Sigortalılığın oluşumu yönünden ilk unsur iş görecek kişinin belli bir zaman dilimi içerisinde, hizmetini işverenin emrine hasretmesidir. Bu zaman dilimi günün tüm süresini kapsayabileceği gibi, günün veya haftanın belli saatlerine de hasredilebilir. Haftanın veya ayın belli gün ve saatlerinde dahi çalışma söz konusu olabilir.