muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5246, Karar No: 2021/3679, Tarih: 02.06.2021

Meraya elatmanın önlenmesi davası, kadim yararlanma hakkı olan köy veya belediye tüzel kişiliği ya da taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle Hazine tarafından açılabilir. Aynı şekilde, bir yerin mera olduğu iddiasıyla köy veya belediye tüzel kişiliğinin ya da Hazinenin tapu iptali ve sınırlandırma istemiyle dava açmasına olanak vardır.

Mera, yaylak ve kışlak davalarında, tahsise ya da kadim kullanma hakkına dayanılabilir. Tahsise dayanıldığında, dayanak belgelerin, ayrıca karşı tarafın savunmasında ileri sürdükleri kayıtların tüm geldileri ile birlikte merciinden getirtilmesi, kadimlik iddiası varsa bu hususun araştırılması, gerektiğinde köyün kuruluş tarihinin İçişleri Bakanlığından sorulması ve köyün kadim ya da muhdes olup olmadığının saptanması gerekir.

Keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıkların çekişmeli mera veya yayla ile herhangi bir yararlanma ilişkisi bulunmayan, yansız anlatımda bulunabilecek, yöreyi iyi bilen ve çevre köy ya da kasabalarda yaşayan yaşlı kişilerden seçilmesi gerekir.

Mahkemece yapılacak keşifte; tahsise dayanılıyorsa tahsis kayıtlarının yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığı ile uygulanması, dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığının belirlenmesi, taşınmazın mera olmadığı iddiasının bulunması halinde varsa çevre taşınmazlara ait kayıtlar da uygulanarak dava konusu yeri ne şekilde okuduğunun çevre taşınmazlarla toprak yapısı kıyaslanarak uzman bilirkişiler aracılığı ile uyuşmazlığa konu yerin ve niteliğinin saptanması gerekir.

Kadimlik iddiasında ise, yerel bilirkişi ve tanıklara taşınmazın kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı ve sınırları sorularak sonuca gidilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Dava konusu 114 ada 78 parsel sayılı taşınmaz Kağızman ilçesi, Tunçkaya Köyünde 26.5.2006 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında intifası Tunçkaya Köyüne ait olmak üzere mera olarak sınırlandırılmıştır. Davacı köy, kadastro çalışma sınırının yanlış belirlenmiş olduğunu ve bu nedenle kadim meralarının dava konusu parsel içinde kaldığını belirterek eldeki davayı açmıştır. Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli görülmemiştir. Şöyle ki;

Dava konusu 114 ada 78 parsel sayılı taşınmaz Kağızman ilçesi, Tunçkaya Köyünde 26.5.2006 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında intifası Tunçkaya Köyüne ait olmak üzere mera olarak sınırlandırılmıştır. Davacı köy, kadastro çalışma sınırının yanlış belirlenmiş olduğunu ve bu nedenle kadim meralarının dava konusu parsel içinde kaldığını belirterek eldeki davayı açmıştır. Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli görülmemiştir. Şöyle ki;

Davacı taraf delil olarak dayandığı ve dava dışı köy ile aralarında görülen Sarıkamış Asliye Hukuk Mahkemesinin 1982/81Esas - 1984/197 Karar sayılı dosyasında dava konusu ettikleri yerin köylerine ait olduğunun tespit edildiğini savunmuştur. Her ne kadar bu dosya yapılan araştırma sonucunda bulunamamış ise de dosyada bulunan karar fotokopisi incelendiğinde Benliahmet Köyüne ait 20.09.1945 gün 482 sayılı yayla tahsis kararı ile Selim Asliye Hukuk Mahkemesinin 1974/90 Esas - 1977/1 Karar sayılı kararı ve yine Sarıkamış Asliye Hukuk Mahkemesinin 1959/207 Esas - 1960/32 Karar sayılı dava dosyalarından bahsedilmiştir. Davacının delil olarak gösterdiği dosyanın yeniden araştırılarak, bulunmadığı takdirde kesinleşmiş karar suretinin ve kararda bahsedilen dosya ve tahsis kararlarının getirtilerek ve taraf köylere ait yayla tahsisinin ya da tapu tahrir kaydının (10 Nisan 1924 tarih 474 sayılı Kanun uyarınca) bulunup bulunmadığı titiz bir şekilde araştırılmalı, davalı tarafın dayandığı mahkeme kararı ve idari men kararı da dosya içine alınmalı, yöreyi iyi bilen ve çevre köy ya da kasabalarda yaşayan yaşlı kişilerden seçilen tarafsız bilirkişiler eşliğinde yapılacak keşif de tüm kayıtlar zemine uygulanmalı, uyup uymadığı ve nereye ait olduğu tespit edilmeli ve keşfi izlemeye uygun fen krokisi düzenlenmeli, davacının tanıkları da taşınmaz başında dinlenmeli ve toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması doğru görülmemiş hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23559, Karar No: 2014/17250, Tarih: 26.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/23559 E.  ,  2014/17250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mülkiyetin tespiti

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki mülkiyetin tespiti davasının kabulüne dair Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 31.05.2013 gün ve 1051/423 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 31.12.2010 havale tarihli dava dilekçesinde özetle:.... beldesindeki 31 parsel sayılı taşınmazda tarafların elbirliği mülkiyet üzerinde paydaş olduklarını, bu taşınmaz üzerinde iki adet derin su kuyusu ile donanımı ve bir adet tarla evi ile hayvan barınağı ve araç ile tarımsal ürünleri koruma gölgeliklerinin davacı tarafından inşa edildiğini, dava konusu parselle ilgili olarak ortaklığın giderilmesi davasının derdest bulunduğunu, o mahkemece verilen süre içerisinde iş bu davanın taşınmaz üzerindeki muhdesatların aidiyetinin tespiti amacıyla açıldığını ileri sürerek bu muhdesatların vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, dava konusu taşınmazın imar planı içerisinde kaldığını, dolayısıyla tespiti istenen muhdesatların taşınmaza herhangi bir değer kazandırmadığını ve eski hale getirme isteğinin ayrı bir maliyet gerektirdiğini açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, 10.02.2012 günlü ilk kararda (kısa kararda) davanın kabulüne, gerekçeli kararda ise davanın kabulü ile dava konusu 31 nolu parselin mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiştir. Hüküm davalılar vekili tarafından bozma talepli olarak temyiz edilmiştir.

Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 26.09.2012 gün 2012/3737-6397 Esas ve Karar sayılı bozma kararında kısaca yazılı olduğu üzere “…somut olaya gelince davacı dava konusu taşınmaz üzerinde iki adet derin su kuyusu ve teçhizatı, bir adet tarla evi ile hayvan ve araç gölgeliklerinin kendisine ait olduğunun tespitini istemiştir. Mahkemece, talep edilen muhdesatların gerçekten muhdesat niteliğinde olup olmadığı, sökülüp götürülebilen ve taşınmazdan ayrılması mümkün olan eşya (teferruat) niteliğinde bulunup bulunmadığının tartışılmaması, hüküm yerinde davacı tarafından meydana getirildiği kabul edilen muhdesatların infazda tereddüte yol açmayacak şekilde nitelik, sayı, cins ve adetlerinin hüküm yerinde gösterilmemesi isabetsiz olduğu gibi davacı tarafından meydana getirildiği kabul edilen, ancak, hüküm yerinde gösterilmemesinden dolayı neler olduğu anlaşılamayan

muhdesatların “davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine” karar verilmesi gerekirken talep dışına çıkılarak dava konusu muhdesatların bulunduğu taşınmazın mülkiyetinin tamamen davacıya ait olduğu sonucunu doğuracak şekilde “dava konusu taşınmaz mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine“ şeklinde karar verilmesi isabetsiz olduğundan….” bozulmasına karar verilmiştir.

muhdesatların “davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine” karar verilmesi gerekirken talep dışına çıkılarak dava konusu muhdesatların bulunduğu taşınmazın mülkiyetinin tamamen davacıya ait olduğu sonucunu doğuracak şekilde “dava konusu taşınmaz mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine“ şeklinde karar verilmesi isabetsiz olduğundan….” bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece 20.3.2013 gün ve ilk nolu oturumda Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin 26.09.2012 tarihli bozma kararına uyulmasına karar verilmiştir. Mahalli mahkeme 31.05.2013 gün ve 2 nolu oturumda davanın kabulüne, dava konusu parsel üzerinde bulunan ve 06.06.2011 tarihli kadastro bilirkişisi rapor ve krokisinde belirlenen bir adet tarla evi ile hayvan, araç ve tarımsal ürün korunma gölgelikleri, iki adet su kuyusu ve teçhizatın davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiştir. Söz konusu karar davalılar vekili tarafından bozma istekli olarak temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller tüm dosya kapsamından; taraflar arasında ..... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/521 Esasında kayıtlı ortaklığın giderilmesi davasının derdest olduğu anlaşılmıştır. Tapu kaydı getirilmiştir. 31 nolu parsel davacı ile davalılar arasında elbirliği mülkiyet üzere tarla niteliğiyle tescilli olduğu görülmüştür.

Toplanan deliller tüm dosya kapsamından; taraflar arasında ..... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/521 Esasında kayıtlı ortaklığın giderilmesi davasının derdest olduğu anlaşılmıştır. Tapu kaydı getirilmiştir. 31 nolu parsel davacı ile davalılar arasında elbirliği mülkiyet üzere tarla niteliğiyle tescilli olduğu görülmüştür.

Mahkemece, 03.06.2011 tarihinde keşif yapılmıştır. Davacı tanığı ....: Tarafların babasının 10 yıl kadar önce öldüğünü, taşınmazın güney kısmında meyve ağaçlarının davacı tarafından dikildiğini, yine taşınmazın güneyinde bina ve hayvan barınağının 3-4 yıl önce davacı tarafından yapıldığını, ayrıca taşınmaz üzerinde çoban evi niteliğinde çalışanların kaldığı bir yapının bulunduğunu, taşınmazın güneyindeki su kuyusunun 3-4 yıl önce açıldığını, ancak kuzey kısmındaki su kuyusunun çok eski olduğunu, fakat bu kuyudaki pompanın yenilendiğini söylemiştir. Davacı tanığı İsmet ise taşınmazın güneyindeki arazinin maliki olduğunu, tarafların babasının 10 yıl kadar önce öldüğünü, bu taşınmazın 10 yıldan beri davacının ekip sürdüğünü, taşınmazın güneyindeki 3 dönüm kadar yere 3-5 yıl önce meyve fidanları dikerek bahçe haline getirdiğini, bu yere hayvan barınağı ile ev niteliğinde bir yapı yaptığını, taşınmazın kuzeyindeki kuyuyu bilmediğini, güneydeki su kuyusunu davacının açtığını söylemiştir. Keşifte görevli kadastro teknisyeni 06.06.2011 tarihli 1/5000 ölçekli kroki ve raporunu dosyaya sunmuştur. İnşaatçı bilirkişi ile ziraatçı bilirkişi müşterek raporları dosya içerisindedir. Açıklanan olgular tarafların ve mahkemenin bilgisi dahilindedir. Uyuşmazlık davanın taraflarının kök miras bırakanı adına kayıtlı iken intikal yoluyla elbirliği mülkiyet üzere taraflar adına tarla niteliğiyle tescilli olan ve ortaklığın giderilmesi davasına konu olan taşınmaz üzerindeki kök murisin ölümünden sonra davacı tarafından açıldığı, yaptırıldığı iddia edilen su kuyusu tek odalı çoban evi ile tarımsal ürünler ile araçların konulduğu ve hayvanların gölgeliği olarak inşa edilen muhdesatların davacıya ait olup olmadığının tespitine ilişkindir.

Davalı taraf taşınmazın imar planı içerisinde kaldığını söylemiş ise de, bu konuda bilgi ve belge dosya içerisine konulmamıştır. Taşınmazın kuzey tarafındaki su kuyusunun tarafların kök murisi tarafından bilinmeyen tarihte açıldığı tartışmasızdır. 31 nolu parselin güney kısmındaki meyve bahçesinin ve buradaki bir adet su kuyusu ile tek odalı çoban evinin ve tarımsal ürünler ile tarım araçlarının ve hayvanların gölgeliği olarak yapılan basit yapıların davacı tarafından meydana getirildiği anlaşılmaktadır. Ne var ki yerel mahkemenin bozmadan önceki ilk hükmü davacının talebiyle ve kendisine verilen ortaklığın giderilmesi davasındaki önemle herhangi bir ilişkisi bulunmadığı gibi mülkiyet durumunu çözümler nitelikte bir karar olup 7. Hukuk Dairesi'nin bozma kararının buna ilişkin bölümü son derece usul ve yasaya ve içtihatlara uygundur. Yine bozma ilamında açıklandığı üzere basit nitelikteki yapıların, somut olayda tarımsal ürün araçların konulduğu ve hayvanların gölgeliği olarak yapılan yapıların kendiliğinden sökülüp götürülmesi mümkün olduğundan bunlarla ilgili tespit kararı verilmesi usul yasa ve bozma kararı kapsamına aykırıdır.

Hal böyle olunca; 31 nolu parsel üzerindeki taşınmazın güney kısmında bulunan bir adet su kuyusu ve donatısının, ayrıca kuzey kısmında yer alıp da tarafların kök murisinin zamanında açılan eski kuyunun donatısının ve güneydeki bir adet tek odalı çoban evi niteliğindeki yapının davacıya ait olduğu anlaşılmakla yerel mahkemenin 31.05.2013 gün ve 2 nolu oturumdaki açıklanan bu muhdesatlara ilişkin kabul kararı usul ve yasaya uygun olmakla ONANMASINA,

Ancak, 31 nolu parsel üzerindeki davacı tarafından yapılan ve basit yapı niteliğinde olduğu anlaşılan tarımsal ürün ile araçlar ve hayvanların gölgeliği olarak kullanılan yapılar kalıcı nitelikte olmadığından ayrıca taşınmazın kuzeyindeki bir adet derin kuyuda kök murisin sağlığında yapıldığı anlaşılmakla yerel mahkemenin bu muhdesat ve teferruatlara ilişkin kabul kararı yerinde olmadığından davalılar vekilinin bunlara ilişkin temyiz itirazları yerindedir kabulüyle mahalli mahkemenin taşınmazın kuzeyindeki muris tarafından açılan derin kuyu ve güney kısmındaki basit nitelikteki gölgeliklere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün bu muhdesat ve teferruatlara ilişkin bölümünün BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 546,50 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 26.09 .2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2291, Karar No: 2019/6819, Tarih: 26.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/2291 E.  ,  2019/6819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, 01/09/2008 tarihinden itibaren davalı şirketin ... mağazasında kasap ustası olarak çalışan müvekkilinin, ... Sosyal Güvenlik Merkezinden aldığı 21/08/2014 tarihli yazıya istinaden, emeklilik için yaş hariç diğer koşulları taşıması nedeniyle, 14/09/2014 tarihinde iş akdini feshettiğini, fesih tarihindeki ücretinin 1.399,50 TL. olduğunu, toplu iş sözleşmesine göre ücret ve sosyal yardımlardan da faydalandırıldığını ancak kıdem tazminatının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının bulduğu yeni bir işe girebilmek amacıyla iş akdini feshettiğini, amacının emeklilik yaşını beklemek olmadığını, davacının işten ayrıldığı tarih olan 15/09/2014 tarihinde yeni işyerinde işe girdiğini, bu durumun hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/5. maddesinde aranan şartları taşıdığını belirterek 15/09/2014 tarihli dilekçesi ile iş akdini feshettiği, kanunda tanınan hakkın amacının işyerinde çalışarak yıpranmış olan ve bu arada sigortalılık yılı ile prim ödeme süresine ait yükümlülükleri tamamlamış olan işçinin emeklilik için bir yaşı beklemesine gerek olmadan iş sözleşmesini sonlandırabilmesine olanak tanımak olduğu, Kanunun ilgili maddesinde başka bir iş yerinde çalışmaya başlamamak şartının aranmadığı ve davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, taraflar vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması gereken ücret noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, taraflar vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması gereken ücret noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Kıdem tazminatına esas alınacak olan ücretin tespitinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddesinde sözü edilen asıl ücrete ek olarak işçiye sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler göz önünde tutulur. Buna göre ikramiye, devamlılık arz eden prim, yakacak yardımı, giyecek yardımı, kira, aydınlatma, servis yardımı, yemek yardımı ve benzeri ödemeler kıdem tazminatı hesabında dikkate alınır. İşçiye sağlanan özel sağlık sigortası yardımı ya da hayat sigortası pirim ödemeleri de para ile ölçülebilen menfaatler kavramına dahil olup, tazminata esas ücrete eklenmelidir. Satış rakamları ya da başkaca verilere göre hesaplanan pirim değişkenlik gösterse de, kıdem tazminatı hesabında genişletilmiş ücret kavramı içinde değerlendirilmelidir.

İşçiye sağlanan koruyucu elbise, işyerinde kullanılmak üzere verilen havlu, sabun yardımı, arızi fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili alacakları dikkate alınmaz.

Dairemiz kararlarında, ücret dışındaki para veya para ile ölçülebilen menfaatlerin, tazminata yansıtılmasında son bir yıl içinde yapılan ödemeler toplamının 365’e bölünmesi suretiyle bir güne düşen miktarın belirleneceği kabul edilmektedir (9.HD. 29.9.2005 gün 2005/342 E, 2005/31714 K., Yargıtay 9.H.D. 12.4.1999 gün 1999/5910 E, 1999/7119 K.). Dönemsel bir niteliği olmayan parasal haklar bakımından, yıl içinde yapılan ödemelerin 365 güne bölünmesi suretiyle bir güne düşen tutarın belirlenmesi yerindedir. Örneğin tır şoförünün yıl içinde aldığı sefer (yol) primi sürekli değişiklik gösterebilir ve belli bir dönemin hesaplamada esas alınması zorluk taşıyabilir. Öte yandan, işçiye dini bayramlarda yılda iki kez ödenen harçlığın belli bir dönem için yapıldığını söylemek pek olası değildir. Burada yıllık ödeme tutarının 365 rakamına bölünmesi yerinde olur. Son olarak belirtmek gerekir ki, yılda bir kez yapılan parasal yardımların (yakacak yardımı gibi) tazminata esas ücrete yansıtılacağı ve yıllık tutarın 365’e bölünmesi suretiyle gerçekleştirileceği tartışmasızdır.

Yıl içinde düzenli ve belirli periyotlarla ödenen parasal haklar bakımından ise, kıdem tazminatının son ücrete göre hesaplanması gerekir. Gerçekten işçinin son ücreti üzerinden kıdem tazminatı hesaplandığına ve yıl içinde artmış olan ücretlerin ortalaması alınmadığına göre, ücretin ekleri bakımından da benzer bir çözüm aranmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece davacının tazminata esas ücreti belirlenirken son bir yılda ödenen yemek yardımının 120,48 TL. olup bunun aya isabet kısmının 9,90 TL. olduğu kabul edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece davacının tazminata esas ücreti belirlenirken son bir yılda ödenen yemek yardımının 120,48 TL. olup bunun aya isabet kısmının 9,90 TL. olduğu kabul edilmiştir.

Davalı işyerinde uygulandığı anlaşılan Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinde, işverenin işçiye günde 3 kaptan az olmayacak şekilde yemek vereceği, Ramazan ayında yemek yemeyen işçiye ise parasının ödeneceği, düzenlenmiş ve kıdem tazminatı hesabında yemek bedelinin hesabı da gösterilmiştir.

Davacıya ait bordroların incelenmesinde davacıya yemek parası ödenmediği ancak Ramazan aylarında ödeme yapıldığı ve Mahkemece, gerekçede açıkça yazılmasa da, yemek yardımı olarak kabul edilen 120,48 TL.lik tutarın bu döneme ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, tazminata esas ücrete eklenecek yemek bedelinin tespitinde TİS hükümleri ile davacı tarafın mevcut bilirkişi raporuna itiraz etmediği gözetilerek belirleme yapılması gerekirken sadece Ramazan ayı için ödenen bedelin dikkate alınması hatalıdır.

3- Mahkemece kısmen hükme esas alınan bilirkişi raporanda giydirilmiş ücret belirlenirken eklenen ücretlerin nasıl tespit edildiğine ilişkin denetime elverişli hesaplama yapılmaması da hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24259, Karar No: 2017/25775, Tarih: 07.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/24259 E.  ,  2017/25775 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.