muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/602, Karar No: 2019/253, Tarih: 26.03.2019

Bunun yanı sıra AİHM; derece mahkemelerinin kendilerine sunulan tüm iddialara yanıt vermek zorunda olmamakla birlikte somut davanın özelliğine göre esas sorunları incelemiş olduğunun, açık ya da zımni anlaşılabilir bir şekilde gerekçeli kararında yer almasına önem vermektedir (Boldea/Romanya, B. No: 19997/02, 15/2/2007, § 30; Hiro Balani/İspanya, B. No: 18064/91, 9/12/1994, § 27). Zira mahkemelerin, tarafların temyiz hakkını kullanabilmeleri için gerekli olan “kararlarını hukuken geçerli hangi temele dayandırdıklarını yeterince açıklama” yükümlülüğü altında bulunduklarını belirtmektedir (Hadjianastassiou/Yunanistan, B. No: 12945/87, 16/12/1992, § 33).

Gerekçeli karar hakkı, kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlamakta; tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri ve ayrıca demokratik bir toplumda, kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması için de gerekli olmaktadır (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34).

Bir kararda tam olarak hangi unsurların bulunması gerektiği davanın niteliğine ve koşullarına bağlıdır. Muhakeme sırasında açık ve somut bir biçimde öne sürülen iddia ve savunmaların davanın sonucuna etkili olması, başka bir deyişle davanın sonucunu değiştirebilecek nitelikte bulunması hâlinde, davayla doğrudan ilgili olan bu hususlara mahkemelerce makul bir gerekçe ile yanıt verilmesi gerekir (Sencer Başat ve diğerleri, § 35).

Aksi bir tutumla mahkemenin, davanın sonucuna etkili olduğunu kabul ettiği bir husus hakkında “ilgili ve yeterli bir yanıt” vermemesi veya yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddiaların cevapsız bırakılmış olması hak ihlaline neden olabilecektir (Sencer Başat ve diğerleri, § 39).

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 tarihli ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın 6136 sayılı Kanun’a aykırılık suçundan mahkûmiyetine ilişkin hükümde; Yerel Mahkemece başka bir kararın varlığını gerektirmeyecek nitelikte bir hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle açıklanmasına karar verildiğinin belirtilmesi ile yetinilip delillerin tartışılarak değerlendirilmemesi suretiyle CMK’nın 230. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine, ulaşılan kanaat ile sanığın suç oluşturduğu kabul edilen fiili gerekçeli kararda belirtilmeyerek aynı fıkranın (c) bendine muhalefet edildiğinin anlaşılması karşısında; direnme kararına konu hükmün, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Çorum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2016 tarihli ve 79-357 sayılı direnme kararına konu hükmünün Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 26.03.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/39133, Karar No: 2012/2601, Tarih: 09.02.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/39133 E.  ,  2012/2601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Ceza Verilmesine Yer Olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüze karşı 13.10.2009 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'.nun 310.maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 21.10.2009 tarihinde temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteminin aynı kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6185, Karar No: 2022/6523, Tarih: 30.06.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/6185 E.  ,  2022/6523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından tazminatların ve nafakaların miktarı ile vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün bulunmamasına göre davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yersizdir.

2-Evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak görülen karşılıklı boşanma davasında asıl ve karşı davaların kabulü ile ferilerine dair verilen karar, davalı-davacı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminat ve nafakalar yönünden temyiz kanun yoluna başvurulması üzerine dairemizce, kesinleştiği halde yeniden tedbir nafakasına hükmedilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle kararın bozulmasına, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise onanmasına karar verilmiştir. O halde hükmün vekalet ücretine ilişkin kısmı temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir. Yerel mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda yeniden vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değildir. Ancak anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

SONUÇ : Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 11. bendinin tamamen çıkarılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oy birliğiyle karar verildi. 30.06.2022 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/1569, Karar No: 2013/2609, Tarih: 19.04.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1569 E.  ,  2013/2609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, borçlu şirkete ait taşınmazın paraya çevrilmesi sonucu düzenlenen sıra cetvelinde, masrafların ayrılmadığını ve davalı ... dairesine ayrılan payın fahiş olduğunu, fazla ödeme yapıldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyulmasına karar verilen bozma ilamı ve dosya kapsamına göre; davalı ... alacağının zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile Davalı ...'nin sıra cetvelinden çıkarılmasına, davalı şirket hakkında verilen ........2008 tarihli davanın reddine dair kararın bozma kapsamı dışında bırakılmakla kesinleştiğinden davalı şirketin yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmamasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, ....04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1987, Karar No: 2017/1539, Tarih: 13.02.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/1987 E.  ,  2017/1539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle işverenin iş akdinin haklı nedenle feshedildiğine yönelik bir savunmasının bulunmamasına, iş akdinin geçerli nedenle feshedilebilmesi için ise öncelikle 4857 sayılı Yasa'nın 19. maddesinin 1. fıkrasına göre bildirimin yazılı olması ve fesih sebebinin açık ve kesin belirtilmesinin gerekmesi karşısında fesih şeklen geçersiz olup, davalı şirketin tanıklarının dinlenilmemesinin sonuca etkili olmadığının anlaşılmasına göre davalıların yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalı üniversite harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalı ...Temizlik Hizm. Bilg. İlaç Org. Taş. İnş. Dan. Tek. Ayak. Tur. Tic. Paz. San. Ltd. Şti.'ye yükletilmesine, 13.02.2017 gününde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3403, Karar No: 2010/7697, Tarih: 24.12.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/3403 E.  ,  2010/7697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 488 ada 28 parsel sayılı 2101,64 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içinde taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan dere yatağı ve ham toprak niteliğindeki yerlerden olduğu ve zilyetlikle mülk edinme koşullarının oluşmadığı iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile davacı Hazine adına tesçiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyize konu 488 ada 28 parsel sayılı taşınmazın davalı tarafın dayandığı tapu ve vergi kaydının kapsamında kalmadığı, davalının taşınmaz üzerinde zemini ekonomik amacına uygun olarak kullanmak koşuluyla iktisap sağlayan süreye ulaşan zilyetliğinin bulunmadığı mahkemece toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenlere ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 24.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/885, Karar No: 2022/1285, Tarih: 22.02.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/885 E.  ,  2022/1285 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

...

Davacı vekili tarafından, 18.02.2020 tarihinde verilen dilekçe ile ecrimisil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.04.2021 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK'nın 341/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararı miktar itibarıyla kesin olduğundan davalı vekilinin istinaf başvuru dilekçesinin reddine dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya ve içeriği incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Dava, ecrimisil istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, hakem sıfatı ile yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilince istinaf talebinde bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince HMK'nın 341/2 maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının miktar itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

3533 sayılı Umumi Mülhak ve Hususi Bütçelerle İdare Edilen Daireler ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete veya Belediye veya Hususi İdarelere Ait Daire ve Müesseseler Arasındaki İhtilafların Tahkim Yol ile Halli Hakkında Kanunun 1 ve 4. maddeleri uyarınca hakem sıfatıyla görülen eldeki bu davada, kanun yoluna ilişkin hükümlerin aynı kanunun 6. maddesi ile belirlendiği, buna göre; hakem kararlarına karşı, kararın tebliğinden itibaren iki hafta içinde 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun ilgili hükümleri uyarınca istinaf kanun yoluna başvurulabileceği, Bölge Adliye Mahkemesi yapacağı inceleme sonucunda ise; a) Hakem kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu kanaatine varırsa başvurunun reddine, b) Hakem kararının usul veya esas yönünden hukuka aykırı olduğu kanaatine varırsa gerekirse duruşma açarak yapılacak yargılama sonucunda yeniden esas hakkında, kesin olarak karar vereceği hüküm altına alınmıştır. Hal böyle olunca; anılan madde hükmü karşısında; eldeki dosyada inceleme konusu yapılan Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilmiş olan kararın kesin olduğu ve temyiz edilemeyeceği açıktır.

Öte yandan, temyiz kabiliyeti olmayan kararlara karşı temyiz isteği yönünden mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 tarihli ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da bir karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin, 3533 sayılı kanunun 6. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olduğundan REDDİNE, peşin harcın temyiz edene iadesine, 22/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/679, Karar No: 2024/3662, Tarih: 27.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/679 E.  ,  2024/3662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/84 E., 2016/165 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasında görülen orman kadastrosuna itiraz davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Kadastro Mahkemesine hitaben vermiş olduğu dava dilekçesinde özetle; Tekirdağ ili Çorlu ilçesi Yenice Beldesi Karaağaç Mevkii 102 ada 20 parsel numaralı taşınmazın paylı hissedarı olduğunu, taşınmazın Orman Kadastro Komisyonunca yapılan tespit sonucunda orman sınırları içerisinde bırakıldığını, taşınmazın orman sınırları içerisinde bırakılmasına ilişkin kararın iptaline karar verilmesini talep etmiş, Mahkemece; "Eldeki davanın kesinleşen orman kadastrosunun iptali mahiyetinde bir dava olduğu, bu tür davalarda görevin genel mahkemelere ait olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine" karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince; "Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 05/10/2015 tarihli 2015/8258E.-8331K. karar sayılı ilamında davacılar dışındaki tapu malikleri tarafından aynı nitelikte açılmış dava dosyalarının tespit edilmesi halinde bu dava dosyaları birleştirildikten ve eksik taraf teşkili sağlandıktan sonra inceleme yapılması gerektiği, Tekirdağ Kadastro Mahkemesinin 2015/120 Esas sayılı davasının dava konusu 102 ada 20 parsele ilişkin altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz davası olduğu, mahkemece işbu dosya davacısı ...'ın da davacı sıfatı ile dahil edildiği, çelişkili kararlar verilmemesi bakımından davanın devamında hukuki yarar kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine" karar verilmiştir.

Davalı ... İdaresi vekili temyiz dilekçesinde; duruşmaya katılım sağlanmasına rağmen lehlerine vekalet ücretine takdir edilmediğini belirterek bu yönüyle bozulması veya düzeltilerek onanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararındaki gerekçe dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle; temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

27.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6034, Karar No: 2016/3539, Tarih: 21.04.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/6034 E.  ,  2016/3539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

26.02.2016 tarih ve 29636 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak 01.03.2016 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun işbölümüne ilişkin 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararının 11. Ceza Dairesinin görev kapsamını belirleyen kısımda yer alan “İş bölümünün yürürlüğe girdiği tarihten itibaren on gün içinde işbölümü değişikliği nedeniyle 19. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan 213 sayılı Vergi Usul Kanunundan kaynaklanan işlerin ½ oranında 11. Ceza Dairesine devredilir” şeklindeki düzenleme uyarınca ancak vergi suçlarına ilişkin dosyaların devir edilebileceği, “icra suçlarının” devir kapsamında bulunmadığı ve anılan suça bakma görevinin Yüksek 19. Ceza Dairesine ait olduğunun anlaşılması karşısında; sehven Dairemize gönderildiği anlaşılan dosyanın, Yargıtay 19. Ceza Dairesine İADESİNE, 21.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7190, Karar No: 2022/7152, Tarih: 19.09.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/7190 E.  ,  2022/7152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişkinin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı anne tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay’a da yapılabilir ve 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davacının adli yardım talebini içeren dilekçesi dosya kapsamındaki belge ve bilgilerle birlikte değerlendirildiğinde, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davacıya yükletilmesine,

dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.19.09.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2024/2249, Karar No: 2024/3734, Tarih: 22.05.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/2249 E.  ,  2024/3734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1986 E., 2024/219 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret/Ret-Esastan Ret

SAYISI : 2016/62 E., 2017/8 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil istekli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesince 05.06.2023 tarihli ek karar ile istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiş, 05.06.2023 tarihli ek kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesince 14.07.2023 tarihli ek karar ile 05.06.2023 tarihli ek karara yönelik istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiş, ek kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin 05.06.2023 tarihli ek karara ilişkin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Arhavi Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/62 E., 2017/8 K. sayılı kararı ile 06.01.2017 tarihinde davanın reddine karar verildiği, davacı vekilinin 02.06.2023 tarihli dilekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf ettiği, İlk Derece Mahkemesince kararın süresinde istinaf edilmediği gerekçesi ile 05.06.2023 tarihli ek karar ile istinaf dilekçesinin reddine karar verildiği, 05.06.2023 tarihli ek kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesince 14.07.2023 tarihli ek karar ile ek karara yönelik istinaf dilekçesinin de reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

14.07.2023 tarihli ek kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; 05.06.2023 tarihli ek kararın davacı vekili tarafından 07.07.2023 tarihinde istinaf edildiği gözetilerek ek karara yönelik istinaf talebinin değerlendirilmesi amacıyla dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi gerekirken ayrıca 14.07.2023 tarihinde 2. bir ek karar daha verilmesinin yerinde olmadığı, 05.06.2023 tarihli ek karar yönünden ise davalının talebi üzerine kararın tebliğe çıkarılmasında bir hukuka aykırılık bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesi kararının tebliğ tarihi itibariyle davacı vekili Av. ...'ın istifa ettiğine veya azledildiğine dair bir belgenin dosyada bulunmadığı ve istinaf dilekçesinin süresinde olmadığı gerekçesi ile davacı vekilinin 05.06.2023 tarihli ek karara ilişkin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.