muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6247, Karar No: 2016/6644, Tarih: 04.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/6247 E.  ,  2016/6644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Yoksulluk Nafakası

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından vekalet ücreti yönünden; davalı erkek tarafından ise hükmün tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın temyiz dilekçesi ile adli yardım talebinde bulunmuş ise de; mahkemeden adli yardım talebinde bulunduğu, adli yardım talebinin tensiben kabul edildiği, adli yardım kararının Hukuk Muhakemeleri Kanununun 335/3 maddesi gereğince karar verildikten sonra hükmün kesinleşmesine kadar tüm giderlerden geçici muafiyet sağlayacağının anlaşılmasına göre yapılan incelemede:

Davacı kadın tarafından açılan boşanma ve ferilerine ilişkin dava sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiş ve yoksulluk nafakası yönünden bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyulmuş, davacı kadın, bozma sonrası yapılan yargılama sırasında 15.10.2015 tarihli dilekçe ile yoksulluk nafakası talebinden feragat ettiğini bildirmiş ve sonraki celsede duruşmaya katılmadığı gibi mazeret de bildirmemiştir. Davalı erkek ise duruşmayı takip etmeyeceğini beyan etmiştir. Mahkemece, davacının yoksulluk nafakası talebinin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir. Davacı davasını takip etmediğine, davalı da takip etmeyeceğini bildirdiğine göre, dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmesi, süresi içerisinde yenilenmemesi durumunda ise Hukuk Muhakemeleri Kanununun 150. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, davaya devamla yazılı şekilde feragat nedeni ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.04.2016 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/20168, Karar No: 2014/1994, Tarih: 06.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/20168 E.  ,  2014/1994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/31314

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2011

NUMARASI : 2011/241 (E) ve 2011/570 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, devam ediyorsa buna ilişkin beyanname örnekleri getirtilerek sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi, ayrıca şikayet dilekçesine ekli belgelerden borçlu şirketin yetkili temsilcisinin E. E. olduğunun anlaşılması karşısında bu kişinin sanık olarak kabulü ile karar verilmesi gerekirken tüzel kişi hakkında karar verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 06.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/240, Karar No: 2005/231, Tarih: 06.04.2005

**Hukuk Genel Kurulu         2005/12-240 E.  ,  2005/231 K.**

**"İçtihat Metni"**

**Mahkemesi** : Şişli 2.İcra Mahkemesi

**Günü** : 03.11.2004

**Sayısı** : 2004/747 E- 1225 K.

Taraflar arasındaki "*şikayet (icra emrinin iptali)*" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Şişli 2.İcra Mahkemesince şikayetin kısmen kabulüne dair verilen 03.11.2003 gün ve 2003/1773 E- 1771 K. sayılı kararın incelenmesi davacı (şikayetçi) vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 12.Hukuk Dairesi'nin 20.04.2004 gün ve 2004/5704-9773 sayılı ilamıyla;

(...*Şikayetin mahiyetine göre mahkemece duruşma açılıp 3095 Sayılı Kanuna göre uygulanması gerekli yasal faiz oranlarının Merkez Bankasından sorularak tespit edilip anılan yasada bütçe kanunu ile yapılan değişiklikler de nazara alınarak oluşacak sonuca göre karar vermek gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hesaplama yapılarak sonuca varılması isabetsizdir*...)

Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

**TEMYİZ EDEN** :Davacı (şikayetçi) vekili

**HUKUK GENEL KURULU KARARI**

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava (şikayet), icra emrinin iptali istemine ilişkindir.

Yerel Mahkemenin davanın kısmen kabulüne yönelik kararı Özel Dairece yukarıdaki gerekçeyle bozulmuş; bozmadan sonraki 08.09.2004 ve 03.11.2004 günlü oturumlarda her iki taraf bozmaya uyulmasını istedikleri halde, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’ndaki görüşme sırasında, işin esasına geçilmeden önce, her iki tarafın da bozmaya uyulmasını istediği somut olayda, Mahkemece direnme kararı verilmesinin mümkün olup olmadığı ön sorun olarak incelenmiştir.

Hukuk usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi hükmüne göre, Yargıtay bozma kararı üzerine Mahkeme tarafları duruşmaya davet edip dinledikten sonra, bozma ilamına uyulup uyulmayacağına karar verir. Kural olarak, Mahkeme, bozmaya uymak ya da bu karara karşı direnme kararı vermek konusunda tarafların istekleri ile bağlı olmayıp, serbest takdir yetkisine sahiptir.

Ancak, bozma nedenlerinin kamu düzenine ilişkin olmadığı ve dolayısıyla re’sen gözetilmesinin gerekmediği hallerde, her iki taraf bozmaya uyulmasını istemişse, artık mahkeme bozma ilamına uymak zorunda olup, önceki kararda direnemez. Yargıtay’ın çekişmeli yargıda yerleşmiş ve kurallaşmış uygulaması da bu doğrultudadır.

Somut olayda, bozma nedenlerinin kamu düzeniyle bir ilgisi bulunmadığı açıktır.

Hal böyle olunca, Mahkemece her iki tarafın ortak istemi doğrultusunda bozmaya uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi doğru değildir. Direnme kararı bu nedenle bozulmalıdır.

Ön sorun kabul edilip, hükmün bu nedenle bozulması benimsendiğinden, işin esasına yönelik inceleme yapılmamıştır.

**S O N U Ç** : Davacı (şikayetçi) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda

Somut olayda, bozma nedenlerinin kamu düzeniyle bir ilgisi bulunmadığı açıktır.

Hal böyle olunca, Mahkemece her iki tarafın ortak istemi doğrultusunda bozmaya uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi doğru değildir. Direnme kararı bu nedenle bozulmalıdır.

Ön sorun kabul edilip, hükmün bu nedenle bozulması benimsendiğinden, işin esasına yönelik inceleme yapılmamıştır.

**S O N U Ç** : Davacı (şikayetçi) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda

gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince **BOZULMASINA**, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 06.04.2005 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12177, Karar No: 2024/616, Tarih: 18.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/12177 E.  ,  2024/616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1264 E., 2023/897 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi hükmünün istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 08.05.2023 tarihli ve 2023/1264 Esas, 2023/897 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın, kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, 09.08.2023 ve 08.01.2024 tarihli dilekçeleri ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ilgili İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24436, Karar No: 2013/22795, Tarih: 29.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/24436 E.  ,  2013/22795 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 11.03.2010 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanununun 21. maddesidir.

1)Anılan madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Somut olayda, sigortalının forkliftle kamyonu boşaltırken forkliftin devrilmesi sonucu kafasını operatör kabin demirine çarparak vefat ettiği anlaşılmakta olup, iş müfettişi raporunda işverenin % 35, sigortalının % 65 oranında kusurlu bulunduğunun belirtildiği, dosyada alınan kusur raporunda ise; işverenin % 60, sigortalının % 40 oranında kusurlu bulunduğunun belirtildiği anlaşılmakta olup, kusur raporları arasındaki bariz çelişkinin giderilmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, soyut ifadelere dayanmayan, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek, mevcut çelişkiyi giderecek şekilde, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak kusur raporu ile sonuca gidilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile, hüküm kurulması isabetsizdir.

2)Davanın yasal dayanağını oluşturan ve işverenin iş kazası veya meslek hastalığından sorumluluğunu düzenleyen 5510 sayılı Kanunun 21/1’inci maddesinde; sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan ya da ileride yapılması gereken harcama ve ödemeler yönünden herhangi bir sınır öngörülmemişken; bağlanan gelirler yönünden, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamına, sigortalı veya hak sahibinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere hükmedilebileceği öngörülmüştür. Bunun bir gerçek zarar hesabını gerektireceği açıktır. Gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm halinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı Borçlar Kanununun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54 ve 55’inci maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

a-Uygulamada, sigortalının veya hak sahibinin bakiye ömürleri 1931 tarihli “PMF (Population Masculine et Feminine)” Fransız yaşam tablosundan yararlanılmakta ise de; Başkanlık Hazine Müsteşarlığı, ...e Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, ... Danışmanlık, ... Üniversitesi ve ... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tabloların uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda, Ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde nazara alınmalıdır.

b-Tazminatların peşin olarak hesaplanması, oysa gelirlerin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminattan her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar

reel faiz kadardır. Buna göre; önceki uygulamalardaki gibi %10 iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

c-Gelirin yansıma oranına gelince; 5510 sayılı Kanunun 19. ve 34 maddeleri uyarınca, ölenin gelirinin % 70’i dağıtıma esas tutulmalı, çocuk yoksa bu meblağın % 75’i eşe bağlanmalıdır. Çocuk varsa eşin payı (% 70 üzerinden) % 50’ye düşmeli, her bir çocuk için % 25 gelir bağlanmalıdır.

Hak sahibi erkek çocuğun 18 yaşını, lise ve dengi öğrenim görmesi halinde 20 yaşını, yüksek öğrenim yapması halinde 25 yaşını doldurduğu tarihte gelirden çıkacağı gözetilmelidir.

c-Gelirin yansıma oranına gelince; 5510 sayılı Kanunun 19. ve 34 maddeleri uyarınca, ölenin gelirinin % 70’i dağıtıma esas tutulmalı, çocuk yoksa bu meblağın % 75’i eşe bağlanmalıdır. Çocuk varsa eşin payı (% 70 üzerinden) % 50’ye düşmeli, her bir çocuk için % 25 gelir bağlanmalıdır.

Hak sahibi erkek çocuğun 18 yaşını, lise ve dengi öğrenim görmesi halinde 20 yaşını, yüksek öğrenim yapması halinde 25 yaşını doldurduğu tarihte gelirden çıkacağı gözetilmelidir.

Somut olayda; gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yetersiz hesap raporunda belirlenen gerçek zarar esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca gerçek zarar tavan hesabı yapılmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 29.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2003, Karar No: 2017/7696, Tarih: 29.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/2003 E.  ,  2017/7696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekilleri Avukat ..., Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 06/11/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 09/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalının müteahhidi olduğu taşınmazın (binanın) zemin ve alt katlarında doğal ışık ve havalandırma sağlamak için yapılan bölümdeki camla kaplı zeminin kırılması nedeniyle olay tarihinde 8 yaşındaki müşterek çocuk ... boşluğa düşüp yaralandığını, hayati tehlike geçirdiğini, üç ay süreyle sıvı ile beslendiğini, uyku problemi yaşadığını ve uzun süre ağır bir tedaviye tabi kaldığını, bu nedenle anne ve baba olarak da büyük bir üzüntü yaşadıklarını belirterek manevi tazminat talebinde bulunmuşlardır.

Davalı, davaya konu ışık ve havalandırma boşluğunu, projeye uygun olarak kırılgan cam ile kapattırdığını, camının sabitlendiğini, binanın projeye uygunluktan dolayı iskan raporunun da alındığını, olay tarihi itibariyle bağımsız bölümlerin mülk sahiplerine devredildiğini yapı ile herhangi bir ilişiğinin kalmadığını, projeye uygun yapılan camın, sonradan söküldüğünü ve çocuğun bu aradan düştüğünü, keza davacıların olayda müterafik kusurlarının da bulunduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davalının, davacıların müşterek çocuğu ... düştüğü ışık ve havalandırma boşluğunun, kırılmaz cam ve demir korkuluk ile kapatılmış olarak binaya iskan belgesi aldığı ve sözü edilen taşınmazı kat maliklerine teslim ederek, bina ile ilişkisini 31/12/2008 tarihi itibariyle kestiği, küçük çocuğun düşmesinde kusurunun bulunduğunun davacı tarafça ispatlanması gerektiği, davacının bu kusuru ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan, 30/06/2010 tarihli ceza soruşturması safhasında alınan bilirkişi raporunda; taşınmaza ait kuranglezde (ışık ve havalandırma boşluğu) demir doğrama içine yerleştirilmiş olan kırılgan cam kullanıldığı, ancak önlemi arttırmak için üzerinin demir ızgaralı olması veya etrafının demir korkuluk ile çevrilmesi gerekirken bunun yapılmadığı, onaylı projede bulunan kuranglezin yapımında, müteahhidin ihmalinin bulunduğu, belediye yetkililerinin ise, yapı kullanma izni vermeden önce yapılan kontrol aşamasında, izin vermemeleri gerekirken, izin vermeleri nedeniyle ihmallerinin bulunduğu, keza davacı küçük

için düzenlenen 20/01/2011 tarihli Adli Tıp Şube Müdürlüğü raporunda; kırığa neden olan yaralamanın mağdurun yaşamını tehlikeye sokan bir durum oluşturmadığı, ancak basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte de olmadığı, vücuttaki kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisinin orta derecede olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

Şu halde mahkemece; dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden davalının, olayın meydana gelmesinde bir miktar kusurunun bulunduğu anlaşılmasına göre, küçük ... yaralanma derecesi ve davalının olaydaki kusur oranı dikkate alınarak davacılar yararına uygun bir miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, istemin tümden reddi usul ve yasaya uygun olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1116, Karar No: 2017/7487, Tarih: 21.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/1116 E.  ,  2017/7487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/01/2015 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/11/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre tebligat yapılmasında dikkat edilmesi gereken husus; davalının tebligat adresinden geçici olarak mı ayrıldığı, yoksa sürekli olarak mı ayrıldığı konusunun netleştirilmesidir. Muhataba çıkan tebligat evrakında belirtilen adres, aynı zamanda adres kayıt sistemindeki adresi ise bu durumda; belirtilen adresten geçici olarak ayrılmışsa; Tebligat Kanunu 21/1.madde hükümlerine göre, sürekli olarak ayrılmışsa Tebligat Kanunu 21/2. madde hükümlerine göre tebligat yapılacaktır.

Dosya içerisindeki davalı ...’e ait gerekçeli karar tebliğine ilişkin tebligat evrakının incelenmesinde; “muhatabın çarşıda olduğunu ve sürekli bu adreste oturduğunu beyan eden 12 numarada oturan komşusunun imzadan imtina ettiği” şerhi ile muhtara bırakılarak tebligatın yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu hali ile tebligat 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1 maddesine göre yapılmış olup, tebliğ evrakında haber verilen komşunun kim olduğu belirtilmemiş, yalnızca kapı numarasının yazılması ile yetinilmiştir. Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22/12/2004 tarihli, E:12-765, K:730 sayılı kararında belirtildiği üzere böyle bir durumda tebliğ memurunun gerçekten muhatabın adresine gittiği ve fakat bulamadığı belgelenmemiş, yapılan işlem tebliğ memurunun soyut beyanından ibaret kalmıştır.Somut olayda, davalı adına Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre yapılan tebligat, muhatabın çarşıda olduğunu beyan eden ve kendisine haber verilen komşunun ismi belirtilmediğinden usulüne uygun değildir. Bu nedenle gerekçeli kararın davalı ...'e Tebligat Kanunu ve Tebligat Yönetmeliği gereğince usulüne uygun tebliği sağlanarak temyiz süresi beklenildikten sonra dosyanın temyiz incelemesi için yeniden gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklandığı şekilde işlem yapılıp, eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a yeniden gönderilmesi için, dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 21/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.