muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21630, Karar No: 2015/2334, Tarih: 16.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/21630 E.  ,  2015/2334 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, davacının yaşlılık aylığına esas basamağının tespiti ile aylık miktarının belirlenmesi ve aylık farklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının talebine konu olan, 1479 sayılı Kanuna, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 47. Maddesi ile eklenen Geçici 27. Maddede “Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Kanuna göre sigortalı olanlar; 2.9.1971 tarihli ve 1479 sayılı Kanunun 50 nci maddesine göre sigortalıların ödeyecekleri primler ve bağlanacak aylıklarının hesabında uygulanan gelir basamaklarından en yakın gelir basamağına intibak ettirilirler. Buna ilişkin usul ve esaslar Kurumca belirlenir.” hükmüne yer verilmiş ise de, anılan maddenin yürürlüğünün 4956 sayılı Kanunun Geçici 3. Maddesi ile 01.01.2008 tarihine kadar ertelenmesi, sonrasında, 5724 sayılı 2008 yılı Bütçe Kanununun 28. maddesinin 12. fıkrası gereği 01.10.2008 tarihine kadar ertelenmiş olması ve aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren 5510 sayılı kanunun 106. Maddesinin 2. Bendi gereği yürürlükten kaldırılarak uygulama imkanının kalmamış olması karşısında, anılan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; hükmün gerekçesindeki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; hükmün gerekçesindeki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan sebeplerle; mahkeme kararının gerekçe bölümündeki 5, 6 ve 7. paragrafların silinerek yerine, “Davanın yasal dayanağı olan 1479 sayılı Kanuna, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 47. Maddesi ile eklenen Geçici 27. Maddenin “Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Kanuna göre sigortalı olanlar; 2.9.1971 tarihli ve 1479 sayılı Kanunun 50 nci maddesine göre sigortalıların ödeyecekleri primler ve bağlanacak aylıklarının hesabında uygulanan gelir basamaklarından en yakın gelir basamağına intibak ettirilirler. Buna ilişkin usul ve esaslar Kurumca belirlenir.” hükmünün yürürlüğünün 4956 sayılı Kanunun Geçici 3. Maddesi ile 01.01.2008 tarihine kadar ertelenmesi, sonrasında, 5724 sayılı 2008 yılı Bütçe Kanununun 28. maddesinin 12. fıkrası gereği 01.10.2008 tarihine kadar ertelenerek aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren 5510 sayılı kanunun 106. Maddesinin 2. bendi gereği yürürlükten kaldırılması ve bu hali ile davacı yönünden uygulama imkanının kalmamış olması nedeni ile, davanın reddinin gerektiği kanaati ile aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur.” cümlesinin yazılarak kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 16.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4252, Karar No: 2011/7397, Tarih: 17.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/4252 E.  ,  2011/7397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13.11.2008 gün ve 2005/379 - 2008/685 sayılı kararı onayan Daire’nin 28.10.2010 gün ve 2009/4348 - 2010/10968 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tüm hisselerine sahip olan davalıların 30.05.2002 tarihi itibarıyla hisselerini dava dışı Mehmet Beşir Gül ve Nurettin Gül'e devrettiğini, devir tarihine kadar olan hak ve yükümlülüklerin kendilerine ait olduğunu kabul ettiklerini, devir tarihi öncesinde işe alınan personelin devir tarihinden sonra iş akitlerinin feshedildiğini, bu fesih nedeniyle kıdem tazminatı ödemek zorunda kaldıklarını ileri sürerek, 51.041,53 TL'nın temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilince temyiz edilen karar Dairemizin 28.10.2010 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 17.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22519, Karar No: 2014/30254, Tarih: 04.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/22519 E.  ,  2014/30254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2012

NUMARASI : 2012/316-2012/292

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş ve davalı Pe.. C.. S..ve Dağıtım Ltd. Şti. duruşma talebinde bulunmuş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti ve hafta tatili ücreti alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin, fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı ve buna göre işçi tarafından yapılan feshin haklı olup olmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Yukarıda fazla çalışmanın isbatı konusunda anlatılan ilkeler, hafta tatili günlerinde yapılan çalışmaların isbatı açısından da geçerlidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı konularında hesap yapılırken iki davacı tanığının anlatımları dikkate alınmıştır. Söz konusu tanıkların, davalı aleyhine dava açtığı ve çıkacak karardan kendilerinin de menfaat sağlayacak durumda oldukları anlaşılmaktadır. Davalı taraf, keşif ve bilirkişi incelemesine dayandığına göre, işin niteliği de dikkate alındığında, fazla çalışma yapılıp yapılmadığı ve hafta tatillerinde çalışılıp çalışılmadığının sağlıklı bir şekilde tesbiti için davacının bir mağazada tanzim ve teşhir için geçirdiği süre, sorumluluk alanındaki mağaza sayısı ve mağazalar arası ulaşımda geçirdiği süre de gözönünde bulundurularak, uzman bilirkişi aracılığı ile keşif yapılmak suretiyle yapılacak inceleme sonucuna göre, davacının günlük ve haftalık çalışma ile ara dinlenmesi süreleri açıklığa kavuşturulmalıdır. Davacının fazla çalışma ücreti ile hafta tatili ücreti alacağı olup olmadığı belirlendikten sonra, sonucuna göre feshin haklı olup olmadığı hususu da yeniden değerlendirilmek suretiyle bir karar verilmelidir.

Mahkemece, yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2977, Karar No: 2012/3041, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/2977 E.  ,  2012/3041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR : 1-Sosyal Güvenlik Kurumu Vek. Av. ...

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece tespit isteminin kısmen kabulüne işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin

olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesi bu aşamada yerolmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı işverene iadesine 06/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1994, Karar No: 2014/9476, Tarih: 04.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1994 E.  ,  2014/9476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2443, Karar No: 2013/2519, Tarih: 27.03.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/2443 E.  ,  2013/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Üçpınar Köyü çalışma alanında bulunan 220 ada 1, 221 ada 1, 2 ve 3 parsel sayılı sırasıyla 13.086,28, 1.989,08, 620,73 ve 2.469,42 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar maliklerinin kim olduğunun bilinememesi nedeniyle ve tarla vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., miras yoluyla gelen hakka dayanarak çekişmeli 220 ada 1 parsel sayılı taşınmazın miras bırakanı ...'den kaldığını ve tüm mirasçılarına ait olduğunu öne sürerek, davacılar ... ve ... ise, çekişmeli 221 ada 1, 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların 1/2 payının miras bırakanları...'ten kaldığını ve tüm mirasçılarına ait olduğunu öne sürerek birlikte dava açmışlardır. Yargılama sırasında davacı ... davasından feragat etmiş, davacılar ... ve ... ise çekişmeli 221 ada 1, 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların bütününün miras bırakanlarına ait olduğu iddiasında bulunmuşlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacı ...'ün davasının feragat nedeniyle reddine, diğer davacıların davalarının kabulüne çekişmeli 220 ada 1, 221 ada 1, 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların ölü Mehmet oğlu...'ün ad ve payları belirtilmeksizin yasal mirasçıları adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli 220 ada 1 parsel sayılı taşınmaz hakkında dava açan ...'ün davadan feragat etmesi nedeniyle davanın reddine, taşınmazın diğer davacılar ... ve ...'ün miras bırakanından kaldığı gerekçesiyle ...mirasçıları adına tesciline karar verilmiştir. Davacılar aynı dilekçe ile birlikte dava açmış olmalarına rağmen, dilekçenin talep bölümünde 220 ada 1 parsel sayılı taşınmazın davacı ...'ün miras bırakanı ... mirasçıları adına tescili isteminde bulunmuşlardır. Buna göre diğer davacılar ... ve ... tarafından sözü edilen parsele yönelik açılan bir dava bulunmadığı gibi davada, 3402 sayılı Yasanın 30/2. maddesi uyarınca re'sen araştırma yapılmasını gerektiren koşullar da yer almamaktadır. Hal böyle olunca, davacı ... tarafından açılan davanın feragat nedeniyle reddine, taşınmazın tespit gibi davalı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olduğu gibi, davacı ...'ün davalı Hazine aleyhine açtığı dava reddedildiğine göre Hazine lehine vekalet ücretine hükmedilmemiş olması dahi isabetsizdir.

2- Davalı Hazine'nin 221 ada 1, 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacılar ... ve ..., 05.01.2010 havale tarihli dava dilekçelerinde çekişmeli 221 ada 1, 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların 1/2 payının kendileri ve paydaşları adına tescili istemiyle miras hakkına dayanarak dava açmış iseler de, dava dilekçelerini açıkladıkları 05.03.2010 tarihli celse ve 18.07.2012 tarihinde mahallinde icra edilen keşif esnasında taşınmazların tümünün kendileri ve paydaşları adına tescilini talep etmişler, mahkemece de taşınmazların tamamının ...mirasçıları adına tapuya tesciline karar verilmiştir. Ancak, paftaya göre taşınmazların batısında dere bulunduğu halde taşınmazların dere yatağı niteliği nedeniyle zilyetlik ile kazanılabilecek yerlerden olup olmadığının belirlenmesi yönünden jeolog bilirkişiden rapor alınmadığı gibi, tanık sıfatıyla tespit bilirkişilerinin beyanlarından yararlanılmamış, zilyetliğin başlangıcı ve sürdürülüş biçimi hakkında yeterli araştırma yapılmamış, davacılar ... ve ...'ün miras bırakanı...'ün mirasçılık belgesi ya da verasete esas nüfus kayıtları temin edilmemiş, belgesiz araştırması eksik yapılmış kabule göre de davacılar ... ve ... ve paydaşlarının taşınmazların bütününde mi yoksa 1/2 payında mı hak sahibi oldukları hususu açıklığa kavuşturulmamıştır. Bu denli yetersiz araştırmaya dayanılarak karar verilemez. O halde mahkemece sağlıklı sonuca varılabilmesi için; öncelikle davacılar ... ve ...'ün miras bırakanı...'e ait mirasçılık belgesi ya da tüm mirasçılarını gösterir verasete esas nüfus aile kayıt tablosu temin edilmeli, dosya bu şekilde ikmal edildikten sonra, yaşlı, tarafsız ve yöreyi iyi bilen şahıslar arasından seçilecek üç kişilik yerel bilirkişi kurulu ile uzman jeolog, zirai bilirkişi ve fen bilirkişisi refakate alınarak mahallinde yeniden keşif yapılmalıdır. Keşif sırasında dinlenecek yerel bilirkişi kurulu, tespit bilirkişileri ve taraf tanıklarından taşınmazların geçmişte kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı, zilyetliğin kesintiye uğrayıp uğramadığı hususunda maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, davacılar ve paydaşlarının taşınmazlar üzerinde zilyetliklerinin bulunduğunun anlaşılması halinde sürdürülen zilyetliğin taşınmazların bir bölümüne mi yoksa tamamına mı yönelik olduğu duraksamasız saptanmalı, zirai bilirkişi ve jeolog bilirkişiden taşınmazların niteliği ve öncesinin dere yatağı olup olmadığını belirtir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, fen bilirkişisine keşif ve uygulamayı izlemeye elverişli ayrıntılı rapor ve kroki düzenlettirilmeli, gerektiğinde taşınmazlar üzerindeki muhdesat niteliğinde ev ve meyve ağaçlarının 3402 sayılı Yasanın 19/2. maddesine göre beyanlar hanesine şerhine karar verilmesinin gerekip gerekmediği değerlendirilmeli, ..

. maddesine göre beyanlar hanesine şerhine karar verilmesinin gerekip gerekmediği değerlendirilmeli, ...ve tüm mirasçıları adına belgesiz araştırması yapılmalı, eklemeli zilyetliklerinin bulunması ve bağımsız zilyetliklerinin tespite dek 20 yıla ulaşmadığı sonucuna varılması halinde, taşınmazların önceki zilyedi yönünden de 3402 sayılı Yasa’nın 14. maddesi uyarınca belgesiz araştırması yapılmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Mahkemece bu hususlar gözardı edilerek karar verilmesi, kabule göre de; Medeni Kanun'un öngördüğü anlamda sicil oluşturulabilmesi bakımından Kadastro Hakimi tarafından taşınmazların kimler adına hangi paylarla tescile karar verildiğinin gösterilmesi gerekirken, ad ve payları belirtilmeksizin ölü Mehmet oğlu...'ün Yasal mirasçıları adına tesciline" denilerek infazı mümkün olmayacak şekilde hüküm kurulması da isabetsizdir.

Yukarıda 1 ve 2 numaralı bentler ile açıklanan nedenlerle davalı Hazinenin temyiz itirazları yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 27.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.