muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1692, Karar No: 2020/2363, Tarih: 30.06.2020

İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince, yönetim ve denetim kurulu üyelerinin seçimine dair 8. maddede alınan kararların yürütülmesinin geri bırakılmasına ilişkin tedbir talebi hakkında, davanın başında değerlendirme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken, bu hususta nihai hükümle birlikte karar verildiği, dava sonucunda seçimi butlanla sakıt olduğu tespit edilen yönetimin faaliyetlerinin bu tedbir kararı ile durdurulduğu, böylece kooperatifin yönetimsiz bırakıldığı, kayyım atama yoluna da gidilmediği, bu itibarla anılan tedbir kararın doğru olmadığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf talebinin bu yönden kabülü ile ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile dava konusu genel kurulun 3,4,5,6 ve 7. maddelerine karşı açılan davanın HMK’nın 115/2. maddesi uyarınca usulden reddine, 8. maddenin batıl olduğunun tesptine karar verilmiştir.

Bu karara karşı, süresinde davalı kooperatif vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı kooperatif vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davalı kooperatif vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, Dairemizdeki duruşmada vekille temsil olunan davacılar yararına takdir olunan 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 30.06.2020 kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28991, Karar No: 2015/6691, Tarih: 05.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/28991 E.  ,  2015/6691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan Ümraniye Çakmak mahallesi 189 ada 25 nolu parselde inşaa edilen Yenişehir Manolya evleri A-1 blok 20 nolu daireyi 29.06.2003 tarihli sözleşme ile satın aldığını, satış ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, satış maketlerinde , mahal listesi ve krokide ; kapalı otopark, futbol, voleybol, basket sahaları tenis kortları, çocuk oyun parkı, büfe, lokal gibi sosyal tesis ve alanların , etrafı çevrili site içinde bulunacağının belirtildiğini, inşaat tamamlandıktan sonra da bu tesislerin site alanına dahil edilerek etrafının duvarla çevrildiğini, ancak bu sosyal tesislerin Ümraniye Belediyesi'nin mülkiyetinde olan arazi üzerine inşaa edildiğinin 2011 yılında anlaşıldığını ve site yönetimi tarafından 19.12.2011 tarihli ihtar ile davalıya bildirildiğini, davalının eksik ve ayıplı ifası nedeni ile konutunun değer kaybettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 25.000,00- TL tazminatın satış tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline bu miktarı aşan kısmın da belirsiz alacak olarak tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, herhangi bir ayıp ve eksik ifanın söz konusu olmadığını, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının edimini eksik olarak yerine getirdiğinden oluşan değer kaybı 25.000,00 TL.nin dava tarihinden 5.423,00 TL.nin ıslah tarihinden avans faizi ile davalıdan tahsiline , karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan katalog , proje ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 25 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek , değer kaybına hükmedilmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 25 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek , değer kaybına hükmedilmiştir.

Davaya konu projenin imal edildiği 25 nolu parselin bitişiğindeki parsellerin Ümraniye Belediyesi'ne terk edilen alanlar olduğu ve açık ve kapalı otopark ile park alanı ve spor sahalarının terk edilen kamuya açık alanda inşaa edildiği ve dava konusu 20 nolu dairenin 25.7.2007 tarihinde davacı adına tapu devrinin yapıldığı tüm dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Mahkemece, alınan bilirkişi raporunun ekli krokisi ile açıklandığı üzere, otopark alanı ve sosyal donatı ve spor alanlarının davaya konu 25 nolu parselde kurulu bulunan site sakinleri tarafından kullanıldığının belirtildiği görülmektedir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Davacı tüketici olduğuna göre , tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp kavramı ile eksik iş ise birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmaması yani hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4 maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının 2003 yılında satın aldığı dairenin fiilen teslim edildiği , davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında 9.11.2012 tarihinde açtığı eldeki dava ile de, taahhüt edilen tesislerin kamunun kullanımına da açıldığı gerekçesi ile bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istediği anlaşılmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve davalı tarafında da inşaa edildiği anlaşılan mevcut durumun satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yöndedir.

Hal böyle olunca, otopark vs. spor alanlarına ilişkin mahkemece ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacının temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. Bent gereğince davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 05/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6665, Karar No: 2017/82, Tarih: 10.01.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/6665 E.  ,  2017/82 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.08.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar temyiz etmiştir.

1) Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre bir kısım davalıların sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş bu sebeple reddi gerekmiştir.

2)Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Mahkemece paydaşlığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde satışın nasıl yapılacağının ve satış bedelinin ve harcın ne şekilde dağıtılacağının hüküm sonucunda gösterilmesi gerekir.

Somut olaya gelince; mahkemece ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi isabetli olsada satışın nasıl yapılacağının ve harcın taraflar aarasında nasıl dağıtılacağının gösterilmemiş olması doğru görülmemiştir. Ancak bu hususlar kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

./..

2015/6665-2017/82 -2-

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle (1) numaralı bent uyarınca bir kısım davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent gereğince davalıların diğer temyiz itirazlarını kabulü ile hüküm sonucunun; birinci bendinin sonuna "satışın genel açık arttırma yoluyla yapılmasına" ibaresinin eklenmesine, üçüncü bendinin sonuna "harcın taraflardan mirasçılık belgesindeki ve tapu kaydındaki payları oranında alınmasına" ibaresinin eklenmesine, hükmün değiştirilmiş ve DÜZELTİLMİŞ bu haliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 10.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9469, Karar No: 2019/3455, Tarih: 13.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/9469 E.  ,  2019/3455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı şirket vekili, davacının yaşlılık aylığı için prim gün sayısını doldurduğunu, yaş şartını sağlayamadığını, bundan sonra çalışmak istemediği gerekçesiyle kıdem tazminatının ödenmesini talep ettiğini, sigortalılık süresinin 16 yıl 5 ay 18 gün, prim ödeme gün sayısının ise 5180 gün olduğunun anlaşıldığını, davalının çalışmasını sürdürmesinin istendiğini, davalı müvekkile ait hastanede ya da başka bir yerde çalışmayacağını bildirdiğini, bunun üzerine davalıya diğer haklarından ayrı olarak 18.318,28 TL kıdem tazminatı ödemesi yapıldığını, davacıya ait işyerinin 30/11/2012 tarihinde emeklilik tarihini ve aylık tahsis tarihini çalışmayarak beklemek amacıyla ayrıldığını, davalının 2 hafta sonra ... Hastanesinde çalışmaya başladığını öğrendiklerini, davalının kötüniyetli olduğunu, davacının bu durumu öğrenmesi üzerine davalıya noter vasıtasıyla göndermiş olduğu ihtarname ile kıdem tazminatının iadesini talep ettiğini, davalının ise noter vasıtası ile göndermiş olduğu ihtarında ise taleplerine olumsuz cevap verdiğini belirtmiş, bu nedenlerle 18.318,28 TL ödemenin 31/01/2013 tarihli ihtarnamenin 7 günlük ödeme süresinin hitamından itibaren başlayacak yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın süresinde açılmadığını, davalının ayrıldığı tarih itibariyle başka bir işte çalışması gibi bir düşüncesinin olmadığını, çocuklarına daha çok zaman ayırabilmek ve bakımlarını daha iyi yapabilmek için davacıya ait işyerinden 11/09/2011 tarihinde istifa ettiğini, ihbar süresi kadar çalıştıktan sonra ayrıldığını, aradan geçen zaman ve değişen şartlar karşısında 14/12/2011 tarihinde başka bir işyerine girerek çalışmaya başlamak zorunda kaldığını, davalının yeni bir işe giriş tarihi ile önceki işyerinden ayrıldığı tarih arasında 14 günün bulunduğunu, iddia edildiği gibi davalının işe girmeden önce yeni işyeriyle anlaşmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

C)İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, “Dava ve cevap dilekçesinden eki belgelerden, beyanlardan bilirkişi raporundan, sunulan içtihatlardan ve tomar dosya kapsamından, davacının değişik hastanelerde nitelikli personel olarak çalıştığı en son davacı Medical Park hastanesinde çalışırken prim ödeme gününü ve yıl şartını tamamlayıp sadece yaş şartını tamamlamadığından dolayı SGK'da işlemlerini yaptıktan sonra mevcut işyerinden kıdem tazminatını alarak ayrıldığı bu noktada yasanın diğer şartları tamamlayıp yaş şartını tamamlayamadığı için emekli olmayanlara sağladığı tazminat alma kolaylığından yararlandığı tazminatını aldığı iş bu davanın ödenen bu kıdem tazminatının geri alınması davası olduğu ancak davalının eyleminin kanun koyucunun bu yasayı düzenleme düşüncesine uymadığı kanun koyucunun “Ratio legis” amacının bu olmadığı davacının iş akdini yeni bir iş bulup iş sözleşmesi imzalaması üzerine kendi işverenini de yanıltarak iş akdini sonlandırdığı hususunun açık olduğu hakkın kötüye kullanılması hususunun hukukça korunmaması gerektiği bir hakkın varlığının mevcudiyeti karşısında hakkın kötüye kullanılmayacağının söz konusu olmayacağı noktasındaki aksi içtihada itibar etmemek gerektiği zira; hak olmadan kötüye kullanmanın zaten söz konusu olamayacağı hakkın varlığı halinde iyi niyet ve kötü niyet kavramının devreye gireceği, m.k. mad.2 deki dürüstlük kuralının bir anahtar olduğu hatta kötü niyetin varlığının hakkı bile ortadan kaldırabileceği Davacının Yasal kayıtlardaki iki iş arasındaki sürenin arasındaki dönemde ve hatta çalışırken yeni işyerindeki işyeri ile bağlantı kurduğu hususunu kabul etmenin hayatın olağan akışı prensibinin doğal sonucu olduğu, diğer taraftan 4857 S.Y. 23. mad. Açıkça “ süresi belirli olan veya olmayan sürekli iş sözleşmesi ile bir işverenin işine girmiş olan işçinin sözleşme süresinin bitmesinden önce yahut bildirim süresine uymaksızın işini bırakıp başka bir işverenin işine girer ve bu nedenle iş sözleşmesini feshederse doğrudan yeni işverenin de bazı koşullarda işçi ile birlikte sorumlu olacağı” hususunu açıkça düzenlediği görülerek davanın kabulüne karar verilmiştir.”

D)Temyiz başvurusu :

İlk derece Mahkemesi’nin kararına karşı davalı işçi vekili tarafından süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

E)Gerekçe:

1- Mahkemece karar başlığında davacının soyadının “KIVIRCI” olmasına rağmen “ KIVILCI” olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

D)Temyiz başvurusu :

İlk derece Mahkemesi’nin kararına karşı davalı işçi vekili tarafından süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

E)Gerekçe:

1- Mahkemece karar başlığında davacının soyadının “KIVIRCI” olmasına rağmen “ KIVILCI” olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2- Davacı şirket emeklilik nedeniyle davalı işçiye ödemiş olduğu kıdem tazminatının davalı işçinin daha sonra yeniden işe girmesi nedeniyle iadesine karar verilmesini talep etmiştir. Dosyada yer alan davalı işçinin şahsi sicil dosyasının incelenmesinde; Samsun Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü’nün 07.10.2011 tarihli yazısında; sigortalılık süresinin 16 yıl 5 ay 18 gün, prim ödeme gün sayısının 5180 gün olduğunun belirtildiği, davalının iş çıkışının 30.11.2011 tarihli ibraname ve SGK Hizmet döküm cetveli uyarınca “ kod: 14- Emeklilik için yaş dışında diğer şartların tamamlanması” nedenine dayalı yapıldığı, davalı işçinin daha sonra 14.12.2011 tarihinde ... SGK sicil numaralı iş yerinde çalışmaya başladığı, davalı işçinin davacı şirketteki işinden ayrılmasının ardından aynı veya farklı iş kolunda faaliyet gösteren bir iş yerinde çalışmaya başlaması Anayasa ile güvence altına alınan iş ve çalışma hürriyeti kapsamında bir hak olup, şirketteki çalışmasından ayrılmadan önce başka bir işyeri ile iş sözleşmesi imzaladığına dair dosyada delil yer almadığı, bu hususun davacı işveren tarafça ispat edilemediği, davalı işçinin yıl ve prim gün sayısını tamamlanmasından sonra kendi isteğiyle işten ayrılıp başka bir yerde yeniden işe girmesinin yukarıda izah edilen nedenlerle kıdem tazminatının iadesini gerektirmeyeceğinden, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2612, Karar No: 2016/2417, Tarih: 17.03.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/2612 E.  ,  2016/2417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Alacaklıyı zarara uğratmak için mevcudu eksiltmek

26.02.2016 tarih ve 29636 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak 01.03.2016 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun işbölümüne ilişkin 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararının 11. Ceza Dairesinin görev kapsamını belirleyen kısımda yer alan “İş bölümünün yürürlüğe girdiği tarihten itibaren on gün içinde işbölümü değişikliği nedeniyle 19. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan 213 sayılı Vergi Usul Kanunundan kaynaklanan işlerin ½ oranında 11. Ceza Dairesine devredilir” şeklindeki düzenleme uyarınca ancak vergi suçlarına ilişkin dosyaların devir edilebileceği icra suçlarının devir kapsamında bulunmadığı ve anılan suça bakma görevinin Yüksek 19. Ceza Dairesine ait olduğunun anlaşılması karşısında; sehven Dairemize gönderildiği anlaşılan dosyanın, Yargıtay 19. Ceza Dairesine iadesine, 17.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1253, Karar No: 2017/184, Tarih: 28.03.2017

**Ceza Genel Kurulu         2015/1253 E.  ,  2017/184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sanık ...'ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve görevi kötüye kullanma suçlarından beraatine ilişkin, ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince verilen 06.05.2015 gün ve 1-1 sayılı hükmün katılan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “onama” istemli 16.11.2015 gün ve 1 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın, katılanlar ..., ... ve ... ile mağdurlar ... ve ...'a karşı işlediği iddia olunan görevi kötüye kullanma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen beraat hükümleri temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup, temyizin kapsamına göre inceleme, sanığın katılan ...’a karşı işlediği iddia edilen görevi kötüye kullanma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan beraat hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Sanığın görevi kötüye kullanma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine karar verilen olayda temyiz incelemesi yapan Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı suçların sübutuna ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık ...'ın suç tarihinde Kocaeli Cumhuriyet savcısı olarak görev yaptığı,

Kocaeli Sosyal Güvenlik Kurumu İl Müdür Yardımcısı katılan ...'ın ise; 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanununun 28. maddesi uyarınca 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun uygulanmasında, 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanuna tabi kamu görevlisi sayıldığı,

... isimli eczane sahibinin, hak ve alacakları üzerine konulan tüm hacizlerin kaldırılması için sahte olarak düzenlediği, üzerinde "elden takiplidir" şerhi bulunan haczin fekki müzekkeresi fotokopisini, Kocaeli SGK Müdürlüğünde icra takip memuru olarak çalışan...'ya teslim ettiği, teyit işlemi yapılmayan sahte belgeye istinaden ...'ın hak ve alacakları üzerindeki hacizlerin 25.10.2010 tarihinde kaldırıldığı, alacaklı vekilinin Kocaeli SGK Müdürlüğüne hacizlerin usulsüz şekilde kaldırıldığını bildirmesi üzerine, SGK İl Müdür Yardımcısı mağdur ...'ın, Bakırköy 2. İcra Müdürlüğüne gönderdiği 04.02.2011 tarihli yazı ile, ... tarafından sunulan belgenin gerçek olup olmadığının bildirilmesini ve belgenin sahte olması durumunda suç duyurusunda bulunulmasını talep ettiği, Bakırköy 2. İcra Müdürlüğü tarafından yapılan araştırmada belgenin sahte olarak düzenlendiğinin tespit edilerek Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğu, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/21149 soruşturma numarasına kaydedilen dosyanın, yetkisizlik kararıyla gönderildiği Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığında 2011/6391 soruşturma sırasına kaydedilip sanık ...y'a tevzii edildiği,