muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1179, Karar No: 2018/2217, Tarih: 03.07.2018

Mahkeme burada tarafsızlık konusunda subjektif ve objektif testlerin yapılması gerektiğini, subjektif test ile bir yargıç hakkında kişisel kanaatini belirleme çabası şeklindeki davranışların test edildiği, objektif test ise bu konuda haklı kuşku duyulmasına engel olan yeterli güvencelerin bulunup bulunmadığının test edilmesi esas itibariyle görünümde tarafsızlığın sağlanması gerektiği sonucuna varmıştır. Yani tarafların yargıcın tarafsızlığında kaygılanmak için haklı bir sebeplerinin bulunmaması gerektiği, kaygılanmak için haklı bir sebebin bulunduğu takdirde yargıç davadan çekilmelidir diyerek burada sözleşmenin 6/1 fıkrasının ihlal edildiğine karar vermiştir (Osman Doğru, İnsan Hakları Avrupa Mahkemesi İçtihatları-I, sh.501)"

AİHM bir kararında (AİHM, Farhi/Fransa, 17070/05, l6 Ocak 2007) ise, Farhi-Fransa davasında, bazı jüri üyelerinin, duruşmaya ara verildiği sırada savcı ile temasa geçmeleri, onların tarafsızlığına gölge düşürdüğü için 6. maddenin ihlal edildiği sonucuna varmıştır. Mahkeme’ye göre, sanığın bir mahkemenin bağımsızlığı ve tarafsızlığı hakkında algısı belirleyici olmamakla beraber önemlidir; önemli olan, sanığın algısının nesnel olarak haklı görülüp görülmemesidir'. (Findlay, par.73; Incal, par.71) (Doğru, Osman-Nalbant, Attila: İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi, Açıklama ve Önemli Kararlar, C.I,) şeklindeki tespiti ile 'Mahkeme, ceza yargılamasında mahkemenin dışarıya tarafsız olduğu görünümü vermesi konusunun önemine vurgu yapmıştır.

Kanaatimizce de;

CMK’nın 22 ve 23. maddelerinde hâkimin görev yasakları sayılmıştır.

CMK’nın 24. maddesinde, görev yasakları dışında, hâkimin tarafsızlığını şüpheye düşüren ve kanunda sayılmayan diğer sebeplerden dolayı da hâkimin reddi isteminde bulunabileceği, hakimin tarafsız olmasının yetmeyeceği, tarafsız görünümün de gerekli ve zorunlu olduğu, zira tarafsızlığın, sübjektif ve objektif olmak üzere iki yönü vardır. Bunlardan sübjektif tarafsızlık, hâkimin birey olarak tarafsız olmasıdır. Objektif tarafsızlık ise, mahkemenin kurum olarak kişide bıraktığı güven verici izlenim ve tarafsız görünümdür.

CMK 23/2 maddesinde, “Aynı işte soruşturma evresinde görev yapmış bulunan hâkim, kovuşturma evresinde görev yapamaz.” ilkesini getirmiştir.

Bu maddedeki düzenleme esas itibariyle aynı mahkemede yürütülen yargılama sürecinin tümünü kapsar ve dolayısıyla o mahkemedeki görülen davadaki kaynak belgeler olan sorgu, tutuklama müzekkeresi ve tutukluluğun devamına ilişkin karar yapılan yargılama faaliyetinin bir parçasıdır. Yasa koyucu bu düzenlemeyle aynı işte soruşturma evresinde görev yapmış bulunan hakimin kovuşturma evresinde görev yapamayacağını açıkça belirtmiştir.

"Soruşturmanın Sulh Ceza Hâkimi Tarafından Yapılması" başlıklı CMK'nın 163/1 maddesinde “Suçüstü hâli ile gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde, Cumhuriyet savcısına erişilemiyorsa veya olay genişliği itibarıyla Cumhuriyet savcısının iş gücünü aşıyorsa, sulh ceza hâkimi de bütün soruşturma işlemlerini yapabilir.”

"Soruşturmanın Sulh Ceza Hâkimi Tarafından Yapılması" başlıklı CMK'nın 163/1 maddesinde “Suçüstü hâli ile gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde, Cumhuriyet savcısına erişilemiyorsa veya olay genişliği itibarıyla Cumhuriyet savcısının iş gücünü aşıyorsa, sulh ceza hâkimi de bütün soruşturma işlemlerini yapabilir.”

Yine 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun yürürlük ve uygulama şekli hakkındaki Kanunun 11-(1) maddesinde “Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 23. maddesinin ikinci fıkrası, Kanunun 163. maddesi hükmü dışındaki hallerde uygulanmaz.“ şeklindeki düzenlemede çoğunlukça gerekçe gösterilmemiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda Anayasa'nın 90/5. maddesinde yer alan “Usulüne uygun yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir.... Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası anlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası anlaşma hükümleri esas alınır.” hükmünün varlığı yine CMK'nın 23/2. maddesindeki “Aynı işte soruşturma evresinde görev yapmış bulunan hâkim, kovuşturma evresinde görev yapamaz.” hükmü gözönüne alındığında tarafsızlık ve adil yargılama hakkının zedelenmemesi için sulh ceza hakimi olarak koruma tedbiri uygulanması kararını veren hakimin aynı sanık hakkında ağır ceza mahkemesinde verilen davada mahkumiyet hükmüne ilişkin karara katılması usul ve yasaya aykırıdır. Kısaca, sanık hakkında koruma tedbirine hükmeden hakim kovuşturma evresinde görev yapamaz, karar veremez.

CMK 24. maddesinde yer alan “hakimin ... tarafsızlığını şüpheye düşürecek diğer sebeplerden dolayı da reddi istenebilir.” kuralına yönelik olarak yüksek çoğunluğun hakimin reddedilmediği yönündeki görüşü karşısında sanığa koruma tedbiri kararı veren hakimin kovuşturma evresinde görev aldığı hatırlatılarak reddi hakim hakkının kullanılması konusunda bilgilendirme yapılmadığı ve bu konuda sanığın bilgilendirme hakkına ve dolayısıyla savunma ve adil yargılanma hakkına aykırı hareket edildiği düşüncesinde olduğumuzdan, her iki sebep nedeniyle kararın usul, yasa, iç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi hükümleri ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarına aykırı olduğu düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2022/789, Karar No: 2023/630, Tarih: 20.02.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/789 E.  ,  2023/630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1070 E., 2021/1880 K.

DAVA TARİHİ : 07.08.2019

HÜKÜM/KARAR : Kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/533 E., 2020/161 K.

Taraflar arasındaki sıra cetvelinin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın şikayetçi ve şikayet olunan vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun şikayetçi yönünden kabulüne, şikayet olunan yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayet olunan vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362'nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanunun 366'ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca yapılacak ön inceleme sonucu aynı Kanunun 346/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre sıra cetvelinde paylaşıma konu olan miktar 23.397,34 TL ve temyize konu edilen toplam miktar 23.397,34 TL olup, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 78.630,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR:

Açıklanan sebeple;

Şikayet olunan vekili temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29192, Karar No: 2018/10060, Tarih: 25.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/29192 E.  ,  2018/10060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi-manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vekili avukat ... ile davalı ... vekili avukat ... , diğer davalı... Özel Hast. Tic. A.Ş.vekili avukat ..., diğer davalı ... vekili avukat ...'un gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, ... ve eşinin bebek sahibi olmak amacıyla ... Tüp Bebek Merkezine gitmeye karar verdiklerini, burada davalı Dr.... ile görüştüklerini ve kendilerini beraber çalıştıkları... Hastanesi Üroloji Anabilim Dalı Başkanı ürolog Prof. Dr. ...'e yönlendirdiğini, 30/09/2011 tarihinde davacı ...'in ameliyata alınmadan önce bir kağıt imzalamasının istendiğini, belgenin ve operasyonun muhteviyatı risklerinin önceden anlatılmadığını, kredi kartından 3.000,00-TL tahsilat yapıldığını, ameliyattan sonra Dr. ...’ın sperm bulunmadığını belirttiğini, 03/10/2011 tarihinde davacıların davalı ...'in muayenehanesine gittiklerini, davacı ... ağrı kesici almasına rağmen çok ağrısının olduğunu söylediğini, davalının pansuman yapıp her şeyin normal olduğunu söylediğini, iki doktorun da davacı ... ’in şikayetlerini hiç önemsemediğini, tıbbi müdahale de geç kalındığından davacı ...'in testisinin birini kaybettiğini, diğer testisinin de küçüldüğünü, meydana gelen olayda Özel ... Kadın Hastalıkları ve Doğum Dal ve Tüp Bebek Merkezinin de sorumlu olduğunu, davacının tüm bu süreç boyunca maddi ve manevi olarak çöktüğünü, psikolojik tedavi görmeye başladığını, işinden olduğunu, uzun süre çalışamadığını, tedavi masraflarını kendisinin karşıladığını belirterek, davacı ... için 175.000,00-TL manevi, davacı ... için 20.000,00-TL manevi tazminat ile davacı ... için şimdilik 5.000,00-TL maddi tazminatın olay tarihi olan 30/09/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müşterek ve müteselsilen alınıp davacılara verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, teşhis ve tedavi hizmetini üstlenen doktor ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. (1086 sayılı HUMK. 76.md., 6100 sayılı HMK. 33.md.) Davanın temelini vekillik sözleşmesi oluşturmaktadır. Dava, davalı hastane ve doktorların vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır. (Dava tarihi olan 02.08.2012 tarihi itibariyle yürürlükte olan 818 sayılı B.K. 386, 390. md.). Vekil, iş görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de, bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır ( B.K. 390/II ). Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur ( B.K. 321/1 md. ). O nedenle doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları ( hafif de olsa ) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktorlar, hastalarının zarar görmemesi için yalnız mesleki değil, genel hayat tecrübelerine göre herkese yüklenebilecek dikkat ve özeni göstermek zorundadır. Doktor, tıbbi çalışmalarda bulunurken, bazı mesleki şartları yerine getirmek, hastanın durumuna değer vermek, tıp biliminin kurallarını gözetip uygulamak, tedaviyi her türlü tedbirlerini alarak yapmak zorundadır. Doktor, ufak bir tereddüt gösteren durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada koruyucu tedbirler almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yaparken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmalı, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmalı ve en emin yolu tercih etmelidir ( Bkz. Tandoğan, Borçlar Hukuk Özel Borç İlişkileri, Cild, Ank.1982, Sh.236 vd). Gerçektende mesleki bir işgören; doktor olan vekilden ona güvenen müvekkil titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemekte haklıdır. Titiz bir özen göstermeyen vekil, B.K. 394/1 uyarınca vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Her ne kadar mahkemece, davalılar hakkında Hacettepe Üniversitesi’nden alınan 10.04.2014 tarihli bilirkişi kurulu raporunda ve Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesi'nin 27.11.2015 tarihli raporunda davalıların herhangi bir kusur ve ihmallerinin bulunmadığı, uygulanan tedavinin tıbben uygun olduğunun belirtilmesi gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de; davacıların dava dilekçesinde ve diğer tüm beyan dilekçelerinde; davacı ...’in wegener rahatsızlığının olduğu, bu rahatsızlığın testis tutulmasına neden olduğu ve diğer tüm itirazları karşılanmadan hüküm kurulmuştur. O halde, mahkemece yapılması gereken, davacıların tüm itirazları dikkate alınarak Üniversitelerin ana bilim dallarından seçilecek konularında uzman doktorlardan oluşturulacak bir bilirkişi kuruluna dosya tevdi edilerek, bilirkişilerden; davalıların açıklanan hukuki konum ve sorumlulukları, dosyada mevcut delillerle birlikte bir bütün olarak değerlendirilip, tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda davalıların sorumluluğunu gerektirecek ihmal ve hata bulunup bulunmadığını gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesinden ibarettir. Mahkemece, değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 1.630,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacılara ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14071, Karar No: 2011/468, Tarih: 20.01.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/14071 E.  ,  2011/468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 02.02.2009 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashih istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23.09.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerini düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulü ile dava konusu ... ada ..., ... ada ..., ... ve ..., ... ada ... ve ..., ... ada ..., ... ada ... parsellerde veraseten iştirakçi ... parselde 15/480 pay sahibi Nevin’in yazılı olmayan baba adının “...” soyadının da evlenmekle “Kansu” olarak eklenmek suretiyle kaydın düzeltilmesine karar verilmiştir.

Hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalı vekilinin ... parsele yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2- Davacı 3.11.2009 tarihli ıslah dilekçesinde dava konusu parsellerde baba adının ve soyadının yazılı olmadığını belirterek “...” olan baba adının ve “Kansu” olan soyadının eklenmesi suretiyle tapu kaydının nüfus kaydına göre düzeltilmesini istemiştir. Dava konusu parsellerin dosyada mevcut tutanaklarının incelenmesinde 2009 parsel sayılı taşınmazın senetsizden 1312 senesinden beri babalarında intikalen ve taksimen Ömer evlatları ..., ..., ..., ...’nin zilyetliğinde bulunduğu bunlardan Muhittin’in

2010/14071-2011/468

1949 senesinde vefatıyla eşi ..., evlatları ..., ... ve kendisinden önce vefat eden kızı ... evlatları ... ve v’e kaldığı ...’nın da 1340 tarihinde vefatı ile evlatları ..., ... ve ...’ye kaldığı ...’nin de 1940 tarihinde vefatıyla çocukları ..., ..., ..., ... ve ...’ya kaldığı yazılıdır. Bu açıklamaya göre tapu maliki ...’in annesinin adı ...’dir. v’nin nüfus kaydına göre 5524 sayılı Af Kanununa göre tescil edilmiş ... ilçesi çayiçi mahallesi cilt 2, hane 54 de kayıtlı ... ile ... isminde çocukları vardır. Bu nüfus kaydının incelenmesinde ... isimli şahsa ait olduğu ve ...’le ...’in baba adının ... olduğu görülmektedir. Bu kayıtta da ... ve ...’in Af Kanunun ile tescil edildiği annelerinin ... olduğu yazılıdır. ... resmi evliliğini ... isimli kişi ile yapmış bu evlilikten de ... ve ... isimli çocukları olmuştur. ...’a ait Kocaeli 3.Sulh Hukuk Mahkemesi 2009/117-709 esas ve karar sayılı veraset ilamının incelenmesinde de ...’nin 1949 yılında ölmüş olduğu ve mirasçı olarak boşandığı eşi ...’ten olan çocukları ... ve Sevim, Esin ile Salih’ten olan çocukları ... ve ...’in kaldığı anlaşılmaktadır. Bunlara göre tapu kaydında baba adı ve soyadı yazılı olmayan ...’in baba adının “...” soyadının da Kansu olduğu anlaşılmaktadır.

Ancak davacının dava konusu yaptığı ... ada ... , ... ada ..., ... ve ..., ... ada ... ve ..., ... ada ..., ... ada ... parsellerin geldileri olan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... parsellerin tapulama tutanaklarında bir kısmı tapu kayıtlarına dayanılarak bir kısmının ise senetsizden Mustafa oğlu ... adına tespit ve tescil yapıldığı 1965 yılında da Kocaeli 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1965/690-851 esas ve karar sayılı veraset ilamına göre de intikal yaptırılarak ... mirasçıları adına tescil edildiği anlaşılmaktadır. Veraset ilamının incelenmesinde ... ’ın 1960 yılında vefat ettiği geriye eşi Vesile ve çocukları ..., ..., Kadire ve kendinden sonra 1965 yılında ölen kızı Sabire’nin eşi ... çocukları Fahri, Sevim ve Nevin’in kaldığı anlaşılmaktadır.

Ancak Nevin’in bu veraset ilamına göre annesinin Sabire, babasının da ... olduğu anlaşılmaktadır. Davacı dava dilekçesinde murisi annesinin ... (...) olduğu belirtmiştir. 2009 parselin tapulama tutanağından da bu durum anlaşılmaktadır. Dosya içeriğine gelen nüfus kayıtlarına göre Mustafa oğlu ... mirasçısı Sabire ve ... çocuğu Nevin’in babası olduğu belirlenen ... ile bağlantısı

2010/14071-2011/468

anlaşılamamaktadır. Veraset ilamındaki ... kızı Nevin’in evlenmekle Kansu soyadı aldığı veya hangi soyadı aldığı da belli değildir. Nüfus ve zabıta araştırması da yapılmamıştır. Dinlenen tek tanık da ...’in annesinin ... olduğunu ... ve ...’yi tanımadığını beyan etmiştir.

Bu durumda mahkemece, mülkiyet nakline sebep olmamak için dava konusu 103 ada 83, 105 ada 44, 70, 126, 108 ada 9 ve 21, 109 ada 20, 111 ada 24 sayılı parsellerde tapu maliki olan Mustafa oğlu ... mirasçısı ... ve ... çocuğu ...’in ... ve ... (...)’la olan bağlantısının nüfus kayıtları, tanık beyanları ve varsa başkaca delillerle sağlanması gerekmektedir. Araştırmalar ve toplanan delillere göre bağlantı kurulabiliyor ise bu parseller yönünden de davanın kabulü, bağlantı kurulamıyor ise bu parseller yönünden davanın reddi gerekir. Bu hususlar gözardı edilerek 103 ada 83, 105 ada 44, 70 ve 126, 108 ada 9 ve 21, 109 ada 20, 111 ada 24 parseller yönünden de davanın yazı gerekçeler ile kabulü doğru değildir. Hükmün belirtilen nedenle bu parseller yönünden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: 1.nolu bette açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine 2.bent uyarınca hükmün BOZULMASINA, 20.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10667, Karar No: 2019/321, Tarih: 15.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/10667 E.  ,  2019/321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 02.01.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13820, Karar No: 2022/6902, Tarih: 06.04.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/13820 E.  ,  2022/6902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK m. 314/2 “(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Dosyanın incelemesinde; davalı Vekili Av.... tarafından sunulan ve yerel mahkemece Dairemize sulh beyanı olarak gönderilen 15/03/2022 tarihli dilekçe ve ekindeki "Arabuluculuk Anlaşma Belgesi" başlıklı belgenin değerlendirilip ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne) İŞLEMSİZ İADESİNE, 06/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13278, Karar No: 2015/25999, Tarih: 27.10.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/13278 E.  ,  2015/25999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı ... tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu, icra mahkemesine usulsüz tebligat şikayetinde bulunmuş, mahkeme, istemin kabulü yanında alacaklı aleyhine nispi vekalet ücreti ve nispi harca da hükmetmiştir.

Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2014 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 11/3. maddesinde; “İcra mahkemelerinde duruşma yapılırsa tarife gereğince ayrıca avukatlık ücretine hükmedilir. Şu kadar ki bu ücret, tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünün iki ve üç sıra numaralarında gösterilen iş ve davalarla ilgili hukuki yardımlara ilişkin olup, tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenecek avukatlık ücreti bu sıra numaralarında yazılı miktarları geçemez” düzenlemesine yer verilmiştir. Bu nedenle icra mahkemesinde görülen işlerde maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekmektedir.

Ayrıca İcra ve İflâs Kanunu kapsamındaki şikayetler hakkında karar verildiğinde, 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun Yargı Harçları ile ilgili (I) Sayılı Tarifesinin, Karar ve İlam harcı başlıklı III nolu bölümünün, maktu harçlarla ilgili 2/a maddesine göre maktu harç alınması gerekmektedir.

O halde, mahkemece alacaklı aleyhine maktu vekalet ücreti ve maktu harca hükmedilmesi gerekirken aksi yönde ve yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı ...'un temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.