muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/425, Karar No: 2020/4210, Tarih: 01.07.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/425 E.  ,  2020/4210 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 22.06.2010 tarihli iş kazası nedeniyle %14 oranında sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirler nedeniyle oluşan Kurum zararının davalılardan 5510 sayılı Kanunun 21 ve 23. maddeleri gereğince rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Kanun'un 12/son maddesinde alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği sigortalıları çalıştıran üçüncü kişi olarak tanımlanarak sigortalılar, üçüncü bir kişinin aracılığı ile işe girmiş ve bunlarla sözleşme yapmış olsalar dahi asıl işverenin, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumlu olduğu açıklanmıştır.

Diğer taraftan, söz konusu Kanun'un 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği bildirilmiş, 23. maddesinde, sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi durumunda, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca saptandığı tarihten önce gerçekleşen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık halleri sonucu ilgililerin gelir ve ödeneklerinin Kurumca ödeneceği, belirtilen bu hallerde, Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarı ile gelir bağlanırsa bu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri miktarının, 21. maddenin 1. fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirileceği hüküm altına alınmıştır.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 21. maddeye göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 50. ve 51. maddeleri (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 818 sayılı Kanun'un 146. maddesine (6098 sayılı Kanun'un 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, Kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında yapılan değerlendirmede tüm dosya içeriğine göre, Mahkemece, davalı .... Genel Müdürlüğü'nün teselsül sorumluluğu gereği sorumlu olacağı tutar; gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının %80 kusur karşılığı olarak belirlenmeli, diğer davalı ... ile taşeronu Bosa Boya Yalıtım Kimya İnş. Mak. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin teselsül sorumluluğu gereği sorumlu olacağı tutar ise 5510 sayılı Kanunun 23. maddesi kapsamında ve ilk peşin sermaye değerinin %90 kusur karşılığı olacak şekilde belirlenmeli ve talep gözetilerek hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece davacı talebinin kurum zararının %50'si olan 13.216,88 TL olduğu ve taleple bağlı kalınarak karar verilmesi gerektiği hususları karşısında; davalı .... Genel Müdürlüğü'nün teselsül sorumluluğu gereği sorumlu olacağı tutar olan 3.070,84 TL üzerinden kabul kararı verilmesi gerekirken, davacı talebi %100 imiş gibi 6.141,69 TL üzerinden kabul kararı verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Hükmün fıkrasının 2. parağrafının tamamen silinerek, yerine, "7.677,11 TL İlk Peşin Sermaye Değerli gelirin (Davalı ... Genel Müdürlüğü yönünden 3.070,84 TL ile sınırlı olmak üzere) 10/05/2012 tarihinden," ibaresinin eklenmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı .... Genel Müdürlüğü'ne iadesine, 01.07.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22841, Karar No: 2013/20276, Tarih: 09.07.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/22841 E.  ,  2013/20276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, suçun sabit olmadığı- na, eksik araştırmaya, erteleme kararı verilmemesine, lehe hükümlerin uygulanmadığına; Cumhuriyet Savcısının, müsadere kararı verilmemesine, yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Hüküm kurulurken adli para cezasına esas alınan gün üzerinden artırım veya indirim yapıldıktan sonra belirlenen sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı tayin olunan miktarın çarpılması sonucu cezanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle TCK.nun 61/8. maddesine aykırılık yapılması,

2- CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırı olarak, sanığa verilen adli para cezasına esas alınan gün sayısı ile bir gün karşılığı takdir olunan miktar çarpılırken uygulanan yasa, madde ve fıkrasının gösterilmemesi,

3- 5237 sayılı TCK.nda para cezalarının içtimaının düzenlenmediği göze- tilmeden, sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün birinci fıkrasından “Adli para cezasının bir gün karşılığı 20,00-TL olmak üzere 100,00-TL”, ikinci fıkrasından "Adli para cezasının bir gün karşılığı 20,00-TL olmak üzere 80,00-TL" ibarelerinin çıkarılması, ikinci fıkradan sonra gelmek üzere mahkemenin takdiri doğrultu- sunda “Sanığa verilen 4 gün adli para cezasının TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması ve hüküm fıkrasından "adli para cezalarının içtimaına" ilişkin bölü- mün çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 09.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30622, Karar No: 2015/36728, Tarih: 23.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/30622 E.  ,  2015/36728 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/89569

MAHKEMESİ : Datça Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2013/174 (E) ve 2013/303 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Kesinleşen erteli mahkumiyet hükmünde eski 765 sayılı TCK'nin 102. maddelerinde düzenlenen dava zamanaşımına dair sürelerin işlemeyeceği nazara alınmaksızın hükmün kurulmasının merciince değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Mahkemenin 20.01.2010 tarihli erteli mahkumiyete dair kararının kesinleşmesinden sonra, sanığın deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle TCK'nin 51/7 maddesi uyarınca dosyanın yeniden ele alınarak kurulan 25.12.2013 tarihli ek kararın 5275 sayılı CGİK'nin 98 ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5606, Karar No: 2011/1489, Tarih: 25.03.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5606 E.  ,  2011/1489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 293 ada 46 parsel sayılı 40267,55 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ölü olduğu tutanağın beyanlar hanesine şerh verilerek davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içinde taşınmazın ham toprak ve taşlık olması nedeniyle devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile fen bilirkişisi tarafından düzenlenen ek raporda (A) ve (B) harfleri ile gösterilen 13789 metrekare yüzölçümündeki bölümlerinin davalı ... mirasçıları adlarına tesciline, (C) harfi ile gösterilen bölümünün dere yatağı olarak sınırlandırılmasına, (D) harfi ile gösterilen 21970,04 metrekare yüzölçümündeki bölümünün ise ham toprak niteliğiyle davacı Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 25.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11002, Karar No: 2022/12271, Tarih: 29.12.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/11002 E.  ,  2022/12271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel istismar, hürriyeti kısıtlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 21.02.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz istemleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/267, Karar No: 2010/1659, Tarih: 18.02.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/267 E.  ,  2010/1659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, haczedilen paranın taraflar arasında garameten paylaştırılmasına ilişkin yapılan sıra cetvelinin iptali ve tüm paranın davacıya ödenmesine yöneliktir.

Davalı vekili hacizlerin aynı tarihli olup aralarında bir dakika fark olduğunun bu nedenle sıra cetvelinin doğru olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının haczi ile davacının haczinin aynı tarihli olup aralarında bir dakika fark olduğunu, bu nedenle garameten paylaştırmanın doğru olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar vermiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 18.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10792, Karar No: 2014/18740, Tarih: 24.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/10792 E.  ,  2014/18740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2013

NUMARASI : 2012/1090-2013/872

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işverence haklı nedene dayanılmaksızın feshedildiğini, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günleri çalışma karşılığı ücret alacaklarının ödenmediğini, yol ve yemek bedellerini ücretinden haksız şekilde kesildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı S.. Ş.. vekili davacı ile müvekkili arasındaki iş sözleşmesinin belirli süreli olduğunu, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı talep edilemeyeceğini, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını, davacının ücretlerinin eksiksiz ödendiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Dicle Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi vekili, davacı ile müvekkili arasında iş sözleşmesi bulunmadığını, davacının müvekkili şirketten sayaç okuma ihalesini alan diğer davalı şirketin işçisi olması nedeni ile husumet yokluğu nedeni ile davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Bozma ilamı:

Mahkemece, yapılan ilk yargılama sonucunda 15/06/2012 tarih 2010/754-2012/362 sayılı ilam ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan inceleme sonucunda, Dairemizin 09.10.2012 tarih 2012/21265 esas, 2012/21591 karar sayılı ilamı ile ilgili karar “Somut olayda; davacı sayaç okuma işçisi olarak görev yapmakta olup, davalı işveren sayaç okuma işinde fazla çalışma yapılmadığını ileri sürmektedir. Emsal nitelikteki Diyarbakır 2. İş Mahkemesinin 2010/760 esas sayılı dosyası üzerinden açılan davada, beyanları alınan davacı tanıkları M.Y.G. oğlu ve F. D. sayaç okuma işçilerinin sabah saat 07.00'da çalışmaya başladıklarını, akşam gün batınıma kadar çalıştıklarını, kışın saat 16.00'da. yazın ise saat 20.00'da çalışmanın sona erdiğini beyan etmişlerdir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda yaz-kış ayrımı yapılmaksızın, davacının günde üç haftada onsekiz saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Emsal dosya üzerinden dinlenilen davacı tanıklarının yaz-kış aylarında farklı şekilde çalışma yapıldığına ilişkin beyanlarının dikkate alınmaması ve fazla çalışma süresinin belirlenmesi açısından davalı işverenlik kayıtları celp edilmeden karar verilmesi hatalıdır. Mahkemece davalı işverenin evrakları üzerinde inceleme yapılmalı ve kayıtlarla tespit edilen çalışma süreleri ile tanık beyanları bir arada değerlendirilerek haftalık çalışma süresi belirlenmelidir...” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece usul ve kanuna uygun bulunan bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ve yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davaların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece yukarıda tarih ve numarası gösterilen bozma ilamına uyulmasına rağmen, emsal nitelikteki Diyarbakır 2. İş Mahkemesinin 2010/760 esas sayılı dosyasında dinlenen tanıkların Silvan ilçesindeki çalışmalara ilişkin bilgi verdiği. Diyarbakır il merkezi ile Silvan'daki çalışmaların birbirinden farklı olduğu, Diyarbakır merkezde yaz ve kış çalışmalarının farklılık arz etmediği gerekçesi ile bozmadan önce düzenlenen bilirkişi raporu doğrultusunda fazla çalışma ücret alacağına hükmedilmiştir.

Ancak Diyarbakır 3. İş Mahkemesinin emsal nitelikteki 2013/540 esas, 2013/199 karar sayılı dosyası üzerinden yapılan yargılama sonucunda, Diyarbakır ili merkezinde çalışan ve davacı ile aynı görevi ifa eden bir başka işçi için, çalışma saatlerinin yaz ve kış dönemlerinde farklılık arz ettiği kabul edilerek sonuca ulaşılmıştır. Ayrıca davacının görev yaptığı yerin fizik ve sosyal şartları, davacının yaptığı için mahiyeti dikkate alındığında çalışma saatlerinin yaz ve kış aylarında farklılık arz ettiği yönündeki kabul hayatın olağan akışına daha uygun düşmektedir. Bozma ilamı doğrultusunda hesaplama yapılarak sonuca ulaşılması gerekirken, bu hususun dikkate alınmaması isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14002, Karar No: 2016/265, Tarih: 13.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/14002 E.  ,  2016/265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :

TARİHİ : 14/04/2015

NUMARASI : 2014/547-2015/278

DAVACILAR : 1- S.. T..

2- B.. D..

VEKİLİ : Av. E.. M..

DAVALILAR : 1- Z.. Ö..

2- T.. B..

VEKİLİ : Av. S.. Y..

: 3- T

Taraflar arasında görülen davada..(verilen 14/04/2015 tarih ve 2014/547-2015/278 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ve davalı şahıslar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili; davalı şirketin 12.09.2011 tarihli pay devrine ilişkin yönetim kurulu kararı altındaki M.K.T.ve S.. T..'a ait imzaların sahte olduğunu, buna ilişkin Cumhuriyet Savcılığı'nca yürütülen soruşturma bulunduğunu, ayrıca toplantıda TTK 390. maddesindeki nisaplara da uyulmadığını ileri sürerek pay devrinin geçersizliğinin tespiti ve 4.000,00 TL tutarındaki 4 payın davacı B.. D..'na 4 payın ise davacı S.. T..'a ait olduğunun tespitine ve yönetim kurulu kararının yokluğu ve butlanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar Z.. Ö.. ve T.. B.. vekili; öncelikle davada yetkisizlik kararı verilmesini, şirket merkezinin bulunduğu Kocaeli Asliye Ticaret Mahkemesi'nin yetkili olduğunu, ayrıca müvekkillerine husumet düşmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirkete usulüne uygun tebligat yapılmış, ancak davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davalı şahısların ikamet adresinin İstanbul olduğu, davalı şirket merkezinin Kocaeli/Darıca olduğu, davalıların şirket olduğu olduğu ve şirketlerinin merkezinin bulunduğu yerde davanın görülmesini isteyebilecekleri gerekçesiyle davanın yetki yönünden usülden reddi ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili ve davalı şahıslar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere ve mahkemenin davalı şahısların davalı şirket ortağı olduklarına dair tespitinin sonuca etkili olmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılar ve davalı şahıslardan alınmasına, 13/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24389, Karar No: 2015/70, Tarih: 12.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/24389 E.  ,  2015/70 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi ve ...Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava,otel konaklama ücretinin tahsili istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, davaya konu faturaların davalı şirketin ticari faaliyeti kapsamında olduğunu belirtilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ise, davalının tacir olmadığı,uyuşmazlığın her iki tarafın ticari işletmesinden kaynaklanmadığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Davanın temelinde taraflar arasında otel konaklama hizmeti ilişkisi bulunmakta olup, davacı otel konaklama bedelinin davalılardan tahsilini istemektedir.Buna göre davanın mutlak ticari nitelikteki davalardan olmadığı, davalıların tacir niteliği bulunmadığı gibi uyuşmazlığın her iki tarafın ticari işletmesiyle ilgili olmadığı anlaşıldığından, uyuşmazlığın genel hükümler çerçevesinde Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 12.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.