muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14409, Karar No: 2023/12397, Tarih: 14.09.2023

“...

(2) Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafi görevlendirilir.

...”

Şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı Kanun’un 150 nci maddesinin ikinci fıkrası, sanığın kendisini savunamayacak derecede malul olduğu durumlarda, açık bir istem bulunmasa, hatta ilgilisi açıkça müdafi istemediğini beyan etse dahi müdafi görevlendirme zorunluluğu getirmektedir.

Kanun, akıl hastalığı olarak adlandırılan birtakım psişik bozukluklar nedeniyle, insanların davranışlarının hukukî anlamlarını, sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneklerinden yoksun olmaları durumunda ilgili soruşturma ya da kovuşturmalarda bir müdafiin hukukî yardımından faydalandırılmayı adaletin selâmeti açısından zorunlu görmüş ve bunu sanık veya şüphelinin isteğine bağlı tutmadığı gibi bu hususta hiçbir istisnaya da yer vermemiştir.

Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; hakkında, ... Dr. Ekrem Tok Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesince tanzim olunan, 02.08.2017 tarihli sağlık kurulu raporunda, "atipik psikoz bozukluk nedeniyle işlediği fiiilin anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli ölçüde azalmış olduğu" görüşü açıklanan hükümlünün, sağlık durumu nedeniyle kendisini savunamayacak derecede malul olduğunun sağlık kurulu raporu ile sabit olduğu anlaşılmıştır.

2. Hükümlünün sağlık durumuna göre, talebi olmasa dahi zorunlu müdafi atanması gerektiği dikkate alınmadan savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle hakkında ceza verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.10.2017 tarihli ve 2016/449 Esas, 2017/731 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

14.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6613, Karar No: 2011/7555, Tarih: 03.05.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/6613 E.  ,  2011/7555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :19.7.2007
Yargıtay — Esas No: 2014/8998, Karar No: 2014/12440, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/8998 E.  ,  2014/12440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 22. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2013/87-2013/151

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı Milli Savunma Bakanlığı vekiline gerekçeli kararın ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, tebligat noksanı ile duruşma isteminde bulunan davacı vekilinin duruşma pul noksanı giderildikten sonra anılan davacının duruşma isteminin değerlendirilmesine, duruşma isteminin tebligat noksanı giderdikten sonra değerlendirilmesine, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17337, Karar No: 2013/4846, Tarih: 18.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/17337 E.  ,  2013/4846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/07/2001-31/10/2005 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

Dava, davacının 01/07/2001-31/102005 tarihleri arasında davalı nezdinde gazeteci olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/8. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacı adına işe giriş bildirgesinin 01/05/2000 tarihinde verildiği, 01/05/2000-01/06/2001 tarihleri arası çalışmaların tamamının Kuruma bildirildiği, taraflar arasında 01/05/2000 tarihinde hizmet sözleşmesi imzalandığı, davacı tarafından 30/06/2001 tarihli istifa dilekçesi verildiği ve istifanın davalı tarafça kabul edildiği, 30/06/2001 tarihli davacı tarafından imzalanmış ibraname belgesi bulunduğu, uyuşmazlık konusu dönem içerisinde (01/07/2003-31/10/2005) davacıya 2003/7-8-9-11 ve 12. 2004/1-3-4-5-6-7-8-9-10-11- ve 12. 2005/1-2-3-4-5-6-7-8- ve 9. aylarda ödeme yapıldığı, bazı aylardaki ödemelerin birden fazla olduğu, muhtasar beyannamede davacıya yapılan ödemelerin yazı bedeli-telif ücreti olarak ödendiğinin belirtildiği, davacının yayınlanmış bir kısım yazılarının dosyaya sunulduğu, dönem bordrolarının getirtilmediği, dinlenen davacı tanıklarından Hakan beyanında,davacının bir dönem muhabir, sonraları editör olarak çalıştığını, 2001 yılında ekonomik kriz nedeniyle bir kısım kişilerin sigortalılıkları sona erdirilip,fiilen aynı şartlarda çalışmaya devam ettiklerini, davacının yazılarının düzenli olarak bağlı olduğu dergide yayınlandığını belirttiği, tanık ... beyanında davacının yazı işlerinde dergiye yazı yazdığını, aynı zamanda başka dergiler içinde yazı yazdığını, ara sıra çalıştığını, parça başı ücret aldığını belirttiği, davalı tanığı ... ise, davacıyı ismen tanıdığını belirttiği anlaşılmaktadır.

Davacı tanıklarından birisi davacının sürekli çalıştığını, diğeri ise parça başı çalıştığını, davalı tanığı ise, davacıyı ismen tanıdığını, az çok görmüşlüğü olduğunu ve göz aşinalığı bulunduğunu belirttiği, dolayısıyla tanık beyanları arasında çelişki oluştuğu, bu çelişkiler giderilmeden ayrıca davacının bağlı olduğu dergiye ve tanık beyanlarında geçen başka dergilere yazı yazdığı hususları araştırılmadan sonuca gidildiği ve böylece çalışma olgusunun yeterli ve gerekli bir araştırmayla hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlenmesi gerekirken ... şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davalıya ait işyeriyle ilgili uyuşmazlık konusu dönemi kapsayacak şekilde dönem bordrolarını getirtmek, bordro tanıklarını resen tespit edip dinlemek, gerek görüldüğü takdirde Kurumdan sorulmak suretiyle veya zabıta araştırması ile tespit edilecek komşu işyerlerinin işverenleri veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlarının beyanlarına başvurmak, komşu işyeri tanıklarının çalışma süresini tereddütsüz belirlemek amacıyla gerek görüldüğü takdirde hizmet döküm cetvellerini getirtmek, davacının davalıya ait dergide yayınlanmış yazılarını araştırıp getirtmek, düzenli bir şekilde her ay yazılıp yazılmadığını tespit etmek, yine tanık beyanlarında geçen başka dergilere yazı yazdığı hususunu araştırmak yazılmışsa bu yazılarıda tespit edip dosyaya getirtmek, tanık beyanları arasındaki çelişkileri gidirmek ve davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme sonucunda ... şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 18/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2450, Karar No: 2017/6121, Tarih: 12.09.2017

**14. Hukuk Dairesi         2017/2450 E.  ,  2017/6121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 19.07.2012 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil, birleştirilen davada 27.12.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan muhakeme sonunda; asıl davanın kısmen kabulüne, birleştirilen davanın reddine dair verilen 20.11.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı-davalı vekili ve davalı-davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 17.01.2017 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı-davacı ... vekili geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.09.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1032, Karar No: 2023/9094, Tarih: 25.10.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/1032 E.  ,  2023/9094 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 24.10.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 05.05.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Antalya 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.09.2015 tarihli ve 2015/385 Esas, 2015/714 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddeleri uyarınca hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası ve sekizinci fıkraları uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın beş yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir. Cumhuriyet savcısının 02.10.2015 tarihli itirazı ve Antalya 7. Ağır Ceza Mahkemesi 12.10.2015 tarihinde itirazın kabulü kararı vermesi üzerine; Antalya 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2015 tarihli ve 2015/769 Esas, 2015/1014 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 51 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 18.12.2015 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜ)

" İddia, sanık savunması, Kriminal raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğide; 24/07/2014 günü Siteler Mah. 1325 Sok. üzerinde meydana gelen hırsızlık olayı ile ilgili yürütülen soruşturma

kapsamında olayın sanığı ...'un Duraliler Mah. 4582 Sok. Yol Kent sitesi içerisinde yakalandığı, yapılan üst aramasında 1 paket eroin maddesi bulunarak el konulduğu, sanıkta ele geçirilen maddenin saf eroin olduğu, 6545 sayılı yasa ile değişik TCK' nun 191/2 maddesi uyarınca sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi ile denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına yönelik karar verildiği, sanığın kararın infazı aşamasında 30/03/2015 tarihinde tekrar uyuşturucu madde kullanması nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/25247 soruşturma numarası üzerinden soruşturma başlatıdığı, TCK' nun 191/5 maddesi gereğince ayrıca soruşturma yapılmayıp ihlal kabul edileceğinden soruşturmaların birleştirilmesine karar verildiği, böylece sanığın kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurduğu ve erteleme kararını ihlal ettiği " nin anlaşıldığı, gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1) 24.10.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa, Antalya E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda, 30.10.2014 tarihinde tebliğ edildiği, kararın başka bir suçtan hükümlü bulunan sanığa cezaevinde tebliğ edilmesinde, 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince "ilgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar kendisine okunup anlatılır" düzenlemesi karşısında, kararın sanığa okunup anlatılmadığı, bu nedenle tebligatın 5271 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca yöntemince yapılmadığı, bu husus gözetilmeksizin yapılan tebligatın usulsüz olması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın uyuşturucu madde kullanımına devam ederek yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2) Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2015 tarihli ve 2015/769 Esas, 2015/1014 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3601, Karar No: 2025/385, Tarih: 06.02.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/3601 E.  ,  2025/385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/837 E., 2024/1055 K.

ŞİKAYETÇİ : Zirat Banakası A.Ş. vekili Avukat ...

ŞİKAYET OLUNANLAR : 1- Siemens Fnansal Kiralama A.Ş. vekili Avukat ... 2- Yapı Kredi Faktoring A.Ş. vekili Avukat ...

3- ... vekili Avukat ...

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 40. İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/554 E., 2024/60 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayet olunan Yapı Kredi Faktoring A.Ş. vekili ve şikayet olunan Büyük Mükellefler Vergi Dairesi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. ŞİKAYET

Şikayetçi vekili şikayet dilekçesinde; şikayetçi banka tarafından, şikayet dışı borçluyla imzalanan kredi sözleşmesinin teminatı olarak 3. kişilerdeki hak ve alacaklarının temlik alındığını, şikayet olunanlar tarafından temlik sözleşmesinden sonra bu hak ve alacaklara haciz konularak sıra cetvelinde pay ayrıldığını, bu hak ve alacakların kendilerine ait olduğunu öne sürerek sıra cetvelinin iptali ile paylaştırmaya konu alacakların şikayetçi bankaya ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan Siemens Finansal Kiralama AŞ. vekili cevap dilekçesinde; borçlu ile üçüncü kişiler arasında akdedilen ticari sözleşmelerde temlik yasağı bulunduğu için şikayetçi bankanın sunduğu temlik sözleşmesinin bu borçlulara karşı geçersiz olduğunu ileri sürerek şikayetin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan Vergi Dairesi Başkanlığı vekili cevap dilekçesinde; şikayetçinin İcra ve İflas Kanunu'nun 142/1. fıkrası gereğince şikayet yetkisinin bulunmadığını, icra hukuk mahkemelerinin görevsiz olduğunu, genel mahkemelerin görevli olduğunu belirterek şikayetin reddini talep etmiştir.

Şikayet olunan Yapı Kredi Fak. A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; şikayetçinin şikayet hakkının bulunmadığını, şikayet konusunun alacağın varlığına ilişkin olduğunu, mahkemenin yetkisiz ve görevsiz olduğunu, dosyanın asliye hukuk mahkemesine gönderilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sıra cetveline konu alacağın 2015 yılında temlik edildiği, sıra cetvelinde pay ayrılan alacaklıların haciz tarihlerinin ise 06/02/2018, 05/02/2018 ve 12/02/2018 tarihleri olduğu, paylaşıma konu bedel üzerine henüz haciz konulmadan, söz konusu paylaşım bedelinin şikayet eden üçüncü kişi tarafından alacağın temliki suretiyle devralındığı gerekçesiyle şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF