muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/563, Karar No: 2012/1761, Tarih: 08.03.2012

Bu kez, asıl davadaki şikayetçiler ..., ..., ..., ... ve ... vekili ile şikayet olunan ... Bank A.Ş. vekili karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen sebeplere göre, İİK'nun 366. maddesi ve HUMK'nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davadaki şikayetçiler ..., ..., ...., ... ve ... vekili ile şikayet olunan ... Bank A.Ş. vekilinin karar düzeltme istemlerinin REDDİNE, 49,60 TL harcın şikayet olunan Bankadan, 400,80 TL harcın şikayetçiler ..., ...,... ... ve ...'dan ve takdiren 406,00 TL (203,00x2=406,00) para cezasının karar düzeltme isteyen Bankadan, 2.030,00 TL para cezasının anılan karar düzeltme isteyen şikayetçilerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30793, Karar No: 2021/23760, Tarih: 07.10.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/30793 E.  ,  2021/23760 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Hakaret suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1, 62/1, 52 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri uyarınca 1.3000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Samsun 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02/02/2021 tarih ve 2020/629 esas, 2021/124 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında;

"Dosya kapsamına göre, Samsun 11. Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 125/1. maddesi gereğince tayin edilen 90 gün adli para cezasından anılan Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında, 75 gün adli para cezası yerine 87 gün adli para cezasına, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddeleri uyarınca uyarınca 1/4 oranında indirim yapıldığında, 56 gün adli para cezası yerine 65 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve devamında da bu hatalı hesaplama sonucu 56 gün adli para cezası karşılığı 1.120,00 Türk lirası yerine, 65 gün karşılığı 1.300,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle, fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Sanık ... hakkında hakaret suçundan, TCK’nın 125/1, 62. maddeleri ile basit yargılama usulü kapsamında CMK'nın 251/3. maddesinin uygulanması sonucunda, 56 gün karşılığı adli para cezası belirlenip, günlüğü 20 Tl den 1.120,00 Tl adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, uygulama sırasında hesap hatası yapılarak, sanığın neticeten 1.300,00 Tl adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Kanun yararına bozma istemine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarnamede yer alan düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Hakaret suçundan sanık ... hakkında kurulan, Samsun 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02/02/2021 tarih ve 2020/629 esas, 2021/124 sayılı kararın,, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Karardaki hukuka aykırılık, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, Yerel Mahkemece tercih edilen seçimlik yaptırım türü de gözetilerek;

a-Sanığın, TCK'nın 125/1. maddesi gereğince 90 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

b-TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 75 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

c-CMK'nın 251/3. maddesi uyarınca cezada 1/4 oranında indirim yapılarak, sanığın 56 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

d-TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca, günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın 1.120,00 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

3-İnfazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 07/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4376, Karar No: 2022/5047, Tarih: 30.05.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/4376 E.  ,  2022/5047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 25.12.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24538, Karar No: 2013/26296, Tarih: -

**12. Hukuk Dairesi         2013/24538 E.  ,  2013/26296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı  mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09.02.2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu icra mahkemesi kararı, kira alacağından kaynaklanan itirazın kaldırılması ve tahliye talebine ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre,  belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :  Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 03/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34426, Karar No: 2021/4095, Tarih: 05.04.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2017/34426 E.  ,  2021/4095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1-Özel belgede sahtecilik suçudan; beraat

2-Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan; TCK'nın 155/2, 62, 52/2-4, 51, 51/3, 53/a-b-d-e. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından, özel belgede sahtecilik suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm ise katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın ... Sitesinin eski yöneticisi olduğu, siteye ait bütçeyi kendi yararına ve site zararına bir takım eylemler yaparak kullandığı, harcama yapılmayan konularda harcama yapılmış gibi sahte apartman gider makbuzları düzenlediği, Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/26 D.İş sayılı dosyasında aldırılan bilirkişi kurulu raporuna göre sitede olması gereken ve yapıldığı söylenen bir kısım işlemlerin yapılmadığı, bir kısım eşyaların fazla fiyatla alındığı, bir kısım bitkilerin yerinde bulunmadığı, 18.000 BTU Electra marka klimanın montajının yüksek fiyata yaptırıldığı, sanığın harcama yapılmadığı halde harcama yapılmış gibi gider makbuzu düzenlemek suretiyle zincirleme olarak özel belgede sahtecilik ve site bütçesini düzensiz ve kendi çıkarına kullanmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda;

a-Sanık hakkında hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hüküm yönünden; Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı TCK’nın 155/2. maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, 24/10/2019 tarih ve 30928 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b-Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan hüküm yönünden; Özel belgede sahtecilik suçunun, hizmet niteliğinde güveni kötüye kullanma suçunun işlenmesine ilişkin olarak delil niteliği taşıyabileceği ancak özel belgede sahtecilik suçunun hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun unsuru değil ayrı bir suç niteliğinde olduğu, bu kapsamda dosya kapsamında sahteliği iddia olunan belgeler tespit edilip bu belgeler üzerinde imza yazı incelemesi yaptırılması ile bilirkişi raporu alınması ve toplanan bütün deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu yerinde olmayan gerekçe ile sanığın özel belgede sahtecilik suçundan beraatine ilişkin yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 05/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2997, Karar No: 2019/478, Tarih: 17.01.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/2997 E.  ,  2019/478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 24/11/2016 tarih ve 2015/292 E. - 2016/280 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 04/05/2017 tarih ve 2017/382-2017/428 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 35 ve 41. sınıflardaki hizmetler için "..." ibareli marka tescil başvurusunun, davalı ... YİDK kararı ile diğer davalılara ait “çiftçi” ve “çiftçi haber” ibareli markalarla 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi gereğince "radyo ve televizyon yayın hizmetleri, haberleşme hizmetleri (internet servisi sağlama hizmetleri dahil) haber ajansı hizmetleri, film ve televizyon ve radyo programları yapım hizmetleri." yönünden ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğu gerekçesiyle reddedildiğini belirterek YİDK kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı Piar Ltd. Şti vekili, davacının “ÇİFTÇİ TV” marka başvurusunun 41. sınıfta olduğunu, müvekkili şirketin “ÇİFTÇİ” markasının da aynı sınıfta alındığını, bu nedenle davalı kurumun davacı taleplerini reddinin haklı olduğunu, markaların aynı olduğunu, TV ibaresinin karışıklığı önlemediğini, orta seviyedeki tüketici nezdinde karışıklığa yol açacak derecede benzerlik olduğunu, her iki markanın birbiri ile ilişkili olduğu intibaının mutlaka uyanacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili, açılan davaya taraf olamayacaklarını, ...'nin davacının markası hakkında 7/1-b nedeniyle re’sen karar verdiğini savunarak davanın husumet eksikliğinden reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, açılan davanın yerinde olmadığını, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu söyleyerek davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, taraf markalarının ayırt edilemeyecek kadar benzer oldukları, 7/1-b şartlarının oluştuğu ve YİDK kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davanın davalı ... yönünden reddine; başvuruya herhangi bir itirazlarının olmaması, kararın 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi gereğince ...'nin res'en yaptığı inceleme sonrasında mutlak ret nedenine dayalı olarak verilmiş bir karar olduğu gerekçesiyle diğer davalılar yönünden davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre, markalar arasında 556 sayılı KHK.'nın 7/1-b maddesi anlamında aynı/ayırt edilemeyecek kadar bir benzerliğin bulunduğu gerekçesiyle istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 13,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 17/01/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9332, Karar No: 2014/12865, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9332 E.  ,  2014/12865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 20. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/02/2014

NUMARASI : 2013/624-2014/43

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar usulüne uygun tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı SGK vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17754, Karar No: 2013/20141, Tarih: 18.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/17754 E.  ,  2013/20141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... .....tarafından, davalı ... ve...... aleyhine 01/07/2013 gününde verilen dilekçe ile delil tespiti istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen .../08/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, tespit istemine ilişkindir. Davacı, davalıya ait sosyal tesiste derin kazılmış, üstü açık, hiçbir tedbir alınmamış çukura düştüğünü, bacağının kırıldığını belirterek delil ve kusur derecesinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, olay üzerinden uzunca bir sürenin geçtiği belirtilerek, talebin reddine karar verilmiş; istemde bulunan tarafça bu karar temyiz edilmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Temyiz edilemeyen kararlar" başlığı altında 362/...-ç maddesi uyarınca çekişmesiz yargı işlerinde verilen kararların temyiz edilemeyeceği açıkça belirtilmiştir. Delil tespitine ilişkin kararların temyizi mümkün olmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyize konu delil tespit isteminin reddine ilişkin mahkeme kararının temyizi kabil olmadığından yukarıda gösterilen gerekçe ile temyiz dilekçesinin reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine .../.../2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1699, Karar No: 2020/365, Tarih: 23.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2018/1699 E.  ,  2020/365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 5. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin usulden reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, ... 26. İcra Müdürlüğünün 2014/27 E. sayılı dosyasından düzenlenen sıra cetvelinde 1.sırada yer verilen şikayet olunanın alacaklı oldıuğu dosyalarda 89/1 haciz ihbarnamelerinin gönderildiği tarihte OSB nezdinde mevcut bir para bulunmadığını, OSB tarafından şikayet olunanın 1. ve 2. haciz ihbarnamelerine borçlunun tahsis hakkı dışında bir alacağı olmadığından bahisle itiraz edildiğini, 89/1 haciz ihbarnameleri esas alınarak sıra cetveli düzenlenemeyeceğini, müvekkili bankanın tahsis hakkı haczinin önce olduğunu ileri sürerek hatalı hazırlanan sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, paylaşıma esas bedelin tahsis hakkının satıştan değil, tahsis hakkının kaldırılması nedeni ile borçlunun tahsis hakkından doğmuş olan iade alacağından kaynaklandığı, şikayet olunanın alacaklı olduğu dosyalardan 89/1 ve 89/2 haciz ihbarnameleri ile borçlu şirketin OSB nezdindeki bulunan tüm hak ve alacakları ile birlikte bahsi geçen taşınmazla ilgili olarak nakti ve ayni hak ve alacaklarına haciz konulduğu, OSB 'nin yasal süresi içinde haciz ihbarnamelerine itiraz etmediği, şikayetçi bankanın gönderdiği 89/1 haciz ihbarnamesine süresinde itiraz edildiği, şikayetçinin haczinin geçerli olduğu kabul edilse bile şikayet olunanın haczinden daha sonraki tarihli olduğu, sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla şikayetin reddine karar verilmiştir. Şikayetçi vekilinin istinaf başvurusu ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüyle, şikayetçinin paylaşıma konu para üzerinde geçerli bir haczi bulunmadığından sıra cetveline şikayette bulunmakta hukuki yararı bulunmadığı bu nedenle HMK.'nın 353/(1)-b.2. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesi ve hüküm fıkrası kısmen düzeltilerek şikayetin HMK'nın 114/(1)-h ve 115/(2). maddeleri uyarınca hukuki yarara ilişkin dava şartı noksanlığı sebebiyle şikayetin usulden reddine, karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 23.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9703, Karar No: 2015/1339, Tarih: 09.02.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/9703 E.  ,  2015/1339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.02.2002 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.02.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı, 1160 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, taşınmazın üzerinde iki katlı evinin bulunduğunu, ana yola çıkmak için evinin önündeki kadastro yolunu kullandığını ancak yolun yer yer daraldığını, bu nedenle geçiş imkanının kalmadığını, eve herhangi bir eşya taşımasının, acil durumlarda ambulans girmesinin mümkün olmadığını ileri sürerek mevcut yolun en az 3 metreye çıkarılması suretiyle geçit hakkı tesisine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, 1160 parsel lehine teknik bilirkişi raporuna ekli krokide B harfi ile mavi renkle gösterilen 1151 no'lu parselden 47.79 m2, 1154 no'lu parselden 47,80 m2, 1155 no'lu parselden 56.15 m2 ve 1150 no'lu parselden 38.42 m2 alan üzerinde 2,5 metre genişliğinde geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.