muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11805, Karar No: 2024/4667, Tarih: 25.09.2024

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; dosyada vekalet bulunmasına rağmen taraflarına duruşma gününün tebliğ edilmediğini, sanığın da vekili olduğu düşüncesiyle duruşmasını takip etmediğinden verilen kararın bozulması istemiyle temyizine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 12.10.2012 tarih saat 20:00 sıralarında sanık sürücü ...’nin sevk ve yönetimindeki 34 GU ... plaka sayılı otomobil ile Kartal istikametinden Pendik istikametine seyir halinde iken Kordonboyu mahallesi sahilyolu kumcular mevkiinde bulunan trafik sinyalizasyon ışıklarını 100 metre geçtikten sonra, aydınlatmanın mevcut, yol şerit çizgisinin mevcut, asfalt kaplama, düz eğimsiz yol, havanın açık yolun kuru ve gece vakti, üç şeritli tek yönlü yolda, kavşak ve yaya geçidinin olmadığı yerden karşıdan karşıya geçmek isteyen yaya ...’a çarptığı ve bu çarpma neticesinde direksiyon hakimiyetini kaybederek aynı yönde seyir halinde olan ...’in sevk ve idaresindeki 34 FTT ... plaka sayılı otomobille çarpması ile sonuçlanan trafik kazasında yaya ...'ın ölümüyle sonuçlanan trafik kazasının meydana gelmesinde, kazası tespit tutanağında, sahil yolunda meydana gelen kazada ...'ın yolu karşıdan karşıya geçtiği esnada 34 GU ... plakalı aracın seyir halinde iken önce ...'a sona 34 FTT ... plakalı araca çarpması suretiyle kazanın meydana geldiği, yaya ...'ın yola aniden çıkmak suretiyle asli kusurlu olduğu, araç sürücüsü sanığın ise yolun gerektirdiği şartlara uygun hızla araba kullanmadığından tali kusurlu olduğunun belirlendiği, soruşturma aşamasında dosya üzerinden trafik bilirkişisinden alınan 09.12.2012 tarihli bilirkişi raporunda; sanık ...’nin sürücü belgesi olmadığı halde mesleki acemiliği ile gerekli özeni göstermeden, dikkatsiz seyir ederek, sevk ve idaresindeki aracı ile 2918 sayılı KTK’nın 52/1-b.maddesindeki hızını aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdği şartlara uydurmamak kuralını ihlal ederek tali kusurlu olduğunun belirlendiği, mahkemece dosya üzerinden trafik bilirkişisinden alınan 24.04.2014 tarihli bilirkişi raporunda; sanık sürücü ...'nin meydana gelen trafik kazasında aracı yol ve trafik koşullarına göre durdurabilecek şekilde kullanmadığından aynı oranda asli kusurlu olduğunu bildirmiş, Yerel Mahkemece alınan rapor olaya uygun ve yeterli görülerek ölen yayanın ve sanığın olayda kusur derecelerinin eşit olup, her ikisinin de asli kusurlu olduğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, aynı Kanun’un 231/11. maddesi gereği, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde açıklanabilmesi için; sanığa “usulüne uygun çağrı kağıdı tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda karar verileceği” şerhine yer verilerek sanığın duruşmalardan haberdar edilip, gelmediği takdirde yokluğunda yargılamaya devamla hüküm kurulması gerekirken, sanığa çıkartılan tebligatın ... isimli kişiden sorulduğunda, sanığın taşındığının sözlü beyanı üzerine, gösterilen adresin kişinin kayıtlı adresi olduğundan Fatih Mahallesi muhtarlığına tebliğ edilerek 2 nolu haber kağıdının muhatabın kapısına yapıştırıldığı ve duruşma gününün sanık müdafine duruşma davetiye tebliği sağlanmadığı anlaşılmakla, duruşmada hazır bulunmayan savunması alınmayan sanık hakkında hükmün açıklanması ile mahkumiyet kararı verilmek suretiyle CMK’nın 193. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 16. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13662, Karar No: 2022/3405, Tarih: 09.06.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/13662 E.  ,  2022/3405 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : ... 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.01.2018 tarih ve 2017/350 - 2018/38 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte yardım etme

Hüküm : TCK'nın 220/7. maddesi delaletiyle 314/2, 220/7, 3713 sayılı TMK’nın 5/1, TCK’nın 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyetine ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair ek kararı

Bölge adliye mahkemesince sanık hakkında; silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte yardım etme suçuna ilişkin kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyizin sebeplerine göre dosya incelendi gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanıyı oluşturan duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı ... Katılım Bankası A.Ş'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceği nazara alındığında;

Bank ...'daki hesap kayıtları üzerinde yapılan incelemeye göre, sanığın 23.02.2006 yılında açmış olduğu hesaba yaptığı ilk para yatırma işlemi örgütün talimatı dönemine denk gelmiş ise de sanığın diğer işlemlerinin örgüt liderinin çağrı dönemlerine denk gelmediği ayrıca bankadaki bakiyesini, bankanın TMSF'ye devrinden sonra da devam ettirdiği de gözetilerek, sanığın Bankasya nezdindeki işlemlerinin rutin bankacılık işlemleri olduğu anlaşılmakla, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda, örgüte yardım kastıyla hareket ettiği tespit edilemediğinden örgüte yardım suçundan mahkumiyetini gerektirir her türlü şüpheden uzak delil bulunmayan sanığın atılı suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın ... 10. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1040, Karar No: 2014/12396, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1040 E.  ,  2014/12396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2013

NUMARASI : 2013/258-2013/1267

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalılardan B.. İ..ile M. Elektrik Dağıtım Aş vekillerine gerekçeli kararın Yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, tebligat noksanı ile duruşma isteminde bulunan temyiz eden davalılar vekillerinin duruşma pul noksanı giderildikten sonra anılan davalının duruşma isteminin değerlendirilmesine, duruşma istemlerinin tebligat noksanı giderildikten sonra değerlendirilmesine 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16595, Karar No: 2016/14199, Tarih: 11.11.2016

**4. Ceza Dairesi         2016/16595 E.  ,  2016/14199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-2. cümle, 43/1, 62/1 ve 52/ 1-2. maddeleri uyarınca 1.880,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair, Espiye Sulh Ceza Mahkemesinin 03/02/2014 tarihli ve 2013/406 esas, 2014/34 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/10/2016 gün ve 367784 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “ Dosya kapsamına göre; Espiye Sulh Ceza Mahkemesince, tehdit suçundan hüküm kurulurken, sanık hakkında seçimlik cezalardan adlî para cezası tercih edilerek, temel cezanın alt sınırdan belirlendiği belirtilmesine rağmen, temel ceza 90 gün karşılığı adlî para cezası olarak uygulanmış ise de; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1-2. cümlesindeki; “Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur”, ve aynı Kanun’un 49/1. maddesindeki; “Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hâllerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz” hükümleri karşısında, temel cezanın 30 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir “.denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, Espiye Sulh Ceza Mahkemesinin 03/02/2014 tarihli kararı ile, TCK'nın 106/1-2.cümlesi uyarınca seçimlik cezalardan gün para cezası tercih edilerek 1.880,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, yoklukta verilen kararın tebliğ edilerek temyizi üzerine Yargıtay 18.Ceza Dairesince hükmün temyiz edilemez olması nedeniyle temyiz isteğinin reddine karar verildikten sonra infaz aşamasında temel cezanın fazla belirlenmesine yönelik gerekçeyle, kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Temel adli para cezasının alt sınırdan belirlendiğinin belirtilmesine karşın, suçun kanuni tanımında öngörülen alt sınırın üzerinde adli para cezasına hükmedilmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın 106.maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde; “Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise,mağdurun şikayeti üzerine ,altı aya kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur”ve aynı Kanunun 49/1.maddesinde ise,”Süreli hapis cezası,kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az,yirmi yıldan fazla olamaz”hükümlerine yer verilmiştir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın 106.maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde; “Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise,mağdurun şikayeti üzerine ,altı aya kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur”ve aynı Kanunun 49/1.maddesinde ise,”Süreli hapis cezası,kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az,yirmi yıldan fazla olamaz”hükümlerine yer verilmiştir.

İncelenen somut olayda; sanığın eylemine uyan TCK'nın 106/1/2.cümlesinde öngörülen seçimlik cezalardan tercih edilen adli para cezasının alt sınırdan verildiğinin belirtilmesine rağmen temel cezanın 30 gün karşılığı adli para cezası yerine 90 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Tehdit suçundan sanık ... hakkında, Espiye Sulh Ceza Mahkemesinin 03/02/2014 tarihli ve 2013/406 esas, 2014/34 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Karardaki hukuka aykırılık aynı Yasa maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle,

- TCK’nın 106/1-2 .cümlesi uyarınca, mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edilmiş olması da değerlendirilerek, 30 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

- TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca mahkemece takdir edilen 1/4 oranında artırılarak, 37 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

- TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca mahkemece takdir edilen 1/6 oranında indirim yapılarak, 30 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

- TCK'nın 52/2 maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın 600,00 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

3- İnfazın bu miktar üzerinden yapılmasına, bozulan kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, 11.11 .2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/10095, Karar No: 2011/12646, Tarih: 25.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/10095 E.  ,  2011/12646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 31.08.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 293 parsel sayılı taşınmazı yararına, davalıya ait 292 sayılı parselden geçit hakkı tesisini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 292 sayılı parselden 4 metre eninde geçit hakkı tanınmasına karar verilmiştir.

Hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacının paydaş olduğu 293 parsel sayılı taşınmaz geçit ihtiyacı içindedir. Ancak mahkemece geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken, komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzusuna göre degil, objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında bir tarım aracının geçeceği genişlikte ( emsaline göre 2,5-3m. ) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir.

Somut olayda 292 sayılı parselin güney sınırından B harfli yerden geçit kurulmuştur. Fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereği 291 ile 292 parsel sayılı taşınmazların ortak sınırından geçit hakkı kurulabileceği alternatifi değerlendirilmemiştir.

Mahkemece bu alternatif diğerleri ile kıyaslanarak uygun görüldüğü takdirde 291 parsel malikleri aleyhine davacıya dava açmak üzere süre verilip, davalar birleştirilmesi ve sonucuna göre bu karar verilmelidir.

Ayrıca tarım arazilerinde bir tarım aracının geçeceği genişlik 2,5-3 metreyi geçmeyeceğinden bu hususun da gözardı edilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin harcının istek halinde yatırana iadesine, 25.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6771, Karar No: 2015/10977, Tarih: 11.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/6771 E.  ,  2015/10977 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bakırköy 4. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2014

NUMARASI : 2014/84-2014/87

DAVACI : R.. K..

DAVALI : Ö.. Ş..

Taraflar arasındaki tazminat istemine ilişkin davada Bakırköy 5. Asliye Hukuk ve Bakırköy 4. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine aykırılık ve ayıplı ifa nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın tüketici işleminden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Tüketici Mahkemesince ise, davalı arsa sahibinin tüketici olarak sayılamayacağı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3/1-l maddesinde "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak, kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/1-k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle, arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Bu durumda, eldeki davada uyuşmazlık 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Bu durumda, eldeki davada uyuşmazlık 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12135, Karar No: 2017/1867, Tarih: 06.04.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/12135 E.  ,  2017/1867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin beyanı, adli muayene raporu ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın olay tarihinde çocuk yaşta olan mağdureye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemini ellerini kelepçeleyip, ayaklarını zincirlemek suretiyle zorla gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, cebir kullanılarak gerçekleştirilen eylemin TCK'nın 109/2. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilerek aynı Kanunun 109/2, 109/3-e, 109/3-f maddeleri uyarınca hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde aynı maddenin birinci fıkrası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca, mahkum olduğu 1 yıl 8 aylık hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı maddenin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarından, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ait bir hizmette bulunmaya ilişkin güvenlik tedbirleri ile aynı fıkranın ''e'' bendinde söz edilen ve uygulanıp uygulanmaması takdire bırakılan hak yoksunluklarına ilişkin olanlar hariç anılan maddenin uygulanması zorunlu olduğu halde bu hususta bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.