muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2942, Karar No: 2025/1222, Tarih: 03.03.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/2942 E.  ,  2025/1222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 49. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/3755 E., 2024/1222 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/361 E., 2020/246 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.01.2014 tarih 2013/1398 Esas ve 2014/96 Karar sayılı ilamı ile davalıların ... ile ... kızı 01.07.1903 doğumlu ... mirasçıları olduğuna karar verildiğini, alınan veraset ilamına müsteniden ... kızı ...'nin maliki bulunduğu ... ilçesi, ... köyü, 8409 ada 1 parsel sayılı taşınmazla ilgili intikal işlemleri yapılarak devredildiğini, parsel maliki ... Kızı ...'nin tüm araştırmalara rağmen kim olduğu bilinmediğinden hisse maliklerinin hak ve menfaatlerinin korunması için şahsa İstanbul Anadolu 8. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/210 Esas, 2014/364 karar sayılı ilamı ile İstanbul Defterdarının kayyım olarak tayin edildiğini, taşınmaz satışının tapu tarafından kendilerine bildirildiğini, ... kızı ...'nin kayyımı olarak Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin veraset ilamını kabul etmediklerini, belirtilen nedenlerle Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.01.2014 tarih ve 2013/1398 Esas, 2014/96 karar sayılı dosyasında verilen veraset ilamının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; açılan davanın haksız ve yersiz olduğunu, Ankara 7. Sulh Hukuk mahkemesinin kararının doğru olduğunu, müvekkillerinin ... mirasçıları olduğunu, ayrıca davacının mirasçı sıfatı bulunmadığından dava açma ehliyeti olmadığını, belirtilen nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle; 09.01.1967 tarihli muhtarlık ilmuhaberinde, taşınmaz hissedarı olan ...'nin ve kardeşi ...'nın gerçekte baba adının ... olduğu, 11.01.1984 tarihli muhtarlık ilmuhaberinde, murisin baba adının ... yerine yanlışlıkla tapuya ... olarak yazıldığı, ...'in, ... olarak kayıtlı anne adının halk arasında Emine olarak bilinmesi sebebiyle bu şekilde kaydedildiği, Pendik Sulh Hukuk Mahkemesinin 1999/1257 E. ve 1999/900 Karar sayılı veraset ilamına istinaden 17.09.1997 tarihinde tapuya başvuru yapıldığı ve tapu kayıtlarının düzeltildiği, dosya arasında mevcut nüfus kayıt örneklerinin incelenmesi ile davaya konu veraset ilamının nüfus kayıtlarında yer alan bilgilere uygun olarak düzenlendiği, mirasçılık belgesinin iptali şartlarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun oy çokluğuyla esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Mirasçılık belgesinin ... kızı ... mirasçıları için düzenlendiğini, ancak tapudaki kaydın ... kızı ... olduğunu, tapu kayıtları ile nüfus kayıtlarının çelişki oluşturduğunu,

2. Davaya konu veraset ilamının hasımsız olarak açılan dava sonucu alındığını, somut delillere dayanmadığını, bilirkişi incelemesi yapılmadan düzenlendiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; mirasçılık belgesinin iptali istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 uyarınca ONANMASINA,

Temyiz eden davacı harçtan muaf olduğundan harç taktirine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7331, Karar No: 2023/7970, Tarih: 28.09.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/7331 E.  ,  2023/7970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/269 Esas, 2016/670 Karar

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve bir kısım davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Bir kısım davalılar vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı Kanun) 440 ınci maddesi uyarınca temyiz merci tarafından verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabilir. Karar düzeltme dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde dilekçenin reddine karar vermek gerekir.

Temyiz merci tarafından verilen karar, davalılar ... vd. vekiline 29.10.2022 tarihinde tebliğ edilmiş; karar düzeltme dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 09.03.2023 tarihinde verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bir kısım davalılar vekilinin karar düzeltme dilekçesinin süreden REDDİNE,

Peşin alınan karar düzeltme harcının istenildiğinde iadesine,

28.09. 2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32242, Karar No: 2013/37, Tarih: 14.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/32242 E.  ,  2013/37 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/01/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Somut olayda; takip dayanağı olan 12.05.2008 keşide tarihli 7.000,00TL bedelli bononun keşideci kısmında “M... E... S.... ve E....Ü....” isimlerinin yer aldığı ve iki adet imza bulunduğu; itiraz eden borçlu M... E....S....in bono üzerinde kendisine ait imza bulunmadığını belirterek imzaya itiraz ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece itirazın mahiyeti itibariyle imza incelemesi yapılarak sonuca gitmek gerekirken, itiraz eden borçlunun adi ortaklığın ortağı olarak kabul edilip istemin borca itiraz olarak nitelendirilerek reddine karar verilmesi doğru değildir. Diğer yandan mahkemece kabul edildiği üzere; alacaklı Filiz Üstün'ün bonodaki M....E.... S.... adına atılan imzanın, diğer takip borçlusu E....Ü....'e ait olduğunu kabul etmesi karşısında bu kabul dikkate alınarak imza itirazının kabulüne karar verilmemesi de isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6808, Karar No: 2012/24916, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/6808 E.  ,  2012/24916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVALILAR : 1-Sosyal Güvenlik Kurumu Vek .Av. ...

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum ile ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti ve alacak davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, sosyal güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan Yasa'nın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak ...; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23675, Karar No: 2017/8, Tarih: 16.01.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/23675 E.  ,  2017/8 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının yaşlılık aylığına esas basamağının tespiti ile aylık miktarının belirlenmesi ve aylık farklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının talebine konu olan, 1479 sayılı Kanuna, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 47. maddesi ile eklenen Geçici 21. maddede “Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Kanuna göre sigortalı olanlar; 2.9.1971 tarihli ve 1479 sayılı Kanunun 50 nci maddesine göre sigortalıların ödeyecekleri primler ve bağlanacak aylıklarının hesabında uygulanan gelir basamaklarından en yakın gelir basamağına intibak ettirilirler. Buna ilişkin usul ve esaslar Kurumca belirlenir.” hükmüne yer verilmiş ise de, anılan maddenin yürürlüğünün 4956 sayılı Kanunun Geçici 3. maddesi ile 01.01.2008 tarihine kadar ertelenmesi, sonrasında, 5724 sayılı 2008 yılı Bütçe Kanununun 28. maddesinin 12. fıkrası gereği 01.10.2008 tarihine kadar ertelenmiş olması ve aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren 5510 sayılı kanunun 106. maddesinin 2. bendi gereği yürürlükten kaldırılarak uygulama imkanının kalmamış olması karşısında, anılan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; hükmün gerekçesindeki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; hükmün gerekçesindeki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan sebeplerle; mahkeme kararının gerekçe bölümündeki son iki paragrafın silinerek yerine, “Davanın yasal dayanağı olan 1479 sayılı Kanuna, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 47. maddesi ile eklenen Geçici 21. maddenin “Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Kanuna göre sigortalı olanlar; 2.9.1971 tarihli ve 1479 sayılı Kanunun 50 nci maddesine göre sigortalıların ödeyecekleri primler ve bağlanacak aylıklarının hesabında uygulanan gelir basamaklarından en yakın gelir basamağına intibak ettirilirler. Buna ilişkin usul ve esaslar Kurumca belirlenir.” hükmünün yürürlüğünün 4956 sayılı Kanunun Geçici 3. maddesi ile 01.01.2008 tarihine kadar ertelenmesi, sonrasında, 5724 sayılı 2008 yılı Bütçe Kanununun 28. maddesinin 12. fıkrası gereği 01.10.2008 tarihine kadar ertelenerek aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren 5510 sayılı kanunun 106. maddesinin 2. bendi gereği yürürlükten kaldırılması ve bu hali ile davacı yönünden uygulama imkanının kalmamış olması nedeni ile, davanın reddinin gerektiği kanaati ile aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur.” cümlesinin yazılarak kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 16.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29015, Karar No: 2013/11334, Tarih: 06.05.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/29015 E.  ,  2013/11334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, çocuklarının boğazına demir para kaçması nedeniyle davalı hastaneye götürdüklerini, yapılan kusurlu müdahale sonrası çocuğun vefat ettiğini belirterek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.000 TL destekten yoksun kalma tazminatı ve 100.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faiziyle davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar savunmalarında kusurlarının bulunmadığını belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalı taraflarca yanlış tedavi uygulanması sonucu çocuklarının vefat ettiğini ileri sürerek destekten yoksun kalma ve manevi tazminat talep etmişlerdir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır (BK m. 386-390). Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK m. 321/1). O nedenle tedaviyi üstlenen hastane ve doktorların meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor ve hastane, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri gözönünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılarak, emin yol seçilmelidir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK'nun 394/1. maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise, doktor ve hastane sorumlu tutulmamalıdır.

Somut uyuşmazlığa konu dava;davacıların oğullarının tıbbi müdahale sırasında ölümü nedeni ile davalılar aleyhine açmış olduğu maddi ve manevi tazminat talebinden ibarettir. Davacıların çocuğunun davalı hastanede yapılan tıbbi müdahale sırasında vefat etmesine ilişkin kusur durumunun tespitine yönelik olarak Adli Tıp 3. İhtisas kurulu tarafından hazırlanan 21.10.2005 tarihli raporda “ölüm mekanizmasının otopsi yapılmadığından bilinemediği,hastanın ilk müracaatında çekilen akciğer grafisinde görülen metalik imaja göre o büyüklükteki bir paranın alt seviyelere inmesinin gırtlaktan nefes borusuna geçmesinin mümkün olmadığı,laringoskopi ile yabancı cisim çıkarma endikasyonunun doğru olduğu,ancak işlem öncesi KBB ve anestezi uzmanları tarafından gerekli hazırlığın yapılıp yapılmadığının mevcut kayıtlardan anlaşılamadığı,tıbbi belgeler ve ifadelere göre müdahale sırasında anestezi amacıyla uygulanan lysthenon ampulün uygulanma zamanının bilinemediği, gelişen kalp atımı yavaşlamasının bu ilacın yan etkisi olabileceği gibi girişim sırasında o bölgenin aşırı uyarılması sonucu gelişebileceği,bu ayrımın yapılamadığı, ancak bu komplikasyonların ortaya çıkabileceği öngörülerek ameliyathanede kişinin monitorize edilmesi ve oksijen satürasyonu takibi yapılması gerekirken yapılmamış olmasının eksiklik olduğu,gelişen bradikardiye karşı yapılan ilaç tedavisi ve elle kardiyak masajın doğru olduğu ancak defiblatör olduğu halde kullanılmamasının eksiklik olduğu gözönüne alındığında davalı ameliyat ekibinin kusurlu olduğu” rapor edilmiştir. Mahkemece kusur durumunun tespitine yönelik tarafların itirazları doğrultusunda 02.05.2008 tarihli ... Şurası raporu alınmış olup, raporda “yabancı cisim yutulması sonucu acil olarak premedikasyon yapılmadan anestezi verilebileceği, gelişen bradikardi ve kardiak arrestin anestezinin bir komplikasyonu olabileceği gerekçesiyle davalı doktorların bir kusurunun bulunmadığı” rapor edilmiş, ancak Adli Tıp 3. ihtisas kurulu raporunda davalılara kusur izafe edilen hususlara ilişkin olarak, müdahale sırasında komplikasyonların ortaya çıkabileceği öngörülerek ameliyathanede kişinin monitorize edilmesi ve oksijen satürasyonu takibi yapılması gerekirken yapılmamış olmasının eksiklik olduğu, gelişen bradikardiye karşı defiblatör olduğu halde kullanılmamasının eksiklik olduğuna dair tespitlerine dair bir değerlendirmenin yapılmadığı anlaşılmaktadır. Nitekim mahkemece 17.11.2011 tarihli Adli Tıp genel Kurulundan yeni bir rapor alınmış olup, bu raporda dosyada mevcut Adli Tıp 3. ihtisas kurulu tarafından değerlendirmeye alınan anestezi raporu dışında yeni bir belge bulunmadığı halde davalı hastane tarafından sonradan tek taraflı olarak düzenlenerek mahkemeye sunulan 30.09.2009 tarihli belge içeriğine itibar edilerek hastanın müdahale sırasında monitorize edildiği ve gelişen bradikardiye zamanında müdahale edildiği sonucuna varıldığı ancak Adli Tıp 3

.11.2011 tarihli Adli Tıp genel Kurulundan yeni bir rapor alınmış olup, bu raporda dosyada mevcut Adli Tıp 3. ihtisas kurulu tarafından değerlendirmeye alınan anestezi raporu dışında yeni bir belge bulunmadığı halde davalı hastane tarafından sonradan tek taraflı olarak düzenlenerek mahkemeye sunulan 30.09.2009 tarihli belge içeriğine itibar edilerek hastanın müdahale sırasında monitorize edildiği ve gelişen bradikardiye zamanında müdahale edildiği sonucuna varıldığı ancak Adli Tıp 3. ihtisas kurulu raporunda davalı hastanede defiblatör olduğu halde kullanılmamasının eksiklik olduğuna dair tespitlerine ilişkin herhangi bir değerlendirmenin yeralmadığı anlaşılmaktadır.