muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11093, Karar No: 2013/11386, Tarih: 12.07.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/11093 E.  ,  2013/11386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Kayseri 1. Asliye Hukuk Mahkemesi ile Kayseri 3. İş Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, işyerinde darp nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, taraflar arasındaki uyuşmazlığın işçi-işveren ilişkisinden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İş Mahkemesi ise, davalının işyerinde işveren sıfatının bulunmadığı, çalışanlardan birisi olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

4857 Sayılı İş Kanununun 1/II maddesinde “Bu Kanun, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, bu işyerlerinin işverenleri ile işveren vekillerine ve işçilerine faaliyet konularına bakılmaksızın uygulanır.” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre bir davanın İş Mahkemesinde görülebilmesi için taraflar arasında işçi ve işveren ilişkisinin bulunması ve uyuşmazlığın bu ilişkiden kaynaklanması gerekmektedir.

Somut olayda ise davacı vekili, müvekkilinin çalıştığı işyerinde kazayla büküm makinesine zarar vermesi nedeniyle işyerinde müdür olarak görev yapan davalı tarafından darp edildiğini, sonrasında işten ayrılmak zorunda kaldığını ileri sürerek manevi tazminat isteminde bulunmuştur. Buna göre taraflar arasındaki dava haksız fiil iddiasına dayanmakta olup, İş Kanundan kaynaklanmayan uyuşmazlığın genel hükümler çerçevesinde Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26.) maddeleri gereğince Kayseri 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 12/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4653, Karar No: 2013/6026, Tarih: 11.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/4653 E.  ,  2013/6026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, çocuklarının "Jobass" olan soyadlarının "..." olarak tashihi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; davacının eski eşi ile olan evliliklerinden kızı ... ve oğlu ...'ın dünyaya geldiğini, daha sonra aralarında çıkan anlaşmazlık nedeniyle boşandıklarını ve küçüklerin velayetinin davacı anneye verildiğini, boşanmadan dolayı annenin soyadı ile çocuklarının soyadlarının farklı hale geldiğini bu durumun çocukların çevrelerinde alay konusu olduğunu, kızının istediği yurda yerleşemediğini ileri sürerek çocukların soyadının annesinin soyadı olan ... şeklinde değiştirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davacı ile dava dışı ...’nun evliliklerinden 01.01.1995 tarihinde soyadının değiştirilmesi istenen ... ve 02.02.2001 tarihinde ise soyadının değiştirilmesi istenen ...'ın dünyaya geldiği, davacı ... ile ...'ın Söke 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 13.09.2010 kesinleşme tarihli ve 2007/329 E- 2009/115 K sayılı kararı ile boşandıkları, mahkemece çocukların velayetinin davacı anneye bırakıldığı anlaşılmaktadır.

2525 sayılı Soyadı Kanununun 4.maddesinin ikinci fıkrasının “evliliğin feshi veya boşanma hallerinde çocuk anasına tevdi edilmiş olsa bile babasının seçtiği veya seçeceği soyadı alır” şeklindeki birinci cümlesinin Anayasa Mahkemesince iptal edilmesinden sonra bilhassa boşanmalar sebebiyle somut olayda olduğu gibi velayetin anneye bırakılması hallerinde velayet hakkına sahip annelerin çocuklarına kendi soyadlarını vermek için bir çaba içine girip bu tür soyadı değişikliği davalarını açtıkları görülmektedir.

2525 sayılı Kanunun 4.maddesindeki düzenlemenin, Yasanın genel gerekçesinden de anlaşılacağı gibi Soyadı Kanununun, ilk defa soyadı alınması ile ilgili olduğu ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 321. maddesindeki hüküm karşısında, bu kuralın günümüzde sadece bazı istinai durumlarda uygulanabilmesinin söz konusu olduğu Anayasa Mahkemesince de kabul edilmektedir. Yüksek Mahkeme sözü edilen maddeyi Türk Medeni Kanununun 335 ve 366. maddeleriyle Anayasanın 10. ve 41. maddelerine aykırılığı nedeniyle iptal etmiştir. Tüm bu maddeler, velayet hakkının kullanılmasında kadın ve erkeğin birbirlerine eşit oldukları ilkesini ön plana çıkarmaktadır. Eski 743 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun eşitliğe aykırı hükümleri, bu yasanın yürürlükten kaldırılmasıyla son bulmuştur.

Birleşmiş Milletler Siyasi ve Medeni Haklar Sözleşmesi hükümleri ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında da çok geçerli nedenlerin varlığı dışında yalnızca cinsiyete dayalı bir farklı muamelenin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 14. maddesinde düzenlenen ayrımcılık yasağını ihlal ettiği kabul edilmektedir. Eşitlik ilkesi, Anayasa Mahkemesinin kararında da değinildiği gibi aynı konumda bulunan kadın ve erkeğin yasalar önünde eşit haklara sahip olmasını gerektirir. Durumdan vazife çıkartarak ya da geçici elde edilmiş bazı hak ve imkanlardan yararlanarak kadın veya erkeğin kendi lehine bir üstünlük yarışına girmesine yasalar milli ve evrensel hukuk düzeni izin vermez. İptal kararına konu olan yasa maddesini Kanunun kabul edildiği 21.06.1934 tarihinin koşullarına göre misyonunu tamamlamış bulunmaktadır. Aradan geçen zaman içinde yukarıda kısmen değinilen hukuki gelişmeler karşısında iptalinden başka bir çare de kalmamıştır. Bununla birlikte 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 321. maddesi Anayasa Mahkemesinin incelemesinden geçmiş olup “çocuk, ana ve baba evli ise ailenin” soyadını taşıyacağı hükmünün Anayasaya aykırı olmadığına karar vermiştir. Buradaki “aile” deyiminden babanın anlaşılacağı Anayasa Mahkemesince de kabul edilmiştir (Anayasa Mahkemesinin 02.07.2009 gün ve 2005/114-2009/105 sayılı kararı). Buna karşılık Türk Medeni Kanununun sözü edilen bu maddesindeki “evli değilse ananın” ibaresi Anayasanın 10 ve 41. maddelerine aykırı bulunarak baba lehine iptal edilmiştir. Bu madde iptal edilmezden önce anne ve babanın sonradan evlenmesi (Türk Medeni Kanununun 292. maddesi) ile yine, aynı Kanunun 27. maddesine bağlı haklı nedenlerden dolayı soyadının değiştirilmesi halleri dışında çocuk babanın soyadını tanıma vs. sebeplerle alamamakta idi.

O halde bir çocuğa soyadı verilmesi için o çocuğun doğum tarihinde annesi ile babasının evli olup olmadığına bakmak gerekir. Doğum gününde anne ve baba evli ise çocuk babanın, diğer bir anlatımla ailenin soyadını alacaktır. Çocuğun soyadı bu surette belirlendikten sonra onun soyadını velayet hakkına vesair nedenlere dayanarak değiştirmek Türk Medeni Kanununun 321. maddesindeki düzenleme karşısında mümkün değildir. Ancak çocuk, ergin olduktan sonra Türk Medeni Kanununun 27. maddesindeki koşulların varlığı halinde soyadını her zaman değiştirmek hakkına sahiptir. Velayet hakkı anne ve baba için normal şartlarda çocuğun ergin olmasına yani onsekiz yaşını tamamlamasına kadar devam eden geçici bir haktır. Evliliğin sonradan boşanma gibi nedenlerle ortadan kalkması

hallerinde velayet hakkının sırf anneye verilmiş olması onun soyadının değiştirilmesi için haklı bir neden sayılmadığı gibi hukuki mevzuat da buna cevaz vermemektedir. Bir an için mevzuatın böyle bir duruma izin verdiği kabul edilse dahi sonradan gelişen sebeplerden dolayı çocuğun yararı açısından velayetin babaya yeniden verilmesi hallerinde bu kez baba, velayet hakkına dayanarak tekrar çocuğun soyadını değiştirmek isteyecektir. Madem ki velayet kimde ise çocuk onun soyadını taşıyacaktır o halde baba bu haktan mahrum edilemez. Böyle bir uygulamanın nüfus kütüklerindeki kaydın güvenilirliği ve istikrarı zedeleyeceği gibi asıl bu gibi uygulamalar çocuğun ruh hali üzerinde çok derin ve etkili travma yaratacaktır. Yargı mercileri bu durumu gözeterek anne ile babanın ya da ailelerin çocuk üzerinden inatlaşarak onun yararlarını hiçe sayıp, hukuken oluşmuş statüleri gerçek dışı ve yapay sebeplerle değiştirmeye çalışmalarına izin vermemeleri, söz konusu istemlerine alet olmamaları gerekir.

Somut olaya gelince; soyadının değiştirilmesi istenen küçüklerin doğum tarihlerinde anne ve baba resmen evlidir. Çocuk evlilik içinde doğmuştur ve Türk Medeni Kanununun 321.maddesine göre ailenin diğer bir deyimle babanın soyadını almıştır. Böylece bu çocuk reşit oluncaya kadar veya baba soyadını değiştirmedikçe soyadı değiştirme yasal olarak mümkün değildir. Bu çocuğun anne ve babasının sonradan 13.09.2010 tarihinde boşanmış olması sadece boşanma ve velayet hakkı nedeniyle anneye böyle bir dava açma hakkı bahşetmez. Boşanma ilamı uyarınca babasının çocukla kişisel ilişki tesis etme hakkı bulunması ve bu nedenle anne ve babanın ister istemez karşılaşması dikkate alındığında davacının dilekçesinde ileri sürdüğü iddiaların hukuki bir dayanağı bulunmadığı gibi soyadı değişikliğinin çocuğun evlilik içinde doğmakla kazandığı meşru statüye ve onun menfaatlerine zarar vereceği gerçeği karşısında mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2919, Karar No: 2017/1286, Tarih: 01.11.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2919 E.  ,  2017/1286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki "tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Niğde 2. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 12.03.2015 gün ve 2012/759 E. 2015/91 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 03.05.2016 gün ve 2015/15577 E. 2016/6972 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

6100 sayılı HMK’nın 294. maddesinin 3 fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.6.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.9.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "Mahkememizce verilen 12/03/2015 tarih ve 2012/759 Esas 2015/91 Karar sayılı hükmünde DİRENİLMESİNE, sair hususların gerekçeli kararda düşünülmesine" denilmekle yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 01.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6668, Karar No: 2018/3110, Tarih: 08.05.2018

**16. Hukuk Dairesi         2016/6668 E.  ,  2018/3110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden ... vd. vekili Avukat ... ile aleyhine temyiz istenilen Hazine vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Merkez İlçesi ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı 6836 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz Hürriyet İlkokulu ve uygulama bahçesi niteliği ile davalı olduğundan söz edilerek malik hanesi açık olarak tesbit edilmiştir. Davacılar ... ve ... tarafından tapu kaydına dayalı olarak davalı ... Bakanlığına karşı açılan el atmanın önlenmesi davası, taşınmaz hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesince çekişmeli parsel tutanağı ile dava dosyasının birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... ile yargılama sırasında ölen ... mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacılar vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca kadastro hakimi doğru, infazı kabil ve infaz sırasında tereddüt oluşturmayacak şekilde hüküm kurmak zorundadır. Somut olayda, çekişmeli taşınmazın tespit tutanağının davalı olduğu belirtilerek malik hanesi açık bırakıldığına göre hüküm yerinde kimin adına tesciline karar verildiğinin açık olarak yazılması gerekirken "tespit gibi tesciline" denmek suretiyle infazda tereddüt yaratılması isabetsiz ise de, bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 1 nolu hüküm fıkrasında yer alan "tespit gibi" sözlerinin çıkartılarak "Hazine adına" sözlerinin yazılmasına ve hükmün DÜZELTİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 1.630,00 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak, duruşmada kendisini vekil ile temsil ettiren aleyhine temyiz olunan tarafa verilmesine,

aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 08.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5386, Karar No: 2016/4946, Tarih: 26.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/5386 E.  ,  2016/4946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2012/12-1519 esas, 2013/613 sayılı kararında da belirtildiği üzere; erteleme de, hapis cezasının seçenek yaptırım olarak adli para cezasına çevirmesi de cezanın suçlunun kişiliğine uydurulması, yani bireyselleştirilmesinin yollarından birisi olup mutlak olarak birinin diğerinden daha lehe olduğundan söz edilemeyecektir. Bu bağlamda ödeme gücü bulunmayan bir sanık için ertelemenin, ödeme gücü yerinde olan ve bu yönde talepte bulunan bir sanık için ise adli para cezasına çevirmenin daha lehe olduğunun kabulü mümkündür. Her somut olayda sanığın sosyal ve ekonomik durumu ile kişiliğine göre bir belirleme yapmak gerekir. Buna göre, somut olayda, 12.06.2014 tarihli celsedeki beyanından da anlaşılacağı üzere, üç çocuğu bulunan ve 2500,00 TL aylık geliri bulunan sanık hakkında bozmadan önce verilen seçenek yaptırım niteliğindeki adli para cezası yerine; hükmolunan hapis cezasının ertelenmesi 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 326/4. maddesine aykırılık teşkil etmeyeceği cihetle tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak olunmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezasının nitelik ve derecesi takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15689, Karar No: 2018/485, Tarih: 08.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/15689 E.  ,  2018/485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı bankaya ait ATM cihazından para çekmek isterken kredi kartının ATM cihazına sıkışması sonucunda kartı ele geçiren 3. kişilerin davacının hesabından para çektiklerini, bu işlemler sonunda davacının 6.750,00 TL zararı oluştuğunu, bu zararın oluşmasında gerekli güvenlik ve denetim tedbirlerini almayan ve özen borcunu yerine getirmeyen davalı bankanın kusurlu olduğunu ileri sürerek, davacı zararının tazminine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalıya husumet yöneltilemeyeceğini söz konusu işlemleri yapan kişilere husumet yönetilmesi gerektiğini, davaya konu işlemlerin davacının korumakla yükümlü olduğu şifre girilmek suretiyle gerçekleştirildiğini, davalının kusurunun olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı bankanın ATM cihazlarına düzenek konulmasını engelleyerek ve kartların sıkışmasına engel olacak biçimde gerekli önlemleri almadığı için olayda % 80 oranında kusurlu olduğu davacının ise yanına gelen kişiye dikkat ederek şifresini göstermemesi ve ATM' yi terk etmeden bankayı arayarak kartını iptal ettirmesi gerektiği bu nedenle olayda %20 kusurlu bulunduğu gerekçesiyle benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacının hamili olduğu kredi kartının ATM cihazında sıkıştığı, kartın 3. kişilerce elde edilerek kullanıldığı ve bu nedenle yapılan ödemelerin geri alınmasına ilişkindir. Davacı iddiası kredi kartının ATM de sıkıştığı yönünde ise de dosyaya sunulan cd çözümleri sonrası alınan bilirkişi raporunda kartın sıkıştığına yönelik bir tespit bulunmadığı gibi ATM cihazında kartın sıkışmasına yol açacak fiziki bulgularda bulunmamaktadır. Diğer yandan davacının kartın sıkıştığını görmesi üzerine telefon ile bankayı haberdar etmesi gerekirken ATM nin yanından ayrılması da davacı tarafından kartın güvenliğinin sağlanmadığını gösterir. Kart hamili kredi kartının işlem bilgilerini korumak zorundadır. Bu nedenle işlem yaparken kullandığı şifre vb uygulamaları 3. kişilere göstermemesi veya bilgilendirmemesi gerekir. Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde davacının davasını ispatlayamadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde davalıya iadesine, 08/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10933, Karar No: 2018/3482, Tarih: 14.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/10933 E.  ,  2018/3482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/04/2016 tarih ve 2015/68-2016/294 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin özelleştirme kapsamına alınmasıyla bünyesinde 20 ayrı dağıtım şirketi oluşturulduğunu, bunlardan biri olan davalının 01.03.2005 tarihinden itibaren sermayesinin tamamı müvekkiline ait olan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başladığını, 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi ile işletme hakkının davalıya devredildiğini, davalı şirketin kamuya ait hisselerinin 30.10.2009 tarihinde imzalanan hisse satış sözleşmesi ile özel şirkete geçtiğini, dava dışı... tarafından müvekkili aleyhine açılan dava sonucu başlatılan icra takibinin akabinde müvekkilinin hak sahibine 2.265,90 TL ödeme yaptığını, hak sahibinin açtığı müdahalenin men'i davasında tazminat istenmediğinden ve uyuşmazlık mülkiyete ilişkin olduğundan İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca bu ödemeden davalı şirketin sorumlu olduğunu ileri sürerek 2.265,90 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dışı...'ın açtığı müdahalenin önlenmesi davasında husumetin öncelikle müvekkiline yöneltildiğini, müvekkilinin, özelleştirme öncesi yapılmış tesislerle ilgili muhattabiyet ve mesuliyetin ...'a ait olduğunu mahkemeye bildirmesi ve davanın ...'a ihbarı üzerine davacının "davanın tarafımıza açılması gerekirdi" diyerek muhataplığı ve mesuliyeti kabul ettiğini, taraf değişikliğinin yapılmasından sonra hükmün ... aleyhine kurulduğunu, özelleştirme tarihine kadar müvekkilinin fiilen davacı tarafından yönetildiğini, davacının fiili devir tarihine kadar olan hadiselerden sorumlu olduğunu bizzat müvekkiline bildirdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi, 30.10.2009 tarihli Hisse Satış Sözleşmesi ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu gereğince davacı ...'ın mülkiyetine ilişkin ve dağıtım faaliyetinin ... tarafından yürütüldüğü dönemde bu faaliyetin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlere ilişkin sorumluluğun ve bu sorumluluktan kaynaklanan mali yükümlülüğün ...'a ait olduğu, bu sorumluluk çerçevesinde ... tarafından takip edilen ve sonuçlandırılan dava ve takiplerden dolayı ödenen bedellerin davalı ...ye rücu edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.