muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10425, Karar No: 2016/7205, Tarih: 26.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/10425 E.  ,  2016/7205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nun 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 07.12.1999 olan suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 21.05.2010 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 21.05.2010'dan itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun suç tarihi olan 15.05.2013'e kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen “resmi belgede sahtecilik” suçunun 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve lehe olan 5237 sayılı TCK’nun 204/1. maddesinde öngörülen cezasının miktarı ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu aynı kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 07.12.1999 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28605, Karar No: 2015/24943, Tarih: 10.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/28605 E.  ,  2015/24943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili iş akdinin geçerli bir nedene dayalı olmaksızın sonlandırıldığını öne sürerek feshin geçersizliğinin tespit ile davacının işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, iş akdinin 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 25/II maddesi gereğince haklı olarak feshedildiğini, davacının iş ilişkisi devam ederken iş yeri kurallarına aykırı davrandığını, amirlerine karşı kaba davranışlarda bulunduğunu, davacının hastanenin iç işleyişini düşünmeksizin kendisine özel muamele yapılmasını beklediğini, davacının eylemlerinin haklı nedenle fesih sebebi oluşturduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının doğumunu çalışmış olduğu hastanenin süit odasında yapmak istediği ve bu hususta kendisine oda ayrılması talebinde bulunduğu, buna karşılık kendisine bu odanın tahsis edilmemesi üzerine davacının bu işlerle görevli olan yatan hasta hizmetleri sorumlusu ...'a e-mail yolu ile çift kişilik odalarda yatmak istemediğini, "niye yıllardır hemşirelik hizmetleri yöneticisi odayla uğraşırken kimsenin dikkatini çekmiyordu, neyse sağol, yönetimden ve hastaneden fazla beklentim var. Benim adamına göre iş yaptıklarını unuttum, geç çıkmaz herhalde odaya süsleme falan yapacaklar, ilettin demi, ... hanıma teşekkürümü olur da ben de görürsem ileticem yarın, zaten hafta sonu geliyor, keşke egosunu başka yerde tatmin etseydi" şeklinde mail attığı, yatan hasta hizmetleri sorumlusu ...'ın bu maili personel birimine bildirdiği ve bunun üzerine hizmet akdinin sonlandırıldığı ancak dinlenen tanık beyanlarından kendisi ile aynı konumda olan çalışanların süit odada kaldığı ve davacının da süit odada doğumunu yapmak istemesinin haklı nedene dayalı olduğu,kendisine bu odanın tahsis edilmemesi üzerine yazdığı maillerin işverenine hakaret içerikli olmadığı, sadece davacının kırgınlığını belirttiği, bu davranışı nedeniyle davacıya uyarma, kınama vs ceza verilebileceği halde doğrudan iş akdinin feshedilmesinin haklı yada geçerli bir nedene dayanmadığı gerekçesiyle davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanununun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İş Kanununun 18.maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II.maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi süresince herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı İş Kanununun 20.maddesinin ikinci fıkrasına göre geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, davacının iş akdi yatan hasta hizmetleri sorumlusu ...'a göndermiş olduğu 07.08.2014 tarihli "niye yıllardır hemşirelik hizmetleri yöneticisi odayla uğraşırken kimsenin dikkatini çekmiyordu, neyse sağol, yönetimden ve hastaneden fazla beklentim var. Benim adamına göre iş yaptıklarını unuttum, geç çıkmaz herhalde odaya süsleme falan yapacaklar, ilettin demi ... hanıma teşekkürümü olur da ben de görürsem ileticem yarın, zaten hafta sonu geliyor, keşke egosunu başka yerde tatmin etseydi" içerikli mailler nedeniyle 29.09.2014 tarihinde toplanan disiplin kurulu kararı ile tazminatsız olarak sona erdirilmiştir. Davacının gönderdiği maillerde ismi geçen ....'nın genel müdür yardımcısı olduğu da dikkate alındığında maillerde kullanılan ifadelerin işyerinde olumsuzluğa yol açacağı açık olup, davacının feshe konu sözleri fesih için haklı neden olmasa bile geçerli neden teşkil eder. Mahkemece, feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilerek davanın reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihinde alınması gerekli 27,70 TL harçtan peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 2,50 TL harcın davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı dosyanın yargıtaya gidiş dönüş masrafı dahil toplam 100,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan delil ve gider avansının ilgilisine iadesine,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı dosyanın yargıtaya gidiş dönüş masrafı dahil toplam 100,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan delil ve gider avansının ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 10/12/2015 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/9324, Karar No: 2025/127, Tarih: 07.01.2025

**10. Ceza Dairesi         2024/9324 E.  ,  2025/127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1908 E., 2022/131 K.

SUÇLAR : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : 1. Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükümlerin onanması(sanıklar ... ve ... yönünden)

2. Ret (sanık ... yönünden)

İTİRAZA KONU KARAR : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükümlerin onanması (tüm sanıklar yönünden)

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Dairemizin, 22.10.2024 tarihli ve 2022/5734 Esas, 2024/24365 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.12.2024 tarihli ve KD-2022/34516 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı CMK'nın 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık ... hakkındaki mahkûmiyet hükmü ile verilen 4 yıl 2 ay hapis cezası ve 8.320,00 TL adli para cezasının istinaf incelemesi neticesinde esastan reddine karar verilmesine ilişkin kararının temyiz incelemesi kapsamında olup olmadığına ilişkindir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, "5271 sayılı CMK'nın 286/2a maddesindeki İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz edilemez kararlardan olması şeklindeki düzenleme karşısında karar hukuka aykırı görüldüğünden, temyiz edilen hükme yönelik temyiz başvurusunun CMK'nın 286/2a ve 298. maddeleri uyarınca reddine karar verilmesinin gerekeceği değerlendirilerek,Yüksek Daireniz kararına karşı 5271 sayılı Kanunun 308. maddesi uyarınca itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurulması gerektiği değerlendirilmiştir." gerekçesiyle Dairemizin anılan kararına itiraz edildiği görülmüştür.

II. GEREKÇE

A. Sanık ...'un 29.07.2019 tarihli eylemi nedeniyle uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan Bingöl Cumhuriyet Başsavcılığının 30.10.2019 tarihli, 2019/2956 Soruşturma, 2019/2107 Esas ve 2019/533 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı TCK'nın 188/6-8 yollamasıyla 188/3, 53/1, 54/1, 63. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

B. Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.02.2020 tarihli ve 2019/422 Esas, 2020/61 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında 29.07.2019 tarihli eylemi sabit kabul edilerek uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 188/6. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 188/3, 188/6, 188/8, 62/1, 52/2, 52/4, 53/1-2-3 ve 63. maddeleri uyarınca neticeten 6 yıl 3 ay hapis cezası ile 12.500-TL adli para cezasına hükmedildiği,

B. Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.02.2020 tarihli ve 2019/422 Esas, 2020/61 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında 29.07.2019 tarihli eylemi sabit kabul edilerek uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 188/6. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 188/3, 188/6, 188/8, 62/1, 52/2, 52/4, 53/1-2-3 ve 63. maddeleri uyarınca neticeten 6 yıl 3 ay hapis cezası ile 12.500-TL adli para cezasına hükmedildiği,

C. İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 29.04.2021 tarihli ve 2021/356 Esas, 2021/534 Karar sayılı ilâmı ile;

"Sanık ... hakkında 29.07.2019 tarihli 7. olay nedeniyle verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin istinaf taleplerinin incelenmesinde:

29.07.2019 tarihli 7. Olayda sanık ...'ın sanık ...'dan aldığı ve ... isimli şahsa verdiği iddia edilen 1 adet tabletle ilgili olarak Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 09.09.2019 tarihli DYR-KİM-19-09318 uzmanlık numaralı raporunda net 0,6 gr ağırlığındaki 1 adet kapsülün, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakında Kanun kapsamında değerlendirilmeyen, yeşil reçeteye tabii "pregabalin" etken maddesini içerdiğinin belirtildiğidikkate alınarak, suç konusu tabletlerin 5237 sayılı TCK'nın 188. Maddesinin 6. Fıkrasında belirtildiği şekilde;

a) “Uyuşturucu veya uyarıcı madde etkisi doğuran” bir madde olup olmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulundan rapor alınması,

b) Üretiminin resmi makamların iznine veya satışının yetkili tabip tarafından düzenlenen reçeteye bağlı olup olmadığının, Sağlık Bakanlığı İlaç ve Eczacılık Genel Müdürlüğünden sorulması, sonucuna göre eyleminin TCK'nın 188/6. maddesinde düzenlenen “uyuşturucu veya uyarıcı madde etkisi doğuran maddenin ticaretini yapma” suçunu oluşturup oluşturmadığının tartışılarak, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

c) Sanık ...'in eczacı teknisyeni olarak çalışması ve TCK'nın 188/8. Maddesinde sayılan "eczacı" ya da "ecza ticareti ile iştigal eden kişi" vasfında olmaması nedeniyle hakkında kurulan mahkumiyet hükmünde TCK'nın 188/8. Maddesi uyarınca artırım yapılarak fazla cezaya hükmolunması,

d)TCK'nın 53. maddesi uygulanırken 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikler sonrası oluşan duruma göre, sanıklar hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1. ve 2. fıkraları ile 3. Fıkrasının 1. cümlesinin uygulanması hususunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Hukuka aykırı olup, sanık müdafiinin istinaf itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden CMK'nın 289. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,"

Gerekçesi ile sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan 13.02.2020 tarihli mahkûmiyet hükmünün bozulmasına kesin olarak karar verildiği;

Hukuka aykırı olup, sanık müdafiinin istinaf itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden CMK'nın 289. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,"

Gerekçesi ile sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan 13.02.2020 tarihli mahkûmiyet hükmünün bozulmasına kesin olarak karar verildiği;

D. Bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda, Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.10.2021 tarihli ve 2021/206 Esas, 2021/303 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 188/6. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 188/3, 188/6, 62/1, 52/2, 52/4, 53/1-2-3 ve 63. maddeleri uyarınca neticeten 4 yıl 2 ay hapis cezası ile 8.320-TL adli para cezasına hükmedildiği,

E. İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 03.02.2022 tarihli ve 2021/1908 Esas, 2022/131 Karar sayılı ilâmı ile, sanık ... yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, karar içeriğinde sanık ... yönünden de temyiz kanun yoluna başvurulabileceği hususunun belirtildiği,

F. Sanık müdafiinin temyiz talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2022 tarihli 2022/34516 sayılı Tebliğnamesi ile "Sanık ... müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde; Hükmolunan cezanın miktarı itibarıyla 5271 sayılı CMK’nın 286/2. maddesi uyarınca hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, sanık müdafii'nin temyiz isteminin CMK’nın 298. maddesi gereğince REDDİ," istemi ile dosyanın Dairemize gönderildiği,

G. Dairemizin, 22.10.2024 tarihli ve 2022/5734 Esas, 2024/24365 Karar sayılı kararı ile sanık ... yönünden kurulan hükmün, esas yönünden yapılan incelemesi sonucunda, sanık müdafiinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

Somut olayda, sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesinin 13.02.2020 tarihli kararı ile hükmedilen neticeten 6 yıl 3 ay hapis cezası ile 12.500-TL adli para cezasının istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 29.04.2021 tarihli bozma ilâmı ile bozulması üzerine yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince bu kez 26.10.2021 tarihli kararla neticeten 4 yıl 2 ay hapis cezası ile 8.320-TL adli para cezasına hükmedildiği ve kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 03.02.2022 tarihli ilâmı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği,

5271 sayılı CMK'nın "Temyiz" başlıklı 286/2-a maddesinde "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları" nın temyiz edilemez olduğunun belirtildiği, 5271 sayılı CMK'nın anılan 286/2-a maddesinde yer alan "İlk derece mahkemelerinden" ibaresi ile de yargılama sürecindeki İlk Derece Mahkemesince verilen tüm kararların dikkate alınması gerektiğinin

vurgulandığı, dolayısıyla temyiz inceleme konusunun sadece Bölge Adliye Mahkemesinin bozma ilâmı sonrasında verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararları değil, istinaf bozma ilâmı öncesindeki süreci de kapsadığı,

Kaldı ki; 5271 sayılı CMK'nın 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, Bölge Adliye Mahkemesinin 29.04.2021 tarihli bozma ilâmı gerekçeleri dikkate alındığında, İlk Derece Mahkemesince verilen 4 yıl 2 ay hapis cezası ile 8.320-TL adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün aslında Bölge Adliye Mahkemesince verilmiş bir karar olarak kabulünde zorunluluk bulunmasına rağmen bozma üzerine İlk Derece Mahkemesince karar verilmesinin esasen tarafın var olan temyiz hakkının elinden alınması sonucunu doğurduğu, Bölge Adliye Mahkemesince yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve bozma kararına direnme yetkisi bulunmayan ilk derece mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı, kanun yolu başvuru hakkını ortadan kaldıracak mahiyetteki bu usule aykırılığın temyiz incelemesine konu edilebileceği ve bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmünün istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının temyizi kabil olduğu kabul edilerek, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

A. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy birliğiyle REDDİNE,

B. 5271 sayılı CMK'nın 308/3. maddesi uyarınca Dairemizin 22.10.2024 tarihli ve 2022/5734 Esas, 2024/24365 Karar sayılı kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2001/2607, Karar No: 2001/3411, Tarih: 11.04.2001

11. Ceza Dairesi 2001/2607 E., 2001/3411 K.

**11. Ceza Dairesi 2001/2607 E., 2001/3411 K.**

**- 4616 SAYILI YASA GEREĞİNCE ERTELEMENİN DÜŞMESİ

- ERTELENMİŞ MAHKUMİYETLERİN AYNEN İNFAZI

- HIRSIZLIK**- 4616 S. 23 NİSAN 1999 TARİHİNE KADAR İŞLENEN SUÇLARDAN ... [ Madde 1 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 491 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 95 ]

- 2253 S. ÇOCUK MAHKEMELERİNİN KURULUŞU, GÖREV VE YARGILA... [ Madde 38 ]

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanıklar Murat ve Mustafa'nın yapılan yargılanmaları sonunda: TCK.nun 491/ilk, 522, 55 ve 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri gereğince 120.000.000'er lira ağır para cezasıyla mahkumiyetlerine dair (Adana Birinci Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 24.5.2000 gün ve 2000/187 Esas, 2000/954 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığının bozma isteyen 21.3.2001 tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 461.6 sayılı Kanunun 1. maddesinin 4. bendi kapsamında bulunan sanıkların hırsızlık suçundan ertelenmiş mahkumiyetlerinin aynen infazlarının mümkün olmaması; esasen, ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 3.4.1989 gün ve 73/129 sayılı içtihadında açıklandığı üzere, deneme süresi içinde işlenen suçtan dolayı kurulan mahkumiyet kararı ile birlikte koşulları oluştuğu takdirde ertelemenin düşmesine de karar verileceği gözetilmeden, ertelenmiş cezaların aynen infazlarına karar verilmesi için mahkemelerine müzekkere yazılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de; bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan 4616 sayılı Kanun da dikkate alınarak "TCK.nun 95/2. ve 2253 sayılı Yasanın 38/son maddesi uyarınca gereğinin yerine getirilmesi için ilgili mahkemelere müzekkere yazılmasına" ilişkin kısmının çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 11.4.2001 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4197, Karar No: 2010/13122, Tarih: 22.12.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/4197 E.  ,  2010/13122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.11.2008 tarih ve 2007/172 - 2008/303 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin piyasada "Fipronil" olarak bilinen Fenilpirazol ve türevleri ile bunları ihtiva eden terkipler ve N-fenilpirazol türevlerinin haşarelere karşı kullanılan ilacı kapsayan 23696 tescil nolu patentin sahibi olduğunu, davalının Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı’ndan aldığı ruhsat ile PET-F ismi ile 100 Mg Fipronil içeren damla çözeltiyi piyasaya sürdüğünü, ürünün veteriner kliniklerinde lanse edildiğini, bu durumun müvekkilinin tescilli patentine tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, davalı tarafından üretilen ürünlerin, imalinde kullanılan hammadde, ambalaj, üretim vasıtaları ve reklam materyallerinin toplanarak imhasını, davalının eyleminin haksız rekabet ve patente tecavüz oluşturduğunun tespitini, menini ve refini, fipronil içerikli davalı ürünlerinin üretiminin ve satışının yasaklanmasını, davalının Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı’ndan aldığı ruhsatın iptalini ve hükümsüzlüğünü, 6.000 YTL maddi tazminatın tahsilini, hüküm özetinin ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin anılan patenti kullanmadığını, kullanılması için ciddi ve etkin çalışma yapmadığını, müvekkilinin PET-F isimli deri spreyi ve damlatma sıvısı için ruhsat aldığını ancak ruhsat konusu ürünlerin üretimine ya da tanıtımına başlamadığını, müvekkilinin Bakanlıktan fiyat almadığını, ürünleri üretmediğini ve satışa sunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının aldığı ruhsata göre ilaçlarını piyasaya sürebilmesi için ayrıca Veteriner ve Zirai Mücadele İlaç Fiyatları Hakkındaki Tebliği gereğince fiyatlandırma prosedürünün tamamlanması ve etken maddenin temini için fibronil etkin maddesine ait ilgili bakanlıktan ithalat izni alınması