muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12716, Karar No: 2016/22160, Tarih: 07.11.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/12716 E.  ,  2016/22160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

UYAP ortamında yapılan araştırmada, sanık ...'un sorumlu müdür olarak görev yaptığı gazetede, 29.07.2013 tarihinde 18 yaşından küçük olan mağdur ...'un fotoğrafının yayımlanması ve kimliğinin açıklanması eylemi nedeniyle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/11/2013 tarih ve 2013/265 Esas, 2013/263 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve 07.11.2016 tarihinde bozulmasına karar verilen Dairemizin 2016/12715 Esasında kayıtlı olan dava dosyasının mevcut olması karşında; anılan dosya ile temyize konu dosyanın birleştirilip suç ve iddianame tarihleri dikkate alınarak hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2465, Karar No: 2013/4011, Tarih: 11.03.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/2465 E.  ,  2013/4011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin üniversite eğitimine devam ettiğini ancak babası olan davalının müvekkilinin eğitim giderlerini karşılamak istemediğini ileri sürerek; müvekkili lehine aylık 500 TL yardım nafakasına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin, emekli olup aylığı dışında bir gelirinin bulunmadığını, öte yandan müvekkilinin oğlu olan davacının ise bir üniversite bitirdiğini ve halen dövmecilik yaparak gelir elde ettiğini, bu nedenle ikinci bir üniversitede eğitim almak isteyen davacının eğitim masraflarını müvekkilinden istemesinin iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu savunarak; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı lehine aylık 300 TL yardım nafakası takdir edilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK’ nun 364. maddesinin 1. fıkrası; “Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.”, 328. maddesinin 2.fıkrası ise; “Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler” hükümlerini içermektedir.

Yine aynı kanunun 365. maddesinin 2. fıkrasında ise ; “Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir.” düzenlemesi yer almıştır.

Açıklanan yasa hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir.

Öte yandan, Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 günlü ve 1998/656 E.-688 K. sayılı ilamı ile “:...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Buna göre, yardım nafakası; ergin çocuğun eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana-babanın mali durumuna göre takdir edilir.

Somut olayda; davacının eğitim nedeniyle ortaya çıkan giderleri ile bu giderleri davalı baba ile birlikte karşılamakla yükümlü olan dava dışı annenin ekonomik ve sosyal durumu belirlenmediği gibi, davacının meslek sahibi olup gelir elde ettiği yönünde davalı tarafça ileri sürülen iddia da araştırılmamıştır.

Buna göre, yardım nafakası; ergin çocuğun eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana-babanın mali durumuna göre takdir edilir.

Somut olayda; davacının eğitim nedeniyle ortaya çıkan giderleri ile bu giderleri davalı baba ile birlikte karşılamakla yükümlü olan dava dışı annenin ekonomik ve sosyal durumu belirlenmediği gibi, davacının meslek sahibi olup gelir elde ettiği yönünde davalı tarafça ileri sürülen iddia da araştırılmamıştır.

O halde mahkemece; davalının ihtiyaçları ve gelir elde ettiği yönündeki iddialar ile dava dışı annenin sosyal ve ekonomik durumunun araştırılması ve ulaşılacak sonuç çerçevesinde istemin değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14734, Karar No: 2016/815, Tarih: 25.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/14734 E.  ,  2016/815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2015/239680

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Yunak Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/09/2014

NUMARASI : 2013/201, 2014/241

SANIK : A.. E..

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, kamu malına zarar verme

Görevi yaptırmamak için direnme, kamu malına zarar verme ve hakaret suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme suçu yönünden verilen hükümde; 5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Düğünde kavga olduğu ihbarı üzerine gelen polis memuru olarak görev yapan şikayetçileri görünce, “sinkaf ettiğimin polisleri neden geldiniz, ibneler s..gidin” şeklinde sözlerle hakaret ettiği, şikayetçilerin kendisini ekip otosuna bindirmeye çalışması üzerine “siz kimsiniz, beni alamazsınız, ben askerim, siz bana bir şey yapamazsınız” şeklinde sözler söylediği, şikayetçilere saldırdığı, zorla araca bindirildiği, karakola götürülürken şikayetçilerin boğazını sıkıp tekme ve yumruk vurduğu, karakola sokulmak istenirken sağa sola tekme ve kafa atmaya çalıştığı, boy aynasına tekme atıp kırdığı olayda; yerel Mahkeme'nin 17/06/2010 tarih 2008/155 E. 2010/282 sayılı kararıyla sanığın mahkumiyetine yönelik hükümlerin, Dairemizin 01/07/2013 tarih ve 2013/9780 esas, 2013/12187 sayılı kararıyla, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi gereğince, akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı yönünde Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi sağlık kurulundan ya da Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken tek kişilik adli tıp uzmanı tarafından verilen rapora dayanılarak eksik incelemeyle yazılı şekilde hükümler kurulması, gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, aşağıdaki hususlar dışında sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak,

TCK’nın 53.maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde hükümler verilmesi,

TCK’nın 53.maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde hükümler verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu aykırılık aynı Kanunun 322. maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden tüm suçlarla ilgili hüküm fıkralarından 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp yerine, “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2274, Karar No: 2023/6874, Tarih: 02.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/2274 E.  ,  2023/6874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/711 E., 2016/84 K.

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla uygulanan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 18.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan dava açılmıştır.

2.Adana 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli ve 2015/711 Esas, 2016/84 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ... müdafinin temyiz istemi, mesafeli satış sözleşmesinden kaynaklanan hukuki ihtilaf olduğu, suçun unsurlarının oluşmadığ, sanığın cezai sorumluluğu bulunmadığı ve benzeri nedenlere ilişkindir.

2.Sanık ... müdafinin temyiz istemi usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sigorta iptalini sağlamak üzere mağdur kredi kart bilgilerini öğrenen sanıkların bilgisi ve rızası dışında tek seferde harcama yapmak suretiyle başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işledikleri iddiasına ilişkindir.

2.Mağdur ... 17.02.2015 tarihli dilekçe ile Cumhuriyet Başsavcılığına müracaat ederek bilgisi dışından kartından 349 TL harcama yapıldığından bahisle şikayetçi olmuştur.

3.Finansbank A.Ş. 24.02.2015 tarihli yazı cevabında, mağdura ait kredi kartından 16.02.2015 günü 349 TL'lik harcama işlemi yapıldığını gösteren tabloyu yazı ekinde göndermiştir.

4.Türkiye İş bankası A.Ş., 11.05.2015 tarihli yazı cevabında, mağdura ait kart ile 16.02.2015 tarihi saat 15.49 da banka üye iş yeri olan www.aloyardımsatıs.com isimli işyerinden 77.\*\*.\*\*.178 IP bilgisi ile 349 TL harcama yapıldığına dair bilgileri gönderdiği anlaşılmıştır.

5.Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı 31.03.2015 tarihli yazı cevabında, ... nolu sabit telefon hizmetinin ... Telekom Yaz. Bilg. Bilişim Sist. Eğt. Dan. A.Ş. işletmesine ait 212 \*\*\*\*\*18 numaralı abone tarafından, arayan tarafta ... numarasının gösterilmesi suretiyle kullanıldığı, bahse konu aboneliğin başlangıç tarihinin 30.04.2014, kullanım türünün kurumsal müşteri, abone isminin ... olduğu belirtilmiştir.

6.Türkiye İş bankası A.Ş., 08.07.2015 tarihli yazı cevabında, www.aloyardımsatıs.com isimli üye iş yeri yetkilisinin ... olduğu bildirilmiştir.

6.Türkiye İş bankası A.Ş., 08.07.2015 tarihli yazı cevabında, www.aloyardımsatıs.com isimli üye iş yeri yetkilisinin ... olduğu bildirilmiştir.

7.... Otomotiv San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi ... olduğuna ilişkin imza sirküleri ve ... Otomotiv San. Tic. Ltd. Şti. tarafından mağdur adına 350 TL ödeme yapıldığına dair 05.08.2015 tarihli PTT dekontu dosyaya eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 11.12.2020 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

B.Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre; sanık müdafin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanık tarafından yapılan işlemin banka tarafından iptal edilmesinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunun oluşabilmesi için başkasına ait banka veya kredi kartı kullanılarak menfaat sağlanması gerekmekte olup; somut olayda; suça konu katılana ait kart bilgileri kullanılarak yapılan işlemlerin çekimden hemen sonra iptal edildiği, elde edilmek istenen menfaatin sağlanmadığı, suçun teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden yazılı şekilde tamamlanmış suçtan hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün A ve B bentlerinde açıklanan nedenlerle Adana 23.Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2016 tarihli ve 2015/711 Esas, 2016/84 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18140, Karar No: 2011/28113, Tarih: 31.10.2011

**9. Ceza Dairesi         2009/18140 E.  ,  2011/28113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Hükümlü : ...

Suç : Patlayıcı madde atma

Hüküm : Uyarlama talebinin reddine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmün niteliği itibariyle koşulları oluşmadığından, hükümlünün duruşmalı inceleme talebinin CMUK'nın 318. maddesi gereğince REDDİNE,

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, hükümlünün yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Hükümlü hakkında daha önce tayin olunan ağır para cezasının 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 5/1 ve 5083 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Kanunun 2/3 maddeleri uyarınca adli para cezasına dönüştürülmesi ve adli para cezalarının hesaplanmasında 1 YTL altında kalan tutarların dikkate alınmaması gerektiğinin gözetilmesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, ancak bu hususun CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükümlü hakkında tayin olunan "Ağır Para" cezasının "Adli para" cezasına dönüştürülmesi ve sonuç adli para cezasının 1 TL'ye indirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5438, Karar No: 2014/25616, Tarih: 04.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5438 E.  ,  2014/25616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Suluova Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Tarihi :07.01.2014

No :2006/157-2014/6

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verimiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davada, husumetin Amasya İl Özel İdaresi yerine tüzel kişiliği bulunmayan Eski Çeltik Kömür İşletmeleri Müdürlüğüne yöneltilmiş bulunması, temsilcide yanılma olup, davanın il özel idaresi vekilince takip edilmiş olması karşısında bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

Meslek hastalığı sonucu, 21.8.2002 tarihinde % 33,01 oranında sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir nedeniyle, uğranılan Kurum zararının 506 sayılı Yasa’nın 26. maddesi uyarınca tahsili istemine ilişkindir.

Hükme esas alınan kusur raporunda; meslek hastalığının, davalı işverenin % 75, sigortalının % 15 kusuru ile %10 nispetinde kaçınılmazlık sonucu meydana geldiği kabul edilmişse de, mahkemenin bu kabulü Dairemizin ve Yargıtay’ın kabul ettiği, uygulamada 32 yıl formülü olarak adlandırılan esaslara aykırı düşmektedir. Sigortalının işyerlerinde 32 yıldan daha kısa bir süre çalışması halinde, kaçınılmaz maluliyet oranı; çalışılan yıl sayısı: 32, yıl ortalaması ile çarpılarak kaçınılmaz maluliyet oranı belirlenmelidir. Sigortalının 18 yaşından sonra çalışmaya başlaması halinde ise; her yıl için 32 yıldan 3 yıl indirilerek kaçınılmaz maluliyet belirlenmeli, artık yaşlar için, orantılama yoluyla indirime gidilmelidir.

Mahkemenin konusunda ve işçi sağlığı ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden bu doğrultuda bir kusur raporu alarak, hüküm vermesi gerekirken, yetersiz kusur raporuna dayanarak karar vermesi isabetsizdir.

Öte yandan, sigortalının 4.6.2011 tarihinde kontrol muayenesi öngörüldüğü halde, kontrol muayene sonucu araştırılmadığı gibi, iş göremezlik oranına işveren tarafından itiraz edilmesi üzerine doğrudan Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu’ndan rapor alındığı, söz konusu raporda, iş göremezlik oranının yaşına göre % 31 olduğunun bildirildiği, böylece, iş göremezlik oranı ve başlangıcı konusunda oluşan çelişkinin, Adli Tıp genel Kurulu’ndan rapor alınmak suretiyle giderilmesi gerektiği halde, bu hususun üzerinde durulmadığı anlaşılmaktadır.

Ayrıca, davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26.maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26.maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı, ya da, hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, Kurum tarafından gönderilen peşin değer cetvelindeki gelire girme tarihi itibariyle bağlanan gelirin ilk peşin değeri ile sınırlı hüküm kurulması gereğine karşın, sigortalıya bağlanan gelirde kanunlar ve katsayılar nedeniyle meydana gelen artışları da dahil etmek suretiyle karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 4.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32118, Karar No: 2013/6891, Tarih: 04.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/32118 E.  ,  2013/6891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi Tarım tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra mahkemesi İİK.nun 4. maddesinde düzenlenmiş özel mahkemeler olup yargılama usulleri de 2004 Sayılı İcra ve İflas Kanunu'nda düzenlenmiştir. Bu kanunda hüküm bulunmayan durumlarda uygun düştüğü ölçüde HMK.nun hükümleri uygulanır.

Somut olayda borçlunun icra mahkemesine başvurusu İİK.'nun 71. maddesine dayalı zamanaşımı itirazıdır. Anılan başvuru ise Medeni Usul Hukuku anlamında dava olmadığından HMK.nun davaya ilişkin kuralları mutlak anlamda  uygulanmaz. Başvurunun yasal hasmı icra takip dosyasının alacaklısı olup mahkemece alacaklıya duruşma günü tebliğ edilip taraf teşkili sağlanması gerekir. Bu nedenle mahkemece 6100 sayılı HMK.nun 119/b maddesi gereğince verilen kesin süreye rağmen taraf teşkilinin sağlanmadığı gerekçesiyle istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2343, Karar No: 2016/7935, Tarih: 30.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/2343 E.  ,  2016/7935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 237 sayılı kanuna aykırılık

HÜKÜM : Düşme

26.02.2016 tarih ve 29636 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak 01.03.2016 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun işbölümüne ilişkin 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararının 11. Ceza Dairesinin görev kapsamını belirleyen kısımda yer alan “İş bölümünün yürürlüğe girdiği tarihten itibaren on gün içinde işbölümü değişikliği nedeniyle 19. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan 213 sayılı Vergi Usul Kanunundan kaynaklanan işlerin 1/2 oranında 11. Ceza Dairesine devredilir” şeklindeki düzenleme uyarınca ancak vergi suçlarına ilişkin dosyaların devir edilebileceği “taşıt kanununa muhalefet” suçunun devir kapsamında bulunmadığı ve anılan suça bakma görevinin Yüksek 19. Ceza Dairesine ait olduğunun anlaşılması karşısında; sehven Dairemize gönderildiği anlaşılan dosyanın, Yargıtay 19. Ceza Dairesine İADESİNE, 30.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.