muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/29015, Karar No: 2013/11334, Tarih: 06.05.2013

Sonuç itibariyle,yargılama kapsamında alınan Adli Tıp 1 ve 3. İhtisas kurulu raporları ile ... Şurası ve Adli Tıp Genel Kurulundan alınan raporlar arasında yaklaşım farklılığı bulunduğu gibi sonradan alınan ... Şurası ve Adli Tıp Genel Kurul raporlarında önceki Adli Tıp 3. İhtisas kurulu tarafından hazırlanan rapordaki davalılara kusur olarak izafe edilen hususlara ilişkin yeterli bir değerlendirmenin yapılmadığı dikkate alındığında eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulduğu tespit edilmiştir. O halde, mahkemece yukarıda açıklanan hususlarla ilgili olarak inceleme yapılmak üzere, dosyanın davalı hastanenin bulunduğu ... ili sınırları dışındaki üniversitelerden seçilecek konusunda uzman-özellikle Anestezi ve Reanimasyon Uzmanı ile Kulak Burun Boğaz Hastalıkları Uzmanının da bulunduğu bilirkişi heyeti oluşturularak, toplanan diğer deliller ve hazırlanan bilirkişi raporlarındaki tespitler tartışılmak suretiyle taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine açık, ayrıntılı ve gerekçeli rapor tanzim edilmesinin istenmesi, bundan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın temyiz eden davacılar yararına (BOZULMASINA), peşin alınan 21.15 TL temyiz harcın istek halinde iadesine, 6.5.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23672, Karar No: 2017/2, Tarih: 16.01.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/23672 E.  ,  2017/2 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının yaşlılık aylığına esas basamağının tespiti ile aylık miktarının belirlenmesi ve aylık farklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının talebine konu olan, 1479 sayılı Kanuna, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 47. maddesi ile eklenen Geçici 21. maddede “Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Kanuna göre sigortalı olanlar; 2.9.1971 tarihli ve 1479 sayılı Kanunun 50 nci maddesine göre sigortalıların ödeyecekleri primler ve bağlanacak aylıklarının hesabında uygulanan gelir basamaklarından en yakın gelir basamağına intibak ettirilirler. Buna ilişkin usul ve esaslar Kurumca belirlenir.” hükmüne yer verilmiş ise de, anılan maddenin yürürlüğünün 4956 sayılı Kanunun Geçici 3. maddesi ile 01.01.2008 tarihine kadar ertelenmesi, sonrasında, 5724 sayılı 2008 yılı Bütçe Kanununun 28. maddesinin 12. fıkrası gereği 01.10.2008 tarihine kadar ertelenmiş olması ve aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren 5510 sayılı kanunun 106. maddesinin 2. Bendi gereği yürürlükten kaldırılarak uygulama imkanının kalmamış olması karşısında, anılan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; hükmün gerekçesindeki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; hükmün gerekçesindeki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan sebeplerle; mahkeme kararının gerekçe bölümündeki son iki paragrafın silinerek yerine, “Davanın yasal dayanağı olan 1479 sayılı Kanuna, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 47. maddesi ile eklenen Geçici 21. maddenin “Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Kanuna göre sigortalı olanlar; 2.9.1971 tarihli ve 1479 sayılı Kanunun 50 nci maddesine göre sigortalıların ödeyecekleri primler ve bağlanacak aylıklarının hesabında uygulanan gelir basamaklarından en yakın gelir basamağına intibak ettirilirler. Buna ilişkin usul ve esaslar Kurumca belirlenir.” hükmünün yürürlüğünün 4956 sayılı Kanunun Geçici 3. maddesi ile 01.01.2008 tarihine kadar ertelenmesi, sonrasında, 5724 sayılı 2008 yılı Bütçe Kanununun 28. maddesinin 12. fıkrası gereği 01.10.2008 tarihine kadar ertelenerek aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren 5510 sayılı kanunun 106. maddesinin 2. bendi gereği yürürlükten kaldırılması ve bu hali ile davacı yönünden uygulama imkanının kalmamış olması nedeni ile, davanın reddinin gerektiği kanaati ile aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur.” cümlesinin yazılarak kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 16.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1141, Karar No: 2022/11295, Tarih: 26.04.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/1141 E.  ,  2022/11295 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Hakaret suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1 (2 kez), 125/4 (2 kez), 43/1, 62 (2 kez) ve 52. (2 kez) maddeleri gereğince 1.860,00 Türk lirası ve 2.320,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 23/02/2016 tarihli ve 2015/1009 esas, 2016/199 sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08/12/2021 gün ve 2021/133820 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında;

"Katılan ...'a karşı hakaret suçu yönünden yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 125/1. maddesi uyarınca tayin edilen 90 gün adli para cezasından anılan Kanun’un 125/4. maddesi gereğince 1/6 oranında arttırım yapılırken hesap hatası yapılarak 105 gün adli para cezası yerine, 112 gün adli para cezası tayin edilmesini takiben, aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması neticesinde 87 gün hapis cezası yerine, 93 gün hapis cezası verilmesini müteakip, aynı Kanun'un 52. maddesi gereğince 1.740,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 1.860,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde,

Katılan ...'a karşı zincirleme şekilde hakaret suçu bakımından yapılan incelemede;

1-5237 sayılı Kanun’un 125. maddesinde, "(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir. ... (4) Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.” şeklinde düzenlemelerin bulunduğu,

Aleniyet, hakaret eyleminin herkesin duyabileceği, görebileceği ve sayısı belli olmayan birden fazla kişiler tarafından algılanabilir olması anlamına geldiği, aleniyet nedeniyle artırım yapılmasının amaçlarından biri mağdurun onur ve şöhretinin, fiili başkalarının duyması veya duymasına açık olması nedeniyle daha fazla zarar görmesi, diğeri ise hukuka aykırılık teşkil eden fiilin bizatihi aleni olarak icra edilmesi olduğu, somut olayda, sanığın, katılan ...'a karşı hakaret suçunu facebookta direk mesaj yoluyla gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, hakaret içerikli sözlerin, başkalarının duyabileceği ve görebileceği şekilde söylenmediği, bu nedenle sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde aleniyet artırımı yapılarak fazla ceza verilmesinde,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2-Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 125/1. maddesi uyarınca tayin edilen 90 gün adli para cezasından anılan Kanun’un 125/4 maddesi gereğince 1/6 arttırım yapılırken hesap hatası yapılarak 105 gün adli para cezası yerine 112 gün adli para cezası cezası tayin edilmesini takiben, aynı Kanun'un 43/1. maddesi gereğince 1/4 oranında arttırım yapılması neticesinde 131 gün hapis cezası yerine, 140 gün hapis cezası verilmesini müteakip, aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 110 gün hapis cezası yerine 116 gün hapis cezası tayin edilmesi sonrasında, anılan Kanun'un 52. maddesi gereğince 2.200,00 Türk lirası adli para cezası yerine 2.320,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde, isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

A- Katılan ...’a karşı hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden,

İnceleme konusu somut olayda, sanık hakkında hakaret suçundan, TCK’nın 125/1 maddesi gereğince 90 gün adli para cezasına hükmedildiği, bu ceza miktarı üzerinden aynı Kanunun 125/4. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapılırken hesap hatası sonucunda 105 gün yerine 112 gün adli para cezası verildiği, bu cezadan aynı Kanunun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken de 87 gün yerine 93 gün adli para cezası belirlenmek suretiyle 1.740,00 TL adli para cezası yerine 1.860,00 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırıdır.

B- Katılan ...’a karşı hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden,

1- “1” numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede;

5237 sayılı TCK’nın 125. maddesinin 1. fıkrasında; Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmüne yer verilmiş, aynı Kanun’un 4. fıkrasında da “Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.” hükmü düzenlenmiştir.

TCK'nın 125/4. maddesinde ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin gerçekleşmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesi gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda, sanığın katılana facebook üzerinden mesaj göndermek sureti ile hakaret ettiğinin kabulü karşısında; sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde aleniyet artırımı yapılarak fazla ceza verilmesi hukuka aykırıdır.

2- “2” numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede,

İnceleme konusu somut olayda, sanığın katılana facebook üzerinden mesaj göndermek sureti ile hakaret ettiğinin kabulü karşısında; sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde aleniyet artırımı yapılarak fazla ceza verilmesi hukuka aykırıdır.

2- “2” numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede,

İnceleme konusu somut olayda, sanık hakkında hakaret suçundan, TCK’nın 125/1 maddesi gereğince 90 gün adli para cezasına hükmedildiği, bu ceza miktarı üzerinden aynı Kanunun 125/4. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapılırken hesap hatası sonucunda 105 gün yerine 112 gün adli para cezası, aynı Kanunun 43/1 maddesi uyarınca 1/4 oranında artırım yapılması neticesinde 131 gün adli para cezası yerine 140 gün adli para cezasına hükmedildiği, bu cezadan aynı Kanunun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken de 110 gün yerine 116 gün adli para cezası belirlenmek suretiyle 2.200,00 TL adli para cezası yerine 2.320,00 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1) ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 23/02/2016 tarihli ve 2015/1009 esas, 2016/199 sayılı kararının sanık hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri bakımından 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2) Karardaki hukuka aykırılık sanığa daha hafif bir cezaların verilmesini gerektirmekle, aynı yasa maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, Mahkemesince yapılan uygulama da gözetilerek,

3) Katılan ...’a karşı eylemi yönünden,

A) Sanığın, TCK'nın 125/1. maddesi gereğince 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

b) Sanığın eylemini aleni yerde işlediği anlaşıldığından TCK’nın 125/4. maddesi uyarınca sanığın cezasının 1/6 oranında artırılarak 105 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

c) TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 87 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

d) TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın 1.740,00 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

4) Katılan ...’a karşı eylemi yönünden,

a)Sanığın, TCK'nın 125/1. maddesi gereğince 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

b) Sanığın eylemini farklı zamanlarda birden fazla gerçekleştirdiği anlaşıldığından TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca sanığın cezasının ¼ oranında artırılarak 112 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

d) TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 93 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

e) TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın 1.860,00 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

b) Sanığın eylemini farklı zamanlarda birden fazla gerçekleştirdiği anlaşıldığından TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca sanığın cezasının ¼ oranında artırılarak 112 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

d) TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 93 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

e) TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın 1.860,00 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

5) İnfazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 26/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6807, Karar No: 2012/24915, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/6807 E.  ,  2012/24915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVALILAR : 1-Sosyal Güvenlik Kurumu Vek .Av. ...

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti ve alacak davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, sosyal güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan Yasa'nın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak ...; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/23623, Karar No: 2010/28597, Tarih: 29.11.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/23623 E.  ,  2010/28597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı  vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu aleyhine kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile yapılan takipte şikayetçi borçlu, takibe konu her iki senet borcunun da senette lehdar gözüken takip dışı S. U..'ya ödendiğini, senedin geri verilmediğini, S. U.. ile M. U..'nun akraba olmaları nedeniyle alacaklı tarafından bilerek takibe konulduğunu ileri sürmüştür.

Takipte 90.000 TL ve 10.800 TL miktarlı iki adet bonoya dayanıldığı, ancak takibin, bono miktarları toplamı yerine 74.000 TL üzerinden başlatılmış olduğu görülmektedir.

Tanık S. U...nun ifadesinde belirtilen 19.400 TL ve 9.500 TL miktarlı ödemelerin temyiz dilekçesi kapsamında alacaklı tarafından da kabul görmesi karşısında 71.900 TL (100.800-28.900) yerine 74.000 TL asıl alacak üzerinden takip yapıldığı anlaşıldığından, fazla olarak yapılan 2.100 TL asıl alacakla ilgili takibin iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile takibin tamamının iptali yönünde hüküm tesisi  isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  29.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/567, Karar No: 2011/7974, Tarih: 27.12.2011

**15. Hukuk Dairesi         2011/567 E.  ,  2011/7974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Davacı taşeron tarafından yüklenici kooperatif aleyhine açılan davada, yapılan iş karşılığı olan 12.500,00 TL'nin işin teslim tarihinden itibaren işleyecek aylık %10 akdî faiziyle tahsili, bu talep uygun görülmediği takdirde dava konusu bağımsız bölümün dükkan değil depo vasfında olması nedeniyle uğranılan değer kaybı ve dükkanın süresinde teslim edilmemesi nedeniyle uğranılan kira kaybı karşılığı şimdilik 12.500,00 TL'nin reeskont faiziyle tahsili talep edilmiş, 18.10.2010 tarihinde harçlandırılan ıslahla, değer kaybı 21.000,00 TL'ye arttırılmış, kira kaybı olarak da 3.544,17 TL'nin tahsili istenmiştir.Mahkemece davacıların ıslah talebi de gözetilerek, davanın kabulüne, 24.544,17 TL'nin reeskont faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine dair verilen karar, davalı yüklenici tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.