muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1984, Karar No: 2018/1172, Tarih: 06.06.2018

O hâlde, harca ilişkin bir kanun hükmünün yorumu ve uygulanmasında, bu ilke ve amaç gözden uzak tutulmamak gerekir. Aksi hâlde, kişi ve kurumların yasal dayanağı olmayan bir yükümlülük altına sokulmaları veya Devletin önemli bir gelir kaynağından yoksun bırakılması gibi, kanun koyucunun amacına aykırı ve sakıncalı sonuçların doğmasına yol açılmış olur (...K.'nun 12.05.1982 gün ve 1982/5-341 E,-493 K. sayılı ilamı).

Bu kanunilik ilkesine paralel olarak, Harçlar Kanunu'nun 1’inci maddesinde, bu Kanuna göre alınacak harçlar arasında, diğer harçlar yanında yargı harçları da bulunmaktadır. Aynı Kanun’un 2’nci maddesinde ise, yargı işlemlerinden bu Kanun’a bağlı (1) sayılı Tarifede yazılı olanları, yargı harçlarına tabi olduğu vurgulanmıştır.

Yargı harcı, Devletin mahkemeler aracılığıyla yaptığı hizmete, ondan yararlananların katkısıdır (Y.İ.B.K. 16.12.1983 gün ve 1983/5 E.-6 K.). Yargı harçlarının konusuna giren, yani yargı harcına tabi işlemleri, genel olarak mahkeme harçları, icra ve iflas harçları olmak üzere ikiye ayırmak mümkündür.

Yargı harçlarının konusunu oluşturan harçlardan ilki mahkemelerde ödenecek harçlar olup; bunlar başvurma harcı, celse harcı ile karar ve ilam harcıdır.

Gereksiz davaların açılmasının ve diğer tarafın haksız yere ızrar edilmesinin önlenmesi için ihdas edilen karar ve ilam harcı, yargılama giderlerinin de önemli bir kısmını oluşturmaktadır.

Karar ve ilam harcı, maktu ve nispi olmak üzere iki çeşittir (492 sayılı Harçlar Kanunu m.15, 21).

Bu anlamda davanın maktu veya nispi harca tabi olup olmaması, kural olarak dava konusunun para ile değerlendirilebilir olup olmamasına göre değişmektedir.

Nispi harç, konusu belli bir değerle (para veya para ile değerlendirilebilen bir şey) ilgili davalarda, hüküm altına alınan değer üzerinden Tarifedeki belli nisbete göre alınan harçtır (1 Sayılı Tarife, madde III/1-a).

Maktu harç ise konusu belli bir değerle tespit edilemeyen davalarda ve davanın reddine ilişkin kararlardan alınan harçtır (1 Sayılı Tarife, madde III/2-a).

Harçlar Kanunu'nun “Nispi harçlarda ödeme zamanı” başlığını taşıyan 28’inci maddesinin birinci bendinde nispi harçlarda ödeme zamanı düzenlenmiş olup, aynı maddenin (a) bendinde ise, karar ve ilam harcının ödeme zamanı öngörülmüştür. Anılan Kanun’un “Karar ve İlam Harcı” başlığını taşıyan 28/1-a maddesinde aynen; “Karar ve ilam harçlarının dörtte biri peşin, geri kalanı kararın verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir” hükmünü taşımaktadır (YHGK’nın 24.03.2010 gün ve 2010/12-158 esas, 2010/178 sayılı kararı).

Kanun'un 32’nci maddesinin birinci cümlesi olan “Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz” hükmü yer almaktadır. Bu hükmün, itiraz yoluyla Anayasa'ya aykırılığının, yerel mahkemelerce ileri sürülmesi üzerine, Anayasa Mahkemesi, 17.03.2010 günlü Resmî Gazete'de yayımlanan 2009/27 E., 2010/9 K. sayılı kararı ile, 492 sayılı Kanun’un 32’nci maddesinin birinci cümlesinin Anayasa'ya aykırı olmadığına ve itirazın (iptal isteminin) reddine karar vermiştir. Anayasa Mahkemesi, Kanun’un 32’nci maddesinin birinci cümlesinin Anayasa'ya aykırı olmadığına ve itirazın (iptal isteminin) reddine ilişkin kararının gerekçesinde ise:

“...Yargılama sürecinde, yasayla harca tabi kılınmış bir hizmetten yararlanmak isteyen ilgili (davalı veya davacı), genel kurallar uyarınca harcını ödeyerek bu hizmetten yararlanabilir. Dava açan veya yargılama sırasında harca tabi bir işlemin yapılmasını isteyen tarafın, harç ödemeden devam eden işlemlerin yapılmasını isteyerek bireysel bir menfaat elde etmesi, harçların konuluş amaçlarına aykırılık oluşturur.

Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılmayacağını belirten kural, bireylerin özel menfaatleriyle ilgili olarak yargı hizmetinden yararlanmalarını, bu hizmetin karşılığı olan harcın ödenmesi koşuluna bağladığından, hak arama özgürlüğünü sınırlandıran bir nitelik taşımamaktadır.

Açıklanan nedenlerle itiraz konusu kural, Anayasa'nın 36’ncı maddesine aykırı değildir. İptal isteminin reddi gerekir.” ifadelerine yer verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 120’nci maddesine göre de “Davacı, yargılama harçları ile her yıl Adalet Bakanlığınca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı, dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır.”

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 04.12.2013 gün, 2013/21-445 E., 2013/1625 K. sayılı kararında da aynı hususlara işaret edilmiştir.

Bu açıklamalardan sonra somut olay incelendiğinde, dava kabul edilecek olur ise, kabul edilecek dava değeri nispetince borçlu olunmadığı tespit olunacak ve bu miktar üzerinden mahsupla mahrum kaldığı alacağına kavuşacak olan davacının değeri para ile ölçülebilir mahiyetteki davada 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 28’inci maddesinin 1/a bendi gereğince dava değeri üzerinden hesaplanacak karar ve ilâm harcının dörtte birini peşin olarak ödemesi gereklidir. Bu yükümlülük yerine getirilmediğinden aynı Kanun’un 32’nci maddesi gereğince mahkemece herhangi bir işlem yapılamayacağından, davacının maktu yatırdığı peşin harcın usul ve yasaya uygun şekilde tamamlatıldıktan sonra işin esası hakkında karar verilmesi gerektiği göz ardı edilerek hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup kararın bozulmasını gerektirir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmelerde Kurum işleminin iptali isteminin nitelik itibari ile değeri para ile ölçülebilecek mahiyette olmadığı, bu nedenle davacının davanın açılması sırasında maktu harç yatırmasının yerinde olduğu, hâl böyle olunca ön sorunun bulunmadığının kabul edilmesi gerektiği ileri sürülmüş ise de, bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Sonuç itibariyle direnme kararının, işin esası incelenmeksizin, açıklanan bu usuli nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç: Direnme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3’üncü maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429’uncu maddesi gereğince usul yönünden BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, aynı Kanun’un 440’ıncı maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 06.06.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1516, Karar No: 2013/18006, Tarih: 10.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1516 E.  ,  2013/18006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.12.2010 tarih ve 2003/103-2010/374 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 08.10.2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı Yapı ve Kredi Bankası vekili Av. İbrahim Avanoğlu dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 11.000 ABD Doları tutarındaki parasını menkul değerlerde değerlendirilmesi için komşuluk ilişkisi bulunan davalı ...'in çalıştığı davalı bankanın ... Şubesi'ne aktarılması için paranın önce davalı ... hesabına davalı bankanın Kastamonu Şubesi'ne yatırıldığını, buradan da davalı ... tarafından bankanın ... Şubesine aktarılarak müvekkili adına hesap açılmasının kararlaştırıldığını, bu amaçla müvekkiline ait nüfus cüzdanı fotokopilerinin davalı ...'e teslim edildiğini, müvekkilinin parasının davalı bankanın ... Şubesinde açılmış bir hesapta olduğunu bildiğini, davalı tarafından müvekkiline 23.01.2001 tarihinde dolar hesabının 11.267 ABD Dolarına çıktığını belirten bir belgenin verildiğini, ancak anılan şubede yolsuzluk yapıldığını duyan müvekkilinin parasının akıbetini araştırdığında bankada dolar hesabının bulunmadığını öğrendiğini, müvekkiline ait parayı menkul değerlerde çalıştırarak daha fazla getiri sağlamak amacıyla çalıştığı banka şubesine aktaran davalı ...'in hesap açmamasına rağmen bankada hesap açmış gibi davrandığını, davalı çalışanının eylem ve işlemlerinden onu istihdam eden davalı bankanın sorumlu olduğunu ileri sürerek, 11.267 ABD Dolarının dava tarihindeki karşılığının dava tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davacının parasını müvekkili bankaya kendi adına değil de doğrudan diğer davalı ... adına yatırmış olması nedeniyle müvekkili bankadan talep edebileceği hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davaya yanıt vermemiştir.

Davalı banka vekili, davacının parasını müvekkili bankaya kendi adına değil de doğrudan diğer davalı ... adına yatırmış olması nedeniyle müvekkili bankadan talep edebileceği hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafından davalı ...'e elden verilen para ile ilgili davacı adına bankada hesap açıldığına ilişkin herhangi bir hesap cüzdanı ve dekont bulunmadığından davacı ile davalı banka arasında mudi-banka ilişkisinin kurulmadığı, paranın davacı tarafından davalı ...'e tamamen kendi aralarındaki güven ilişkisine dayalı olarak verildiği, bu durumda davalı bankanın BK'nın 100. maddesi uyarınca sorumluluğu bulunmadığı gibi nezdinde çalışanın yürüttüğü hizmetle ilgisi olmaksızın şahsi eylemleri ile sebebiyet verdiği zararlar sebebi ile BK'nın 55. maddesi gereğince de herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığı, davalı ...'in ise davacıyı kandırmak suretiyle onun güveninden yararlanarak davacıya ait parayı zimmetine geçirdiği gerekçesiyle davanın, davalı ... yönünden kısmen kabulü ile 11.000 ABD Dolarının dava tarihi olan 17.02.2003'teki TL karşılığı olan 18.093,30 TL'nin bu tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...'ndan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine, davalı banka hakkındaki davanın ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacının kendi adına davalı banka nezdinde hesap açması için davalı banka çalışanı olan ...'na elden verdiği paranın anılan çalışan tarafından mal edinilmesi nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Dosyada mevcut ceza mahkemesi kararları incelendiğinde, davalı ...'in 15.03.1999 tarihinden itibaren diğer davalı bankanın ... Şubesinin ticari müşteri temsilciliği görevine getirildiği, bu tarihten itibaren suç işlemeye başladığı, bankada ya da dışarıda müşterilerden elden para aldığı, müşterilerin doğrudan kendi hesaplarına para göndermelerini sağladığı, para yatırmak için bankaya başvuran müşterilerine sahte hesap cüzdanı vermek suretiyle paranın kayıt dışı kalmasını sağladığı ve başka yöntemlerle pek çok kişiyi bankayı vasıta kılarak dolandırmaktan hakkında mahkumiyet kararı verildiği, davacının da ceza davasına müdahil olduğu, davalı ...'in davacıya yönelik eyleminin güveni kötüye kullanmak suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılması yönünden ceza mahkemesi kararının bozulduğu, sonrasında da zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle ceza davasının ortadan kaldırılmasına karar verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşılmıştır. Dosya kapsamından da anlaşıldığı üzere davalı banka çalışanı sadece davacıyı değil, davacı dışında bir çok kişiyi de bankadaki görev ve sıfatını kullanmak suretiyle zarara uğratmıştır. Davalı ... tarafından yazılan not kağıdında davacıya ait paranın ulaştığı tutarın yazılı olması, Elif'in evinde yapılan aramalarda davacının nüfus cüzdanı fotokopisinin bulunması hususları da nazara alındığında davacının amacı parasının davalı banka çalışanı olan Elif tarafından değerlendirilmesine yöneliktir. Davacı parasını davalı ...'e davalı bankanın çalışanı olması nedeniyle teslim etmiştir. Bankalar bir güven kurumu olmaları nedeniyle yaptıkları işlemlerde gerekli dikkat ve özeni göstermeleri gerekli olduğundan bunun bir sonucu olarak bu işlemleri yerine getiren banka çalışanlarının seçiminde, görevlendirilmesinde ve denetiminde de gerekli dikkat ve özeni göstermekle yükümlüdür. Bu itibarla, somut olayda davacının davalı bankanın çalışanı olması nedeniyle duyduğu güven ile parasını banka çalışanı diğer davalı ...'e teslim ettiğinin tüm dosya kapsamından anlaşılmasına rağmen yazılı gerekçe ile davalı banka hakkındaki davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5000, Karar No: 2008/8500, Tarih: 09.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/5000 E.  ,  2008/8500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 101 Ada 230 parsel sayılı 2305.19 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kısmen orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın KABULÜNE, çekişmeli parselin tesbitinin iptaline ve 15.09.2007 tarihli krokide (A)=149.55 m2’lik kısmın orman niteliğiyle Hazine adına, (B)=2155.64 m2’lik kısmının tesbit gibi davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmış, 19.09.1995 - 19.03.1995 tarihleri arasında ilanı edilerek 20.03.2006 tarihinde kesinleşmiştir. Daha sonra 4999 Sayılı Yasa gereğince orman sınırlarında düzeltme çalışmaları yapılmış olup, bu çalışma 08.05.2006 – 08.06.2006 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada kısmen orman tahdidi dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 09/06/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7694, Karar No: 2009/11297, Tarih: 10.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/7694 E.  ,  2009/11297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  : 29.07.2008
Yargıtay — Esas No: 2011/5073, Karar No: 2012/23202, Tarih: 13.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/5073 E.  ,  2012/23202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti ve alacak davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, sosyal güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan Yasa'nın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ...'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ... yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak ...; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 13.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18943, Karar No: 2015/6148, Tarih: 28.04.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/18943 E.  ,  2015/6148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı sigorta şirketi vekili; dava dışı ...'nin müvekkili nezdinde yangın ve su basması rizikolarına karşı sigortalı olduğunu, 4.9.2006 tarihinde sigortalı şirkete ait deponun, davalının kusurundan kaynaklanan nedenlerle su baskınına uğraması sonucu sigortalı şirkete ait emtianın zarara uğradığını, meydana gelen hasar sonucunda müvekkilinin 21.11.2006 tarihinde sigortalısına 49.789,94 TL ödediğini ve davalıdan tahsili içi.. İcra Müdürlüğünün 2007/1267 Esas sayılı dosyası ile icra takibine geçildiğini, borçlunun yapmış olduğu itiraz neticesinde takibin durduğunu belirterek, vaki itirazın iptali ile takibin devamına, davalı aleyhine % 40'dan az olmamak kaydıyla icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin kusurlu olduğunu gösterir hiçbir delil bulunmadığını, sigortalının dükkanındaki su gider borusunun ek yerinden kopmuş olduğu hususunun sabit olduğunu, zarar görenin sigorta ettirdiği mallar ile ilgili gerekli tedbirleri almadığını ve davacı sigorta şirketinin de bu tedbirlerin alınıp alınmadığını kontrol etmediğini, hasar miktarı olarak belirtilen tutarın da gerçekçi olmadığını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davalının olaydaki kusurunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda; dava konusu olayın meydana geldiği 4.9.2006 tarihinde yapılan ekspertiz incelemesinde; sigortalı işyerinin tavanından zeminine uzanan PVC atık su borusunun tavandaki dirseğinin bağlantı yerinden açıldığı ve buradan akan atık (peynir suyu ağırlıklı) suların altında bulunan kumaş toplarının üzerine ve zemine akmış olduğunun; üst kata çıkıldığında davalı iş yerinin tuvaletinin içerisinde peynir tenekelerinin bulunduğunun ve tuvalet giderinden dökülen peynir sularının tuvalet atık su gider borusunun dirseğinin açılması sebebiyle depoya akmış olduğunun tespit edildiği, davalı şirket yetkilisi ile sigortalı işyeri yetkilisinin imzaladığı ve davalı işyerinin atık su giderinin bağlantısının koparak peynir suyu ve atıklarının kumaşların üzerine dökülerek hasara neden olduğuna dair tutanağın tanzim edildiği, sigortalı işyeri yetkilisinin durumun tespiti için müracaat ettiği Fatih Belediyesi zabıta ekiplerince düzenlenen tutanakta da, davalı iş yerinin pis su gider borusunun geçtiği sigortalı iş yerinden pis kokunun geldiğinin ve top halindeki kumaşların bir kısmının ıslanmış olduğunun belirlendiği anlaşılmaktadır.