muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4929, Karar No: 2009/5862, Tarih: 17.06.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/4929 E.  ,  2009/5862 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Yerköy İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece öncelikle ipotekli alacağın 30.000,-TL.lik limite kadar olan kısmının ödenmesine, arta kalan paranın davacıya ait dosyalara isabetine; bakiyenin ise haciz tarihlerine göre diğer davalılara alacak tutarları üzerinden ödenmesine karar verilmiş; hüküm davalılardan Yerköy Vergi Dairesi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Sıra cetveline itiraz davalarında kural olarak mahkeme, sıra cetvelindeki hatalı noktaları göstermek ve bunun ne şekilde düzeltileceğini gerekçede yazmak suretiyle iptal kararı verir. Somut olayda mahkemece dağıtımın da ne şekilde yapılacağı belirtilmiştir. Ne var ki, ipoteğin ve davacı bankaya ait dosyaların karşılanmasından sonra bakiye kalan alacak, hükümde gösterildiği şekilde diğer alacaklıların alacağını karşılamaya yetmemektedir. Bu durumda mahkemece temyiz eden Vergi Dairesi alacağının 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/I ... maddesi uyarınca diğer davalı ... Kadıoğlu’nun alacağı ile garameye girmesini sağlayacak şekilde bir karar tesis edilmesi gerekirken, açıklanan hususun gözden kaçırması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle davalı ... yararına BOZULMASINA, 17.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5601, Karar No: 2013/23150, Tarih: 18.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/5601 E.  ,  2013/23150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/10/2011 tarih ve 2010/146-2011/236 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... Çırıklı tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili ; müvekkilinin 1969 yılından buyana faaliyetine devam eden Türkiye’nin ve Dünyanın önde gelen bira üreticilerinden olduğunu, “efes” ibareli markaların 1979 yılından bu yana müvekkili adına tescilli olup tanınmış markalar olduğunu,davalı şirketin 2009/11853 başvuru numaralı “afes” ibareli marka başvurusuna yapılan itirazın markaların karıştırılabilme ihtimaline yol açabilecek kadar benzer olmadığı gerekçesiyle kabul edilmediğini, 556 sayılı KHK’nın 7. ve 8. maddelerinin ve Yargıtay’ın emsal kararları değerlendirildiğinde ,tanınmış markanın benzerinin farklı mal ve hizmet sınıflarında dahi tescili mümkün değilken davalı markasının müvekkili markasıyla aynı sınıflarda tescilinin hukuka aykırılık teşkil ettiğini, kaldı ki; markalar arasında benzerlik bulunduğu ve karıştırılma ihtimallerinin olduğunu ileri sürerek dava konusu YİDK kararının iptaline ve markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili ; açılan davanın yerinde olmadığını, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili; müvekkilinin “AFES” markasının, şirket adının baş harflerinin bir araya gelmesi ile oluşuğunu, tarafların faaliyet konularının aynı olmadığını, müvekkili şirketin 1973 yılında yurtdışında kurulmuş olup sigorta ve sigorta hasar tasfiyesi konusunda faaliyette bulunduğunu, bu faaliyet konusunun davacının bira ve içecek üretimi arasında hiçbir bağ olmadığını, davacı şirketin tanınmış olmasının yada olmamasının tek başına müvekkili markasının tesciline engel teşkil etmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 2009/11853 nolu “AFES” markası ile davacının “EFES” esas unsurlu markalarının 556 sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi anlamında “aynı” veya “ayırt edilemeyecek kadar benzer” olmadığı; ancak taraf markalarının 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında benzer olduğu ve markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunduğu, bu anlamda; davalı markasının emtia listesi ile davacı markasının emtia listesinin 35. sınıfta yer alan “reklamcılık, işletmecilik ve idarecilik hizmetleri” açısından aynı/benzer olduğu; davalının emtia listesindeki diğer hizmetler (36.sınıf) açısından ise farklı olduğu, davacının “EFES” markasının 556 sayılı KHK’nin 8/4 maddesi anlamından tanınmış marka olduğu; ancak yasal şartlar gerçekleşmediğinden 36. Sınıf hizmetler yönünden davalı markasının tesciline engel teşkil etmeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne davalı markasının 35. sınıf hizmetler yönünden hükümsüzlüğü ile bu kapsamda verilen YİDK kararının iptaline, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiştir.

Taraf vekilleri; kararı temyiz etmişlerdir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 18/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9694, Karar No: 2015/5781, Tarih: 10.09.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9694 E.  ,  2015/5781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2014

NUMARASI : 2013/339-2014/255

Taraflar arasındaki icra memur muamelesine şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, vergi alacağından dolayı borçlu şirket adına kayıtlı 35 HRP 51 plakalı araca haciz konulduğunu, aracın İzmir 14. İcra Müdürlüğü’nün 2008/11463 esas sayılı dosyasında satılarak paraya çevrildiğini, satış bedelinin İzmir 10. İcra Müdürlüğü'nün 2012/7000 esas sayılı takibine konu alacak ile S.. M..’nün 6183 sayılı Kanun hükümlerine göre takibe konulan alacağı arasında garameten paylaştırılmasına karar verildiğini, müvekkili İzmir Çakabey Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 22.05.2009 tarihli haczinin garameye dahil edilmediğini ileri sürerek, 07.05.2013 tarihli sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan SGK vekili, şikayete cevap vermemiştir.

Şikayet olunan G.. C.. vekili, şikayetin reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; somut olayda satış bedelinden önce ilk haczin konulduğu takip alacağının ödeneceği, artan kısmın iştirak tarihlerine göre hacze iştirak eden dairelere ödeneceği S.. M..'nün haciz tarihinin 14.02.2008, şikayetçi vergi dairesinin haczinin ise 22.05.2009 tarihili olmasına göre, S.. M.. haczinin önce olduğu, bakiye satış bedelinin S.. M..'nün alacağını dahi karşılamadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,10.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8914, Karar No: 2012/24052, Tarih: 09.07.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/8914 E.  ,  2012/24052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/01/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 09.02.2012 Tarih, 16487/2874 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden  alınarak  hazineye gelir yazılmasına, 43.90. TL ilam harcı alındığından karar düzeltme isteyenden başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 09.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4724, Karar No: 2024/14499, Tarih: 14.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/4724 E.  ,  2024/14499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 15.10.2020

SAYISI : 2019/1563 E., 2020/47 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, onama

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 10.01.2020 tarihli ve 2019/1563 Esas, 2020/47 Karar sayılı kararı ile 15.10.2020 tarihli ek kararının sanıklar tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

1. Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik O yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulduğu, ancak Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 10.01.2020 tarihli ve 2019/1563 Esas, 2020/47 Karar sayılı kararında, sanık ... yönünden bir karar verilmediği, devamında Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 15.10.2020 tarihli ek kararı ile sanık hakkında istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, ek karara yönelik olarak sanık ...'ın 28.01.2021 tarihli dilekçesiyle temyiz isteminde bulunduğu, ancak anılan ek karara yönelik temyiz istemine ilişkin Tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından; ek karara yönelik sanığın temyiz istemi ile ilgili ek Tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2. Temyiz incelemesine konu 15.10.2020 tarihli ek kararın, kamu davasına katılan sıfatı ile taraf olan ve hükmü temyize hak ve yetkisi bulunan ...'ya tebliğ edildiğine dair dava dosyasında herhangi bir tebligat evrakına rastlanılmadığından, söz konusu eksikliğin giderilmesi amacıyla inceleme konusu ek kararın adı geçen katılana tebliğ edilmiş olması durumunda buna ilişkin tebligat parçasının dosyasına eklenmesi, aksi hâlde ek kararın usûlüne uygun şekilde katılana tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda katılanın temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12877, Karar No: 2022/338, Tarih: 13.01.2022

**9. Hukuk Dairesi         2021/12877 E.  ,  2022/338 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 24. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, İlk Derece Mahkemesinin objektif, mantıksal ve hayatın olağan akışına uygun, dosyadaki verilerle çelişmeyen tespitlerine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2- İlk Derece Mahkemesi kararında zorunlu arabuluculuk giderine yönelik hatalı şekilde hüküm kurulduğu saptanmıştır.

6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanununun 18/A maddesinin 11,12,13 ve 14. fıkraları;

“(11) Taraflardan birinin geçerli bir mazeret göstermeksizin ilk toplantıya katılmaması sebebiyle arabuluculuk faaliyetinin sona ermesi durumunda toplantıya katılmayan taraf, son tutanakta belirtilir ve bu taraf davada kısmen veya tamamen haklı çıksa bile yargılama giderinin tamamından sorumlu tutulur. Ayrıca bu taraf lehine vekâlet ücretine hükmedilmez. Her iki tarafın da ilk toplantıya katılmaması sebebiyle sona eren arabuluculuk faaliyeti üzerine açılacak davalarda tarafların yaptıkları yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.

(12) Tarafların arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaları hâlinde, arabuluculuk ücreti, Arabuluculuk Asgari Ücret Tarifesinin eki Arabuluculuk Ücret Tarifesinin İkinci Kısmına göre aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde karşılanır. Bu durumda ücret, Tarifenin Birinci Kısmında belirlenen iki saatlik ücret tutarından az olamaz.

(13) Arabuluculuk faaliyeti sonunda taraflara ulaşılamaması, taraflar katılmadığı için görüşme yapılamaması veya iki saatten az süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâllerinde, iki saatlik ücret tutarı Tarifenin Birinci Kısmına göre Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenir. İki saatten fazla süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâlinde ise iki saati aşan kısma ilişkin ücret aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde uyuşmazlığın konusu dikkate alınarak Tarifenin Birinci Kısmına göre karşılanır. Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama giderlerinden sayılır.

(14) Bu madde uyarınca arabuluculuk bürosu tarafından yapılması gereken zaruri giderler; arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılması hâlinde anlaşma uyarınca taraflarca ödenmek, anlaşmaya varılamaması hâlinde ise ileride haksız çıkacak taraftan tahsil olunmak üzere Adalet Bakanlığı bütçesinden karşılanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, tarafların zorunlu arabuluculuk kapsamında arabuluculuk faaliyetinde bulundukları ve sürecin sonunda anlaşamadıkları görülmektedir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda arabuluculuk masrafının davalının harçtan muaf olduğu gerekçesiyle hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmiş ise de yukarıda belirtilen mevzuat uyarınca arabuluculuk giderinin yargılama gideri olduğu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yargılama giderlerinden sorumluluk başlıklı 326. maddesinin 1. fıkrasına göre yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınması gerektiği dikkate alındığında arabuluculuk masrafının yazılı şekilde hazine üzerinde bırakılması hatalıdır. Açıklanan husus bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, yukarıda yazılı sebepten, İlk Derece Mahkemesi kararının “Dava açılmadan önce yapılan 680,00 TL arabuluculuk giderinin davalı kurumun harçtan muaf olması nedeni ile hazine üzerine bırakılmasına” şeklindeki 6 numaralı bendinin hükümden çıkartılarak yerine;

“6- Dava açılmadan önce yapılan 680,00 TL arabuluculuk giderinin davalıdan tahsil edilerek hazineye gelir kaydedilmesine” bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.01.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6989, Karar No: 2015/20914, Tarih: 10.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/6989 E.  ,  2015/20914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2014

NUMARASI : 2013/912-2014/951

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı erkek tarafından kusur belirlemesi ve tazminatlar ile nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Toplanan delillerden; davalı-davacı erkeğin eşine karşı fiziksel şiddete başvurması olayından sonra, bağımsız ev temin ettiği, davacı-davalı kadının da baba evinden müşterek konuta geldiği ve tarafların üç aya yakın bir süre birlikte yaşadıkları böylece kadının eşini affettiği en azından hoşgörüyle karşılamış sayılması gerektiği anlaşılmaktadır. Davalı davacı erkek dava dilekçesinde eşinin ortak konutu terk ettiğini ileri  sürmüşse de; terk (TMK.md.164) hukuksal nedenine dayalı bir davası bulunmadığından; Türk Medeni Kanunun 166/1.maddesine dayalı olarak açılan bu davada bu olaya dayalı olarak boşanma kararı da verilemez.Tarafların başka bir kusurlu davranışı da kanıtlanamamıştır. Durum böyleyken mahkemece davalı-davacı kadının davasının da reddine karar verilmesi gerekirken; yetersiz gerekçeyle boşanma kararı verilmesi doğru değilse de; boşanma hükmü temyiz edilmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamış; yanlışlık eleştirilmekle yetinilmiştir.

2-Davalı-davacının temyiz sebeplerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Yukarıda 1.bentte açıklandığı gibi, tarafların boşanmayı sağlayan kusurlu davranışları bulunmamaktadır. Yoksulluk nafakasına hükmedilebilmek için nafaka yükümlüsünün kusuru aranmayacağından (TMK.md.175) ve davacı-davalı kadının boşanma sonucu yoksulluğa düşeceği (TMK.md.175/1) anlaşıldığından; davalının yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacının temyiz sebeplerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Yukarıda 1.bentte açıklandığı gibi, tarafların boşanmayı sağlayan kusurlu davranışları bulunmamaktadır. Yoksulluk nafakasına hükmedilebilmek için nafaka yükümlüsünün kusuru aranmayacağından (TMK.md.175) ve davacı-davalı kadının boşanma sonucu yoksulluğa düşeceği (TMK.md.175/1) anlaşıldığından; davalının yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

b- Dava Hukuk Muhakemeleri Kanunu yürürlüğe girdikten sonra 09.12.2013 tarihinde açılmış, davacı-davalı kadın dana önce tazminat istememişken 04.11.2014 tarihli son oturumda 25.000 TL maddi ve 25.000 TL manevi tazminat talebinde bulunmuştur. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 141. maddesinde "Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır." hükmü bulunmaktadır. O halde; davalı davacının açık muvafakati olmamasına rağmen ön inceleme duruşmasına kadar tazminat talebinde bulunmayan davacı davalı kadının ilk defa son oturumda talep ettiği maddi ve manevi tazminat istekleri ile ilgili karar verilmesine yer olmadığı şeklinde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2/b bendinde gösterilen sebeple kusur belirlemesi ve maddi ve tazminata ilişkin bölümlerinin  BOZULMASINA, yoksulluk nafakasına ilişkin bölümünün ise yukarıda 2/a bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.11.2015 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/35134, Karar No: 2016/5889, Tarih: 14.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/35134 E.  ,  2016/5889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVALILAR :1-... ADINA AVUKAT ...

2-...

İHBAR

OLUNANLAR :1-.... 2-.... 3... 4-... 5-....

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılardan ... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, davalı Bakanlığa ait sağlık ocağında alt işveren işçisi olarak çalışırken aile hekimliği uygulamasına geçilmesi gerekçesiyle ve haksız şekilde işten çıkarıldığını ederek, kıdem-ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı ... vekili, davacının alt işveren şirketin işçisi olduğunu ve husumet ehliyetlerinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirketler, davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, davacının kıdem-ihbar tazminatı yönünden belirsiz alacak davası açmakta hukukî yararı bulunmadığından bu taleplerin usulden reddine, izin ücreti talebinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı, davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanunî gerektirici sebeplere göre davalı ...’nın tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davaya konu işçilik alacalarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Belirsiz alacak davası 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile öngörülen ve alacaklıya bazı avantajlar sağlayan yeni bir dava türüdür. Sözü edilen hükme göre “Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir”. Şu hale göre davanın açıldığı tarihte alacak miktarının belirlenmesi imkansız ise belirsiz alacak davası açılabilir. Öte yandan alacaklı tarafından alacağın miktar veya değerinin tam olarak belirlenmesi beklenemez ise yine belirsiz alacak davası açılabilir.