muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/30362, Karar No: 2017/28997, Tarih: 25.12.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/30362 E.  ,  2017/28997 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 02/03/2017 tarihli ve 2016/108340 soruşturma, 2017/7258 esas, 2017/668 sayılı iddianamenin iadesine dair İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/03/2017 tarihli ve 2017/56 sayılı kararını müteakip, iade kararında belirtilen eksiklikler giderildikten sonra İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca yeniden düzenlenen 27/03/2017 tarihli ve 2017/28051 soruşturma, 2017/10478 esas, 2017/1118 sayılı iddianamenin ikinci defa iadesine dair İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/04/2017 tarihli ve 2017/74 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/04/2017 tarihli ve 2017/337 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 10/07/2017 gün ve 94660652-105-35-5800-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/07/2017 gün ve 2017/43545 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Her ne kadar İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/04/2017 tarihli kararı ile daha önceki iddianamenin iadesi sebebi olarak gösterilen eksikliğin tamamlanmadığından bahisle iddianamenin iadesine karar verilmiş ise de,

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Her ne kadar İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/04/2017 tarihli kararı ile daha önceki iddianamenin iadesi sebebi olarak gösterilen eksikliğin tamamlanmadığından bahisle iddianamenin iadesine karar verilmiş ise de,

Şüpheliler hakkında düzenlenen ilk iddianame üzerine İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/03/2017 tarihli kararıyla, şüpheliler hakkındaki dosyanın, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/2865 soruşturma sayılı dosyası ile birlikte yürütülmesi zorunlu olduğu, örgütlü suç olması nedeniyle özel yetkili mahkemelerde yargılanması ve dosyaların birlikte görülmesi gerektiğinden bahisle iddianamenin iade edilmesi üzerine, iade gerekçesinde belirtildiği şekilde soruşturma evrakının İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı Terör ve Örgütlü Suçlar Bürosu'nda bulunan 2016/2865 sayılı soruşturma evrakıyla birleştirilmesine rağmen işbu soruşturma dosyasının İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı Terör ve Örgütlü Suçlar Bürosunca yürütülen 2016/2865 sayılı soruşturmadan her iki soruşturma evrakı arasında hukuki ve fiili irtibat bulunmadığı gerekçesiyle tefrik edildiğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 174/4. maddesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, iddianamenin iadesi üzerine, kararda gösterilen eksiklikleri tamamladıktan ve hatalı noktaları düzelttikten sonra, kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesini gerektiren bir durumun bulunmaması halinde, yeniden iddianame düzenleyerek dosyayı mahkemeye gönderir. İlk kararda belirtilmeyen sebeplere dayanılarak yeniden iddianamenin iadesi yoluna gidilemez" şeklindeki düzenlemeye göre ilk karada belirtilmeyen iade nedenlerine dayanılarak iddianamenin yeniden iadesi yapılamayacağı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Hülya Tunç tarafından yapılan şikayet üzerine, dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği ve 2016/2865 sayılı dosyası üzerinden yapılan soruşturma sırasında, örgüt kapsamında yürütülen soruşturmanın ... Global Çağrı merkezi bünyesinde gerçekleştirilen eylemlere ilişkin olmasına rağmen somut olayın, Gaziemir’de şubesi bulunan ... Limited şirketi adına gerçekleştirilmesi nedeniyle aralarında hukuki ve fiili bağlantı bulunmadığından bahisle İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı Terör ve Örgütlü Suçlar Bürosu tarafından ayırma kararı verilerek dosyanın genel soruşturma bürosuna gönderildiği, sonrasında ilgili savcılık tarafından şüpheliler haklarında iddianame düzenlendiği, İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesince, dosyanın 2016/2865 sayılı dosyayla birleştirilmesi gerektiğinden bahisle iddianamenin iade edilmesi üzerine genel soruşturma bürosu savcılığı tarafından, dosyaların birleştirilmesine karar verildiği, bunun üzerine İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı Terör ve Örgütlü Suçlar Bürosu tarafından yeniden ayırma kararı verilerek dava açıldığı, ancak aynı mahkeme tarafından birleştirme kararı verilmeden düzenlenen iddianamenin iadesine karar verildiği anlaşılmış ise de; ilk iade kararı üzerine eksikliğin tamamlanmasına rağmen 2016/2865 sayılı soruşturma dosyasını yürüten Cumhuriyet savcısının yeniden ayırma kararı vermesi nedeniyle dava açıldığı, yargılama aşamasında da gerekli görüldüğü takdirde birleştirme işleminin yapılabileceği de dikkate alınarak, itiraz merci tarafından itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.04.2017 tarih ve 2017/337 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca BOZULMASINA, sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, 25.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3475, Karar No: 2013/23213, Tarih: 09.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/3475 E.  ,  2013/23213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki kamyoneti ile gece vakti, tek yönlü, 3 şeritli, meskun mahalde bulunan D.100-07 karayolunda seyir halinde iken, olay mahalline geldiğinde, direksiyon hâkimiyetini kaybederek yolun sağındaki bankette park halinde bulunan sanığa ait yarı römorka arkadan çarpması neticesi, ...'ın ölümüyle sonuçlanan olayda; çarpma noktasının yolun sağında bulunan stabilize banket alan içinde olduğu, kazaya karışan yarı römorkun yolun sağından 3 m kadar dışında park halinde bulunduğu ve kamyonetin ön kısmı ile yarı römorkun arkasına çarptığına ilişkin tespitler dikkate alındığında, ''Yolun sağında park halinde duran ve sanık sürücü ...'a ait yarı römorkun hareket etmediği, yolun sağında ve emniyet şeridi akabinde ki stabilize zeminde park halinde olduğu, yolun sağındaki üçüncü şeride 3 metre mesafede olduğu, müteveffa sürücünün direksiyon hâkimiyetini kaybetmesiyle gerçekleşen bu olayda, alınacak önlemlerin (römorkun görünürlüğü sağlama adına) etkenliğinin bulunmadığı '' gerekçesiyle sanığa kusur izafe etmeyen Adli Tıp Kurumu raporunun oluşa uygun düştüğü anlaşılmakla, mahkemece sanığın beratine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş olup, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin eksik inceleme ile beraat kararı verildiğine, sanığın kusurlu olduğuna ve sair yönlere ilişkin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 09.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11111, Karar No: 2009/19026, Tarih: 13.10.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/11111 E.  ,  2009/19026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/02/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

HUMK. nun 163 ve 159. maddeleri mahkemeye ve taraflara belli işlemleri belli edilen sürelerde yapması için sınırlamalar getirmiştir.  Bu sürelerin bir kısmı yasa metninde yer almış, bir kısmı ise hakimin taktirine bırakılmıştır. Süre tayini hakimin taktirine bırakılan hallerde yapılacak işlemin niteliğine göre makul bir süre belirlenmelidir. Hakimin verdiği ve kesin olduğunu belirttiği sürede, taraf, belirtilen işlemi mutlaka yapmalıdır. Sürenin bitiminden sonra belirtilen işlemin yapılması mümkün değildir. Şayet yapılmamış ise taraf bu konudaki hakkını kaybeder. Hakkın zayi olması  gibi ağır bir müeyyideye bağlanan kesin sürenin hukuki  sonuç doğurabilmesi için yapılması  gereken  işlemler ve nekadarlık sürede yapılacağı  açık ve tam olarak belirtilmesi gerektiği gibi  bunların  yapılmamasının doğuracağı  sonuçların da açıklanması ve tarafların uyarılması  gerekir.(HGK.nun 21.9.1983 tarih 14/3447-825 sayılı kararı)

Somut olayda gözlendiği gibi icra mahkemesinin 26.12.2009 tarihli celsede verdiği kesin mehil yukarıda açıklanan temel unsurları taşımadığından kesin mehile riayet edilmediği nedeniyle istemin reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/661, Karar No: 2025/1133, Tarih: 20.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2025/661 E.  ,  2025/1133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/816 Esas, 2024/1754 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/120 E., 2022/454 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; İstanbul 19. İş Mahkemesinin 2018/53 E. sayılı dosyasında ... Örme Sanayi ve Ticaret ... Kollektif Şirketi'nin canlandırılması için ihya davası açmak üzere yetki verildiğini, şirketin Ticaret Sicil Müdürlüğünde sicil kaydının terkin edildiğini ileri sürerek anılan şirketin tüzel kişiliğinin ihyasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin sicil kaydının ticaret sicilinden fesih suretiyle terkin edildiği anlaşılmakta ise de, şirketin taraf olduğu kesinleşmemiş İstanbul 19. İş Mahkemesinin 2018/53 E. sayılı derdest dava dosyası bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, ... Örme Sanayi ve Ticaret ... Kollektif Şirketi'nin, İstanbul 19. İş Mahkemesinin 2018/53 E. sayılı dosyasının takibi, sonuçlandırılması ve icrası ile sınırlı olmak üzere şirketin tüzel kişiliğinin ek tasfiyesi için tasfiye hâlinde yeniden ihyasına, ...'nın ek tasfiye memuru olarak atanmasına karar verilmiş, davacı vekilince sunulan 08.03.2023 tarihli dilekçe ile tasfiye memuru atanan ...'nın 08.05.2021 tarihinde vefat ettiği belirtilerek tasfiye memuru atanmasına yer olmadığına dair ek karar verilmesi talep edilmiş, 10.03.2023 tarihli ek karar ile davacı vekilinin tasfiye memuru atanmaması yönündeki talebinin reddine, ...'nün ek tasfiye memuru olarak atanmasına, tasfiye memuru için 5.000,00 TL ücret takdirine, ücretin davacı tarafından karşılanmasına, İş Mahkemesindeki davanın hukuksal durumuna göre ihya edilen şirketin sorumlu tutulmasına karar verilmiş, ek karar davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İş Mahkemesine ait muhtıra içeriğinde, tasfiye sonucunda terkin edilen şirkete tebligat yapılabilmesi amacıyla şirketin ihyası ve tasfiye memuru atanması istendiği, İlk Derece Mahkemesince dava öncesinde tasfiye memurunun vefat etmiş olduğunun bildirilmesi üzerine verilen hükmün tasfiye memuru yönünden zaten geçerliliğinin hukuken bulunmadığı dikkate alınarak davacı vekilinin tasfiye memuru atanmasına yer olmadığına dair ek karar talebinin reddi ile birlikte şirketin tasfiye tarihi dikkate alınarak tasfiye memuru atanmasına yönelik verilen kararın, hükmün tamamlanması olarak değerlendirilmesinin uygun görüldüğü, usul ekonomisi ilkesi göz önünde bulundurularak verilen ek kararda isabetsizlik görülmediği, atanan tasfiye memuruna ücret takdir edilmesinde usule aykırılık olmadığı, ihya kararı sınırlı olarak verilmiş olup ek tasfiye işlemleri tamamlandığında şirketin sicil kaydının kapatılması için tekrar başvuru işlemlerinin yapılması gerekeceği, tasfiye memurunun yapacağı işler dikkate alındığında, tayin edilen ücretin de makul olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin ek karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 547. maddesi gereğince ek tasfiye işlemi için şirketin sicil kaydının ihyası istemine ilişkin olup uyuşmazlık, şirketin ek tasfiyesi için ihyasına ve ayrıca tasfiye memurunun atanmasına dair verilen karar sonrasında, atanan tasfiye memurunun karar tarihinden önce vefat etmiş olmasının anlaşılması üzerine, ek kararla re'sen belirlenen tasfiye memuruna ücret takdirinin yerinde olup olmadığı, şirketin diğer ortaklarının tasfiye memuru olarak atanıp atanamayacağı noktasında toplanmaktadır.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

1.Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen ek kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2023 tarihli ek kararı ile sadece tasfiye memuru atanmasına ve ücret takdirine karar verilmesi gerekirken ayrıca takdir edilen ücretin kim tarafından karşılanacağına da karar verilmiş olması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nın 370/2 hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması ile İlk Derece Mahkemesinin ek kararının düzeltilerek onanması gerekir.

2.İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2023 tarihli ek kararı ile sadece tasfiye memuru atanmasına ve ücret takdirine karar verilmesi gerekirken ayrıca takdir edilen ücretin kim tarafından karşılanacağına da karar verilmiş olması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nın 370/2 hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması ile İlk Derece Mahkemesinin ek kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bent uyarınca temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi ek kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davacının temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2023 tarihli ek kararının hüküm fıkrasının (3) numaralı bendinde yer alan "ücretin davacı tarafından karşılanmasına, İş mahkemesindeki davanın hukuksal durumuna göre ihya edilen şirketin sorumlu tutulmasına," ibaresinin çıkartılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22803, Karar No: 2014/6471, Tarih: 08.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/22803 E.  ,  2014/6471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını bozmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) 5237 sayılı TCK'nın 2. maddesinin “Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz.” hükmünü içerdiği, yaşı küçük sanıklar hakkında hangi hallerde çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceğinin aynı Yasanın 31. maddesinde açık olarak belirtildiği, çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin ne olduğunu gösteren 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 11. maddesinde de “Bu Kanunda düzenlenen koruyucu ve destekleyici tedbirler, suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından, çocuklara özgü güvenlik tedbiri olarak anlaşılır.” hükmü karşısında; sanık hakkında uygulama koşulları bulunmadığı halde, ayrıca 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 5. maddesi uyarınca tedbir kararı verilmesi,

2-) TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından, “5395 sayılı Yasanın 5/1-a maddesi uyarınca 18 yaşından küçük sanığın danışmanlık tedbirine tabi tutulmasına, çocuğun bakımında sorumlu kimselere çocuk yetiştirme konusunda sanığın eğitim ve gelişimi ile ilgili olarak sorunlarının çözümünde yol gösterilmesine” ve “Yargılama sırasında yapılan 248 YTL müdafii avukat gideri, 4.50 YTL davetiye gideri olmak üzere toplam 252.50 YTL'nin sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına” ilişkin bölümler çıkarılarak, “(4.50) TL" davetiye giderinin sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına” karar vermek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16891, Karar No: 2014/751, Tarih: 23.01.2014

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/16891 E.  ,  2014/751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesine ilişkindir. Mahkemece, konunun yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taahhüt nedenine dayalı tahliye davasının mutlaka kiraya veren tarafından açılması gerekir. Kiraya veren durumunda olmayan malikin dava hakkı yoktur. Ancak, yeni malik önceki malikin ve kiraya verenin halefi olarak eski malik zamanında verilmiş taahhüde dayanarak dava açabilir.

Takipte dayanılan ve karara esas alınan kira sözleşmesini dava dışı ... kiralayan olarak imzalamıştır. Tahliye taahhüdü nedeniyle tahliye davası ancak kiraya veren tarafından, ölümü halinde de mirasçıları tarafından açılabilir. ... 11/01/2012 taihinde ölmüş, geriye ...olarak bırakmıştır. Bu durumda kiraya verenin mirasçıları arasında mecburi dava arkadaşlığı vardır. Takip tek başına davacı ... tarafından başlatılmış olduğundan, bu eksiklik yargılama aşamasında giderilemez. Bu nedenle mahkemece icra takibinin mecburi dava arkadaşlarının hepsi tarafından başlatılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru değil ise de, sonucu itibariyle doğru olan kararın yukarıdaki gerekçe ile HUMK.nun 438./son maddesi gereğince bu değiştirilmiş gerekçe ile ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına, 23.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/999, Karar No: 2024/362, Tarih: 03.07.2024

**Hukuk Genel Kurulu         2023/999 E.  ,  2024/362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/666 E., 2023/155 K.

KARAR : Davanın kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 29.09.2022 tarihli ve

2022/8423 Esas, 2022/10764 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İlk Derece Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 03.03.2009 tarihinde Samsun Atakum Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfında (Vakıf) çalışmaya başladığını, 24.03.2020 tarihinde ise Samsun İl Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfına nakil yoluyla geçiş yaptığını, müvekkilinin geçiş üzerine Samsun İl Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfına yaptığı başvuruya verilen cevapta nakille iş ilişkisi tasfiye edilmiş gibi değerlendirilerek kıdeminin sıfırlandığının bildirildiğini, yasal düzenlemeler gereği Türkiye genelindeki Vakıfların ... Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğüne bağlı, aynı işverene ait aynı işkolundaki işyerleri olduğunu, müvekkilinin de bu kapsamda aynı işletme içinde farklı bir işyerine yani bir Vakıftan başka bir Vakfa nakil olduğunu, iş ilişkisinin tasfiye edilmediğini ileri sürerek kıdem süresi ile birikmiş ve nakilden sonra hak kazanılan yıllık izin sürelerinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... (Bakanlık) vekili cevap dilekçesinde; Vakıfların özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğunu, yasal düzenlemeler gereği işçilerin özlük hakları konusunda Bakanlığın yetkisinin olmadığını, Vakıfların her birinin ayrı işyeri olduğunu, birbirlerine veya Bakanlığa bağlı olmadıklarını, müvekkilinin taraf sıfatı bulunmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 28.12.2021 tarihli ve 2020/628 Esas, 2021/776 Karar sayılı kararı ile; 3294 sayılı Kanun’un 7 nci maddesi dikkate alındığında çalıştığı işyerinden nakil yoluyla aynı alanda çalışan başka bir işyerine geçiş yapan davacının önceki hizmetleri yok sayılarak iş ilişkisinin tasfiye edilmiş gibi değerlendirilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar