muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5699, Karar No: 2013/7307, Tarih: 02.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/5699 E.  ,  2013/7307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davacı ve davalı dava konusu taşınmaz için kıymet takdir komisyonu tarafından belirlenen 44,89 TL üzerinden anlaşma sağladıklarına ve bu bedel davacı tarafından davalı adına bankaya depo edildiğine göre kamulaştırma bedelinin tespitine hükmedilmesi gerekirken bedel konusunda davacı ve davalının anlaşmış oldukları gözönüne alınarak karar verilmesine yer olmadığı" şeklinde hüküm kurulmuş olması, 13.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6001 sayılı ... Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki Kanun'un 22. maddesinin (1) nolu bendi “Genel Müdürlük, görev alanına giren her türlü karayolunun yapımı, geliştirilmesi, çevresinin korunması ve düzenlenmesi ve/veya tesislerin yapımı için gerekli taşınmazları kamulaştırma yetkisine sahiptir” ve aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin (5) nolu bendi ise "Genel Müdürlüğün mülkiyetinde iken 5018 Sayılı Kanunun Geçici 12. maddesi gereğince Hazineye devredilen taşınmazlardan satışı yapılmamış, başka kurum ve kuruluşlara tahsis edilmemiş ve devredilmemiş olanların mülkiyeti, bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren üç ay içinde Genel Müdürlüğe devredilir” hükümlerini içermekte olup, bu yasal düzenlemelere göre kamulaştırılan taşınmazın davacı ... adına tesciline (talep halinde terkinine) karar verilmesi gerekirken, yol olarak terkine karar verilmesi, 10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 41.sırasında ... genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın 18.maddesinin (f) bendi uyarınca 01.01.2006 tarihinde yürürlüğe

girmiş bulunmaktadır. Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan Karayolları Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden karar harcının alınmış olması, dava konusu taşınmazın tapu kaydında yer alan ipotek kaydının bedele yansıtılmamış olması, doğru değil ise de; bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (1) nolu bendinden "karar verilmesine yer olmadığına" ibaresi çıkartılarak yerine "kamulaştırma bedelinin 44,89 TL olarak tespitine, tapu kaydındaki ipoteğin bedele yansıtılmasına", gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (2) nolu bendinde yer alan "yol olarak terkinine" ibaresi hükümden çıkartılarak yerine "davacı adına tapuya tesciline", gerekçeli kararın 5 nolu bendinin hükümden çıkartılarak yerine "Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına", yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 02.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16712, Karar No: 2016/11205, Tarih: 01.11.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/16712 E.  ,  2016/11205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık ... hakkındaki hükmün temyiz incelemesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerek itibariyle infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınan hükümlülüğünün 765 sayılı TCK'nın 404/2. maddesinde düzenlenen uyuşturucu madde kullanmak suçuna ilişkin olup, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi ile söz konusu eylem bakımından denetimli serbestlik tedbiri öngörülmesi karşısında sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas başkaca da bir ilamı bulunmadığı anlaşılmakla sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin tatbikine dair yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B-Sanıklar ... ve ... hakkındaki hükmün temyiz incelenmesinde,

1-Sanıklar ... ve ...'un tüm aşamalarda üzerlerine atılı suçlamayı kabul etmeyerek diğer sanık ... ile aralarında husumet olduğunu ifade ettikleri, suç

tarihinden 11 gün sonra suça konu aracın terk edilmiş olarak, Kayseri İlinde bulunduğu, sanık ...'un, ise suç tarihinden yaklaşık 3 ay sonra başka hırsızlık suçundan yakalandığında incelemekte olduğumuz hırsızlık suçunu işlediğini ifade ederek yanında diğer sanıklar ... ve ... olduğunu ifade ettiği anlaşılmakla, sanıklar ... ve ...'un üzerlerine atılı sucu işlediklerine dair diğer sanık ...'ın beyanından başka, her türlü şüpheden uzak,kuvvetli ve inandırıcı delil elde edilemediğinden, sanıklar ... ve ...'un beraatlerine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

a-5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesinde tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının belirtilmiş olması, sanık ...'in tekerrüre esas alınan ilamında iki ayrı suçtan mahkumiyet hükmünün bulunması karşısında; hangi suçun tekerrüre esas alındığının denetime olanak sağlayacak şekilde karar yerinde gösterilmemesi suretiyle, infazda karışıklığa yol açacak şekilde karar verilmesi,

b-Sanıklar hakkında kurulan hükümde, T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 01.11..2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11803, Karar No: 2018/6010, Tarih: 03.04.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/11803 E.  ,  2018/6010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında hüküm kurulurken, tekerrüre esas ilamının bulunması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nin 58/3. maddesi gereği seçimlik cezalardan “hapis” cezasının tercih olunduğu anlaşılmakla, hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilama konu TCK'nin 106/1-1. maddesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alındığı ve sanığın tekerrüre esas başkaca ilamının da bulunmadığı anlaşılmakla; TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, söz konusu hükme ilişkin uzlaştırma işlemi uygulanıp uygulanmadığı araştırılarak sonucuna göre TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalara ilişkin yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 03.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14527, Karar No: 2022/20714, Tarih: 12.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/14527 E.  ,  2022/20714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı 07.07.2022 tarihinde tefhim edilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 02.08.2022 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 12.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1152, Karar No: 2016/993, Tarih: 26.10.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2014/1152 E.  ,  2016/993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “kurum işleminin iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Uşak İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 28.09.2012 gün ve 2010/467 E., 2012/1071 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 09.12.2013 gün ve 2012/30552 Esas-2013/28461 Karar sayılı ilamı ile;

(...Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, işsizlik ödeneğinin iade edilmesine ilişkin kurum işleminin hatalı olduğunu ileri sürerek, kurum işleminin iptalini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davada Ankara Mahkemelerinin yetkili olduğunu ve öncelikle yetki itirazında bulunduklarını, davacının işsizlik ödeneği aldığı 08.04.2009-31.12.2009 tarihleri arasındaki döneminde işe başladığını, 06.06.2009 tarihinde kurum kayıtlarında işe giriş bildirgesinin olduğunu, bu tarihten itibaren yapılan ödemenin iadesinin gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulü ile kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

İş mahkemesinin görevi kapsamında bulunan bir dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Kanun'un 49. maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir.

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanun'un 5. maddesinin emredici nitelikteki son cümlesi gereğince geçersizdir.

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanun'un 5. maddesinin emredici nitelikteki son cümlesi gereğince geçersizdir.

Somut olayda, dava Uşak İş Mahkemesinde açılmış olup, davacıya gelir bağlayan ve işsizlik ödeneğinin iadesine ilişkin işlemi yapan Türkiye İş Kurumu Pendik Şubesidir. Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğünün merkezi Ankara'dadır ve davacı son olarak ikametgah adresi İstanbul olan bir şirkette çalışmıştır. Davacının dava açtığı Uşak ili ise ne işin yapıldığı yer ne de davalının ikametgahıdır. Bu durumda, mahkemece davacının tercihine göre yetkili mahkeme belirlenmeli ve yetkisizlik kararı verilmelidir. Bu yön gözetilmeden işin esasına girilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir…)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Yapılan görüşmeler sırasında bir kısım üyeler tarafından, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 5. maddesine göre, İş Mahkemelerinde açılacak her davaya, açıldığı tarihte dava olunanın, Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği, davacının çalıştığı iddia edilen işyerinin Uşak ilinde bulunduğu, usül ekonomisi bakımından davaya Uşak Mahkemelerinin bakmasının daha uygun olacağı ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8/son maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 26.10.2016 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7945, Karar No: 2018/6865, Tarih: 13.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7945 E.  ,  2018/6865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/1, 230, 232 ve 289. maddeleri gereğince mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçede iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eylemlerinin ve yüklenen suçların unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden Anayasa ve 5271 sayılı Kanun'un amir hükümlerine aykırı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,13.09.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16473, Karar No: 2014/12681, Tarih: 26.05.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/16473 E.  ,  2014/12681 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2014/148953

6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’a aykırı davranmak suçundan sanık A.. Y..’ın, anılan Kanun’un 13/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 6.407 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 51. maddesi gereğince cezasının ertelenmesine, İzmir emanetinin 2005/9233 sırasında kayıtlı Vizor marka 70 model yarı otomatik tabanca ve şarjörü ile 2 adet fişeğin müsaderesine dair (İZMİR) 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.05.2006 tarihli ve 2006/156 esas, 2006/525 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

İzmir 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.05.2006 tarihli kararını müte- akip verilen 12.08.2010 tarihli ek kararın, asıl kararın Yargıtayca bozulması durumunda yok hükmünde olacağı değerlendirilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre,

1- Sanık hakkında ruhsatsız silah taşımak suçundan 6136 sayılı Kanun’un 13/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 52/2. maddeleri gereğince hükmolunacak para cezasının, suç tarihi olan 24.09.2005’de yürürlükte bulunan 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5/2. maddesi gereğince 450 Türk lirası olarak belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde fazla ceza tayininde,

2- Sanık hakkında hükmedilen adlî para cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesi uyarınca ertelenemeyeceği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde,

3- 5237 sayılı Kanun'da para cezalarının içtimainin düzenlenmediği gözetilmeden hükümlüye verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesinde isabet görülme- diğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 11.04.2014 gün ve

25569 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 05.05.2014 gün ve KYB/2014-148953 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasının, 5252 sayılı Yasanın 5/2 maddesi gereğince suç tarihi itibariyle 450 TL'den fazla olamayacağının gözetilmemesi,

2- 5237 sayılı TCK.nda para cezalarının içtimaının düzenlenmediği gibi 5275 sayılı Yasanın 99. maddesi gereğince her hüküm bağımsız olup farklı suçlardan verilen adli para cezası ile hapisten çevrilen para cezalarının infaz rejiminin farklı olduğu gözetilmeden, hükmedilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğ- rudan verilen adli para cezalarının toplanması suretiyle 6407 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

3- Hükmedilen adli para cezasının TCK.nun 51/1. maddesine aykırı olarak ertelenmesi,

3- Hükmedilen adli para cezasının TCK.nun 51/1. maddesine aykırı olarak ertelenmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden İzmir 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.05.2006 tarih, 2006/156 esas, 2006/525 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca erteleme hususunda aleyhe tesir etmemek üzere (BOZULMASINA), anılan hükmün 4/d fıkrası uyarınca; 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan 489 TL adli para cezasının 450 TL'ye, 5237 sayılı TCK.nun 62. maddesi uygulanması sonucu belirlenen 407 TL'nin 375 TL'ye indirilmesine, hükümden adli para cezalarının içtimaına ilişkin 5. fıkranın çıkarılmasına, yerine “hükmedilen adli para cezalarının ayrı ayrı infazına” ibaresinin yazılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 26.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4035, Karar No: 2019/11741, Tarih: 02.12.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/4035 E.  ,  2019/11741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yersizdir.

2-Evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak görülen karşılıklı boşanma davasında ilk derece mahkemesince davalı-karşı davacı kadının sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı ve kıskanç olduğu, davacı-karşı davalı erkeğin ise küçük meblağlar da olsa şans oyunları oynadığı ve aile bütçesini iyi yönetemediği, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-karşı davacı kadının ağır, davacı-karşı davalı erkeğin hafif kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl ve karşı davaların kabulü ile tarafların boşanmalarına, davacı-karşı davalı erkek yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmiştir. Bu karara karşı davacı-karşı davalı erkek tarafından karşı davanın kabulü ve tazminatların miktarı, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, erkek lehine hükmedilen tazminatlar ile tazminat taleplerinin reddi yönlerinden istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. İstinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesince tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davalı-karşı davacı kadının eyleminin sadakatsizlik boyutuna varmayan güven sarsıcı davranış olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca davacı-karşı davalı erkeğin makul bir sebep olmaksızın çocuk istemeyerek kusurlu olduğu sabittir. O halde, güven sarsıcı davranışta bulunan ve kıskanç olan davalı-karşı davacı kadın ile şans oyunları oynayan, aile bütçesini iyi yönetemeyen ve çocuk istemeyen davacı-karşı davalı erkek boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurludur. Bu husus gözetilmeden davalı-karşı davacı kadının ağır kusurlu kabul edilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurludur. Boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata karar verilemez. Erkek yararına Türk Medeni Kanunu'nun 174/1-2. madde koşulları oluşmamıştır. O halde davacı-karşı davalı erkeğin maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar vermek gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.