muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9780, Karar No: 2011/13462, Tarih: 22.12.2011

Davacılar, anılan temliki işlemin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ve miras bırakanın temlik tarihinde 95 yaşında olup, akli dengesinin yerinde olduğundan söz edilemeyeceğini ileri sürerek, eldeki davayı açmışlardır.

Hemen belirtilmelidir ki; ehliyetsizlik iddiası kamu düzenini ilgilendirir ve re’sen gözetilmesi gerekir. Bu niteliği itibariyle de öncelikle incelenmesi gerekeceği açıktır.

Bilindiği üzere, davranışlarının, eylem ve işlemlerinin sebep ve sonuçlarını anlayabilme, değerlendirebilme ve ayırt edebilme kudreti (gücü) bulunmayan bir kimsenin kendi iradesi ile hak kurabilme, borç (yükümlülük) altına girebilme ehliyetinden söz edilemez. Nitekim Medeni Kanunun “ fiil ehliyetine sahip olan kimse, kendi fiilleriyle hak edinebilir ve borç altına girebilir “ biçimindeki 9. maddesi hükmüyle hak elde edebilmesi, borç (yükümlülük ) altına girebilmesi, fiil ehliyetine bağlamış. 10. maddesinde de, fiil ehliyetinin başlıca koşulu olarak ayırtım gücü ile ergin ( reşit ) olmayı kabul ederek “ ayırt etme gücüne sahip ve kısıtlı olmayan bir ergin kişinin fiil ehliyeti vardır. “ hükmünü getirmiştir.  “Ayırtım gücü “ eylem ve işlev ehliyeti olarak ta tarif edilerek aynı yasanın 13. maddesinde “ yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk yada bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkes bu kanuna göre ayırt etme gücüne sahiptir.” denmek suretiyle açıklanmış, ayrıca ayırtım gücünü ortadan kaldıran önemli nedenlerden bazılarına değinilmiştir. Önemlerinden dolayı  bu ilkeler, söz konusu yasa ile öteki yasaların çeşitli hükümlerinde de yer almışlardır.

Hemen belirtmek gerekir ki, Medeni Kanununun 15. maddesinde de ifade edildiği üzere, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından karşı tarafın iyi niyetli olması o işlemi geçerli kılmaz. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı 11.6.1941 tarih 4/21)

Yukarıda sözü edilen ilkelerin ve yasa maddelerinin ışığı altında olaya yaklaşıldığında bir kimsenin ehliyetinin tesbitinin şahıs ve mamelek hukuku bakımından doğurduğu sonuçlar itibariyle ne kadar büyük önem taşıdığı kendiliğinden ortaya çıkar. Bu durumda, tarafların gösterecekleri, tüm delillerin toplanılması tanıklardan bu yönde açıklayıcı, doyurucu somut bilgiler alınması, varsa ehliyetsiz olduğu iddia edilen kişiye ait doktor raporları, hasta müşahede kağıtları, film grafilerinin eksiksiz getirtilmesi zorunludur. Bunun yanında, her ne kadar H.U.M.K.’nun 286 maddelerinde belirtildiği gibi bilirkişinin “rey ve mutaalası” hakimi bağlamaz ise de, temyiz kudretinin yokluğu, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk gibi salt biyolojik nedenlere değil, aynı

zamanda bilinç, idrak, irade gibi psikolojik unsurlara da bağlı olduğundan, akıl hastalığı, akıl zayıflığı gibi biyolojik ve buna bağlı psikolojik nedenlerin belirlenmesi, çok zaman hakimlik mesleğinin dışında özel ve teknik bilgi gerektirmektedir.

Hele ayırt etme gücünün nispi bir kavram olması kişiye eylem ve işleme göre değişmesi bu yönde en yetkili sağlık kurulundan, özellikle Adli Tıp Kurumundan rapor alınmasını da gerekli kılmaktadır. Esasen Medeni Kanunun 409/2. maddesi akıl hastalığı veya akıl zayıflığının bilirkişi raporu ile belirleneceğini öngörmüştür.

Somut olayda; mahkemece ehliyetsizlik iddiası yönünde araştırma yapılmamış, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı’ndan rapor alınmamıştır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler ve yasa hükümleri doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılması, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı’ndan rapor alınmak suretiyle miras bırakanının akdin yapıldığı tarihte hukuki ehliyete haiz olup olmadığının saptanması, murisin hukuki ehliyete haiz olmadığının belirlenmesi halinde pay oranında anılan davanın dinlenemeyeceğinin gözetilmesi ehliyetli olduğunun belirlenmesi halinde muris muvazaası hukuksal nedeni üzerinde durulması, toplanan ve toplanacak olan tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Davalıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.12.2011  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24454, Karar No: 2019/3521, Tarih: 08.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/24454 E.  ,  2019/3521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : 1) TCK’nın 204/1, 53/1, 58/6 maddesi gereğince mahkumiyet

2) TCK’nın 158/1-f-son, 52/2, 53/1, 58/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'nın, temyize gelmeyen sanık ...’dan makine aldığı, yaptığı ticaret nedeniyle, keşidecisi ... olan Türkiye İş Bankası Ağrı Doğu Beyazıt Şubesinden 08/10/2007 keşide tarihli 3400 TL bedelli... suça konu çeki cirolayarak verdiği, temyize gelmeyen sanık ... ile ... şirketi yetkilisi ... arasında ticari ilişki nedeniyle Serkan’ın suça konu çeki mağdur ...’e verdiği ve mağdurun ibraz süresi içerisinde bankaya tahsil için gittiğinde çekin karşılığının bulunmadığı, bu nedenle karşılıksız çek keşide eden ...’dan şikayeçi olmuşsa da, bankaca çekin karşılığı bulunmaması nedeniyle değil, çek hesabı sahibi olan ... tarafından çekin keşide tarihinden önce rızası dışında elinden çıktığını beyan ederek ödemeden men talimatı nedeniyle işlem yapılmadığı, alınan bilirkişi raporuna göre de çek üzerindeki yazı ve imzaların ...’ın eli ürünü olmadığı, çekin ön yüzündeki yazıların ve ilk ciranta imzasının sanık ...'in eli ürünü olduğunun tespit edildiği, çekin mağdur ...’e sanıklar ... ve ... tarafından verildiği, bu nedenle sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarının işlendiği iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan beyanı, bilirkişi raporları ile tüm dosya kapsamından, atılı suçun sübut bulduğuna ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ...’nın temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 08/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2427, Karar No: 2014/512, Tarih: 15.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2012/2427 E.  ,  2014/512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 2 - 2010/118958

MAHKEMESİ : Isparta 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2010

NUMARASI : 2009/83 (E) ve 2010/91 (K)

SUÇ : Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-) Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanığa yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği TCY’nın 125/1.maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım, aynı maddenin 3-a fıkrasında yer alan görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırları arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

2-) Suç için, yasada kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı ceza ( hapis cezası ) ve para cezası seçenekli olarak öngörülmüş olup da, mahkemece özgürlüğü bağlayıcı cezaya (hapis cezasına) hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilemez. ( Yeni TCY. M. 50/2) Bu durumda yasada yalnızca adli para cezasına çevrilemeyeceği belirtildiği için, önlemlere çevrilebilir.

TCY'nın 125/3-a maddesindeki suç tanımında hapis cezası ile adli para cezası seçenekli olarak öngörülmüştür. Mahkemece hapis cezasına hükmedilmesine karşın, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden hapis cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynı Yasanın 50/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesinin yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK’nın 326/son. maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 15.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/1209, Karar No: 2023/851, Tarih: 27.09.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/1209 E.  ,  2023/851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/898 E., 2022/1128 K.

KARAR : İstinaf dilekçesinin reddine

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 12.01.2022 tarihli ve

2021/7835 Esas, 2022/226 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf dilekçesinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 ve 352/1 inci maddeleri gereğince reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalı ... vekilinin temyiz başvurusunun da İlk Derece Mahkemesinin 08.01.2018 tarihli ek kararı ile reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile İlk Derece Mahkemesinin ek kararının davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar bozularak kaldırılmış, Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; Gümüşhane ili, ... ilçesi, ... Köyü kadastro çalışmaları sırasında köy içi mevkiinde bulunan 125 ada 8 parsel sayılı taşınmaz ile yine köy içi mevkinde bulunan 125 ada 6 parsel sayılı taşınmazın davalılardan ... ve ... adına, yine aynı mevkide bulunan 125 ada 26 parsel sayılı taşınmazın ise davalı ... adına tespit edildiğini, anılan tespitlerin haksız ve yersiz olduğunu, keza taşınmazların mülkiyetinin büyük bölümünün annesi ... ...’tan miras yoluyla geldiğini, bir kısmının ise babası tarafından köy senedi ile satın alındığını, 03.02.1959 tarihli senet ile babasının dava dışı ... Polat’dan satın aldığını, annesi adına da ... Tapu Sicili’nin ... Köyü 48 cilt, 42 sahife, 12 sıra sayılı ve 10.08.1953 tarihli tapu kaydının bulunduğunu ileri sürerek davalılar adına yapılan tespitlerin iptali ile dava konusu taşınmazların tamamının kendi adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... ve ... vekili; davanın yasal sürede açılmadığını, dava dışı ... ...’ın resmî olarak davacının annesi olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

2. Davalı ...; ilk aşamada davanın reddini savunmuş, ancak 21.08.2017 tarihli beyan dilekçesiyle davayı kabul etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1. Davalı ... ve ... vekili; davanın yasal sürede açılmadığını, dava dışı ... ...’ın resmî olarak davacının annesi olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

2. Davalı ...; ilk aşamada davanın reddini savunmuş, ancak 21.08.2017 tarihli beyan dilekçesiyle davayı kabul etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 26.09.2017 tarihli ve 2015/20 Esas, 2017/16 Karar sayılı kararıyla; dava konusu taşınmazların davacıya babası ... ... ve annesi ... ...'tan kaldığı, taşınmazları sürekli olarak davacı ve çocuklarının kullandığı, davalıların bu taşınmazları hiç bir zaman kullanmadıkları, davacının dayandığı 48 cilt, 42 sahife, 12 sıra sayılı ve 10.08.1953 tarihli tapu senedi ve 25.11.1958 tarihli satış senedindeki sınırların dava konusu taşınmazları kapsadığı hususunun keşif, bilirkişi raporları, mahalli ve tespit bilirkişileri ile tanık beyanlarıyla anlaşıldığı, davacının annesinin adı nüfus kayıtlarında her ne kadar ... ... olarak görünmüyor olsa da mahalli bilirkişi, tespit bilirkişisi ve tanık beyanları ile davacının ... ...'ın oğlu olduğu ve dava konusu taşınmazların bir kısmının miras yoluyla davacıya annesinden kaldığı, ayrıca davalılardan ...’nın 21.08.2017 havale tarihli dilekçesiyle bu durumu kabul ettiği, diğer davalıların yazılı beyanlarında da ... ...'ın davacının babası ile evlendiğini belirttiği, aksi yönde herhangi bir delilin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, Gümüşhane ili ... ilçesi ... Köyü 125 ada 6, 8 ve 26 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

1. Bölge Adliye Mahkemesi 25.12.2017 tarihli ve 2017/218 Esas, 2017/229 Karar sayılı kararı ile; dava dilekçesinde dava değerinin 2.000,00 TL gösterildiği, davalı tarafça gösterilen değere itiraz edilmediği, yargılama aşamasında bunun aksine bir değer tespiti de yapılmadığı, dava konusu 125 ada 6, 8 ve 26 parsel sayılı taşınmazların sırasıyla kadastro tespit tutanaklarında harca esas değerinin 1.104,08 TL, 862,20 TL ve 768,55 TL olarak belirlendiği, istinaf kanun yoluna başvuran davalı ...'nın 125 ada 6 parsel sayılı taşınmazda 1/2, 125 ada 8 parsel sayılı taşınmazda ise 1/6 hissesinin bulunduğu, dava konusu 125 ada 26 parsel sayılı taşınmazda hissesinin bulunmadığı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 341/2 nci maddesine göre İlk Derece Mahkemelerince verilen, miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararların kesin olduğu, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibariyle kesinlik sınırının 3.110,00 TL olduğu, dava konusu taşınmaz ve dava değerinin 6100 sayılı Kanun’un 341/2 nci maddesi gereğince karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı kapsamında kaldığı, ancak İlk Derece Mahkemesince 6100 sayılı Kanun’un 346 ncı maddesi gereğince bu hususta bir karar verilmeden dosyanın istinaf incelemesi için gönderildiği, davalı ... vekili tarafından kesin nitelikteki karara karşı istinaf kanun yoluna başvurulduğu gerekçesiyle davalı ... vekilinin istinaf dilekçesinin 6100 sayılı Kanun’un 341/2 ve 352/1 inci maddeleri gereğince reddine karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiş, ancak İlk Derece Mahkemesince verilen 08.01.2018 tarihli ek karar ile anılan davanın istinaf dilekçesinin Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak reddine karar verilmiş olması nedeniyle davalı ... vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına ve İlk Derece Mahkemesinin 08.01.2018 tarihli ek kararına karşı süresi içinde davalı ... vekilince temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "...Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına ve İlk Derece Mahkemesinin 08.01.2018 tarihli ek kararına karşı süresi içinde davalı ... vekilince temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "...Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Anayasa'nın 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir. Mahkemeye erişim hakkı, Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan hak arama özgürlüğünün bir unsurudur. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinde de herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmıştır. Buna göre, mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, adil yargılanma hakkı kapsamındadır.

28.07.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 53.maddesi, 3402 sayılı Kanun’a eklenen Ek 6. maddesi ile "Kadastro Mahkemesinin veya otuz günlük askı ilan süresinden sonra, kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan davalarda genel mahkemelerin verdiği kararlar ile orman kadastrosuna ilişkin davalarda bu mahkemelerce verilen kararlara karşı, miktar ve değere bakılmaksızın 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulabilir." hükmü getirilmiştir. Kanun maddesinin gerekçesinde belirtildiği üzere, bu madde ile söz konusu davaların miktar veya değerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna tabi olup olmadığıyla ilgili uygulamada oluşan tereddütlerin giderilmesi amaçlanmıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, hukuk güvenliği ile hukuki belirlilik ilkesi, 28.07.2020 tarihli ve Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 53. maddesi ile 3402 sayılı Kanun’a eklenen Ek 6. maddesi karşısında, tereddüte yol açan usul kurallarının hakkaniyete halel getirecek kadar aşırı şekilci olarak uygulanmaması ve adalet duygusunun rencide edilmemesi gerektiği de gözetildiğinde, Gümüşhane Kadastro Mahkemesi’nin 26.09.2017 tarihli ve 2015/20 Esas, 2017/16 Karar sayılı kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurulabileceği kabul edilmelidir..." gerekçesiyle davalı ... vekilinin temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ek kararının kaldırılmasına, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi uyarınca bozulmasına, aynı Kanun'un 373 üncü maddesi uyarınca istinaf incelemesi yapılması için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile önceki gerekçeye ilaveten; Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinde faaliyete geçmesi sonrasında yasa yollarına başvurularda dava konusunun malvarlığına ilişkin olması durumunda dava konusu miktarın karar tarihi itibariyle belirli bir parasal sınırın üzerinde olması gerektiği, bu kapsamda 6100 sayılı Kanun’un 341 inci maddesinde İlk Derece Mahkeme kararlarında kesinlik sınırının belirlendiği, bu sınırın altında kalan davalarda verilen kararların kesin olduğu, bu kararların sonradan çıkarılan kanun ile kanun yollarına tâbi hâle gelmesinin usul hukuku kapsamında tartışılması gerekmekle bu tartışmanın kanunların geriye yürümezliği ilkesi ve kazanılmış hakların korunması ilkesi ile birlikte değerlendirilmesi gerektiği, kanunların geriye yürümezliği ilkesinin hukuki güvenlikle alakalı olduğu, ayrıca geçmişe etkili olmamanın aynı zamanda kazanılmış haklara saygı ilkesinin de gereği olduğu, usul hukukunda ise derhâl uygulama ilkesinin geçerli olduğu, ancak tamamlanan usul işlemleri için yeni kanun hükümlerinin uygulanamayacağı, bu hususun 6100 sayılı Kanun’un 448/1 inci maddesinde de düzenlendiği, somut olayda kadastro komisyonunca tespit tutanaklarında dava harcı ve yargılama giderine ilişkin olarak 125 ada 6 parsel sayılı taşınmazın emlak vergi değerinin 1.104,06 TL, 125 ada 8 parsel sayılı taşınmazın 862,20 TL ve 125 ada 26 parsel sayılı taşınmazın 768,55 TL olarak belirlendiği, İlk Derece Mahkemesince 26.09.2017 tarihinde istinaf yasa yolu açık olmak üzere hüküm kurulmuş ise de verilen kararın hüküm tarihi itibariyle kabul edilen istinaf kanun yolu parasal sınırının (3.110,00 TL) altında kaldığı, yerel mahkemece verilen ek kararın temyiz incelemesi esnasında 3402 sayılı Kadastro Kanunu’na (3402 sayılı Kanun) 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile (7251 sayılı Kanun) ek 6 ncı maddenin eklendiği, bu hükmün 28.07

.09.2017 tarihinde istinaf yasa yolu açık olmak üzere hüküm kurulmuş ise de verilen kararın hüküm tarihi itibariyle kabul edilen istinaf kanun yolu parasal sınırının (3.110,00 TL) altında kaldığı, yerel mahkemece verilen ek kararın temyiz incelemesi esnasında 3402 sayılı Kadastro Kanunu’na (3402 sayılı Kanun) 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile (7251 sayılı Kanun) ek 6 ncı maddenin eklendiği, bu hükmün 28.07.2020 tarihinde yürürlüğe girdiği, bu düzenleme ile 6100 sayılı Kanun’un 341 inci ve 362 nci maddelerindeki kesinlik sınırına istisna getirildiği, usule ilişkin bu hükmün geçmişe etkili olacağına dair bir düzenlemenin mevcut olmadığı, İlk Derece Mahkemesince verilen karar tarihi itibariyle temyiz edilebilirlik sınırına dair 3402 sayılı Kanun’un ek 6 ncı maddesinin yürürlükte olmadığı, bu sebeple tamamlanmış işlemlere uygulanamayacak olup derdest davalara uygulanabileceği, İlk Derece Mahkemesince verilen karar tarihi itibariyle 6100 sayılı Kanun’da belirlenen parasal sınırın altında bulunan gayrimenkulün aynını etkileyecek malvarlığına ilişkin eldeki davada İlk Derece Mahkemesi kararının kesin olduğu, verildiği anda kesin nitelikteki kararlara karşı kanun yoluna başvurulmuş olması hâlinin davanın derdest olduğu anlamına gelmediği, aksinin kabulü hâlinde lehine hüküm kurulan taraf yönünden kanunların geriye yürümezliği ilkesi ve kazanılmış hakların korunması ilkesinin ihlali ile hukuk güvenliğinin ortadan kalkacağı, bu nedenle 3402 sayılı Kanun'un ek madde 6 hükmünün verildiği anda kesin nitelikteki kararlara uygulanma imkânının bulunmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.