muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/167, Karar No: 2006/198, Tarih: 26.09.2006

İki ayrı yasada düzenlenmiş olan gecikme zamlarının farklarını bu şekilde ortaya koyduktan sonra, 647 sayılı Yasanın 01.06.2005 tarihinde yürürlükten kalkmasından sonraki hukuki durumu da değerlendirmek, bu tarihten sonra işlenen suçlar yönünden yürürlükteki mevzuata göre gecikme zammı uygulanması olanağının bulunup bulunmadığı, varsa hangi yasaya göre uygulanacağı sorununu da incelemek gerekmektedir.

Yeni ceza hukuku sistemimizde; para cezalarıyla ilgili olmak üzere; suça ilişkin yaptırım olarak adlî para cezası, kabahate ilişkin yaptırım olarak da idari para cezası kabul edilmiştir. 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 17/4. maddesi uyarınca, idari para cezaları 6183 sayılı Yasa hükümlerine göre tahsil edilecektir. Adlî para cezaları ise 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yasanın 106. maddesinde öngörülen yönteme göre yerine getirilecektir. Anılan madde, süresinde ödenmeyen adlî para cezaları bakımından gecikme zammı uygulanacağına ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır. Ancak 647 sayılı Yasaya benzer bir düzenleme bu Yasada da mevcuttur. Gerçekten de, 5275 sayılı Yasanın 106/4-son maddesine göre, çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezası ile hapis cezasından çevrilen adlî para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezalar hapse çevrilemeyecek, bu durumda ilâm, adlî para cezasının tahsili için Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilecek tahsilat da 6183 sayılı Yasaya göre yapılacaktır. Öte yandan, 106. maddenin 3, 5, 6, 7 ve 11. fıkralarına göre, büyükler hakkında hükmedilen adlî para cezaları ödenmediğinde Cumhuriyet savcısının kararıyla hapse dönüştürülecek, ancak tek bir hükümle verilen adlî para cezası yerine en fazla üç, birden çok hükümle verilen adlî para cezaları yerine ise en fazla beş yıl hapis çektirilebilecek, infaz edilen hapsin süresi adlî para cezasını tamamıyla karşılamadığı takdirde, geri kalan adlî para cezasının tahsili 6183 sayılı Yasa hükümlerine göre gerçekleştirilecektir.

Görüleceği üzere, 647 sayılı Yasanın yerine yürürlüğe girmiş bulunan 5275 sayılı Yasada, ödenmeyen adlî para cezalarına gecikme zammı uygulanmasını emreden bir düzenleme olmadığı için, bu Yasa hükümlerine göre tahsili gereken adlî para cezalarına gecikme zammı uygulanması olanağı da bulunmamaktadır. Buna mukabil, yukarıda açıklanan iki ayrıksı durumda, adlî para cezalarının 6183 sayılı Yasa hükümlerine göre tahsil edilmesi zorunlu hale gelecek, ayrıca bu Yasanın 51. maddesindeki koşullar oluştuğu takdirde, ödenmeyen adlî para cezasına gecikme zammı uygulanması da mümkün olabilecektir. Ancak bu gecikme zammı, 6183 sayılı Yasadaki özel düzenlemeden doğduğu için, gecikme zammı tatbikinin adlî para cezasına ilişkin mahkeme ilâmında ayrıca karar altına alınmasına ve açıklanmasına ihtiyaç bulunmamaktadır.

01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar bakımından lehe yasa değerlendirmesi yapılarak, 765 sayılı Türk Ceza Yasası ile 647 sayılı Yasanın daha lehe sonuç verdiği saptanıp hüküm kurulduğunda, 647 sayılı Yasanın 5/5. maddesinde öngörülen gecikme zammına da hükmedilip hükmedilemeyeceği sorununu yukarıdaki açıklamalar ışığında incelediğimizde;

Gecikme zammının ihdas nedeni, 4786 sayılı Yasanın Genel Gerekçesinde şu sözlerle açıklanmıştır. "Uygulamada para cezasına hükümlü kişi uzun süre yakalanamadığında, para değerindeki düşüş nedeniyle ceza caydırıcı vasfını kaybetmekte, yakalandığında para cezasını ödeyerek hapis yatmaktan kurtulmaktadır. Tasarıyla kesinleşmiş para cezasını geç ödemek suretiyle bundan çıkar sağlayanların bu istifadelerine son vermek amacıyla, mahkemece para cezasına hükmolunduğunda, ödenmeyen para cezasından gecikme zammı alınmasına da karar verilmesi esası getirilmektedir."

4786 sayılı Yasa ile getirilen düzenlemenin amacı, Bakanlar Kurulu'na gecikme zammı oranını değiştirebilme yetkisinin verilmiş olması, "para cezasının bir miktar paranın Devlet hazinesine ödenmesinden ibaret" olduğu yolundaki yasal tanımlama ve gecikme zammının gerek kabahat gerekse suçlar bakımından öngörülen ceza ve tedbirler arasında sayılmamış olması karşısında, gecikme zammının ceza niteliğinde olmadığı, fer'i kamu alacağı niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu alacağın doğumuna esas olan 647 sayılı Yasanın 5/5. maddesindeki düzenleme ortadan kaldırıldığına göre, Yasama Organının bu yeni tasarrufu ile, Devletin ileride doğması muhtemel fer'i alacağını tahsil etmeme iradesi ortaya çıkmış bulunmaktadır. Öte yandan, bu alacağın doğması, para cezasının süresinde ödenmemesi koşuluna bağlıdır. Alacağın doğumuna esas olan yasal dayanak 01.06.2005 tarihinde ortadan kalktığından, bu tarihten sonra artık böyle bir alacağın doğması ihtimali de bulunmamaktadır.

O halde, suç önceden işlenmiş olsa dahi, 647 sayılı Yasanın yürürlükten kalktığı 01.06.2005 tarihinden sonra, ödenmeyen adlî para cezası bakımından anılan Yasanın 5/5. maddesine dayanılarak gecikme zammı uygulanmasına karar verilemeyecektir. Bu tarihten önce verilen hükümlerin yasa yolu denetimi nedeniyle bu tarihten sonra incelenmesi evresinde de, gecikme zammı uygulanmasına ilişkin bölümün Yargıtay'ca 1412 sayılı CYUY'nın 322. maddesiyle tanınan yetki kullanılarak hüküm fıkrasından çıkartılması gerekecektir.

Bu gerekçelerle, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 01.05.2006 gün ve 251-3849 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

3- Çanakkale Sulh Ceza Mahkemesinin 27.05.2003 gün ve 1119-438 sayılı kararının, adlî para cezasının hesaplanması sırasında "bir" Yeni Türk Lirası küsurunun her aşamada atılması gerektiğinin ve ayrıca sanığa verilen cezanın süresinde ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanamayacağının gözetilmemesi nedenleriyle BOZULMASINA,

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 01.05.2006 gün ve 251-3849 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

3- Çanakkale Sulh Ceza Mahkemesinin 27.05.2003 gün ve 1119-438 sayılı kararının, adlî para cezasının hesaplanması sırasında "bir" Yeni Türk Lirası küsurunun her aşamada atılması gerektiğinin ve ayrıca sanığa verilen cezanın süresinde ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanamayacağının gözetilmemesi nedenleriyle BOZULMASINA,

Yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu aykırılıkların 1412 sayılı CYUY'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

a) Sanık İ…

……. G…

…. hakkında 3091 sayılı Yasanın 15/a, 765 sayılı TCY'nın 59 ve 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca tayin edilen sonuç ağır para cezasının Dokuzyüz Yeni Türk Lirası adlî para cezası olarak saptanarak hükme ilavesi,

b) Süresinde ödenmeyen para cezasına gecikme zammı uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle,

Diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan Yerel Mahkeme hükmünün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 26.09.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3588, Karar No: 2020/19527, Tarih: 22.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/3588 E.  ,  2020/19527 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2011/9-13/11/2015 tarihleri arasında davalı şirketin birçok mağazasında personel, müdür yardımcısı, müdür olarak 1.750 TL ücretle çalıştığı, fazla çalışma yaptığı halde ücretinin ödenmediği, bu nedenle iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiği, yıllık izinlerinin tam olarak kullandırılmadığı iddiası ile kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davanın reddine karar vermiştir.

İstinaf:

Kararı davacı vekili istinaf etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davada davacının iddia ve hukuki dinlenilme haklarının kısıtlanıp kısıtlanmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

Savunma hakkı Anayasamızın hak arama hürriyeti başlıklı 36. maddesinde "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." düzenlemesi ile açıkça hüküm altına alınmıştır.

İddia ve savunma hakkı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun hukuki dinlenilme haklı başlıklı 27. maddesi ile usûl hukukumuza yansıtılmıştır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında davanın taraflarının kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip oldukları belirtildikten sonra maddenin ikinci fıkrasında bu hakkın "açıklama ve ispat hakkı"nı da içerdiği vurgulanmıştır. Davanın taraflarının, usul hukuku hükümlerine aykırı olarak ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur

Anılan maddenin birinci fıkrasında davanın taraflarının kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip oldukları belirtildikten sonra maddenin ikinci fıkrasında bu hakkın "açıklama ve ispat hakkı"nı da içerdiği vurgulanmıştır. Davanın taraflarının, usul hukuku hükümlerine aykırı olarak ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur

Somut uyuşmazlıkta; Davacı fazla çalışma yaptığı halde ücretinin ödenmediğini, bu nedenle de iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini iddia etmiştir. Mahkemece davalının sunduğu imzalı puantaj kayıtları esas alınarak bu kayıtların aksinin yazılı delil ile ispat edilemediği gerekçesi ile davacının fazla çalışma alacağının bulunmadığı, hizmet akdinin haklı sebeple feshedildiğinin ispatlanamadığı gerekçesi ile hüküm kurulmuş ise de, davacı vekili 23/11/2016 tarihli duruşmada sunulan puantaj kayıtlarının işten çıkartılma korkusu ve baskısı ile imzalandığını, dinlenmeyen tanıklarının puantajlara imzanın baskı altında atılıp atılmadığı hususunda dinletmek istediklerini beyan etmiş, mahkemece davacı talebi hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmemiştir.

Karara esas alınan imzalı puantajların baskı altında imzalandığı her türlü delil ile ispatlanabileceğinden, bu belgelerin baskı altında imzalandığının anlaşılması halinde fazla çalışma alacağının tanıkla ispatı söz konusu olabileceğinden, dinlenmeyen davacı tanıkları davacı talebine göre puantaj kayıtlarının baskı ile imzalatılıp imzalatılmadığı hususunda dinlenmeli, sonucuna göre fazla çalışma alacağının bulunup bulunmadığı ve buna bağlı olarak kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı hususunda bir karar verilmelidir. Bu yapılmadan davacının iddia ve hukuki dinlenilme hakkı kısıtlanarak eksik inceleme ile hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan ilk derece mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden bölge adliye mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2016/10493, Karar No: 2018/9573, Tarih: 27.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/10493 E.  ,  2018/9573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, sorgusunda bildirdiği bilinen son adresine tebliğe çıkartıldığı, tebliğ edilmemesi üzerine aynı adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ yapılmak suretiyle hükmün kesinleştirildiği anlaşılmış ise de; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2 maddesine göre bilinen son adreste tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bunun da bulunmaması halinde, kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese belirtilen Kanun'un 35. maddesine göre tebligat yapılması, daha önce kendisine tebligat yapılan adresin de olmaması halinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması halinde ilanen tebligat yapılması gerektiği gözetilmeden; sanığın yokluğunda verilen mahkûmiyet hükmünün, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edilen adresinin, tebliğ tarihinde MERNİS adresi olarak kayıtlı olması nedeniyle aynı Kanun'un 21/2. maddesi yerine 35. maddesine göre yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu, sanığın öğrenme üzerine 08/03/2016 tarihli temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa uygun şekilde nitelikleri belirlenmiş, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebep ve ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1275, Karar No: 2019/2204, Tarih: 27.03.2019

**16. Hukuk Dairesi         2019/1275 E.  ,  2019/2204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında .... Mahallesi çalışma alanında bulunan temyize konu 1073 ada 64 parsel sayılı 189.00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz malik hanesi açık olarak tespit edilmiştir. Davacı Vakıf vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulü ile çekişmeli taşınmazın davacı Vakıf adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.03.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7347, Karar No: 2019/9658, Tarih: 09.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/7347 E.  ,  2019/9658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında; 158/1-f-son, 62, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı Kararı gereğince; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1-b bendinde yer alan, “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasî hakları kullanmaktan...” ibaresinin bazı durumlarda Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptal edildiği, söz konusu iptal kararının da, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak ve hükümde TCK'nın 53. maddesi uygulanırken, “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasî hakları kullanmaktan...” yoksun bırakma kararının verilmiş olması nedeniyle, lehe olan söz konusu iptal kararı nedeniyle değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunsa da, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın hesap sahibi yerine sahte imza atılarak düzenlenmiş suça konu boş çek yapraklarını bir şekilde temin ederek çeklerin arkasına kendi ismini yazıp imzasını atıp ciroladığı ve ikrazatçılık yapan katılan ...'a verip kendisine paranın teslimin sağlamak suretiyle üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanık savunması, katılan ve müşteki beyanı, tanık ifadeleri, bilirkişi raporları ve dosya kapsamından; sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin sübuta ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 09.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16311, Karar No: 2014/2178, Tarih: 13.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/16311 E.  ,  2014/2178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BİGADİÇ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2012/300-2013/97

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; davacının asli görevli olarak Bigadiç Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğü görevini yürüttüğü sırada Bigadiç İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü görevini de 15/09/2006-02/01/2008 ile 15/02/2010-30/01/2011 tarihleri arasında vekil olarak yürüttüğünü, müvekkilinin görev yaptığı makamın ek ders ücretlerini alması gerektiğini, ancak İl Eğitim Denetmenleri tarafından düzenlenen soruşturma raporuna istinaden, davacının asli görevinin ek ders ücretlerini aldığı, bunun usulsüz ve mevzuata aykırı olduğu gerekçesiyle 7.537,73 TL ek ders ücreti ile 2.355,49 TL işlemiş yasal faizi olmak üzere toplam 9.893,22 TL'nin ödenmesinin davalı kurum tarafından talep edildiğini, işlemin iptali için İdare Mahkemesine açtığı davanın, idari işlemin idari davaya konu olacak kesin ve yürütülmesi gerekli işlem niteliğinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiğini, müvekkilinin davalı idareye 9.893,22TL borçlu olmadığının tespiti ile müvekkilinin ödenmesi gerekmediği halde yersiz olarak ödenen 1.648,86TL ek ders ücretinin müvekkiline geri ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabında; davacıya fazla ödendiği iddia edilen ek ders ücretlerine dayanak ödeme işlemlerinde davacının İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü görevi nedeniyle harcama yetkilisi ve Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğü görevi nedeniyle de puantaj düzenleme yetkilisi olarak imzasının bulunduğunu, davacının ek ders puantajı, bordro hazırlanması, ödeme emri çıkarılması aşamalarında kurum amiri olarak denetim ve takip görevinin bulunduğunu, davacının ek ders ödemeleri için soruşturma geçirdiğini ve davacıya fazla ödendiği iddia edilen ek ders ücretlerine dayanak ödeme işlemlerinin Balıkesir Valiliği İl Milli Eğitim Müdürlüğü Denetmenleri tarafından düzenlenen soruşturma raporunda kamu zararlarının tahsiline ilişkin usul ve esaslar hakkındaki yönetmelik gereğince 18 saatten fazla ek ders aldığı için davacı hakkında yasal işlem yapıldığını, belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacının vekaleten yürüttüğü İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü görevi nedeniyle herhangi bir ek ders ücreti veya maddi bir makam getirisinden faydalanmadığı, her iki görevi birden yürüttüğü süre içerisinde sadece asli görevi olan Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğünün sağladığı özlük haklardan faydalandığı, uygulamadaki tereddütleri de gidermek maksadıyla alınan 29/05/2012 tarih 2012/1 Karar sayılı Kamu Görevlileri Hakem Kurulu Kararının geçici görevlendirilen yöneticilerin ek ders ücreti bakımından daha yüksek olandan yararlandırılacağına ilişkin 27. maddesinin düzenlendiği gerekçesiyle davanın kabülüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İl Eğitim Denetmenleri tarafından düzenlenen 02.03.2012 tarihli soruşturma raporunda, Bigadiç Halk Eğitim Merkezi Müdürü ve İlçe Milli Eğitim Müdür vekili davacının Milli Eğitim Bakanlığı Yönetici ve Öğretmenlerinin Ek Ders Saatlerine İlişkin Esasların ilk yayınlandıkları haldeki 21.maddesinde ve değişiklik sonundaki 16/2.maddesine göre davacının vekil olarak yürüttüğü görevden ek ders ücreti alabileceği, ayrıca asli görevi için öngörülen ek ders ücretinin ödenmeyeceği, bu nedenle davacıya asli görevi nedeniyle 30 saatlik ek ders ücreti üzerinden yapılan ödemenin usulsüz olduğu belirtilmiştir. Diğer yandan, 29/05/2012 tarih 2012/1 Karar sayılı Kamu Görevlileri Hakem Kurulu Kararının 27.maddesinde geçici görevlendirilen yöneticilerin ek ders ücreti bakımından daha yüksek olandan yararlandırılacağına ilişkin düzenleme yapılmış ise de, bu düzenlemenin 01.07.2012 tarihinden itibaren geçerli olacağı, dolayısıyla davaya konu dönemleri kapsamadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece; eğitim denetmeni, okul idarecisi ve Sayıştay Uzmanından oluşacak 3 kişilik bilirkişi kurulundan, uyuşmazlık hakkında uygulamayı ve somut olayı tam olarak yansıtan, Yargıtay denetimine elverişli rapor alınıp, hasıl olacak sonuç dairesinde hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.