muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/186, Karar No: 2022/3847, Tarih: 17.03.2022

4. Milli Eğitim Temel Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre, örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ve hizmet içi yetiştirme kurs, seminer ve konferanslarında uzman ve usta öğreticiler de geçici veya sürekli olarak görevlendirilebilir. Öğretim tür ve seviyelerine göre uzman ve usta öğreticilerin seçimlerinde aranacak şartlar, görev ve yetkileri, yönetmeliklerle tespit edilir. Bu yasal düzenleme uyarınca çıkarılan Yönetmeliğin 5. maddesi, “Uzman ve usta öğreticiler aşağıdaki şekillerde görevlendirilirler:

1-Geçici personel olarak: Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile değiştirilen 4. maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

2-Ek ders görevi verilmek yoluyla: 4. maddede belirtilen esaslara göre ek ders görevi verilmesi yoluyla görevlendirilecek uzman ve usta öğreticilere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 89. maddesi uyarınca 02.12.1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan ... Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebilir . ” ; aynı Yönetmeliğin 8. maddesi, “geçici sözleşmeli olarak görevlendirilen uzman ve usta öğreticilerin haftalık çalışma süresi 40 saattir”; aynı yönetmeliğin 9. maddesi ise, “uzman ve usta öğreticilerin günlük çalışma süresi en fazla 8 saattir. Kurum müdürü, cumartesi, pazar günleri de dahil olmak üzere, uzman ve usta öğreticilere günün 08.00-23.00 saatleri arasında görev verebilir.” hükümlerini içermektedir.

5. Her şeyden önce davacının çalışması, 4757 sayılı İş Kanunu mevzuatı kapsamında çalışmamış ve bu nedenle gerek bu kanun ve gerekse 1475 sayılı daha önceki İş Kanunu kapsamında değerlendirilmez ise de çalışanlar için çalışmanın kısmi ya da tam süreli olduğundan bir ayrıma gidilmemelidir.

6. Kaldı ki 657 sayılı kanunun 89 ve 1739 sayılı kanunun 47. Maddesindeki kısmi çalışma, geçici görevli usta öğreticiler içindir. Davacının 1991-2010 yılları arası çalışmasında geçici bir çalışmadan söz edilemez. Dosyada sözleşmeler olmadığı gibi davacının günde ara dinlenme hariç en az 6 saat derse girdiği sabittir. Örneğin 2008/8 dönem sonrası aynı saatler olmasına rağmen tam bildirim vardır. Ondan önce de aylık ders saatleri 120 saatin üzerindedir. Burada davacı 45 saat esasına tabi değildir. Ders saati ile çalışma esasına tabidir. Ders saatleri arası çalışmadan sayılan ara dinlenmeler ve tatil günleri de çalışma da sayılması gerektiğinden, davacının tüm mesaisini davalıya ait işyerinde geçirdiği ve tam çalıştığının kabulü gerekir. Kaldı ki tanıklar da açıkça davacının tıpkı kendileri gibi tam zamanlı çalıştığını, davacının pozisyonunda çalışan usta öğreticilerin ve davacının tüm mesailerini bu işe harcadıklarını, başka bir işe zaman ayırmadıklarını beyan etmiştir.

7. Sonuç olarak davacının işe giriş ve çıkış saatleri arasında tam süreli olarak çalıştığının kabulü dosya içeriğine uygun olduğundan kararın bu gerekçe ile bozulması gerekir. Açıklanan nedenlerle çoğunluğu kısmi çalışma kabul eden bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2016/4542, Karar No: 2019/32, Tarih: 14.01.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/4542 E.  ,  2019/32 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonucunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 25.04.2012 tarihinde, davalıların sürücüsü ve işleteni oldukları otobüste yolcu olan müvekkilinin otobüsten inerken sürücünün aracı hareket ettirmesi nedeniyle düşerek yaralandığını, dört ameliyat geçirdiğini, sağ ayağında 4, sol ayağında 1 parmağının kesildiğini belirterek 40.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 12.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm, davacı vekili ile davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle, oluşa uygun olarak

düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, karar vermek gerekmiştir.

2-Dava; trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı TBK. md. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacı lehine takdir olunan manevi tazminatın az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, davanın davalılar ... ve ... Genel Müdürlüğü yönünden aynı hukuki sebeple reddedildiği gözetilerek, bu davalılar yararına manevi tazminat talepleri yönünden tek bir vekalet ücreti verilmesi

gerekirken ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 614,72 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ... Genel Müdürlüğü'nden alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 14/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/174, Karar No: 2015/3792, Tarih: 07.04.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/174 E.  ,  2015/3792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.02.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil ile tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 26.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 07.04.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av. ... ile karşı taraftan davalı ... vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, davacı tüketici harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.04.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15470, Karar No: 2014/8866, Tarih: 17.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/15470 E.  ,  2014/8866 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi

Tarihi :25.04.2013

No :2005/886-2013/374

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili, 19.11.2000 tarihinde iş kazası sonucu sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirler, ödenen geçici işgöremezlik ödeneği ve yapılan tedavi giderleri nedeniyle oluşan kurum zararının, 506 sayılı Yasanın 9.,10.,26. ve 87. maddeleri uyarınca rücuan tahsili istemiş, mahkemece, geçici işgöremezlik ödeneği ve yapılan tedavi gideri yönünden davanın kabulüne, bağlanan gelir yönünden istemin reddine karar verilmiştir.

İncelenen dosyada; sigortalı tarafından işveren aleyhine açılan Kartal 2. İş Mahkemesinin 2004/523 E. sayılı dosyasında 19.11.2000 tarihinde geçirdiği iş kazasına ilişkin olarak, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 22.01.2008 tarihli raporunda ve 21.07.2008 tarihli Adli Tıp Raporunda, sigortalı Ö.. Ö..’in sürekli iş göremezlik oranının (0) olarak belirlendiği ancak mahkemece, sürekli iş göremezlik oranının baştan itibaren mi % 0 (sıfır), yoksa alınan rapor tarihleri itibariyle mi % 0 (sıfır) olduğunun araştırılmadığı anlaşılmıştır.

Şu durumda mahkemece; sigortalı Ö.. Ö.’in sürekli iş göremezlik oranının iyileşme sonucu sonradan mı yoksa baştan itibaren mi % 0 (sıfır) olduğu araştırılmalı, şayet iyileşme sonucu sonradan sürekli iş göremezlik % 0 olmuş ise, gelire girme tarihi ile sürekli iş göremezlik oranın % 0 'a düşmesi tarihine kadarki sürede yapılan fiili ödeme belirlenerek (kurumdan sorularak yada davacı kurum vekilinin sunduğu bilgisayar çıktısı şeklindeki belgelerden belirlenerek) sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25336, Karar No: 2023/9430, Tarih: 21.03.2023

**6. Ceza Dairesi         2021/25336 E.  ,  2023/9430 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin yerinde olduğu, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Nazilli Cumhuriyet Başsavcılığının 19.03.2012 tarihli ve 2011/5110 soruşturma sayılı iddianamesi ile; sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (h) bentleri, 53 üncü maddesi ve 58 maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.03.2013 tarihli ve 2012/100 Esas, 2013/126 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5271 sayılı Kanun' un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

3. Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.03.2013 tarihli ve 2012/100 Esas, 2013/126 Karar sayılı kararının o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 13.02.2018 tarihli ve 2014/5027 Esas, 2018/968 Karar sayılı kararı ile;

3. Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.03.2013 tarihli ve 2012/100 Esas, 2013/126 Karar sayılı kararının o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 13.02.2018 tarihli ve 2014/5027 Esas, 2018/968 Karar sayılı kararı ile;

" 1- Olay günü gece saat 01.30 kadar ... restorantta eğlenen mağdur önce 175 TL hesap ödedikten sonra iki bira daha içtiği karşılığında 50 TL hesap geldiği, 20 TL nakit ödediği kalan 30 TL' nin ise oğlu M.Ç.'a ait Denizbank kredi kartından çekilmesini istediği, ancak pos makinesinin bozuk olduğunu belirtilip mağdurun, restorantta garson olarak çalışan sanık H. ile birlikte o sırada müşteri olarak bulunan sanık ...' in kullanımındaki araç ile şehir merkezine gidip para çekmesi istendiği, yolda seyir halinde iken trafik ekiplerince yapılan kontrolde sanık ...' in alkollü olması nedeniyle 805 TL trafik idari para cezası kesildiği, bu sırada mağdurun aracından inip yaya olarak evine giderken sanıkların arkasından gelip mağduru yakaladığı, sanık ...' in “Senin yüzünden 850 TL ceza yedim, bu parayı sen ödeyeceksin” dediği, mağdurun kabul etmemesi üzerine mağdurun dudağına doğru tokatla vurup elinde bulunan kredi kartını alıp zorla şifresini öğrendiği, sanıkların mağduru restoranta bıraktıktan sonra şehir merkezine gittikleri, sanık ... araç içerisinde beklerken sanık H. nin ATM' den dört kez olmak üzere toplam 190 TL parayı çektiği, sanıkların restorantta beklemekte olan mağdurun yanına gelip 170 TL çektiklerini, daha trafik cezasının bedeli olan 680 TL daha kaldığını bunu ödeyinceye kadar nüfus cüzdanın kendilerinde kalacağını belirtip mağdurun nüfus cüzdanı aldıktan sonra mağduru restoranttan gönderdiklerinin, mağdurun aşamalardaki tutarlı beyanları, kredi kart ektresi, kamera görüntüleri, adli muayene raporu, sanıkların tevilli ikrarları ile anlaşıldığından, sanıklar ..., H. E. hakkında yağma suçundan mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile kanıtların takdirinde ve vasıflandırmada yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan yoksunluğun 5237 sayılı TCY.nın 53/3. maddesi uyarınca yalnızca kendi alt soyundaki kişiler bakımından koşullu salıverilmeyle sona ereceği gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın aynı Yasanın 53/1-c maddesinde yazılı haklardan koşullu salıverilmesine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi ve 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması, "

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Nazilli Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.12.2018 tarihli ve 2018/90 Esas, 2018/340 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c), (h) bentleri, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 63 üncü maddesi uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsubuna karar verilmiştir.

5. Nazilli Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.12.2018 tarihli ve 2018/90 Esas, 2018/340 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.02.2021 tarihli ve 2019/996 Esas, 2021/1941 Karar sayılı kararı ile;

"Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Mağdur ...'ın 31.10.2018 tarihli dilekçesinde, bütün zararlarının sanık H. E. tarafından karşılandığı belirttiği ve sanık ...’ın zararın karşılanmasına yönelik bir karşı duruşunun bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nin 168/3. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-) T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

6. Nazilli Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.06.2021 tarihli ve 2021/22 Esas, 2021/188 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanun' un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c), (h) bentleri, 168 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1.Yağma suçunun temel unsurlarının oluşmadığına,

2. Mağdurun aşamalardaki çelişkili beyanları dışında somut, yeterli delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiğine,

B.Vesaire

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1.Yağma suçunun temel unsurlarının oluşmadığına,

2. Mağdurun aşamalardaki çelişkili beyanları dışında somut, yeterli delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiğine,

B.Vesaire

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü gece saat 01.30 kadar Yaren restaurantta eğlenen mağdur önce 175,00 TL hesap ödedikten sonra iki bira daha içtiği karşılığında 50,00 TL hesap geldiği, 20,00 TL nakit ödediği kalan 30,00 TL'nin ise oğlu M.Ç.'ye ait Denizbank kredi kartından çekilmesini istediği, ancak pos makinesinin bozuk olduğunu belirtilip mağdurun, restaurantta garson olarak çalışan temyiz dışı sanık H.E. ile birlikte o sırada müşteri olarak bulunan sanık ...'ın kullanımındaki araç ile şehir merkezine gidip para çekmesi istendiği, yolda seyir halinde iken trafik ekiplerince yapılan kontrolde sanık ...'in alkollü olması nedeniyle 805,00 TL trafik idari para cezası kesildiği, bu sırada mağdurun aracından inip yaya olarak evine giderken sanıkların arkasından gelip mağduru yakaladığı, sanık ...'in“Senin yüzünden 850,00 TL ceza yedim, bu parayı sen ödeyeceksin” dediği, mağdurun kabul etmemesi üzerine mağdurun dudağına doğru tokatla vurup elinde bulunan kredi kartını alıp zorla şifresini öğrendiği, sanıkların mağduru restauranta bıraktıktan sonra şehir merkezine gittikleri, sanık ... araç içerisinde beklerken temyiz dışı sanık H.E.'nin ATM'den dört kez olmak üzere toplam 190,00 TL parayı çektiği, sanıkların restaurantta beklemekte olan mağdurun yanına gelip 170,00 TL çektiklerini, daha trafik cezasının bedeli olan 680,00 TL daha kaldığını bunu ödeyinceye kadar nüfus cüzdanın kendilerinde kalacağını belirtip mağdurun nüfus cüzdanı aldıktan sonra mağduru restauranttan gönderdikleri anlaşılmıştır.

2. Nazilli Devlet Hastanesinin 25.07.2011 tarihli Doktor C.A. tarafından düzenlenen adli muayene raporuna göre mağdurun alt dudak sağ alt kenarında 0,3x0,3 cm yüzelsel sıyrık alan mevcut olduğunu ilişkin dosya içerisinde mevcut rapor uyarınca anılan doktorun 25.10.2011 tarihinde Nazilli Cumhuriyet Başsavcılığınca alınan beyanında anılan yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğunu belirttiği beyanı dosya içerisinde bulunduğu görülmüştür.

3. Nazilli Garanti Bankası'nın banka ATM'sinden para çekildiğine ilişkin kamera kayıtları dosya içerisinde mevcuttur.

4. Mağdurun oğlu M.Ç.'ye ait Denizbank kredi kartından olay günü 100,00 TL, 50,00 TL, 20,00 TL, 20,00 TL olmak üzere toplam 190,00 TL para çekildiğine ilişkin kredi kart ekstresi dosyada içerisine aldığı görülmüştür.

5. Sanığa 805,00 TL trafik cezası kesildiğine ilişkin makbuz dosya içerisinde yer almaktadır.

6. Mağdurun aşamalardaki özde değişmeyen tutarlı beyanlarda bulunduğu görülmüştür.

7. Sanığın üzerine atılı suçlamayı tevil yoluyla ikrar ettiği belirlenmiştir.