muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4847, Karar No: 2023/1785, Tarih: 23.05.2023

Biçimindeki gerekçe ile sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir.

2. Adli Tıp Kurumu ... 1. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 15.04.2015 tarih ve 2015/33204-1710 sayılı raporunda;

''...,

1-Tıbbi belgelerde intoksikasyon bulguları tarif edilmediği dikkate alındığında kişinin zehirlenerek öldüğünün tıbbi delilleri bulunmadığı,

2-Adli dosyada ve kayıtlı tıbbi belgelerde; 17.10.2013 tarihinde ... dışı trafik kazası sonucu bayin kanaması, pelvik kemik, kalça kemiği kırıkları geliştiği, .Eğitim ve Araştırma Hastanesine kaldırıldığı, burada yoğun bakım ünitesinde beyin ödemi, kot, kalça ve pelvik kemik kırıkları ile takip ve tedavisi sürerken 07.01.2014 tarihinde .Üniversitesi Hastanesi yoğun bakım ünitesine sevk edildiği, 13.01.2014 tarihinde gelişen hidrosefali tablosuna nöroşirurji ekibi tarafından şant takıldığı, takiplerinde genel durum kötü olduğu, idrar çıkımında azalma, kreatin yüksekliği ile tekrar 21.02.2014 tarihinde . Eğitim ve Araştırma Hastanesine sevk edildiği, burada tedavisi devam ederlen 24.02.2014 tarihinde hipotansiyon ve bradikardi sonucu arrest geliştiği, yapılan müdahalelere rağmen kurtarılamadığı, verilen defin ruhsatı ile . ilçesine defnedildiği, her ne kadar zamanında otopsi yapılarak dokularda ayrıntılı makroskobik, mikroskobik, histopatolojik ve toksikolojik inceleme yapılmamış olmakla birlikte; adli ve tıbbi belgeler, ifadeler, mernis ölüm tutanağı bir bütün olarak değerlendirildiğinde kişinin ölümünün genel beden travmasına bağlı kot kırığı, kalça kemik kırığı, pelvik kemik kırıkları ile birlikte beyin kanaması ve uzun süreli yatışa bağlı gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğu,

3-17.10.2013 tarihinde maruz kaldığı ... dışı trafik kazasına bağlı meydana gelen yaralanması sonucu yatalak kaldığı ve iyileşemeden 24.02.2014 tarihinde öldüğü dikkate alındığında kişinin maruz kaldığı yaralanma ile ölümü arasında illiyet bağı bulunduğu oy birliği ile mütalaa olunur.''

Görüşü bildirilmiştir.

3. Sanık kolluk huzurunda, saat 23:30 sıralarında, Güzide hanım sokak üzerinden virajı döndüğünde aniden yolun ortasına adamın birinin fırladığını, frene bastı ise de kazayı önleyemediğini, yolun karanlık olduğunu, kazadan sonra hemen inerek yaralıyı kontrol ettiğini ve ambulansı çağırdığını beyan ederken, mahkeme huzurunda alınan savunmasında, sola dönerken ölenin yolun ortasında olduğunu fark etmediğini, yolun karanlık olduğunu ileri sürmüştür.

4. Kolluk görevlilerince tutulan olay tarihli, olay yeri görgü tutanağında, olay yerinde kazaya ilişkin herhangi bir emarenin bulunmadığı hususuna yer verilmiştir.

5. Yargılama aşamasında keşif üzerine trafik kusur uzmanı bilirkişisi tarafından tanzim edilen 19.10.2015 tarihli raporda, sanığın aracın hızını gerekli şartlara uygun olarak ayarlamak ve öngörülebilir, önlenebilir tehlikeye karşı dikkatli bir sürücünün göstermesi gereken uyanıklık ve özeni göstermek kurallarına aykırı davranışlarıyla tali kusuruyla neticeye sebep olduğuna değinilmiştir.

5. Yargılama aşamasında keşif üzerine trafik kusur uzmanı bilirkişisi tarafından tanzim edilen 19.10.2015 tarihli raporda, sanığın aracın hızını gerekli şartlara uygun olarak ayarlamak ve öngörülebilir, önlenebilir tehlikeye karşı dikkatli bir sürücünün göstermesi gereken uyanıklık ve özeni göstermek kurallarına aykırı davranışlarıyla tali kusuruyla neticeye sebep olduğuna değinilmiştir.

6. Yargılama aşamasında, Adli Tıp Kurumu ... Trafik İhtisas Dairesi 24.11.2015 tarihli raporunda, sanığın idaresindeki minibüsü ile mahal şartlarını dikkate alıp kontrollü ve tedbirli bir şekilde seyretmeyip, görüş alanını yeterince kontrol etmeksizin sola dönüş yaptığı olayda ölenle eş değer kusurlu olarak sonuca neden olduğu saptanmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın idaresindeki minibüsle, meskun mahalde, gece vakti, aydınlatmanın bulunduğu, tek yönlü parke kaplı sokakta ilerlerken, dört yönlü kontrolsüz kavşağa geldiğinde, kontrolsüzce sola dönüş yaptığı sırada, gidiş yönüne göre sağdan sola doğru 4,90 metrelik yolun 2 metresini geçmiş 1950 doğumlu yayaya çarpmasıyla, sanığın ölenle eş değer kusurlu olarak bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği olaya ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 9.Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2016 tarihli ve 2014/357 Esas, 2016/4 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13479, Karar No: 2011/20353, Tarih: 07.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/13479 E.  ,  2011/20353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın TEDAŞ yönünden reddine, ... yönünden kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... Genel Müdürlüğü vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31051, Karar No: 2020/15600, Tarih: 16.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/31051 E.  ,  2020/15600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 28/06/2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 01/10/2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 152/1-a, 125/1-3-a, 31/3. maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/3-4. maddeleri uyarınca hesaplanan 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 18/01/2010 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 16/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5057, Karar No: 2014/13412, Tarih: 27.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/5057 E.  ,  2014/13412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kötü muamele

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7168, Karar No: 2019/5715, Tarih: 12.03.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/7168 E.  ,  2019/5715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti :

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacının, davalı ...’nin asıl işveren olarak sorumlu olduğu ve diğer davalı ... Şirketinin alt işveren olarak işlettiği işyerinde Haziran 2006’dan 06/07/2014 tarihinde kadar temizlik işçisi olarak çalıştığını, hiçbir sebep gösterilmeden işten çıkarıldığını, davacının kimi zaman 08:00-17:00 saatleri arasında, kimi zaman ise üçlü vardiya ile çalıştığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesine talep etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti :

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, müvekkili idarenin asıl işveren olmayıp ihale makamı olduğunu, bu nedenle taraflarına husumet yöneltilemeyeceğini, davacı ile aralarında imzalanan hizmet akdinin bulunmadığını, çalışma saatlerinin haftalık 45 saat olduğunu ve asgari ücret ödendiğini, resmi tatillerde yaptığı çalışmaların karşılığının da ödendiğini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... Şirketi vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının belirli süreli hizmet akdi ile davalı şirketin işçisi olarak belirli bir süre çalıştığını, istifa dilekçesi vermek suretiyle işten ayrıldığını, dilekçesinde tüm alacaklarını aldığını beyan ettiğini, davanın haksız ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu, müvekkili şirketin önceki işverenlerle yapılan çalışmadan sorumlu olmadığını belirtmiş davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne kara verilmiştir.

Temyiz :

Kararı davacı vekili ve davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Gerekçe

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından uyuşmazlık söz konusudur.

Temyiz :

Kararı davacı vekili ve davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Gerekçe

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Somut olayda, davacının davalı şirket nezdindeki çalışması, 06.07.2104 tarihinde sonlandırılmış, İşten Ayrılış Bildirgesinde 03 (işçinin istifası) çıkış koduna yer verilmiştir. Hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde, davacının bu tarihten sonra kısa bir süre içinde 14.07.2014 tarihinde başka bir şirkette işe giriş kaydının yapıldığı görülmektedir. Her ne kadar mahkemece bu işyerinin davalı ...’ne ait ... ... ... Terminal işletmeciliği olduğundan bahisle sözleşmenin feshedilmediğine karar verilerek kıdem ve ihbar tazminatı talepleri reddedilmiş ise de işyeri bu kabuül dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Mahkemece işyeri devrinin gerçekleşip gerçekleşmediği olgusu yeterince araştırılmadan, yeni işveren şirketin davalı idare ile aralarında akdi veya kanuni ne tür bir hukuki ilişkinin olduğu irdelenmeden işyeri devri gerekçesi ile sözleşmenin feshedilmediğinin kabul edilmesi isabetli değildir. Mahkemece yapılacak iş davacının yeni çalıştığı işyerinin tespit edilip bu çalışmaya esas hizmet alım sözleşmeleri de getirtilerek, işyeri devrinin gerçekleşip gerçekleşmediğinin ve bu bağlamda davacının hizmet sözleşmesinin tazminat ödeme sorumluluğunu gerektirmeyecek şekilde devam edip etmediğinin, her türlü şüpheden uzak ve tereddüte mahal vermeyecek şekilde belirlenmesidir. Eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık konusu da davacı tarafından verilen istifa dilekçesinin geçerliği noktasındadır.

Davacı, dosya içerisinde yer alan 06.07.2014 tarihli dilekçesinde, şahsi gerekçelerle ve kendi istek ve rızası ile işten ayrıldığını belirterek istifa ettiğini belirtmiş olmasına rağmen yargılama aşamasında davacının sözkonusu istifaya karşı beyanları alınmadan karar verilmiştir. Dosyada mevcut dilekçenin gerçek istifa iradesini yansıtıp yansıtmadığının belirlenmesi için davacı asil çağrılarak istifa dilekçesine karşı beyanlarının alınması gerekirken bu konuda herhangi bir araştırma yapılamadan karar verilmesi hatalıdır. Mahkemece davacı asilin el yazılı istifa beyanını içeren dilekçesine karşı beyanı alınmalı ve oluşacak neticeye göre karar verilmelidir.

4-Kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağı feshe bağlı alacaklardan olup, ancak sözleşmenin feshedilmesi halinde muaccel olurlar. Kabule göre, Mahkemece işyeri devri nedeni ile hizmet sözleşmesinin sona ermediği kabul edilerek, kıdem ve ihbar tazminatı talepleri reddedilmiş ise de yine feshe bağlı alacak kalemi olan yıllık izin ücreti alacağının çelişkili bir şekilde kabul edilmesi de hatalı olup, bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililerine iadesine, 12.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8654, Karar No: 2023/1433, Tarih: 15.05.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/8654 E.  ,  2023/1433 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 07.11.2022

SAYISI : 2022/2412 E., 2022/2054 K.

DAVA TARİHİ : 24.12.2021

KARAR : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 1. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2021/569 E., 2022/395 K.

Taraflar arasındaki hakem kurulu kararına itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine, Tüketici Hakem Heyetinin 09.11.2021 tarihli kararının onanmasına dair kesin şekilde karar verilmiştir.

Davacının tavzih talebi üzerine ilk derece mahkemesince davacı vekilinin tavzih talebinin reddine dair ek karar verilmiştir.

Tavzih talebinin reddine ilişkin kurulan ek kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf dilekçesinin kesin karara karşı verilmiş olması sebebiyle davacının ek karara yönelik istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 07.11.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin kesin karara karşı verilmiş olması sebebiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyize konu kararın kesin olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 07.11.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 70 inci maddesinin 5 inci fıkrasında, tüketici hakem heyeti kararlarına karşı itiraz üzerine verilen tüketici mahkemesi kararları kesin niteliktedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 07.11.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2913, Karar No: 2015/16458, Tarih: 14.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/2913 E.  ,  2015/16458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2014

NUMARASI : 2009/699-2014/781

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, meslek hastalığı sonucu meydana geldiği iddiasına dayalı sigortalıda oluşan sürekli iş göremezlik nedeniyle sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve evraklardan; müteveffa davacı Y.. A..'nın davalı şirkette 26/08/2002 – 30/10/2007 tarihleri arasında çalıştığı, bu dönemin bir kısmında iş yerinde elek bölümünde görev yaptığı, iş aktinin feshinden sonra davacıya 11.02.2008 tarihinde “Diffüz Büyük B Hücreli Lenfoma” kanseri teşhisi konulduğu, davacının yargılama sırasında 21/08/2010 tarihinde vefat ettiği, Kocatepe Sağlık ve Sosyal Güvenlik Merkezi'nin 31/05/2013 tarihli raporunda “Sağlığında meslek hastalığı tespit edilmeyen sigortalılar hakkında ölümünden sonra meslek hastalığı tespit edilebileceği ve meslek hastalığı sonucu sürekli işgöremezlik geliri bağlanabileceği ayrıca meslek hastalığı sonucu ölüp ölmediğinin belirlenebileceğini gösteren hükmün, 5510 sayılı Kanun, ilgili Yönetmelik ve 2011/49 sayılı Genelgede mevcut olmadığından, adı geçen hakkında meslek hastalığı yönünden değerlendirme yapılamayacağına karar verildiği” Yüksek Sağlık Kurulu'nun 05/12/2013 tarihli yazısında da Kurum Sağlık Kurulunca verilen karar bulunmadığından dosyanın değerlendirmeye alınmadığı belirtilmiştir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 95. maddesidir. Anılan maddeye göre, "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usul ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usulüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usulüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de; diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu giderek Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Yapılacak iş, davaya konu olay ile ilgili, tüm tedavi evraklarının film, grafik dahil toplanarak bir kere de Adli Tıp Kurumundan ve raporlar arasında çelişki oluşması halinde Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 14/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.