muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1306, Karar No: 2023/4594, Tarih: 04.09.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebepleriyle kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında bağıtlanan satım sözleşmesine göre davalı tarafından, taşınmazın yapı kullanım ruhsatının taahhüt edilen süreden 5 ay gecikmeli olarak alınmasından kaynaklanan cezai şart istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Kanun'un 179 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin birinci alt bendi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacı vekili, iki adet bağımsız bölümün satışına ilişkin 23.11.2015 tarihli "Gayrimenkul Alım Satım Sözleşmesi"nin akdedildiğini, ancak bu sözleşmenin (C) maddesinin 12 nci bendinde zikredilen "iskan alınması satışın yapılma tarihinden itibaren en geç 5 ay içinde satıcı tarafından sağlanacaktır." hükmüne aykırı davranıldığını, satış işleminin 02.12.2015 tarihinde kat irtifak tapu senedinin verilmesiyle tamamlandığını ancak yapı kullanma izin belgesinin taahhüt edilenden 5 ay gecikmeli şekilde 14.10.2016 tarihinde verildiğini, bu nedenle aynı Sözleşmenin (F) maddesine göre toplamda 500.00,00 TL gecikme cezasının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan esastan reddine karar verilmiştir.

Ne var ki davacının dayandığı 23.11.2015 tarihli "Gayrimenkul Alım Satım Sözleşmesi" adi yazılı şekilde düzenlenmiştir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 237 inci maddesi, “Taşınmaz satışının geçerli olabilmesi için sözleşmenin resmi şekilde düzenlenmesi şarttır…” şeklindedir. Anılan hüküm bir geçerlilik şartıdır. Bu maddede öngörülen şekle uyulmadan yapılan sözleşmeler hüküm doğurmaz. Bu nedenle tapulu taşınmazların harici satış yoluyla devri mümkün değildir.

Dolayısıyla düzenlenme anında resmi şekilde yapılmamış olan taşınmaz satışına ilişkin sözleşme geçerli kabul edilemez.

Dolayısıyla düzenlenme anında resmi şekilde yapılmamış olan taşınmaz satışına ilişkin sözleşme geçerli kabul edilemez.

Davaya konu uyuşmazlığa neden olan 23.11.2015 tarihli satış sözleşmesi, resmi şekilde yapılmadığı için geçerli kabul edilemez. Böyle bir sözleşmede, taraflar aldıklarını iade ile yükümlüdürler. Ayrıca, cezai şarta ilişkin hükümlerde geçerli olarak kabul edilemez. Öte yandan taşınmazın daha sonra tapuda resmi şekilde devrinin tamamlanmış olması da, geçersiz olan 23.11.2015 tarihli satış sözleşmesine ve sözleşmedeki cezai şart hükümlerine geçerlilik kazandırmaz.

Bunun yanında, tapuda resmi şekilde yapılan devir sırasında da, alıcı davacı tarafından tapu siciline 23.11.2015 tarihli adi şekilde yapılan sözleşmeye ilişkin bir ihtirazi kayıt da konulmadığından, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin bozma kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9072, Karar No: 2019/5894, Tarih: 08.05.2019

**13. Hukuk Dairesi         2017/9072 E.  ,  2019/5894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, marketten davalı tarafından üretilen paketli sosis aldığını, ürünü açtığında sosise temas eder şekilde kıl bulduğunu, davalının üretimde gerekli özeni gösterilmediğini, hijyen kurallarına uymadığını, yaşadığı bu olay nedeniyle bu ürünlere karşı olumsuz duygularının oluştuğunu, üzüldüğünü ve manevi zarara ugradığını ileri sürerek, 30.000,00 TL manevi tazminatın tahsili ile kararın ulusal bir gazetede yayınlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, üretimde gerekli özen ve hijyene her zaman dikkat ettiğini, davacının elindeki ürünün kendilerinin üretimi olup olmadığının belirli olmadığını ve ürüne dışarıdan müdahale edilmiş olabileceğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; davacı tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 10.9.2013 Tarih 2013/11214 Esas ve 2013/21062 Karar sayılı ilamı ile, davacının hükmün yayımlanması talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmediğinden bahisle bozulmuştur. Mahkemece bu sefer bozma ilamına uyularak, hükmün yayımlanmasına karar verilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, manevi tazminat ve hükmün ulusal bir gazetede yayımlanması talebi ile eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve hükmün yayımlanmasına karar verilmiştir. 6502 sayılı Tüketici'nin korunması hakkındaki Kanunun 73/7 maddesinde açıkça tüketicileri ilgilendiren davalarda davacının verilen kararın yayımlanmaını talep edebileceği düzenlenmiştir. Ne var ki, dava tarihi 30.01.2012 olup somut olayda 4077 sayılı Tüketici'nin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması icap etmektedir. 4077 sayılı Yasa'nın 23. maddesinin 5. fıkrasında ise “Gerekli hallerde tüketici mahkemeleri ihlalin tedbiren durdurulmasına karar verebilir. Tüketici Mahkemesince uygun görülen tedbir kararları, masrafı daha sonra haksız çıkan taraftan alınmak ve 29 uncu maddede düzenlenen esaslara göre bütçeye gelir kaydedilmek üzere, ülke düzeyinde yayınlanan gazetelerden birinde Basın İlan Kurumunca ve ayrıca varsa davanın açıldığı yerde yayınlanan mahalli bir gazetede derhal ilân edilir.Kanuna aykırı durumun ortadan kaldırılmasına yönelik Tüketici Mahkemesi kararları ise masrafı davalıdan alınmak üzere aynı yöntemle derhal ilân edilir.” hükmü düzenlenmiştir. Davacı Manevi tazminat isteminde bulunmuş olup, bu talep 4077 sayılı Yasa kapsamında yayımlanması mümkün kararlardan görünmemektedir. Hal böyle olunca, davacının bu talebi hakkında red kararı verilmesi gerekirken, kabulü usul ve yasaya aykırı olup, hükmün bu nedenle bozulması icap etmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17360, Karar No: 2017/8360, Tarih: 01.12.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/17360 E.  ,  2017/8360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Çekişmeli 171 ada 103 parsel sayılı taşınmazın tespitine esas K. evvel 948 tarih 1, 3, 4 sıra, Ağustos 1933 tarih 4, 5, 9 sıra, 15.05.1990 tarih 5, 7, 8 sıra, çekişmeli 171 ada 104 parsel sayılı taşınmazın tespitine esas 15.05.1990 tarih ve 5 sıra numaralı tapu kayıtlarının açıkta pay kalmayacak şekilde ve okunaklı olarak bilgisayara dökülmüş örneklerinin ilk oluştuğu günden itibaren tüm tedavüllerinin, varsa kroki ve haritalarının Mahalli Tapu Müdürlüğünden (eski yazı tapu kayıtlarının Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv Dairesi Başkanlığından) ayrı ayrı sorulup getirtilerek dosya içine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21773, Karar No: 2021/8182, Tarih: 05.10.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/21773 E.  ,  2021/8182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınıp, hükmedilen ceza miktarına göre vaki duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, duruşmasız yapılan değerlendirmede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 217. maddesinin birinci fıkrasında “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” ve aynı Kanunun 210. maddesinin birinci fıkrasında ise “Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez” hükümlerine yer verilmiş olup, bu kapsamda aynı zamanda olayın tek görgü tanığı konumunda bulunan mağdur ile aşamalarda beyanı alınmayan babası Duran’ın, maddi gerçeğin ortaya çıkarılması açısından temin edilerek ifadelerinin alınmasından sonra toplanacak delillere göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk ile müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/22445, Karar No: 2007/23419, Tarih: 13.12.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/22445 E.  ,  2007/23419 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ... ile davalı ... Elektrik A.Ş. V.S. aralarındaki tazminat davası hakkında Kartal 2. İş Mahkemesinden verilen 26.7.2007 gün ve 123-565 sayılı hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Nispi harca tabi davalarda, hükmü temyiz eden davalının ilam harcının 1/4'ünü peşin olarak yatırması gerekir (10.05.1965 gün ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı). Temyiz eden davalılardan Ar Enerji A.Ş.’nin peşin temyiz harcını eksik yatırdığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, davalılardan Ar Enerji A.Ş.’ye eksik harcı ikmal etmesi için H.U.M.K.'nun 434. maddesi uyarınca mehil verilmesi, süresi içinde harcın ikmal edildiği takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere geri gönderilmesi, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi için dosyanın mahalline, GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12217, Karar No: 2017/10525, Tarih: 12.09.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/12217 E.  ,  2017/10525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, dava konusu köy boşluğunda kalan taşınmazda...İ tarafından kamulaştırma işlemleri yapılacağını açıklayarak, Kamulaştırma Kanunu 19/son maddesi gereğince dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan muhdesatların vekil edeni tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, köy boşluklarının Hazineye ait olduğunu, davacı tarafından taşınmaza haksız el atıldığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuş, dahili davalı ... ile ihbarda bulunulan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü savunmada bulunmamışlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile, köy boşluğunda bulunan, ... bilirkişi ....n 09.09.2014 tarihli rapor ve krokisinde gösterilen ve 22/09/2014 tarihli inşaat mühendisi ....un raporunda belirtilen 80.15 m2'lik İki katlı ilave ev ile 29/09/2014 tarihli ziraat bilirkişi ....n raporunda belirtilen 1 adet dut ağacı niteliğindeki muhdesatın davacıya ait olduğunun tespitine,karar verilmiş, hüküm; davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tespit davası, kendine özgü davalardan olup dava sonucunda istihsal edilecek ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak da bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Bilindiği üzere, tespit davalarının görülebilmesi için güncel hukuki yararın bulunması(6100 s.lı HMK 106/2 m) ve dava sonuçlanıncaya kadar da güncelliğini kaybetmemesi gerekir. Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde, tespit davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı kabul edilmektedir. Hukuki yararın bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, hakim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmelidir(HMK 114/1-h, 115 m.)

Öğretide ve Yargıtay'ın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

Öğretide ve Yargıtay'ın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

26.05.2004 gün ve 5177 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 19. maddesine eklenen ek fıkra hükmünde "Başkası adına tapulu, sahipsiz ve/veya zilyedi tarafından iktisap edilmemiş yerin kamulaştırmasında binaların asgarî levazım bedeli, ağaçların ise 11. madde çerçevesinde takdir olunan bedeli zilyedine ödenir" denilmektedir. Bu hükümle başkası adına tapulu veya tapusuz bir taşınmazın kamulaştırılması halinde, taşınmazda malik olmayan ancak üzerindeki muhdesatı meydana getiren kişilere muhdesatın kamulaştırma bedelinin kendisine verilmesini sağlama amacıyla zilyetliği tespit davası açma hakkı tanınmıştır.

Somut olaya gelince; Mahkemece, köy boşluğunda bulunan muhdesatların kabulüne karar verildiği belirtilmiş ise de, uzman fen bilirkişi tarafından düzenlenen raporda muhdesatların üzerinde bulunduğu köy boşluğu niteliğindeki taşınmaz hakkında yapıldığı öne sürülen kamulaştırma ile ilgili kayıt ve belgelerle, kamulaştırma haritası getirtilip uygulanmamış, muhdesatların bulunduğu taşınmazın kamulaştırma sahası içinde kalıp kalmadığının belirlenmediği görülmüştür.

O halde Mahkemece, gerek görüldüğü takdirde mahallinde yeniden keşif yapılarak dava konusu muhdesatların yer aldığı tapusuz alandaki taşınmazın kamulaştırmaya konu olup olmadığının belirlenmesi, fen bilirkişi tarafından düzenlenen 09.09.2014 tarihli bilirkişi raporu ve krokisindeki muhdesatlar, kamulaştırma krokisi ile çakıştırılarak, muhdesatların bulunduğu bölümün kamulaştırılıp kamulaştrılmadığının tespit edilmesi ve bu hususları gösterir teknik bilirkişiye uygulama ve denetime elverişli basit kroki düzenlettirilmesi, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek elde edilecek sonuca göre dava konusu taşınmazlar üzerinde bulunan muhdesatlarla ilgili infazda kuşku oluşturmayacak şekilde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 12.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12091, Karar No: 2014/15647, Tarih: 14.10.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/12091 E.  ,  2014/15647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasındaki davadan dolayı Adana 5. Sulh Hukuk Hakimliğinden verilen 20.02.2014 gün ve 963-297 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelemesine esas olmak üzere;

1-Dava konusu 158, 159 ve 163 parsel sayılı taşınmazların geldisini oluşturan Temmuz 944 tarih 148, 149 ve 157 sıra numaralı tapu kayıtlarının okunaklı örnekleri (özellikle malik hanesi tam okunur şekilde),

2- Temmuz 944 tarih 148, 149 ve 157 sıra numaralı tapu kayıtlarının edinim nedeni kısmında " 11 sıra 137 " numarasındaki edinim nedenine atıfta bulunmuş olup, 11 sıra 137 numaralı edinim nedeninin bulunduğu tapu kaydının ve eklerinin merciinden istenip, evrakına eklenmesi, ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6465, Karar No: 2019/7672, Tarih: 06.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/6465 E.  ,  2019/7672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Asıl Karar: Mahkumiyet

Ek Karar: Temyiz talebinin reddi

Mahkemenin temyiz talebinin reddine dair 24.06.2014 tarihli ek kararın tebliğ edilmediği gözetilerek, sanık tarafından verilen 03.12.2014 tarihli kanun yararına bozma talepli dilekçesinin ek karar aleyhine öğrenme üzerine verilmiş temyiz dilekçesi olarak kabul edilerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen ve usulüne uygun olarak 12.09.2013 tarihinde tebliğ olunan hükmü, yasal süresinden sonra 17.03.2014 tarihinde temyiz ettiği anlaşılan sanığın temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 315. maddesi uyarınca reddine dair Mahkemenin ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz nedenlerinin reddiyle usul ve yasaya uygun olan 24.06.2014 tarihli ek kararın ONANMASINA, 06.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/659, Karar No: 2019/431, Tarih: 29.01.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/659 E.  ,  2019/431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-) Mağdur ... vekilinin temyiz istemi hakkında yapılan incelemede;

Mağdur ...'ın 15 yaşından büyük olup, 27.03.2014 günlü dilekçesinde ve 15.04.2014 günlü oturumda "Sanıklar hakkında şikayetçi olmadığını" beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; usulüne uygun şekilde mahkemeye başvurulup katılan sıfatı alınarak temyiz yetkisinin kazanılmamış olması nedeniyle, adı geçen mağdur vekilinin, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkındaki temyiz talebinin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

II-) Sanıklar ..., ..., ... hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Sanık ...'ın kolluk görevlileri tarafından yakalandığında, mağdurdan yağmaladıkları cep telefonunu satın alan kişiyi göstermesi üzerine cep telefonunun ele geçirilerek mağdur ...'a teslim edildiği, ancak telefon satışından elde ettikleri bedelin, telefonu satın alan ...'e iade edildiğine dair bir bilginin bulunmadığı ve bu yönde bir araştırma dahi yapılmadan 5237 sayılı TCK'nin 168/3. maddesi ile indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından; 01/01/1997 doğumlu sanık ...'ın 01/01/2015 tarihinde 18 yaşını bitirdiği gözetilmeden bu tarihten önceki duruşmaların kapalı yerine açık yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 185. maddesine aykırı davranılması, telafi olanağı olmadığından; anılan hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) TC. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretlerinin sanıklardan alınmasına karar verilmesi,

2-) Cezaevi sevk giderlerinin yargılama gideri olarak sanıklar ..., ... 'a yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-) Cezaevi sevk giderlerinin yargılama gideri olarak sanıklar ..., ... 'a yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin kısımdan cezaevi sevk giderlerinin sanıklar ..., ...'dan ve sanıklar için atanan zorunlu savunman ücretlerinin sanıklar ..., ..., ...'dan tahsiline ilişkin bölümleri çıkartılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.