muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13620, Karar No: 2014/34264, Tarih: 05.11.2014

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Davacılar tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp kavramı ile eksik iş ise birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmaması yani hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, Kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4 maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı tarafından dairenin 15.05.2006 tarihinde satın aldığı, teslimin yapıldığı, davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında açtığı eldeki dava ile de, taahhüt edilen tesislerin kamunun kullanımına da açıldığı gerekçesi ile bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istediği anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı tarafından dairenin 15.05.2006 tarihinde satın aldığı, teslimin yapıldığı, davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında açtığı eldeki dava ile de, taahhüt edilen tesislerin kamunun kullanımına da açıldığı gerekçesi ile bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istediği anlaşılmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve davalı tarafından da satışının yapıldığı anlaşılan mevcut durumun satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacıların bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır.

Kaldı ki 4.madde de konut satışlarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak öngörülmüş olup konutu satın alan davacı, açık ayıp halinde, malı teslim aldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde satıcı veya malike ayıp ihbarında bulunur ise, bu durumda malı teslim aldığı tarihten itibaren beş yıl içerisinde 4077 sayılı Kanun’a dayanarak dava açabilecektir.

Hal böyle olunca, mahkemece sosyal alanlara ilişkin ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: 1-Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, temyiz eden davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 391,55 TL harcın istek halinde davalı Ç.. Ltd. Şti'ne iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 5.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12363, Karar No: 2025/2052, Tarih: 20.02.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/12363 E.  ,  2025/2052 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 06.06.2022

EK KARAR SAYISI : 2022/209 E., 2022/377 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Basit tehdit

HÜKÜM : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyizin reddi ile ek kararın onanması

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın basit tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin mahalli mahkemenin 06.06.2022 tarihli ek karar ile reddine karar verildiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin ek karara yönelik temyiz istemiyle sınırlı yapılan incelemede,

Sanık hakkında basit tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında basit tehdit suçundan dolayı tayin edilen 360,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, Mahkemece verilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanık müdafiinin temyiz isteminin reddiyle tebliğnameye uygun olarak temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 20.02.2025 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6465, Karar No: 2012/7781, Tarih: 09.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6465 E.  ,  2012/7781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nun beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda ... tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının ... tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve... Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin ... tarih ve ... Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

1- ... tarihli duruşma tutanağında katip imzasının bulunmaması suretiyle CMK'nun 219/1. maddesine aykırı davranılması,

2- Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi gerekmekte olup, somut olayda, şikayet tarihi itibariyle sanığın kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğuna ilişkin zabıta araştırması yaptırılması ve vergi mükellefiyetinin devam edip etmediği yönünde vergi dairesi müdürlüğüne yazılan yazı cevabı alınarak, ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18816, Karar No: 2012/2266, Tarih: 01.02.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/18816 E.  ,  2012/2266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Dava, yardım nafakası istemine ilişkindir. Anne ve babanın boşandıkları, davacı çocuğun ergin olması nedeniyle iştirak nafakasının sona erdiği, davacının Açık İlköğretim sekizinci sınıfta okuduğu, işi bulunmadığı ve annesiyle kaldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece; okul giderlerinin devletçe karşılandığı, okula devam mecburiyeti bulunmadığı, davacının iş bulup çalışabileceği belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.Yardım nafakası, yardım edilmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan yakına yaşaması için gerekli yardımın teminine yönelik ahlaki ve hukuki bir yükümlülük olup, TMK.nun 364. vd. maddelerinde düzenlenmiştir. Somut olayda; her ne kadar davacı reşit ve okula devam mecburiyeti olmadığından çalışabilecek durumda ise de, işsiz olması, öğrenim sürecinin devam etmesi, geliri ve malvarlığı bulunmaması, öğrenci olması, ekonomik ve sosyal olgular ile yardım nafakasının niteliği gözetildiğinde, davalı babanın zaruret içinde bulunan çocuğuna yardımda bulunması gerektiği sonucuna varılarak uygun miktarda yardım nafakası takdir edilmesi gerekirken mahkemece davanın reddine karar verilmesi bozma nedenidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10958, Karar No: 2010/12854, Tarih: 10.11.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/10958 E.  ,  2010/12854 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sakarya 2. İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayet eden vekili, icra dosyasında haciz tarihleri 11.03.2009 iken yapılan sıra cetvelinde 4.sırada olunması gerekirken 10.09.2009, 05.10.2009, 05.10.2009 tarihli davalılara ait hacizler önce gösterilerek borçlunun hak ve alacaklarının davalılara dağıtıldığını, müvekkilinin alacaklı olduğu dosyaya ise dağıtılan alacaktan pay verilmediğini, sıra cetvelinin iptaline, davalılara düşen payın müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet edilen SGK, ... İnş.Tur.Ltd.Şti., ... vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Diğer şikayet olunanlar duruşmalara katılmamış, cevap dilekçesi vermemiştir.

Mahkemece davacının haczinin 11.03.2009 olduğu, sıra cetvelinde 3.sıradaki alacak haczinin 10.03.2009 olduğu, tarih itibariyle bu haczin önüne geçemeyeceği, 6183 Sayılı Kanun'un 21.maddesi uyarınca 4,5,6 sırada yer alan kamu alacaklarının haciz tarihine bakılmaksızın hacze iştirak edeceği nedeniyle şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm şikayet eden vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2796, Karar No: 2023/2278, Tarih: 12.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/2796 E.  ,  2023/2278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığının 29.05.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.07.2015 tarihli ve 2015/395 Esas, 2015/351 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tutuklu ve hükümlünün kaçması suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve 58 inci maddesi uyarınca tekerrürlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.07.2015 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 31.03.2021 tarih ve 2019/13963 Esas, 2021/6317 Karar sayılı kararı ile "...Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda ....basit yargılama usulü uygulanmaz" bölümündeki "hükme bağlanmış" ibaresinin Anayasanın 38 inci maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiğinden temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu'' gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 28.09.2021 tarih ve 2021/393 Esas, 2022/285 Karar sayılı kararı ile sanık basit yargılama usulü uygulanarak mahkumiyet hükmü kurulduğu ancak sanığın bu karara itiraz etmesi üzerine sanık hakkında Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.01.2022 tarihli kararı ile tutuklu ve hükümlünün kaçması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 293 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve 58 inci maddesi uyarınca tekerrürlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay,sanığın hükümlü olarak bulunduğu Kahramanmaraş E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'ndan Türkoğlu Açık Ceza İnfaz Kurumu'na sevkedildiği,yol izni de dahil olmak üzere sanığın teslim olması gereken süreden 48 saat geçmesine rağmen teslim olmayarak firar ettiğine ilişkindir.

2. 20.03.2015 tarihli tutanak ve aynı tarihli firar fişine göre;sanığın cezasını infaz ettiği Kahramanmaraş Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'ndan 18.03.2015 günü saat 17:00'de açık ceza infaz kurumuna ayrılma koşullarının oluşması sebebiyle Türkoğlu Açık Ceza İnfaz Kurumu'na sevkedildiği,teslim olması için gereken 7 saatlik sürenin 18.03.2015 günü saat 24:00'de dolduğu,bu süre ve 48 saat geçmesine rağmen izinden dönmediği tespit edilmiştir.

3. UYAP kayıtlarının incelenmesinde;sanığın 23.03.2015 tarihinde Kahramanmaraş E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna alındığı görülmüştür.

4. Sanık savunmasında;ailevi problemlerinden dolayı açık ceza infaz kurumuna teslim olmadığını ve pişman olduğunu beyan ederek suçlamayı kabul etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın Temyiz Talebi Yönünden;

Sanığın cezasını infaz ettiği ve hükümlü olarak bulunduğu Kahramanmaraş Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'ndan 18.03.2015 günü saat 17:00'de açık ceza infaz kurumuna ayrılma koşullarının oluşması sebebiyle Türkoğlu Açık Ceza İnfaz Kurumu'na sevkedildiği,teslim olması için gereken 7 saatlik sürenin sonu olan 18.03.2015 günü saat 24:00'te ve bu süreden itibaren 48 saatlik süre geçmesine rağmen açık ceza infaz kurumuna teslim olmayarak firar ettiği,Kahramanmaraş Kapalı Ceza İnfaz Kurumu tarafından tutulan tutanak,firar fişi ve sanığın ikrara yönelik savunması birlikte değerlendirildiğinde yargılamaya konu fiili gerçekleştirdiği anlaşılmış ve sanığın bir nedene dayanmayan temyiz isteği yerinde görülmediğinden Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin,10.01.2021 tarih, 2021/774 Esas, 2022/16 Karar sayılı kararında, hukuka aykırılık bulunmamış ve hükmün onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR

Kendiliğinden teslim olduğuna dair sanığın soyut beyanı dışında delil bulunmayan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 293 üncü maddesinde belirtilen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR

Kendiliğinden teslim olduğuna dair sanığın soyut beyanı dışında delil bulunmayan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 293 üncü maddesinde belirtilen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin,10.01.2022 tarih, 2021/774 Esas, 2022/16 Karar sayılı kararında, sanığın temyiz talebi yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz talebinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 12.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/477, Karar No: 2023/557, Tarih: 31.05.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2023/477 E.  ,  2023/557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1466 E., 2023/351 K.

Taraflar arasındaki işçilik alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, ... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesince verilen davalının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılıp yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne ilişkin 28.02.2019 tarihli ve 2018/3788 Esas, 2019/498 Karar sayılı direnme kararının davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Hukuk Genel Kurulunun 10.02.2022 tarihli ve 2019/9-570 Esas, 2022/103 Karar sayılı ilamı ile karar bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda, Bölge Adliye Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş ve dosya tekrar Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

Karar davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılıp yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne dair verilen direnme kararı, Hukuk Genel Kurulunun yukarıda esas ve karar numarası belirtilen kararı ile bozulmuş; Bölge Adliye Mahkemesince yeni bir karar verilmiştir.

Bu durumda dosya üzerinde Hukuk Genel Kurulu tarafından yapılacak bir işlem bulunmamaktadır. Mahkemece verilen yeni hükme yönelik temyiz istemlerinin Özel Dairesince incelenmesi gerekir.

O hâlde; dosya yeni hükme yönelik temyiz itirazları incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmelidir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Hukuk Genel Kurulunun bozma kararı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 9. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.