muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17376, Karar No: 2022/3511, Tarih: 14.06.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/17376 E.  ,  2022/3511 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Samsun 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.09.2018 tarih ve 2018/189 - 2018/5431 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Sanık hakkında mahkumiyetine yeter derecede, kesin inandırıcı ve her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediği gerekçesiyle verilen beraat hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya

açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır.

Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç

teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında dosyamıza konu somut olay değerlendirildiğinde;

teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında dosyamıza konu somut olay değerlendirildiğinde;

1- BDDK’nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası A.Ş.'de gerçekleştirilen mutat hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilmeyeceği, örgüt liderinin/örgütün talimatı doğrultusunda, örgüte yarar sağlamak amacıyla hesap açma, para yatırma işlemlerinin yapıldığının ortaya konulması gerekliliği karşısında;

Sanığın ceza sorumluluğunun belirlenebilmesi bakımından Asya Katılım Bankası A.Ş. ile birlikte diğer bankalarda bulunan hesaplarına ilişkin, açılış tarihlerinden itibaren hareketlerini gösterir tüm kayıtların getirtilerek başka bankalarda aynı tarihlerde gerçekleştirdiği bankacılık faaliyetleri ve mevduat işlemleri, hesapların kapanış ile mevduatların sonlandırıldığı tarih konusunda, bankacılık alanında uzman bilirkişiden yeniden ayrıntılı rapor aldırılıp, sanık savunması ve tüm dosya içeriği nazara alınarak; örgüt ile iltisaklı Asya Katılım Bankası A.Ş.'de sanık tarafından gerçekleştirilen hesap hareketlerinin, FETÖ/PDY Silahlı Terör Örgütü liderinin/örgütün Asya Katılım Bankasının kurtarılmasına yönelik çağrısı doğrultusunda, amaca hizmet eden işlemlerinin olup olmadığı kuşkuya yol açmayacak şekilde saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden hüküm kurulması,

2- Kabule göre de,

Sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair "mahkumiyetine yeter derecede, kesin inandırıcı ve her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediği" belirtilerek beraatine karar verilmiş olması karşısında, uygulama maddesinin “CMK'nın 223/2-e” olarak gösterilmemesi,

Kanuna aykırı, bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Samsun 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9403, Karar No: 2014/3433, Tarih: 30.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9403 E.  ,  2014/3433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2012

NUMARASI : 2012/469-2012/1035

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde üçüncü kişi S.. D.. vekili ile davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı, Beykoz Asliye Hukuk Mahkemesi'ne verdiği dava dilekçesinde davalı kooperatifin üyesi olduğunu, kooperatife ait Beykoz'da bulunan taşınmazın 15.04.2008 tarihinde davalı H.. K..'na satıldığını, bu satım işleminin kooperatif mevzuatına, alınan kararlara aykırı olduğunu, mutlak butlanla batıl ve muvazaalı olması nedeniyle iptali gerektiğini ileri sürerek, taşınmazın davalı H.. K.. adına olan tapu kaydının iptali ile davalı kooperatif adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Üçüncü kişi S.. D.. vekili, davacı ile aynı gerekçeleri ileri sürerek, aynı talepte bulunmuştur.

Davalılar Haydar Köseoğlu ve kooperatif vekilleri davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; müdahale talep eden S.. D..'ın talebi hakkında bir karar verilmediğinden ve müdahale harcı da yatırılmadığından bu şahsın müdahil sıfatını kazanmadığı, bu nedenle karar başlığından taraf olarak gösterilmediği,davanın başlangıçta Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde açıldığı, anılan mahkemece 14.11.2011 tarihli kararla, davalının iş bölümü itirazının kabulüne ve dava dosyasının mahkememize gönderilmesine dair kararın tarafların yüzüne karşı verildiği, davacının, dava dosyasının mahkememize gönderilmesi için 23.01.2012 tarihli dilekçeyle talepte bulunduğu, TTK'nın 5/son maddesi yollamasıyla HMK'nın 20/1. Maddesinde öngörülen iki haftalık hak düşürücü süre içinde gönderme talebinde bulunulmadığı gerekçesiyle, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, üçüncü kişi S.. D.. vekili ve davacı temyiz etmiştir.

1- Temyiz eden üçüncü kişi S.. D.. vekilinin temyiz istemi yönünden;

Temyiz eden üçüncü kişi S.. D.. vekilinin müdahil sıfatı bulanmayıp, hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2-Davacının temyiz itirazları yönünden;

Dava, kooperatif üyeliğine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Dosyanın incelenmesinde, davalılardan Haydar Köseoğlu'na dava dilekçesinin 22.08.2009 tarihinde, davalı kooperatife ise 18.08.2009 tarihinde tebliğ edildiği, davalıların cevap dilekçeleri ile işbölümü ilk itirazında bulunmadıkları anlaşılmıştır.

2-Davacının temyiz itirazları yönünden;

Dava, kooperatif üyeliğine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Dosyanın incelenmesinde, davalılardan Haydar Köseoğlu'na dava dilekçesinin 22.08.2009 tarihinde, davalı kooperatife ise 18.08.2009 tarihinde tebliğ edildiği, davalıların cevap dilekçeleri ile işbölümü ilk itirazında bulunmadıkları anlaşılmıştır.

İş bölümü itirazında hiç bulunulmamasına ya da süresinde bulunulmamasına rağmen verilen bir gönderme kararı, TTK'nın 5/3. maddesine uygun verilmiş gerçek bir gönderme kararı değildir. TTK'nın 5/3. maddesine uygun bir gönderme kararına bağlanan sonuçlar, bu madde hükmüne uygun verilmeyen gönderme kararları için geçerli değildir. Diğer anlatımla, böyle bir gönderme karar temyizi kabil olup, gönderme kararlarının kural olarak temyizi kabil olmadığına ilişkin 24.04.1967 tarih ve 12/3 sayılı YİBK uygulanmaz; tahrik dilekçesi verme süresi tefhimden değil, tebliğden başlar, bu sürenin varsa tefhimden yoksa tebliğinden başlayacağına dair 12.10.1976 tarih ve 5/5 sayılı YİBK uygulanmaz; Doktrin ve Yargıtay uygulaması da bu yöndedir. (Prof.Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6..Baskı, Ankara-2001, Cilt 1, Sh.705 vd.Yargıtay 11. HD. 11.10.2004 tarih ve 923 E- 9542 K; 08.02.2010 tarih ve 2008/10265 E. 2010/1327 K.)

Mahkemece, iş bölümü itirazının kabulüne ilişkin 14.11.2011 tarihli kararın tarafların yüzüne karşı verildiği, iki haftalık hak düşürücü süre içinde gönderme talebinde bulunulmadığı belirtilmişse de, böyle bir gönderme kararı yukarıda açıklanan özellikleri nedeniyle kesin olmadığı gibi, dava tarihinde olan 6762 sayılı TTK'nın 5/son maddesi yollaması ile karar tarihinde yürürlükte olan HMK'nın 20/1. maddesinde yer alan iki haftalık sürenin tefhimden değil, tebliğden başlaması gerektiğinin kabulü gerekir.

Buna göre, Beykoz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin işbölümü itirazının kabulüne ilişkin kararının davacıya 12.01.2012 tarihinde tebliğ edildiği ve davacının 23.01.2012 tarihinde 6100 sayılı HMK'nın 20/1. maddesindeki yasal başvuru süresi içerisinde tahrik dilekçesi verdiği anlaşıldığından mahkemece davanın esasına girilerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, tefhim tarihi esas alınarak sürenin geçirildiği gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, 11.08.2009 olan dava tarihinin gerekçekli karar başlığında 13.04.2012 olarak yazılmış olması da hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, üçüncü kişi S.. D.. vekilinin temyiz isteminin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3501, Karar No: 2012/3054, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/3501 E.  ,  2012/3054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece tespit isteminin kabulüne, işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır. Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına , temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ilgiliye iadesine, 06/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2184, Karar No: 2008/4316, Tarih: 14.04.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/2184 E.  ,  2008/4316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Vakıf senedinin 9. maddesinin değiştirilmesi yasa gereği olduğundan, değişiklik metninin yasa metnine uygun olarak “Mülki idare amiri vakfın tabii başkanı olup Belediye Başkanı, Mal müdürü, ilçe Milli Eğitim Müdürü, Sağlık Bakanlığının ilçe Üst Görevlisi, varsa ilçe Tarım Müdürü ve İlçe Müftüsü Vakfın mütevelli heyetini oluşturur. Ayrıca her faaliyet dönemi için, ilçe dahilindeki köy ve mahalle muhtarlarının kaymakamın çağrısı üzerine yapacağı toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile kendi aralarından seçecekleri birer üye ile ilçede kurulu ve 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşlarının yöneticilerinin kendi aralarından seçecekleri bir temsilci ve hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği iki kişi mütevelli heyetinde görev alırlar. İlçede 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşu olmaması halinde, hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği üçüncü bir kişi daha mütevelli heyetinde görev yapar” şeklinde düzenlenmesi gerekirken, bu hususa dikkat edilmeden hazırlanan değişikliğin tesciline karar verilmesi,

2-Vakfın adı "Mengen İlçesi Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı olduğu halde; karar başlığında "Mengen Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği", hüküm fıkrasında ise "Mengen Kaymakamlığı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı" olarak yazılması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24856, Karar No: 2012/7735, Tarih: 01.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/24856 E.  ,  2012/7735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1) 29.06.2006 tarihli hükümde, sanığa verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ve toplam 1.415,- TL adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesine, bu kararın sadece sanık tarafından temyiz edilmesine göre son hükümde ise sonuç 1 ... 7 ... hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesi suretiyle CMK 307/son maddesine muhalefet edilmesi,

2) Kabule göre de;5237 sayılı TCK'da nisbi para czası öngörülmeyip ... adli para cezası öngörüldüğü, bu itibarla nisbi para cezalarının tayininde emvalin miktarı ile 6831 sayılı Kanun 91/1-2 maddelerindeki para cezasının çarpımı sonucu bulunan sonuç cezanın 1,- TL.nın altında kalıp 5335 sayılı Kanun ile değişik 5083 sayılı Kanun 2 maddesi uyarınca sanık hakkında para cezası tayin edilemeyeceği, dolayısıyla sonuç para cezası itibariyle suç tarihinde yürürlükte bulunan kanunların sanığın lehine olduğunun değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 01.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3284, Karar No: 2022/3353, Tarih: 20.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/3284 E.  ,  2022/3353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Uzlaşmanın sağlanamaması halinde ise;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "hükme bağlanmış" ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında; temyiz incelemesi yapılan ve CMK' nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, ...tarihinde oy birliğiyle karar verildi.