muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14017, Karar No: 2014/12442, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14017 E.  ,  2014/12442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Rize 1. Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2011/2707-2013/384

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacıya ve davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21252, Karar No: 2012/25228, Tarih: 05.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21252 E.  ,  2012/25228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi doğrudur. Ancak;

1) Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 4’ünü geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tespiti,

2) Pilon alanının bedeline ayrıca hükmedileceğinden, irtifak hakkı karşılığı hesaplanırken pilon alanının taşınmazın toplam yüzölçümünden düşülmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3) Harçlar Kanununun 1 sayılı tarifesinin nispi harç bölümünün (f) bendi uyarınca nispi harcın maktu harçtan aşağı olamayacağı düşünülmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13311, Karar No: 2014/15765, Tarih: 16.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/13311 E.  ,  2014/15765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL (KAPATILAN) ANADOLU 12. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/750-2013/494

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) Anadolu 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26.12.2013 tarih ve 2013/750-2013/494 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkili İ.. Ö.., davalı İ.. G.. ve davalı F.. Ü..’in murisi olan M. A. Ü.arafından kurulduğunu, bir zaman sonra ortaklar arasında yaşanan huzursuzlukların ortaklığın devamını imkansız hale getirdiğini, ortaklardan M. A. Ü.’in 10.11.2006 tarihinde ölümünün şirketteki tüm ilişkilerin kopmasına neden olduğunu, bu tarihten itibaren M.A.Ü.’in varisi olan F.A.in şirket işleriyle ilgilenmemesi ve diğer ortak İ.. G..’e de ulaşılamıyor olmasının şirketi tamamen atıl ve çalışamaz duruma getirdiğini, çok uzun süreden beri sadece evrak üzerinde devam eden şirketin toplantı dahi yapamaz halde olduğunu, sicilde kayıtlı olarak görünen şirketin hiçbir işlem tesis etmediğini ileri sürerek, TTK’nın 636 /3. maddesi mucibince haklı nedenle şirketin feshine ve tasfiyesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı İ.. G.. ve davalı İ. Dünyası Ltd. Şti. davaya cevap vermemiştir.

Davalı F. A., davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına ve toplanan delillere göre, davacı tarafça haklı sebebin varlığı yönünde HMK'nın 121 maddesi ve HMK'nın 140/5. maddeleri çerçevesinde verilen sürelere rağmen somut delillerin sunulmadığı, davada salt ortaklar arasında yaşanan huzursuzluklardan bahisle fesih ve tasfiyenin istendiği, maddi vakıanın hangi hukuki delillerle ispatlanacağını belirtir şekilde ek dilekçenin dahi sunulmadığı gerekçesiyle, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 6102 sayılı TTK’nın 636 /3. maddesine göre, haklı nedenle davalı şirketin feshi ve tasfiyesi talebine ilişkin olup, mahkemece, yukarıda açıklanan gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir. Bir şirketin amacına ulaşması için faal olması gerekir. Pendik Vergi Dairesi vergi kayıtlarına göre, davalı şirketin 31/03/2005 itibariyle resen terkinin yapıldığı ve vergi borcunun bulunmadığı belirtilmiş olup, davalı şirketin gayrı faal olduğu davalı ortak F.. Ü..’in yazılı beyanlarından da anlaşılmaktadır. Bu halde, davalı şirketin fesih ve tasfiyesi için haklı sebep bulunduğu nazara alınarak davanın kabulüne karar vermek gerekirken, davanın reddi doğru olmamış, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, kararın davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 16.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6254, Karar No: 2008/18595, Tarih: 01.12.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/6254 E.  ,  2008/18595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2007

Davacı,  iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının iş kazası sonucu yaralanarak malül kalması nedeniyle  maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının ve hak sahiplerinin maddi tazminat alacağının hesaplanmasında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Öte yandan, gerçek ücretin ise, işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücret olduğu, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş ücret olmadığı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden , davacının mobilya ustası olduğu, dava dilekçesinde asgari ücretten yüksek ücretle çalıştığını ileri sürdüğü, davalının davacının imzasını taşıyan ücret bordrolarının bulunduğunu ileri sürdüğü, davalının bu iddiası hakkında mahkemece araştırma yapılmadığı , meydana gelen iş kazasında kusur oranlarının tesbiti konusunda 10.05.2006 ve 28.02.2007 tarihlerinde iki ayrı kusur raporu alındığı,her iki kusur raporunda tesbit edien kusur oranlarının birbiriyle çeliştiği anlaşılmıştır. Davacının almış olduğu ücretin gerçek ücret olması asıldır.Bunun için işyerindeki ücret bordrolarının getirtilerek incelenmesi,bu ücret bordrolarından ücretin tesbiti,bordrolarda davacının imzasının olup olmadığının belirlenmesi,davacının mobilya ustası olduğu gözetilerek bundan sonra gerektiğinde emsal ücret araştırması yapılması gerekirken,gerçek ücret araştırması yapılmadan emsal ücret araştırması yapılarak sonuca gidilmesi ve alınan iki kusur raporu arasında çelişki bulunduğu halde ,bu çelişkinin giderilmesi için yeniden üç kişilik iş güvenliği uzmanı olan bilirkişiheyetinden rapor alınmadan  eksik inceleme ile hüküm kurulması  doğru değildir.

Yapılacak iş, davalı işyerinden ücret bordrolarını getirtmek,ücret bordrolarındaki imzaların davacıya ait olup olmadığının bilirkişi marifetiyle usulunce araştırılması, imzaların  davacıya ait olduğunun anlaşılması halinde yeniden yaptırılacak bilirkişi hesabında bu ücretin esas alınması, imza davacıya ait değilse mahkemece yaptırılan emsal ücret araştırmasına göre hesap yaptırmak ve bundan sonra davacı alacağını belirlemek  ,iki kusur raporu arasında bulunan çelişkinin giderilmesi için yeniden üç kişilik iş güvenliği uzmanı olan bilirkişi heyetinden rapor almak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir

Mahkemece yukarıda belirtilen  maddi ve hukuki olgular gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile karar  verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.12.2008  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8740, Karar No: 2019/5121, Tarih: 16.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8740 E.  ,  2019/5121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereği beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Sanığın idaresindeki motosiklet ile, gündüz vakti, meskun mahalde, 7 metre genişliğinde, asfalt kaplamalı, 100 cm kaldırım bulunan, düz, eğimli tek yönlü yolda, aracının ön kısmı ile karşıdan karşıya geçen 6 yaşındaki katılana çarparak, katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve kemik kırığı olacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda; kolluk tarafından düzenlenen kaza tespit tutanağı ve mahkemece yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporuna göre, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 52/1-a maddesi uyarınca, sanığın aracının hızını kullandığı aracın teknik özellik, görüş, yol ve hava durumuna göre bulundurmamak nedeni ile kusurlu olduğu belirtilmesine rağmen, mahkemece dinlenen tanık ...'ın beyanı ile katılanın aracın geldiği yöne dikkat etmeyerek hatalı olarak yola çıktığı, yolunda normal hızda ilerleyen sanığın herhangi bir kusuru bulunmadığı kazanın meydana gelmesinde katılanın asli kusurunun bulunduğu kabul edilerek sanığın beraatine karar verilmiş ise de; sanığa atfedilecek kusurun tartışmayı gerektirmeyecek şekilde kesin bir biçimde saptanması, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından dosyanın bir kez de İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesine gönderilerek; somut olayda sanığa yüklenebilecek kusur bulunup bulunmadığına ilişkin rapor alınması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27345, Karar No: 2013/12732, Tarih: 06.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/27345 E.  ,  2013/12732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz dilekçesinde temyiz eden davacı vekili Avukat ...'nın imzası bulunmamaktadır. Dilekçenin elektronik imzayı ihtiva ettiği de belirtilmemiştir. Hükmü veren mahkemeye temyiz dilekçesinin UYAP işletim sistemi kullanılarak elektronik ortamda verilmesi, ya da fiziki olarak verilen belgenin elektronik ortama aktarılması mümkün ise de; birinci halde temyiz dilekçesinin güvenli elektronik imza ile imzalanmış olması ve bunun dilekçede açıkça belirtilmiş bulunması, ikinci halde de, başka bir ifade ile elektronik ortamdan fiziki örnek çıkartılmışsa, bunun aslının aynı olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp, mühürlenmiş olması gerekir (HMK. md.445). Temyiz dilekçesinin üzerine "el" ile "Uyaptan gelmekle K.K." notu düşülmüş ise de, aslının aynı olduğuna dair hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürünün herhangi bir imzası ve mühürü bulunmamaktadır. Bu haliyle temyiz dilekçesinin incelenmesi mümkün değildir. Dilekçe;

a)Fiziki olarak verilmiş ise imza noksanlığının dilekçeyi veren avukata tamamlattırılması,

b)Elektronik ortamdan alınan çıktı ise, aslına uygun olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp mühürlenmesinden sonra,

c)İncelenmesi gerekli görülen;

....i Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/1 Esas ve .... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2012/176 Esas sayılı dosyalarının getirtilip dosya içine alınması,

SONUÇ: Yukarıda (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen işlem ve eksiklikler tamamlandıktan sonra birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 06.05.2013(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/3265, Karar No: 2019/7954, Tarih: 02.07.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/3265 E.  ,  2019/7954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadın 05.03.2019 tarihinde temyiz dilekçesi vermiş ve temyize ilişkin talepleri yanında temyiz harç ve masrafları yönünden adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davacının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davacının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve eksik yatırılan 78.50 TL. temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 02.07.2019 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/16521, Karar No: 2025/1577, Tarih: 18.02.2025

**10. Ceza Dairesi         2023/16521 E.  ,  2025/1577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/686 E., 2016/501 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlüler hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin sanık yönünden ... 16.11.2016 tarihinde ve sanık ... yönünden 06.09.2016 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 18.08.2023 tarihli ve 2022/24924 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.09.2023 tarihli ve KYB-2023/93499 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.09.2023 tarihli ve KYB-2023/93499 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinin 2. fıkrasında yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın, beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir. Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır." şeklindeki ve aynı maddenin 6. fıkrasında yer alan, "Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez." şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, sanıkların incelemeye konu 21/09/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işledikleri iddiası ile yapılan yargılama sonunda Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesince sanıkların mahkûmiyetlerine karar verilmiş ise de,

Dosya kapsamına göre, sanıkların incelemeye konu 21/09/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işledikleri iddiası ile yapılan yargılama sonunda Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesince sanıkların mahkûmiyetlerine karar verilmiş ise de,

5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinin 2. fıkrasında yer alan düzenlemeler uyarınca, açılan davanın kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar verilmeden açıldığı, bu itibarla somut olayda, 5237 sayılı Kanun'un 191/1. maddesine göre sanıklar haklarında kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar verilmeden doğrudan kamu davası açılamayacağı cihetle, Mahkemesince “Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı” verilmeden açılmış olan kamu davasında kovuşturma şartı bulunmadığından, bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere durma kararı verilerek, sanıklar haklarında kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar verilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheliler hakkında, 21.09.2015 tarihli eylemi nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 13.11.2015 tarihli ve 2015/55454 Soruşturma, 2015/20555 Esas, 2015/16422 sayılı iddianamesi ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, iddianamede; sanık ... yönünden daha önce aynı suçtan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve ihlal üzerine kamu davası açıldığından bahisle, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği, ancak sanık ... yönünden daha önce aynı suçtan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilip verilmediğinin belirtilmediği,

B. Yapılan yargılama sonucunda; Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 03.06.2016 tarihli ve 2015/686 Esas, 2016/501 Karar sayılı kararı ile, sanıkların 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın, istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

C. Sanık ... yönünden dayanak Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/69 Esas sayılı dosyasının UYAP sistemi üzerinden incelenmesinde;

Şüpheli hakkında, 24.03.2015 tarihli önceki kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı 18.05.2015 tarihli ve 2015/17184 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, erteleme süresi zarfında yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine, 11.08.2015 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, Gaziantep 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2016 tarihli ve 2015/556 esas, 2016/154 Karar sayılı kararıyla kamu davasının düşmesine karar verildiği ve kararın 15.04.2016 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.