muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18377, Karar No: 2017/6744, Tarih: 12.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/18377 E.  ,  2017/6744 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 29.06.2009 tarihli iş kazası sonucu %40,2 oranında sürekli iş göremez hale giren sigortalıya bağlanan gelir,ödenen geçici iş göremzlik ödeneği ve tedavi giderlerinden oluşan kurum zararının tahsilini talep etmiş olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Tüm dosya kapsamı ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddi ile ;

2-Davanın yasal dayanağı kaza tarihi itibariyle 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi olup, davalının rücu alacağından sorumluluğu, ancak maddede öngörülen koşulların gerçekleşmesi halinde mümkündür. 5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır.

Anılan maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluluk belirlenirken, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Gerçek zarar, sigortalının kaza tarihi itibarıyla kalan ömür süresine göre aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden ise, Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, .... Üniversitesi .... Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, ... Danışmanlık, .... Üniversitesi ve .... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “...” adı verilen Ulusal .. Tablosu hazırlanarak Sosyal Güvenlik Kurumunca 2012/32 sayılı Genelgeyle ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra kalan ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtayın yerleşmiş görüşlerindendir. Günlük net gelir saptanarak rapor tarihi itibarıyla bilinen dönemdeki kazanç, var olan verilere göre iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmaktadır. Bilinmeyen dönemdeki kazanç bakımından ise tazminatların peşin olarak hesaplanmasına karşın gelirlerin taksit taksit elde edilmesi sonucunda tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar, reel faiz kadar olduğundan şu durumda enflasyon dışlanmak suretiyle değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da gözetilerek %10 yerine Kurum ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranı uygulanmalıdır.

Meslekte kazanma gücü kaybı oranının (sürekli iş göremezlik derecesinin) %60’ın altında kaldığı durumlarda, emsallerine göre sigortalının daha fazla efor harcamak suretiyle de olsa çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması olası bulunduğundan, 60 yaş sonrası yönünden pasif dönem zarar hesabı yapılmamalıdır.

Mahkemece, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda sigortalının sürekli iş göremezlik oranının % 40,2 olması gözetilerek, konusunda uzman bilirkişiden gerçek zarar tavan hesabı yaptırarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda sigortalının sürekli iş göremezlik oranının % 40,2 olması gözetilerek, konusunda uzman bilirkişiden gerçek zarar tavan hesabı yaptırarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13025, Karar No: 2017/145, Tarih: 12.01.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/13025 E.  ,  2017/145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 29.07.2014 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21228, Karar No: 2021/8090, Tarih: 03.11.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/21228 E.  ,  2021/8090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK m. 314/2 “(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Dosyanın incelemesinde; davalı Vekili Av. ... tarafından sunulan ve yerel mahkemece Dairemize sulh beyanı olarak gönderilen 21.09.2021 tarihli dilekçe ve ekindeki "Arabuluculuk Son Toplantı Tutanağı" başlıklı belgenin değerlendirilip ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren ... Anadolu 11. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne) İŞLEMSİZ İADESİNE, 03/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3798, Karar No: 2011/6911, Tarih: 08.12.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/3798 E.  ,  2011/6911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (İş)

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, işçinin normal mesaisinden 15 dakika önce işinin bitmesi üzerine davacının işyerinin 20 metre uzağında bulunan ve ürünlerinden tüm çalışanların yararlandığı incir ağacının yanına incir toplamak için gittiğini, bunu gören işletme müdürünün tutanak tuttuğunu, bu olaydan 10 ay öncede kömür torbalarının gramajlarının tutmadığı ve içinden taş çıktığı iddiası ile savunmasının alındığını, davacının direk kendi kusuru olmasa da olayı büyütmemek adına daha dikkatli olacağını belirtip savunma verdiğini, 09.09.2009 tarihinde de işinin mesaisinden önce bitmesi ve başkaca işinin olmaması nedeniyle tüm işçilerin yararlandığı meyve ağacının yanına gittiğini bu işlemin yasal bir gerekçesinin bulunmadığını belirterek müvekkilinin işe iadesine ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının 12.11.2008 tarihinde görevini yerine getirirkenki tutum ve davranışı ile 09.09.2009 tarihindeki tutum ve davranışının 4857 sayılı İş Kanununun 25/h maddesi hükmüne aykırı olduğunu ve davacının çalışmama eğilimi, çalışmak zorunda kaldığı sıralarda ise lakayt, özensiz tutum ve davranışlar sergileyerek kendisinden beklenen verimi ve iş disiplininin göstermediği, bu hali ile akdin feshinin gerekçeli ve geçerli olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 12.11.2008 tarihinde görevini yerine getirirkenki tutum ve davranışı ile 09.09.2009 tarihindeki tutum ve davranışının 4857 sayılı İş Kanununun 25/h maddesi hükmüne aykırı olduğunu ve davacının çalışmama eğilimi, çalışmak zorunda kaldığı sıralarda ise lakayt, özensiz tutum ve davranışlar sergileyerek kendisinden beklenen verimi ve iş disiplininin göstermediği, bu hali ile akdin feshinin gerekçeli ve geçerli olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının torbalama esnasında gramaj ve nitelik hususlarında dikkatli olması için uyarılması söz konusu ise de, davaya konu olay ile önceki uyarma konusu aynı nitelikte olmadığından, uyarıya rağmen işçinin işine yönelik dikkati göstermediği iddiasına itibar edilemeyeceği, davaya konu olayın yaşandığı gün davacının kömür torbalama işinde çalıştığı, davalı tanık anlatımına göre, bu işte iki kişi istifleme, bir kişi dolum, bir kişi dikim ve bir kişi yükleme olmak üzere toplam beş kişinin çalıştığı, aynı anda davacı haricinde istifleme işinde çalışanlar dışında iki kişinin de iş başında olmadığı, bu şahısların işyerinde tonluğun yıkılması işine yardıma gittiklerini belirttikleri, bu hali ile torbalama ekibinin işinin bitmesi nedeniyle başka gruba yardım için gidebildiklerini düşünmenin hayatın olağan akışına uygun olduğu, davalı tanık ifadesine göre o gün torba dikim işi yaptığı anlaşılan davacının vardiya sonuna kadar torbaların başında beklemek gibi bir uygulama olmadığı sürece bunu yapmasının kendisinden beklenemeyeceği, işyeri bahçesinde bulunan bir ağacın diğer işçiler tarafından da zaman zaman meyvelerinin yenilmesinin normal karşılandığı bir halde, davacının bu yöndeki eylemini emre itaatsizlik, kurallara ve uyarılara uymama olarak algılamanın eşitlik ilkesi ile bağdaşmayacağı, aksine bir kabulün işverenin işçiyi çıkarmak için fırsat kolladığını düşündürecek boyutta olduğu, davalı tarafça davacı işçinin davranışı sebebi ile bir zararın olduğunun da ileri sürülmediği ve yapacağı işin bitmiş olduğu dikkate alınarak davacının aynı işyerinin bahçesinde fakat olması gereken yerden 20 metre uzaklıkta bulunmasının haklı fesih sebebi olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir. Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, torbalama işçisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, 12.11.2008 tarihinde verilen görevleri yerine getirmemesi, 20 kg standart ağırlıkta doldurması gereken kömür torbalarını 17-24 kg arasında değişen aralıklarla doldurması, yanıltıcı-ayıplı mallarla şirketin müşteri ve tüketici nezdindeki itibarını ortadan kaldırıcı, kazanç kaybına uğrayıcı şekilde davrandığı tespit edilerek ihtarname verildiği belirtilerek, 09.09.2009 tarihinde uyarılmasına rağmen işyerini mesai saati bitmeden terk etmesi, uyarılmasına rağmen işletmeye ait olan meyve ağaçlarından meyve topladığının tespit edilerek tutanak tutulması nedeniyle feshedilmiştir. Dosya arasında davacının torbalamaları takriben 20 kg yapması gerekirken, 17-24 kg arası yapması nedeniyle tebliğ edilmiş bir ihtarname bulunmaktadır. 09.09.2009 tarihli tutanak içeriğini de dinlenen davalı tanığı doğrulamıştır. Davalı tanığı ve yargılama sırasında dinlenen davacı tanığının beyanlarına göre, işyerinde davacının çalıştığı bölümde kömür torbalama işi yapılmaktadır. Kömür, belli miktarlarda torbalara doldurulup dikilmektedir. Bölümde olay günü davacı dışında başka çalışanlar da vardır, ancak verilen işler nedeniyle torbalama bölümünde bulunmamaktadırlar. Henüz mesaisi bitmeyen davacı, çalıştığı dikiş makinesini bırakarak çalıştığı yeri terk etmiş, işletmeye ait incir ağacına gitmiş, işveren vekilinin işinin başına dön çağrısına uymamıştır. Diğer işçilerin de zaman zaman aynı ağaçtan meyve toplaması, davacının hareketini mazur gösterici nitelikte değildir. O an işi olmayan işçi, işverenin iş vermesine hazır vaziyette mesaisinin sonuna kadar beklemelidir. İşyerinde ağır ve tehlikeli bir işin yürütüldüğü, dikiş makinesinin terk edilmesinin durumu kazalara açık hale getireceği açıktır. Davacının hem bu eylemi, hem de işveren vekili tarafından yapılan görevine dönmesi yolundaki çağrıya uymayarak tartışma yaşanmasına neden olması, işyerindeki huzuru bozucu niteliktedir, iş akışı olumsuz etkilenmiştir. Fesih geçerli nedene dayanmaktadır. İşe iade isteğinin reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-)Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-)Davanın REDDİNE,

3-)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-)Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 30,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.100,00TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-)Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine kesin olarak 08.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18561, Karar No: 2015/3635, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18561 E.  ,  2015/3635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/12341 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22.Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre ( 13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 30/06/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1627, Karar No: 2019/2656, Tarih: 14.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/1627 E.  ,  2019/2656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca en son 01.11.2005 olan suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 30.04.2013 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 30.04.2013 tarihinden itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun tarihi olan 13.09.2016‘a kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “memur olmayanın resmi belgede sahtecilik” suçunun suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve lehe olan 5237 sayılı TCK'nin 204/1. maddesindeki cezasının miktarı itibarıyla tabi olduğu, aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, (durma süreleri de nazara alındığında) suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 14.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14331, Karar No: 2015/14210, Tarih: 08.09.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/14331 E.  ,  2015/14210 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği üzere davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- 5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki, “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereğince, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. ve 87. maddeleridir.

Somut olayda, ceza dosyasında vinç operatörünün asli, diğer gerçek kişilerin tali, sigortalının ise kusursuz bulunduğu, dosyada alınan ilk kusur raporunda asıl işveren ...'nin % 50 kusurlu bulunduğu, ( bu kusur oranının % 35'inin şirketin direkt kusuru , % 15'inin gerçek kişilere ait bulunduğunun) , taşeron ...'ın % 25, işveren vekili ...'in % 5, vinç operatörünün ise % 20 oranında kusurlu bulunduğunun belirtildiği, hükme esas kusur raporunda ise; ...'nin % 70, alt işveren ...'ın ise % 30 kusurlu bulunduğu, kusura ilişkin tüm bu tespitler incelendiğinde açık çelişki bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, ceza davasında kusurlu bulunarak mahkum olanlara, zararlandırıcı sigorta olayının meydana gelmesinde az da olsa bir miktar kusur verilmesi gereği gözetilmeli, ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın mahkumiyet niteliğinde bulunmadığı gözönünde bulundurulmalıdır.