muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5412, Karar No: 2016/7145, Tarih: 16.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/5412 E.  ,  2016/7145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Aliağa 1. Asliye Hukuk ve İzmir 1. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Aliağa 1. Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın 6502 sayılı Kanun kapsamına girdiği ve tüketici mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İzmir 1. Tüketici Mahkemesi ise, davalının yüklenici, davacıların arsa sahibi olduğu, 6502 sayılı Kanun anlamında tüketici ilişkisi bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3. maddesi (I) bendinde "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına ilişkin herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununun 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Somut olayda dava, davacıların arsa sahibi olmaları ve kendilerine düşen bağımsız bölümlerin satışının yapılması nedeni ile bu yerler ile ilgililerinin kayden kalmadığını, ancak eksik ve ayıplı işler dikkate alınarak yapılan giderlerin rücuan yükleniciden talep etmelerine ilişkindir.

Somut olayda dava, davacıların arsa sahibi olmaları ve kendilerine düşen bağımsız bölümlerin satışının yapılması nedeni ile bu yerler ile ilgililerinin kayden kalmadığını, ancak eksik ve ayıplı işler dikkate alınarak yapılan giderlerin rücuan yükleniciden talep etmelerine ilişkindir.

Bu durumda eldeki davada uyuşmazlık 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, davanın HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre Aliağa 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Aliağa 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16/06/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40483, Karar No: 2015/23099, Tarih: 24.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/40483 E.  ,  2015/23099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 09/09/2015

Numarası : 2014/278-2015/569

Hükmün davalı S.. Ş..'ni temsilen iflas idaresi memurlarına tebliğ edildiğine ilişkin tebliğ belgesinin bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğ edilmiş ise tebliğ belgesinin eklenmesine, tebliğ edilmemiş ise mahkemece İstanbul Anadolu 3.İcra Dairesi müdürlüğünden davalı S.. Ş..'nin iflas idaresi memurlarının isim ve adreslerinin sorularak , cevap geldiğinde iflas memurlarına hükmün yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14441, Karar No: 2023/5231, Tarih: 14.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/14441 E.  ,  2023/5231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/161 E., 2022/176 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

EBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şırnak 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.05.2020 tarihli ve 2019/363 Esas, 2020/129 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 20.10.2020 tarihli ve 2020/1012 Esas, 2020/896 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının esastan reddi ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden hükmün kaldırılarak yerine "Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan kamu davasında, atılı suçun kanuni unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a. Maddesi uyarınca BERAATİNE," fıkrasının eklenmesi suretiyle hükmün düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine kararı verilmiştir.

3. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi kararının, sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 21.04.2022 tarihli ve 2021/19348 Esas, 2022/3798 Karar sayılı kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün onanmasına, çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün ise "Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdure, müştekiler ile tanıkların aşamalarda değişen ve birbiriyle çelişen beyanları, olay sonrasında alınan doktor raporu, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi karşısında, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü gerekirken esastan reddedilmesi" nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Şırnak 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.09.2022 tarihli ve 2022/161 Esas, 2022/176 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Vekalet ücretine ilişkindir.

B. Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Mağdure beyanında her ne kadar sanığın eylemlerinden organ sokma şeklinde bahsetmişse de bu beyanlarının kısmen çelişkili olduğu, cinsel organını cinsel organına dokundurduğu yönündeki beyanlarının ise istikrarlı olduğu, raporun da nitelikli hali desteklemediği nazara alınarak sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece "...Somut olayda üzerinden uzun bir zaman dilimi geçtikten sonra suç isnadının yapılmış olduğu, mağdur, müştekiler ile tanıkların aşamalarda değişen ve birbiriyle çelişen beyanlarının bulunduğu, mağdur hakkında alınan adli tıp raporunun sonuç kısmının '...... ve ... kızı, 14/04/2006 doğumlu, ...'ın maruz kaldığı iddia olunan cinsel istismar eylemleri nedeniyle 30.04.2019 tarihinde Adli Tıp Şube Müdürlüğümüzde alınan anamnezi, yapılan genital ve anal muayene bulgularına göre; 1-Genital muayenesinde; hymen halkavi, etli, enli yapıda olup açıklığının 1 cm çapında olduğu, hymende saat kadranına göre saat 3 ve 9 hizasında çentik olup, hymende ekimoz, kanama veya yırtık saptanmadığı, kenarlarının sağlam yapıda (intakt) olduğu, herhangi bir eski veya yeni travmatik bulgu saptanmadığı, normal ebatlarda erektil bir penisin yırtılmaksızın duhulüne müsait olmadığı, 3-Anal muayenesinde; Anüs mukozasında ve çevre cilt dokusunda herhangi bir travmatik değişim izlenmediği, anal sfinkter tonusunun doğal bulunduğu, anal yolla vücuda organ veya sair cisim sokulması sonrası görülmesi beklenen ekimoz, mukoza veya sfinkter yırtığı gibi travmatik değişimlerin olaydan kısa bir süre sonra iz bırakmaksızın kaybolabileceği gibi, kişinin yaşı, fiziki gelişimi, olay sırasında penis girişini kolaylaştırıcı kaygan madde kullanımı ile hile, tehdit ya da rıza gibi nedenlerle direncinin kırıldığı durumlarda anal sfinkterin travmatik değişim olmaksızın penisin girişine müsait olacak şekilde genişleme yeteneğinin bulunmasının da tıbben mümkün olduğu dikkate alındığında vücuda anal yolla organ veya sair cisim sokulmuş olup olmadığının tıbben tespit edilemediği, 4-İddia olunan son cinsel istismar eylemi üzerinden yaklaşık 2 yıl geçmiş olduğundan biyolojik örnekler alınmadığı...' şeklinde olduğu dolayısıyla alınan adli tıp raporunun sanığa isnat edilen suçun işlendiğine dair bir bulgu içermediği, yine dosya kapsamında sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı hiç bir delil bulunmadığı anlaşılmıştır." şeklindeki gerekçe ile sanık hakkında beraat hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükümde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Hüküm kurulurken 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 164 ve 168 inci maddeleri ile hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca beraat eden ve kendisini vekaletnameli müdafii ile temsil ettiren sanık yararına hazine aleyhine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu konuda bir değerlendirmede bulunulmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Şırnak 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.09.2022 tarihli ve 2022/161 Esas, 2022/176 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği hükmün vekalet ücreti ile ilgili (2). paragrafının kaldırılarak yerine ''03.09.2022 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari ücret tarifesinin 14/4 maddesi uyarınca aynı Tarife'ye göre belirlenen 17.400,00 TL maktu maktu vekalet ücretinin Hazineden alınarak sanığa ödenmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Şırnak 3. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2805, Karar No: 2015/7911, Tarih: 08.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2805 E.  ,  2015/7911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YEŞİLHİSAR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 05/11/2014

NUMARASI : 2012/161-2014/249

Taraflar arasında görülen davada Yeşilhisar Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/11/2014 tarih ve 2012/161-2014/249 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı olduğunu, davalı şirket yetkililerinin şirket adına müvekkilinden muhtelif tarihlerde toplam 25.152,00 TL ödünç para aldıklarını, ancak ödünç aldıkları söz konusu parayı iade etmediklerini, ayrıca davalı şirket tarafından müvekkili aleyhine açılan ve Yeşilhisar Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmüş olan 2009/132 esas 2011/59 karar sayılı dava dosyasında alınan bilirkişi raporunda da müvekkilinin davalı şirketten 25.152,00 TL alacaklı olduğunun tespit edildiğini, bunun üzerine davalı hakkında Yeşilhisar İcra Müdürlüğünün 2012/22 sayılı dosyasıyla genel haciz yoluyla takip yapıldığını, davalının borca itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek borçlunun icra takibine yaptığı itirazın iptaline ve takip konusu alacağın % 40'ından az olmamak üzere tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketin ortağı olduğunu, 2004 yılında sahte imzalarla yaptığı genel kurul kararıyla kendini müdür olarak yetkilendirdiğini, Yeşilhisar Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.04.2008 tarih ve 2008/60 esas ve 2008/55 karar sayılı kararı ile 30.04.2004 tarihli genel kurul kararlarının hükümsüzlüğüne karar verildiğini, davacının bu dönemde dolaylı ya da dolaysız bir şekilde şirketten menfaat temin etmeyi alışkanlık haline getirdiğini, iddia edilen borçla ilgili defter kayıtlarındaki alacağın hiçbir evraka bağlı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı şirketin defter kayıtlarında davacının 25.152,00 TL alacaklı olduğu görüldüğü, davalı şirketin defterlerinin kanuna uygun tutulmamış olduğundan davalı şirket aleyhine delil olarak değerlendirilebileceği, dava konusu alacağın likit (belirlenebilir) olduğu gerekçesiyle davalının icra dosyasına vaki itirazının iptaline, takip tarihi dikkate alınarak % 40 icra-inkar tazminatına karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı şirketin eski müdürünün şirkete verdiğini iddia ettiği borçtan kaynaklanan alacak nedeniyle başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkin olup, mahkemece davacının borç verdiğini iddia ettiği tutarların davalının defterinde kayıtlı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, davacı bu tutarların deftere kaydedildiği tarihte davalı şirketin müdürüdür. Davacının, davalı şirketin ticari defterlerinden sorumlu olduğu bu dönemde kendi lehine defterlere alacak kaydı işlemesi tek başına şirketten alacaklı olduğunun delili olarak kabul edilemez. Mahkemece, alacak kaydı düşülen tarihler itibariyle davalı şirketin nakit paraya ihtiyacı olup olmadığı, davacı tarafından verildiği iddia edilen paraların hangi harcamalarda kullanıldığı konusunda herhangi bir inceleme yaptırılmamıştır. Bu durumda davacının davalı defterleri dışında başkaca delili bulunmadığı ve davalı aleyhine değerlendirilen kayıtların davacının müdür olduğu dönemde yazıldığı göz önüne alınarak, o dönem itibariyle şirketin ortaklarına borçlanmasını gerektirir finansal bir darboğaz içerisinde olup olmadığı, borç verildiği iddia edilen paralar ile davalı şirketin ne gibi ihtiyaçlarının karşılandığı, nerelere ödemeler yapıldığı, defter kayıtlarının belgeler ile desteklenip desteklenmediği hususlarında bilirkişiden rapor alınarak oluşacak sonuç çerçevesinde karar vermek gerekirken yazılı olduğu şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10209, Karar No: 2015/10348, Tarih: 12.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/10209 E.  ,  2015/10348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2004/272-2013/81

Mahkemece verilen karar davalı E.. Ö.. tarafından adli yardım talepli temyiz edilmiş, Dairemizin 05.03.2015 tarih ve 2013/10439 - 2015/2980 karar sayılı ilamı ile davalı E.. Ö.. vekilinin adli yardım talebinin reddine, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması hususunda meşruhatlı davetiyenin tebliği için dosyanın mahal mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiş olup, davalı E.. Ö.. vekili Dairemizin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararına itiraz etmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 337/2'nci maddesi uyarınca itiraz hakkında karar verme görevi Yüksek Yargıtay 12. Hukuk Dairesine ait olduğundan dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın işbölümü yönünden bir karar verilmek üzere Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 12.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17006, Karar No: 2014/13214, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17006 E.  ,  2014/13214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2013

NUMARASI : 2012/117-2013/455

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1968, Karar No: 2008/2927, Tarih: 10.03.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/1968 E.  ,  2008/2927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 14.09.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda vakıf şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.04.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... idaresi vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 2780 ada 1 parsel 66 m2 arsa cinsli taşınmaz kaydındaki “Mihrişah Valide Sultan” vakfı şerhinin terkini istemi ile açılmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kayıtlardaki vakıf şerhi on yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra konulduğundan dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı idare temyiz etmiştir.

2780 ada 1 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan 262 parsel sayılı taşınmazın tapulama tespiti 18.10.1957 tarihinde kesinleşmiş, kaydına “Mihrişah Valide Sultan” vakıf şerhi 25.07.2000 tarihinde yazılmıştır. Gerçekten, taşınmazın tapulama tespiti tarihi ile kaydına vakıf şerhinin işlendiği tarih arasında on yıllık süre geçmiş bulunmaktadır. Ne var ki;

5737 Sayılı ... Kanunu 27.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir. Yasanın geçici 5.maddesi hükmüne göre vakıf şerhleri ile ilgili devam etmekte olan davalarda diğer kanunlarda yer alan zaman aşımı ve hak düşürücü sürelere ilişin hükümlerin bu kanun açısından uygulanmayacağı kuralı getirildiğinden burada 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3.maddesinde öngörülen on yıllık hak düşürücü sürenin dolayısı ile 02.04.2004 tarih ve 1/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararının uygulanma olanağı yoktur.

Az önce sözü edilen ve 27.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5737 Sayılı ... Kanununun 18.maddesi hükmünce; miri arazilerden mukataalı hayrata tahsis edilmeyenler ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlar dışındaki icareteyn ve mukataalı vakıf şerhi bulunan gerçek ve tüzel kişilerin mülkiyetinde veya tasarrufundaki taşınmazlar taviz bedeline tabidir. Yasanın 3.maddesinde yapılan tanıma göre de, Mukataalı vakıf: zemini vakfa üzerindeki yapı ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise; değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder. Hal böyle olunca somut uyuşmazlığının çözümü için, kayda işlenen “Mihrişah Valide Sultan” vakfının mukataalı veya icareteynli vakıf olup olmadığının veya miri arazilerde mukataalı hayrata tahsis edilmeyen ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlardan bulunup bulunmadığının bilirkişi görüşüne başvurularak yöntemince araştırılması, davanın bunun sonucuna uygun hükme bağlanması gerekir.

Mahkemece, hükümden sonra yasada yapılan değişiklik dikkate alınarak hüküm kurulmak üzere karar bozulmalıdır.

Mahkemece, hükümden sonra yasada yapılan değişiklik dikkate alınarak hüküm kurulmak üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5737 sayılı ... Kanununun 77. maddesi uyarınca ... Genel Müdürlüğünün her türlü harçtan muaf olduğundan yatırılan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.03.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.