muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18572, Karar No: 2015/3646, Tarih: 13.07.2015

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra ... Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların ... Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle ... Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde ... Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek ... Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre (13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 03/07/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek ... Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7036, Karar No: 2017/337, Tarih: 19.01.2017

**16. Ceza Dairesi         2016/7036 E.  ,  2017/337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK’nın 289/1, 62, 52/2, 51. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-23.02.2010 tarihinde kardeşinin borcundan dolayı haczedilerek sanığa yediemin sıfatıyla teslim edilen malların muhafazası için haciz mahalline gidildiğinde borçlunun taşınmış olması nedeniyle malların yerinde bulunmadığının 26.05.2010 tarihli tutanakla tespit edilmesi, sanığın mahcuzların kaldığı iş yerinin tahliye edildiği ve eşyaların başka bir dükkana götürüldüğünü savunması ve yapılan araştırmayla mahcuzların büyük bir kısmının mevcut olduğu sadece 1 adet uydu cihazı, 1 adet DVD, 1 adet şarjlı süpürgenin bulunmadığının anlaşılması karşısında , dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kendisine teslim edilen malların bir kısmının kaybolmasına sebebiyet veren sanığın eyleminin bulunmayan malların değeri de nazara alındığında TCK'nın 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Oluşa göre de,

a-Sanık hakkında bozma kararından önceki ilamda kurulan netice hükmün adli para cezası olup, hükmün sanık tarafından temyiz edildiği sanık hakkında aleyhe temyiz bulunmadığı anlaşılmakla, CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

b-Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle fazla ceza tayini,

c-Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ihtarat yapılması,

d-Önceki hükmün sanık tarafından temyiz edildiği ve Yargıtay bozma ilamının sanık lehine olduğu gözetilmeden bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 19.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16418, Karar No: 2017/8829, Tarih: 06.06.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/16418 E.  ,  2017/8829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar ... ve ... tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Takibe konu çeklerin asıllarının ya da arka ve ön yüzünün okunaklı onaylı örneklerinin birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6033, Karar No: 2014/11227, Tarih: 26.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/6033 E.  ,  2014/11227 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/181608

MAHKEMESİ : Tarsus 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2010

NUMARASI : 2009/886 (E) ve 2010/892 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında araç plakası hırsızlamak eylemi nedeniyle TCK’nın 142/1-e maddesi uyarınca kurulan hükmün yetersiz ve olaya uygun düşmeyen gerekçelerle üst sınıra yakın bir ceza uygulanmak suretiyle TCK’nın 61. maddesine muhalefet edilmesi,

2-Suça konu araç plakalarının değerinin tespit edilerek sanık hakkında TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin taktir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. S..’ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 325. maddesi uyarınca bozmadan hükmü temyiz etmeyen sanık E.. M..’un da yararlandırılmasına, 27.03.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Aşağıda gösterdiğimiz sebeplerle sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyoruz.

1-Sanıkların mağdurun evinin önünde park halinde bulunan aracından gece vakti sökerek aldıkları plakaları başka bir araca takarak yağma suçu işledikleri anlaşılmaktadır.

Sanıklar hakkında "TCK'nın 61. maddesine göre sanıkların kasıtlarının yoğunluğu, suçun işlenmesindeki özellikler, sosyal ve ekonomik durumları" gerekçe gösterilerek alt sınır aşılmak suretiyle temel ceza tayin edilmiştir.

Mahkemenin teşdit gerekçesi sanığın kastının ağırlığı, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile faillerin güttükleri amaç başka olmak üzere TCK'nın 61. maddesi hükümlerine uygun olduğu, cezanın bireyselleştirmesinde hata yapılmadığı ortadadır.

Mağdurun plakasını başka suçlarda kullandıkları araca takarak işledikleri suçların sorumluluğunu hiçbir kusuru bulunmayan mağdura yıkmak yolundaki davranışları karşısında, Yüksek Daire'nin TCK'nın 61. maddesine aykırı davranıldığı yolundaki kabulü kanan metnine ve oluşa aykıdır. Bu yaklaşım, taraflarla ve delillerle yüz yüze gelerek değerlendirme yapan mahkmenin yerine geçmek olacağı gibi, mağdurun ve toplumun haklarını ceza adaletinin dışında bırakmak sonucunu da doğurmuştur.

2- Değer azlığı hükmü; ihlal edilen hukuki değerden, failin kastından, amacından, fiilinden, umduğu neticeden bağımsız olarak peşinen ve mutlak şekilde kazanılmış bir hak değildir. Mahkemenin TCK'nın 145. maddesinin mutlaka uygulamak zorunluluğu da yoktur.

2- Değer azlığı hükmü; ihlal edilen hukuki değerden, failin kastından, amacından, fiilinden, umduğu neticeden bağımsız olarak peşinen ve mutlak şekilde kazanılmış bir hak değildir. Mahkemenin TCK'nın 145. maddesinin mutlaka uygulamak zorunluluğu da yoktur.

Kanun koyucunun bambaşka bir amaçla ve farklı bir metin olarak düzenlediği değer azılğı hükmünü yürürlükten kaldırılmış olan 765 sayılı TCK'nın 522. maddesi gibi uygulamak, bu konuda mahkemelere ölçütler koymak yasanın amacının dışına çıkmak olacaktır.

Kaldı ki 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasına yönelik kıstaslar Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13.11.2007-210-234 sayılı kararı ile 6. ve 13. Ceza Dairelerinin çeşitli kararlarıyla eşitlik ve belirlilik ilkeleriyle uyuşan şekilde istikrar kazanmış bulunmaktadır.

Mağdurun aracından sökülen plakaların maddi değerleri az değildir. Mağdurun bunları yenilerini edinmek için yapacağı birçok masraf gözetildiğinde ise (ki bunların da değerin içinde ele alınmaları gerekir) TCK'nın 145. maddesinin uygulanma yerinin hiç bulunmadığı anlaşılmaktadır.

3- Ayrıca, temyiz konusu hükümde uygulanan ceza, TCK'nın 1, 2 ve 3. maddelerinde belirlenen kamu düzenenin korunması ve suç işlenmesinin önlenmesi amacı ile diğer amaçlara, kaninilik ilkesine, işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı yaptırıma hükmolunması ilkelerine de uygundur.

Bu sebeplerle (1) ve (2) sayılı bozma kararlarına karşıyız. 27.03.2014
Yargıtay — Esas No: 2010/3473, Karar No: 2010/7040, Tarih: 20.09.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/3473 E.  ,  2010/7040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fatih Asliye 2. Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ... aleyhine vergi borcu nedeniyle icra takibi yaptıklarını, borcu karşılayacak malı bulunamadığını ileri sürerek borçlunun, dava konusu taşınmazını diğer davalı ... ’a satışına ilişkin tasarrufun iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılara ilanen tebligat yapılmış davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, vergi borçlusunun davalı ... olmadığı ve vergi borçlusu şirket hakkında haciz işlemi yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 6183 sayılı yasanın 24 vd maddelerine dayalı tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece vergi borçlusu şirket aleyhine takip yapılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. 6183 sayılı yasanın mükerrer 35. maddesine göre tüzel kişilerle küçüklerin ve kısıtlıların, vakıflar ve cemaatler gibi tüzel kişiliği olmayan teşekküllerin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacaklarının, kanuni temsilcilerin ve tüzel kişiliği olmayan teşekkülü idare edenlerin şahsi mal varlıklarından anılan kanun hükümlerine göre tahsil edileceği

belirtilmiştir. Somut olayda hem davalı ... hem de borçlu şirket aleyhine yapılmış takip evrakı dosya içinde mevcuttur. Bu nedenle davanın diğer şartlarının araştırılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün BOZULMASINA, 20.9.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7193, Karar No: 2024/7624, Tarih: 12.09.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/7193 E.  ,  2024/7624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/351 Değişik İş, 2022/300 Karar

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : 2022/İHK-15774

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2022/30084

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Dairenin 25.04.2024 tarihli ilâmıyla ek karar talep dilekçesi, 19.04.2022 tarihli İtiraz Hakem heyeti ek kararı ile İtiraz Hakem Heyeti ek kararının 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30/16 ıncı maddesi uyarınca Sigorta Tahkim Komisyonunca taraf vekillerine tebliğine dair KEP bildirim belgeleri istenmiş, tebliğ evrakı temini yerine getirilmiş ise de Mahkemece ek karar talep dilekçesi, 19.04.2022 tarihli İtiraz Hakem heyeti ek kararı temin edilmemiş, geri çevirme ilamı eksik yerine getirilmiş, ek karar talep dilekçesi, 19.04.2022 tarihli İtiraz Hakem heyeti ek kararının dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın Mahkemeye İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE,12.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17704, Karar No: 2017/7381, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/17704 E.  ,  2017/7381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13682, Karar No: 2024/13788, Tarih: 05.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/13682 E.  ,  2024/13788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.04.2019 tarih ve 2018/209 -2019/197 sayılı kararı

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9 ve 63 üncü maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/370 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen, Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı kararında; "ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bir suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile

bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olacağı''nın kabul edildiği gözetilmekle,

ByLock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın, ByLock uygulamasını kullandığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde teknik verilerle tespiti halinde, buna dair delilin atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelikte olması karşısında, ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme raporlarının ilgili kurumdan yeniden istenmesi, UYAP'ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankası üzerinden sanıkla ilgili beyan bulunup bulunmadığı sorgulanıp, bulunması halinde onaylı suretlerinin dosyaya getirtilip tüm bilgi ve belgelerin CMK’nın 217 nci maddesi uyarınca duruşmada okunması, adı geçen şahısların tanık sıfatıyla usulüne uygun olarak dinlenmesinden sonra ve CMK'nın 210 uncu maddesi gereğince hükme esas alınan tek tanık ...'in duruşmada dinlenilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, tanık ... ile ... isimli kişi hakkındaki mailin de esasa etkili olması haricinde bu kişinin de tanık sıfıatıyla dinlenmesi ile tanıklar hakkında aynı suçlamadan yürütülen soruşturma ve kovuşturma bulunup bulunmadığı da araştırılarak, denetime imkan verecek açıklıkta örneklerinin dosya içine alınması ve akabinde buna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yetersiz belgelere dayanarak eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11158, Karar No: 2013/12586, Tarih: 28.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/11158 E.  ,  2013/12586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içerisinde, davalı vekili tarafından 28.06.2012 tarihli yazı ekinde ibraz edildiği belirtilen davacıya ait şahsi sicil dosyası, fesih ihbarnamesi, savunma yazıları ve diğer tüm kayıtlar bulunmamaktadır. Ayrıca fesih tarihinde davalıya ait iş yerinde çalışan işçi sayısı da mahkemece araştırılmamıştır. Fesih tarihinde iş yerinde ülke genelinde aynı iş kolunda çalışan işçi sayısının davalı iş yerinden, Sosyal Güvenlik Kurumundan ve Bölge Çalışma Müdürlüğünden sorularak tespit edilmesi ve davalı vekili tarafından 28.06.2012 tarihli yazı ekinde ibraz edildiği belirtilen evrakın eklenerek için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 28.05.2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/163, Karar No: 2019/9931, Tarih: 06.11.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/163 E.  ,  2019/9931 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA TÜRÜ : Soybağının Reddi

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi hükmüne karşı, davacı ile davalı ... tarafından istinaf yoluna başvurulması sonunda Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kez davacı ile davalı ... vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacı ... ile davalılardan ...'in evlilik birliği içinde davalı ...'ın babasının davacı olmadığı ileri sürülerek soybağının reddine karar verilmesi istenmiş; Mahkemece, hak düşürücü süre geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın reddine dair İlk Derece Mahkemesince verilen karar, davacı ve davalı ... tarafından istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine davacı ile davalı ... tarafından istinaf isteminin esastan red kararı temyiz edilmiştir.

04.06.1958 tarihli ve 15/6 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı gereğince, maddi olayları açıklamak taraflara ve ileri sürülen olayları hukuken nitelemek ve uygulanacak Kanun hükümlerini tesbit etmek ve uygulamak görevi hakime aittir. Nitekim 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33. maddesinde hâkimin, Türk Hukuku'nu resen uygulayacağı belirtilmiştir. Bu ilke gereği açılan davayı nitelemek ve açılmış bir dava hakkında doğru hukuk kurallarını bulup uygulamak hâkime düşen bir görevdir.

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 286. maddesi kapsamında baba tarafından anne ve çocuk aleyhine açılan soybağının reddi istemine ilişkindir.

Geniş anlamda soybağı bir kimsenin üst soyu ile olan kan bağını; dar anlamda soybağı ise, bir kimsenin sadece ana-babasıyla arasındaki biyolojik bağını ifade etmektedir. Bir kişi (çocuk) ile kendilerinden biyolojik (genetik) olarak türemiş olduğu kişiler arasındaki bağa doğal soybağı (biyolojik nesep), hukuk düzeni tarafından aranan bazı koşulların gerçekleşmesiyle, bir çocuğun hukuki olarak bir ana-babaya bağlanması sonucunda, ana-baba ile çocuk arasında kurulan bu hukuki ilişkiye ise hukuki soybağı (hukuki nesep) denir. Buna göre soybağı, bir kimseyle ana-babası arasındaki doğal ve/veya hukuki bağ olarak tanımlanmaktadır.