muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3783, Karar No: 2016/7405, Tarih: 28.03.2016

HMK 107. maddesinin gerekçesine göre belirsiz alacak davasının, kısmen eda davasıyla birlikte külli tespit davası olarak da açılabilmesi imkân dâhilindedir. O halde belirsiz alacak davasında bir miktarın tahsili yanında, kalan tutarın tespiti istenebilecek ve yargılama sırasında belirlendiğinde kalan miktar da talep edilebilecektir.

Bunun tam eda davasından farkı, belirlenebilen miktarın talebi yerine, kısmi bir miktarın istenebilmesidir. Örneğin belirsiz bir alacak için alacaklı tarafından belirsiz alacak davası açıldığında ve 100,00 TL için tahsil, kalan miktarı için ise alacağın tespiti istendiğinde kısmi eda külli tespit davasından söz edilir. Zira alacaklı işveren veya resmi kurum kayıtlarında geçen belirleyebildiği miktarı davaya konu etmek yerine, farazi bir miktar için talepte bulunmuştur. Sözü edilen davanın kısmi davadan farkı ise, alacaklının kısmi dava açtığını belirtmeksizin belirsiz alacak davasından söz ederek taleplerde bulunmasına dayanır. Yukarıda açıklandığı üzere belirsiz bir alacak için alacaklının açıkça kısmi dava açtığını belirterek talepte bulunması veya belirsiz alacaktan söz edilmeksizin kısmi taleplerde bulunulması halinde davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul edilir.

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Yargılama sırasındaki işleminden veya hâkimin her kararından sonra yeniden işlemeye başlayacağından yargılama sırasında alacağın zamanaşımına uğradığından söz edilemez. Bu nedenle yargılama sırasında arttırılan taleplere karşı yapılan zamanaşımı defi sonuca etkili değildir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmın sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Dosya kapsamına göre; davacı vekili dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığını açıkça belirtmiş, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak toplamda 500,00 TL talepte bulunmuş, 28.07.2015 harç tarihli dilekçesi ile de davasını ıslah ettiğini bildirmiştir.

Bu hali ile eldeki dava kısmi eda külli tespit talepli belirsiz alacak davası niteliğinde olup, kıdem tazminatı dışında kalıp da hükmedilen alacaklar yönünden dava ve ıslah tarihinden itibaren ayrı ayrı faize hükmedilmesi yerine bu alacakların tamamının dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi, hatalı olup bozma nedeni ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün, 6100 sayılı yasanın geçici 3/2 maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Kararının hüküm kısmının ikinci ve üçüncü bentlerinin çıkartılarak yerine;

Sonuç:

Kararının hüküm kısmının ikinci ve üçüncü bentlerinin çıkartılarak yerine;

“2- Net 2.250,25 TL ihbar tazminatı alacağının, 100,00 TL’sinin dava tarihi olan 06.06.2014 tarihinden itibaren, bakiye 2.150,25 TL’sinin ıslah tarihi olan 28.07.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

3- Net 433,89 TL yıllık izin ücreti alacağının, 100,00 TL’sinin dava tarihi olan 06.06.2014 tarihinden itibaren, bakiye 333,89 TL’sinin ıslah tarihi olan 28.07.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 28.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7758, Karar No: 2019/20339, Tarih: 05.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/7758 E.  ,  2019/20339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesiyle, davacının 27.05.2007 tarihinde davalı işyerinde boya operatörü olarak çalışmaya başladığını, işi dolayısıyla sürekli toz ve dumana maruz kaldığını, bu nedenle bir takım sağlık sorunları yaşayan davacının astım ve bronşit hastalığına yakalandığını, aldığı sağlık raporlarına göre tozsuz ve dumansız ortamlarda çalışması gerektiğini, yakalanmış olduğu bu hastalık yüzünden başka işlerde dahi çalışamaz duruma geldiğini belirterek iş akdinin 28.06.2013 tarihinde haklı nedenle feshedildiğini ileri sürüp maddi tazminat, manevi tazminat ve kıdem tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde işyerindeki çalışma koşullarının işçi sağlığı ve güvenliğine uygun olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kabulü hakkında verilen 30.10.2014 tarihli ilk karar, davalı tarafın temyiz başvurusu üzerine Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi’nin 23.05.2016 tarihli 2015/2322 esas 2016/10988 karar sayılı ilamı ile bozulmuş, Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada davacının hastalığının meslek hastalığı olmadığına karar verilmesi ve bu kararın kesinleşmiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe: Taraflar arasındaki uyuşmazlık iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından sağlık sebepleri nedeniyle haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında toplanmaktadır

4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. maddesinin (I) numaralı bendinin (a) alt bendinde “İş sözleşmesinin konusu olan işin yapılması işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olması” halinde işçinin derhal fesih hakkının olduğu açıklanmıştır.

Somut olayda, davacı boya operatörü olarak çalıştığını, çalıştığı işyerinde sürekli toz ve dumana maruz kaldığından astım bronşit hastalığına yakalandığını, tozsuz dumansız ortamlarda çalışması gerektiğini iddia etmiş, davalı iş koşullarının işçi sağlığı ve güvenliğine uygun olduğunu savunmuş, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar davalı tarafından temyiz edilmiş ve Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi’nin 23.05.2016 tarihli bozma ilamı ile “Davacı ve tanıkları yeniden dinlenerek davacının sevkiyat bölümünde çalışıp çalışmadığı belirlenip, çalıştığının anlaşılması halinde sevkiyat bölümündeki çalışma koşullarının davacının sağlık durumuna uygun olup olmadığının yerinde keşif yapılarak değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.” gerekçeleriyle bozma kararı verilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş olmakla birlikte bozma ilamı doğrultusunda yargılama yapılmadığı anlaşılmaktadır. Yargıtayın bozma kararına uyan mahkeme artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır. Çünkü, mahkemenin bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli müktesep hak doğmuştur. (09/05/1960 gün ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı) Mahkemece yapılan değerlendirmede davacının meslek hastalığına yakalanmadığına ilişkin kesinleşmiş mahkeme kararı bulunması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç tarafların iddia ve savunmalarıyla ve dosya kapsamı ile örtüşmemektedir. Davacının iddiası çalışma koşullarının sağlığına uygun olmadığı ve bu nedenle hastalığa yakalandığı ve hastalığının giderek ağırlaştığı yönündedir. Davacının hastalığının meslek hastalığı niteliğinde olmaması işyerindeki çalışma koşullarının işçi sağlığına uygun olması gerekliliğini değiştirmemektedir. Nitekim bozma ilamında da bu husus vurgulanmış ve davacının yeni görevlendirildiği bölümdeki çalışma koşullarının sağlığına uygun olup olmadığı konusunda yerinde keşif yapılarak araştırma yapılması gerektiği belirtilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyulması sonrası dinlenilen tanıklar da davacının görev yaptığı birimin sağlığına uygun olmadığını, yoğun şekilde radyasyona maruz kaldıklarını, davalı işyerinde gerekli koruyucu tedbirlerin alınmadığını ifade etmişlerdir. Buna rağmen Mahkemece bozma kararı gerekleri yerine getirilmeksizin, mahallinde keşif yapılmadan eksik inceleme ile karar verilmiş olması doğru olmamıştır. Mahkemece yapılması gereken iş; davalı işyerinde keşif yapılmak suretiyle davalı işyerinde görevlendirildiği birimlerdeki çalışma koşullarının davacının sağlık durumuna uygun olup olmadığının belirlenlenmesi ve tüm deliller bir arada yeniden değerlendirilerek oluşacak sonuca ve dosya kapsamına göre bir karar verilmesidir. Bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, bozma ilamının gereklilikleri yerine getirilmeden eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeyle davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

. Bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, bozma ilamının gereklilikleri yerine getirilmeden eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeyle davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18153, Karar No: 2014/3681, Tarih: 19.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/18153 E.  ,  2014/3681 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/309821

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2012/25 (E) ve 2012/741 (K)

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten yangın çıkarma

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Katılan M.. T.. vekili olduğunu söyleyerek kararı temyiz eden Av. S.. G..'ın vekil olduğuna dair dosya içerisinde vekaletnamesinin olmadığı gibi, katılanın mahkemece alınan şikayetinde vekil istemediğini beyan ettiği, ayrıca dosya temyiz incelemesi için gönderildikten sonra Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığımızca adı geçen avukata vekaletname ibrazı için dosyanın mahalline iade edildiği ve adı geçen avukatın vekaletnameyi ibraz etmediği, dolayısıyla Av. S.. G..'ın hükmü temyiz yetkisi olmadığından katılan M.. T.. adına yaptığı temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

II- Katılanlar Ş.. T.. ve C.. T.. vekilinin temyizine ge- lince:

Katılan Ş.. T..'ın soruşturma safhasında, yangını sanık ve B.. S.. Y..'in birlikte gerçekleştirdiklerini beyan etmesi ve onsekiz yaşından küçük B.. S.. Y.. hakkında aynı olay nedeniyle ayrı bir dava açılmış olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından; 24.01.2012 tarih ve 202/931 esas no'lu iddianameyle Kocaeli Çocuk Mahkemesi'ne açılan 2012/96 esas sayılı dava ile inceleme konusu dava Çocuk Koruma Kanunu'nun 17/3. maddesi uyarınca gerektiğinde birleştirilmesi, müknü olmadığında söz konusu dava dosyasının getirtirilerek incelenmesi, özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya konulmasından sonra toplanan delillerin bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK. nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 19.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6774, Karar No: 2008/8957, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6774 E.  ,  2008/8957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 110 ada 2 parsel sayılı 5513.94 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, fındıklık niteliği ile belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı ve orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, taşınmazın tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 08.05.1979 tarihinde ilan edilmiş, ekip çalışmalarına yapılan itirazlar komisyonca incelenip karara bağlanmadığı, daha sonra 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre verilen yetkiye dayanılarak 1744 Sayılı Yasaya göre yapılan ekip çalışmalarına yapılan itirazların incelenerek karara bağlanması, aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 24.11.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada orman tahdit hattı dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23.06.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35434, Karar No: 2015/22535, Tarih: 12.10.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/35434 E.  ,  2015/22535 K.**

**"İçtihat Metni"**

Halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri alenen aşağılama suçundan sanık ... hakkında 15.04.2013 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı TCK.nun 216/3. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne ve ertelemeye dair; İSTANBUL (kapatılan) 19. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.09.2013 gün ve 2013/602 esas, 2013/996 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Müştekiler, suçtan doğrudan zarar görmediklerinden; davaya katılma hakları bulunmadığı ve mahkeme tarafından katılma kararı verilmiş olmasının da hükmü temyiz hakkı vermeyeceği cihetle, katılanlar vekilinin temyiz isteminin CMUK nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Sanığın internette bir sosyal paylaşım sitesindeki adresi üzerinden yazdığı ve başkalarından alıntı yaptığını bildirdiği yazılarıyla; halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri alenen aşağıladığı iddiasıyla hakkında kamu davası açılmış ve yargılama neticesinde mahkumiyetine karar verilmiştir.

Türk Ceza Kanunu'nun 216/3 ve 218/1. madde ve fıkralarına mümas bu fiilin ilintili olduğu Kanun ve Uluslararası mevzuat ve hukuk belgelerine bakıldığında, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesinin 19. maddesinde “Her ferdin fikir ve ifade hürriyetine hakkı vardır.”

İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 9/1. maddesinde “Herkes düşünme, vicdan ve din özgürlüğüne sahiptir.” 10/1. maddesinde ise “Herkes anlatım özgürlüğüne sahiptir.” ifadeleri yer almaktadır.

Bu metinlere paralel olarak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın; 24/1. maddesinde “Herkes, vicdan, dini inanç ve kanaat hürriyetine sahiptir.” 25/1. maddesinde “Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir.” 26/1. maddesinde “Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükümleri bulunmaktadır.

Suça konu yazılar, yukarda yer verilen hukuk belgeleri çerçevesinde ve

Türk Ceza Kanunu'nun 216/3. maddesi bağlamında değerlendirildiğinde:

Suça konu edilen paylaşımların halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri aşağılamak amacıyla yazıldığının kabulü zorlamayı gerektirmektedir. Sosyal medya üzerinden yapılan paylaşımlarda, özellikle güncel kullanımda hemen her konuda düşünce ifadesine rastlanıldığı, buna özel anlam atfedilebilmesi için çok kapsamlı, özellikle hazırlanmış ve bilinçli bir şekilde belli bir amaca yönelik planlı bir paylaşım gerekeceği düşünülmelidir. Özenli ve özellikli bir yaklaşımla bu amaç gerçekleştirilebilir.

Dosya kapsamı sanığın böyle bir kastının var olduğunu işaret etme- mektedir. Aksine Anayasa ve İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi ile güvence altına alınmış; din ve vicdan hürriyeti kavramlarının sınırları içerisinde, düşünce özgürlüğü çerçevesinde ve ifade hürriyetini kanunun belirlediği sınırları aşmaksızın kullanarak paylaşımda bulunmuştur.

Özgürlük esas, kısıtlama istisnaidir. İçinde bulunduğumuz yüzyılda, çağdaş olduğuna inandığımız ülkemizde, varlığına her koşulda güvendiğimiz hukuk sistemimizde, özgür bireylerden oluşan özgür bir toplum olmak adına daha hoşgörülü ve geniş bakış açısına sahip olmak gerekmektedir.

Atılı suç tipinin oluşma şartı teknik sınırlarla belirlenmemiştir. Unsurlar somut biçimde ortaya çıkmadıkça yorumla sonuca varılacaktır. “Alenen aşağılama” var mıdır? “Fiil kamu barışını bozmaya elverişli midir?” Yine suça konu ifadeler "İfade özgürlüğü" kapsamında mıdır?

Dosya içeriğine göre, sanığın suça konu sözleri; kamu güvenliği açısından açık, yakın ve ciddi bir tehlikeyi somut olarak ortaya çkarmadığı, şiddet çağrısı yada tavsiyesi niteliğinde bir anlatım olmadığı gibi sanığın yasal çerçevede ifade özgürlüğünü kullandığı da dikkate alındığında unsurları itibariyle oluşmayan müsnet suçtan sanığın beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.10.2015 gününde bozma yönünden oybirliği gerekçe yönünden oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızda sanık üzerine atılı suçun unsurlarının

oluşmadığı konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık bozma kararının gerekçesindedir.

Somut olayda; sanık hakkında müştekilerin şikayeti üzerine internette kendisine ait bir sosyal paylaşım sitesinde yazdığı;

''Tanrı, uğruna yaşayacağın bir şey mi, öleceğin bir şey mi yoksa hayvanlaşıp öldüreceğin şey mi? Bunuda düşün''

''Rakı cennette varsa ve cehennemde yoksa ama chivasregal cehennemde var cennette yoksa? O zaman ne olacak? Asıl önemli soru bu!!!''

''Bilmem farkettiniz mi nerde yavşak, adi, magazinci, hırsız, şaklaban varsa hepsi Allahçı, Bu bir paradoks mu?''

''Müezzin 22 saniyede okudu akşam ezanını yahu.Prestissimmo con fuca!!!Ne acelen var? Sevgili? Rakı masası?

''Ateistim ve bunu bu kadar rahat söylebildiğim için gururluyum''

''Ben ateistim, diğer yarısını bilmem''

''Sanki; memleketin yarısı harbi ateist, diğer yarısı travmatik ateist!''

''Irmaklardan şaraplar akacak diyosun, cenneti ala meyhane midir? Her mümine 2 huri vereceğim diyorsun, cenneti ala kerhane midir?''

''Müezzin 22 saniyede okudu akşam ezanını yahu.Prestissimmo con fuca!!!Ne acelen var? Sevgili? Rakı masası?

''Ateistim ve bunu bu kadar rahat söylebildiğim için gururluyum''

''Ben ateistim, diğer yarısını bilmem''

''Sanki; memleketin yarısı harbi ateist, diğer yarısı travmatik ateist!''

''Irmaklardan şaraplar akacak diyosun, cenneti ala meyhane midir? Her mümine 2 huri vereceğim diyorsun, cenneti ala kerhane midir?''

''Bu akşam çok kişi ateist olmuştur, sağolsunlar'' yazılar nedeniyle halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri alenen aşağılama suçundan kamu davası açılmış, yapılan yargılama sonucunda yerel mahkeme tarafından sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir. Dairemizde yapılan müzakere neticesinde oybirliği ile sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmış ancak sayın çoğunluk iddianameye konu internet sitesinde paylaşılan, yayınlanan yazıların ifade hürriyeti kapsamında kaldığını kabul etmişler, tarafımca yazıların ifade hürriyeti kapsamında kalmadığı ancak suçun kamu barışını bozmaya elverişli olması unsurunun gerçekleşmediği düşüncesiyle bozma gerekçesine muhalif kalınmıştır.

Öncelikle sorunun çözümü için TCK.nun 216. maddesinde düzenlenen halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri aşağılama suçunun unsurlarının ne olduğuna bakmak gerekmektedir. TCK.nun 216. maddesinin 3. fıkrasındaki suçun oluşabilmesi için üç unsurun gerçekleşmesi gereklidir. Bunlar halkın bir kesiminin benimsediği dini değerleri aşağılamak, bu aşağılamanın aleni olması ve fiilin kamu barışını bozmaya elverişli olmasıdır. Suç aynı zamanda somut tehlike suçu olup,'' somut tehlike suçlarında, suçun kanuni tarifinde belirlenen fiilin icra edilmesinin yanısıra, bu fiilin suçun konusu bakımından somut bir tehlike meydana getirip getirmediğinin yani gerçekten bir tehlikeye sebep verip vermediğinin hakim tarafından araştırılıp tespit edilmesi gerekir. Ayrıca gerçekleşen somut tehlike ile failin icra ettiği fiil arasında illiyet bağının bulunması gerekmektedir.''(İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler 8. basım s.209)

Aleniyetin,'' herkesin veya birçok kimsenin okuyup görmesiyle değil, okuyup görebilmesi mümkün ve muhtemel olan yerlerde fiilen işlenmesiyle

gerçekleşeceği'' Yargıtay uygulamasında kabul edilmiştir.(CGK. 15.03.2015 tarih ve 2004/8-201 E, 2005/33 K)

Yazıların yayınlandığı twitter, internet üzerinden paylaşım sağlayan sosyal bir ağdır ve kişi kendisi sınırlandırmadıkça bütün internet kullanıcıları tarafından yazılar görülebilmektedir. TCK.nın 6. madde (g) bendine göre; ''Basın ve yayın yoluyla deyiminden; her türlü yazılı, görsel, işitsel ve elektronik kitle iletişim araçlarıyla yapılan yayınlar'' anlaşılır denilmekle internet üzerinden yayınlanan yazıların basın ve yayın yoluyla işlendiği kabul edilmiştir. Müştekiler de sanığın takipçisi olmadıkları halde yazdığı yazıları öğrenip şikayette bulunduklarına göre, twitter üzerinden yapılan yayınların aleni olduğunda bir kuşku bulunmamaktadır.