muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1577, Karar No: 2022/1614, Tarih: 03.03.2022

Mülkiyeti ... Hazinesi’ne ait olup kentsel, 1. derece doğal ve arkeolojik sit alanında kalan ... ili, Merkez ilçesi, ... Beldesinde kain, ... In ... isimli otel tarafından kullanılan 15333 no’lu taşınmaz üzerinde izinsiz olarak kaya mekan açıldığının, tesisat hattı çekmek amacıyla parselde kazı yapıldığının, kentsel sit alanında kalan ve onaylı restorasyon projesi bulunmayan 673 parsel no’lu taşınmazda proje dışında tesisat kazısı yapıldığının, zemin kattaki kayanın kaldırılarak merdiven yapılmak suretiyle üst kota çıkış sağlandığının, üst katın tamamen izinsiz olarak inşa edildiğinin, kentsel sit alanında kalan 592 parsel no’lu taşınmazda avlu içerisine taş bir merdiven ile mekanların önüne eyvan yapıldığının, avlu içerisinde yıkılmış olan mekanın projesiz olarak inşa edildiğinin tespit edilmesi üzerine, sanıklar hakkında koruma bölge kurullarınca belirlenen koruma alanlarında öngörülen şartlara aykırı izinsiz inşaî ve fizikî müdahalede bulundukları iddiasıyla dava açıldığı, sanık ...’ün 592 no’lu parselin, sanık ...’nun 673 no’lu parselin maliki oldukları, sanık ...’nın ... Yapı A.Ş’nin ve ... In ... Otel’in sahibi, sanık ...’ın ... Yapı A.Ş’nin genel müdürü ve restorasyon uzmanı oldukları, mahkemece yapılan keşif sonrası dosyaya sunulan bilirkişi raporunda, 15333 no’lu taşınmazda izinsiz yapıldığı iddia edilen herhangi bir kaya mekanı bulunmadığının, ... dairesinde yapılan incelemede, eskiyen boruların değiştirilmesi amacıyla eski ... borularının geçtiği zemin kısımlarının kazılarak yeni kalorifer boruları ile değiştirildiğinin, üzerinin kazıdan çıkan malzeme ile kapatılarak eski hale getirildiğinin, 673 no’lu taşınmazda ... Yapı tarafından onaylı restorasyon projesi olmadan tesisat kazısı yapıldığının, zemin kat tavanında bulunan kaya döşemenin mevcut kaya kütlesinin çürük olması nedeniyle yıkıldığının, oluşan boşluğa henüz tamamlanmamış durumda merdiven yapıldığının, onaylı restorasyon projesi olmaksızın yapılan ve halen inşaat halinde olan üst katın ilgili Koruma Bölge Kurulunun 30/10/2014 tarih ve 1291 sayılı kararı ile onaylı restorasyon projesi kapsamında kaldığının ve dolayısıyla tüm dava konusu uygulamaların yasal hale getirildiğinin, 592 no’lu parseldeki uygulamaların ... Yapı tarafından onaylı herhangi bir restorasyon projesi olmaksızın gerçekleştirildiğinin, avlu içine yapılan taş merdivenin henüz tamamlanmadığının, yine avlu içinde yapılan mekanın inşaat sürecinin devam ettiğinin, uygulamaların ilgili Koruma Bölge Kurulunun 11/12/2014 tarih ve 1364 sayılı kararı ile onaylanan restorasyon projesi kapsamında olduklarından yasal hale getirildiklerinin tespit edildiği anlaşılmakla, mahkemece dava konusu taşınmazlar üzerinde yeniden keşif yapılarak yapımı devam etmekte olan suça konu müdahalelerin onaylı restorasyon projelerin uygun olarak tamamlanıp tamamlanmadıkları belirlenerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2921, Karar No: 2019/5810, Tarih: 02.07.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/2921 E.  ,  2019/5810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi gereğince vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiğinden, sanığa yapılan 14.01.2015 tarihli tebliğ işleminin usulsüz, sanık müdafiinin 22.01.2015 tarihli dilekçe ile temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

Suç konusu çekin hesap sahibi olan ... İnşaat Madencilik Kuyumculuk San. ve Tic. Ltd. Şirketi’nin yetkilisi olan sanığın, çekin ön yüzündeki tüm rakam ve yazıların kendisi tarafından yazıldığını kabul etmesine rağmen, çeki, lehdar ve ilk ciranta olarak görünen ... İnşaat Plastik Hafriyat ve Nak. San. Tic. Ldt. Şirketinin gayrı resmi ortağı olan ...’ya hatır çeki olarak verdiğini ve ...’nun, keşideci imzasını kendisinin atacağını söylediğini savunmasının hayatın olağan akışına aykırı olması; sanığın, karşılıksız çek keşide etme suçundan yargılandığı Ümraniye 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/2035 esas sayılı dosyasında suç konusu çeki kaybettiğini beyan etmesi; katılan tarafından başlatılan icra takibinde imza inkarında bulunarak ödemekten kaçınması karşısında; suç konusu çeki ileride imza inkarında bulunarak ödememe amacıyla başkasına keşide ettirerek başlangıçtan itibaren sahtecilik kastıyla hareket ettiği sabit olan sanığa yüklenen suçun tüm unsurlarıyla oluştuğu; Ümraniye 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/2035 esas sayılı dosyasında, çek aslı üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırıldığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanamayacağının gözetilmemesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip, tartışılarak, yüklenen suçun sübutu kabul, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA, 02.07.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26233, Karar No: 2016/11921, Tarih: 15.06.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/26233 E.  ,  2016/11921 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 07/07/2015

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Fındıklık niteliğindeki taşınmazlara net geliri esas alınarak değer biçilmesinde, taşınmazların niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu, enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle mülkiyet kamulaştırmasına konu olan pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tespitinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Dava konusu taşınmazın bulunduğu konum nazara alındığında, fındığın verim miktarının 130 kg.'dan az olamayacağı düşünülmeden, yazılı gerekçe ile 70 kg. üretim masrafların da resmi veriden daha yüksek alınması nedeniyle yazılı şekilde aza hükmedilmesi,

2)Dava konusu 116 ada 10 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki yapının değeri tespit edilirken, Çevre ve Şehircilik Bakanlığının değerlendirme yılına ait Yapı Yaklaşık Birim Maliyet Fiyatlarına göre bulunan m² bedelinin eskale edilmemesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12035, Karar No: 2015/6426, Tarih: 02.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/12035 E.  ,  2015/6426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/99184

MAHKEMESİ : İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2013

NUMARASI : 2012/45 (E) ve 2013/15 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Her ne kadar dosya arasında bulunan adli sicil kaydında İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.05.2003 tarih, 2002/535 Esas ve 2003/186 Karar sayılı ilamı ile sanığın 19.06.2002 suç tarihine ilişkin olarak 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye Aykırılık eylemi nedeniyle mahkûmiyeti yer almakta ise de, 5252 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi ile 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 5. maddesi gereğince "bu kanunun genel hükümlerinin özel ceza kanunları ve ceza içeren kanunlardaki suçlar hakkında da uygulanacağı" ve aynı Kanun'un 2. maddesinde "kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemeyeceği ve güvenlik tedbiri uygulanamayacağı" öngörülmüş olup, sanığın eylemine ait suç tanımları 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede gösterildiği ve Anayasa Mahkemesinin 03.01.2008 gün 2005/15-2008/2 sayılı iptal kararı gerekçesinde kanunsuz suç ve ceza konulamayacağı, kanun hükmünde kararname ile suç ve ceza getirilemeyeceğinin yer alması nedeniyle sanığın adli sicil kaydında yer alan ilama konu eylemin suç tarihi itibariyle suç olmaktan çıkarıldığı, dolayısıyla adli sicil kaydı bulunmadığı anlaşılan ve verilen ceza miktarının geleceği üzerindeki olası etkilerinin ağırlığı nedeniyle takdiri indirim uygulanan sanık hakkında kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, CMK'nın 231/6. maddesindeki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin, yasal ve yeterli olmayan şekilde gerekçe kısmında suç tarihi sonrasında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar esas alınmak suretiyle talimatla ifadesi alınan ve dosyaya olumsuz kişiliği konusunda yansıtılmış bir özelliği bulunmayan sanık hakkında “sanığın dosya kapsamından ve önceki kararından anlaşılan pişmanlık içermeyen kişiliği itibarıyla ileride suç işlemekten çekineceğine ilişkin mahkememizde olumlu kanaat meydana gelmediği” gerekçesiyle, sanık hakkında CMK 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02.11.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı, konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulmaması nedeniyle arama işleminin hukuka aykırı sayılması, dolayısıyla ele geçirilen suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanığın ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanlarının bulunup bulunmadığına, ikrarının olduğu kabul edilse bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceği ve mahkumiyetine yeterli başkaca delil olup olmadığı, bu hususların CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289).

5271 sayılı CMK’nda “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Anılan Kanun'un 119. maddesinin 4. fıkrasında Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulacağı şarta bağlanmıştır.

CMK'nun "İfade alma ve sorguda yasak usuller" başlıklı 148. maddesine göre "şüphelinin ve sanığın beyanı özgür iradesine dayanmalıdır. Bunu engelleyici nitelikte kötü davranma, işkence, ilâç verme, yorma, aldatma, cebir veya tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel veya ruhsal müdahaleler yapılamaz. ...Yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez." Maddede yasak sorgu yöntemleri sayılırken, bir kaç yöntem sayıldıktan sonra "gibi" ifadesiyle, sayılan ruhsal ve bedensel müdahalelerin tahdidi (sınırlı) değil, tadadi olarak (örnek olarak) sayıldığı açıktır.

Anayasa'nın 141. maddesine göre "mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230 uncu Madde göz önünde bulundurulur." “Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir.”

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 2005 yılından beri bir çok Kararında aramanın usulsüzlüğü ve arama sonucunda elde edilen delillerin hukuka aykırılığı tartışmıştır. 29.11.2005 tarih ve 2005/144 E., 2005/150 K. sayılı Kararda, “Yasadışılıktan” daha geniş bir

içeriğe sahip olan “hukuka aykırılık kavramı”nın çerçevesi ve kapsamı saptanırken, gerek pozitif hukuk metinlerine gerekse kişilerin temel hak ve hürriyetlerine ilişkin evrensel hukuk ilkelerine aykırılık bulunup bulunmadığının gözetilmesi ve aykırılığın varlığı halinde hukuka aykırılığın mevcudiyetinin kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

CGK, 26.06.2007 tarih ve 2007/147, 2007/159 sayılı Kararlarda da, arama işleminin CMUK'nun 97/2. (CMK m. 119/4) maddesinde öngörüldüğü gibi yapılırken, o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan gerçekleştirilmesi nedeniyle, aramanın hukuka aykırı olduğu kabul edilmiş ancak delil yasaklarına ilişkin olarak öğretideki “mutlak delil yasakları” ve “nisbi delil yasakları” ayırımdan hareketle, somut olaylarda, sanıkların arama kararı ve işlemine, arama yapılırken haklarının ihlal edildiğine yönelik bir itiraz ve yakınmlarının bulunmaması karşısında, sırf arama sırasında bulunması gereken kişilerin orada bulundurulmaması, sonuca etkili olmayan "şeklî-nisbî hukuka aykırılık" olarak değerlendirilmiştir.

Yukarıda kısaca yer verilen CGK'nun 2005/150, 2007/159 ve 2012/96 sayılı Kararları oyçokluğu ile alınmış olup, Kararlardaki muhalefet şerhlerinin uygulamada gelinen noktaya katkısı büyüktür. Anılan Kararlardaki muhalefet şerhlerinde (M. Tatar, S. Çilesiz, S. Saka, H.Y. Aktan ve atıfta bulunulan kaynaklarda) belirtildiği gibi (özetle);

Yukarıda kısaca yer verilen CGK'nun 2005/150, 2007/159 ve 2012/96 sayılı Kararları oyçokluğu ile alınmış olup, Kararlardaki muhalefet şerhlerinin uygulamada gelinen noktaya katkısı büyüktür. Anılan Kararlardaki muhalefet şerhlerinde (M. Tatar, S. Çilesiz, S. Saka, H.Y. Aktan ve atıfta bulunulan kaynaklarda) belirtildiği gibi (özetle);

Nasıl bir Ceza Muhakemesi istiyoruz? Ne pahasına olursa olsun suçluları cezalandırmayı amaçlayan, eski mutlakiyetçi rejimlere özgü olan ve günümüzde de daha az mutlakiyetçi olmayan baskıcı rejimlerde benimsenen ve sanığı peşinen suçlu kabul eden, ceza muhakemesinin amacını sadece mahkumiyeti haklı gösterecek delilleri elde etmek olarak anlayan, bunun için de her yolu meşru gören baskıcı bir ceza muhakemesi mi, yoksa hukuk içinde kalarak, kişi hak ve özgürlüklerini ancak demokratik bir toplumun gereklerine uygun, hakların özüne dokunmadan, ölçülü biçimde ve mutlaka yasayla sınırlayarak (Any. m.13) elde edilebilecek delillerin kullanılması şartına bağlı bir ceza yargılaması sistemi mi istiyoruz? Ceza usul kanunumuz karşısında "mutlak aykırılık”, “nisbi aykırılık” ayırımının gözetilmesi mümkün değildir. Sistemimiz, delile değil hukuka üstünlük tanımaktadır.

Hukuk kurallarına aykırılık kavramı bir bütündür. Hukukun bir dalına veya bir kanuna aykırı sayılan bir husus diğer bir kanuna veya hukuka uygun sayılamaz. Hukukun uygulanmasında hukuka uygun olmayan bir şeyin üzerine meşru bir şey bina edilemez. Örneğin, yasak yöntemlerle alınan savunmada belirtilen adreste hukuka uygun bir arama yapılsa bile elde edilen deliller hukuka aykırı olacaktır. Bu itibarla ikrar olarak kabul edilen bu itiraflar mahkûmiyet için geçerli ve yeterli değildir. Sanığın ifade, sorgu ve savunmasının alındığı aşamalarda hukuk kurallarına uyulmadan yapılan arama sonucu (suç eşyasının) bulunduğuna dair arama zabıtları önüne konulan ve böylece köşeye sıkıştırıldığını hisseden sanık bu baskı altında itirafta bulunmak zorunda kalabilir. Sanığın hissettiği bu baskı ve köşeye sıkışmışlık, CMUK'nun 135/a (CMK m. 148) maddesinde sayılan yasak yöntemler arasında bulunmamakla birlikte, hukuka aykırı arama ile elde edilen deliller bulunduğuna dair tutanağın kendisine her ifade alınışında gösterilmesinden kaynaklanmaktadır. Böylece sanıktan, hukuka aykırı elde edilmiş delil sayesinde itiraf-ikrar delili elde edilmiş, sanığın kendisini suçlaması sağlanmıştır. CMUK'nun 254/2. (CMK m. 148/3, 217/2) maddesi hükmüne göre bu itiraf hükme esas alınamaz.

CGK'nun 25.11.2014 tarih ve 2014/166-514 sayılı Kararı yukarıda belirtilen Kararlardan farklı olup, düşüncemizi desteklemektedir. Anılan kararda hukuka aykırı olarak yapıldığı kabul edilen aramada elde edilen maddi delil dışındaki diğer delillerin (somut olayda ikrarın) mahkûmiyet için yeterli olup olmadığı konusu tartışılırken şu sonuca varılmıştır: "Hukuka uygun olmayan arama işlemi sonucunda ele geçen delillerin hükme esas alınamayacağının belirlendiği olayda; ... arama işleminin hukuka aykırı yapılması nedeniyle ele geçirilen ruhsatsız tabancanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş olmasından dolayı hükme esas alınmayacağı... başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulması usul ve kanuna aykırıdır." Yargıtay CGK, 28.04.2015 tarih, 2013/464, 2015/132 sayılı Kararda da, arama işleminin, arama tanıkları (komşu veya ihtiyar heyetinden) kimseler hazır edilmeden yapılması sonucu elde edilen delillerin hukuka aykırı olduğunu belirtmiştir.

Anayasa Mahkemesi de, 19.11.2014 tarih ve 2013/6183 Başvuru Numaralı Kararında, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan yapılan arama sonucunda elde edilen hukuka aykırı delillerin hükme esas alınarak adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir.

Açıklanan pozitif hukuk normları, Anayasa Mahkemesi ve CGK Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller hükme esas alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Haklari Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının gereğidir.

Arama işlemi Kanun'un öngördüğü usullere uygun olarak gerçekleştirilmemişse, bu yolla elde edilen delil hukuka aykırı olduğu gibi suçun maddi unsuru olan ancak hukuka aykırı olarak elde edilen bu deliller sanığın önüne konulup, buna karşı diyecekleri sorularak alınan savunmanın dış müdahaleler olmaksızın, özgür iradeye dayanılarak yapıldığı söylenemez. Nasıl ki sanığın talep etmesine veya yasal zorunluluk bulunmasına rağmen müdafii atanmadan ya da yasal hakları hatırlatılmadan alınan savunması hukuka aykırı olup, bu şekilde alınan savunmada suçun ikrar edilip edilmediğine bakılamaz. Aynı şekilde hukuka aykırı biçimde elde edilip, "delil" olma özelliği bulunmamasına rağmen, suçun sübutuna en büyük delil olarak sanığa gösterilerek alınan savunmadaki "ikrar" özgür iradeye dayalı olmayacağından, değer atfedilmemelidir.

Usulsüz olarak gerçekleştirilen arama işlemi sonucunda elde edilen suçun konusu ve maddi unsuru olan eşya ele geçmeden yapılacak savunma ile suçun konusu eşyanın ele geçirilmesinden sonra yapılacak savunma aynı olacak mıydı? Cumhuriyet savcısı veya Hâkim, hukuka aykırı olarak elde edildiğini belirterek, suça konu eşya ele geçmemiş gibi sanıktan savunma yapmasını isteselerdi sanık aynı şekilde suçunu ikrar edecek miydi? Suçun maddi unsuru ortada yokken ikrarda bulunulsa bile bu ikrar soyut kalacağından, mahkumiyete yeterli delil olarak kabul edilemez.

Somut olayda, katılana ait markanın taklidi ürünlerin sanığın işyerinde satıldığı gerekçesiyle Cumhuriyet Başsavcılığının talebi ile Mahkemece, CMK hükümleri uyarınca arama yapılmasına karar verilmesi üzerine, belirtilen yerde kolluk tarafından yapılan arama sonucunda suça konu eşya bulunup el konulmuş ise de, arama işlemi CMK'nun 119/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulundurulmadan gerçekleştirildiği için, el konulan ve mahkumiyete esas alınan eşya hukuka aykırı yöntemle elde edilen delil niteliğindedir.

Yukarıda yer verilen Anayasının 141, CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, ... delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir” iken, gerekçeli kararda bu hususlara hiç değinilmemiştir. Kararın bu yönüyle gerekçesiz olması başlı başına hukuka kesin aykırılık (CMUK m. 308/7, CMK m. 289/1-g), bu durum adil yargılanma hakkını ihlal edici nitelikte olduğundan, hükmün bozulmasını gerektirir.

Ayrıca, dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân bulunmamaktadır. Gerekçeli kararda, “Delillerin Tartışılması ve Değerlendirilmesi” bölümünde bir cümle ile “Hukuka aykırı toplanmış delil bulunmadığı” belirtilmiştir. Oysa ki aramanın CMK'na aykırı gerçekleştirilmesi karşısında; suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınıp alınamayacağı, sanığın ikrar niteliğinde kabule dilebilecek beyanlarının bulunup bulunmadığı, ikrarının olduğu kabul edilse bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrara itibar edilip edilemeyeceği ve mahkumiyete yeterli başkaca delil olup olmadığı hususlarının CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda açıkça tartışılması gerekiyordu. Kararın bu yönüyle gerekçesiz

olması veya yeterli gerekçeyi içermemesi başlı başına hukuka kesin aykırılık (CMUK m. 308/7, CMK m. 289/1-g) hali olup, bu durum adil yargılanma hakkını ihlal edici nitelikte olduğundan, hükmün bozulmasını gerektirir. Kaldı ki hukuka aykırı gerçekleştirilen arama işleminde elde edilen suça konu maddi deliller ile buna dayanılarak dünkü bilirkişi raporu aramada ele geçen ürünün değerlendirilmesine yönelik bir araçtır. Bu durumda sanık suçun ikrarı niteliğinde sayılabilecek savunmada bulunsa da maddi delillerle desteklenmiş sayılmayacağından soyut kalacak ve mahkumiyete esas alınamayacaktır.