muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26769, Karar No: 2015/30930, Tarih: 03.11.2015

Genel mahiyette bu açıklamalardan sonra işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olmayacağı noktasında Dairemizce belirlenen kriterler aşağıdaki gibidir;

Kıdem tazminatı hesabı için, işçinin çalıştığı süre, fasılalı çalışma olup olmadığı, bu süre içinde ihbar önelini altı hafta aşan istirahat raporu alınıp alınmadığı, ücretsiz izin uygulaması olup olmadığı, grevde geçen sürenin varlığı, işçinin son ücreti, ücretin eki niteliğindeki ödemelerin son bir yıllık toplamı, işçiye sağlanan ayni hakların parasal değeri ve son bir yıllık ortalaması, ücretin eki mahiyetindeki ödemelerin devamlılık arz edip etmediği gibi konuların net olarak bilinebilmesi gerekir. Bu yüzden işçinin hesabın unsurlarına dair sözü edilen bir veya birkaç konuda belirsizlik halinde kıdem tazminatının başlangıçta tam olarak ve tamamen belirlenmesi mümkün olamaz. HMK’nun 107. maddesinin gerekçesinde belirtildiği üzere alacaklının “alacağının tamamını tam olarak” tespiti mümkün değildir. Bu nedenle hesabın unsurlarındaki tartışma ve belirsizlik, alacağın da belirsiz olması sonucunu doğurur. Ancak ücret ve eklerine dair tartışma kıdem tazminatı tavan sınırlaması sebebiyle sonuca etkili değilse, kıdem tazminatının belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği düşünülmelidir.

İhbar tazminatı hesabı noktasında kıdem tazminat için sözü edilen tavan sınırlaması hariç, hemen hemen aynı verilere ihtiyaç vardır. İşçinin çalışma süresindeki tartışmanın ihbar süresine dair dilimi etkilemesi veya işçinin ücreti ve eklerindeki herhangi bir tartışma halinde ihbar tazminatı hesabı da belirsizdir.

İşçinin ücretini ve çalışma süresini bilmesi gerektiği varsayımı ile ihbar ve kıdem tazminatının her durumda belirli olduğunu söylemek isabetli bir yaklaşım olmaz. Çalışma süresine ve ücreti ile eklerine dair yasal yükümlülüğe rağmen işverence belge verilmemiş bir işçinin, işverende mevcut işyeri şahsi sicil dosyasına ulaşmadan ve işverence bilgi ve belge sunulmadan önce henüz dava açma aşamasında bu tür tazminatların tamamını ve tam olarak hesaplamasını beklemek ve bunu bir dava şartı olarak kabul etmek, hak arama özgürlüğünü zedeler. Bu konuda alınacak olan uzman raporu da hesap noktasında aynı belge eksiklikleri sebebiyle yeterli olmayacağı gibi, iş sözleşmesi yasal hakları ödenmeksizin feshedilen işçiden dava öncesinde alacaklarını belirleyebilmek için hesap raporu almak yönünde bir masraf yapmasını beklemek de doğru olmaz.

Yıllık izin ücreti hesabının unsurları, işçinin çalışma süresi ve ücretin miktarıdır. İşverence yasal düzenlemelere rağmen bu yönlerden belge düzenleme ve işçiye verme yükümlülüklerin yerine getirilmemiş olması halinde işçinin yıllık izin ücretini dava öncesinde tam olarak belirlemesi mümkün olmayabilir. Bu açıdan çalışma süresi ve ücretin tartışmalı olması durumunda yıllık izin ücreti belirsiz alacak davasına konu edilebilir. Ancak çalışma süresi ve ücretin işçiye verilmiş veya ulaşabileceği belge ve kayıtlarla kesin olarak saptanabildiği hallerde yıllık izin ücretinin belirli olduğu ve belirsiz alacak davasına konu olamayacağı söylenebilecektir.

Fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil çalışmaları karşılığı ücretler için ise çalışmaların tamamının puantaj kayıtlarına dayandırıldığı istisnai durumlar dışında hakimin taktiri indirimi söz konusu olduğundan,alacakların, davanın açıldığı aşamada tam olarak belirlenmesi mümkün değildir. Bu itibarla sözü edilen alacakların belirsiz alacak davasına konu edilebileceği ilke olarak kabul edilmektedir.

Hakimin takdiri veya yasal nedenlerle indirim yapılarak alacak miktarı veya değerinin belirlenmesi halinde alacak belirsizdir(Yargıtay 9.HD.27.02.2012 gün ve 2012/1757E 2012/5742 K. ).

Dairemizin kısmi dava ile ilgili verdiği bu ölçütleri kabul eden Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 17.10.2012 gün ve 2012/9-838 E, 2012/715 K sayılı kararında “İşçilik alacaklarının özelliği de dikkate alınarak, bu alacaklarda, talep konusunun miktarının taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli olduğunu söylemek mutlak olarak doğru olmadığı gibi, aksinin kabulü de doğru olmayacağını, talep konusu işçilik alacakları belirli olup olmadığının somut olayın özelliğine göre değerlendirilmesi ve sonuca gidilmesinin daha doğru olacağını” açıkça belirmiştir.

Aynı dava dilekçesinde birden fazla işçilik alacaklarının talep edildiği durumlarda davaların yığılmasından söz edilir ki, alacağın belirli olup olmadığı her bir alacak kalemi bakımından somut olayın özelliğine göre değerlendirilmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.10.2012 gün, 2012/ 9-838 E, 2012/ 715 K sayılı kararı da bu yöndedir.

Davaya konu işçilik alacaklarının bir kısmının ya da bazılarının belirsiz alacak davasına konu olamayacağı belirlendiği taktirde, hakim hemen davayı reddetmemeli, HMK.’nun 115/2 maddesi uyarınca eksikliği tamamlaması yani alacağını belirleyerek buna göre talepte bulunması için davacıya kesin süre vermeli, gereğinin yerine getirilmemesi halinde dava şartı eksikliğinden dava reddedilmelidir. Dairemiz kararları ile Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin kararları bu yöndedir(Yargıtay 9.HD. 26.01.2014 gün, 2014/1962 E, 2014/6034 K. ; Yargıtay 9.HD. 27.02.2012 gün ve 2012/1757 E, 2012/5742 K. ; Yargıtay 19. HD. 16.01.2014 gün, 2013/ 17491 E, 2014/ 1332 K. Yargıtay 19. HD, 16.01.2014 gün, 2013/ 17366 e, 2014/ 1329 K.).

Alacağın belirsiz olması halinde alacaklı, belirsiz alacak davası açabileceği gibi kısmi dava olarak da alacağın tahsilini talep edebilir.

Dava dilekçesinde alacağın belirsiz olduğundan söz edilmiş olsa da, kısmi dava açıldığının ifade edilmesi halinde davanın türünün kısmi dava olarak kabulü gerekir. Zira alacak belirsiz ise kısmi dava yoluyla alacağın istenmesine engel bir durum yoktur. Bu ihtimalde kısmi dava ancak talep edilen kısım itibarıyla zamanaşımını keser. Yargılama ile alacağın belirlenen kalan kısmı ıslah veya ek dava ile talep edildiğinde arttırılan miktarlar bakımından faiz başlangıcı -kural olarak- talep tarihidir. Bu nedenle davanın türünün belirsiz alacak davası veya kısmi dava oluşunun sonuçları farklı olup, tereddüt halinde hakim tarafından bu husus davacıya açıklatılmalı ve davanın türü ön inceleme tutanağına yazılarak tahkikat aşamasına geçilmelidir.

Belirsiz alacak davası ise mevcut yasal düzenleme çerçevesinde üç değişik şekilde açılabilir. Eda (tahsil talebi ile) davası niteliğinde belirsiz alacak davasının açılabileceği HMK’nun 107. maddesinin 1. ve 2. fıkralarında öngörülmüştür. Tespit niteliğinde belirsiz alacağı tespit davası ise aynı maddenin 3. fıkrasına dayanmaktadır. Maddenin gerekçesine göre ise alacaklı kısmi eda külli tespit davası da açabilir. Her bir dava türünün farklı özellikleri bulunmaktadır.

Tahsil talepli belirsiz alacak davasında, alacaklı belirleyebildiği miktarı davaya konu etmelidir. Bu konuda rastgele bir miktarı talep etmesi doğru olmaz. Örneğin, işveren ve Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarında 10 yıl ve asgari ücretten hizmeti görünen bir işçi, çalışma süresini 12 yıl ve ücretini net 2.000,00TL olarak açıklamak suretiyle kıdem tazminatıyla ilgili belirsiz alacak tahsil davası açabilir. Bu davada, kayıtlarda geçen süre ve asgari ücrete göre belirlenebilen miktar talep edilmelidir. Başka bir anlatımla tahsil amaçlı belirsiz alacak davasında alacaklı belirleyebildiği kadarıyla bir hesaplama yapmalı ve bu miktarı talep etmelidir. Dava dilekçesinde şimdilik kaydıyla farazi bir miktar (100,00TL) gösterilmesi halinde,davanın, tahsil amaçlı belirsiz alacak davası olarak kabulü doğru olmaz.

Tahsil amaçlı belirsiz alacak davasında, işverenin vereceği cevap, ön inceleme aşamasında bu yönde uzlaşı veya tahkikat aşamasında belirsizlik ortadan kalktığında, 107/2. maddeye göre davacı miktarı arttırabilir ve alacağın tümünün tahsilini talep edebilir. Bu aşamada iddianın genişletilmesi yasağı devreye girmez.

HMK’nun 107. maddesinin gerekçesine göre, alacak belirli hale geldiğinde artırım, sadece bir kez yapılabilir. İkinci kez artırım yapılmak istenirse, iddianın genişletilmesi yasağı ile karşı karşıya kalınır.

HMK’nun 107. maddesinin gerekçesine göre, alacak belirli hale geldiğinde artırım, sadece bir kez yapılabilir. İkinci kez artırım yapılmak istenirse, iddianın genişletilmesi yasağı ile karşı karşıya kalınır.

Tahsil talepli belirsiz alacak davasında, dava tarihinde alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 157. maddesi uyarınca, dava süresince tarafların yargılamaya ilişkin her işleminden veya hâkimin her kararından sonra zamanaşımı yeniden işlemeye başlar. Bu nedenle yargılama sırasında alacağın zamanaşımına uğradığından söz edilemeyeceğinden, davacının talep artırım dilekçesi üzerine ileri sürülen zamanaşımı definin de sonuca bir etkisi olmaz.

Tahsil talepli belirsiz alacak davasında faiz başlangıcı, davadan önce temerrüt söz konusu değilse dava tarihi olmalıdır. Alacak belirlendikten sonra arttırılan kısım için faiz başlangıcı temerrüt ya da dava tarihidir. Belirtmek gerekir ki, belirsiz alacak davasının alacaklıya sağladığı bütün imkanlar bir tek tahsil amaçlı belirsiz alacak davasında ortaya çıkar.

Belirsiz alacak davasının tespit davası olarak açılabileceği HMK’nun 107/3. maddesinde kabul edilmiş olmakla, davanın miktar belirtmeden açılması da imkan dahilindedir. Bu halde hukuki yarar yokluğu ile ilgili tartışmalara mahal vermemek için, 107. maddenin son cümlesinde, belirsiz alacak davasının tespit davası olarak açılmasında hukuki yararın bulunduğu ifade edilmiştir.

Belirsiz alacak davasının tespit davası olarak açılabilmesinin en önemli sonucu, belirsiz alacak tespit davasının da alacağın tamamı için zamanaşımını kesmesidir. Bu husus, 107. maddenin gerekçesinde açıklanmıştır.

Belirsiz alacak davasının tespit davası olarak açılmasının ardından, alacağın yargılama sırasında belirlenmesi üzerine HMK’nun 107/2. maddesine göre miktarın arttırılması mümkün değildir. Zira sözü edilen hüküm, belirsiz alacak davasının miktar belirtilmesi yoluyla eda davası biçiminde açılması halinde uygulama alanı bulabilir. Ancak belirsiz alacak tespit davasında yapılan yargılama ile alacak belirlendikten sonra, davanın tamamen ıslahı suretiyle alacağın tahsili talep edilebilir.

Belirsiz alacak davasının tespit davası olarak açılması ve ardından ıslahla eda davasına dönüştürülmesinin, davanın belirli bir miktar üzerinden açılmasından farkı, faiz başlangıcı noktasında kendisini gösterir. Belirsiz alacak davası tespit davası olarak açıldığında faiz başlangıcı, alacakların rakam olarak talep edildiği ıslah tarihi olmalıdır. Belirsiz alacak davası ile kesilmiş olan zamanaşımı yargılama sırasındaki işlemler ve hakimin her kararı ile kesileceğinden ıslaha karşı ileri sürülen zamanaşımı defi sonuca etkili değildir.

HMK 107. maddesinin gerekçesine göre belirsiz alacak davasının, kısmen eda davasıyla birlikte külli tespit davası olarak da açılabilmesi imkan dahilindedir. O halde belirsiz alacak davasında bir miktarın tahsili yanında, kalan tutarın tespiti istenebilecek ve yargılama sırasında belirlendiğinde kalan miktar da talep edilebilecektir.

Bunun tam eda davasından farkı, belirlenebilen miktarın talebi yerine, kısmi bir miktarın istenebilmesidir. Örneğin belirsiz bir alacak için alacaklı tarafından belirsiz alacak davası açıldığında ve 100,00TL için tahsil, kalan miktarı için ise alacağın tespiti istendiğinde kısmi eda külli tespit davasından söz edilir. Zira alacaklı işveren veya resmi kurum kayıtlarında geçen belirleyebildiği miktarı davaya konu etmek yerine, farazi bir miktar için talepte bulunmuştur. Sözü edilen davanın kısmi davadan farkı ise, alacaklının kısmi dava açtığını belirtmeksizin belirsiz alacak davasından söz ederek taleplerde bulunmasına dayanır. Yukarıda açıklandığı üzere belirsiz bir alacak için alacaklının açıkça kısmi dava açtığını belirterek talepte bulunması veya belirsiz alacaktan söz edilmeksizin kısmi taleplerde bulunulması halinde davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul edilir.

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Yargılama sırasındaki işleminden veya hâkimin her kararından sonra yeniden işlemeye başlayacağından yargılama sırasında alacağın zamanaşımına uğradığından söz edilemez. Bu nedenle yargılama sırasında arttırılan taleplere karşı yapılan zamanaşımı defi sonuca etkili değildir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmın sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Somut olayda, davacı kısmi eda külli tespit davası açmıştır. Mahkemece davaya konu edilen alacağın dava tarihinden, alacağın kalan kısmının talep edildiği tarihten itibaren faize hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin, fazla çalışma. genel tatil ücret alacaklarının tamamına dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 Sayılı HMK’nun geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının ikinci,üçüncü, dördüncü ve beşinci bentlerinin çıkarılarak yerlerine

"2-Davacının 1.925,33 TL net ihbar tazminatından, 50,00 TL'sinin dava tarihinden, 1.875,33 TL'sinin talebin artırıldığı 16.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının ikinci,üçüncü, dördüncü ve beşinci bentlerinin çıkarılarak yerlerine

"2-Davacının 1.925,33 TL net ihbar tazminatından, 50,00 TL'sinin dava tarihinden, 1.875,33 TL'sinin talebin artırıldığı 16.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

3-Davacının 110,28 TL net yıllık ücretli izin alacağından, 50,00 TL'sinin dava tarihinden, 60,28 TL'sinin talebin artırıldığı 16.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

4- Davacının bilirkişi tarafından hesaplanan 333,61 genel tatil ücret alacağından takdiren %25 hakkaniyet indirimi yapılarak 250,21 TL net genel tatil ücret alacağından, 50,00 TL'sinin dava tarihinden, 200,21 TL'sinin talebin artırıldığı 16.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5-Davacının bilirkişi tarafından hesaplanan 3.884,31 TL fazla çalışma ücret alacağından takdiren %25 hakkaniyet indirimi yapılarak 2.913,23 TL net fazla çalışma ücret alacağından, 50,00 TL'sinin dava tarihinden, 2.863,23 TL'sinin talebin artırıldığı 16.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine," paragraflarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 03.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9084, Karar No: 2023/8076, Tarih: 07.11.2023

**11. Ceza Dairesi         2019/9084 E.  ,  2023/8076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/275 E., 2015/464 K.

ŞİKÂYETÇİ : Muhammet Mustafa Kantemiz

SUÇLAR : Kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.11.2015 tarihli ve 2015/275 Esas, 2015/464 Karar sayılı kararı ile sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği, usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği, sanığın sahteliğin konusunu oluşturan karar defteri ve sahte imza eylemlerine ilişkin hiç bir tasarrufu olmadığına, verilen vekaletnamenin sahteliğini bilmediğine ve bilebilecek durumda olmadığına, sahtecilikten kaynaklanan bir menfaatinin bulunmadığına, anılan nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

3. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği, suça konu karar defterindeki imzanın sanık tarafından atıldığına dair delil bulunmadığına, sahte imzanın kim tarafından atıldığının ve sanığın iştirak eyleminin belirlenmesi gerektiğine ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

4. Sanık ...'in temyiz isteği, suça konu karar defterindeki imzanın kendisi tarafından atıldığına dair delil bulunmadığına, sahte imzanın kim tarafından atıldığının ve iştirak eyleminin belirlenmesi gerektiğine ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

4. Sanık ...'in temyiz isteği, suça konu karar defterindeki imzanın kendisi tarafından atıldığına dair delil bulunmadığına, sahte imzanın kim tarafından atıldığının ve iştirak eyleminin belirlenmesi gerektiğine ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sanıklar ... ve ...'in, ...Uluslararası Nakliyet İnşaat Petrol Ürünleri San. ve Tic. Ltd. Şti. 'nin küçük hissedarları olup, şirketin büyük hissesine sahip olması nedeniyle şirketin tek başına imza yetkilisi olan şikayetçi M.Mustafa ...ile aralarında bu nedenle husumet bulunduğu, sanıklardan ... ve ...'nın ise kendilerine ait olan ancak anılan şirkette çalıştırılan ve bu şirket adına kayıtlı araçlarının kendilerine devri hususunda şikayetçi ile aralarında anlaşmazlık bulunduğu, bu çerçevede sanıkların fikir ve eylem birliği içinde hareket ederek şirketin malları hakkında tasarrufta bulunabilmek amacıyla şirketin asıl karar defteri yerine şirket adına sıfırdan yeni bir karar defteri oluşturarak 12.03.2014 tarihinde... 6. Noterliğinde tasdik ettirdikleri, daha sonra bu karar defterinde şikayetçi M.Mustafa ...adına atılı sahte imza ile ... ve ...'in şirket adına tek başlarına yetkili olmalarına ilişkin ortaklar kurulu kararı alarak bu kararı da 13.03.2014 tarihinde... 6. Noterliğinde 07577 yevmiye nosu ile onaylattıkları, bu karara istinaden sanık ...'ın şirket yetkilisi olarak aynı Noterlikte imza sirküleri düzenleyerek, 14.03.2014 tarih ve 7767 yevmiye nolu işlem ile ... adına, 14.03.2014 tarih ve 7768 yevmiye nolu işlem ile de ... adına şirket adına tüm işlemleri yapmak üzere vekaletname verdiği iddiasına ilişkindir.

2.31.03.2014 tarihli alınan bilirkişi raporunda; 12.03.2014 tarihli tasdik edilen karar defteri ve karar defterinin birinci sayfasında yer alan 13.03.2014 tarihli ortaklar kararında şikayetçi M.Mustafa ...ismi altında yer alan imzanın şikayetçiye ait olmadığının ve sahte olarak atıldığı yönünde tespitler bildirilmiştir.

3.05.05.2015 tarihli uzmanlık raporunda; 12.03.2014 tarihli tasdik edilen karar defteri ve karar defterinin birinci sayfasında yer alan 13.03.2014 tarihli ortaklar kararı üzerinde sanıklar Osman ve Murat adına atılı imzaların kendi el ürünü oldukları, şikayetçi adına atılı imzalara yönelik ise tüm sanıklara ait imzalar üzerinden yapılan karşılaştırmasında bir tespit yapılamadığı belirtilmiştir.

3.05.05.2015 tarihli uzmanlık raporunda; 12.03.2014 tarihli tasdik edilen karar defteri ve karar defterinin birinci sayfasında yer alan 13.03.2014 tarihli ortaklar kararı üzerinde sanıklar Osman ve Murat adına atılı imzaların kendi el ürünü oldukları, şikayetçi adına atılı imzalara yönelik ise tüm sanıklara ait imzalar üzerinden yapılan karşılaştırmasında bir tespit yapılamadığı belirtilmiştir.

4.Mahkemenin kabul ve uygulamasına göre, alınan savunma, beyanlar ve tüm dosya kapsamı ile sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde ve farklı tarihlerde içeriği itibariyle sahte karar defteri, ortaklar kurulu kararı, imza sirküleri ve vekaletnameler düzenlettikleri sabit görülerek, noterden tasdik edilen genel kurul toplantı ve karar defteri ile burada alınmış gözüken kararlara istinaden yine noterden düzenlettikleri sahte vekaletnamelerin kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belge niteliğinde olduğu sonuç ve kanaatiyle, sanıklar hakkında sabit görülen eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun’un, 204 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 43 üncü 62 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılmalarına ilişkin temyize konu hükümlerin kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Aşamalardaki sanık savunmaları, şikayetçi beyanları, tanık ifadeleri ile dosya kapsamında yer alan bilgi ve belgelerin değerlendirilmesi neticesinde, sübutu kabul edilen eylemler yönünden kuşku bulunmadığı gibi gerçekleştirilen eylemlerde menfaati bulunan sanıklar yönünden de yüklenen suçları işledikleri yönünde Mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemesi nedeniyle hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanık ... ve diğer sanıklar ..., ..., ... müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle...1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.11.2015 tarihli ve 2015/275 Esas, 2015/464 Karar sayılı kararında sanık ... ve diğer sanıklar ..., ..., ... müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ... ve diğer sanıklar ..., ..., ... müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.11.2023 tarihinde karar verildi.