muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/342, Karar No: 2021/6946, Tarih: 08.12.2021

Keza Türk Ceza Kanunu'nun 99. maddesi rızası olmaksızın bir kadının çocuğunu düşürten kişinin cezalandırılacağını, tıbbî zorunluluk bulunmadığı halde, rızaya dayalı olsa bile, gebelik süresi on haftadan fazla olan kadının çocuğunu düşürten kişinin ve kadının cezalandırılacağını, 100. maddesi ise, gebelik süresi on haftadan fazla olan kadının çocuğunu isteyerek düşürmesi halinde cezalandırılacağını kaydetmiştir.

Dosyada mevcut Sigortalı Doktor ... ile 06.08.2014 tarihinde yapılan Tıbbî Kötü Uygulamaya İlişkin Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta Sözleşmesinin sigortanın konusu başlıklı A1 maddesinde, serbest ya da kamu veya özel sağlık kurum ve kuruluşlarında çalışan tabipler, diş tabibi ve tıpta uzmanlık mevzuatına göre uzman olanların poliçede belirtilen mesleki faaliyeti ifa ederken, sözleşme tarihinden önceki on yıllık dönemdeki veya sözleşme süresi içindeki mesleki faaliyeti nedeniyle verdiği "ZARARLARA" bağlı olarak sözleşme süresi içinde kendisine yapılan tazminat taleplerine ve bu taleple bağlantılı yargılama giderleri ile hükmolunacak faize karşı, poliçede belirlenen limitler dahilinde teminat sağlar hükmü havidir.

Yukarıda ayrıntılı bir şekilde değinilen mevzuat hükümlerinden de anlaşılacağı üzere yaşam hakkı vazgeçilmez, devredilmez mutlak bir haktır. Çocuk bu hakkı sağ doğmak koşuluyla ana rahmine düştüğü anda elde eder. Hak sahibinin bu haktan vazgeçmesi mümkün olmadığı gibi onun adına hareket eden kanuni temsilcisi (anne)de bu haktan vazgeçemez. Ana rahmine down sendromlu olarak düşmüş ve bu şekilde gelişmiş olmak da haktan vazgeçmenin haklı sebebini oluşturmaz. Nitekim Türk Ceza Kanun'u başkasının yaşam hakkına son verme sonucunu doğuracak şekilde çocuk düşürtme ve düşürme fiillerini suç saymıştır. Suç tanımı yapılırken çocuğun engelli olması çocuk düşürtmek için fiilin hukuka aykırılığını gideren haklı bir neden olarak gösterilmemiştir. Down sendromlu olma durumu TCK 99/2 maddesinde bahsedilen tıbbî zorunluluk kapsamına da girmez. Kaldı ki doğrudan çocuk düşürmeyi düzenleyen TCK'nın 100. maddesi tıbbî zorunluluktan dahi bahsetmemiştir. Yine TMK 28. maddesi engelli, engelsiz ayrımı yapmadan yaşam hakkının sağ doğmak koşuluyla çocuğun ana rahmine düşmesiyle başlayacağını, 23. maddesi de aynı şekilde engelli engelsiz ayrımı yapmadan kimsenin hak ve fiil ehliyeti ile özgürlüklerinden vazgeçemeyeceğinden bahsetmiştir. Down sendromlu (engelli) olmak yaşam hakkından vazgeçmeyi haklı kılmaz. Zaten buna cevaz veren herhangi bir pozitif hukuk kuralı da yoktur.

Önümüzdeki uyuşmazlıkta çocuk zaten down sendromlu olarak ana rahmine düşmüştür. Doktorun yanlış tedavisi sonucu down sendromlu hale geldiğine ilişkin dosyada herhangi bir delil olmadığı gibi davacıların da bu yönde bir iddiası yoktur. Keza down sendromlu olmasına rağmen çocuk daha doğmadan anne karnında tedavisi mümkün iken bunun ihmal edildiğine dair de davacıların bir iddiası bulunmamaktadır ki günümüz tıbbî de henüz böyle bir tedavi yöntemini keşfetmemiştir. Bunun gibi çocuğun down sendromlu olarak anne karnında bulunmasının annenin hayatı için tehlike arz ettiğine dair de dosyada herhangi bir veri yoktur, davacıların da böyle bir iddiası bulunmamaktadır. Davacılar, çocuğun down sendromlu olduğunu, doktorun zamanında kendilerine bildirmesi durumunda hamileliği sonlandıracaklarını, ancak doktorun bu durumu bildirmemesi nedeniyle bu imkandan mahrum kaldıklarını ve böylece maddi manevi zarara uğradıklarını iddia etmişlerdir.

Dosya kapsamına göre sigortalı doktor cenin 13 haftalık iken hastayı tedavi ve takip etmeye başlamıştır. Mevzuata göre 10 haftadan sonra tıbbi zorunluluk olmadıkça çocuk aldırmak suçtur. Bu durumda davacıların doktor bildirseydi hamileliğe son verecektik savı da hukuken dinlenilebilir değildir. Yukarıda da değinildiği gibi hastanın hayatını tehlikeye düşürmediği müddetçe engelli olmak (down sendromu) hamileliği sonlandırmak için bir tıbbi zorunluluk değildir. Doktor durumu bildirseydi hastanın çocuğu aldırmaktan başka (örneğin anne karnında tedavi) bir seçeneği de olmadığına göre çocuğun öldürülmesi sonucunu doğuracak böyle bir bildirimde bulunulmamasına da hukuk düzeni kıymet atfetmez. Aksi durumun kabulü bugün dünyada yaşayan bütün engelli insanlara öldürülmeye müstahak ancak hasbel kader annesinin, tercihini yaşamasından yana kullandığı için şans eseri yaşayan canlılar olarak bakmayı gerektirir ki böyle bir durumu insan onuruyla bağdaştırmak mümkün olmadığı gibi anılan duruma evrensel hukukun cevaz vermesinden bahsetmek de abesle iştigal olur. Hele hele küçük ... adına dava açmak ortaya ilginç bir o kadar da trajikomik bir durum çıkarmaktadır. Zira küçük ...'un "Ey doktor, benim down sendromlu olduğumu anneme bildirseydin annem beni daha doğmadan öldürecekti. Bildirmediğin için annem beni öldürme imkanından yoksun kaldı ve ben engelli doğdum. Bu durumdan hem annem-babam hem de ben maddi-manevi zarara uğradık, buna sen sebep oldun, o halde bunu tazmin et"şeklinde bir beyanda bulunması da mümkün değildir. Kaldı ki hamilelikte yapılan testlerin her zaman yüzde yüz doğru sonucu vermediği, testlerde down sendromlu olduğu yorumlanan çocukların sağlıklı bir şekilde dünyaya geldikleri tıp litaratüründe sıklıkla karşılaşılan bir durumdur. Hukuki olarak hamileliğe son verebilme süresi olan 10 hafta dolduktan çok sonra (13 hafta) hastayı takip etmeye başlayan doktorun (testler down sendromu sonucunu ortaya koysa da, test verilerine rağmen çocuğun sağlıklı doğma ihtimali de bilimsel olarak halen devam ettiğinden) beyanının, çocuğu doğurmaktan başka bir yolun kalmadığı sonucunu değiştirmeyeceği açıktır. Dolayısıyla davacıların "hukuka aykırı şekilde yaşam hakkı ortadan kaldırılması ve yaşamın devamı zarara yol açtı, maluliyet durumu bildirilseydi, yaşama son verilecekti, böylece zarar da görmeyecektik"iddiasıyla dava açmalarında hukuken korunmaya değer menfaatleri bulunmadığından davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan sigorta poliçesinin A1 maddesinde doktorun mesleki faaliyeti nedeniyle verdiği zarardan bahsedilmektedir. Önümüzdeki uyuşmazlıkta doktorun hatası sonucu çocuk down sendromlu hale gelmemiştir. Çocuk zaten down sendromlu olarak ana rahmine düşmüştür. Doktor, hastayı, çocuğun hukuka uygun bir şekilde (rıza ile) aldırılabileceği ilk 10 haftadan sonra takibe başladığından ve çocuğun down sendromlu olması başlıbaşına çocuğu aldırmak için tıbbi bir zorunluluk da olmadığından, hastanın çocuğu doğurmaktan başka hukuka uygun bir yolu (çaresi) de kalmamıştır. Bu durumda doktorun bildirimde bulunmaması sonucu değiştirmeyeceğinden doktorun verdiği bir zarardan bahsetmek de mümkün değildir. Kaldı ki down sendromlu olmak tek başına bir zarar sebebi olmadığı gibi bu duruma doktorun müdahalesi de neden olmamıştır. Doktor mesleki faaliyeti sonucu herhangi bir zarara sebebiyet vermediğinden sigorta poliçesi kapsamında teminat altına alınan bir zarardan bahsetmek de mümkün değildir. Kaldı ki poliçede down sendromu ve bundan doğacak riskler bu bağlamda doktorun durumu bildirmemesi hususunda açık bir düzenleme de yoktur. Dolayısıyla, davanın bu nedenle esastan da reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının "davanın gerek usulden gerekse esastan reddine karar verilmesi gerekirken" gerekçesiyle bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan araştırmaya dönük gerekçe ile bozma yönündeki çoğunluk kanaatine iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/12804, Karar No: 2011/2467, Tarih: 25.04.2011

**9. Ceza Dairesi         2009/12804 E.  ,  2011/2467 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, İzinsiz patlayıcı madde bulundurma, Mala zarar verme, Silahlı terör örgütüne yardım

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında;

a) Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 62, 63, 58/9-son, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b) İzinsiz patlayıcı madde bulundurma suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 174/1-2, 62, 52/4, 63, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

c) Mala zarar verme suçundan; TCK'nın 152/1-a, 152/2-a, 62, 63, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- Sanıklar ..., ... , ... hakkında; silahlı terör örgütüne yardım suçundan; 765 sayılı TCK'nın 169, 3713 sayılı Kanunun 5, 59/2, 31, 40. maddeleri uyarınca mahkumiyet

3- Sanık ... hakkında; silahlı terör örgütüne yardım suçundan; beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tayin olunan cezaların süresi bakımından koşulları oluşmadığından sanıklar Meysu Altay ve ... müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin CMUK'nın 318. maddesi gereğince REDDİNE,

1- Sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma ve izinsiz patlayıcı madde bulundurma suçlarından, sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne yardım suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz incelemesinde;

Gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun gerekse Dairemizin yerleşik uygulamaları karşısında kazanılmış hak oluşturmayacağı da gözetilerek izinsiz patlayıcı madde bulundurmak suçundan mahkum olan sanık ... hakkında TCK'nın 58/9. maddesinin uygulanması konusunda her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin edilmiş, cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık ... Geçgin hakkında silahlı terör örgütüne yardım suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığa atılı silahlı terör örgütüne yardım suçu için 765 sayılı TCK'nın 169. maddesinde belirlenen cezanın süresi itibariyle, anılan Kanunun 102/4 maddesinde öngörülen zamanaşımının sorgu ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla hükmün BOZULMASINA, CMUK'nın 322. maddesi uyarınca sanık hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

3- Sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne yardım, sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyizlere gelince;

3- Sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne yardım, sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyizlere gelince;

a) Örgütsel hiyerarşiye dahil olan ve kod adı almak suretiyle gizliliği sağlayan sanıklar ... ve ...'ın örgütsel görüşmelerde bulunma, örgüt kampları ile irtibat halinde kırsala eleman gönderme, kırsala gidecek olanları tedavi ettirme gibi çeşitlilik ve süreklilik gösteren eylemlerinin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Hükümden önce yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231. maddesindeki "hükmün açıklanmasının geri bırakılması"na ilişkin düzenleme karşısında; suçun niteliği, hükmolunan cezanın süresi gözetilip dosyada bulunan adli sicil kaydı da değerlendirilerek sanık ...'ın hukuki durumunun buna göre belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sanıklar ... ve ... yönünden ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulması suretiyle hükmün BOZULMASINA, 25.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/765, Karar No: 2017/4754, Tarih: 28.04.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/765 E.  ,  2017/4754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun tefhim edilen hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 16.03.2015 tarihinde temyiz eden sanığın, temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 28.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10021, Karar No: 2025/4623, Tarih: 08.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10021 E.  ,  2025/4623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3181 Esas, 2024/1040 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Pazar(Rize) 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/890 Esas, 2022/1537 Karar

Taraflar arasındaki 30.06.2020 tarihli olağanüstü kat malikleri kurulu toplantısının ve alınan kararının iptali istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, Rize ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 934 ada 3 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan sitede B blok (24) numaralı bağımsız bölüm maliki olduğunu, davalı site yönetimince olağanüstü genel kurul toplantı tutanağı hazırlanarak kat maliklerine bu tutanağın

imzalattırılmaya çalışıldığını ve site içerisinde ferdi ısıtma sisteme geçiş için gerekli çalışmaların başlatıldığını haricen öğrendiğini, bu hatalı işlemden dönülmesi için keşide edilen ihtarnameye davalı tarafça herhangi bir cevap verilmediğini, olağanüstü genel kurul toplantısı gerçekleştirebilmek için öncelikle toplantı tarihinden önce tüm kat malikleri tarafından imzalanacak çağrı veya taahhütlü mektubun varlığı ve bu mektup ile toplantı sebebinin bildirilmesi gerektiğini, ferdi ısıtma sistemine geçişte kat maliklerinin oy birliğinin aranacağını, bu sebeple dava konusu 30.06.2020 tarihli Olağanüstü Genel Kurul toplantısının ve alınan kararların mutlak butlanla batıl olduğunu, bu durumda süre koşulu aranmadan her zaman iptalinin talep edilebileceğini ileri sürerek 30.06.2020 tarihli Olağanüstü Genel Kurul toplantısının ve ferdi ısıtma sistemine geçişe yönelik alındığı iddia edilen kararın iptalini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı site yönetimi vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının dava konusu olağanüstü genel kurul toplantısına katılıp tutanağı imzaladığını, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 33 üncü maddesi uyarınca toplantı tarihinden itibaren 1 aylık hak düşürücü süre içerisinde açılmayan davanın süreden reddi gerektiğini, mutlak butlana tabi bir karar bulunmadığını, davacının toplantıya katılarak alınan karara muhalif de kalmadığını, bu nedenle toplantıya çağrının usulsüz olduğu yönünde itirazda bulunamayacağını, davacının iyiniyetli olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının 30.06.2020 tarihli Olağanüstü Genel Kurul toplantısına katıldığı ve toplantıda alınan karara karşı olumlu olumsuz herhangi bir muhalefet şerhi bulunmadığı, genel kurul kararlarının iptalinin toplantıya katılmayan kat maliki ya da toplantıya katılıp olumsuz oy veren kat maliki tarafından talep edebileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının toplantıya davet edilmediğini, davalı yanca herhangi bir toplantı davet mektubu gönderildiği ya da çağrı kağıdı imzalatıldığına dair bir belge sunulamadığını, merkezi ısıtma sisteminden ferdi ısıtma sistemine geçişte kat maliklerinin oy birliğinin aranacağını, toplantıya kat maliklerinin tümünün katılmadığını, bu nedenle alınan kararın mutlak butlanla batıl olduğunu, davanın kabulü gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının 30.06.2020 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısına katıldığı, imzasına havi tutanağın muhalefet şerhi içermediği ve imza inkarının da mevcut olmadığı gözetildiğinde, toplantının ve alınan kararların iptalini talep edemeyeceği, davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu 30.06.2020 tarihli Olağanüstü Kat Malikleri Kurulu toplantısının ve alınan kararın iptali istemine ilişkindir.

2. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Somut uyuşmazlıkta; iptali istenen kat malikleri kurulu toplantısına katılan ve alınan kararı da herhangi bir çekince koymadan olumlu oy belirtir şekilde imzalayan davacının, toplantıya çağrının yöntemine uygun yapılmadığını ileri sürmesi ve kendi olumlu oyuyla alınan karara karşı iptal davası açması 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2 nci maddesinde yer alan dürüstlük ve iyiniyet kuralları ile bağdaşmayacaktır.

2. Somut uyuşmazlıkta; iptali istenen kat malikleri kurulu toplantısına katılan ve alınan kararı da herhangi bir çekince koymadan olumlu oy belirtir şekilde imzalayan davacının, toplantıya çağrının yöntemine uygun yapılmadığını ileri sürmesi ve kendi olumlu oyuyla alınan karara karşı iptal davası açması 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2 nci maddesinde yer alan dürüstlük ve iyiniyet kuralları ile bağdaşmayacaktır.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,08.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/561, Karar No: 2020/7183, Tarih: 29.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/561 E.  ,  2020/7183 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'nın 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 158/1-e, 39/1, 168/1, 62 ve 50 maddeleri uyarınca 540,00 ve 2.000,00 Türk Lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/03/2008 tarihli ve 2007/236 esas, 2008/83 sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 23/12/2019 gün ve 94660652-105-06-15409-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31/12/2019 gün ve 2019/133615 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

1-Sanığın cezalandırılmasına konu eylemin suç tarihinin 08/06/2007 olduğunun anlaşılması karşısında, 08/07/2005 gün ve 25869 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 158/1-son maddesine ilave edilen "Ancak, (e), (f), ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı 3 yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz" şeklindeki düzenleme gereğince, hapis cezasının alt sınırının 3 yıl olduğu nazara alınmadan temel cezanın 2 yıl hapis ve 4,000,000 Türk Lirası adli para cezası olarak tayin edilmesinde,

2-5237 sayılı Kanun'un 158/1 madde ve fıkrasının (e), (f), ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde, suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli olduğu takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek bilerlenecek gün sayısı üzerinden artırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca 20-100 Türk Lirası arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılmasında,

3-Kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve gün adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında uygulama maddeleri olan 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a ve 52/2 madde ve fıkra hükümleri ile gün adli para cezasının miktarının hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. maddesine aykırı davranılmasında,

İsabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın cezalandırılmasına konu eylemin suç tarihinin 08/06/2007 olduğunun anlaşılması karşısında, 08/07/2005 gün ve 25869 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 158/1-son maddesine ilave edilen "Ancak, (e), (f), ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın cezalandırılmasına konu eylemin suç tarihinin 08/06/2007 olduğunun anlaşılması karşısında, 08/07/2005 gün ve 25869 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 158/1-son maddesine ilave edilen "Ancak, (e), (f), ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis

cezasının alt sınırı 3 yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz" şeklindeki düzenleme gereğince, hapis cezasının alt sınırının 3 yıl olduğu nazara alınmadan ve yine adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği de nazara alınmadan temel cezanın 2 yıl hapis ve 4,000,00 Türk Lirası adli para cezası olarak eksik tayin edilmesi, yine kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve gün adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında uygulama maddeleri olan 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a ve 52/2 madde ve fıkra hükümleri ile gün adli para cezasının miktarının hüküm fıkrasında gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması karşısında;