muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/611, Karar No: 2022/784, Tarih: 08.12.2022

Görüldüğü gibi, kanuni istisnalar dışında, hukuki anlamda tek bir fiille birden fazla farklı suçun işlenmesi hâlinde, bu suçlardan en ağır cezayı gerektirenin cezasına hükmolunması kanun gereğidir.

Nitekim Ceza Genel Kurulunun 17.06.2014 tarihli ve 1510-331; 09.05.2019 tarihli ve 708-414 sayılı kararlarında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen farklı neviden fikri içtima hükmünün uygulanması için hukuki anlamda tek olan bir fiille birden fazla farklı suçun oluşması ve işlenen suçlarla ilgili kanunda açıkça fikri içtima hükmünün uygulanmasının engellenmemiş olması gerekmekte olup anılan maddenin uygulanma şartları arasında “tek suç işleme kastı" koşulunun bulunmadığı, bu itibarla sanığın facebook hesabından katılanın ismini ve cep telefonu numarasını belirtmek suretiyle "Alın size kaliteli o...su adı hatice +9053……" şeklinde paylaşım yaptığı olayda;

Sanığın, katılanın kişisel veri niteliğindeki ad ve cep telefonu numarasını hukuka aykırı şekilde yaymasının TCK'nın 136. maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu oluşturduğu, sanığın aynı paylaşımda “O...u” biçimindeki hakaret içerikli ifadelere de yer vermesi nedeniyle bu eylemi, aynı zamanda katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte olması nedeniyle aynı Kanun'un 125. maddesinin birinci ve dördüncü fıkralar uyarınca alenen hakaret suçunu da oluşturmaktadır.

Bu nedenle hukuki anlamda tek fiil sayılması gereken eylem ile hem TCK'nın 136. maddesinde düzenlenen kişisel verileri hukuka aykırı olarak yayma suçu hem de aynı Kanun'un 125/1-4. maddesinde düzenlenen alenen hakaret suçu oluştuğundan, sanık hakkında farklı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanması ve oluşan suçlardan en ağır cezayı gerektiren kişisel verileri hukuka aykırı olarak yayma suçundan sanığa ceza tayin edilmesi gerekmektedir.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanık hakkında TCK’nın 44. maddesindeki farklı neviden fikri içtima hükümleri gözetilerek en ağır cezayı gerektiren aynı Kanun’un 136. maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Edirne 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2018 tarihli ve 1022-369 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanık hakkında TCK’nın 44. maddesindeki farklı nev’iden fikri içtima hükümleri gözetilerek en ağır cezayı gerektiren TCK’nın 136. maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 08.12.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/451, Karar No: 2018/1002, Tarih: 09.05.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2018/451 E.  ,  2018/1002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ... ve diğerleri vekilleri Av....

Taraflar arasındaki "ortaklığın giderilmesi" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Akyazı Sulh Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 20.01.2016 gün ve 2015/121 E- 2016/37 K. sayılı kararın incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 14.02.2017 gün ve 2016/7966 E.- 2017/985 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

6100 sayılı HMK’nın 294. maddesinin 3 fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 05.04.2017 gün 1610-668 sayılı; 24.05.2017 gün 1265-1005 sayılı kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "1-Yargıtay bozma ilamına uyulmamasına ve bu konuda mahkememizce DİRENME KARARI VERİLMESİNE, 2-Sair hususların gerekçeli kararda açıklanmasına" denilmekle yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilimesine, 09.05.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4338, Karar No: 2020/7186, Tarih: 30.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/4338 E.  ,  2020/7186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK (TİCARET)MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davası konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan bölge adliye mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 10,00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, kesin olmak üzere 30/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6509, Karar No: 2010/19859, Tarih: 29.11.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/6509 E.  ,  2010/19859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kale/Denizli Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :4.2.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, çocuk mallarının korunması isteğine ilişkindir. 13.1.1995 doğumlu M. müteveffa H.'ın H.ile evlilik dışı ilişkisinden doğmuştur. Baba, çocuğu tanımıştır. Ana ve baba evli değilse velayet anaya aittir. (TMK.md.337) Dosyadaki mevcut nüfus kaydına göre küçük M.annesi R.değil, Hatice'dir. Mahkemece küçüğün nüfusta annesi görünen H.'nin açık kimlik ve adresi saptanmak suretiyle dava gerçek anne H.'ye yöneltilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 29.11.2010 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2022/6257, Karar No: 2022/15355, Tarih: 22.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/6257 E.  ,  2022/15355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun yüzüne karşı 19/01/2022 tarihinde verilen kararı, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 07/02/2022 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 22.09.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/697, Karar No: 2018/2914, Tarih: 05.07.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/697 E.  ,  2018/2914 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesinden kaynaklanan sözleşmenin ifası talebine ilişkin olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine dair verilen karar, davacı ve feri müdahiller tarafından temyiz edilmiştir. Davacı yüklenici, feri müdahiller yükleniciden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişiler, davalı ise arsa sahibidir.

Davacı yüklenici, ... 16. Noterliği 12.04.1994 tarih ve 20693 yevmiye nolu kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı arsa sahiplerine ait ... Mevki 17 pafta 1800 parsel numaralı taşınmaz üzerine kurulacak kat irtifakına göre yapılacak inşaattan %40+1 bağımsız bölümün arsa sahiplerine, %60-1 bağımsız bölümün de taraflarına ait olacak şekilde anahtar teslim yapımını üstlendiğini, ancak 1999 tarihli Marmara Depremi sonrasında çalışmalara yasak getirildiğini, alınan yapı ruhsatları doğrultusunda inşaatlara aynen devam edilip bitirilmesinin mümkün olmadığını, bu süreç içinde bazı bağımsız bölümlerin üçüncü kişilere satıldığını, davalı arsa sahibinden işin devamı için vekaletname talep edilmesine rağmen vekâletname verilmediği gibi davalı arsa sahibi tarafından sözleşmenin feshi talebi ile ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi 2002/687 Esas sayılı dosyasında dava açıldığını, mahkemece yargılama aşamasında taraflar arasında 21.11.2006 tarihli protokolün yapılması nedeniyle tarafların sözleşmenin ifası yönünde irade beyanında bulunmaları nedeniyle açılan davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği, bu kararın kanun yolundan geçerek kesinleştiğini, sözleşmenin ayakta olduğunu belirterek sözleşmenin değişen koşullara uyarlanmasını talep etmiş; davalı arsa sahibi ise, sözleşme uyarınca inşaatın 30 Mart 1997 tarihinde tamamlanması gerektiğini, bu tarihin depremden önce olduğunu, bu nedenle işin depremden önce alınan yapı ruhsatına göre bitirilmemesinde davacının kusurlu olduğunu belirterek davanın reddini savunmuş; mahkemece sözleşmede daire paylaşımının değişen imar durumlarında dahi uygulanabilecek bir paylaşım olduğu, işlem temelinin çökmediği, uyarlama koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

6100 sayılı HMK’nın 33. maddesi uyarınca, davada olayı anlatmak taraflara, olaya dair hukuki nitelendirme yapmak ise mahkemeye aittir. Davacı yüklenici, davalı arsa sahibinin iş takipleri ve sözleşmenin ifası için gerekli vekâletnameleri vermesi için mahkemeden yetki talep etmiştir. Taraflar arasındaki 12.04.1994 tarihli Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi ayakta olduğuna göre sözleşmenin yerine getirilmemesi davalı arsa sahibinin ruhsat, proje ve tadilat gibi hususlarda davacı yükleniciye vekâlet vermemesinden ya da bu yükümlülükleri yerine getirmemesinden kaynaklanmaktadır. Bu nedenle, davacı yüklenicinin bu davayı açmakta hukuki yararı vardır. Davacı yüklenici açılan bu dava ile ifaya hazır olduğunu ortaya koymuştur. Davalı arsa sahibi tarafından sözleşmenin feshi yönünde dava açılmış ise de, dava sırasında tarafların ek sözleşme yaparak ifa iradesini ortaya koymaları nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği anlaşıldığından davalı arsa sahibinin gecikmiş ifayı kabul ettiğini varsaymak gerekir. Açıklanan bu nedenlerle, davacı yükleniciye sözleşmenin geçerli imar mevzuatına göre ifasını sağlamak için mahkemece yetki verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 05.07.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9657, Karar No: 2011/13820, Tarih: 13.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/9657 E.  ,  2011/13820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1364, Karar No: 2013/51, Tarih: 12.02.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/15-1364 E.  ,  2013/51 K.**

* DOLANDIRICILIK SUÇUNDAN DOLAYI VERİLEN ADLİ PARA CEZASININ HESABI

* TÜRK CEZA KANUNUNDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR KANUN (5377) Madde 19

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 61

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 52

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 158

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın TCK'nun 158/1-f-son 62, 52/2, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca iki yıl altı ay hapis ve 1.700 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 20.04.2011 gün ve 86-90 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 12.03.2012 gün ve 925-31455 sayı ile;

"... 2- Dolandırıcılık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucunda yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın aynı işyerinde çalışmaktan dolayı tanıdığı müştekiye ait nüfus cüzdanını ele geçirdikten sonra müştekinin fotoğrafını çıkartarak kendi fotoğrafını yapıştırarak, müştekinin hesabının bulunduğunu bildiği banka şubesine gidip bu kimliği göstermek suretiyle 850 TL parayı almak şeklinde gerçekleştiği iddia ve kabul olunan eylemde, mahkemenin suç vasfına ilişkin kabulünde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.02.2006 tarih ve 11/129-10 sayılı içtihadı karşısında bir isabetsizlik görülmemiş olup, müştekinin 20.04.2011 tarihli oturumda dinlenerek şikayetçi de olmadığını bildirmekle, tebliğnamedeki bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiştir.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı Yasada 765 sayılı Yasadan farklı olarak gün para cezası sistemi kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK'nun sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nun 158/1. fıkrasına eklenen; 'Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz' cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki 'adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz' hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nun 52. maddesinin 1. fıkrası, 'adli para cezası beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüz otuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından devlet hazinesine ödenmesinden ibarettir' şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında 'kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir' ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise 'adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler gün üzerinden yapılır. Adli para cezası belirlenen sonuç günle kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur' hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

TCK'nun 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nun 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesi sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nun 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesi sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca bozulmasına, bu durum aynı Kanunun 322. maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükümde adli para cezasına ilişkin uygulama çıkartılarak yerine, 'TCK'nın 158/1-f-son maddesi uyarınca 85 gün, aynı Yasanın 62/1. maddesi ile 1/6 oranında indirilerek 70 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nın 52. maddesi ile 1 gün karşılığı 20 TL'den hesaplanarak para cezasına çevrilmek suretiyle sonuç olarak 1.400 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına' cümlesi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun hükümlerin düzeltilerek onanmasına" karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 18.04.2012 gün ve 301549 sayı ile;

"Sanığın aynı işyerinde çalışmaktan dolayı tanıdığı müştekiye ait nüfus cüzdanını ele geçirerek, müştekinin fotoğrafını çıkararak kendi fotoğrafını yapıştırarak müştekinin hesabının bulunduğunu bildiği banka şubesine gidip, kimliği göstermek suretiyle 850 TL para almak şeklinde gerçekleştiği iddia ve kabul olunan eylemde mahkemenin suç vasfına ilişkin kabulünde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak dolandırıcılık eyleminde kamu kurumu nüfus müdürlüğünün maddi varlıklarından olan nüfus cüzdanının kullanılması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 158/1-d maddesinin uygulanmamasındaki isabetsizlik sonuca etkili görülmemiştir.

Hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle yerel mahkeme tarafından nitelikli dolandırıcılık suçundan TCK'nun 158/1-f maddesi uyarınca verilen beş gün adli para cezasının Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 12.03.2012 gün ve 925-31455 sayılı ilamında belirtildiği şekilde seksenbeş güne yükseltilip yükseltilemeyeceği hususu itirazımızın özünü oluşturmaktadır.