muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9448, Karar No: 2016/875, Tarih: 18.02.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/9448 E.  ,  2016/875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkillerinin sahip olduğu taşınmazlar üzerine bina yapılması için yüklenici ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlediklerini, ancak davalının herhangi bir işlem yapmadığını, tapu kayıtlarına göre parsellerde müvekkillerinden başka hissedarların da bulunmasına rağmen davalının tüm hissedarlarla sözleşme imzalamadığını ileri sürerek, sözleşmenin feshine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın görev alanına girmediği gerekçesiyle usulden reddine, mahkemenin görevsizliğine, davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi'nin görevli olduğuna, karar kesinleştikten sonra dosyanın İzmir Tüketici Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

6502 sayılı Kanun'un 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı Mülga Borçlar Kanunu'nun 355 vd. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı açıktır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç, arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Yasada tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Bu durumda, eldeki davada uyuşmazlığın 6502 sayılı Kanuna göre Tüketici Mahkemelerinde değil genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, kararın bozulması gerekmiştir.

Bu durumda, eldeki davada uyuşmazlığın 6502 sayılı Kanuna göre Tüketici Mahkemelerinde değil genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/258, Karar No: 2013/264, Tarih: 27.12.2013

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2013/258 E.  ,  2013/264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı veren

Yargıtay Daireleri : 3 ve 7. Ceza Daireleri

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 12.10.2012

Sayısı : 2012/1450 değişik iş

İzmir Açık Ceza İnfaz Kurumunda bulunan hükümlünün 6352 sayılı Kanundan yararlanmak isteğine ilişkin talebinin İzmir 1. İnfaz Hakimliğinin 14.09.2012 gün ve 1784-1735 sayılı kararı ile reddine karar verilmiş, bu karara karşı hükümlü tarafından itiraz edilmesi üzerine İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesince 12.10.2012 gün ve 1450 sayı ile talebin kabul edilerek hükümlünün tahliyesine, 6352 sayılı Kanunun geçici 2/3. maddesi uyarınca hükümlünün cezasının şartlı salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimlik serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının 04.03.2013 tarih ve 2012/3662-15264 sayı ile kanun yararına bozma isteminde bulunulması üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 16.03.2013 gün ve 91115 sayı ile; “05/07/2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un geçici 2/3. maddesinde, "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla koşullu salıverilmelerine bir yıldan az süre kalan ve açık ceza infaz kurumunda bulunan iyi hallî hükümlülerin talepleri hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilebilir.

11/04/2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6291 sayılı Kanun ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'a eklenen 105/A maddesinde, "1) Hükümlülerin dış dünyaya uyumlarını sağlamak, aileleriyle bağlannı sürdürmelerini ve güçlendirmelerini temin etmek amacıyla;

a) Açık ceza infaz kurumunda cezasının son altı ayını kesintisiz olarak geçiren,

b)Çocuk eğitimevinde toplam cezasının beşte birini tamamlayan, koşullu salıverilmesine bir yıl veya daha az süre kalan iyi halli hükümlülerin talebi hâlinde, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ceza infaz kurumu idaresince hükümlü hakkında hazırlanan değerlendirme raporu dikkate alınarak, infaz hâkimi tarafından karar verilebilir.

(2) Açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına kargın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen iyi halli hükümlüler, açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşmasından itibaren en az altı aylık sürenin geçmiş olması durumunda, diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler."

(2) Açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına kargın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen iyi halli hükümlüler, açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarının oluşmasından itibaren en az altı aylık sürenin geçmiş olması durumunda, diğer şartları da taşımaları hâlinde, birinci fıkrada düzenlenen infaz usulünden yararlanabilirler."

Şeklindeki düzenlemeler karşısında, yargılama sırasında 30/03/2007-02/05/2007 tarihleri arasında tutuklu kalan, İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/07/2007 tarihli ve 2007/202-309 sayılı kararının Yargıtay onaması ile kesinleşmesini müteakip, cezasının infazına 12/04/2012 tarihinde başlanan, 6352 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 05/07/2012 tarihi itibarıyla koşullu salıverilmesine 1 yıldan fazla süre bulunan, ayrıca açık cezaevinde kesintisiz olarak 6 ay kalma şartını taşımadığı anlaşılan hükümlü ... Halil Çizmeci'nin talebinin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği” görüşüyle kanun yararına bozma yoluna başvurmuştur.

Dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 002.05.2013 gün ve 10250-17783 sayı ile;

"Yargıtay Kanunun 14. maddesine göre kanun yararına bozma talebini inceleme görevi Yargıtay 7. Ceza Dairesine ait olduğu",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 7. Ceza Dairesince 01.07.2013 gün ve 9138-15123 sayı ile;

“2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6110 sayılı kanunla değişik 14.maddesinin son fıkrası ve 6110 sayılı Kanun'un geçici 1.maddesinin 2.fıkrası ile 02/06/2011 tarih ve 27952 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01/07/2011 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulunun iş bölümüne ilişkin 12/05/2011 tarih ve 2011/1 sayılı kararı gereğince; bu dava dosyasının Yargıtay 3. Ceza Dairesine ait bulunduğu" gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 3. ve 7. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, hükümlü hakkında 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un geçici 2/3. maddesi uyarınca verilen hükme yönelik kanun yararına bozma isteminin hangi Özel Dairece değerlendirilmesi gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Hükümlü ... Çizmeci hakkında silahla kasten yaralama, tehdit ve hakaret suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulduğu ve Yargıtay 3. Ceza Dairesince onanarak infazına başlandığı, infaz aşamasında 6352 sayılı Kanunun 2/3. maddesi uyarınca hükümlünün, denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle salıverildiği anlaşılmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Hükümlü ... Çizmeci hakkında silahla kasten yaralama, tehdit ve hakaret suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulduğu ve Yargıtay 3. Ceza Dairesince onanarak infazına başlandığı, infaz aşamasında 6352 sayılı Kanunun 2/3. maddesi uyarınca hükümlünün, denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle salıverildiği anlaşılmaktadır.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6110 sayılı Kanun ile değişik 14. maddesine dayanılarak Yargıtay Büyük Genel Kurulunca işbölümüne ilişkin hazırlanan, gerek 01.07.2011 tarihinde yürürlüğe giren 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı, gerekse 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren 09.02.2012 gün ve 2012/1 sayılı kararlarına göre, özel ceza kanunlarından doğan ve başka dairelerin görev alanına girmeyen suçlara ilişkin temyiz incelemesi görevi Yargıtay 7. Ceza Dairesine ait olduğundan, özel ceza kanunları uyarınca verilen kararlara yönelik kanun yararına bozma istemlerinin de Yargıtay 7. Ceza Dairesi tarafından yapılması gerekmektedir. 6352 sayılı Kanun hükümleri uyarınca verilen kararlar başka bir dairenin görev alanına girmediğinden, bu kararlara yönelik kanun yararına bozma isteminin de Yargıtay 7. Ceza Dairesince incelenmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın kanun yararına bozma isteminin incelemesi için Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 01.07.2013 gün ve 9138-15123 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 7. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27.12.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14364, Karar No: 2008/3948, Tarih: 20.03.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/14364 E.  ,  2008/3948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı banka ile kredi kartı sözleşmesi düzenlendiğini, kendisinin bilgisi dışında tanımadığı üçüncü kişiye, Alo ... hattına yapılan başvuru sonucu ek kart verildiği, bu ek kartın harcamalarından sorumlu tutularak yapılan icra takibi ile ödenmesinin talep edildiğini bildirerek, borçlu olmadığının tespiti ile yaptığı ödemelerin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; Hüküm, davalı ve davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı davalı banka ile yaptığı kredi kartı sözleşmesine istinaden kredi kartı aldığı, bundan başka ek kart talebi olmadığı halde,tanımadığı üçüncü kişiye ek kart çıkartıldığını, bu konuda kendisine bilgi verilmediğini,ek kartı kendisinin teslim almadığını, ekstrelerinde kendisine gönderilmediğini, değişik tarihlerde kredi kartı borcu olduğuna ilişkin telefonuna SMS mesajı gönderildiğini, her defasında sözlü yada yazılı olarak başvurup böyle bir borcunun olmadığı yolunda itirazda bulunduğunu,her defasında düzeltileceğinin bildirildiği,hatta bir keresinde asıl kredi kartının ekstresinde sigorta poliçesine ilişkin kesinti yapıldığını fark etmesi üzerine, ... adına yapıldığını tespit ettiği sigorta poliçesinin böyle bir başvurusu olmadığından iptal ettirdiğini, kendi kart ve

2007/14364-2008/3948

2007/14364-2008/3948

kişisel bilgilerinin davalı banka tarafından özenle muhafaza edilmediğini, buna rağmen bu ek kart ile yapılan harcamalardan sorumlu tutulduğunu bildirerek borçlu olmadığının tespiti için eldeki davayı açmıştır.Davalı ise, davacıya ait kartın üzerinde yazan numara ile arkasındaki CV numarasının girilerek Alo ... hattına girildiğini,davacının doğum tarihi,yeri,annesinin kızlık soyadı,cep telefonu bilgileri verilerek ek kart başvurusunda bulunulduğunu, davacıya ait bu bilgilerin doğru olarak verilmesi üzerine ek kart çıkarıldığını, kartın ve şifrenin ek kart sahibi üçüncü kişi ... ’nın adına ve adresine gönderildiğini, ek kart borcunun değişik zamanlarda davacının telefonuna SMS mesajı gönderildiğini,kart bilgilerini iyi bir şekilde muhafaza etmeyen davacının sorumlu olduğunu bildirerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece bilirkişi raporu uyarınca kişisel bilgilerini saklamakta yeterli özeni göstermediği gerekçesi ile %30 kusurlu olduğunun tespiti ile bu oranda ek kart harcamalarından sorumlu tutularak hüküm kurulmuştur.Taraflar arasında düzenlenen 1.3.2002 tarihli kredi kartı sözleşmesinin Alo ... hattı ile ilgili kısmında bu hat kullanılarak kart veya ek kart alınabileceğine ilişkin bir kararlaştırma bulunmamaktadır. Somut olayda telefon hattı ile ulaşılan banka görevlisine tuşlama ve sözlü beyan yöntemi ile ek kart başvurusu yapılarak kart çıkarılmıştır.Yapılan hizmetin niteliği itibarıyla 4077 sayılı Tüketici kanununa göre çıkarılan 13.6.2003 tarihli ve 25137 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Mesafeli Sözleşmeler Uygulama Usul Ve Esasları Hakkında Yönetmeliğin 9.maddesi 3.bendinde ”Satıcı veya sağlayıcı mesafeli sözleşme konusu malın veya hizmetin tüketiciye teslimi veya ifasından önce sözleşmesinin bir nüshasını ve ön bilgilerin teyidine ilişkin yazılı onayın bir nüshasını tüketicinin kendi el yazısı ile imzalanmasını sağlayarak teslim eder.Uyuşmazlık halinde ispat külfeti satıcı ve sağlayıcıya aittir.”hükmü yer almakta olup buna göre dava konusu olayda talep edilen ek kredi kartı ile ilgili olarak sözleşmenin yazılı olarak imzalanması ve ön bilgilerin onayının da tüketicinin el yazısı ile imzalanması şartını öngörmüştür.Davacı ile ek kart talebi için sözleşme yapılmadığı gibi. ön bilgilerin yazılı teyidi de yapılmayarak

yönetmelik hükmüne aykırı davranılmıştır.Davacının elindeki kredi kartının numarası ve arkasındaki CV numarası ile kişisel bilgileri kullanılarak telefonla ek kart çıkartılmış, talep edilen kredi kartı asıl kart sahibi kişiye teslim edilmemiş, ekstreleri hakkında da davacıya bilgi verilmemiştir. Davacının cep telefonuna SMS mesajı gönderilerek borç hakkında bilgi verilmeye çalışılmış ise de, davacı beyanına göre her defasında borca itiraz edilmiş,

2007/14364-2008/3948

yönetmelik hükmüne aykırı davranılmıştır.Davacının elindeki kredi kartının numarası ve arkasındaki CV numarası ile kişisel bilgileri kullanılarak telefonla ek kart çıkartılmış, talep edilen kredi kartı asıl kart sahibi kişiye teslim edilmemiş, ekstreleri hakkında da davacıya bilgi verilmemiştir. Davacının cep telefonuna SMS mesajı gönderilerek borç hakkında bilgi verilmeye çalışılmış ise de, davacı beyanına göre her defasında borca itiraz edilmiş,

2007/14364-2008/3948

ayrıca ek kart sahibi adına yapılan sigorta poliçesinin davacının kredi kartı ekstresinde gösterilmesi sonucu davacı tarafından sigorta poliçesi iptal ettirilmiş, buna ilişkin belgeler dosyaya ibraz edilmiştir.Davacının tüm bu itirazları karşısında davalı, dava konusu olayla ilgili zamanında yeterli inceleme yaparak zararının artmasına engel olmadığı gibi,günümüzün sürekli değişen ve gelişen teknolojik gelişmeleri karşısında davacının kredi kartı bilgilerinin kötüniyetli üçüncü kişilerin eline geçmesini önleyici herhangi bir tedbirde almamıştır.Bu nedenle somut olayda hiçbir sorumluluğu olmaması gereken davacının, kredi kartı ve ek kart bilgileri kullanılarak bilgisi dışında telefonla talep edilip çıkartılan,bu hususta herhangi bir sözleşme imzalatılamadan ve hiçbir şekilde bilgilendirme yapılmadan elde edilen ek kart ile yapılan harcamalar tutarından,kişisel bilgilerini saklamakta özenli davranmadığı gerekçesi ile davacıya kusur izafe edilerek ek kart harcamalarının bir kısmından sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ :Yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenlerle davalının tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda dökümü yazılı 138.00 YTL kalan harcın davalıdan alınmasına, 20.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21712, Karar No: 2013/15201, Tarih: 20.05.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/21712 E.  ,  2013/15201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Sanığın ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen ...'ün şikayetçiyi eşi ...'in yanında alacağını istediği sırada "bir daha dersaneye gelirsen ayaklarını kırarım, seni öldürürüm" diyerek tehdit ettiklerinin kabulü karşısında, sanığın eyleminin TCK'nın 106/2-c maddesinde düzenlenen “birden fazla kişi tarafından birlikte tehdit” suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları tartışma ve değerlendirmenin üst dereceli asliye ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4680, Karar No: 2007/6236, Tarih: 09.10.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/4680 E.  ,  2007/6236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 22.12.2005 gün ve 5436 sayılı Kanunla değişik 5018 sayılı Kanun uyarınca davalı idare genel bütçeye dahil kuruluşlardan olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 09.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6072, Karar No: 2019/648, Tarih: 15.01.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/6072 E.  ,  2019/648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında TCK.nun 289/1. ve 62. maddeleri gereği belirlenen 2 ay 15 gün hapis ve 75 gün adli para cezasına hükmedildikten sonra hapis cezasının TCK.nun 50/1-a, 52/2. maddelerine göre günlüğü 20,00 TL'den 1.500,00 TL adli para cezasına çevrilmesine ve 75 gün adli para cezasının da TCK.nun 52/2. maddesine göre günlüğü 20,00 TL'den 1.500,00 TL adli para cezasına çevrilmesinden sonra sanık hakkında hükmedilen 1.500,00 TL adli para cezası ve 1.500,00 TL adli para cezasının 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle "740,00 TL adli para cezası ve 740,00 TL adli para cezası" üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç ceza olarak belirlenmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, kazanılmış hakka ilişkin hükmün 3. bendinin çıkarılarak yerine "sanık hakkında hükmedilen 2 ay 15 gün hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu ve kişiliği gözönüne alınarak TCK.nun 50/1-a, 52/2. maddelerine göre günlüğü 20,00 TL'den 1.500,00 TL adli para cezasına çevrilmesine" ibaresinin yazılması, 6. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine ''sanık hakkında hümedilen 75 gün adli para cezasının da TCK.nun 52/2. maddesine göre sanığın sosyal ve ekonomik durumu gözetilerek günlüğü 20,00 TL'den 1.500,00 TL adli para cezasına çevrilmesine'' ibaresinin yazılması, 7. paragrafının hükümden çıkarılarak ''Sanık hakkında hükmedilen 1.500,00 TL adli para cezası ve 1.500,00 TL adli para cezasının 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle "740,00 TL adli para cezası ve 740,00 TL adli para cezası'' üzerinden infazına ibaresi yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.