muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/28614, Karar No: 2013/10620, Tarih: 19.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/28614 E.  ,  2013/10620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-3-b, 62/1, 52/2, 52/4, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, verilen cezanın ağır ve delillerin yetersiz olduğuna ilişkin temyiz itirazları ile katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya içeriği ve tanık beyanına göre; okul servisi şöförü olan sanığın, araçtan inerken kapının demirine ayağı takılan ve düşen mağdurun üzerinden geçmesi nedeniyle, mağdurun vücudunda hayat fonksiyonlarını 4. derecede etkileyecek kırık oluşacak ve duyu veya organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesine neden olacak şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda asli kusurlu sanık hakkında temel ceza belirlenirken, suçun işleniş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu da nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında alt sınırdan ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2734, Karar No: 2014/2665, Tarih: 13.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/2734 E.  ,  2014/2665 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bakırköy 31. İş Mahkemesi

Tarihi : 07.10.2013

No : 2013/330-2013/96

Dava, murisin vefatından sonra yersiz olarak çekilen aylığın tahsiline yönelik olarak yapılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Görev konusu, kamu düzeniyle ilgili olup, mahkemelerce, yargılamanın her aşamasında re'sen ele alınması gereken bir husustur.

İş Mahkemeleri, 5521 s. Kanunla kurulmuş olan istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. 5510 s. Kanunun 101 inci maddesi, bu Kanunun uygulanmasından doğan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceğini kurala bağlamıştır.

Somut olayda, mahkemenin görevini belirlerken, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hangi hukuki sebebe dayandığına bakmak gerekir.

Uyuşmazlık, murisin vefatından sonra banka kartı vasıtasıyla çekilen aylığının tahsilinden kaynaklanmaktadır. Söz konusu fiil, ceza hukukunda Türk Ceza Kanununun “Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması” başlıklı 245. maddesinde müeyyideye bağlanmış olup, anılan maddede başkasına ait bir banka veya kredi kartını kullanarak yarar sağlamak hususu cezalandırılmıştır. Özel hukuk alanında ise; davanın, somut olayın özelliğine göre, sebepsiz zenginleşme ya da haksız fiilden kaynaklandığı kabul edilebilir. Bu hukuki sebeplerden herhangi birine dayanılması imkan dahilinde olup, bu durumda hakların yarışmasından (telahukundan) bahsedilir.( Andreas von Tuhr, Borçlar Hukukunun Umumi Kısmı, C.Edege Çevirisi 1983, Sahife 452 ve 453;, Dr. S.Reisoğlu Sebepsiz İktisap Davasının Genel Şartlan 1961 sahife 42 ve sonrası, Fikret Eren.; Borçlar Hukuku Genel Hükümler, C. III, 4. B., İstanbul,1994, sayfa 14) Yukarıda belirtilen hukuki ve fiili durumlar ışığında, somut olayda, uyuşmazlığın, haksız fiilden kaynaklandığı, sosyal güvenlik hukukundan kaynaklanmadığı belirgin olup, bu yönde, davada 5510 s. Kanunun uygulama yeri bulunmadığı gibi, uyuşmazlığın 5510 s. Kanunun uygulanmasından kaynaklandığını ortaya koyacak başka bir hüküm de mevcut değildir. Bu nedenle, davanın İş Mahkemesinde değil, genel mahkemede görülmesi gerekir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/460, Karar No: 2006/2263, Tarih: 20.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/460 E.  ,  2006/2263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Vakıflar Gen. Müd. tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1--5263 Sayılı Yasanın 19.maddesi ile 3294 Sayılı Yasanın 7.maddesinde yapılan değişikliğe uygun olarak, vakıf mütevelli heyetinin yeni oluşumunun senette düzenlenmesine değişiklikten önceki mütevelli heyetin karar vermesi gerekir. Buna göre, somut olayda değişiklikten önce mütevelli heyette yer alan İlçe Emniyet Müdürüne mütevelli heyette yer verilmesi gerektiği gözardı edilerek İlçe Tarım Müdürünün katılımı ile değişiklik kararı alınmış olması,

2-5263 Sayılı Yasa ile yapılan değişikliğe bağlı kalınarak vakıf senedinin mütevelli heyet başlığını taşıyan 9.maddesi “Mülki idare amirleri vakfın tabii başkanı olup, belediye başkanı, mal müdürü, ilçe milli eğitim müdürü, sağlık bakanlığının ilçe üst görevlisi, varsa ilçe tarım müdürü ve ilçe müftüsü vakfın mütevelli heyetini oluşturur. Ayrıca her faaliyet dönemi için, ilçe dahilindeki köy ve mahalle muhtarlarının kaymakamın çağrısı üzerine yapacağı toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile kendi aralarından seçecekleri birer üye ile ilçede kurulu ve kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşlarının yöneticilerinin kendi aralarından seçecekleri bir temsilci ve hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği iki kişi mütevelli heyetinde görev alırlar. İlçede kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşu olmaması halinde hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği üçüncü bir kişi daha mütevelli heyetinde görev yapar.” şeklinde düzenlenmesi gerekirken; bu hususa dikkat edilmeden ve vakfın ilçede kurulduğu il kapsamında olmadığı gözetilmeden senedin 9.maddesinin ildeki mütevelli heyeti de kapsayacak biçimde düzenlenmesi,

3-Kararın hüküm fıkrasında değişiklik senedini düzenleyen noterin adı ile senedin tarih ve yevmiye numarasının gösterilmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14025, Karar No: 2014/17820, Tarih: 03.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/14025 E.  ,  2014/17820 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/195195

Dolandırıcılık suçundan sanık O.. T..’nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1, 168/2, 62/1 ve 52. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 420,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 51/1 -a,b. maddesi gereğince hapis cczasının ertelenmesine dair Bakırköy 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/10/2013 tarihli ve 2013/226 esas, 2013/775 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 08/05/2014 gün ve 2013/9336/31723 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/05/2014 gün ve 2014/195195 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1 ve 168/2. maddeleri gereğince hükmolunan 6 ay hapis ve 25 gün adlî para cezasından, adli para cezasının aynı Kanun'un 62/1. uyarınca 1/6 oranında indirildiğinde, 20 gün adlî para cezası yerine 21 gün adlî para cezasına hükmolunması ve aynı Kanun’un 52. maddesi gereğince “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir”, hükmüne aykırı olarak bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı 20 liradan hesap edilmek üzere 420,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmolunmasında,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2007/10-1/1/8 esas, 2007/152 karar sayılı ilâmında da açıklandığı gibi yasa koyucunun ayrıca adlî para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adlî para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin yasal olması ve dosya içeriği ile örtüşmesi gerektiği hâlde mahkemece hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine rağmen ayrıca gerekçe gösterilmeden adlî para cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmek sureti ile çelişkiye düşülerek usul ve yasaya aykırı hüküm kurulmasında, isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Tebliğnamenin 1' no'lu bozma isteminin incelenmesinde,

Sanık hakkında TCK'nın 157/1 ve 168 maddeleri göre tayin olunan 25 gün adli para cezasının 62 madde ile indirimi sırasında, 20 gün yerine 21 gün olarak yanlış hesap edilmesinin aşağıda yazılı '2' no'lu bozma istemi ve uygulama karşısında sonuca etkili olmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına,

2-Tebliğnamenin '2' no'lu bozma isteminin incelenmesinde,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Tebliğnamenin 1' no'lu bozma isteminin incelenmesinde,

Sanık hakkında TCK'nın 157/1 ve 168 maddeleri göre tayin olunan 25 gün adli para cezasının 62 madde ile indirimi sırasında, 20 gün yerine 21 gün olarak yanlış hesap edilmesinin aşağıda yazılı '2' no'lu bozma istemi ve uygulama karşısında sonuca etkili olmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına,

2-Tebliğnamenin '2' no'lu bozma isteminin incelenmesinde,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 gün ve 2007/10-108 esas, 2007/152 karar sayılı ilamında da açıklandığı gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine rağmen ayrıca gerekçe gösterilmeden adli para cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmek suretiyle çelişkiye düşülmesinin usul ve yasaya aykırı bulunduğunun anlaşılması karşısında,

Kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden, Bakırköy 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/10.2013 gün ve 2013/226 esas, 2013/775 sayılı kararın CMK’ nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sanık hakkında kurulan hükümde tayin olunan adli para cezasınına ilişkin olarak, '50' gün, '25' gün, '21' gün ve '420 TL' ibarelerinin çıkartılarak, sırasıyla “5” gün, 2 gün, 1 gün ve “20” TL adli para cezası ibarelerinin eklenmesine, infazın buna göre yapılmasına, hükümdeki diğer hususların aynen bırakılmasına, 03.11.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14721, Karar No: 2018/12891, Tarih: 18.12.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/14721 E.  ,  2018/12891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda; davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, davacı vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 18/12/2018 tarihinde davacı vekili Av.... Kapusuz ile davalı vekili ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, 4.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2012/16783, Karar No: 2013/18589, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/16783 E.  ,  2013/18589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Yaşın küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, ayyaşlık veya bunlara benzer durumlarda bulunma dolayısıyla, fiil ve hareketlerin saikini ve sonuçlarını doğru olarak algılayamayan kişilerin dolandırılması, TCK'nın 158/1-c bendiyle ağırlaştırıcı neden kabul edilmiştir.

Algılama yeteneğinin zayıflığından yararlanmak suretiyle kişilerin aldatılması daha kolaydır. Algılama, duyu organları aracılığıyla olay, nesne ve ilişkileri birbirinden ayırt etme demektir. Yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk, uyuşturucu etkisinde bulunma yada bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olan kişilerin aldatılması suçun konusudur.

Mağdurda zayıf da olsa bir irade, zayıflamış bilinç var olmalıdır. Akla uygun davranma demek, belli bir olay karşısında normal insanlardan çoğunun izleyeceği davranışa uygun hareket etmek demektir. Hâkim, somut olayın mahiyetini, kişinin içerisinde yaşadığı sosyal çevreyi, gelişme derecesini, muhakeme ve fikrî becerisini göz önünde tutarak değerlendirme yapacaktır.

Algılama yeteneğinin çok zayıf olması veya hiç olmaması halinde, aldatılması gereken bir irade söz konusu olmayacağından dolandırıcılık suçundan bahsedilemeyeceğinden hırsızlık suçu söz konusu olacaktır. Ceza sorumluluğu olmıyan 12 yaşını bitirmemiş çocukların ve tam akıl hastalarının yaptıkları hareketlerin anlam ve sonuçlarını bilemiyeceklerinden aldatılmalarından ve dolandırılmalarından bahsedilemez. 12 yaşını tamamlayıp 15 yaşını tamamlamıyan çocukların algılama yeteneklerinin bulunup bulunmadığı araştırılarak, bulunmaması halinde eylem, hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Fail, bilerek mağdura uyuşturucu madde vererek veya sarhoş ederek onun algılama yeteneğini azaltmış ise ve oluşturulan bu zayıflık anında mal alınmışa eylem, TCK'nın 148/3 kapsamında mefruz cebir kapsamında değerlendirileceğinden yağma suçunu oluşturacaktır.

Somut olayda; katılan ...'nun, bankadan 400 TL emekli maaşı çektiği ve eşi tanık Habibe ile birlikte caddede yürürken sanığın, katılanın yanına geldiği, kendisini bankada çalışan görevli olarak tanıttığı ve 65 TL parasının kaldığını söyleyerek birlikte bankaya gidip parayı vermeyi teklif ettiği, katılanın, sanığın teklifini kabul ettiği, tanığın dışarıda beklediği, katılan ile sanığın bankaya doğru yürüdüğü, bankaya girmeden sanığın katılandan çektiği 400 TL ve kimliğini isteyerek fotokopi çekeceğini, fotokopi çektikten sonra bankaya geleceğini ve kendisini bankada beklemesini söyleyerek olay yerinden uzaklaştığı, katılanın sanığın belirttiği üzere bankaya gittiği, ancak sanığın katılanın yanına gelmediği, katılanın algılama yeteneğinin zayıflamış olduğunun uzman doktor raporu ile sabit olduğu, sanığı algılama yeteneği zayıf olan katılana karşı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.11.2013 tarihşnde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15075, Karar No: 2010/22392, Tarih: 23.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/15075 E.  ,  2010/22392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5570, Karar No: 2018/35, Tarih: 15.01.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/5570 E.  ,  2018/35 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 25.02.2015 gün ve 2014/10837 Esas, 2015/1180 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, davalılar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 06.11.2004 tarihli ek sözleşme ile 3. ve 4. maddelerinin değiştirildiğini, davacıların murisi ... ile arsa sahibi davalı ... arasında yapılan 08.10.2004 tarihli taşınmaz satış sözleşmesine konu 3 no'lu taşınmazın fiilen Mayıs 2005 tarihinde teslim edildiğini ve halen kullanımlarında olduğunu ileri sürerek, davalı kooperatif tarafından inşaa edilip arsa sahibi davalı ...'a verilen 3 nolu bağımsız bölümdeki dairenin mimari projesine göre olması gereken arsa payı miktarının tapu kaydının iptali ile müvekkilleri adına tesciline, davacıların davalı kooperatife borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini, davalı kooperatifin müdahalesinin önlenmesine, davalı kooperatife yapılan ödemelerin istirdadına dair talep ve haklarının saklı tutulmasına, tapu iptali ve tescili talepleri kabul görmediği taktirde dava konusu dairenin bedelinin işleyecek faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, resmi şekilde yapılmayan gayrimenkul satış sözleşmesinin geçersiz olduğunu, davacı taleplerinin bütün taleplerinin zamanaşımına uğradığını, yüklenici kooperatif ile yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden sonra ek sözleşme ile müvekkiline düşecek dairelerden üç tanesinin kooperatife verildiğini, sonra da müvekkilinin kooperatife terk etmeyi kabul ettiğini, terk edilen dairelerden birini müvekkilinin davacıların murisine sattığını, müvekkiline davacı murisi tarafından para ödenmediğini, sözleşmeyi imzaladığı sırada 65 yaşın üstünde olan ve saf bir kişiliğe sahip müvekkilinin kandırıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı kooperatif vekili, davacılar murisinin bir dönem kooperatif başkanlığı yaptığını, görevde olduğu sürece bu davaya dayanak arsa sahibi ile aralarında yapılan sözleşmeden bahsetmediğini, halen dairede kooperatif üyesi olduğu için oturduğunu, 2007 yılında 22.000 TL ödediği ibaresi yanında murisin imzasının olduğunu, bakiye borcu ödemesi istenince bu sözleşmeyi ileri sürdüğünü, eski başkan ile davacılar murisinin anlaşıp arsa .

sahibinin zayıf bir anından faydalanıp bu sözleşmeyi imzalattıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacılar vekili ile davalı ... vekilinin temyiz istemleri üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez, davalı ... vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

sahibinin zayıf bir anından faydalanıp bu sözleşmeyi imzalattıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacılar vekili ile davalı ... vekilinin temyiz istemleri üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez, davalı ... vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 17,20 TL harç ve takdiren 315,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 15.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.