muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/11042, Karar No: 2006/17569, Tarih: 14.12.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/11042 E.  ,  2006/17569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 14.12.2006.

KARŞI OY YAZISI

Davacı “kadın” tarafından boşanma davası açıldığı; davalı “kocanın” süresi içinde (HUMK m. 195) yetki itirazında (HUMK m. 187 b. 2) bulunduğu konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Boşanma davası, davacı “kadın” tarafından “sürekli kalma niyetiyle” oturduğu/kaldığı “baba evinin” bulunduğu yerde (TMK. m. 19 f. I) açıldığı halde bu yer mahkemesinin kadının “yerleşim yeri” mahkemesi (TMK. m. 168) olması “gerçeğine” rağmen değerli çoğunluğun farklı yönde oluşan düşüncesine katılmıyorum.

Başka bir anlatımla düşünceme göre : Aralarında meydana gelen olaylardan sonra kocası ile oturamaz duruma gelen ve ekonomik/sosyal yetersizlik sebebiyle bu dünyada gidecek başka yeri de bulunmadığı için dava konusu dosyada olduğu gibi baba evine dönen/dönmek zorunda kalan “her kadın” boşanma davasını “ertesi günü” bile “sürekli kalma niyetiyle” geldiği/oturduğu/kaldığı “baba evinin” bulunduğu yerde açabilir/açabilmelidir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 186 hükmüne göre “oturacakları konutu” eşler “birlikte” seçerler. Buna karşılık koşulları oluştuğunda kadının “sürekli kalma niyetiyle” oturacağı yeri (TMK. m. 19) koca belirleyemez. Aksi düşünce (= Kadın, sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri tek başına belirleyemez düşüncesi ) “Kocanın yerleşim yeri kadının da yerleşim yeri sayılır” kabulünü zorunlu kılar ki hiç de böyle olmadığı TMK. m. 168 metninde yer alan “eşlerden birinin yerleşim yeri” anlatımıyla açık seçik bellidir.

“Eşlerden birinin yerleşim yeri” ifadesi ile kadının ve kocanın yerleşim yerlerinin “bir ve tek” olmadığı gerçeği hiçbir farklı düşünmeye/yoruma sebebiyet vermeyecek kadar açık ve seçik olarak düzenlenmiştir.

Bu sebeple “Kadın, kocasından ayrı otursa bile ‘makul süre’ geçene kadar yerleşim yeri kocasının yerleşim yeridir” şeklindeki bir düşünce yerinde değildir/kabul edilemez.

“Koca” sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri “tek başına” belirlerken/belirleyebiliyorken “kadın” neden sanki bu konuda geçmesi gereken asgari bir süre varmış da geçmemiş gibi bu belirlemeyi tek başına yapamamaktadır/yapamaz duruma düşürülmektedir?

Bu sebeple “Kadın, kocasından ayrı otursa bile ‘makul süre’ geçene kadar yerleşim yeri kocasının yerleşim yeridir” şeklindeki bir düşünce yerinde değildir/kabul edilemez.

“Koca” sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri “tek başına” belirlerken/belirleyebiliyorken “kadın” neden sanki bu konuda geçmesi gereken asgari bir süre varmış da geçmemiş gibi bu belirlemeyi tek başına yapamamaktadır/yapamaz duruma düşürülmektedir?

Bilindiği üzere tarafların “nüfusa kayıtlı oldukları” yer Kanunda yapılan değişikliklerden sonra boşanma hukukunda “kadın” açısından bir anlam ifade etmemektedir. Çünkü kadın, kocası hanesine sürekli kalma niyeti (=TMK m.19) olduğundan değil yasal zorunluluk (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 23, Resmi Gazete: 29 Nisan 2006, - Sayı : 26153) nedeniyle kaydedilmiştir.

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 3 hükmünde yer alan yerleşim yeri adresi=sürekli kalma niyetiyle oturulan yer adresinin bildirilmesinde “kişinin” (=kadının) (=kocanın) yazılı beyanı esas alınır. (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 50) Başka bir anlatımla kadın baba evinin bulunduğu yeri “yerleşim yeri” olarak bildirebilir. Bu bildirim için kocasının ya da mahkemenin onayına ihtiyacı da yoktur.

Kaldı ki nüfusa kayıtlı olunan yer “koca” açısından da artık anlamsızdır. Çünkü kocanın bile başka bir yere nüfus kaydını nakil etmesi (=yerleşim yerini değiştirmesi!) artık olanaksızdır. O halde koca da sürekli kalma niyetinden (=TMK m.19) değil yasal zorunluluk nedeniyle o hanede kayıtlıdır/o ilçede kayıtlı kala kalmıştır.

Kanun Koyucu TMK. m. 168 değişikliği ile “Davacı gibi kadınlara” kolaylık sağlamayı hedeflemiştir. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 422) Başka bir anlatımla 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu boşanma veya ayrılık davasının açılmasını “kolaylaştırabilmek” düşüncesiyle davanın eşlerden birinin yerleşim yerinde açılabileceğini kabul ettiğine kadının da “eş olduğu” gözetildiğinde boşanma veya ayrılık davasının “kadının da yerleşim yerinde” açılacağı konusunda bir duraksama olamaz. (Ömer Uğur GENÇCAN, “Türk Medenî Kanununda Kadının Özgürleşimi”, Güncel Hukuk Dergisi, Ocak-2006, Sayı:25, s. 29, Kısaltma: GENÇCAN- Özgürleşim)

Türk Medeni Kanununun 168. madde gereğince, boşanma davalarında yetkili mahkeme eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce en son altı ay birlikte oturdukları yer aile mahkemesi olduğundan davacı kadının seçimlik hakkını kullanarak “kendi yerleşim yerinde” dava açması bu sebeple kanuna uygundur. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Ankara 2004 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK., s. 905) .../.../...

2006/11042-17569 -3-

Türk Medeni Kanununun 168. madde gereğince, boşanma davalarında yetkili mahkeme eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce en son altı ay birlikte oturdukları yer aile mahkemesi olduğundan davacı kadının seçimlik hakkını kullanarak “kendi yerleşim yerinde” dava açması bu sebeple kanuna uygundur. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Ankara 2004 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK., s. 905) .../.../...

2006/11042-17569 -3-

Davacı kadının baba evine “sürekli kalma” niyetiyle (TMK. m. 19 f. I) gittiği açık seçiktir. “Yeterli geliri” bulunmayan bir kadının babasının evine “sürekli kalma niyetiyle” gitmesinden daha doğal ne olabilir? Bu statüde bulunan davacı kadının baba evine “sürekli kalma” niyetiyle (TMK. m. 19 f. I) gittiği üstelik “ilk günden” tartışılamayacak kadar bellidir. Kadının sürekli kalma niyetiyle gidebileceği başka bir yer yoktur ki!

Kadının “bu niyetle” gittiği yerde kaldığı süre “1 gün bile olsa” bile niyeti “ilk günden” açık seçik belli olduğu için o yerde boşanma davasını açabilir/açabilmelidir. Yeter ki yeterli geliri bulunmayan bu kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın.

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının “sürekli kalma niyetiyle” gidebileceği doğal tek adres: Baba evidir. Bu “sosyal gerçeğin” aksini kim ileri sürebilir ki? Kaldı ki kadın aksini düşünen varsa bile onlara dava tarihine kadar baba evinde kalarak “sürekli kalma niyetini” de kanıtlamıştır.

Davacı kadın dava konusu olayda olduğu gibi baba evinin bulunduğu yerde de boşanma davası açamayacaksa TMK. m. 168 değişikliğinin ne önemi kalacaktır? Bu değişiklik niye yapılmıştır? TMK. m. 168 değişikliği bu davada bile uygulanmayacaksa başka hangi davada uygulanacaktır/ uygulanabilecektir?

Üzülerek açıklamak zorundayım ki aksi uygulama/düşünce 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu ile “kadına” getirilen hakkı/olanağı/kolaylığı bir şekilde ortadan kaldırır ki Ülkemde zaten okumasında, çalışmasında, evlenmesinde, kendini ifade etmesinde ve hatta sokakta tek başına yürüyebilmesine kadar her konuda/alanda önüne engeller/güçlükler çıkarılan/çıkarılmış olan Türk Kadını bir zorlukla da maalesef “boşanma davası açarken” karşılaşmış olacaktır ki/olur ki böyle bir uygulamaya katılmam olanaksızdır. Bilindiği üzere/bilinmektedir ki düşüncem “benzer” davalarda açıkladığım farklı istikamette olmuştur/olmaktadır.

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun yorumunun kadını “engelleyici” değil “rahatlatıcı” olarak yapılmasında pozitif ayrımcılığın bile tartışılır olduğu bir dönemde/süreçte “düşünceme göre” zorunluluk vardır.

Aslında Dairem açıkladığım düşüncemi destekler şekilde bir kadının aralarında meydana gelen olaylardan sonra sürekli kalma niyetiyle “ailesinin yanına dönerek” o yer Aile Mahkemesinde boşanma davası açabileceği düşüncesini de sergilememiş değildir;

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun yorumunun kadını “engelleyici” değil “rahatlatıcı” olarak yapılmasında pozitif ayrımcılığın bile tartışılır olduğu bir dönemde/süreçte “düşünceme göre” zorunluluk vardır.

Aslında Dairem açıkladığım düşüncemi destekler şekilde bir kadının aralarında meydana gelen olaylardan sonra sürekli kalma niyetiyle “ailesinin yanına dönerek” o yer Aile Mahkemesinde boşanma davası açabileceği düşüncesini de sergilememiş değildir;

“..Davacı kadın taraflar arasında meydana gelen olaylardan sonra Erzurum’a ‘ailesinin yanına’ dönerek Erzurum Aile Mahkemesinde boşanma davası açmıştır. Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir. (TMK.m.19/1) Davacı kadın sürekli kalma niyetiyle Erzurum’a ‘ailesi yanına’ döndüğü ve kendi yerleşim yerinde boşanma davası açtığı gözetilmeden işin esasinin incelenmesi gerekirken, yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.” (Y2HD, 20.04.2006, 21518-5959)

Sonuç olarak; inceleme konusu olan davada davacı “kadın” tarafından “sürekli kalma niyetiyle” oturduğu yer (TMK. m. 19 f. I) (=yerleşim yeri) olan ve bu sebeple davacı kadının yerleşim yeri (TMK. m. 168) olan yerde/doğru yerde boşanma davası açılmıştır.

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun “farklı düşüncesine” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/28786, Karar No: 2015/11672, Tarih: 27.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28786 E.  ,  2015/11672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2014

NUMARASI : 2014/84-2014/478

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 27.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11630, Karar No: 2016/8060, Tarih: 24.11.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/11630 E.  ,  2016/8060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

( Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Cinsel taciz suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 29.06.2016 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8535, Karar No: 2020/1813, Tarih: 17.03.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/8535 E.  ,  2020/1813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, şikayete konu sıra cetvelinde yasaya aykırı olarak, kamu alacaklısı müvekkilinin dışındaki diğer alacaklıların da ilk hacze iştirak ettirildiğini ve garameten taksimatın yanlış hesaplandığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

Bir kısım şikayet olunanlar vekili, şikayetin reddini istemiştir.

İcra mahkemesince, ilk hacze iştirak eden diğer kişilerin alacaklarının, ilk haciz sahibi alacaklının takibinden önce açılmış davalar sonucu alınan ilamlara dayalı bulunduğu, dolayısıyla İİK’nın 100/2. maddesi hükmü uyarınca ilk hacze iştirak edebilecekleri, bu husus gözetilerek düzenlenen sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Şikayetçi vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sıra cetveline yönelik şikayetler maktu harç ve vekalet ücretine tabi olup, dosyada vekil ile temsil edilen şikayet olunanlar lehine ve şikayetçi aleyhine olmak üzere bir adet maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, ayrı ayrı vekalet ücretlerine hükmedilmesi doğru olmamış ise de karar sonucu itibariyle doğru olduğundan, hükmün HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile kararın “HÜKÜM” bölümünün, 3, 4 ve 5nolu bentlerinin kaldırılmasına, 3 nolu bende "A.A.Ü.T. göre 600,00 TL maktu vekalet ücretinin şikayetçiden tahsili ile şikayet olunanlar ... A.Ş.'ye, ...'a ve Sümbül Efendi İlim ve Hizmet Vakfına ödenmesine" ibaresinin yazılmasına ve sonraki bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine, kararın bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2023/5247, Karar No: 2024/3333, Tarih: 24.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5247 E.  ,  2024/3333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1099 E., 2023/1209 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/211 E., 2023/317 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 175.000,00 TL olup, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL'nin altında kalması nedeniyle davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; davalının sorumluluğunda olan Ordu İli, Gölköy İlçesi, ... Mahallesinde bulunan ağaç elektrik direğinin 22.01.2016 tarihinde kırıldığını ve üzerinde bulunan iletkenlere ait sigortaların atması sonucu elektriklerin kesildiğini, aynı gün davalı şirkete ihbarda bulunulmasına rağmen müdahale edilmediğini, 3 gün sonra müvekkillerinden ...'in eşi ...'nun babası olan ...'in elektrik akımına kapılarak vefat ettiğini, murislerinin vefatı sebebiyle müvekkillerinin maddi ve manevi olarak zarara uğradıklarını ve zarardan davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek; belirsiz alacak davası olarak müvekkilleri için ayrı ayrı şimdilik 1.000,00'er TL maddi 100.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 03.01.2023 tarihli bedel artırım dilekçesi ile maddi tazminat taleplerini ... için 304.774,00 TL'ye, ... için 37.431,73 TL'ye çıkartmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili; davaya konu olayda müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını, müteveffanın enerjili hatta ip atarak müdahale etmesi karşısında ağır kusurlu olduğunu, savcılık dosyası kapsamının da bu hususun doğrulandığını, olay günü şirket personeli ile müteveffa arasında yapılan konuşmada kesinlikle direğe ve tellere müdahalede bulunulmaması hususunun söylendiğini, direğe ilişkin olarak dava dilekçesindeki nitelendirmelerin yerinde olmadığını, müvekkili şirketin üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacılardan ...'in eşi, ...'nun babası olan 28.12.1982 doğumlu ...'in 22.01.2016 tarihinde meydana gelen kazada elektrik akımına kapılması üzerine 24.01.2016 tarihinde vefat ettiği, her ne kadar davalı vekili tarafından direkler üzerine bakım çalışmalarının zamanında ve süresinde yapıldığı belirtilmişse de, dosya kapsamında temin edilen ve birbirini teyit eden 18.01.2019 ve 01.06.2022 havale tarihli bilirkişi heyet raporlarına göre, kar yağışlı hava şartlarında direk traversin eğilmiş olmasının yalnızca mücbir sebebe bağlanamayacağı, bu durumun bakımın yetersiz ve gelişigüzel yapılmış olmasından kaynaklanabileceği, yetersiz bakım yapılması halinde bütün direklerde ve hatta aynı arıza meydana gelmeden yalnızca tek direkte de arıza meydana gelmesinin normal bir durum olduğu, hatlardaki bakımların ve denetimlerin yetersiz kaldığı, arızaların müdahale sırasının elektrik hatlarındaki tehlikeli durumları öngöremeyecek vatandaşların beyanı ile belirlenmesi nedenleriyle YEDAŞ'ın ve arıza bakım yüklenici firmasının müştereken ve müteselsilen ...'in elektrik akımına kapılarak ölmesi ile sonuçlanan olayda etkilerinin olduğu, davalı ... şirketinin ağır özen yükümlülüğü ve kusursuz sorumluluğu bulunduğu, davacılar desteği ...'in yetkisi olmaksızın görevlilerin uyarılarına rağmen risk alarak arızaya kendisi müdahale edip uzak iletkenleri bir halat yardımı ile aşağı indirip elleri ile ayırarak arızayı çözmek istemesi nedeniyle olayın oluşumunda %80 oranında bölüşük kusuru bulunmakta ise de, davalının kusursuz sorumluluğunu ortadan kaldıracak, davalı ... ile eylem arasındaki nedensellik bağını kesecek nitelikte olmadığı, tazminat bilirkişi raporuna göre davacılardan ...'in 304.774,00 TL, ...'nun 37.431,73 TL destekten yoksun kalma tazminatını davalıdan talep hakları bulunduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne; davacılardan ... için 304.774,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi ... için 37.431,73 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacılar vekili; olayda tüm kusurun davalıda olduğunu, emsal kararlar dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminatın az olduğunu, maddi tazminat yönünden geleceğe yönelik değişme ve hatalardan kaynaklanacak haklarının hükümde saklı tutulmadığını, belli olmayan dönemler yönünden daha yüksek oranlı artış yönteminin benimsenmesi, davacı çocuk yönünden 25 yaşına göre hesaplama yapılması ve evlenme ihtimali indiriminin yapılmaması gerektiğini ifade ederek, istinaf isteminde bulunmuştur.

1. Davacılar vekili; olayda tüm kusurun davalıda olduğunu, emsal kararlar dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminatın az olduğunu, maddi tazminat yönünden geleceğe yönelik değişme ve hatalardan kaynaklanacak haklarının hükümde saklı tutulmadığını, belli olmayan dönemler yönünden daha yüksek oranlı artış yönteminin benimsenmesi, davacı çocuk yönünden 25 yaşına göre hesaplama yapılması ve evlenme ihtimali indiriminin yapılmaması gerektiğini ifade ederek, istinaf isteminde bulunmuştur.

2. Davalı vekili; bakım onarım çalışmalarının eksiksiz ve hatasız bir şekilde yerine getirildiğini, olayın meydana geldiği yerde hava şartlarının çok kötü olduğunu ve yoğun kar yağışı nedeniyle yolların vinçle dahi açılamadığını, müteveffanın cenazesine dahi ancak 3,5 saatte kepçe ve paletli ambulans ile ulaşılabildiğini, dolayısıyla dava konusu yerde elektrik yok ihbarına anında müdahale edilememesinin hayatın olağan akışına uygun olduğunu, elektrik kesintisinin mücbir sebepten kaynaklandığını, müteveffanın yetki ve sorumluluğu olmamasına rağmen enerjili hatta ip atarak müdahalede bulunması sebebiyle olayın meydana geldiğini, hem mücbir sebep hem de müteveffanın ağır kusuru sebebiyle müvekkilinin sorumluluğunun ortadan kalktığını, kaldırma kararı sonrası alınan raporun denetime elverişli olmadığını, faiz başlangıç tarihinin olay tarihi olarak kabul edilemeyeceğini, davadaki taleplerin zamanaşımına uğradığını ifade ederek, istinaf isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesince davanın esasıyla ilgili tarafların gösterdiği hükme etki edecek tüm delillerin toplandığı, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, ihtilafın doğru olarak tanımlandığı, kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Taraf vekilleri istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararı temyiz etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, elektrik çarpması nedeniyle desteğin ölümünden kaynaklı destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) "Tehlike sorumluluğu ve denkleştirme" kenar başlıklı 71 inci maddesi.

2. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin ikinci bölümünün "Genel Hükümler" başlığı altındaki "Kuvvetli akım tesislerinin güvenliği" alt başlığında yer alan 5 inci maddesi.

3. Aynı Yönetmelik'in "Bakım ve onarım" başlıklı 27 nci maddesi.

3. Değerlendirme