muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/8512, Karar No: 2011/49799, Tarih: 21.12.2011

**6. Ceza Dairesi         2006/8512 E.  ,  2011/49799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve Suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanıklar hakkında yakınan ... Seratlı’ya karşı yağma eylemi ile yakınan Deniz Küçükbaş’a karşı 02.01.2005 günlü yağma ile yakınan ...’a karşı 3.1.2005 günlü yağma eyleminden kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47, 2008/43, 23.3.2004 gün ve 2004/6-41, 2006/70 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, yanlış uygulamalar sonucu cezası 3 yılın altına düşen sanıklar hakkında belirlenen eksik cezalar esas alınarak 19.12.2006 tarihinden önce işlenen suçlarda uygulama olanağı bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 23. maddesi uygulanamayacağı anlaşılmasıyla yapılan incelemede;

Yakınan ...’ın aşamalarda ve 11.5.2005 günlü teşhis sırasındaki anlatımına göre sanıkların kullandıkları otomobil ile 3.1.2005 günü geceden sayılan 18:30 sıralarında okulundan çıkan yakınanın yanına gelip, araçtan inen sanık ...’in bıçak çekip tehdit etmek suretiyle araca bindirerek yaklaşık 15 dakika uzaklıktaki bir yere götürüp zorla dolaşım özgürlüğünü sınırladıktan sonra şeklinde gelişen eylemin 765 sayılı TCY.nın 499/son maddesi kapsamında kalıp anılan eylemin 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın 149/1-a,c,h maddesinde düzenlenen yağma suçunun yanı sıra, aynı yasanın 109/2-3, a, b maddelerinde düzenlenen özgürlüğü kısıtlama suçunu da oluşturduğu gözetilip, özgürlüğü kısıtlama suçundan ceza verilmemesi, kabule göre de sanıklar hakkında temel uygulama maddesinin 5237 sayılı TCY.'nin 149/1-(a)-(c)-(h) maddeleri yerine aynı yasanın 149/1-(b)-(h) maddeleri ile uygulama yapılması yerinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası kabul edilip;

Yakınanlar ... 'ya ve ...'a yönelik 02.01.2005 ve yakınan Deniz Küçükbaş'a yönelik yağma suçlarıyla ilgili uygulamada;yağma hükümlerinde birden ziyade fıkra ihlal edildiği halde temel ceza belirlenirken anılan Yasanın 61. Maddesi gözetilerek, alt sınırdan ayrılması gerektiğinin dikkate alınmaması ;

./..

Yakınan Deniz Küçükbaş’a karşı 02.01.2005 günlü eylemde, sanıkların tehditle yakınandan cep telefonunu almakla yağma suçunun tamamlandığı gözetilmeden, olay sırasında yakınanın suça konu telefonu, sanık ...’ın elinden geri alıp kaçması nedeniyle haklarında hükmolunan cezalarından 5237 sayılı Yasanın 35. maddesiyle indirim yapılarak eksik cezaya hükmolunması,

Sanık ...’ın yakınan ... ya karşı olaya doğrudan doğruya el ve işbirliği içinde katıldığı dikkate alınmadan, 5237 sayılı TCY.nın 37. Maddesi yerine 39. maddesiyle uygulama yapılması;

Sanık ...’ın yakınan ... ya karşı olaya doğrudan doğruya el ve işbirliği içinde katıldığı dikkate alınmadan, 5237 sayılı TCY.nın 37. Maddesi yerine 39. maddesiyle uygulama yapılması;

5237 sayılı TCK.nun 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. Maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın özgülenen kastı, yakınanın etkilenimi ve olayın vahameti de gözetilmek suretiyle, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olaylarda koşulları bulunmadığı halde, 150. Maddenin 2. Fıkrasına sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması ; 765 ve 5237 sayılı Yasaların ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu 5237 sayılı Yasa uyarınca verilen sonuç cezaların, açıkça sanıklar yararına olması ve karşı temyiz bulunmaması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanıklar ... ve ... savunmanı'nın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğname gibi ONANMASINA;

II-Sanıklar hakkında yakınan ...’a karşı 03.01.2005 günlü yağma eyleminden kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Yakınanın olay sonrası sıcağı sıcağına alınan 7.1.2005 günlü kolluk beyanı ve 11.01.2005 günlü teşhis tutanağı içeriği ile aşamalarda bunu teyit eden anlatımlarına göre olay günü saat 15.00 sıralarında yolda yürümekte iken sanıkların gelip zorla ara sokağa götürerek yine zorla beklemekte olan otomobile bindirerek bir süre aracın içinde alıkoyup, yağma eyleminin gerçekleştirildiğinin anlaşıldığı olayda sanıkların yağma eylemlerinin 765 sayılı TCY.nin 499/son. maddesine uyduğu gözetilmeden ; kabule göre de eylemin 5237 sayılı yasanın 149/1- ( a )- ( c )maddelerinde öngörülen yağma suçunun yanı sıra aynı yasanın 109/2-3-a,b maddelerinde düzenlenen özgürlüğü kısıtlama suçunu da oluşturduğu dikkate alınmadan 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesine aykırı olarak yazılı şekilde karar verilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yağma suçunun, birden çok kişiyle ve silahla gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 sayılı Yasanın 149/1. Maddesinin (c) bendinin yanında (a) bendinin de değerlendirilmeye alınıp, birden fazla nitelikli halin gerçekleşmesi nedeniyle temel ceza belirlenirken anılan Yasanın 61. Maddesi gözetilerek, alt sınırdan ayrılması gerektiğinin gözetilmemesi;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yağma suçunun, birden çok kişiyle ve silahla gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 sayılı Yasanın 149/1. Maddesinin (c) bendinin yanında (a) bendinin de değerlendirilmeye alınıp, birden fazla nitelikli halin gerçekleşmesi nedeniyle temel ceza belirlenirken anılan Yasanın 61. Maddesi gözetilerek, alt sınırdan ayrılması gerektiğinin gözetilmemesi;

2-5237 sayılı TCK.nun 150. maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. Maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın özgülenen kastı, yakınanın etkilenimi ve olayın vahameti de gözetilmek suretiyle, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. Maddenin 2. fıkrasına sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması ;

3-Suç tarihine göre 5395 sayılı Yasanın 23. maddesi uyarınca sanıklar hakkında değerlendirme yapılması zorunluluğu;

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinin gözetilmesine 21.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13212, Karar No: 2006/8946, Tarih: 26.09.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/13212 E.  ,  2006/8946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı 1.10.2005 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 26.9.2006 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, davacının eşi sigortalı ...’in 30.11.2002 tarihinde ölümü nedeniyle davacının 1.10.2005 tarihinden itibaren ölüm aylığına hak kazandığının tesbiti istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Yasa'nın 41.maddesinde yer alan " üç tam yıl" ibaresini "beş tam yıl" olarak değiştiren 4.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı Kanun Hükmündeki Kararnamenin 19.maddesi Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ile 8.8.2001 tarihinde yürürlükten kaldırılmıştır. 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 24.7.2003 tarihli 4956 sayılı Yasa'nın 21.maddesi ile 1479 sayılı Yasa'nın 41.maddesi 2.kez düzenlenerek ölüm aylığına hak kazanabilmek için "5 tam yıl" sigorta primi ödemek koşulu yeniden metinde yer almış, bu madde 8.8.2001 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Böylece 8.8.2001 tarihi ile 2.8.2003 tarihi arasında bir boşluk dönemi oluşmuş olup bu boşluğun anılan yasa maddesindeki “3 yıllık süre” uygulaması yoluyla doldurulması gereklidir. 4956 sayılı Yasa'nın 57/a maddesinde bu

Kanunun yayımı tarihinde yürürlüğe girecek maddeler tek tek sayılmış, 57/b maddesinde ise diğer hükümlerin 8.8.2001 tarihinde yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. 1479 sayılı Yasanın 41.maddesini değiştiren 4956 sayılı Yasa'nın 21.maddesi bu şekilde 8.8.2001 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de; 41.maddenin ilk fıkrasının yürürlüğü ile ilgili 4956 sayılı Yasa'nın 57/b maddesi Anayasa Mahkemesinin 24.6.2004 gün ve 2004/18 Esas, 2004/89 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş, karar 23.11.2004 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanmış ve altı ay sonra 24.5.2005 tarihinde yürürlüğe girmişse de Yasa koyucu tarafından bugüne kadar 1479 sayılı Yasa'nın 41.maddesinde değişiklik yapan 4956 sayılı Yasa'nın 21.maddesinin hangi tarihte yürürlüğe gireceğine ilişkin bir düzenleme yapılmamıştır.

Bir kanunun yürürlüğe girmesi;

Bir kanunun yürürlüğe girmesi;

1-Kanunların, yayımlandıkları tarihten başlayarak yürürlüğe girebilmeleri için bu konuda açık bir kural olması gerekir. Kanunların sondan bir önceki "yürürlüğe giriş maddesinde kullanılan formül, "bu kanun yayımı tarihinde yürürlüğe girer" biçimindedir.

2-Kanunun yürürlüğe gireceği günü, kanun koyucu kesin bir tarih saptayarak belirtebilir.

3-Resmi Gazete'de yayımlanan kanun metninde, yürürlük tarihi belirtilmemişse, 23 Mayıs 1928 tarih ve 1322 sayılı "Kanunların ve Nizamnamelerin Sureti Neşir ve İlanı ve Meriyet Tarihi Hakkındaki Kanun'a göre (m.3) kanun, yayımlanmayı izleyen günün başlangıcından hesaplanmak üzere, kırkbeşinci günün sonunda yürürlüğe girer. Resmi Gazete'nin bir sayısına sığmayan kanunların yayımlanması, Resmi Gazete'nin dört sayısında tamamlanır ve yürürlük tarihinin hesaplanması da dördüncü günü izleyen günden başlar.

Olayımızda 4956 sayılı Yasa'nın 21.maddesinin yürürlüğe giriş tarihini belirleyen 57/b maddesi iptal edildiğine göre bu madde yürürlük maddesi bulunmadığından 1322 sayılı Yasa'nın 3.maddesi gereğince 2.8.2003 yayım tarihini izleyen günün başlangıcından hesaplanmak üzere kırkbeşinci günün sonu olan 17.9.2003 tarihinde kendiliğinden yürürlüğe girmiş sayılacaktır.

Somut olayda sigortalının ölüm tarihi olan 30.11.2002 günü boşluk dönemi içinde olup bu boşluğun anılan yasa maddesindeki “3 yıllık süre” uygulaması yoluyla doldurulması gerekli ise de sigortalının prim ödeme gün sayısı 1 yıl 7 ay 5 gün olup bu koşul yerine gelmemiş, davacı bu dönemde askerlik süresini borçlanma ve ölüm aylığı tahsis talebinde bulunmamış, 1479 sayılı Yasa’nın 4956 sayılı Yasa ile değişik 41.maddesinin yürürlükte olduğu ve “beş tam yıl” prim ödeme koşulunun bulunduğu 01.12.2004 tarihinde ölüm aylığı tahsis talebinde bulunmuş, 14.9.2005 gününde de askerlik borçlanması yapmış, borçlanma süresi ile birlikte prime esas sigortalılık süresi 3 yıl 1 ay 5 gün olmuştur. Boşluk döneminden sonra askerlik borçlanması yoluyla elde edilen sigortalılık süresinin geçiş döneminde gerçekleşen ölüm tarihindeki koşulların belirlenmesinde dikkate alınması isabetsizdir. Davacı tahsis talep tarihine göre “ 5 tam yıl” sigorta primi ödeme koşuluna tabi olup ölüm aylığına hak kazanamamıştır. Mahkeme kararı bu nedenle bozulmalıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 30.3.2005 günlü, 2005-10-138 Esas, 2005-221 Karar sayılı kararı da bu yöndedir.

Bu nedenle Sayın Çoğunluğun onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/34786, Karar No: 2024/8730, Tarih: 13.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34786 E.  ,  2024/8730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/632 E., 2017/740 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında; hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 53 üncü, 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin; ilaçlarını alamadığından bu olayın yaşandığına, olayı hatırlamadığına, lehine hükümlerin uygulanmasına, ilişkin olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; olay tarihinde sanığın E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunduğu, tedavisinin yapılması amacıyla mağdurun doktor olarak görev yaptığı ruh ve sinir hastalıkları hastanesine götürüldüğü, burada görevli olan mağdur doktordan yeşil reçete ile yazılması gereken ve bağlımlılık yapan iğnelerden yazılmasını istediği, mağdurun bunu kabul etmemesi üzerine mağdura yönelik "Seninle görüşeceğim şerefsiz." şeklinde sözler söylediği, sanığın yargılama aşamasında alınan beyanında mağdura ne söylediğini hatırlamadığını beyan ettiği, yargılama aşamasında dinlenilen tutanak tanığının mağdurun beyanlarını doğruladığı, Yerel Mahkemece kabul edilerek sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın Belirttiği Hukuka Aykırılık Nedenleri Yönünden

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın Belirttiği Hukuka Aykırılık Nedenleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin olarak, Olay ve Olgular başlıklı bölümde belirtilen hususlar karşısında, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesinde ve İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince kabul olunan maddi vakıaların Kanun’daki tipiklik unsurunu kapsadığı, taleplerinin değerlendirildiği anlaşıldığından Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. 5271 Sayılı Kanun'un 289 uncu Maddesinde Sayılan Kesin Hukuka Aykırılık Halleri de Gözetilerek Maddi Hukuka İlişkin Sair Yönlerden Yapılan İncelemede

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı belirlenerek yapılan incelemede, sair temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bölge Adliye Mahkemesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile maddi ceza hukukuna ilişkin sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7301, Karar No: 2012/4148, Tarih: 06.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/7301 E.  ,  2012/4148 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, tedavisinde kullanılan ilaçlı stent için fatura ile ödediği miktarın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın esastan reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemelerin görevi ve yargı yolu "yasa" ile belirlenmiş olup, kamu düzenine ilişkin olduğundan yargılamanın her safhasında mahkemece resen nazara alınır(HMK 1. madde). Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının, tedavisinin yapıldığı 19.10.2009 tarihinde ve halen memur olarak kamu çalışanı olduğu; kalp rahatsızlığı nedeniyle .... Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde yapılan tedavisinde kullanılıp, dava konusu edilen ilaç kaplı stent bedelinin davacı tarafından ödenerek satın alındığı anlaşılmıştır.

5434 sayılı Yasanın sağlık yardımlarına ilişkin hükümleri 5510 sayılı Yasanın 106/8 maddesiyle yürürlükten kaldırılmıştır. Ancak, 5510 sayılı Yasa'nın geçici 4. maddesinde, bu Kanunda aksine bir hüküm bulunmadığı taktirde; iştirakçi iken bu Yasa'nın yürürlüğe girdiği tarih itibariyle bu Yasa'nın 4. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi kapsamına alınanlar, bu Yasa'nın yürürlüğe girdiği tarihten önce 5434 sayılı Yasa hükümlerine tabi olarak çalışmış olup bu Yasa'nın 4. maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine tabi olarak yeniden çalışmaya başlayanlar ile bunların dul ve yetimleri hakkında bu Yasayla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Yasa hükümlerine göre işlem yapılacağı belirtilmiştir.

Yine, 5510 sayılı Yasanın genel sağlık sigortası geçiş hükümlerinin düzenlendiği geçici 12. maddesinde “Bu Kanunun uygulamasında sağlık hizmeti sunucularının sigortalılık kontrolü ve diğer provizyon işlemlerini elektronik ortamda yapmaya başlaması için gerekli altyapının kurulmasına kadar, sağlık bilgilerinin yazılı olarak tutulmasına başlanır ve sağlık belgesinin veya sağlık karnesinin Kurumca verilmesine devam edilir.

Kamu idarelerinin sağlık hizmetlerinin sağlanmasına ilişkin görevleri, yürürlükten kaldırılan kanunlardaki hak ve yükümlülükler çerçevesinde ilgili kayıt ve işlemler Kurum tarafından devralınan tarihe kadar devam eder.

Kişilerin yürürlükten kaldırılan kanun hükümleri gereğince hak ettikleri sağlık hizmetleri, bu Kanun hükümleri gereğince kapsama alınmamış ise tedavi tamamlanıncaya kadar yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre Kurumca sağlanmaya devam edilir…

211 sayılı... bu Kanuna aykırı hükümleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl süreyle uygulanır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Kişilerin yürürlükten kaldırılan kanun hükümleri gereğince hak ettikleri sağlık hizmetleri, bu Kanun hükümleri gereğince kapsama alınmamış ise tedavi tamamlanıncaya kadar yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre Kurumca sağlanmaya devam edilir…

211 sayılı... bu Kanuna aykırı hükümleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl süreyle uygulanır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yasa koyucu, kamu çalışanlarının 5510 sayılı Yasanın genel sağlık sigortası kapsamına alınması yönünden bir devir süreci öngörmüştür. 31.12.2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Kamu Personelinin Sağlık Hizmetlerinin Sosyal Güvenlik Kurumuna Devrine İlişkin Tebliğ; yine, 09.10.2010 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Türk Silahlı Kuvvetlerinde ...Kapsamına Alınması Hakkındaki Tebliğ hükümleri gözetildiğinde,(5510 sayılı Yasanın geçici 12. maddesinin dokuzuncu fıkrası kapsamına girenler hariç) kamu personelinin 15.01.2010 tarihinden itibaren; Türk Silahlı Kuvvetlerinde görev yapan (ilgili tebliğin 5. maddesinde belirtilenler hariç) asker ve sivil personel ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerin 15.10.2010 tarihinden itibaren Sosyal Güvenlik Kurumu’na devredildikleri ve 5510 sayılı Yasa hükümlerine göre genel sağlık sigortalısı sayılacağı belirtilmiştir. Devir öncesinde kamu çalışanı olup, aktif çalışması devam edenler ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerin sağlık yardımlarının, devir öncesi dönem için, yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre çalıştıkları Kurum tarafından karşılanırken, devir sonrasında Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı; pasif sigortalılar ile bunların hak sahiplerinin sağlık yardımlarının ise Emekli Sandığı tarafından karşılandığı gözetildiğinde, devir hükümlerinin, aktif kamu çalışanlarını kapsadığı kanaatine varılmıştır.