muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9763, Karar No: 2016/8919, Tarih: 11.04.2016

HMK 107. maddesinin gerekçesine göre belirsiz alacak davasının, kısmen eda davasıyla birlikte külli tespit davası olarak da açılabilmesi imkân dâhilindedir. O halde belirsiz alacak davasında bir miktarın tahsili yanında, kalan tutarın tespiti istenebilecek ve yargılama sırasında belirlendiğinde kalan miktar da talep edilebilecektir.

Bunun tam eda davasından farkı, belirlenebilen miktarın talebi yerine, kısmi bir miktarın istenebilmesidir. Örneğin belirsiz bir alacak için alacaklı tarafından belirsiz alacak davası açıldığında ve 100,00 TL için tahsil, kalan miktarı için ise alacağın tespiti istendiğinde kısmi eda külli tespit davasından söz edilir. Zira alacaklı işveren veya resmi kurum kayıtlarında geçen belirleyebildiği miktarı davaya konu etmek yerine, farazi bir miktar için talepte bulunmuştur. Sözü edilen davanın kısmi davadan farkı ise, alacaklının kısmi dava açtığını belirtmeksizin belirsiz alacak davasından söz ederek taleplerde bulunmasına dayanır. Yukarıda açıklandığı üzere belirsiz bir alacak için alacaklının açıkça kısmi dava açtığını belirterek talepte bulunması veya belirsiz alacaktan söz edilmeksizin kısmi taleplerde bulunulması halinde davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul edilir.

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Yargılama sırasındaki işleminden veya hâkimin her kararından sonra yeniden işlemeye başlayacağından yargılama sırasında alacağın zamanaşımına uğradığından söz edilemez. Bu nedenle yargılama sırasında arttırılan taleplere karşı yapılan zamanaşımı defi sonuca etkili değildir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmın sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekili kısmi eda külli tespit istemli belirsiz alacak davası açmıştır. Yukarıda da belirtildiği üzere yargılama sırasında arttırılan taleplere karşı yapılan zamanaşımı definin hukuki sonucu olmadığından davacı vekilinin talep artırım dilekçesi üzerine davalı vekili tarafından ileri sürülen zamanaşımı definin dikkate alınarak sonuca gidilmesi hatalıdır.

3- Davacı dava açmadan önce dava konusu ettiği alacaklarının ödenmesi istemi ile davalılardan talepte bulunmuştur. Temerrüt ihtarı karşısında ihtarname ile talep ettiği alacaklardan kıdem tazminatı hariç diğerlerinin temerrüt tarihinden itibaren faizi ile tahsiline karar verilmesi gerekirken talep artırım tarihine göre hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 11/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2012/6364, Karar No: 2012/7762, Tarih: 09.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6364 E.  ,  2012/7762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nun beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda ... tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının ... tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin ... tarih ve ... Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

1- ... tarihli duruşma tutanaklarında katip imzasının bulunmaması suretiyle CMK'nun 219/1. maddesine aykırı davranılması,

2- Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, sanığın ticareti terk edip etmediği yönünde kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorulup ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/445, Karar No: 2019/6849, Tarih: 13.11.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/445 E.  ,  2019/6849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Taraf vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararlar için kesinlik sınırının karar tarihi itibariyle 47.530,00TL olduğu; ölümlü iş kazası nedeniyle davacılar vekilinin anne için 3.370,02TL maddi 30.000,00TL manevi, baba için 1.000,00TL maddi 30.000,00TL manevi, üç kardeşten her biri için 1.000,00 TL maddi 30.000,00TL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsili için talepte bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece verilen 09/11/2017 tarihli kararda anne için 3.370,02TL maddi 30.000,00TL manevi, baba için 25.000,00TL manevi, kardeşlerden biri için 8.000,00TL manevi, diğer iki kardeşten her biri için ise 10.000,00TL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline, diğer taleplererin ve fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince verilen 03/11/2018 tarihli kararda, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine; davalı ... şirketi ve Boytaş şirketi vekillerinin istinaf başvurusunun kabulüne ve ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması ile yerine, davacılardan anne için 3.370,02TL maddi 30.000,00TL manevi, baba için 30.000,00TL manevi, üç kardeşten her biri için 10.000,00TL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline, diğer taleplererin ve fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Karar ilamının davalı ...Mobilya AŞ vekilince temyize getirildiği dikkate alındığında, hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının temyiz sınırının altında kaldığı açıktır.

O halde Bölge Adliye Mahkemesi kararının maddi ve manevi tazminat yönünden temyiz kabiliyeti olmayıp, davalı ... Mobilya AŞ yönünden temyiz itirazlarının 6100 sayılı HMK.'nın 362/1-a maddesi uyarınca KESİNLİKTEN REDDİNE, temyiz harcının istek halinde davalılardan Boytaş Mobilya A.Ş.'ne iadesine, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 13/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10241, Karar No: 2016/657, Tarih: 25.01.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/10241 E.  ,  2016/657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

DÜŞÜNCE : Bozma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden alınan nüfus kaydında sanığın hükümden sonra 21.10.2013 tarihinde öldüğü belirtildiğinden, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yaptırılmasının ardından 5237 sayılı TCK'nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/655, Karar No: 2018/16847, Tarih: 25.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/655 E.  ,  2018/16847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Mahkemenin bozma ilamından önce sanık ... için sanığın üç aydan fazla kasıtlı bir suçtan mahkumiyeti bulunduğundan TCK’nın 51. maddesindeki erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği ve TCK’nın 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulandığı; buna rağmen bozma sonrası ilamda sanık ... hakkında verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği ve hakkında TCK’nın 58. maddesinin uygulanmadığı anlaşıldığından sanık hakkında tekerrüre esas alınabilecek ilam olmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Mahkemenin bozma ilamından önce 09/06/2011 tarihinde verdiği kararda sanık ... Özkaya için TCK’nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği ve TCK’nın 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı; Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 25/01/2016 tarih, 2015/8165 Esas ve 2016/805 Karar sayılı bozma ilamında “tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması ve TCK’nın 51. maddesi gereğince cezasının ertelenmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır” ibaresinin yer aldığı, buna rağmen bozma sonrası ilamda sanık ... hakkında cezasının ertelenmesine yer olmadığı kararı verildiği ve hakkında TCK’nın 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulandığı anlaşıldığından, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesine konu tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm fıkrasında yer alan “Sanığın önceden işlediği suç nedeniyle, Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/05/2009 gün, 2007/5 Esas ve 2009/556 Karar sayılı, Gazipaşa Asliye Ceza Mahkemesinin 14/02/2007 gün, 2007/8 Esas ve 2007/75 Karar sayılı kararlarıyla verilip kesinleşen tekerrüre esas mahkumiyetlerinin bulunduğu anlaşıldığından, 5237 Sayılı TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması” ibarelerinin çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1428, Karar No: 2016/8742, Tarih: 26.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/1428 E.  ,  2016/8742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.05.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, birleştirilen dava tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; her iki davanın kabulüne dair verilen 18.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı- karşı davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı ...;...İlçesi ... Mahallesi ...Mevkiinde bulunan 506 ada, 13 parsel sayılı taşınmazın üzerinde bulunan bir katlı kargir apartman nitelikli taşınmazının tamamının dava dilekçesi ekinde sunulan sözleşmede belirlenen şartlar dahilinde davalı....'a sattığını sözleşme uyarınca davalının kendisine 1.000,00 TL ödeme yaptığını kalan 9.000,00 TL'nin ise ödenmediğini sözleşmeye uymaması nedeniyle davalının taşınmazından tahliyesine karar verilmesini istemiştir.

Birleştirilen davada ise..., davalı-davacı ile 18.06.2009 tarihli harici sözleşme yaptığını, dava konusu...ilçesi 9 pafta 536 ada 13 parsel sayılı taşınmaz kaba inşaat halinde 10.000,00 TL karşılığında satın aldığını, bu eve...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/171 Esas sayılı dava dosyasında keşfen belirlendiği üzere 14.000,00 TL masraf yaptığını, ayrıca davacıya 7.500,00 TL ödeme yaptığını beyanla TMK'nun 724. maddesi gereğince dava konusu taşınmazın adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece her iki davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davacı karşı davalı ... temyiz etmiştir.

TMK’nın 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki

taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi TMK’nın 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde malzeme sahibinin iyiniyetli olması yanında diğer bazı koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

TMK’nın 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiasıyla ileri sürülebilir.

TMK’nın 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiasıyla ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin TMK’nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

TMK’nın 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK’nın 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir. (Sübjektif koşul)

İyiniyet koşulunun gerçekleşmediği durumlarda diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasına gerek bulunmamaktadır.

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda yazılı ilkeler ışığında taraflar arasında ki uyuşmazlığa gelince;

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda yazılı ilkeler ışığında taraflar arasında ki uyuşmazlığa gelince;

Asıl dava elatmanın önlenmesi, birleştirilen dava ise TMK. 724. maddesine dayalı tapu iptali tescil istemine ilişkindir. Mahkemece hem davacının elatmanın önlenmesi davasını kabul etmiş ve davalı...'ın taşınmazdan tahliyesine karar verilmiş, hemde karşı dava temliken tescil istemini kabul ederek taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı-karşı davalı... adına tesciline karar vermek suretiyle çelişki yaratmıştır. Bir dava kabul edilmiş ise diğer davanın reddi gerekir iken her iki davanında kabulüne karar verilmesi nedeniyle birbiriyle çelişkili ve uygulanması imkansız bir sonuç doğurmuştur. Bu nedenle dosya da mevcut tüm deliller yeniden değerlendirilerek birbiriyle çelişmeyen, uygulanabilir ve denetlenebilir bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de talep olmadığı halde 5400 TL'nin iadesine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

26.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22149, Karar No: 2013/3629, Tarih: 01.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/22149 E.  ,  2013/3629 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müstehcenlik suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... ile görevi kötüye kullanma suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ün yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Fatih 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 28.07.2010 gün ve 2008/547 Esas, 2010/831 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında müstehcenlik suçundan kurulan hükümlerinin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanun ile görevi kötüye kullanma suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK.nın 257. maddesinde değişiklik yapılmış olması ve cezasının alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında, aynı Kanunun 7. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 12.07.2011 gün ve 233 sayılı Kararı ile Fatih ilçesi adli teşkilatı kapatıldığından, dosyanın İstanbul 42. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.