muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22947, Karar No: 2014/21493, Tarih: 12.06.2014

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; her ne kadar 17.01.2007 tarihli duruşma tutanağının Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşü ile kısa kararın bir bölümünü içeren 2. sayfası zabıt katibi tarafından imzalanmamış ve bu suretle 5271 sayılı CMK.nun 219/1 maddesine aykırı davranılmış ise de; aynı zabıt katibinin tutanağın 1-3. sayfaları ve gerekçeli kararda imzasının bulunduğu, gerekçeli kararda Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünün yazılı olduğu, hükmün mütalaaya uygun olarak verildiği, gerekçeli karar ile kısa karar arasında bir farklılık ve çelişkinin olmadığı, zabıt katibinin imzasının eksik olduğu sayfanın hakim tarafından imzalanarak tutanak içeriğinin doğruluğunun tasdik edildiği, duruşma tutanağının içeriğine yönelik herhangi bir itiraz ileri sürülmediği birlikte gözetildiğinde, tutanağın 2. sayfasının zabıt katibince imzalanmasının unutulduğu değerlendirilerek, eksik imzalı sayfanın hakim tarafından imzalanması, aynı zabıt katibinin tutanağın birinci ve üçüncü sayfasında ve tutanakla aynı içerikli olan gerekçeli kararda imzasının bulunması karşısında, yasanın aradığı ve amaçlanan tutanağa güvenin kafi derecede korunduğu, vüsukun hükmün bozulmasını gerektirecek derecede ihlal edilmediği, mevcut imza eksikliğinin mahallinde tamamlanabileceği anlaşılmaktadır.

Bu nedenlerle; mahallinde tamamlatılabilecek nitelikte olan mevcut imza eksikliğinin, 5271 sayılı CMK.nun 219/1. maddesine aykırılık oluşturacak mutlak bir bozma nedeni olmadığını gözetmeyen özel Dairenin bozma kararına katılmak mümkün değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; itirazın kabulüne, Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairenin 17.11.2011 gün ve 2009/18820 Esas ve 2011/21619 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına ve dava dosyasının esastan incelenmek üzere Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmesi, arz ve talep olunur." isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, silahla tehdit suçundan sanıklar ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet kararının bozulmasına dair, Dairemizin 17.11.2011 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

Dairemizin 06.06.2013 tarih ve 2012/28120 esas, 2013/17812 sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülerek, Dairemizin 17/11/2011 gün ve 2009/18820 esas, 2011/21619 sayılı kararının kaldırılmasına karar verildiği ve esaslı işlemlerin yapıldığı duruşma tutanağındaki imza eksikliğinin giderilmesi için dosyanın mahalline iade edildiği, belirtilen imza eksikliğinin ikmal edilerek dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla,

... Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 17.01.2007 tarih ve 2006/239 esas, 2007/14 karar sayılı hükmün yeniden incelenmesi sonucu;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

... Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 17.01.2007 tarih ve 2006/239 esas, 2007/14 karar sayılı hükmün yeniden incelenmesi sonucu;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanıklar ... ve ... ile mağdur ...'in aşamalardaki ifadelerinde, sanık ... ile mağdurun evi arasında bulunan müşterek duvarın yıkılmak istenmesi nedeniyle aralarında husumet bulunduğu, olay günü tanık ...'ın kepçeyle bu duvarı yıkmak için geldiğinde, sanıkların “bu duvarı yıkamazsınız” diyerek havaya ateş ettiklerinin anlaşılması karşısında; sanık ...'in 10.07.2006 tarihli kolluk ifadesinde belirttiği arazi ihtilafı nedeniyle ... Sulh Hukuk Mahkemesine açmış olduğu dava dosyası da incelenerek, olayın çıkış nedeni ve gelişimi bu çerçevede yeniden değerlendirilip, haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekirken, yasal olmayan gerekçe ile TCK'nın 29. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ve 53/1. maddesinin a,b,d,e bentlerindeki hak yoksunlukları bakımından mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden itiraz yazısı ve tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6699, Karar No: 2009/8300, Tarih: 16.09.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/6699 E.  ,  2009/8300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçlunun üçüncü kişi ... Vergi Dairesi’nde tahakkuk eden KDV iadesi alacağının dağıtımı için düzenlenen sıra cetvelinde işçi alacağı sahibi olan müvekkilinin üçüncü sıraya alınmasının hatalı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin düzeltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın kendilerine değil icra dairesine karşı açılabileceğini, davacıya pay verilecekse öncelikle ihbar ve kıdem tazminatının gözetilmesi ve garame yapılması gerektiğini ileri sürmüştür.

İcra Mahkemesince yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporunda gösterilen gerekçelere göre davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Sıra cetveli düzenlenirken, derdest hacizlerin dikkate alınması gerekir. Diğer taraftan müstakbel alacaklar kural olarak haczedilemez. Somut olayda davalı yanın alacaklı bulunduğu takip dosyasından gönderilen birinci haciz ihbarnamesi dava dışı Vergi Dairesine 18.02.2005 tarihinde tebliğ edilmiş, adı geçen tarafından bu ihbarnameye itiraz edilmemiştir. Buna karşın davalı yanca İcra ve İflas Kanunu’nun 89 uncu maddesinde gösterilen diğer usulî işlemler tamamlanmamıştır. Üçüncü kişi nezdindeki alacak 10.08.2007 tarihinde tahakkuk etmiştir. Bu durumda davalı yanın takip dosyasından konulan haczin geçerli bir haciz olmadığı anlaşıldığından, davanın kabulüne karar verilmek gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, 16.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13007, Karar No: 2021/13677, Tarih: 05.07.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/13007 E.  ,  2021/13677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı 22/04/2013 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK’nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 16/04/2015 tarihinde temyiz eden sanığın yerinde görülmeyen eski hale getirme talebi ile süresinde olmayan temyiz isteminin aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 05/07/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/59, Karar No: 2015/11501, Tarih: 26.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/59 E.  ,  2015/11501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2014

NUMARASI : 2013/618-2014/424

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan B.. P.. ile S.. C.. vekilleri ile B.. O.. tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Kamulaştırılan taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek yapılara değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan S.. C.. vekili ile B.. O..'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davalılardan B.. P.., S.. C.. ve B.. O..'dan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3460, Karar No: 2019/5220, Tarih: 17.12.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/3460 E.  ,  2019/5220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki asıl ve birleşen dosya davalısı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleşen dava, dava dışı yüklenici borçlunun kefilleri tarafından eser sözleşmesinin tarafı olan davalı iş sahibi aleyhine açılmış olup, yüklenicinin dava dışı banka ile yaptığı kredi sözleşmesine dayalı düzenlenen teminat mektubunun davalı iş sahibince irat kaydedilmesi ve dava dışı bankanın kredi sözleşmesinin feshi üzerine dava dışı bankaya ödenen teminat mektup bedelinin, davalı iş sahibinden dava dışı yüklenici ile davalı iş sahibi arasında düzenlenen eser sözleşmesi ilişkisine dayalı olarak rücuen tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece ıslahla arttırılan miktar da dikkate alınarak asıl ve birleşen davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Asıl ve birleşen dosyanın davacıları, dava dışı yüklenici ... Güç Birliği Holding A.Ş. ile dava dışı ... Bank A.Ş. ... Şubesi arasında imzalanan 13.09.2005 tarihli Genel Kredi Sözleşmesi’ni müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imzalamışlardır. Davacıların, davalı iş sahibi ile dava dışı yüklenici arasında imzalanan 06.10.2006 tarih, 19486 yevmiye nolu eser sözleşmesinde yüklenici, iş sahibi, müşterek-müteselsil borçlu, kefil ya da garanti eden olarak isim ve imzaları bulunmamaktadır.

Davacılar, davalı iş sahibinin teminat mektubunu paraya çevirmesi üzerine dava dışı bankanın kendilerine başvurusu üzerine kredi sözleşmesinde kefil olmaları sebebiyle, dava dışı bankaya ödemede bulunmuşlardır. Dava ve birleşen dava, dava dışı bankaya yapılan ödemenin iş sahibinden rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Sözleşme, kredi sözleşmesi ve teminatın irat kaydından sonra davacılar tarafından dava dışı bankaya kredi sözleşmesine dayalı olarak yapılan ödeme tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 496. maddesinde kefilin eda ettiği şey nispetinde alacakları hakkında,

ona halef olacağı, bu halefiyet kaydından evvelce feragat etmenin caiz olmadığı, kefil ile borçlu arasındaki hukuki münasebetlerden doğan dava ve defi haklarının saklı olduğu hükmü getirilmiştir. 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı TBK’nın 596. maddesinde de kefilin alacaklıya ifada bulunduğu ölçüde onun haklarına halef olacağı, kefilin bu haklarını asıl borç muaccel olunca kullanabileceği, kefil ile asıl borçlu arasındaki hukuki işten doğan istem ve defilerin saklı olduğu şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Kefil, alacaklıya ödemede bulunduğu taktirde iki farklı rücu hakkına sahip olacaktır. Bunlardan birincisi kefilin iç ilişkisinden doğan rücu hakkı, diğeri de kefalet hukukundan doğan rücu hakkıdır. Kefil, haiz olduğu bu rücu haklarını da alacaklının halefi olarak kullanabileceğinden, kredi sözleşmesinin borçlusu olan dava dışı yüklenici ile kefalet limiti sınırları dahilinde diğer kefillere karşı kullanabilecektir. Borçlunun kredi sözleşmesine dayalı dava dışı bankaya borcunu ödeyen kefilin, borçlunun haklarına halefiyeti söz konusu olmadığından dava dışı borçlu ile davalı iş sahibi arasında imzalanan ve tarafı olmadığı sözleşmeye dayanarak davalı iş sahibinden rücuen alacak isteminde bulunması mümkün değildir.

Bu durumda mahkemece davacıların taraf sıfatı (aktif husumet) bulunmadığından asıl ve birleşen davanın usulden reddine karar verilmesi yerine yanlış değerlendirme sonucu, yazılı miktarlarda kabul edilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle asıl ve birleşen davada davalı iş sahibi yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 353,20 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan harcın temyiz eden asıl ve birleşen dosya davalısına iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 17.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/596, Karar No: 2017/7462, Tarih: 14.03.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/596 E.  ,  2017/7462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK’nın 157/1, 35/2, 52/2, 58 ve 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılana “.....Ticaret Filli Boya” isimli iş yerine gelerek kendisini ..... İlköğretim Okulu’nun müdür yardımcısı olarak tanıtıp okul için gerekli olduğunu söylediği 5 teneke 20 kg ağırlığında boyalar için pazarlık yaparak 750 TL’ye anlaştığı ancak parayı bayramdan sonra okula ödenek geldiğinde vereceğini söylediği, sonrasında sanığın aynı gün saat 16:00' da boyaları teslim almak üzere tekrar katılanın dükkanına gelerek bir ticari taksiyi durdurduğu, malları taksiye yükleyeceği esnada devriye görevi yapan bir polis aracını görünce panikleyip boyaları almadan olay yerinden kaçtığı, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda; eylemin 5237 sayılı 158/1-L maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 14/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/535, Karar No: 2009/573, Tarih: 08.10.2009

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2009/535 E.  ,  2009/573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tekirdağ 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen, tarafları, tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Yargıtay 2.Hukuk Dairesinin 22.04.2009 gün, 4757-7855 sayılı, 3.Hukuk Dairesinin 14.05.2009 gün, 8243-8686 sayılı kararlarıyla meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu’nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava vasiyetnamenin iptali ve tenfiz istemine ilişkindir.

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 26.01.2009 tarihli kararı ile, temyiz incelemesi İkinci Hukuk Dairesi tarafından yapılmakta olan, vasiyetnamelerden doğan (TMK., 520-526, 542-544, 550-556, 557-559 ve 600-604, 595-597) tüm dava ve işlerin temyiz incelemesi 02.02.2009 tarihinden geçerli olmak üzere Üçüncü Hukuk Dairesince yapılacağına karar verilmiştir.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi 3. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: 3. Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 08.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/835, Karar No: 2018/346, Tarih: 10.07.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/835 E.  ,  2018/346 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 604-7

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık ...'in TCK'nun 85/1, 62, 50/1-a, 50/4 ve 52. maddeleri uyarınca 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanıklar ... ve ...'in TCK'nun 85/1, 62 ve 51/1-3. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve cezalarının ertelenmesine ilişkin Bafra Asliye Ceza Mahkemesince verilen 28.12.2010 tarihli ve 340-908 sayılı hükümlerin, katılan vekili ve sanıklar ... ile ... müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 04.07.2014 tarih ve 6788-16595 sayı ile;

“...1- Sanıklar ... ile ... hakkındaki hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar ... ve ... müdafi ile katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya içeriğine göre asli kusurlu olduğu tespit ve kabul edilen sanıklar hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu,meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınarak, asli kusurlu olarak meydana getirdikleri kaza sonucu bir kişinin ölmesine neden olan sanıklar hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken; yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması;

2- Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz istemine gelince;

2- Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz istemine gelince;

Sanık ...’ in yönetim kurulu başkanı olduğu ...Un, Yem, Gıda San. AŞ'nin un fabrikasına yeni alınan kabuk soyucu olarak adlandırılan yaklaşık 1080 kg ağırlığındaki buğday kabuğu soyma makinesinin fabrikanın dördüncü katından 3 ton kapasitesi bulunan calaskal ile 3. kata indirilmesi sırasında, calaskalın bağlı olduğu zincir ve bağlantı aksamlarının kopması ve her iki zincirin birbirinden ayrılması sonucu, makinenin iş yerinde yükleme işçisi olarak çalışan ve indirilen yükün altında bulunan ölenin üzerine düşmesi şeklinde meydana gelen olayda; sanık ...'in fabrikanın yönetim kurulu başkanı olması, fabrikada işçi sağlığı ve iş güvenliği sorumlusunun fabrika genel müdürü sanık ... ve olay sırasında gereken önlemlerin alınmasından ise taşıma işini gerçekleştiren ekibin şefi olan sanık ...'in sorumlu olduğu, sanık ...'in kendi beyanında da, calaskal isimli taşıma aletinin rutin bakımı gibi işleri fabrika müdürünün yürüttüğünü beyan ettiği anlaşılmakla, tüm bu belirlemeler karşısında, meydana gelen olayda kusuru bulunmayan sanık ...'in atılı suçtan beraati yerine, delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Sanıklar ... ve ... hakkındaki bozma kararına uyan yerel mahkeme 13.01.2015 tarih ve 604-7 sayı ile sanık ... hakkındaki bozma kararına direnmiştir.

Bu hükümlerin de katılan vekili, sanıklar ... ve ... müdafileri ile sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.09.2015 tarihli ve 233875 sayılı “red-düzeltilerek onama-onama” istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 gün ve 51-895 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 12. Ceza Dairesince 25.12.2015 tarih ve 14027-19598 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daireyle yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; bir kişinin ölümü ile sonuçlanan iş kazasında sanık ...'in kusurunun bulunup bulunmadığının tespitine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme kararı verilmesinin, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının tespiti gerekmektedir

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daireyle yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; bir kişinin ölümü ile sonuçlanan iş kazasında sanık ...'in kusurunun bulunup bulunmadığının tespitine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme kararı verilmesinin, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının tespiti gerekmektedir

İncelenen dosya kapsamından; bozmadan sonra yapılan yargılamada, direnme kararına konu hükmün verildiği 13.01.2015 tarihli oturumda, sırasıyla sanık ..., sanık ..., müdafileri ve katılan vekiline bozmaya karşı diyecekleri sorulduğu, sanıklar Ziyettin ve Kamil hakkındaki hükümler bakımından bozma ilamına uyulmasına karar verildiği, sırasıyla katılan vekili ve sanık ... müdafiine söz verildikten sonra sanık ...'e ve sanık ... müdafiine son söz hakkı tanındığı, hazır bulunan sanık ...'e son söz verilmeden duruşmanın bitirildiği anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nun 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nun "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun birçok kararında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup, bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Bununla birlikte, yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 251. maddesinin son fıkrasındaki; “Sanık namına müdafii tarafından müdafaada bulunulsa dahi müdafaaya ilave edecek bir şeyi olup olmadığı sanığa sorulur” şeklindeki düzenlemenin yeni usul kanununda yer almamasının nedeni, aynı yöntemin yeni yasada kabul edilmemesi değil, 216. maddenin son fıkrasındaki “Hükümden önce son söz hazır bulunan sanığa verilir” ibaresinin bu anlamı da kapsamasıdır.