muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2028, Karar No: 2023/8371, Tarih: 20.11.2023

Dosya kapsamına göre, Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin durma kararına gerekçe yaptığı hususun daha önceden anılan Mahkemenin iddianamenin iadesi kararına gerekçe yapıldığı ve söz konusu iddianamenin iadesi kararının Konya 6. Ağır Ceza mahkemesince kaldırıldığı, atılı suçlar yönünden mütalaa alınmasının kovuşturma şartı olduğu gerekçesiyle durma kararı verilmiş ise de; sahte olduğu iddia edilen faturalara ilişkin resmi belgede sahtecilik suçu yönünden mütalaa alınmasının gerekli olduğu, ihaleye fesat karıştırma ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından mütalaa alınmasının kovuşturma şartı olmadığı, bu suçlardan durma kararı verilemeyeceği gözetilmeksizin itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesinin; "...soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 367 nci maddesinin birinci fıkrasında; "Yaptıkları inceleme sırasında 359 uncu maddede yazılı suçların işlendiğini tespit eden Vergi Müfettişleri ve Vergi Müfettiş Yardımcıları tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla vergi dairesi başkanlığı veya defterdarlık tarafından keyfiyetin Cumhuriyet başsavcılığına bildirilmesi mecburidir. 359 uncu maddede yazılı suçların işlendiğine sair suretlerle ıttıla hasıl eden Cumhuriyet başsavcılığı hemen ilgili vergi dairesini haberdar ederek inceleme yapılmasını talep eder. Kamu davasının açılması, inceleme neticesinin Cumhuriyet başsavcılığına bildirilmesine talik olunur.

" hükmü yer almaktadır.

" hükmü yer almaktadır.

3. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 27.07.2021 tarihli ve 2021/10530 Esas sayılı iddianamesi ile sanık ...'nin suç tarihi itibarıyla Mevlana Müzesi Müdürü sıfatıyla, diğer sanıkların da ihaleye giren firma sahibi ya da müze müdürlüğü ile hizmet sözleşmesi yapan taraf sıfatıyla, gerçekte yapılmayan işleri yapılmış gibi gösterip evrak düzenleyerek, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, ihaleye fesat karıştırma ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işledikleri iddiasıyla kamu davası açıldığı, bahse konu iddianamede sahtecilik eylemleri yönünden, "...sahte piyasa araştırması tutanağı tanzim edildiği, kazı işlemi yapıldığına dair tutanak tanzim edildiği, bordro tanzim edildiği, ihale yöntemiyle yapılmış gibi evrak düzenlendiği, göstermelik şekilde piyasa araştırması ve muayene-kabul komisyonu oluşturulduğu, sahte ihale evrakı düzenlendiği..." şeklindeki anlatımlara yer verilmekle birlikte, ayrıca sahte fatura tanziminden de bahsedildiği anlaşılmakla; kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, ihaleye fesat karıştırma ve resmi belgede sahtecilik suçları yönünden yargılamaya devam edilip, yalnızca iddianame belirtilen sahte faturaların 213 sayılı Kanun'a muhalefet suçunu oluşturması nedeniyle bu suç yönünden durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, tüm suçlar yönünden durma kararı verilmesi karşısında; itirazın belirtilen yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi bu nedenle yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Konya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.11.2021 tarihli ve 2021/192 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/425, Karar No: 2019/1536, Tarih: 18.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/425 E.  ,  2019/1536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasa'ya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

... Alüminyum İmalat İnş. Taah San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin yetkilisi olan sanığın, 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlendiği iddiasıyla açılan kamu davasında;

1-213 sayılı VUK’nin 142-147. maddeleri arasında “arama” ve “aramalı inceleme” nin usul ve şartları ayrıntılı bir şekilde hükme bağlanmıştır.

213 sayılı VUK’nin 142. maddesi uyarınca "İhbar veya yapılan incelemeler dolayısıyla, bir mükellefin vergi kaçırdığına delalet eden emareler bulunursa, bu mükellef veya kaçakçılıkla ilgisi görülen diğer şahıslar nezdinde ve bunların üzerinde arama yapılabilir. Aramanın yapılabilmesi için:

a) Vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların buna lüzum göstermesi ve gerekçeli bir yazı ile arama kararı vermeye yetkili sulh yargıcından bunu istemesi,

b) Sulh yargıcının istenilen yerlerde arama yapılmasına karar vermesi, şarttır.

Buna göre, vergi kaçırıldığına delalet eden emarelerin bulunması halinde, vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlar, arama yapılmasını gerekli kılan bir yazıyla sulh ceza hâkiminden talepte bulunacak, arama kararının verilmesi halinde de, arama işlemi genel kolluk görevlileri tarafından değil, vergi inceleme elemanları tarafından gerçekleştirilecektir. VUK’nin 7. maddesine göre genel kolluk, talep üzerine sadece gerekli güvenlik önlemlerinin alınmasını sağlamakla yükümlüdür.

Genel hükümlere tabi bir suç ihbarı üzerine, delil elde edilmesi amacıyla CMK uyarınca yapılan arama işlemi sonucunda, vergi suçunun da işlendiğini gösteren delillerin bulunması veya VUK'nin 147. maddesi hükmü karşısında, vergi suçuna ilişkin olmasına rağmen gecikmesinde sakınca bulunan hâllerin varlığı halinde, CMK hükümlerine göre arama işlemi yapılabilir ve bu şartlarda yapılan arama sonucunda elde edilen deliller de hukuka uygun kabul edilebilir.

26.01.2010 tarihli vergi tekniği raporunda, sanığın ikamet adresinde yapılan arama neticesi el konulan evraklar üzerinde vergi incelemesi yapıldığı belirtilmiş olmasına rağmen, söz konusu faturaların ele geçiriliş şekline ilişkin dosya arasında herhangi bir tutanak bulunmaması karşısında; faturaların usulüne uygun olarak ele geçirilip geçirilmediğinin tespiti açısından, arama ve el koyma tutanaklarının getirtilerek incelenmesi,

2- a) Faturalar getirtilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi durumunda yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc) Faturaları kullanan mükelleflerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 18.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1600, Karar No: 2015/3412, Tarih: 27.10.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/1600 E.  ,  2015/3412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek

Hüküm : TCK’nın 220/6 ve 314/3 maddesi delaleti ile 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK’nın 220/6, 62/1, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- 03.03.2011 tarihinde verilip sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine gönderilen ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 23.07.2012 tarihinde iade edilen dosya ile ilgili olarak, iade kararının Ceza Genel Kurulunun 27.06.2006 tarih ve 2006/172-168, 23.01.2007 tarih ve 2006/143- 2007/8 sayılı kararları çerçevesinde bozma etkisi gösteren, temyiz sürecini sonlandırıp yeni bir süreç başlatan nitelikte olduğu, iade edilen dosya ile ilgili olarak mahkemenin duruşma günü belirleyip hazır bulunması gereken kişileri de çağırmak suretiyle yargılamayı sürdürerek yeni bir hüküm kurması ve kararı kanun yollarına başvuru hakkı bulunanlara tefhim veya tebliğ ettikten sonra hükmün temyiz edilmesi halinde dosyanın Yargıtay’a gönderilmesi gerektiği gözetilmeden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iadesinin yeniden yargılamayı gerektirmediği kabul edilerek tensiple yeniden hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Sanığın, hükümden sonra 30.04.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanunun 8. maddesiyle 3713 sayılı Kanunun 7. maddesine eklenen 4. fıkra hükmü karşısında TCK’nın 220/6. maddesinde düzenlenen örgüt adına suç işleme suçundan ayrıca cezalandırılamayacağı anlaşıldığından, hukuki durumunun yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunması, Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 27.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/273, Karar No: 2007/278, Tarih: 25.12.2007

6. Hukuk Dairesi 2007/4-273 E., 2007/278 K.

**6. Hukuk Dairesi 2007/4-273 E., 2007/278 K.**

**- ADLİ PARA CEZASI

- AĞIR PARA CEZASI

- GECİKME Z AMMI

- İDARİ PARA CEZASI**- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 5 ]

- 5275 S. CEZA VE GÜVENLİK TEDBİRLERİNİN İNFAZI HAKKINDA ... "KANUN NO" - "R.G.NO" - "YAYIM TARİHİ"

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 17 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 5 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık K.... S.... hakkında, alkol alıp çevreyi rahatsız etmesi nedeniyle kolluk güçleri tarafından jandarma karakoluna götürüldüğünde, görevli onbaşı M..... K......’a sövdüğünden bahisle açılan kamu davası sonunda; Bursa-Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesince 21.09.2005 gün ve 187-243 sayı ile; “

“…sanığın 765 sayılı TCK.nun 266/1,59 ve 81. maddeleri uyarınca 1 ay 25 gün hapis ve 198 YTL ağır para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca 330 YTL ağır para cezasına çevrilmesine, sanığın sonuç olarak 765 sayılı Yasanın 72. maddesi uyarınca 528 YTL ağır para cezasıyla cezalandırılmasına, sanığa tayin olunan para cezası ile ilgili ödeme emrinin tebliği tarihinden itibaren bir aylık sürenin sona erdiği veya savcılıkça takside bağlanıp ta taksitlerden birisinin süresinde ödenmemesi nedeni ile geri kalan miktarın tamamının muaccel olduğu tarihten başlayarak ödenmeyen para cezasına, 6183 sayılı Yasanın 51. maddesinde belirlenen gecikme zammı oranının yarısı oranında gecikme zammı uygulanarak tahsiline, 647 sayılı Yasanın 6. maddesinin uygulanması yönündeki isteğin reddine, suçta kullanılmadığı anlaşılan bir adet baltanın sahibine iadesine, yargılama giderine…

….”

” hükmedilmiş ve sanık tarafından temyiz edilen bu hüküm Yargıtay 4. Ceza Dairesince 01.11.2007 gün ve 4545-8697 sayı ile onanmıştır.

Bu karara Yargıtay C.Başsavcılığınca 07.12.2007 gün ve 8778 sayı ile;

“…..Gecikme zammına hükmedilmesi 647 sayılı Yasanın 5/5. maddesi ile uygulamaya konulmuştur.

Oysa ki 647 sayılı Yasa 5275 sayılı Yasanın 122 nci maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır. Hüküm tarihinde 647 sayılı Yasa yürürlükte değildir. Bu nedenle gecikme zammına hükmedilmesi yasaya aykırıdır.”

” gerekçesi ile itiraz edilerek, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin onama kararının kaldırılmasına ve Yerel Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Genel Kurul’daki inceleme sanık K.... S.... hakkında görevli memura sövme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne hasren yapılmıştır.

Sanık ’in 11.08.2002 tarihinde geceleyin alkol alıp çevreyi rahatsız etmesi nedeniyle şikayet edilmesi üzerine olay yerine gelen kolluk güçlerinin sanığı ve arkadaşlarını jandarma karakoluna götürmelerinin ardından sanığın nöbetçi onbaşı M..... K......’a “

“ibne, defol git, ibne, top”

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Genel Kurul’daki inceleme sanık K.... S.... hakkında görevli memura sövme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne hasren yapılmıştır.

Sanık ’in 11.08.2002 tarihinde geceleyin alkol alıp çevreyi rahatsız etmesi nedeniyle şikayet edilmesi üzerine olay yerine gelen kolluk güçlerinin sanığı ve arkadaşlarını jandarma karakoluna götürmelerinin ardından sanığın nöbetçi onbaşı M..... K......’a “

“ibne, defol git, ibne, top”

” şeklinde sövmesi tarzında gerçekleşen olayla ilgili olarak ortaya çıkan uyuşmazlığın, hüküm tarihinde yürürlükte bulunmayan 647 sayılı Yasanın 5/5. maddesinde yer alan “

“gecikme zammına”

” ilişkin düzenlemenin somut olayda uygulanıp uygulanamayacağına ilişkin olduğu görülmektedir.

Bunun yanında, hükmün esasına ilişen bir ihtilaf veya hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Dosya incelendiğinde; sanığın görevli memura sövdüğü sabit görülerek lehine olduğu değerlendirilen 765 sayılı Yasanın 266/1, 59 ve 81. maddeleri uyarınca 1 ay 25 gün hapis ve 198 YTL ağır para cezasına mahkum edildiği, sanığa verilen hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca ağır para cezasına çevrilmesi nedeniyle, sonuç olarak 528 YTL ağır para cezası ile cezalandırıldığı ve sanığa tayin olunan para cezası ile ilgili ödeme emrinin tebliği tarihinden itibaren bir aylık sürenin sona erdiği veya savcılıkça takside bağlanıp ta taksitlerden birisinin süresinde ödenmemesi nedeni ile geri kalan miktarın tamamının muaccel olduğu tarihten başlayarak ödenmeyen para cezasına, 6183 sayılı Yasanın 51. maddesinde belirlenen gecikme zammı oranının yarısı oranında gecikme zammı uygulanarak tahsiline hükmedildiği anlaşılmaktadır. Sanık tarafından temyiz edilen bu hüküm Özel Dairece de yasaya uygun bulunarak onanmıştır. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı ise süresinde ödenmeyen para cezalarına gecikme zammı uygulanmasına olanak sağlayan 647 sayılı Yasanın 5. maddesinin 5. fıkrasının suç tarihinde yürürlükte bulunmaması nedeniyle somut olayda uygulanamayacağı hususuna yönelmektedir.

Bu saptamalar karşısında çözümü gereken hukuki uyuşmalık; halen yürürlükte bulunan mevzuat itibarıyla sanığa verilen adlî para cezasının süresinde ödenmemesi halinde 647 sayılı Yasanın 5/5 madde ve fıkrası uyarınca gecikme zammı uygulanıp uygulanamayacağına ilişkindir.

İlkeleri Ceza Genel Kurulu’nun 26.09.2006 gün ve 167-198 sayılı kararında ayrıntılarıyla açıklandığı ve belirlendiği üzere; 647 sayılı Yasanın yerine yürürlüğe girmiş bulunan 5275 sayılı Yasada, ödenmeyen adlî para cezalarına gecikme zammı uygulanmasını emreden bir düzenleme olmadığı için, bu Yasa hükümlerine göre tahsili gereken adlî para cezalarına gecikme zammı uygulanması olanağı da bulunmamaktadır.

İlkeleri Ceza Genel Kurulu’nun 26.09.2006 gün ve 167-198 sayılı kararında ayrıntılarıyla açıklandığı ve belirlendiği üzere; 647 sayılı Yasanın yerine yürürlüğe girmiş bulunan 5275 sayılı Yasada, ödenmeyen adlî para cezalarına gecikme zammı uygulanmasını emreden bir düzenleme olmadığı için, bu Yasa hükümlerine göre tahsili gereken adlî para cezalarına gecikme zammı uygulanması olanağı da bulunmamaktadır.

Buna mukabil, 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 17/4. maddesine göre idari para cezalarının, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yasanın 106/4-son maddesine göre de çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezalarının ve hapis cezasından çevrilen adli para cezalarının ödenmemesi halinde bu cezalar hapse çevrilemeyecek ve bunların tahsilatı 6183 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılabilecektir. Öte yandan, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 3,5,6,7 ve 11. fıkralarına göre, büyükler hakkında hükmedilen adli para cezaları ödenmediğinde Cumhuriyet savcısının kararıyla hapse dönüştürülecek, ancak tek bir hükümle verilen adli para cezası yerine en fazla üç, birden çok hükümle verilen adli para cezaları yerine ise en fazla beş yıl hapis çektirilebilecek, infaz edilen hapsin süresi adli para cezasını tamamıyla karşılamadığı takdirde, geri kalan adli para cezasının tahsili 6183 sayılı Yasa hükümlerine göre gerçekleştirilecektir. İşte bu durumlarda adlî para cezalarının 6183 sayılı Yasa hükümlerine göre tahsil edilmesi zorunlu hale gelecek, ayrıca bu Yasanın 51. maddesindeki koşullar oluştuğu takdirde, ödenmeyen adlî para cezasına gecikme zammı uygulanması da mümkün olabilecektir. Ancak bu durumda söz konusu edilen gecikme zammı, 6183 sayılı Yasadaki özel düzenlemeden kaynaklandığı için, gecikme zammı tatbikinin adlî para cezasına ilişkin mahkeme ilâmında ayrıca karar altına alınmasına ve açıklanmasına gerek yoktur.

Sonuç olarak; suç önceki bir tarihte işlenmiş olsa dahi, 647 sayılı Yasanın yürürlükten kalktığı 01.06.2005 tarihinden sonra, ödenmeyen adlî para cezası bakımından anılan Yasanın 5/5. maddesine dayanılarak gecikme zammı uygulanmasına karar verilemeyecektir. Bu tarihten önce verilen hükümlerin yasa yolu denetimi nedeniyle bu tarihten sonra incelenmesi evresinde de, gecikme zammı uygulanmasına ilişkin bölümün Yargıtay’ca 1412 sayılı CYUY’nın 322. maddesiyle tanınan yetki kullanılarak hüküm fıkrasından çıkartılması gerekecektir.

Ayrıca, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5. maddesinde yer alan “

“…kanunlarda öngörülen “

“ağır para”

” cezaları, “

“adli para”

” cezasına dönüştürülmüştür”

” şeklindeki emredici hükme aykırı olarak sanık hakkında hükmedilen “

“ağır para”

” cezasının, “

“adli para”

” cezasına dönüştürülmesine karar verilmemiş olması da hukuka aykırıdır.

Ayrıca, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5. maddesinde yer alan “

“…kanunlarda öngörülen “

“ağır para”

” cezaları, “

“adli para”

” cezasına dönüştürülmüştür”

” şeklindeki emredici hükme aykırı olarak sanık hakkında hükmedilen “

“ağır para”

” cezasının, “

“adli para”

” cezasına dönüştürülmesine karar verilmemiş olması da hukuka aykırıdır.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire Kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına, ancak bu aykırılıklar yeniden yargılamayı gerektirmeyeceğinden belirtilen bölümlerin çıkartılması suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 01.11.2007 gün ve 4545-8697 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

3- Bursa-Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 21.09.2005 gün ve 187-243 sayılı kararının, “

“ağır para cezasının”

”, “

“adli para cezasına”

” çevrilmesi gerektiğinin ve ayrıca sanığa verilen cezanın süresinde ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanamayacağının gözetilmemesi nedenleriyle BOZULMASINA,

Yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu aykırılıkların 1412 sayılı CYUY’nın kısmen halen yürürlükte bulunan 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

a) “

“Ağır para cezası”

” olarak belirlenen sonuç cezanın “

“adli para cezasına”

” çevrilmesi,

b) “

“Sanığa tayin olunan para cezası ile ilgili ödeme emrinin tebliği tarihinden itibaren bir aylık sürenin sona erdiği veya savcılıkça takside bağlanıp ta taksitlerden birisinin süresinde ödenmemesi nedeni ile geri kalan miktarın tamamının muaccel olduğu tarihten başlayarak ödenmeyen para cezasına, 6183 sayılı Yasanın 51. maddesinde belirlenen gecikme zammı oranının yarısı oranında gecikme zammı uygulanarak tahsiline”

” şeklindeki ifadeyi içeren kısmın hükümden çıkartılması,

Suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan Bursa-Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesince verilmiş bulunan 21.09.2005 gün ve 187-243 sayılı hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 25.12.2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4856, Karar No: 2019/2211, Tarih: 22.05.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/4856 E.  ,  2019/2211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin dört takip dosyasında bulunan alacaklarının aynı hak ve yetkiye sahip olduklarından dolayı şikayet olunanların alacakları gibi imtiyazlı olduğunu, şikayet olunanlar arasında yapılan garameye müvekkilinin de dahil edilmesi gerekirken garame dışı bırakıldığını ileri sürerek şikayete konu ... 1. İcra Müdürlüğünün 1998/1 sayılı takip dosyasındaki 7 numaralı sıra cetvelinin talepleri doğrultusunda düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Şikayet olunan T. ... Bankası T.A.O. vekili, kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacakları için konulan hacizlerinin sıra cetvelinde ilk sırada bulunduğunu, 4389 sayılı Kanun'a 5020 sayılı Kanun'la eklenen ek 5. maddesinde diğer alacaklarının muvazaadan ari hakları etkileneceğinden şikayetçinin alacaklarının imtiyazlı olarak kendi alacaklarına iştirak etmesinin mümkün olmadığını savunarak şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Şikayet olunan ... Varlık Yönetimi A.Ş. vekili, müvekkilinin şikayete konu alacağı TMSF’den temlik aldığını, müvekkilinin hacizlerinin diğer şikayet olunan T.... Bankasının hacizlerine kanun gereği iştirak ettiğini, şikayetçinin alacaklarının imtiyazlı olarak kendi alacaklarına iştirak etmesinin mümkün olmadığını savunarak, şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre şikayetin kabulü ile şikayetçinin sıra cetveline imtiyazsız olarak dahil edilmesine dair verilen kararın Dairemizin 07.11.2012 tarihli 2012/4412 Esas, 2012/6486 Karar sayılı ilamıyla, şikayetçinin iştirak hakkının diğer alacaklıların muvazaadan ari haklarının etkilenmemesi koşuluna bağlı olduğu ve bu hususun araştırılması gerektiği yönlerinden bozulmuş olup mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.