muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4710, Karar No: 2023/6354, Tarih: 21.06.2023

işlemi gerçekleştirmediklerini beyan ettikleri, ... ...-...'ın hesabından çıkışı yapılan 29.04.2002 tarihinde toplam değeri 58.259 TL olan hisse senetleri ile hazine bonolarının söz konusu hesaba iade edilmediği, bununla birlikte ... ... ile yapılan görüşmede kendi bilgi ve izni dışında hesaplarından çıkış olmadığını, hesaplarında olması gereken toplam değerin mevcut değer ile mutabık olduğunu beyan ettiği, suistimal yapılan hesaplardan daha az tutarda para çekilmiş olmasına karşın, hesaplardaki hazine bonolarının vadelerinden önce ya da yatırım fonlarının satılması nedeniyle bankanın müşterilere rapor tarihi itibarıyla ödemesi gereken toplam tutarın 595.347,00 TL'yi bulduğu, bu tutarın 53.560 TL'sinin hazine bonolarının vadesi olan 24.08.2005 tarihinde ...'ye ödendiği, soruşturma çalışmaları sırasında banka zararının 221.252,34 TL'sinin sanıktan tahsil edilebildiği, sanığa ait ev ve araba üzerine haciz konulduğu, fakat bu teminatların paraya çevrilmesi halinde dahi kalan banka zararının tahsil edilemeyeceği, suç duyurusunda bulunulmasının uygun olacağı bildirilmiştir.

4.Banka mudisi ...-... adına düzenlenen 23.05.2005, 23.02.2004, 19.03.2004, 20.04.2004 tarihli işlemlere ilişkin tediye fişlerinin ve ... ...-...'e ait Bankacılık Hizmet Sözleşmesi aslının dava dosyasında bulunduğu anlaşılmıştır.

5.Sanık ...'e (...) ait imza örneğini gösterir Tüketici Kredi Sözleşmesi dava dosyasında mevcuttur.

6.Emekli banka müdürü ve emekli sayıştay uzman denetçileri tarafından düzenlenen 01.04.2011 tarihli heyet raporuna göre; ... ...'nin hesabındaki hazine bonosunun 06.06.2005 tarihinde bozdurularak annesi ...'in hesabına 52.000 TL aktarıldığı, toplam 52.000 TL'nin sanığın zimmetinde olduğu, ... ...-...'in hesabındaki 23.05.2005 tarihinde yatırım fonu satılarak 150.000 TL'nin annesi ...'in hesabına aktarıldığı, 23.03.2004 tarihli hazine bonosu satışı ile 1.500 TL, 19.03.2004 tarihli hazine bonosu satışı ile 2.490 TL, 20.04.2004 tarihli hazine bonoso satışı ile 15.000 TL, yine yönetiminde çalışan memurlara talimat vererek onların ekranlarından işlem yaptırarak 17.03.2005 tarihinde 5.000 TL, 16.05.2005 tarihinde 5.000 TL, 15.07.2005 tarihinde 3.600 TL olmak üzere toplam 234.590 TL'nin sanığın zimmetinde olduğu, ... ...-...'ın hesabındaki hazine bonosunun virman yolu ile cari hesabına aktardığı ve zaman içinde kendisi tarafından çekildiği, 01.05.2002 tarihinde 76.230 TL, 24.07.2002 tarihinde 6.255 TL, 05.08.2002 tarihinde 93.000 TL, 11.01.2002 tarihinde 1.800 TL, 14.01.2002 tarihinde 1.515 TL toplamda 178.800 TL'yi zimmetinde bulundurduğu, hesaplar tek tek irdelendiğinde mudiler ..., ...-... ve ...-... hesaplarından 413.390 TL'nin toplam zimmet miktarı olduğu görüşü bildirilmiştir.

7.Tanık ...'nin 23.09.2019 tarihli beyanı dava dosyasında mevcuttur.

7.Tanık ...'nin 23.09.2019 tarihli beyanı dava dosyasında mevcuttur.

8.Türkiye İş Bankası tarafından ibraz edilen 24.12.2018 tarihli cevabî yazıya göre müşterilerden ...'den 52.000 TL, ...-...'den 302.440 TL suistimal yapıldığı, hesaplardan alınan bu tutarların müşterilere itfa tarihi itibarıyla 53.560 TL ve 541.787 TL olarak iadesinin yapıldığının belirtildiği ve sanıktan 26.11.2018 tarihi itibarıyla 640.101 TL'nin tahsil edildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabûlü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'in, katılan bankanın İskenderun Şubesinde zimmete konu suistimallerin yapıldığı tarihte 2. müdür olarak görev yaptığı, mudiler ... ve ...-...'in hesaplarında hazine bonosu ve yatırım hesaplarının bozularak para çekme işlemlerini gerçekleştirdiği, işlemlere ait tediye fişlerinden bir kısmının banka tarafından yapılan araştırmalara rağmen bulunamadığı, 23.05.2005 tarihli para çekme işlemine ilişkin tediye fişinde imza bulunmadığı, diğer fişlerde ise hesap sahiplerinin imzasına benzemeyen imzalar bulunduğu, böylece sanığın mudilerin bilgi ve talimatı olmaksızın hesaplarından para çekmek suretiyle zincirleme biçimde basit banka zimmeti suçunu işlediği ve kovuşturma aşamasında banka tarafından hesaplanan zimmet miktarını karşıladığı anlaşılmakla, sanığın ikrara yönelik savunması ile tüm dosya kapsamından eyleminin sübuta erdiğinin kabûlü ile kurulan hükümde sanık müdafiinin ve katılan ... vekilinin temyiz sebepleri yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Ceza Dairesinin 05.11.2021 tarihli ve 2020/2529 Esas, 2021/2717 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Hatay 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10205, Karar No: 2012/14439, Tarih: 06.06.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/10205 E.  ,  2012/14439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kira parasının 01.05.2010 gününden başlayarak aylık net 23.500,00 TL olarak tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dilekçesinde; davacının taşınmazı satın aldığı kişi ile davalı arasında imzalanan 01.05.2006 başlangıç tarihli, 10 yıl süreli, aylık brüt 16.500,00 TL bedelli kira sözleşmesi gereğince davalının taşınmazda kiracı olarak bulunduğunu, kira sözleşmesi gereğince aylık kira bedelinin (TEFE +ÜFE)/2 oranında artırılacağının öngörülmüş olmasına rağmen davalı tarafından hiçbir artırım yapılmaksızın 2010 yılı kira bedelinin 13.200,00 TL olarak ödenmeye devam edildiğini belirterek 01.05.2010 tarihinde başlayan dönemde kira parasının aylık net 23.500,00 TL olarak tesbitini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili dilekçesi ile; dava konusu kiralanana ilişkin imzalanan kira sözleşmesindeki artış oranına göre bir artışın talep edilebileceğini bunun dışındaki artırımı kabul etmediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece; hak ve nesafet ilkeleri uygulanarak taşınmazın aylık kira bedelinin 01.05.2010 tarihinden geçerli olmak üzere brüt 19.800,00 TL olarak tespitine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiştir. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın tüm, davacı tarafın sair temyiz itirazları yerinde değildir. Kural olarak tarafların her türlü etken dışında ve serbest iradeleri ile yaptıkları kira sözleşmesinde belirledikleri (kira parasına ilişkin) artış şartı, kira süresince tarafları bağlayıcıdır.Somut olayda, taraflar arasındaki kira sözleşmesi 01.05.2006 başlangıç tarihli ve 10 yıl sürelidir. Sözleşmede yıllık taban kira artışının (TEFE +ÜFE)/2 oranında yapılacağı kararlaştırılmıştır. Dolayısı ile ilke olarak 01.05.2010 başlayan dönem kirası, davacının da talep ettiği şekilde (TEFE +ÜFE)/2 artış oranına göre belirlenmesi gerekir.Ne var ki dava dilekçesinde de açıklandığı üzere davacının talebi; kira sözleşmesinde kararlaştırılan yıllık kira artışı oranında kira bedelinin hesaplanıp buna göre aylık kiranın tespitine karar verilmesidir. Bu durumda mahkemece, davacının talebi doğrultusunda kira sözleşmesindeki artış oranına uygun olarak kira bedelinin belirlenmesi için konusunda uzman bilirkişiden bu hususta yeniden rapor alınıp sonucu dairesinde hüküm kurulması gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu hak ve nesafet ilkesine göre yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8443, Karar No: 2017/5834, Tarih: 22.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/8443 E.  ,  2017/5834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 09.04.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9201, Karar No: 2012/20793, Tarih: 18.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/9201 E.  ,  2012/20793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahke- menin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine hükümler içeren 6136 sayılı Yasanın 15/1. maddesi uyarınca temel adli para cezasının 450 TL'den fazla olamayacağı gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 6136 sayılı Kanunun 15/1. madde uyarınca gün adli para cezası belirlenerek fazla adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2. fıkrasındaki "adli para cezasına esas olmak üzere 25 tam gün sayısı" ibaresinin yerine "450 TL adli para cezası" TCK.nun 62. maddesinin uygulandığı bölümdeki "adli para cezasına esas olmak üzere 20 tam gün sayısı" yerine "375 TL adli para cezası" ibaresinin ilave edilmesi ve gün para cezasının adli para cezasına çevrildiği 4. fıkranın hükümden çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTEREK ONANMASINA), 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2954, Karar No: 2019/6847, Tarih: 01.10.2019

**10. Hukuk Dairesi         2017/2954 E.  ,  2019/6847 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

No : 2017/176-2017/336

Mahkemesi : Tekirdağ İş Mahkemesi

No : 2016/271-2016/455

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 01.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4422, Karar No: 2019/221, Tarih: 23.01.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/4422 E.  ,  2019/221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, bu suça yardım, tehdit, 6136 sayılı Yasaya muhalefet, suç üstlenmeye azmettirme

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında;

- Mağdur ...'a yönelik öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81, 35/2, 53, 58. maddeleri uyarınca 11 yıl hapis cezası,

- Mağdur ...'e yönelik tehdit suçundan TCK'nin 106/2-a, 53, 58. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası,

6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK'nin 52, 53, 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 1.200 TL adli para cezası,

- Suç üstlenmeye azmettirme suçundan TCK'nin 38/1, 270, 38/2, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca 3.200TL adli para cezası,

2-Sanık ... hakkında;

- Mağdur ...'a yönelik öldürmeye teşebbüse yardım suçundan TCK'nin 81, 35/2, 39/2-c, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay hapis cezası,

3- Sanık ... hakkında;

- Mağdur ...'a yönelik öldürmeye teşebbüse yardım suçundan TCK'nin 81, 35, 39/2-c, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay hapis cezası,

4- Sanık ... hakkında;

- Mağdur ...'a yönelik öldürmeye teşebbüse yardım suçundan TCK'nin 81, 35, 39/2-c, 53, 58. maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın mağdur ...’a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs, mağdur ...’e yönelik silahla tehdit, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, suç üstlenmeye azmettirme sanıklar ..., ... ve ...’ın kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezayı azaltıcı sebeplerin bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma ilamına uyularak verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ve müdafilerinin suçların sübutuna, vasfına, delillerin hukuka aykırı olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle; hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 23/01/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12084, Karar No: 2020/17868, Tarih: 02.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/12084 E.  ,  2020/17868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nin 150/3. maddesinin zorunlu müdafii tayinini, alt sınırı 5 yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan yargılanan sanıklarla sınırlandırdığı, bu itibarla sanığa atılı 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c-d-son maddelerinde düzenlenen suçun zorunlu müdafii atanmasını gerektirmediği anlaşılmakla, tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1) Katılan ...'in açık kimlik bilgilerine gerekçeli karar başlığında yer verilmeyerek 5271 sayılı CMK'nin 232/2-b maddesine aykırı davranılması,

2) Sanığın yaralama eylemi sonucunda katılanın hem yaşamını tehlikeye sokan bir duruma, hem yüzde sabit ize, hem de kemik kırığına neden olacak şekilde yaralanmış bulunması karşısında, birden fazla nitelikli hal ihlalinin ancak temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşma nedeni yapılabileceği, sanığın sadece en ağır sonuç olan yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaralama eyleminden sorumlu olacağı ve "TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle 86/1, 86/3-e, 87/1-c-d-son maddeleri" uyarınca uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, hatalı uygulama ile TCK'nin 86/1, 86/3-e maddeleri uyarınca ceza tayin edildikten sonra, TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca (1/4) oranında artırım uygulanması ve akabinde TCK'nin 87/1-c-d maddeleri uyarınca bir kat artırım uygulanmadan, TCK'nin 87/1-son maddesi uyarınca doğrudan 5 yıl hapis cezasına hükmedilmesi,

3) Sanığın, katılanı hem kemik kırığına, hem yüzde sabit ize, hem de yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde kasten yaraladığı olayda; birden fazla nitelikli halin (TCK'nin 87/3 ve TCK'nin 87/1-c-d maddeleri) ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında, meydana gelen zararın ağırlığı ve 5237 sayılı TCK'nin 3. maddesinde belirtilen cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak TCK'nin 86/1. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4) Bozma ilamı öncesi sanık hakkında 1 yıl 4 ay 26 gün hapis cezasına hükmedildiği, bu hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmesi ve sanık aleyhine temyiz bulunmaması karşısında, ceza miktarının sanık lehine 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeksizin, bozma üzerine verilen kararda sanık hakkında neticeten 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2825, Karar No: 2024/2025, Tarih: 27.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/2825 E.  ,  2024/2025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :2019/331 E., 2021/556 K.

SUÇ :6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM :Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkiinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I.TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebebi, beraat kararının hukuk ve adalete aykırı olduğuna ilişkindir.

II.GEREKÇE

Olay tarihinde yangın ihbarı üzerine gidildiğinde 10.000 m2 lik orman alanın yandığı, yapılan araştırma sonucunda ve tanıkların da beyanıyla, yangın alanı içinden geçen enerji nakil hatlarının gevşek ve sarkık olup rüzgarla birbirine çarpması sonucu çıktığı kanaatiyle suç tutanağının düzenlendiği tespit edilmiştir.

Sanık savunmasında atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

Kolluk görevlileri tarafından düzenlenen olay yeri inceleme raporunda yangının etkili olduğu alanın belirlendiği ancak enerji nakil kablolarının rüzgarın etkisiyle birbirine değmesi ile kıvılcım çıkararak yangının başladığı yönünde bir tespitte bulunulmadığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında, aynı olay nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 171/1-a maddesine muhalefet suçu nedeniyle açılan, beraatle kesinleşen ve bu dosya arasına alınan Serik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/ 976 Esas sayılı dosyasına sunulan 28.10.2013 tarihli bilirkişi raporu ile, " yangın çıkış saati olan 10.10 civarında elektrik hattında enerjinin bulunduğu... Eğimli bulunan arazide enerji nakil hatlarının geçtiği yerin hemen alt kısmında bulunan ve andızların, zeytin ağaçlarının olduğu yerde kuru otların bulunması ve elektrik iletkenlerinin (tellerinin) eğimlerinin fazla olmasından dolayı rüzgarında olmasıyla beraber, direkler arasındaki tellerin rüzgardan dolayı birbiri ile çarpışmasıyla ark oluştuğu ve çıkan kıvılcımların yere düşmesi sonucu kuru otların tutuşturarak yangın çıktığı..." belirtilmiş ise de; bilirkişinin makine mühendisi olup konunun uzmanı olmadığı ve dosya üzerinden inceleme yaptığı da dikkate alındığında raporuna itibar edilemeyeceği anlaşılmıştır.

Yangının neden kaynaklandığı konusunda olay yeri inceleme raporu da dahil kesin bir verinin bulunmadığı anlaşıldığından sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli vicdani delil elde edilemediği kanaatiyle sanık hakkında kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III.KARAR

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 27.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19590, Karar No: 2013/28516, Tarih: 16.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/19590 E.  ,  2013/28516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez." düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; "...Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine yer verilmiştir.

ESAS NO : 2013/19590

KARAR NO : 2013/28516