muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6367, Karar No: 2025/2376, Tarih: 24.03.2025

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.03.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 2023/6367 E. 2025/2376 K. sayılı kararının çoğunluk görüşüne, sanık ...’in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a maddesi uyarınca silahla tehdit suçundan cezalandırılması gerektiği düşüncesinde olduğumdan katılmamaktayım.

Dosya kapsamına göre; olay tarihinden önce sanık ... ve ailesi ile temyiz dışı katılan ... ve ailesi arasında arazi uyuşmazlığından kaynaklı husumet bulunduğu, olay günü katılan ... ile tartışan sanığın katılanların evinin önüne gittiği, temyiz dışı katılanlar ... ve annesi katılan ... balkonda gördüğü sırada “sizi yaşatmayacağım” diyerek av tüfeğini balkona doğrultup rastgele ateş ettiği, atışlar sonucu katılan ...’ın ayak parmağından, katılan ...’ın ise karnından basit şekilde yaralandıkları, katılan ...’ın soruşturma evresindeki beyanından anlaşılacağı üzere olayın başlangıcında balkonda değil evin içinde olduğu, balkondan sesler gelmeye başlayınca balkona çıkmak istediği ve olay sebebiyle yaralanmadığı, katılan ...’ın beyanlarına göre de annesi ...’ın balkonda olduğu, kendisinin ayağının birinin balkonda olduğu ve balkonda kalan ayağından yaralandığı, babası olan ...’ın ise balkonun bitişiğindeki odanın kapısının kenarında durduğu anlaşıldığından, sanığın katılan ...’a karşı öldürme kastı içinde hareket ettiğine ilişkin kesin bir delile ulaşılamadığından, vasıftaki şüphe sanığın lehine değerlendirilerek silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun’un 106/2-a maddesi uyarınca cezalandırılması ve bu nedenle hükmün bozulmasına karar verilmesi gerektiğini düşündüğümden katılan ...’a karşı eylemin kasten öldürmeye teşebbüs olduğu yönündeki çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2019/662, Karar No: 2019/784, Tarih: 06.02.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/662 E.  ,  2019/784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 24.09.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12345, Karar No: 2007/15839, Tarih: 04.12.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/12345 E.  ,  2007/15839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca incelenmesine gerek görülen;

Davalı ...’ın eklemeli zilyedi olan ... oğlu ... ...adına aynı çalışma alanında (... Köyünde ) senetsiz ve belgesizden taşınmaz mal tesbit ve tescil edilip edilmediğinin Kadastro, Tapu Sicil ve Hukuk Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak alınacak cevapların dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 04.12.2007 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12248, Karar No: 2023/20210, Tarih: 21.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/12248 E.  ,  2023/20210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/787 E., 2016/193 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrasıyla üçüncü fıkrasının (a) bendinde düzenlenen hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

Tebliğnamede hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığı hükmünün onanması yönünde görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; katılan tarafından sarf edilen sözlerin hakaret içeren sözler olarak değil "tahrik unsuru" olarak kabul edilmesi karşısında, bu durumun haksız tahrik hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek sanığa verilen cezada indirim yapılması gerekirken yanılgıya düşülerek ceza verilmesine yer olmadığı şeklinde hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; katılan tarafından sarf edilen sözlerin hakaret içeren sözler olarak değil "tahrik unsuru" olarak kabul edilmesi karşısında, bu durumun haksız tahrik hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek sanığa verilen cezada indirim yapılması gerekirken yanılgıya düşülerek ceza verilmesine yer olmadığı şeklinde hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın Kıbrıs Şehitleri İlkokulunda okul müdürü olarak, katılanın ise sınıf öğretmeni olarak görev yaptıkları, olay tarihinde Konak Belediyesi iş birliğiyle okul bahçesinde 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı dolayısıyla "okullar hayat bulsun projesi" kapsamında velilerin, öğrencilerin ve öğretmenlerin katıldığı etkinliğin olduğu ve bu etkinlik sırasında okul müdürünün sınıf öğretmenlerinin öğrencilerin yanında durması için birkaç kez okul içerisinde bulunan öğretmenlere bahçeye çıkmaları konusunda yardımcı hizmetli olarak çalışan S.B. ile haber gönderdiği ancak öğretmenler bahçeye çıkmayınca okul merdivenlerinde mikrofon alarak öğretmenlerin bahçeye çıkmasını anons ettiği, anons sonrasında okul bahçesine çıkmakta olan katılanın bu şekilde anonsun yerinde olmadığına dair söz sarf etmesi üzerine sanıkla arasında tartışma çıktığı, çıkan tartışma sırasında sanığın katılana yönelik "Nasıl konuşacağımı sana mı soracağım lan, geç lan sınıfının başına" şeklinde sözler sarf ettiği ve katılanın hakaret etmeyin diye uyarması üzerine "hadi lan, lan da derim, dersem derim." şeklinde sözlerini yenilediği iddiası ile kamu davasının açıldığı; Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, sanığın hakaret ettiği tanık beyanlarıyla sabit olsa da, katılanın sanığa söylediği "Sen öğretmenleri mikrofonda anons yapamazsın, mikrofonu çabuk kapat, sen önce Türkçe konuşmayı öğren, ben seni o zaman anlarım." şeklindeki sözlerle bu duruma sebebiyet verdiği ve katılanın söylediği sözler karşısında, sanığın tahrik altında üzerine atılı hakaret suçunu işlediği kanaatine varıldığından sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verildiği belirlenmiştir.

2. Sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği yönünde savunma yaptığı anlaşılmıştır.

3.Katılanın soruşturma ve kovuşturma aşamalarında oluşa ilişkin istikrarlı ve birbiriyle uyumlu anlatımlarının bulunduğu belirlenmiştir.

4.Tanıklar .....'nün beyanları tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir.

5.Suça konu olaya ait kayıtlar üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonrasında tanzim edilen bilirkişi raporuyla görüntülerdeki kişilerin hareketlerinden sözlü bir tartışmanın yaşandığı, ancak görüntü kayıtlarında ses içeriğinin olmadığı tespit edilmiştir.

6.Tanıklar ...., katılan ve.... tarafından tanzim edilen tutanak dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

4.Tanıklar .....'nün beyanları tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir.

5.Suça konu olaya ait kayıtlar üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonrasında tanzim edilen bilirkişi raporuyla görüntülerdeki kişilerin hareketlerinden sözlü bir tartışmanın yaşandığı, ancak görüntü kayıtlarında ses içeriğinin olmadığı tespit edilmiştir.

6.Tanıklar ...., katılan ve.... tarafından tanzim edilen tutanak dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir. Yargılamaya konu somut olayda; sanığın katılana yönelttiği sözlerin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi,

2.Kabule göre ise; sanığın hakaret suçunu haksız fiile tepki olarak işlemesi nedeniyle hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilirken uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası yerine üçüncü fıkrasının gösterilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13074, Karar No: 2017/6377, Tarih: 05.06.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/13074 E.  ,  2017/6377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı araca, davalının maliki olduğu aracın çarpması sonucu hasarlandığını, kazanın meydana gelmesinde davalı taraf sürücüsünün % 100 oranında kusurlu olduğunu ve olay yerini terk ettiğini, müvekkili tarafından 14.01.2013 tarihinde sigortalısına ödenen 3.831,00 TL hasar bedelinin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamından, tanık beyanına itibar edilmediği ve bu nedenle davalının kazaya sebebiyet verdiğinin ispatlanamadığı, aksi halde dahi işleten sıfatının tespitinde maddi ölçütü esas alan Yargıtay uygulaması dikkate alındığında davalının sorumluluğu cihetine gidilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

İşleten tanımı, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 3. maddesinde "Araç sahibi olan veya mülkiyeti muhafaza kaydıyla satışta alıcı sıfatıyla sicilde kayıtlı görülen veya aracın uzun süreli kiralama, ariyet veya rehni gibi hallerde kiracı, ariyet veya rehin alan kişidir. Ancak ilgili tarafından başka bir kişinin aracı kendi hesabına ve

tehlikesi kendisine ait olmak üzere işlettiği ve araç üzerinde fiili tasarrufu bulunduğu ispat edilirse, bu kimse işleten sayılır" şeklinde yapılmıştır. 2918 sayılı KTK'nın 3. maddesinde işleten sıfatının belirlenmesinde şekli ve maddi ölçüt olmak üzere iki ayrı ölçüden yararlanılmıştır. Şekli ölçüye göre trafik sicilinde malik görülen kişi işletendir. Maddi ölçüye göre ise, trafik sicilinde adı geçen kişinin önemi bulunmamakta olup önemli olan araç üzerindeki fiili hakimiyet, araçtan ekonomik yarar sağlama, masraf ve rizikolara katlanma gibi ölçütlerdir. İşletenin belirlenmesinde doktrin ve Yargıtay'ın kabul ettiği görüş maddi ölçüdür.

2918 sayılı KTK'nın 85. maddesi "Bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, motorlu aracın bir teşebbüsün unvanı veya işletme adı altında veya bu teşebbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibi, doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar" hükmünü içermektedir.

2918 sayılı KTK'nın 85. maddesi "Bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, motorlu aracın bir teşebbüsün unvanı veya işletme adı altında veya bu teşebbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibi, doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar" hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenleme karşısında, kazaya karışan araçların meydana getirdikleri zararlardan araç sahiplerinin hukuken sorumlu olacağı ilkesi benimsenmiş ise de, bu araçların sahipleri tarafından herhangi bir sebeple yararlanılmasının bir başka kimseye devir edilmesi halinde (çok kısa bir süre olmaması kaydıyla), artık üzerindeki fiili hakimiyetin kalmaması ve bu sebeple ekonomik yönden de bir yararlanma olanağının kalktığı durumlarda, o aracı kaza sırasında fiili hakimiyeti altında bulunduran ve ondan iktisaden yararlanan kimsenin işleten sıfatıyla meydana gelen zarardan sorumlu tutulması gerekip, bunun sonucu olarak da araç malikinin sorumlu tutulmaması gerekecektir. Gerek doktrinde, gerekse Yargıtay'ın uygulamalarında, işleten sıfatının belirlenmesinde araç üzerinde fiili hakimiyet ve ekonomik yararlanma unsurlarının birlikte bulunması ve fiili hakimiyetin uzun süreli olması gerekmektedir. Ancak bu konuda getirilecek delillerin üçüncü kişileri bağlayabilecek nitelikte ve güçte olması, özellikle zarara uğrayanların haklarını halele uğratacak bir sonuç yaratmaması şarttır.

Bunun yanı sıra, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 20/d bendi "Tescil edilmiş araçların her çeşit satış ve devirleri, satış ve devri yapılacak araçtan dolayı motorlu taşıtlar vergisi, gecikme faizi, gecikme zammı, vergi

cezası ve trafik idari para cezası borcu bulunmadığının tespit edilmesi ve taşıt üzerinde satış ve/veya devri kısıtlayıcı herhangi bir tedbir veya kayıt bulunmaması halinde, araç sahibi adına düzenlenmiş tescil belgesi veya trafik tescil kayıtları esas alınarak noterler tarafından yapılır. Noterler tarafından yapılmayan her çeşit satış ve devirler geçersizdir" hükmünü içermektedir. Görüldüğü gibi Yasa'nın 20/d bendinde tescil edilmiş araçların her çeşit satış ve devirlerinin ancak noterler tarafından yapılacağı hükmüne yer verilmiştir. Ancak böyle bir satış ve devir işlemi araç üzerindeki mülkiyet hakkını devre elverişlidir. Bu devrin yöntemince aracın kayıtlı olduğu, tescil müdürlüğüne bildirilmemesi yüzünden aracın tescil kaydında bir değişiklik yapılmaması satışa konu aracın mülkiyetinin geçişini engellemez ise de, anılan yasa maddesinde belirtilen türden resmi bir satış ve devir işlemi yapılmaksızın, satış işlemine dayalı olarak işleten sıfatının ve araç üzerindeki mülkiyet hakkının devredildiğinin kabulü mümkün değildir.

Somut olaya bakıldığında; mahkemece, dava dışı sürücü tanığın beyanlarının esas alınması halinde, davaya konu ve davalı şirket adına kayıtlı aracın, işleteninin davalı şirket olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç az yukarıda yazılı yasal düzenleme ve dosya içeriğine uygun bulunmamaktadır. Davaya konu araç sürücüsü, aynı zamanda haksız fiilin faili olan ve tanık sıfatı ile yargılama aşamasında dinlenilen ..., (kendi aleyhine beyanda bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olması nedeniyle itibar edilmesi gereken ayrıntılı, çelişki içermeyen ve dosya kapsamı ile uyumlu beyanları gözetilerek), davaya konu aracı satın aldığını ve fakat tescil işleminin yapılmadığını belirtmiştir, bu halde ... adına aracın resmi satış ve devir işlemi yapılmadığı, kaza tarihinde davalı şirketin işleten sıfatını haiz olduğu, az yukarıda yazılı 2918 sayılı KTK'nun 3. maddesinde ifadesini bulan işleten sıfatının ortadan kalktığı herhangi bir durumun davalı bakımından gerçekleşmediği, davalının pasif husumet ehliyetine sahip olduğu anlaşılmakla, davaya konu araçta meydana gelen gerçek zararın tespiti ile yargılamaya devam olunarak karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde red kararı verilmesi isabetli bulunmamıştır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 05.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5026, Karar No: 2014/12375, Tarih: 10.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/5026 E.  ,  2014/12375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş, iftira

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9826, Karar No: 2015/9967, Tarih: 06.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/9826 E.  ,  2015/9967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR (KAPATILAN) 9. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/06/2014

NUMARASI : 2014/188-2014/196

Taraflar arasında görülen davada İzmir (Kapatılan) 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26/06/2014 tarih ve 2014/188-2014/196 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı müvekkilinin boya sektöründe faaliyet gösteren şirket olduğunu, davalının 06/04/2006-15/07/2010 tarihinde kalite kontrol laboratuarında teknisyen olarak çalıştığını, davalının istifa etmek sureti ile ihbar öneline uymadan ve hiçbir gerekçe göstermeden iş yerinden ayrıldığını ve rakip firmalarda işe başladığını, davalının müvekkilinin tüm ticari bilgi ve sırlarını rakip firmada kullanmak suretiyle müvekkilini mağdur ettiğini ileri sürerek, 13.764,00 TL cezai şartın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu sözleşmenin işe başlama sırasında boş olarak imzalatıldığını, müvekkilinin haklı nedenle işten ayrıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, kalite kontrol teknisyeni olan davalının üretim bölümünden gelen ürünlerin şartnameye uygunluğunu test ve renk kontrollerini yaptığı, dolayısıyla yapılan faaliyetin nitelikleri gereği olarak BK'nun 349 maddesi hükmü gereğince rekabet yasağının ancak davacı iş verenin iş sırrı sayılabilecek üretimlerin formül içeriklerine, üretilen malların özel bilgilerine vuku bulabilecek bilgi veya sırları başka bir firmaya aktarmak suretiyle iş verene zarar vermesi halinde söz konusu olacağı, davalının teknisyen olarak ifa etmiş olduğu işten dolayı bu şekilde davacının somut zararına yol açacak rekabet yasağını ihlal edici teknik bilgi veya sırlara vuku bulduğunun dosya içeriğiyle ispat edilemediği, iş sözleşmesindeki cezai şart düzenlemesinin BK'nun 349. maddesine uygun bir rekabet sözleşmesi yasağına uygun nitelikte olmadığı, cezai şart düzenlemesinin unsurlarının bu yönüyle eksik olduğu, dolayısıyla davacı iş verenin söz konusu rekabet yasağı düzenlemesiyle korunmasını gerektirecek hukuki bir dayanağın olmadığı, bu itibarla cezai şartın sadece davalı işçi aleyhine konulmuş bir şart niteliğinde olup, davacının bu düzenleme gereğince davalı işçiden alacak talep etmesinin mümkün olmayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 06/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5082, Karar No: 2014/9396, Tarih: 12.11.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/5082 E.  ,  2014/9396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gazipaşa Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2013

NUMARASI : 2013/217-2013/371

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, 05/07/2001 havale tarihli dilekçesiyle; K.Beldesi sınırları içinde bulunan ve kadastro tesbiti sırasında tapulama dışı bırakılmış olan yerlerin Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasıyla, davacı H.. Y.. sınırlarını bildirdiği aynı belde de bulunan taşınmazın Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre adına tescili istemiyle dava açmış, ayrı ayrı açılan davalar birleştirilmiş, H.. K.., K.. A.., S. K. D.. S.., N.. K.., Ü. U.ve T. S. K. davaya katılmışlardır.