muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/32528, Karar No: 2016/1148, Tarih: 19.01.2016

Davalı kurum, taraflar arasındaki sözleşme hükmü veya eki yönetmelik hükümleri ile kapsam dışı nakle tabi olarak çalışan davacının 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına veya belirlenmemiş ise yönetim kurulu kararı ile sözleşme imzalandığı tarihteki ücretine artışlar yapmış olabilir. Bu artışlar Kanun Hükmünde Kararnamelere dayanılarak çıkarılan ve kamuda çalışan sözleşmeli personel ile kapsam dışı personel için sağlanan artışlardan az da olabilir, fazla da olabilir. Aynı oranda veya fazla oranda artış yapılmış ve yansıtılmış ise kapsam dışı nakle tabi olarak çalışan davacı, kamudaki personel için getirilen artışlardan faydalanamaz. Ancak davalı işveren anılan hükümleri dikkate almadan artış yapmamış veya daha az artış yapmış olabilir. Taraflar arasında yapılan sözleşmenin 7. maddesine göre, davacının ücretinde yapılacak artış, memur maaşlarına yapılan artış oranından az olamaz. Buna göre davalı şirketçe davacının ücretine yapılan artışlar kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan az ise aradaki fark alacak hüküm altına alınmalıdır.

27.06.1989 tarihli ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarihli ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen Ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi, gerek 4046 sayılı Kanun'un 22/5. maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan unvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir. Şu halde davacı için 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenen unvanda görev yapanların 5473 sayılı Kanun ile öngörülen ek ödeme kapsamında olup olmadığı önem arz etmektedir. Bunun için öncelikle davacının belirlenmiş olan unvanı itibariyle ek ödeme yapılması gereken kamu görevlilerinden olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Davacı ile aynı unvanda görev yapan kamu görevlilerinin belirtilen ek ödemelerden yararlanması söz konusu ise davacının da ek ödemeden yararlandırılması ve varsa bundan kaynaklanan fark alacaklarının hüküm altına alınması gerekir.

Davacı, maaş nakil ilmühaberinin de eksik düzenlendiğini iddia ederek, bunun 406 sayılı Kanun'a uygun şekilde düzenlenmesi gerektiğinin tespitini istemiştir. 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesinin üçüncü fıkrasına göre 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanların ... Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına, bu tarihten ... Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden ... Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî haklan tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir. Buna göre davacının bildirim tarihindeki unvanı için Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ücret ve diğer mali haklarına, anılan tarihten bildirim tarihine kadar geçen süre içinde, bildirim tarihindeki kadro ve pozisyonu göz önünde bulundurularak, kamu görevlilerine yapılan artış oranı ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutarın nakil ilmühaberinde belirtilmesi gerekir.

Sonuç olarak, öncelikle davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilmeli, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlenmeli; kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Kanun'un Ek. 29 ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmühaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/357, Karar No: 2018/932, Tarih: 18.04.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2018/357 E.  ,  2018/932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki "kat malikleri kurulu kararının iptali" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Büyükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 24.03.2016 gün ve 2015/245 E- 2016/377 K. sayılı kararın incelenmesi davacı tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 27.03.2017 gün ve 2017/2860 E., 2017/2450 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

6100 sayılı HMK’nın 294. maddesinin 3 fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 05.04.2017 gün 1610-668 sayılı; 24.05.2017 gün 1265-1005 sayılı kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "27.03.2017 tarih 2017/2860-2450 esas ve karar sayılı Yargıtay bozma ilamına direnilmesine," denilmekle yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 18.04.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2447, Karar No: 2015/1359, Tarih: 15.05.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/2447 E.  ,  2015/1359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 7. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2013/597-2013/665

Taraflar arasındaki “tahliye” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İzmir 7.Sulh Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 04.10.2012 gün ve 2012/272 E. 2012/1011 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 25.03.2013 gün ve 2013/2820 E. 2013/5185 K. sayılı ilamı ile;

(...Dava, iki haklı ihtar nedeniyle kiralananın tahliyesi ve alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili kiralanan taşınmazın 1/2/2009 tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiralandığını iddia etmiş, davalı taraf ise kira sözleşmesinin 10 yıl olduğunu savunmuştur. Mahkemece 10 yıl ibaresinin tarafların bilgisi ve rızası kapsamında sözleşmeye yazıldığı kabul edilmiştir. Davacı, kira sözleşmesinin 1 yıl süreli iken 10 yıl olarak düzeltildiğini beyan ettiğine göre mahkemece kira sözleşmesinde tahrifat yapılıp yapılmadığının hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılıp, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava ,iki haklı ihtar nedeniyle tahliye istemine ilişkindir.

Davacı vekili, taraflar arasında 01.02.2009 başlangıç tarihli 1 yıl süreli sözleşme ile davacıya ait taşınmazın davalıya kiralandığını, sözleşmenin öncelikle davacı tarafından imzalanarak davalıya gönderildiğini dava öncesine kadar kira sözleşmesi aslının davalıda kalması nedeniyle sözleşmeyi göremediklerini, dava öncesinde talep etmeleri üzerine davalının sözleşme fotokopisini gönderdiğini, bu şekilde sözleşme süresinin davalı tarafından sonradan ''on yıl'' olarak değiştirildiğini öğrendiklerini, gerçekte sözleşmenin ''bir yıl''süreli olduğunu 01.02.2011-01.02.2012 kira döneminde süresinde ödenmeyen Aralık 2011 kirası için 29.12.2011 tarihli ve Ocak 2012 kirası için 03.01.2012 tarihli ihtarnamenin tebliğ edildiğini, ödeme yapılmadığını belirterek 6570 Sayılı Kanun m.7/e uyarınca iki haklı ihtar nedeniyle tahliyeye, aylık 850 TL üzerinden 1700 TL kira alacağının tahsiline karar karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili ; kira sözleşmesinin on yıl süreli olarak düzenlendiğini ve fotokopisinin davacıya verildiğini, buna göre davanın süre bitiminden itibaren 1 ay içerisinde açılması gerektiğini, davanın süresinde olmadığını, ayrıca ihtarname tebliğlerinin usulsüz olduğunu ve 2. ihtarnamenin kira parası muaccel olmadan gönderilmesi nedeniyle geçersiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece; davacı tarafın davalının dayandığı sözleşmedeki imzaya itirazının olmaması, davacının kira süresinin bir yıl olduğuna dair sözleşme aslı ya da fotokopisini ibraz edememesi karşısında, 10 yıl ibaresinin tarafların bilgisi ve rızası kapsamında sözleşmeye yazıldığı kabul edilmiş, kira süresinin 10 yıl olarak kabulü karşısında iki haklı ihtara dayalı tahliye davasının sürenin hitamı olan 01.02.2019 tarihinden itibaren bir aylık süre içinde açılması gerektiği, erken açılan davanın yerinde olmadığı, kaldı ki ihtarnamelerin daimi çalışan sıfatıyla tebliğ edildiği kişinin kiracının çalışanı olduğuna dair iddia ve delilin bulunmadığı, ihtarnamelerin tebliğinin usulsüz olduğu, dava konusu kira alacağının davadan önce ödendiğinin hesap ekstresinden anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm, Özel Dairece yukarıda yazılı gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece; önceki gerekçeye ilaveten ''..kira sözleşmesindeki bir yıl ibaresinin 10 (On) yıl haline getirildiği gözle görülebilir nitelikte olup, bu husus tarafların da kabulündedir. Bu nedenle tahrifat yapılıp yapılmadığı konusunda rapor alınmasına yönelik Yargıtay bozma ilamına iştirak etmek mümkün olmamıştır.

TBK'nun 1. maddesine göre; sözleşme, tarafların iradelerini karşılıklı ve birbirine uygun olarak açıklamalarıyla kurulur. İrade açıklaması, açık veya örtülü olabilir. 6. maddesine göre öneri uygun bir sürede reddedilmediği taktirde sözleşme kurulmuş sayılır.

Somut olaya dönüldüğünde, aksine delil bulunmadığından sözleşme süresindeki düzeltmenin sözleşmenin kurulduğu 01.02.2009 tarihinde yapıldığının kabulü gerekmektedir. Davacı tarafından davanın açıldığı 2012 yılı başına kadar sözleşmenin 10 yıl olduğuna dair önerisini reddetmemiştir. Sözleşmenin alıkonulmadığı, davadan önce davalıdan istendiğine dair iddiaların yazılı sözleşme karşısında dinlenmesi mümkün görülmemiştir.Kira süresinin davacının rızasıyla 10 yıl olarak düzeltildiğinin kabulü karşısında, süre bitiminden itibaren 1 ay içerisinde açılmayan davanın reddine karar verilmiştir '' gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, kira sözleşmesinin süresi kısmındaki ''on yıl'' ibaresinin tarafların bilgi ve rızası kapsamında sözleşmeye yazılıp yazılmadığı, bu hususun tespiti için bilirkişi raporu alınması gerekip gerekmediği, sözleşmenin süresinin bir yıl mı on yıl mı olduğu ve varılacak sonuca göre davanın süresinde açılıp açılmadığı noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, kira sözleşmesinin süresi kısmındaki ''on yıl'' ibaresinin tarafların bilgi ve rızası kapsamında sözleşmeye yazılıp yazılmadığı, bu hususun tespiti için bilirkişi raporu alınması gerekip gerekmediği, sözleşmenin süresinin bir yıl mı on yıl mı olduğu ve varılacak sonuca göre davanın süresinde açılıp açılmadığı noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) m.207 uyarınca senetteki çıkıntı, kazıntı veya silinti ayrıca onanmamışsa ,inkar halinde gözönünde tutulmaz. Bu tür çıkıntı,kazıntı ve silinti mahkemece senedin geçerliliğine ve anlamına etkili olacak nitelikte görülürse, senet kısmen veya tamamen hükümsüz sayılabilir.

Sözleşmede yapılan çıkıntı ve silintilerin de taraflarca ayrıca imzalanması gerekmektedir. Aksi takdirde yapılan değişikliğin inkar edilmesi durumunda bu değişiklik yok sayılır. Hatta yapılan bu değişiklik sözleşmenin geçerliliği ile ruhuna aykırı mahiyette görülürse sözleşmenin kısmen veya tamamen geçersizliği sonucunu doğuracaktır.

Somut olayda kira sözleşmesi aslını sunan davalı sözleşmenin süresinin sözleşmenin başında on yıl olarak kararlaştırıldığını ileri sürmekte ise de yapılan incelemede sözleşmenin süresinin bir yıl iken on yıl olarak değiştirildiği anlaşılmaktadır. Esasen bu husus mahkemenin de kabulündedir.O halde sözleşmede tahrifat yapılıp yapılmadığı hususunda bilirkişi raporu alınmasına yönelik bozma kararı yerinde değildir. Ne var ki bu değişiklik usulünce imzalanmamıştır. Bu durumda yapılan değişiklik geçersiz olduğundan taraflar arasındaki sözleşmenin düzeltme öncesi haliyle bir yıl süreli olarak kabulü gerekir.

Öte yandan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 352.maddesinin ikinci fıkrası uyarınca iki haklı ihtar nedeniyle tahliye davasının kira süresinin bitiminden başlayarak bir ay içinde açılması gerekir.

Bu hükme göre 01.02.2009 başlangıç tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanılarak 01.02.2011-01.02.2012 kira döneminde gerçekleşen iki haklı ihtar nedeniyle 17.02.2012 tarihinde açılan dava süresindedir.

Dava süresinde açılmakla mahkemece işin esası incelenerek karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle direnme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Direnme kararı, açıklanan bu değişik gerekçeyle bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı BOZULMASINA, isttek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine 15.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26046, Karar No: 2014/2776, Tarih: 11.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/26046 E.  ,  2014/2776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gerger Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2013/64-2013/93

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13443, Karar No: 2014/22440, Tarih: 10.12.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/13443 E.  ,  2014/22440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Düzce İş Mahkemesi

Tarihi : 06/05/2014

Numarası : 2013/312-2014/407

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde 09.04.2010-11.01.2013 tarihleri arasında iş makinesi tamir ve bakım ustası olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından haksız ve gerekçesiz olarak feshedildiğini, haftada 7 gün 7.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile asgari geçim indirimi ücreti, fazla mesai, hafta tatili, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının kendisinin işi bıraktığını, buna rağmen iyi niyetli olarak kendisine bazı ödemeler yapıldığını ve başka bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 26. maddesine göre hâkim, kanundaki istisnalar saklı kalmak kaydıyla, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.

Somut olayda davacının iş akdi 11.01.2013 tarihinde feshedilmiş, davacı 21.01.2013 tarihinde davalıya gönderdiği el yazılı ihtarnamede, 11 günlük ücret için 660,00 TL., fazla çalışma ücreti için 4.980,00 TL., kıdem tazminatı için 5.220,00 TL., ihbar tazminatı için 2.520,00 TL. ve yıllık izin ücreti için 1.680,00 TL. olmak üzere toplam 15.060,00 TL. alacağı bulunduğunu ve bunun 30 gün içerisinde kendisine ödenmesini, aksi halde yasal yollara başvuracağını bildirmiştir. Davacı, alacaklarını yukarıda ayrıntılı olarak belirtildiği şekilde sınırlamış olmasına rağmen, mahkemece bu hususa dikkat edilmeksizin, davacının ihtarnamesinde yazmış olduğu ihbar tazminatı ve fazla çalışma ücreti alacakları yönünden talep aşımı yapılacak şekilde, davacının el yazılı ihtarnamede ikrar ettiği miktarlardan fazlasına hükmedilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3720, Karar No: 2014/9643, Tarih: 24.09.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/3720 E.  ,  2014/9643 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; TCK'nın 289/1-birinci ve ikinci cümle, 62/1, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet, CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına 2- Sanık ... hakkında; TCK'nın 289/1-birinci ve ikinci cümle, 62/1, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin incelemede;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi gereğince itiraza tabi olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, temyiz incelemesine yer olmadığına, gereğinin merciince yerine getirilmesine,

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- TCK'nın 289/1. maddesinde yaptırım olarak belirlenen hapis cezası ile adli para cezası seçimlik olmayıp birlikte uygulanması gerektiği, TCK'nın 61/9. maddesindeki "para cezasının alt sınırının hapis cezasının alt sınırından az olamayacağına" ilişkin düzenlemenin maddede seçimlik ceza öngörülen hallerde uygulanacağı gözetilmeden, mahkemece cezanın alt sınırdan tayin edileceği kabul edilmesine rağmen temel gün para cezasının 5 gün yerine 90 gün olarak fazla tayini,

2- 5237 sayılı TCK'da cezaların içtimaı müessesesi olmadığı halde, hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sonucu tayin edilen 740 TL adli para cezası ile doğrudan hükmolunan 740 TL adli para cezasının toplanarak sanığın 1.480 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 289/1- birinci cümlesi gereğince 3 ay hapis yanında tayin olunan gün para cezasının 5 güne indirilip aynı Kanunun 289/1- ikinci cümlesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılarak 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün karşılığı adli para cezasına, TCK'nın 62. maddesi ile de 1/6 oranında indirim yapılarak cezanın 1 ay 7 gün hapis ve 1 gün karşılığı adli para cezasına, sonuç hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL'den hesap edilerek 740 TL adli para cezasına ve 1 gün para cezasının da TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den hesap edilerek 20 TL adli para cezasına indirilmesi ve hükmün 5. fıkrasında yer alan “TOPLAM 1.480 TL” ibaresinin çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.