muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/986, Karar No: 2019/5426, Tarih: 16.10.2019

5271 sayılı CMK'nın 294. maddesinde belirtilen şartları taşıyan temyiz taleplerinde ise; öncelikle 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesindeki hukuka kesin aykırılık hallerinin bulunup bulunmadığı yönünde ve sonrasında 5271 sayılı CMK'nın 294.maddesi gereğince belirtilen temyiz taleplerine yönelik inceleme yapılmalı sonucuna göre 5271 sayılı CMK'nın 302. maddesi gereğince karar verilmelidir.

5271 sayılı CMK'nın 294. maddesinde belirtilen şartları taşımayan temyiz taleplerine ilişkin olarak belirtilen yöntemle inceleme yapılmadığı taktirde telafisi mümkün olmayan hukuki sonuçların doğması muhtemeldir.

Avrupa İnsan Hakları Sözlemesi, sözleşmenin 6.maddesindeki düzenlemelerle kişinin medeni hak ve yükümlülüklerini veya suçlanması durumunda adil ve açık yargılama hakkını garanti altına almıştır. Madde metni aşağıdaki şekilde düzenlenmiştir

" Madde 6

Adil yargılanma hakkı

1. Herkes davasının, medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamaların esası konusunda karar verecek olan, yasayla kurulmuş, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından, kamuya açık olarak ve makul bir süre içinde görülmesini isteme hakkına sahiptir. Karar alenî olarak verilir. Ancak, demokratik bir toplum içinde ahlak, kamu düzeni veya ulusal güvenlik yararına, küçüklerin çıkarları veya bir davaya taraf olanların özel hayatlarının gizliliği gerektirdiğinde veyahut, aleniyetin adil yargılamaya zarar verebileceği kimi özel durumlarda ve mahkemece bunun kaçınılmaz olarak değerlendirildiği ölçüde,duruşma salonu tüm dava süresince veya kısmen basına ve dinleyicilere kapatılabilir.

2. Bir suç ile itham edilen herkes, suçluluğu yasal olarak sabit oluncaya kadar masum sayılır.

3. Bir suç ile itham edilen herkes aşağıdaki asgari haklara sahiptir:

a) Kendisine karşı yöneltilen suçlamanın niteliği ve sebebinden en kısa sürede, anladığı bir dilde ve ayrıntılı olarak haberdar edilmek;

b) Savunmasını hazırlamak için gerekli zaman ve kolaylıklara sahip olmak;

c) Kendisini bizzat savunmak veya seçeceği bir müdafinin yardımından yararlanmak; eğer avukat tutmak için gerekli maddî olanaklardan yoksun ise ve adaletin yerine gelmesi için gerekli görüldüğünde, resen atanacak bir avukatın yardımından ücretsiz olarak yararlanabilmek;

d) İddia tanıklarını sorguya çekmek veya çektirmek, savunma tanıklarının da iddia tanıklarıyla aynı koşullar altında davet edilmelerinin ve dinlenmelerinin sağlanmasını istemek;

e) Mahkemede kullanılan dili anlamadığı veya konuşamadığı takdirde tercümanın yardımından ücretsiz olarak yararlanmak."

d) İddia tanıklarını sorguya çekmek veya çektirmek, savunma tanıklarının da iddia tanıklarıyla aynı koşullar altında davet edilmelerinin ve dinlenmelerinin sağlanmasını istemek;

e) Mahkemede kullanılan dili anlamadığı veya konuşamadığı takdirde tercümanın yardımından ücretsiz olarak yararlanmak."

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, vermiş olduğu karalarında; Sözleşmenin 6.maddesinin 1.paragrafını geniş yorumlanması gerekliliği görüşü hakimdir. Mahkeme, "17.01.1970 tarihli DELCOURT BELÇİKA davasında "Sözleşme bağlamında demokratik toplumlarda adaletin hakkaniyete uygun olarak yerine getirilmesi hakkı o denli önemli yere sahiptir ki 6. maddenin 1.paragrafının kısıtlayıcı bir şekilde yorumlanması bu hükmün amaç ve hedefine uygun düşmez"yönünde karar vermiştir.

Sözleşmenin 6.maddesi yargılamanın hangi aşamasında uygulanacağının belirlenmesi önem arz etmektedir. Sözleşmenin 6.maddesi ile düzenlenen garantiler sadece yargılama sürecinde uygulanmayıp önceki ve sonraki aşamaları da uygulanır.

Sözleşmenin 6.maddesi tek başına kişiye temyiz hakkı tanımaz. Ancak bu hak ceza davalarında Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7 nolu protokolünün 2. maddesi ile tanınmıştır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, sözleşmenin 6.maddesi temyiz hakkı sağlamasa da eğer bir devlet kendi iç hukukunda temyiz hakkı tanınmışsa yapılan yargılamaların sözleşmenin 6. maddesinde bulunan garantiler kapsamında olduğunu kabul etmektedir. 17.01.1970 tarihli DELCOURT BELÇİKA davasında mahkeme gerekçesinde bu hususa yer vermiştir.

Bu bağlamda, gerek Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7 nolu protokolünün 2. Maddesi ve gerek se mahkeme içtihatları değerlendirildiğinde sözleşmenin 6.maddesindeki kişiye tanınan garantiler temyiz aşamasında da nazara alınması zorunludur.

5271 sayılı CMK'nın 291 ve 296. maddelerine göre usulüne uygun olarak yapılan temyiz talebine rağmen 5271 sayılı CMK'nın 294. maddesine göre neden belirtilmediği gerekçesiyle ve açık hükme rağmen CMK 289/1. maddesi bağlamında inceleme yapılmaksızın temyiz talebinin 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesine göre reddine karar verilmesi halinde, Avrupa İnsan Hakları sözleşmesinin 6.maddesine göre kişinin garanti altına alınan savunma hakkı kısıtlandığından hak ihlali sayılacaktır.

Bu sebeplerle Avrupa insan hakları mahkemesince Hak ihlalinin tespiti halinde, 5271 sayılı CMK'nın 311/1- f fıkrası gereği yargılamanın yenilenme sebebini oluşturmaktadır.

İç hukuk bakımından yapılan değerlendirmede ise;

5271 sayılı CMK'nın 309 ve 310. maddelerinde kanun yarına bozma hükümleri düzenlenmiştir. 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesine göre hakim veya mahkemece verilen istinaf veya temyiz incelenmesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükmün hukuka aykırılığının öğrenilmesi halinde Adalet Bakanlığının Yargıtay Başsavcılığına gerekçelerini göstererek karar veya hükmün yargıtayca bozulması isteminde bulunabilir.

İç hukuk bakımından yapılan değerlendirmede ise;

5271 sayılı CMK'nın 309 ve 310. maddelerinde kanun yarına bozma hükümleri düzenlenmiştir. 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesine göre hakim veya mahkemece verilen istinaf veya temyiz incelenmesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükmün hukuka aykırılığının öğrenilmesi halinde Adalet Bakanlığının Yargıtay Başsavcılığına gerekçelerini göstererek karar veya hükmün yargıtayca bozulması isteminde bulunabilir.

Kanun Koyucunun "Kanun Yararına bozma" başlığı altında düzenlemeye gitmesi ve talep hakkını Adalet Bakanlığına tanımasındaki asıl amacının hukuk düzenini tahkim etmek ve hukuk güvencisini sağlamaktır.

Madde metninin gerekçesi, "Maddeye göre, hâkim veya mahkemece verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık olduğunu öğrenen Adalet Bakanı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini açıklayarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirilecektir.

Olağanüstü temyiz de denilen bu kanun yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş bulunan kararlarda, gerek maddî hukuka ve gerek usul hukukuna ilişkin aykırılıkların giderilmesi için başvurulabilir.

Böylece kanunun eşit uygulanması ve sanığın aleyhine olmamak koşuluyla, hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amaçlanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, Adalet Bakanınca bildirilen nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtay ceza dairesine verir.

Yargıtay ileri sürülen nedenleri yerinde görmezse istemi reddeder, yerinde görürse karar veya hükmü kanun yararına bozar" şeklindedir.

Madde gerekçesinde -kanunun eşit uygulanması ve sanığın aleyhine olmamak koşuluyla, hukuka aykırılıkların, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amaçlanmıştır.- cümlesinde kanunların eşi uygulanması ve hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından giderilmesinin önemine vurgu yapılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi, bireyin iradesi dışında başvurulan olağan üstü kanun yoldur. Bireyin başvurusu olmamasına rağmen hukuka aykırı kararın kesinleşmesi hukuk düzeni açısından sakıncalıdır.

5271 sayılı CMK'nın 294. maddesinde düzenlenen nedene dayalı olmayan ve 5271 sayılı CMK'nın 291 ve 296. maddelerine göre usulüne uygun temyiz dilekçelerinin 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinde düzenlenen hukuka kesin aykırılık halleri yönünden inceleme yapılmaksızın 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesi gereğince reddine karar verilmesi hukuka uygun değildir.

5271 sayılı CMK'nın 294. maddesinde düzenlenen nedene dayalı olmayan ve 5271 sayılı CMK'nın 291 ve 296. maddelerine göre usulüne uygun temyiz dilekçelerinin 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinde düzenlenen hukuka kesin aykırılık halleri yönünden inceleme yapılmaksızın 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesi gereğince reddine karar verilmesi hukuka uygun değildir.

Hukuka aykırı olarak İstinaf veya temyiz aşamasından geçmeksizin kesinleşen hüküm ve kararlara karşı Kanun yarına bozma temyiz yolu açıktır. İlk derece mahkemesinin istinaf denetiminden geçen,temyiz talebinin 5271 Sayılı CMK'nın 289. maddesinde düzenlenen hukuka kesin aykırılık halleri yönünden inceleme yapılmaksızın 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesi gereğince reddine karar verilen ve bu şekilde kesinleşen karalar yönünden kanun yarına bozma temyiz yoluna gidilmesi mümkün değildir.

Bölge adliye mahkemesinin ilk derece mahkemesinin hükmünü kaldırarak 5271 sayılı CMK'nın 280/1-(e). maddesi gereğince yeniden hüküm kurulması halinde bu temyiz talebinin 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesi gereğince reddedilmesi halinde kanaatimce bu hükme karşı olağan üstü kanun yolu olan kanun yarına bozma temyiz yolu açıktır. Çünki bölge adliye mahkemesince yeniden kurulan hüküm, üst denetim merci olan Yargıtayca esastan incelenmemiştir.

Taraflarca talep olmamasına rağmen hukuka aykırı bir karar veya hükme karşı, olağan üstü kanun yolu olan kanun yarına bozma temyiz yolu açık iken; usulüne uygun temyiz talebine rağmen kanunun açık hükmü dar ve kısıtlayıcı yorumlanarak kanun yararına bozma temyiz etme imkanını bulunmayan, hukuka kesin aykırı hükmün kesinleşmesini sağlamak beklenen hukuki sonuç olamaz.

Yapılan açıklamalar muvacehesinde; Sanık tarafından temyiz talebinin usulüne uygun olarak yapıldığı, ancak 5271 sayılı CMK'nın 294. maddesine göre temyiz nedeni belirtilmediğinin anlaşılması karşısında;

Sanık hakkında; kurulan hükmün -5271 sayılı CMK'nın 289. Maddesinde düzenlenen hukuka kesin aykırılık hallerinin var olup olmadığının- tespiti açısından işin esasına re'sen girilerek hukuka kesin aykırılık veya aykırılıkların tespiti halinde; hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302/5. maddesi gereğince bozulmasına, aksi halde temyiz talebinin 5271 sayılı CMK 298/1 maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekmektedir.

Sonuç olarak; Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda sanık hakkında; "Sanığın 5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan - temyiz eden hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini göstermek zorundadır- şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanık müdafinin temyiz dilekçesinde her hangi bir temyiz sebebi göstermediği, 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesinde belirtilen süre içerisinde temyiz sebeplerini içeren ek dilekçe de sunmadığı anlaşıldığından vaki temyiz isteminin 5271 sayılı CMK 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE" yönündeki dairemizce oluşan çoğunluğun kanaatine belirtilen gerekçelerle katılmamaktayım.16.10.2019
Yargıtay — Esas No: 2013/2599, Karar No: 2014/10976, Tarih: 14.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2599 E.  ,  2014/10976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6462, Karar No: 2022/13370, Tarih: 14.12.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/6462 E.  ,  2022/13370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takip başlatılmak istenildiği, icra müdürlüğünce; “30.01.2019 düzenlenme ve 30.01.2020 vade tarihli, rakamla ‘220’ TL yazıyla ise ‘ikiyüzyirbin’ TL tanzim edilmiş bononun olduğu, rakam ve yazının uyuşmadığı, takip talebindeki 220.000,00 TL’lik bononun Müdürlüğümüze sunulan bonolarda yer almadığı tespit edilmekle takip talebinin bu aşamada reddine” şeklinde karar verildiği, alacaklının icra mahkemesine başvurusunda, yazıyla yazılan bedelin esas alınarak bononun “ikiyüzyirmibin” olarak kabul edilerek borçluya ödeme emrinin tebliğe çıkartılmasının talep edildiği, ilk derece mahkemesince, icra memurunun bonoda yazı ve rakam ile yazılı bölümün farklı olduğu bildirilerek takip talebini reddetmesinin mümkün olmadığı, bu hususun borçlunun borca itiraz yolu ile ileri sürebileceği bir husus olup ödeme emri düzenlenmesine engel teşkil etmediği gerekçesi ile 21.06.2021 tarihli işlemin kaldırılmasına, alacaklı tarafından sunulan takip talebi doğrultusunda ödeme emri düzenlenmesine karar verildiği, borçlu tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun HMK’nun 353/1-b(1) maddesi gereğince esastan reddine karar verildiği görülmüştür.

İİK’nun 168/1. maddesinde; “İcra memuru senedin kambiyo senedi olduğunu ve vadesinin geldiğini görürse, borçluya senet sureti ile birlikte hemen bir ödeme emri gönderir.” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, icra müdürünün bononun kambiyo vasfını değerlendirme yetkisi bulunmakta olup, ilk derece mahkemesince, bu hüküm doğrultusunda icra müdürlüğünün değerlendirmesi denetlenerek şikayet konusu bononun kambiyo vasfı taşıyıp taşımadığı incelenmek suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlunun temyiz isteminin kabulü ile yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nin 05.04.2022 tarih ve 2021/2376 E. - 2022/990 K. sayılı kararının (KALDIRILMASINA), Manisa 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 05.07.2021 tarih ve 2021/405 E. - 2021/416 K. sayılı

kararının (BOZULMASINA), dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7337, Karar No: 2014/11276, Tarih: 11.11.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/7337 E.  ,  2014/11276 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2014/342279

Mahkemesi : Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 04.04.2012

Numarası : 2010/904 - 2012/443

Suç : Başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Resmi belgede sahtecilik suçuna ilişkin olarak sanık hakkında kamu davası açılması mümkün görülmüştür.

1- İftira suçunun özel bir halini düzenleyen TCK'nın 268. maddesinde tanımlanan "başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması" suçunun oluşabilmesi için, kişinin işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimliği veya kimlik bilgilerini kullanması gerektiği somut olayda; kesinleşmiş mahkumiyet kararı nedeniyle hakkında yakalama kararı bulunan ve bu kararın infazına engel olmak amacıyla mağdur B.. G..'e ait kendi fotoğrafı yapıştırılmış nüfus cüzdanını kolluk görevlilerine ibraz eden sanığın eyleminin TCK'nın 206. maddesinde tanımlanan resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçunu oluşturacağı hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

a- Sanığın gözaltında geçirdiği sürenin TCK'nın 63. maddesi uyarınca mahsubuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b- Hüküm fıkrasında suç adının “başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” yerine “iftira” ve sanık hakkında temel ceza tayin edilirken uygulama maddesinin "TCK'nın 268. maddesi yollamasıyla 267/1. maddesi" yerine doğrudan "TCK'nın 267. maddesi" olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 11.11.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

b- Hüküm fıkrasında suç adının “başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” yerine “iftira” ve sanık hakkında temel ceza tayin edilirken uygulama maddesinin "TCK'nın 268. maddesi yollamasıyla 267/1. maddesi" yerine doğrudan "TCK'nın 267. maddesi" olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 11.11.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

08.09.2010 tarihli yakalama tutanağı içeriğine göre; kesinleşmiş hapis cezasının infazı için aranmakta olan, aynı zamanda cezaevi firarisi olup sahte kimlikle dolaştığı ve olay günü bir dernekte olduğu istihbar edilen, söz konusu dernekte verilen eşgale uyan ve üzerinde kendi resmi bulunan kardeşi B.. G.. adına düzenlenmiş sahte kimlikle yakalanan, ikamet adresine gidilip öz kardeşleri tarafından teşhis edilerek gerçek kimliğinin L.. G.. olduğu anlaşılan ve teşhis sonucu kendisinin L.. G.. olduğunu kabul eden sanığın eyleminin; Yargıtay 11. Ceza Dairesinin istikrarlı uygulamalarına ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.04.2014 tarih ve 2013/9-542, 2014/153 sayılı Kararında belirtilen ilkelere göre, somut olayda, sanığın kesinleşmiş hapis cezasından dolayı aranması ve cezaevinden firar etmesi nedeniyle kendi kimlik bilgileri ile kovuşturma aşamasında aranıyor olması nedeniyle TCK'nın 268. maddesinde düzenlenen başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçununun unsurlarının oluşmadığı, yine anılan CGK kararına göre sahte olarak düzenlenen resmi bir belgenin olmaması, resmi belge düzenlemeye yetkili polis memurlarının sanığın ikamet adresini, olay gününde bulunduğu yeri, eşgalini, sanığın sahte kimlik kullandığını bilmeleri, sanığı kardeşlerine teşhis ettirerek gerçek kimliğini tespit etmeleri, bu nedenle yalan beyan sonucu yanıltılarak sahte bir belge düzenlemelerinin sözkonusu olmaması, resmi belge düzenlemeye yetkili memurun beyanın doğruluğunu araştırarak gerçek durumu tespit etmesi karşısında, TCK'nın 206. maddesinde yer alan resmi belge düzenlenmesinde yalan beyan suçunun da unsurlarının oluşmadığı, kamu görevlisine görevinin gereği gibi yerine getirilmesi için sorulması durumunda kimliği hakkında gerçeğe aykırı beyanda bulunulması nedeniyle Kabahatler Kanununun 40. maddesinde yer alan kimliği bildirmeme kabahatinin oluştuğu, hükmün sanığın eyleminin TCK'nın 206. maddesinde yer alan resmi belge düzenlenmesinde yalan beyan suçunu oluşturduğundan değil de Kabahatler Kanununun 40. maddesindeki kimliği bildirmeme kabahatini oluşturduğu gerekçesiyle bozulması gerektiği düşüncesiyle, Sayın çoğunluğun bozma gerekçelerine yukarıdaki nedenlerle katılmıyorum. 11.11.2014
Yargıtay — Esas No: 2009/233, Karar No: 2010/6107, Tarih: 31.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/233 E.  ,  2010/6107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Tercan Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.05.2008 tarih ve 2008/17 - 2008/56 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalıların işleteni ve trafik sigortacısı bulunduğu yolcu otobüsü ile İran plakalı çekicinin karıştığı kaza sonucu yolcu olarak bulunan müvekkillerinin murisi ve kardeşlerinin öldüğünü, ayrıca müvekkili ...’nin yaralandığını, tedavi gördüğünü, müvekkillerinin maddi ve manevi zararının doğduğunu ileri sürerek, davacı anne ve baba için 5.000.00'er YTL, davacı ... için kendisinin yaralanmasından dolayı 2.000.00 YTL, kardeşinin ölümü için 3.000.00 YTL, diğer kardeşler için 3.000.00'er YTL manevi tazminatın davalı ... firmasından, davacılar anne ve baba için şimdilik 500.00'er YTL destek, baba için 900.00 YTL def’in gideri ve davacı ... için 1.662.86 YTL tedavi gideri tazminatın tüm davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ....Şti. vekili, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, davacılar ... ve ...’a ödeme yapıldığını açıklamıştır.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre, davacıların murisi ve kardeşlerinin davalıların işleten ve sürücü bulunduğu otobüste yolcu olduğu, İran plakalı bir araçla kazaya karıştığı, kazada davalıların sorumlusu bulundukları aracın sürücüsünün kusurlu bulunduğu, davacılar anne ve baba için talep edilen destek tazminatının davalı sigortacının ödemesi içinde kaldığı, kardeşlerin destek zararlarının kanıtlanmadığı, davacı ... için tedavi gideri yapıldığı, def’in giderinin belirlendiği, davacıların maddi ve manevi zararlarının doğduğu gerekçesiyle davacı anne ve babaya ödeme yapılmadığından maddi tazminata hükmedilmesine yer olmadığına, kardeşlerin maddi tazminat isteminin reddine, 90.00 YTL def’in gideri ile davacı ... için 1.086.38 YTL tedavi giderinin davalılardan tahsiline, anne ve baba için ayrı ayrı 5.000.00 YTL, davacı ...’nin kendi yaralanması için 2.000.00 YTL, her bir kardeş davacı için ayrı ayrı 3.000.00 YTL manevi tazminatın davalı ... Tur. Ltd.Şti’nden tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı .... Şti. vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı .... Şti. vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı Birlik Sigorta A.Ş vekilinin temyiz itirazlarına gelince; HUMK.nun 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2 nci maddesi hükmüne göre miktar veya değeri 1.000.000.000 TL.sını geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 21.7.2004 hüküm tarihi itibariyle kesin olup, anılan miktar 01.01.2008 tarihi itibariyle 1.250.00 YTL’ye çıkarılmıştır.

Somut olayda davacılar vekili dilekçesinde açıkladığı tutarda maddi ve manevi tazminatın karar verilmesini istemiş, mahkemece bu tazminatlardan toplam 1.176.38 YTL’lik maddi tazminat kısmının davalı Birlik Sigorta A.Ş’den tahsiline karar verilmiştir. Hükmedilen miktar itibariyle yukarıda açıklanan Kanun hükmü uyarınca temyiz sınırının altında kalması nedeniyle kararın temyiz kabiliyeti olmadığından anılan davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ;Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ....Şti. vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle bu davalı hakkındaki hükmün ONANMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Birlik Sigorta A.Ş vekilinin temyiz isteminin reddine, alınmadığı anlaşılan 17.15 TL temyiz harcının temyiz eden davalı Birlik Sigorta A.Ş.'den alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 2.016.00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı .... Şti.'den alınmasına, 31.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.