muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13876, Karar No: 2013/14188, Tarih: 12.06.2013

Diğer taraftan dava tarihinden sonra yürürlüğe giren 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 4. maddesinde “İşkolları bu Kanuna ekli (1) sayılı cetvelde gösterilmiştir. Bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin girdiği işkolundan

sayılır. Bir işkoluna giren işler, işçi ve işveren konfederasyonlarının görüşü alınarak ve uluslararası normlar göz önünde bulundurularak Bakanlıkça çıkarılacak bir yönetmelikle belirlenir.” denilirken aynı Kanunun 5. maddesinde ise “Bir işyerinin girdiği işkolunun tespiti Bakanlıkça yapılır. Bakanlık, tespit ile ilgili kararını Resmî Gazete’de yayımlar. Bu tespite karşı ilgililer, kararın yayımından itibaren on beş gün içinde dava açabilir. Mahkeme iki ay içinde kararını verir. Kararın temyiz edilmesi hâlinde Yargıtay uyuşmazlığı iki ay içinde kesin olarak karara bağlar.” İfadesine yer verilmiştir. İlgili madde gereğince dava tarihinden sonra yürürlüğe giren işkolları yönetmeliğine göre, “Dokuma, Hazır Giyim ve Deri” işkolu 5 sıra numaralı iş kolu ve “Ağaç ve Kâğıt” işkolu 6 sıra numaralı işkolu olarak düzenlenirken “Metal” işkolu Yönetmeliğin 12. sırasında yer almıştır.

İşkolu tespit kararında, “Şirket ana sözleşmesinin amaç ve konu başlıklı 5’inci maddesinin; her türlü orman ürünleri ile sunta, kereste, ağaç, duralit, verzalit, kaplama ve diğer orman ürünleri, bunların ham, yarı mamul, mamul maddeleri ile makine aksam ve parçalarının ve yan sanayi mamullerinin de imalatını, orman mamulü olan bilumum mobilya, kanepe, çelik eşyaların, ham, yarımamul, mamul aksam ve parçalarının imalatını bunlarla alakalı hammaddelerin imalatını, alım ve satımını yapmak ve yaptırmak olarak belirlendiği, işyerinde yapılan işin mobilya yapımı olduğu gerekçesiyle işyerinin İşkolları Tüzüğünün 08 sıra numaralı “Ağaç” işkolunda yer aldığı tespit edilmiştir.

Mahkemece önce davanın reddine karar verilmiştir. Söz konusu karar ise Yargıtay tarafından “…Somut olayda, yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda inceleme yapılmadan, işyerinde yapılan mobilya üretimi işinde imalatta kullanılan girdilerin neler olduğu, bunların %’de kaç oranında kullanıldığı, kullanılan mamullerden imalatı işyerinde yapılan olup olmadığı, nihai ürün olarak imalatı yapılan mobilyaların neler olduğu, üretim aşamaları da açıklanacak şekilde somut olarak belirlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır.” denilerek bozulmuştur (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, 2012/15427 Esas ve 2012 /17221 Karar sayılı karar ).

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacı şirketin tespite konu işyerinin hangi iş koluna girdiği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacı şirketin tespit kapsamındaki işyerinde yapılan işin, kanepe ile koltuk (takım halinde) ve yatak üretimi olduğu anlaşılmaktadır. Ürünlerin girdilerine bakıldığında ahşap olarak sunta, ahşap profil, duralit ve mdf mamullerinin kullanıldığı, bunların içinde tutkal gibi kimyasal maddelerinde yer aldığı görülmektedir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacı şirketin tespite konu işyerinin hangi iş koluna girdiği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacı şirketin tespit kapsamındaki işyerinde yapılan işin, kanepe ile koltuk (takım halinde) ve yatak üretimi olduğu anlaşılmaktadır. Ürünlerin girdilerine bakıldığında ahşap olarak sunta, ahşap profil, duralit ve mdf mamullerinin kullanıldığı, bunların içinde tutkal gibi kimyasal maddelerinde yer aldığı görülmektedir.

Öncelikle işkolu tespitlerine itirazlarda, işyerinde ya da işyerlerinde yapılan iş veya işlerin girebileceği işkollarında uzmanlığı olan bilirkişilerle tespit kapsamındaki işyeri ya da işyerleri incelenerek söz konusu uzman bilirkişilerden rapor alınmalıdır. Somut olayda davacı şirketin işyerinde yapılan işlerin dokuma işkoluna girme ihtimalinin olduğu görülmektedir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunu hazırlayan bilirkişi heyetinde bu işkolunda yapılan işler bakımından uzmanlığı olan bilirkişi bulunmamaktadır. Diğer taraftan bilirkişi heyetinde mali müşavir yer almış ise de mali verilere ilişkin bir değerlendirme yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Bundan başka, bilirkişi raporu ve dosya kapsamından bozma kararında ifade edilen ürünlerin girdilerinin işyerinde üretilip üretilmediği ile üretim süreci ve işçilerin hangi işleri yaptıkları konusunda bir açıklama da yer almamaktadır. Ayrıca yine bilirkişi raporunda üretim girdilerinden ahşap girdileri tüm ürünler dikkate alınarak ve bütün olarak yüzde şeklinde ifade edilmiştir. Oysa işyerinde üretilen ürünler ayrı ayrı değerlendirilerek üretim

girdileri yüzde olarak tespit edilmelidir. Çünkü belirli bir zaman periyodunda üretilen ürün çeşitlerinin sayısı aynı olmayabileceği gibi ürün çeşidine göre üretimde kullanılan malzeme de farklılaşabilir.

Sonuç olarak tespit kapsamındaki işyerinde yapılan işlerden hangisinin ağırlıklı iş, bir başka deyişle asıl iş olduğu net bir şekilde ortaya konulamamıştır. Mahkemece endüstri mühendisi ya da kalite mühendisi, orman mühendisi ve tekstil mühendisi bilirkişilerin de aralarında bulunduğu bilirkişi heyetiyle işyerinde inceleme yapılarak uzman bilirkişilerden rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gereklidir. Yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8688, Karar No: 2010/9886, Tarih: 21.12.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/8688 E.  ,  2010/9886 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve kasten yaralama suçlarından sanık ...’un yapılan yargılanması sonunda; mağdurun beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve atılı diğer suçtan mahkümiyetine dair, Salihli Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.02.2010 gün ve 2009/202 Esas, 2010/50 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

TCK. 102/5. maddesinin uygulanabilirliği açısından, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan rapor alınarak sonucuna göre hükme varılması gerekirken ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 08.01.2010 günlü raporla yetinilmesi,

Sanık hakkında adli sicil kaydında gözüken ... Sulh Ceza Mahkemesinin 30.05.2008 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar ile birlikte dosya arasına getirtilen ve bu dava nedeniyle ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen 13.11.2007 günlü raporda sanıkta hipomani denilen ruhsal rahatsızlık bulunduğu, işlediği fiilin hukuksal sonuçlarını algılama yeteneğini kısmen yitirdiği, bu nedenle 5237 sayılı Yasanın 32/2. maddesinden istifade edebileceği belirtilmesine karşın görülmekte olan dava nedeniyle ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 16.12.2009 tarihli raporda cezai ehliyetinin tam olduğu yönünde tespitte bulunulduğu ve raporlar arasında çelişki olduğu nazara alınarak sanığın işlediği iddia olunan fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde azalma olup olmadığı hususunda bir kez de Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan görüş alınmasından sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Sanığın suçta kullandığı bıçağın 5237 sayılı Yasanın 54/1. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2822, Karar No: 2020/5262, Tarih: 20.10.2020

**1. Hukuk Dairesi         2017/2822 E.  ,  2020/5262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK-TENKİS- ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen alacak, tenkis, ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili ile davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 20.10.2020 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... ve vekili Avukat ... ile diğer temyiz eden davacılar vekili Avukat ..., Avukat O. Can Kısacık geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, 6098 sayılı TBK’nın 19. maddesine dayalı miras payı oranında bedel ile ecrimisil, mümkün olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan babaları ...'ın maliki olduğu Kadıköy - Pendik hattında çalışan 34M 0614 plakalı ticari minübüsü muvazaalı olarak oğlu olan Zeki'ye 23.12.2003 tarihinde temlik ettiğini, Zeki'ninde arkadaşı Hasan'a, Hasan'ın ise Yaşar'a satış yoluyla devrettiğini, yapılan tüm temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, ... aleyhine anılan minibüsün sicil kaydının iptaliyle miras payları oranında bedel, olmazsa tenkis ve ecrimisil isteklerinde bulunmuşlardır.

Davalı, satışın gerçek olduğunu, muvazaa bulunmadığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Davalı, satışın gerçek olduğunu, muvazaa bulunmadığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine ilişkin karar, Dairece; ‘’ … temlike konu edilen ticari araç olduğuna göre olayda 1.4.1974 tarih, ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulama yeri bulunmadığı gözetilerek Türk Borçlar Kanunun 19. maddesi gereğince yapılacak araştırma ve inceleme neticesinde temlikin muvazaalı olduğu sonucuna varılır ise davacılardan ...ve ... yönünden miras payları oranında bedele hükmedilmesi, bu isteğin yerinde görülmemesi halinde tenkis isteğinin değerlendirilmesi gerekirken dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir. Öte yandan miras bırakan tarafından davalı ...'ye yapılan temlikin muvazaalı olduğunun saptanması halinde davacılardan ... ve ...'un ecrimisile de hak kazanacakları kuşkusuzdur. Kaldı ki ... ve .... yararına takdir edilen ecrimisil yönünden davalı ...'nin temyiz itirazı bulunmamaktadır. Dairece maddi yanılgıya dayalı olarak davanın mahiyeti gereği ecrimisil takdir edilemeyeceği yönünde bozma yapılmıştır. Kabule göre de; miras bırakanın temlik dışı taşınmazları ve otomobili bulunduğu halde tenkis hesaplaması yapılırken bunlar terekeye dahil edilmeden miras bırakanın terekesinde bulunan tüm aktif ve pasifler araştırılmadan tenkis hesaplaması yapılmasıda doğru değildir. ‘’ gerekçesiyle bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulü ile; 52.007,14'er TL ile 7.144,98 TL semerenin dava tarihinden itibaren işlenecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara ayrı ayrı verilmesine, fazlaya ilişkin istemin ise reddine karar verilmiştir.

Ne var ki; dosyaya toplanan belgeler ve deliller ile bozma ilamının açıklanması ötesinde kararın gerekçe içerdiğini söyleyebilme olanağı yoktur.

Anayasanın 141. maddesi hükmü gereği bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması zorunludur. Tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve 6100 sayılı HMK.'nun 186. maddesine göre son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, aynı yasanın 297. maddesi uyarınca kararını gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 6100 sayılı HMK'nun 294. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Hükmün sonuç bölümünde de istek sonuçlarından her biri hakkında taraflara yüklenen borç ve hakların birer birer açıkça şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde yazılması zorunludur.

Somut olayda, mahkemece, kurulan hükmün Anayasa ve Usul Yasasının değinilen hükümlerine uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Hükmün sonuç bölümünde de istek sonuçlarından her biri hakkında taraflara yüklenen borç ve hakların birer birer açıkça şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde yazılması zorunludur.

Somut olayda, mahkemece, kurulan hükmün Anayasa ve Usul Yasasının değinilen hükümlerine uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, kararın gerekçe içermediği açık ve tartışmasız olup, tarafların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 02.01.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden taraflar vekilleri için 2.540.00.'ar TL. duruşma vekâlet ücretinin, karşılıklı olarak alınıp birbirlerine verilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6295, Karar No: 2012/4167, Tarih: 20.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/6295 E.  ,  2012/4167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti isteminin reddi ile işçilik alacakları isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ... nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ... yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, .davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi bu aşamada yerolmadığına,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3934, Karar No: 2015/17131, Tarih: 14.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/3934 E.  ,  2015/17131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kurtalan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2014

NUMARASI : 2013/392-2014/508

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan S.. A.. vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş; dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Taşınmaz malın tarım arazisi niteliğindeki bölümüne olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirine değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine dava konusu taşınmaz göl alanında kaldığından Kadastro Kanunun 16/C maddesi gereğince tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ile davalılardan S.. A.. vd. temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare ile davalılardan S.. A.. vd.'den peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1141, Karar No: 2022/11295, Tarih: 26.04.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/1141 E.  ,  2022/11295 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Hakaret suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1 (2 kez), 125/4 (2 kez), 43/1, 62 (2 kez) ve 52. (2 kez) maddeleri gereğince 1.860,00 Türk lirası ve 2.320,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin 23/02/2016 tarihli ve 2015/1009 esas, 2016/199 sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08/12/2021 gün ve 2021/133820 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında;

"Katılan ...'a karşı hakaret suçu yönünden yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 125/1. maddesi uyarınca tayin edilen 90 gün adli para cezasından anılan Kanun’un 125/4. maddesi gereğince 1/6 oranında arttırım yapılırken hesap hatası yapılarak 105 gün adli para cezası yerine, 112 gün adli para cezası tayin edilmesini takiben, aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması neticesinde 87 gün hapis cezası yerine, 93 gün hapis cezası verilmesini müteakip, aynı Kanun'un 52. maddesi gereğince 1.740,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 1.860,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde,

Katılan ...'a karşı zincirleme şekilde hakaret suçu bakımından yapılan incelemede;

1-5237 sayılı Kanun’un 125. maddesinde, "(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir. ... (4) Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.” şeklinde düzenlemelerin bulunduğu,

Aleniyet, hakaret eyleminin herkesin duyabileceği, görebileceği ve sayısı belli olmayan birden fazla kişiler tarafından algılanabilir olması anlamına geldiği, aleniyet nedeniyle artırım yapılmasının amaçlarından biri mağdurun onur ve şöhretinin, fiili başkalarının duyması veya duymasına açık olması nedeniyle daha fazla zarar görmesi, diğeri ise hukuka aykırılık teşkil eden fiilin bizatihi aleni olarak icra edilmesi olduğu, somut olayda, sanığın, katılan ...'a karşı hakaret suçunu facebookta direk mesaj yoluyla gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, hakaret içerikli sözlerin, başkalarının duyabileceği ve görebileceği şekilde söylenmediği, bu nedenle sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde aleniyet artırımı yapılarak fazla ceza verilmesinde,

Kabule göre de;