muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/13932, Karar No: 2007/1993, Tarih: 15.02.2007

Türk Medeni Kanununun 168. madde gereğince, boşanma davalarında yetkili mahkeme eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce en son altı ay birlikte oturdukları yer aile mahkemesi olduğundan davacı kadının seçimlik hakkını kullanarak “kendi yerleşim yerinde” dava açması bu sebeple kanuna uygundur. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Ankara 2004 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK., s. 905)

Davacı kadının baba evine “sürekli kalma” niyetiyle (TMK. m. 19 f. I) gittiği açık seçiktir. “Yeterli geliri” bulunmayan bir kadının babasının evine “sürekli kalma niyetiyle” gitmesinden daha doğal ne olabilir? Bu statüde bulunan davacı kadının baba evine “sürekli kalma” niyetiyle (TMK. m. 19 f. I) gittiği üstelik “ilk günden” tartışılamayacak kadar bellidir. Kadının sürekli kalma niyetiyle gidebileceği başka bir yer yoktur ki!

Kadının “bu niyetle” gittiği yerde kaldığı süre “1 gün bile olsa” bile niyeti “ilk günden” açık seçik belli olduğu için o yerde boşanma davasını açabilir/açabilmelidir. Yeter ki yeterli geliri bulunmayan bu kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın.

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının “sürekli kalma niyetiyle” gidebileceği doğal tek adres: Baba evidir. Bu “sosyal gerçeğin” aksini kim ileri sürebilir ki? Kaldı ki kadın aksini düşünen varsa bile onlara dava tarihine kadar baba evinde kalarak “sürekli kalma niyetini” de kanıtlamıştır.

Davacı kadın dava konusu olayda olduğu gibi baba evinin bulunduğu yerde de boşanma davası açamayacaksa TMK. m. 168 değişikliğinin ne önemi kalacaktır? Bu değişiklik niye yapılmıştır? TMK. m. 168 değişikliği bu davada bile uygulanmayacaksa başka hangi davada uygulanacaktır/ uygulanabilecektir?

Üzülerek açıklamak zorundayım ki aksi uygulama/düşünce 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu ile “kadına” getirilen hakkı/olanağı/kolaylığı bir şekilde ortadan kaldırır ki Ülkemde zaten okumasında, çalışmasında, evlenmesinde, kendini ifade etmesinde ve hatta sokakta tek başına yürüyebilmesine kadar her konuda/alanda önüne engeller/güçlükler çıkarılan/çıkarılmış olan Türk Kadını bir zorlukla da maalesef “boşanma davası açarken” karşılaşmış olacaktır ki/olur ki böyle bir uygulamaya katılmam olanaksızdır. Bilindiği üzere/bilinmektedir ki düşüncem “benzer” davalarda açıkladığım farklı istikamette olmuştur/olmaktadır.

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun yorumunun kadını “engelleyici” değil “rahatlatıcı” olarak yapılmasında pozitif ayrımcılığın bile tartışılır olduğu bir dönemde/süreçte “düşünceme göre” zorunluluk vardır.

Aslında Dairem açıkladığım düşüncemi destekler şekilde bir kadının aralarında meydana gelen olaylardan sonra sürekli kalma niyetiyle “ailesinin yanına dönerek” o yer Aile Mahkemesinde boşanma davası açabileceği düşüncesini de sergilememiş değildir;

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun yorumunun kadını “engelleyici” değil “rahatlatıcı” olarak yapılmasında pozitif ayrımcılığın bile tartışılır olduğu bir dönemde/süreçte “düşünceme göre” zorunluluk vardır.

Aslında Dairem açıkladığım düşüncemi destekler şekilde bir kadının aralarında meydana gelen olaylardan sonra sürekli kalma niyetiyle “ailesinin yanına dönerek” o yer Aile Mahkemesinde boşanma davası açabileceği düşüncesini de sergilememiş değildir;

“..Davacı kadın taraflar arasında meydana gelen olaylardan sonra Erzurum’a ‘ailesinin yanına’ dönerek Erzurum Aile Mahkemesinde boşanma davası açmıştır. Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir. (TMK.m.19/1) Davacı kadın sürekli kalma niyetiyle Erzurum’a ‘ailesi yanına’ döndüğü ve kendi yerleşim yerinde boşanma davası açtığı gözetilmeden işin esasinin incelenmesi gerekirken, yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.” (Y2HD, 20.04.2006, 21518-5959)

Sonuç olarak; inceleme konusu olan davada davacı “kadın” tarafından “sürekli kalma niyetiyle” oturduğu yer (TMK. m. 19 f. I) (=yerleşim yeri) olan ve bu sebeple davacı kadının yerleşim yeri (TMK. m. 168) olan yerde/doğru yerde boşanma davası açılmıştır.

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun “farklı düşüncesine” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/8650, Karar No: 2019/4662, Tarih: 25.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2018/8650 E.  ,  2019/4662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 24. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş akdinin davalı işveren tarafından müvekkilinin sağlık durumunun daha önce çalıştığı pozisyona elverişli olmadığı gerekçe gösterilerek feshedildiğini ancak bu konuda alanında uzman bir hekim tarafından hazırlanması gereken sağlık raporuna dayalı olarak karar verilmesi gerektiği halde davalı işverence işyeri hekimi tarafından hazırlanan rapora dayalı olarak hukuka ve hakkaniyete aykırı olarak feshin gerçekleştirildiğini, ayrıca müvekkilinin başka işlerde de ikame edilip başka bölümlerde de çalıştırabileceğini, temizlik, şoförlük ve benzeri işlerin teklif dahi edilmediğini, feshe son çare olarak başvurulması gerektiği halde müvekkiline fesih ihbar bildiriminde yalnızca özelliklerine uygun başka bir pozisyonun bulunmadığının bildirildiğini ancak buna ilişkin bir kanıt sunulmadığını ileri sürerek, feshin geçersizliğine, müvekkilinin işine iadesine ve yasal sonuçlara karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili süresi içerisinde cevap dilekçesi sunmamış olup daha sonraki beyanında, işyeri hekimi tarafından davacının boynunda ve belinde bel fıtığı bulunduğu ve davacının bu bulgularla ramp biriminde çalışmaya devam etmesinin sağlık açısından uygun olmadığının bildirildiğini, bunun üzerine müvekkil şirket tarafından öncelikle davacının görevlendirilebileceği kıdem, eğitim ve niteliklerine uygun başkaca açık bir pozisyon bulunup bulunmadığının araştırıldığını ancak davacının ortaokul mezunu ve müvekkil şirkette çalışmadan önce paketleme işçisi olarak çalıştığı ve başkacada bir iş deneyimi bulunmadığı, eğitim durumu ve sağlık sorunları da gözetildiğinde müvekkil şirkette davacının tecrübe ve niteliklerine uygun başkaca bir görev veya açık bir pozisyon bulunamadığını, davacının iş akdi tüm yasal hakları ödenmek suretiyle geçerli nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece Mahkemesince, dosyaya sunulan davacının özlük dosyasında davacı hakkında işyeri hekimi ve uzman doktor raporu olduğu ancak heyet raporu olmadığı, dosya kapsamından davacıya uygun olabilecek başka bir pozisyonda değerlendirildiğine ilişkin herhangi bir bulguya rastlanılmadığı, bu hususlar ve davalı tarafın süresinde cevap dilekçesi sunmaması göz önünde bulundurularak, iş akdinin haklı yada geçerli nedenle feshedildiğinin davalı tarafça ispatlanamadığı gerekçelerine dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ç) İstinaf başvurusu:

Karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı tarafça süresinde cevap ve delil dilekçesi sunulmadığı, ispat yükünün davalı tarafça yerine getirilmediği, ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçeleri ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

E) Temyiz başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

F) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı işveren tarafından sağlık nedeni ile yapılan feshin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/I-b maddesine göre işçinin tutulduğu hastalığın tedavi edilemeyecek nitelikte olduğu ve işyerinde çalışmasında sakınca bulunduğunun Sağlık Kurulunca saptanması durumunda iş sözleşmesi işverence derhal feshedilebilir.

Somut uyuşmazlıkta, işyeri hekimince, davacının boyun bölgesinde üç ve bel bölgesinde dört adet disk fıtığı tespit edildiği ve bu bulgularla davacının ramp biriminde çalışmaya devam etmesinin sağlık açısından uygun olmayacağının bildirimi üzerine davacının iş akdinin davalı işverence bu rapor dayanak alınarak feshedildiği anlaşılmaktadır. İlk derece mahkemesince heyet raporu alınmadığından söz edilmiş ise de, davacının mevcut işinde çalışmaya engel olacak şekilde rahatsızlığı bulunup bulunmadığı kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmamıştır. Bu nedenle davacının bir sağlık kuruluşuna sevki ile uzman hekim veya heyet raporu alınıp davacı işçinin rahatsızlığının yapmakta olduğu işe devam etmesine engel teşkil edip etmediği hususu netliğe kavuşturulduktan sonra engel teşkil ettiği anlaşılırsa feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilerek davanın reddine, aksi durumda şimdiki gibi davanın kabulüne karar verilmelidir. Eksik incelemeyle sonuca gidilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

G) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21795, Karar No: 2013/26727, Tarih: 30.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/21795 E.  ,  2013/26727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hakkında hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13466, Karar No: 2019/2691, Tarih: 17.04.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13466 E.  ,  2019/2691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli ... ili, ... ilçesi, ... köyü 184 ada 4 parsel sayılı taşınmaza komşu olan aynı ada 1, 2, 3 ve 5 sayılı parseller ve 202 ada 1 sayılı parsele ait kesinleşme şerhleri de bulunan kadastro tutanak örnekleri ile varsa tespite esas alınan tapu ve vergi kayıtlarının; itirazlı olmaları halinde ilgili dava dosyalarının; tapu kayıtları mahkeme kararı sonucu oluşmuş ise kesinleşme şerhlerini içerir karar örneklerinin,

2) 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yeralan kısıtlama araştırmasının adına tescil kararı verilen kişi ya da kişiler ile murisleri yönünden Karabürçek köyü çalışma alanı içerisinde belgesizden zilyetliğe dayalı olarak tesbit ve tescil edilen taşınmaz olup olmadığı, varsa cinsi, parsel numaraları ve miktarı, tapu ve ilgili kadastro müdürlüklerinden ve yine aynı kişiler tarafından açılan tescil davası olup olmadığı hukuk mahkemesi yazı işleri müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak, gerektiğinde tesbit tutanak örnekleri ve tapu kayıtları ya da tescil dava dosyalarının getirtilmesi, alınacak bütün cevabî yazıların bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 17/04/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/339, Karar No: 2012/865, Tarih: 09.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/339 E.  ,  2012/865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün T. Kalkınma Bankası A.Ş. yararına bozulmasına ilişkin olarak Dairemizin 15.09.2011 gün 2011/394 Esas 2011/350 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi ... ve şikayetçi T. Kalkınma Bankası A.Ş. vekillerince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Asıl davada şikayetçi T. Kalkınma Bankası vekili, dava dışı borçluya ait 666 parsel sayılı taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinin ilk haczi koyan ... 1. İcra Müdürlüğü tarafından düzenlenmesi gerektiğini, şikayet olunan vergi dairesinin alacağının tahsil zamanaşımına uğradığını ve alacağın miktarının da araştırılmadığını, kendi alacaklarının kamu alacağı vasfında olmasına rağmen bu hususun dikkate alınmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davadaki şikayetçi vekili, işçi alacaklarına öncelik verilmesinin doğru olmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunanlar vekili, sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davada ...'e yönelik şikayetin kabulü ile sıra cetvelinde bu alacaklıya düşen payın şikayetçiye ödenmesine, ... Vergi Dairesine yönelik şikayetin reddine; birleşen dosyada şikayet olunan sendika hakkındaki şikayetin kabulüne, birleşen dosyadaki şikayetçi ... Havlu San. Tic. A.Ş. vekilinin şikayetinin reddine karar verilmiş, verilen kararın şikayetçi... Bankası A.Ş. ile şikayet olunan T. Tekstil İşçileri Sendikası vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 15.09.2011 gün 2011/394 Esas 2011/350 Karar sayılı ilamı ile ... İşçileri Sendikası vekilinin temyiz itirazlarının reddine, şikayetçi T. Kalkınma Bankası A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile şikayetçi banka yararına bozulmuştur.

Bu kez, ... ve şikayetçi T. Kalkınma Bankası A.Ş. vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ... ve şikayetçi T. Kalkınma Bankası A.Ş. vekili vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 25,50 TL harcın şikayetçi bankadan ve takdiren 203,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 09.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3791, Karar No: 2024/18581, Tarih: 18.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/3791 E.  ,  2024/18581 K.**

**"İçtihat Metni"**

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/298 E., 2022/345 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : Sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince verilen beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derce Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına dair gerekçenin karar yerinde dosya kapsamına uygun ve denetime elverişli biçimde gösterildiği anlaşılmakla; O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle beraate ilişkin hükmün ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5247, Karar No: 2018/8348, Tarih: 26.11.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/5247 E.  ,  2018/8348 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 15/10/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...'in mahkûmiyetine dair İzmir 21. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 02/11/2017 tarihli ve 2017/636 esas, 2017/812 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 19/10/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 29/03/2013 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir 22. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 16/04/2014 tarihli ve 2013/647 esas, 2014/446 sayılı kararı ile, 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

2- Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin kararın kesinleşmesini müteakip, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce tedbirin infazına başlaması için sanığa gönderilen uyarılı ilk başvuru davetiyesinin 12/06/2014 tarihinde tebliğ edildiği,

3- Ancak sanığın kuruma müracaat etmemesi üzerine, tedbirin gereklerine uygun davranmadığı gerekçesi ile Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce 24/07/2014 tarihinde tedbirin infazına son verilerek yargılamaya devam edilmesi için Mahkemesine bildirimde bulunulduğu,

4- İzmir (kapatılan) 43. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22/12/2014 tarihli ve 2014/579 esas, 2014/289 sayılı kararı ile sanığın TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin 13/03/2015 tarihinde kesinleştiği,

5- Sanığın denetim süresi içinde 15/08/2015 tarihinde işlediği iddia edilen uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetinin kesinleştiğinin ihbar edilmesi üzerine İzmir 21. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 02/11/2017 tarihli ve 2017/636 esas, 2017/812 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına ve sanığın TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 22/12/2015 tarihli ve 2015/1717 esas, 2015/33429 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, sanığa 10 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligatın yapılması ve sanığın başvuruda bulunmaması üzerine, yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde sanık hakkında davaya devam olunacağı nazara alındığında, somut olayda, sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirine başlanabilmesi için 10 gün içinde müracaat etmesine dair İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 26/05/2014 tarihli ve 2014/3931 DS sayılı çağrı yazısının 12/06/2014 tarihinde tebliğ edildiği, şüphelinin tebliğe rağmen denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmemesi üzerine İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 24/07/2014 tarihli ve 2014/3931 DS sayılı kararı ile dosya kaydının kapatılmasına karar verilmiş ise de; tek başına bu durumun ısrar olarak kabulünün mümkün bulunmadığı esasen denetimli serbestlik tedbirine kaldığı yerden devam edilmesi gerektiği, kamu davası hakkında durma kararı verilerek yükümlü hakkında hükmolunan denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesinin gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmemiştir." denilerek, İzmir 21. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 02/11/2017 tarihli ve 2017/636 esas, 2017/812 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Her ne kadar sanık hakkındaki tedavi ve denetimli serbestlik kararı 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki haline göre TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca Mahkemece hükmedilmiş ise de, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28/06/2014 tarihinden sonra yapılmış olması karşısında, 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiği,

6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır. " hükmüne yer verildiği,

Buna göre, somut olayda da bu hükmün uygulanması sonucunda ancak sanığın “kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi” hâlinde yargılamaya devam edilerek bir karar verilmesi gerektiği,