muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5230, Karar No: 2014/8584, Tarih: 25.06.2014

Davacılar işbu davayı 12.07.2012 tarihinde TMK'nın 732 ve devamı maddelerine dayanarak açmıştır.

Uyuşmazlık davalılara yapılan devir işleminin gerçekte satış olup olmadığı, ve buna bağlı olarak arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yapılan devir işleminin avans niteliğinde bulunup bulunmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Dava konusu taşınmazdaki pay devri satış bedeli 17.398.00 TL olarak gösterilerek yapılmıştır. Oysa davalılar ile dava dışı arsa malikleri arasında yapılan arsa payı devri karşılığı inşaat sözleşmesinde taşınmaz karşılığı 7 daire teslimi öngörülmüştür. Öte yandan 24.09.2013 tarihli duruşma tutanağına geçen açıklamalar ve davalılar vekilinin 23.10.2013 tarihli yazılı beyanından davalılar vekili tarafından ibraz edildiği bildirilen ancak temyiz aşamasında dosya da bulunmayan 05.04.2012 tarihli harici protokol içeriğine göre, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenici tarafından arsa sahiplerine dairelerin teslim edildiği ve yüklenicinin edimini yerine getirdiği anlaşılmaktadır. Dosyada mevcut iddia ve savunma, tapu kaydı ve arsa payı karşılığı inşaat sözlemesine göre ortada gerçek bir satış işlemi bulunmamaktadır. Akit tablosunda yer alan satış bedeli sözleşmede yer alan 7 adet bağımsız bölümü karşılar miktarda değildir. Yapılan satış ve devirin gerçek amacı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca avans niteliğinde yapılan bir devirdir. Avans niteliğinde yapılan devir işleminde yüklenici edimini yerine getirmediğinde paylar arsa sahiplerine iade edilecektir. Dava konusu hisseler nakit para karşığılı değil arsa payı devri karşılığı inşaat sözleşmesi ile devralınmıştır. Bu nedenlerle önalım davasının kabulü olayların gelişimi ve taraf iradelerine uymadığı gibi MK'nın 2. maddesinde tanımlanan objektif iyiniyet kuralı ile de bağdaşmamaktadır. Bu durumda mahkemece davanın reddi yerine kabulü bozmayı gerektirir.

Açıklanan nedenlerle sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/24078, Karar No: 2016/5516, Tarih: 17.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/24078 E.  ,  2016/5516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare ile bir kısım davacılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava ve birleştirilen dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davaların kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare ile bir kısım davacılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1)Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre, dava konusu taşınmazın 1963 tarihli 48600 nolu parselasyon planı ile 292 m²'lik kısmının yol ve yeşil alan olarak ayrıldığı, 1968 tarihli 61025 nolu parselasyon planı ile 2830 m²'lik kısmının Ulubey Ortaokulu için Milli Eğitim Bakanlığınca kamulaştırılacak alan olarak, 3044 m²'lik kısmının ise belediyece kamulaştırılacak alan olarak ayrıldığı ve taşınmazın tapuda halen bu miktarlar toplamı olan 6.166 m² olarak yaşadığı, zeminde ise kadastral parselin kısmen imar parsellerine gittiği, bir kısmında Ulubey Lisesinin, kalan kısmında ise çeşitli yolların bulunduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda; imar uygulamasını yapan İmar İdare Heyetinin yerine kaim olan davalı idarenin 3.336 m²'lik kısımdan, 2830 m²'lik bölümden ise dava dışı Milli Eğitim Bakanlığının sorumlu olduğunun kabulü gerekirken, yazılı şekilde taşınmazın tamamının bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesi,

2)Taşınmaza el atma tarihi açıkça belirlenmeden, nispi harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare ile bir kısım davacılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7294, Karar No: 2016/7894, Tarih: 29.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/7294 E.  ,  2016/7894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz Taşınmaz Tescili

K A R A R

Mahkeme tarafından yapılan nitelendirmeden de anlaşıldığı üzere taraflar arasındaki uyuşmazlık, tapulama çalışmalarında dere boşluğu olarak tespit dışı bırakılan ve hakkında tutanak düzenlenmeyen dava konusu iki parça taşınmaz bölümünün imar ve ihya ve kazanmayı şağlayan zilyetliğe dayanılarak davacı adına tapuya tescili isteğine ilişkin bulunduğuna göre, Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 16.01.2016 tarih, 2016/1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 26.02.2016 tarihli ve 29636 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 12.02.2016 gün 2016/1 sayılı Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir. 11 Nisan 2015 tarihi itibariyle Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 2797 sayılı Kanun'un 60. maddesinin 1. ve 3. fıkraları uyarınca dosyanın görevli Daireyi belirlemek üzere HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULUNA GÖNDERİLMESİNE, 29/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/487, Karar No: 2024/229, Tarih: 17.01.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/487 E.  ,  2024/229 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi ile

Temyiz isteminin reddine dair ek karar

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek karara yönelik temyiz isteminin esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 29.11.2019 tarihli ve 2019/2294 Esas, 2019/3403 Karar sayılı ek kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ek kararın temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden katılanlar vekilinin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A- İstanbul Anadolu 63. Asliye Ceza Mahkemesi 13.12.2018 Tarih 2016/112 Esas 2018/794 Karar Sayılı Kararı ile;

Sanık hakkında, taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 3 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B- Yerel mahkeme hükmünün Sanık Müdafi ve Katılan Vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 23.10.2019 tarihli 2019/2294 Esas, 2019/3403 Karar sayılı Kararı ile;

Sanık hakkındaki İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet kararına yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun;

"... 5237 Sayılı TCK'nın 53/6 maddesinde trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceğinin hükme bağlandığı, Yerel Mahkemece takdirin sürücü belgesinin geri alınması yönünde kullanılmasına karşın işlenen suçla ve takdir ve tayin olunan ceza ile orantılı olmayacak ve dolayısıyla TCK 3/1. maddesine aykırılık oluşturacak şekilde sürücü belgesinin 3 Yıl süre ile geri alınmasına karar verilmesi yasaya aykırı olup;

Bu itibarla sanık müdafiinin istinaf talebinin yerinde olduğu anlaşılmakla birlikte bu aykırılık, 5271 sayılı Kanunun 280/1-c maddesi gereğince yeniden duruşma yapılmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan,

Hükmün TCK 53/6. maddesinin uygulanmasına dair 1 nolu bendinin 5. paragrafındaki 3 yıl olarak belirlenen sürücü belgesinin geri alınması süresinin " 1 Yıl " olarak düzeltilmesi suretiyle;

Bu itibarla sanık müdafiinin istinaf talebinin yerinde olduğu anlaşılmakla birlikte bu aykırılık, 5271 sayılı Kanunun 280/1-c maddesi gereğince yeniden duruşma yapılmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan,

Hükmün TCK 53/6. maddesinin uygulanmasına dair 1 nolu bendinin 5. paragrafındaki 3 yıl olarak belirlenen sürücü belgesinin geri alınması süresinin " 1 Yıl " olarak düzeltilmesi suretiyle;

Sair yönleri usul ve yasaya uygun olan kararın CMK'nın 303 ve 280/1-a maddeleri uyarınca DÜZELTİLEREK İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE, KESİN OLMAK ÜZERE" karar verilmiştir.

C-İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 23.10.2019 tarihli kesin nitelikteki olarak verilen asıl kararına karşı, sanık müdafinin temyiz talebinde bulunması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 29.11.2019 tarihli EK KARARI İLE ;

1.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 23.10.2019 tarihli 2019/2294 Esas, 2019/3403 Karar sayılı Kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince kesin nitelikte verilmiş olduğu, ilama konu suçun 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı yasa ile değiştirilen 5271 sayılı Kanun'un 286 ıncı maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan temyizi kabil suçlardan olmadığı anlaşıldığından, sanık müdafinin “Temyiz Taleplerinin Reddine” karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 25.01.2020 tarihli 2019/125182 tebliğname ile sanık müdafinin ek karara yönelik temyiz isteminin Esastan Reddi görüşü ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteminin sanık hakkında verilen temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak fazla verildiğine, sanığın kusursuz olduğuna kusur raporuna itiraz edildiğine ve sanık hakkında takdiri indirim uygulanmamasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;

1. 16.01.2016 günü saat 07.50 sıralarında Sanık sürücü ...'nın sevk ve idaresindeki 34 GG 4095 plakalı otobüs ile Dudullu istikametinden Alemdağ caddesini takiben Sancaktepe istikametine seyir halinde iken olay mahalline geldiğinde aracının sağ ön kısımları ile seyir istikametine göre yolun solundan yolun sağına geçiş yapmakta olan Müteveffa yaya ...'na çarpması neticesinde ölümlü ve maddi hasarlı trafik kazası meydana gelmiştir.

2.Kaza tespit tutanağında kaza yerindeki azami hız limitinin 50km/s olarak işaretlendiği, kaza tespit tutanağına ekli kaza yeri krokilerinde çarpma noktasının 75 metre ilerisinde ışıklı yaya geçidi bulunduğu çarpma noktasının 92 metre gerisinde yaya üst geçidi bulunduğunun işaretlendiği görülmüştür.

2.Kaza tespit tutanağında kaza yerindeki azami hız limitinin 50km/s olarak işaretlendiği, kaza tespit tutanağına ekli kaza yeri krokilerinde çarpma noktasının 75 metre ilerisinde ışıklı yaya geçidi bulunduğu çarpma noktasının 92 metre gerisinde yaya üst geçidi bulunduğunun işaretlendiği görülmüştür.

3. Kaza tespit tutanağına göre, bu kazanın oluşumunda yaya ...'nun 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 138 inci maddesinin (B) bendi uyarınca “karşıdan karşıya geçişler kurallarını” ihlal ettiği, sanık sürücü ...’nın 2918 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca “araçların hızlarını kavşaklara yaklaşırken yaya geçitlerine yaklaşırken azaltmamak” kuralını ihlal ettiği belirlenmiştir.

4. Mahkemece keşif üzerine alınan 22.11.2016 tarihli bilirkişi raporuna göre, kazanın oluşumunda ölen yaya ...’ nun asli kusurlu olduğu, sanık sürücü ...'nın da asli kusurlu olduğu, bu bağlamda kazanın hazırlanması ve sonuçlanmasında her iki tarafında eşit derecede kusurlu olduğu kanaati belirtilmiştir.

5. Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesi 14.11.2017 tarihli raporuna göre,

a-Sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki otobüs ile meskun mahalde seyri sırasında görüş alanını kontrol altında bulundurarak müteyakkız seyretmesi, geçiş yapan yayaları dikkate alarak zamanında etkili fren ve direksiyon tedbirine başvurması gerekirken bu hususlara riayet etmediği anlaşılmakla kazanın oluşumunda dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı ile tali kusurlu olduğu,

b-Ölen yaya ...’nun geçiş yapmadan evvel seyir halinde olan araçların seyir durumlarını yeterince kontrol etmediği, kendi can güvenliğini tehlikeye düşürdüğü, ilk geçiş hakkını sanık sürücü sevk ve idaresindeki araca vermediği, mahalde bulunan yaya geçitlerini kullanmadığı anlaşılmakla kazanın oluşumunda dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı ile asli kusurlu olduğu belirlenmiştir.

6. Mahkemece Karayolları bünyesindeki 3 kişilik uzman bilirkişi heyetinden alınan raporuna göre, tarafların eş değer oranda ve asli olarak kusurlu olduklarına dair görüş bildirildiği anlaşılmıştır.

7. Yapılan ölü muayene ve otopsi tutanağına göre, kişinin kesin ölüm sebebinin genel beden travmasına bağlı sternum ve kot kırıkları ile birlikte iç organ yaralanmasından gelişen iç kanama ve pnömotoraksa bağlı solunum yetmezliği sebebiyle gerçekleştiği tespit edilmiştir.

8. Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında olay günü özel halk otobüsü kullandığı ve hızının 30-35 km civarında olduğunu, yeni kalkışa geçtiğinde karşıdan karşıya geçen iki yayayı gördüğünü, birinin karşıya geçtiğini, diğerinin elinde telefona bakarak kaldırımdan geri döndüğünü, kendisinin sola direksiyon kırarak kaçmaya çalıştığını ancak çarpmaya engel olamadığını beyan ettiği görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi 23.10.2019 tarihli 2019/2294 Esas, 2019/3403 Kararı ile;

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi 23.10.2019 tarihli 2019/2294 Esas, 2019/3403 Kararı ile;

"... 5237 Sayılı TCK'nın 53/6 maddesinde trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceğinin hükme bağlandığı, Yerel Mahkemece takdirin sürücü belgesinin geri alınması yönünde kullanılmasına karşın işlenen suçla ve takdir ve tayin olunan ceza ile orantılı olmayacak ve dolayısıyla TCK 3/1. maddesine aykırılık oluşturacak şekilde sürücü belgesinin 3 Yıl süre ile geri alınmasına karar verilmesi yasaya aykırı olup;

Bu itibarla sanık müdafiinin istinaf talebinin yerinde olduğu anlaşılmakla birlikte bu aykırılık, 5271 sayılı Kanunun 280/1-c maddesi gereğince yeniden duruşma yapılmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan,

Hükmün TCK 53/6. maddesinin uygulanmasına dair 1 nolu bendinin 5. paragrafındaki 3 yıl olarak belirlenen sürücü belgesinin geri alınması süresinin " 1 Yıl " olarak düzeltilmesi suretiyle;

Sair yönleri usul ve yasaya uygun olan kararın CMK'nun 303 ve 280/1-a maddeleri uyarınca DÜZELTİLEREK İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE, .." kesin olarak karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafinin 21.11.2019 tarihli temyiz dilekçesi, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi 23.10.2019 tarihli 2019/2294 Esas, 2019/3403 Karar sayılı "Düzeltilerek İstinaf Başvurusunun Esastan Reddine" ilişkin asıl kararın temyiz incelemesi sonucu bozulmasına karar verilmesi talebinde bulunmuş, Bölge Adliye Mahkemesi 29.11.2019 tarihli Ek kararı ile, sanık müdafinin temyiz talebinin, temyiz edilemeyecek hükümlerden (kesin) olması nedeni ile temyiz talebinin reddine karar vermiş, sanık müdafi bu sefer de 10.12.2019 havale tarihli temyiz dilekçesinde; ek kararın bozulması talebinde bulunmuştur.

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında verilen hapis cezasına ilişkin hükmün sanık müdafi tarafından temyiz istemi, cezanın türü ve miktarı ile temyizin niteliği karşısında; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz incelemesine tabi olmadığına" ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafinin sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz isteminin, hükmün 5271 sayılı Kanun’un 286 ıncı maddesi gereğince kesin kararlardan olduğu gerekçesiyle reddine ilişkin, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 29.11.2019 tarihli EK KARARINDA herhangi bir isabetsizlik görülmemiş olup, sanık müdafinin temyiz istemleri yönünden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanık müdafinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi 29.11.2019 tarihli 2019/2294 Esas, 2019/3403 Karar sayılı ek kararına ilişkin temyiz isteminde, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası gereğince sanığa uygulanan hak yoksunluklarına ilişkin temyiz sebebi bulunmadığından hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi 29.11.2019 tarihli 2019/2294 Esas, 2019/3403 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ İLE EK KARARININ ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca İstanbul Anadolu 63. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/251, Karar No: 2018/1046, Tarih: 09.05.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/251 E.  ,  2018/1046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Denizli Asliye Ticaret Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 30.03.2011 gün ve 2008/453 E., 2011/83 K. sayılı karar taraf vekillerince temyiz edilmekle, Yargıtay 15. Hukuk Dairesinin 07.05.2012 gün ve 2011/5434 E., 2012/3189 K. sayılı kararı ile,

“…Dava, Borçlar Yasası'nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Yerel mahkemede görülen davanın yapılan açık yargılaması sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Eser sözleşmesi taraflara karşılıklı haklar ve borçlar yükleyen bir iş görme akdidir. Yüklenici yapımını üstlendiği eseri sözleşmeye fen ve sanat kurallarına ve amaca uygun olarak imal edip iş sahibine teslim etmekle, iş sahibi de kararlaştırılan bedeli ödemekle mükelleftirler.

Dava konusu somut olayda davacı yüklenici şirket davalı iş sahibine ait Denizli Forum Çamlık Alışveriş Merkezi'nde bulunan DRY Center Mağazası'nın tüm tadilat iç dekorasyon, elektrik tesisatı ve müteahhitlik işlerinin yapımını üstlenmiştir. Davacı işe başlamış edimini önemli oranda ifa etmiştir.

Yerel mahkemede yapılan yargılama sürecinde 2008/66 Değişik İş sayılı tespit dosyası, fiyat teklif yazısı, faturalar getirilmiş tarafların gösterdikleri kanıtlar da toplandıktan sonra yerinde tatbiki keşif yapılmış, uygulama bilirkişi kurulunca sağlanmıştır. Düzenlenen raporda işin maliyeti 14.305,50 TL %25 müteahhitlik kârı 3.576,37 TL, %18 KDV 3.218,74 TL olmak üzere toplam 21.106,61 TL olarak hesaplanmıştır. Mahkemece bilirkişinin rapor ve ek raporu hükme esas alınarak 14.000,00 TL ödeme mahsup edilerek, geri kalan 7.100,61 TL'ye hükmedilmiştir. Oysa hükme esas alınan rapor içeriği hesap şekli itibariyle usul, yasaya ve yönteme uygun olmayıp, Yargıtay denetimine elverişli değildir. Yanlar arasında yapılmış yazılı bir sözleşme bulunmamaktadır. Ancak akdî ilişkinin varlığı her iki yanın da kabulü dahilindedir. Somut olaya ilişkin temel uyuşmazlık iş bedelinin saptanması noktasında toplanmaktadır. Mahkemece anılan konuda yöntemine uygun araştırma ve inceleme yapılmadan sonuca gidilmesi isabetli olmamıştır.

O halde yapılması gereken iş yerinde tatbiki keşif yapılıp konunun uzmanı teknik bilirkişi ya da bilirkişi kurulundan rapor alınarak Borçlar Yasası'nın 366. maddesi uyarınca işin yapıldığı tarihteki serbest piyasa rayiçlerine göre iş bedelini saptamaktan ve 14.000,00 TL ödenen miktarı mahsup ettikten sonra elde edilecek sonuç dairesinde hüküm kurmaktan ibaret olmalıdır.

O halde yapılması gereken iş yerinde tatbiki keşif yapılıp konunun uzmanı teknik bilirkişi ya da bilirkişi kurulundan rapor alınarak Borçlar Yasası'nın 366. maddesi uyarınca işin yapıldığı tarihteki serbest piyasa rayiçlerine göre iş bedelini saptamaktan ve 14.000,00 TL ödenen miktarı mahsup ettikten sonra elde edilecek sonuç dairesinde hüküm kurmaktan ibaret olmalıdır.

Açıklanan olgular gözetilmeden yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın temyiz eden taraflar yararına bozulması uygun görülmüştür,…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait mağazanın tadilat ve dekorasyon işlerini yapmak üzere fiyat teklifini verdiğini, teklife olumlu yanıt verilmesi üzerine tadilat ve dekorasyon işlerini projeye uygun şekilde yaparak zamanında teslim ettiğini, ancak davalının bakiye 8.467,20 TL iş bedelini ödemediğini ileri sürerek, faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, mahkemenin yetkili olmadığını, müvekkilinin yapılan işler karşılığında davacıya 14.000,00 TL ödeme yaptığını, davacı tarafça yaptırılan tespit sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda da yapılan işlerin bedelinin bu kadar belirlendiğini, tespit raporunda belirtilen bir kısım işlerin müvekkili şirket tarafından yapıldığını, takdir edilen malzeme ve işçilik bedellerinin de piyasa rayiçlerinin üzerinde olduğu gibi metrajlarının da fazla hesaplandığını, tüm işlerin davacı tarafça yapıldığı kabul edilerek 14.104,00 TL imalat bedeli ile bunun dışında iş takip bedeli ve yüklenici kârı adı altında bir kısım bedellerin de dikkate alınarak düzenlenen raporun yerinde olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasında sözleşme ile kararlaştırılmış bir bedel bulunmadığı, böyle olunca mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 366. maddesi uyarınca iş bedelinin yapıldığı yıl piyasa rayiçlerine göre belirlenmesi gerektiği, asıl uyuşmazlığın ise yüklenici kârı ve KDV tutarının ödenip ödenmeyeceği noktasında toplandığı, eserin değeri belirlenirken yüklenicinin sadece eseri imal etmek için objektif olarak yaptığı harcamalar dışında yaptığı iş karşılığı elde edeceği kârın ve KDV tutarının da dikkate alınması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne ve 7.100,61 TL bakiye alacağın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.