muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16115, Karar No: 2015/21821, Tarih: 24.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/16115 E.  ,  2015/21821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2014

NUMARASI : 2011/348-2014/252

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırma bedelinin arttırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırılan taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip, kıyaslaması yapılarak taşınmaza değer biçilmesinde, buna göre davacılardan Osman Mataracı payı yönünden kamulaştırma bedelinin arttırılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacılar vekilinin temyizine gelince;

Mahkemece Osman Mataracı dışındaki davacılara kamulaştırma bedellerinin 1989 yılında ödendiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de; davalı TOKİ tarafından yapılmış bir ödeme bulunmadığı, yapılan ödemelerin BOTAŞ adına yapıldığı, dava konusu taşınmazlara ilişkin bedellerin 1990 yılında bloke edildiği, davacılardan Faruk Mercan adına Pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1993/377 esas sayılı dosyası ile bedel arttırım davası açılmış ise de; Faruk Mercanın veraset ilamına göre davanın açılmasından önce 1992 yılında öldüğü anlaşılmış olup, ilgili karar başlığında Habibe Mercan davacı olarak yer almakta ise de; veraset ilamında Faruk Mercan'ın Habibe Mercan isminde mirasçısının bulunmadığı gibi, kendilerine usulüne uygun kamulaştırma tebligatı yapılmamış kişiler açısından kamulaştırma işlemi başlamayacağından bu kişilere ait taşınmazın Kamulaştırma Kanununun 17.maddesine istinaden daha önce tescil kararı verilmesi de dava açılmasına engel teşkil etmeyeceği ve 13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararının 14.09.2015 günü yürürlüğe girmesi ile; 6487 sayılı Yasanın 22. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen geçici 7. maddesi iptal edildiğinden bu maddenin uygulanması da mümkün değildir.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 13. ve 25. maddeleri uyarınca hakların kullanılması ve borçların yerine getirilmesi bakımından kamulaştırma işlemi, mal sahibi açısından, usulüne uygun yapılan tebligatla başlar.

Açıklanan nedenlerle; diğer davacılar yönünden de geçerli bir kamulaştırmadan söz edilemeyeceğinden, işin esasına girilip hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, yazılı gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 13. ve 25. maddeleri uyarınca hakların kullanılması ve borçların yerine getirilmesi bakımından kamulaştırma işlemi, mal sahibi açısından, usulüne uygun yapılan tebligatla başlar.

Açıklanan nedenlerle; diğer davacılar yönünden de geçerli bir kamulaştırmadan söz edilemeyeceğinden, işin esasına girilip hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, yazılı gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın davalıdan alınmasına, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve tarafların temyize başvurma harçların Hazineye irad kaydedilmesine, 24/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6207, Karar No: 2024/18135, Tarih: 02.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/6207 E.  ,  2024/18135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 02.02.2024

SAYISI : 2023/1599 E., 2024/21 K.

KATILANLAR : ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 02.02.2024 tarihli ve 2023/1599 Esas, 2024/21 Karar sayılı ek kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanıklardan ... hakkında 07.08.2024 tarihinde ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, sanığın 10.09.2024 tarihli dilekçesiyle ek kararı temyiz ettiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan Tebliğname’de, sanık ...'nın temyiz istemi hakkında görüş bildirilmediği anlaşılmakla, sanık ...'nın temyiz istemine ilişkin ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20879, Karar No: 2016/14568, Tarih: 09.11.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/20879 E.  ,  2016/14568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu döneminde açılmıştır. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 141. maddesi gereğince tahkikat aşamasında iddia ve savunma genişletilemez. Davacı kadın, tahkikat aşamasında iddiasını genişleterek Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi uyarınca maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası (TMK m. 175) talebinde bulunmuştur. Davalının bu taleplere açık rızası bulunmadığı gibi, bu konuda usulünce yapılmış bir ıslah (HMK m. 176) işlemi de mevcut olmadığından, mahkemece hakkında olumlu ya da olumsuz karar verilebilecek nitelikte, maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası talebi mevcut değildir. Hakim tarafından talepten fazlasına hükmedilemez (HMK m. 26). Bu durumda; davacı kadının tazminat ve yoksulluk nafakası talepleri hakkında "süresinde ve usulüne uygun olarak yapılmış talebi bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına” karar verilecek yerde, bu konuda yazılı şekilde maddi ve manevi tazminata ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.11.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/6903, Karar No: 2022/1187, Tarih: 23.02.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/6903 E.  ,  2022/1187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 20.11.2018 tarih ve 2017/76 E- 2018/235 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 26.06.2020 tarih ve 2019/200 E- 2020/557 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı vekili, müvekkili şirketin 1997 yılından beri profesyonel site yönetim hizmeti verdiğini ve 17 yıllık bilgi birikimi ile 16 projede yaklaşık 13 bini aşkın konutta 30 bin kişiye hizmet verdiğini, gayrimenkul sektöründe proje üretiminden satışa ve satış sonrası hizmetlere kadar geniş bir yelpaze faaliyet gösteren Türkiye'nin konut uzmanı olduğunu, Evdekifırsat.com'la yeni bir pazar alanı oluşturma amacı taşıyan müvekkilinin, online ortamda müşteri ile birebir olarak iletişime geçmeyi hedeflediğini, müvekkilinin evdekifirsat.com ile portföyündeki 17 projeyle ve 1500'ü aşkın konut stokuyla hizmet verdiğini, müvekkili tarafından 2016/88486 sayılı ''zz evdekifırsat.com'' ibaresinin bir kısım sınıflar açısından tescili için başvurulduğunu, başvurunun 36. sınıf "Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri" açısından reddedildiğini, Yeniden İnceleme Değerlendirme Kurulu'nun müvekkiline ait 2016/88486 sayılı EVDEKİFIRSAT.COM ibareli marka başvurusunun kısmen reddine ilişkin 2016-M-12743 sayılı YİDK kararının hukuka uygun olmadığını ileri sürerek anılan kararın iptali ile müvekkile ait başvurunun tüm emtia ve hizmetler açısından başvuru işlemlerinin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Kurum vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu 2016/88486 kod numaralı evdekifırsat.com+şekil ibareli marka başvuru kapsamının, 35, 36 ve 37. Sınıf mallar/hizmetler olduğu, başvurudan 7/1-a ve 7/1-c maddeleri gereğince ''gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri''nin çıkartıldığı, dava konusu başvuru kelime ve şekil kombinasyonundan oluştuğundan, bir bütün halinde değerlendirildiğinde, soyut ayırt edici niteliğinin olduğunun kabulünün gerektiği, davacı ... başvurusu aşamasında reddedilen “Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri."nin marka başvurusunda esas unsur olarak yer alan “EVDEKİ FIRSAT” ibareleri ile ayırt edici olup olmadığı değerlendirildiğinde, markada yer alan “EVDEKİ FIRSAT” ibaresinin "emlak piyasasındaki fırsatları" işaret ettiği, ortalama dikkat düzeyine sahip tüketicilerin aklına doğrudan, emlak satışı veya kiralamasının geleceği, dava konusu başvurunun 556 sayılı MarKHK.’nin 7/1-c maddeleri yönünden tescil edilebilir nitelikte olmadığı, markasal anlamda bir ayırt ediciliğinın bulunmadığı, davacının davaya konu markayı “Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri.” açısından uzun süredir kullanıldığını ispat edemediği, 556 sayılı KHK’nın 7/son maddesinin şartlarının oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstinaf Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, marka başvurusunda esas unsur olarak yer alan “EVDEKİ FIRSAT” ibaresinin "emlak piyasasındaki fırsatları" işaret ettiği, ortalama dikkat düzeyine sahip tüketicilerin aklına doğrudan, emlak satışı veya kiralamasının geleceği, bu nedenle kapsamında bulunan “Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri." yönünden 556 sayılı MarKHK.’nin 7/1-c maddesi uyarınca tescil edilebilir nitelikte olmadığı, davacının davaya konu markayı “Gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri.” açısından uzun süredir kullanıldığını ispat edemediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 23/02/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37547, Karar No: 2015/333, Tarih: 13.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/37547 E.  ,  2015/333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, sendikal tazminat alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine

karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş akdinin işveren tarafından 29/05/2012 tarihinde, hiç bir haklı neden ve geçerli neden yokken, davacının yasa dışı eylem yaptığı gerekçesiyle, yazılı bildirim yapılmaksızın feshedildiğini, davacının sendika üyesi olduğunu, bu nedenle işverenin davacı ile ilgili gerçekleştirdiği eylemlerde sendikal ayrımcılık yaptığını, fesih tarihinde 23. dönem toplu iş sözleşmesinin yürürlükte olduğunu, bahsi geçen toplu iş sözleşmesinde ücret miktarı ve ücret zamlarının ne şekilde yapılacağının açıkça düzenlendiğini, davacının işe başlatılmaması tarihinde ise 24. dönem toplu iş sözleşmesinin yürürlükte olduğunu, davacının alacaklarının ancak bilirkişi marifetiyle hesaplanabilecek olması nedeniyle fazlaya dair tüm hakları saklı kalmak şartıyla HMK'nun 107 nci maddesi uyarınca davayı belirsiz alacak davası olarak açtığını belirterek, davacının üç yıllık ücreti tutarında sendikal tazminat olarak 10.000 TL'nın davalıdan alınarak, davacıya verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Dosyanın incelenmesinde, davalının yazılı ya da sözlü bir beyanının olmadığı görülmüştür.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, HMK'nun 320 nci maddesine dayanılarak, taraflar duruşmaya davet edilmeksizin, dava şartlarının bulunup bulunmadığının dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda incelendiği belirtilerek;

"Davacı vekili dava dilekçesinde 3 yıllık ücreti tutarında sendikal tazminat talep etmiş, ve bunun hesabının 23.Dönem ve 24.Dönem Toplu İş Sözleşmesine göre yapılması gerektiğini, 23.dönem TİS in 32.maddesine göre ve sunulan kıdem ücreti, iş tazminatı, ve uçuş tazminatlarının toplamından oluşan ücrete göre hesap yapılmasının gerektiğini belirtmiştir.

Davacı vekili davacının ücretinin belirlenmesine ilişkin tüm verilerin TİS ve ekinde olduğunu belirtmekle davacının yıllık ücretinin basit bir hesaplama ile belirleyebileceği, kaldı ki bilirkişi incelemesi talep edilmesinin alacağın belirsiz alacak olduğunu göstermediği, bu nedenle davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağı, belirsiz alacak davası için kanunun aradığı şartların bulunmadığı, dava konusu alacağın gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği, bu nedenle belirsiz alacak davası açmakta davacının hukuki yararının bulunmadığı..." gerekçesiyle davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının iş bu dava ile talep ettiği sendikal tazminat alacağının, belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Belirsiz alacak davası 01/10/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile öngörülen ve alacaklıya bazı avantajlar sağlayan yeni bir dava türüdür. Sözü edilen hükme göre "Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkansız olduğu hallerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir" . Şu hale göre davanın açıldığı tarihte alacak miktarının belirlenmesi imkansız ise belirsiz alacak davası açılabilir. Öte yandan alacaklı tarafından alacağın miktar ve değerinin tam olarak belirlenmesi beklenemez ise yine belirsiz alacak davası açılabilir.

Belirsiz alacak davasını düzenleyen HMK'nun 107 nci maddesinin gerekçesinde, birçok kez hak arama özgürlüğüne vurgu yapılmıştır. Yine alacaklının hukuki ilişkiyi, muhatabını ve talep edebileceği asgari tutarı bilmesine rağmen "alacağın tamamını tam olarak" tespit edemeyecek durumda olması da belirsiz alacak davasının nedenleri arasında sayılmıştır. Bu itibarla belirsiz alacak davasıyla ilgili yoruma gidildiğinde, alacaklının hak arama özgürlüğünün değerlendirilmesi gerekir. Bunun aksine ilgili hükmün, alacaklının hakkına ulaşmasını kısıtlayan şekilde ele alınması doğru olmaz.

Konuyu iş mevzuatı açısından ele aldığımızda, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 3, 8, 22, 28, 32, 37, 67. maddelerinde işverene çalışan her bir işçi yönünden kayıt tutma ve işçiye belge verme yükümlülüğü getirildiği görülmektedir. Bütün yasal yükümlülüklere uyan işveren bakımından kural olarak işçi alacaklarının belirsiz olduğundan söz edilemeyecektir. Zira işçinin çalışma süresinin tam olarak kayda geçirildiği, iş sözleşmesi ile ücreti, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlendiği,işçiye her ay ücret hesap pusulası verildiği, günlük ve haftalık iş sürelerinin işçiye önceden bildirildiği, işçinin yaptığı olağanüstü çalışmalar için kendisine belge verildiği durumlarda,işçinin bir çok alacağı belirli ya da belirlenebilir durumdadır. Sadece hakimin takdirine kalan bazı alacaklar bakımından yine de başlangıçta bir belirsizlikten söz edilebilecektir.

İşçilik alacaklarının hesabı genelde iki kritere tabidir. İşçinin işyerinde geçen çalışma süresi ve ücreti ile ekleri bilindiğinde işçilik alacakları belirlenebilir durumdadır. Bu yüzden özellikle kamu kurumlarında işçinin çalışmalarının tam olarak Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilmesi ve işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinden yararlanan işçinin ücreti ile eklerinin toplu iş sözleşmesinde yer alması sebebiyle işçilik alacakları belirlenebilir durumdadır. Yine de hakimin takdir alanına giren manevi tazminat, takdiri indirime tabi fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti, cezai şart, sözleşmenin kalan süresine ait ücret gibi alacakların başlangıçta tam olarak ve tamamen belirlenmesi mümkün değildir. Nitekim 107 nci maddenin Adalet Komisyonu gerekçesinde de, alacaklının "talep edebileceği miktarı asgari olarak bilmesine ve tespit edebilmesine rağmen, alacağın tamamını tam olarak tespit" edememesi halinde belirsiz alacak davası açılabileceği ifade edilmiştir.

Gerekçede örnek olarak "keşif ve bilirkişi raporu" ile alacağın miktarının tespit olunmasından söz edilmiştir ki, iş yargısında bilirkişi hesap raporu alınması çok yaygın bir uygulamadır. Yine 107 nci maddenin ikinci fıkrasında "karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu" alacak miktarının belirlenmesinden söz edilmiştir ki, yukarıda sözü edilen yasal yükümlülükler sebebiyle işçiye çalışırken belge vermekle yükümlü olan işveren bunu yerine getirmediğinde, işçinin alacağın miktarını tam olarak belirlemesini beklemek doğru olmaz.

Belirsiz alacak davasını öngören hükümde biri sübjektif, diğeri objektif iki unsur karşımıza çıkmaktadır. Alacağın veya dava değerinin belirlenmesinin objektif olarak imkansız olması halinde belirsiz alacak davası açılabilecektir. Örneğin iş kazası geçiren işçinin açacağı davada işveren ve işçinin karşılıklı kusur oranları, kusursuz sorumluluk olup olmadığı ve varsa kaçınılmazlık durumu ile maluliyet oranlarının dava açma aşamasında belirlenmesi imkansızdır.

Sübjektif unsur ise alacaklının talep konusu miktarı belirlemesinin alacaklıdan beklenememesidir. İşçinin yasal hakları ödenmeksizin işten çıkarıldığı bir durumda yukarıda belirtilen masraflara ek olarak uzman hesap raporu aldırarak olası işçilik alacaklarını belirlemesi de hak arama özgürlüğü önünde engel olarak değerlendirilebilir.

İşyerinde sendikasız çalışan ve yasal işçilik alacakları konusunda ayrıntılı bilgi sahibi olması beklenmeyen bir işçinin, alacakları doğru şekilde adlandırması dahi mümkün olmazken doğru hesap yöntemiyle birlikte ve tam olarak belirlemesi mümkün görülmemelidir. Ancak işyerinde hukuk müşaviri, personel uzmanı, muhasebe müdürü gibi bir konumda çalışan işçi bakımından aynı sonuca varmak mümkün olmayacaktır.

Genel mahiyette bu açıklamalardan sonra işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olmayacağı noktasında Dairemizce belirlenen kriterler aşağıdaki gibidir;

Genel mahiyette bu açıklamalardan sonra işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olmayacağı noktasında Dairemizce belirlenen kriterler aşağıdaki gibidir;

Kıdem tazminatı hesabı için, işçinin çalıştığı süre, fasılalı çalışma olup olmadığı, bu süre içinde ihbar önelini altı hafta aşan istirahat raporu alınıp alınmadığı, ücretsiz izin uygulaması olup olmadığı, grevde geçen sürenin varlığı, işçinin son ücreti, ücretin eki niteliğindeki ödemelerin son bir yıllık toplamı, işçiye sağlanan ayni hakların parasal değeri ve son bir yıllık ortalaması, ücretin eki mahiyetindeki ödemelerin devamlılık arz edip etmediği gibi konuların net olarak bilinebilmesi gerekir. Bu yüzden hesabın unsurlarına dair sözü edilen bir veya birkaç konuda belirsizlik halinde kıdem tazminatının başlangıçta tam olarak ve tamamen belirlenmesi mümkün olmaz. HMK'nun 107 nci maddesinin gerekçesinde belirtildiği üzere alacaklının "alacağının tamamını tam olarak" tespiti mümkün değildir. Bu nedenle hesabın unsurlarındaki tartışma ve belirsizlik, alacağın da belirsiz olması sonucunu doğurur. Ancak ücret ve eklerine dair tartışma kıdem tazminatı tavan sınırlaması sebebiyle sonuca etkili değilse, kıdem tazminatının belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği düşünülmelidir.

İhbar tazminatı hesabı noktasında kıdem tazminatı için sözü edilen tavan sınırlaması hariç, benzer verilere ihtiyaç vardır. İşçinin çalışma süresindeki tartışmanın ihbar süresine dair dilimi etkilemesi veya işçinin ücreti ve eklerindeki herhangi bir tartışma halinde ihbar tazminatı hesabı da belirsizdir.

İşçinin ücretini ve çalışma süresini bilmesi gerektiği varsayımı ile ihbar ve kıdem tazminatının her durumda belirli olduğunu söylemek isabetli bir yaklaşım olmaz. Çalışma süresine ve ücreti ile eklerine dair yasal yükümlülüğe rağmen işverence belge verilmemiş bir işçinin, işverende mevcut işyeri şahsi sicil dosyasına ulaşmadan ve işverence bilgi ve belge sunulmadan önce henüz dava açma aşamasında bu tür tazminatların tamamını ve tam olarak hesaplamasını beklemek ve bunu bir dava şartı olarak kabul etmek, hak arama özgürlüğünü zedeler. Bu konuda alınacak olan uzman raporu da hesap noktasında aynı belge eksiklikleri sebebiyle yeterli olmayacağı gibi, iş sözleşmesi yasal hakları ödenmeksizin feshedilen işçiden dava öncesinde alacaklarını belirleyebilmek için hesap raporu almak yönünde bir masraf yapmasını beklemek de doğru olmaz.