muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8432, Karar No: 2024/14253, Tarih: 18.11.2024

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4656, Karar No: 2018/1199, Tarih: 20.02.2018

**10. Hukuk Dairesi         2017/4656 E.  ,  2018/1199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emri istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece her ne kadar bir önceki bozma ilamımıza uyularak karar verilmiş ise de, söz konusu hüküm eksik araştırmaya dayalıdır. Zira, davacıya gönderilen ödeme emrindeki primlerin 06.07.2004 (2004/6 dahil ve öncesi) tarihine kadar olan kısımlar zamanaşımına uğradığından bahisle yazılı şekilde karar verilmiş ise de, ilgili dönemlere ilişkin gecikme zammı hesaplamasının denetimi yapılamadığından (davalı Kurum tarafından gönderilen hesaplamada 2013/10 dönemine kadar olan bütün prim ve ferileri borçların gecikme zamları hesaplanmış ise de, her bir prim borcunun hangi döneme kadar gecikme zammının hesaplandığı ayrıca belirtilmemiştir), mahkemece, davacıya 18.03.2010 tarihinde tebliğ edilen ödeme emrinin düzenleme tarihi dikkate alınmak suretiyle, bu tarihe kadar olan gecikme zammı davalı Kurumdan sorularak ve itiraz halinde denetime elverişli bilirkişi raporu alınıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi yerinde görülmemiştir.

Kabule göre de, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 168. maddesinde, “Türkiye Barolar Birliği Yönetim Kurulunca, baro yönetim kurullarının teklifleri de göz önüne alınmak suretiyle uygulanacak tarife o yılın Ekim ayı sonuna kadar hazırlanarak Adalet Bakanlığına gönderilir. (Ek cümle:16.06.2009 - 5904 S.K./35.mad) Şu kadar ki hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir.

Avukatlık ücretinin takdirinde, hukuki yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihte yürürlükte olan tarife esas alınır.” düzenlemesi yer almakta olup; açık yasal düzenleme karşısında, 6183 sayılı Yasanın uygulanmasından kaynaklanan davada, mahkeme için, öngörülen maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gereğinin gözetilmemiş olması isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22733, Karar No: 2018/2160, Tarih: 15.03.2018

**10. Hukuk Dairesi         2015/22733 E.  ,  2018/2160 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 298'inci maddesinde hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu belirtilmiştir. Kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur. Asıl olan kısa karardır. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararında buna uygun olarak düzenlenmesi gereklidir. Kararın hüküm fıkrası ile gerekçesi birbirine sıkı sıkıya bağlı olup, aralarında çelişki bulunmaması gerekir. Hükümlerin çelişkiden uzak ve infaza elverişli olması kamu düzeniyle ilgili olup, hükmü temyiz etmeyen yönünden de sonuç doğurması gerekeceği de gözetilerek, gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gerekir.(10/04/1992 gün ve 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı) Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 2011/21-23 E. 268 K., 2012/6-97 E. 203 K., 2012/10-149 E. 291 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Somut olayda; mahkemece hükmün gerekçe kısmında davanın dava şartı yokluğundan reddine dair gerekçe oluşturulmasına karşı hüküm kısmında, davacının davasını ispat edemediği gerekçesi ile reddine karar verilmiş olması hüküm fıkrası ile gerekçe arasında çelişki oluşturulduğundan, açıklanan kısa karar ile gerekçenin uyumlu olması gerektiğinden,mahkemece verilen karar usul ve kanun hükümlerine aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hükmün sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26874, Karar No: 2017/20252, Tarih: 07.12.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/26874 E.  ,  2017/20252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yerel mahkemece, 18.03.2015 tarihli ek karar ile davalı ... Tem. İnş. Yemek Bilg. Gıda Pet. Ürün. San. Tic. Ltd. Şti’nin temyiz talebinin reddine karar verilmiş olup, söz konusu ek kararın davalı şirket vekili yerine şirketin kendisine 24.03.2015 tarihinde tebliğ edildiği görülmüştür.

Davalı şirket vekili 12.01.2015 tarihli temyiz dilekçesinin ekinde vekaletnamesini sunmuş olup, vekâletname sunulduktan sonra tebligatların vekile yapılması gerektiği dikkate alındığında ek kararın vekil yerine şirkete tebliği usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle, ek kararın davalı şirket vekiline tebliğe çıkartılıp tebliğe ilişkin usuli işlemler tamamlanarak ve ek kararın temyiz edilmesi halinde yine ilgili evrakların eklenerek gönderilmesi için dosyanın ilk derece Mahkemesi'ne, GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22162, Karar No: 2021/10367, Tarih: 25.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/22162 E.  ,  2021/10367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 29.07.2011 günü itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 21.01.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin şantiye şefi olduğu, ... elektronik Telekom adlı şirkete ait ve açık alanda bulunan, 1000 TL. değerindeki civata ile gergi mekiki gibi malzemeleri çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan, TCK'nın 141/1, 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 6 yıllık uzatılmış zamanaşımı süresinin, 08/12/2010 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını

gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 25.05.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5656, Karar No: 2017/2056, Tarih: 12.07.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/5656 E.  ,  2017/2056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili; ... İcra Müdürlüğü'nün 2013/118 esas sayılı dosyasında, ...Vergi Dairesi'ne ayrılan payın fazla olduğunu, hesaplamaların hatalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan ... vekili; şikayetçi-borçlunun sıra cetvelindeki sıraya itiraz hakkının bulunmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Davalı ...... vekili; şikayetçinin itirazının haksız ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; İİK'nın 142. maddesine göre sıra cetveline itiraz hakkı takip alacaklılarına tanınmış olup, borçlunun alacaklı sıfatı bulunmadığından ve kendisine pay ayrılmadığından, itirazda hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle, HMK'nın 114/1-h ve 115/2. maddeleri uyarınca hukuki yarar yokluğu sebebiyle şikayetin usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8153, Karar No: 2012/2234, Tarih: 27.02.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/8153 E.  ,  2012/2234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketi ile davalı arasında 06.03.2010 tarihinde kasko sigorta poliçesi tanzim edildiğini, davalının poliçe peşinatını ödemediğini, 11.03.2010 tarihinde davalıya ait aracın karıştığı kaza sonucu hasarlandığını, davalının 16.03.2010 tarihinde poliçe peşinatını ödediğini, buna göre kaza tarihinde müvekkilinin sorumluluğunun başlamadığını ancak müvekkil tarafından sehven hasar bedeli 7.873 TL'nin tamiri yapan servise ödendiğini iddia ederek ödenen bedelin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davetiye tebliğine rağmen cevap vermemiş, duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece, davacı ... şirketinin davalı ile yaptığı sigorta sözleşmesini ayakta tutmaya devam ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm

temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2,75 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 27.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11856, Karar No: 2016/476, Tarih: 18.01.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/11856 E.  ,  2016/476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.09.2014 gününde verilen dilekçe ile sebepsiz zenginleşmeden doğan alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 11.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mirasta istihkak talebine ilişkindir.

Mahkemece, davacıya tensip kararı ile verilen süre içinde harç ve gider avansının tamamlanmaması nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı dava dilekçesiyle birlikte adli yardım talebinde bulunmuş, dava dilekçesinde de ayrıca TBK'nın 76 ve 114/2 maddeleri gereğince kendilerine geçici ödeme yapılmasını talep etmiştir. Mahkemece, 26.09.2014 tarihli tensip tutanağının 12. maddesinde; davacı tarafın adli yardım talebinin reddine, harçların ve gider avansının 2 haftalık kesin süre içinde mahkeme veznesine yatırılmasına karar verilmiştir.

Tensip zaptında belirtilen adli yardım talebinin reddi, davacı vekiline 10.10.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir. Ancak davacı vekili, HMK'nın 337/2 maddesinde belirtilen süre içinde adli yardım talebinin reddi kararına karşı itirazda bulunmamıştır. Dolayısıyla mahkemece istenen gerekli harç ve giderlerin davacı vekili tarafından yatırılmaması nedeniyle dava şartı yokluğundan davanın reddinde bir usulsüzlük bulunmadığından hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/35274, Karar No: 2022/6221, Tarih: 01.03.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/35274 E.  ,  2022/6221 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...’un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4, 62/1, 52/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddeleri gereğince 1.380,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair İnebolu Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarihli ve ... sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın... gün ve 2021/89805 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında “Dosya kapsamına göre, anılan Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1. maddesi gereğince hükmolunan 90 gün karşılığı adli para cezasından, anılan Kanun’un 125/4. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapıldığında 105 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği halde, hesap hatası yapılıp 112 gün adli para cezasına hükmedilmesini müteakip, aynı Kanun’un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması ile 87 gün adli para cezası yerine 93 gün adli para cezasına ve 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirilerek sonuç cezanın 65 gün adli para cezası yerine 69 gün adli para cezası olarak belirlenmesini takiben, anılan Kanun’un 52/2. maddesinin uygulanması sonucunda 1.300,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, 1.380,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Sanık hakkında hakaret suçundan, TCK’nın 125/1-4 ve 62/1. ve CMK’nın 251/3 maddeleri gereğince mahkumiyet hükmü kurulurken, TCK’nın 125/1 maddesi uyarınca belirlenen 90 gün adli para cezasında TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanmasında 1/6 oranında artırım yapılırken 105 gün adli para cezası yerine 112 gün adli para cezasına hükmedilmesi, sonrasında da bu hatalı hesap üzerinden devam edilip aynı Kanun'un 62/1. maddesine göre 1/6 oranında yapılan indirim neticesinde 87 gün adli para cezası yerine, 93 gün adli para cezasına hükmedilmesi ile tayin olunan bu cezadan 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca yapılan 1/4 indirim neticesinde 65 gün adli para cezası yerine, 69 gün adli para cezası olarak hükmedilerek, bu cezanın aynı Kanun’un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden paraya çevrilmesi sonucu 1.300 Türk lirası yerine, 1.380 Türk lirası adlî para cezasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden

1)Hakaret suçundan sanık ... hakkında, ...Asliye Ceza Mahkemesi'nin ... tarihli ve ...sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden

1)Hakaret suçundan sanık ... hakkında, ...Asliye Ceza Mahkemesi'nin ... tarihli ve ...sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2)Karardaki hukuka aykırılık sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, aynı yasa maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, Yerel Mahkemece yapılan uygulama da gözetilerek, sanığın, TCK'nın 125/1. maddesi gereğince 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

3) Sanığın hakaret suçunu alenen işlediği anlaşıldığından, cezasında TCK’nın 125/4. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapılarak sanığın 105 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

4) TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 87 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

5) CMK’nın 251/3 maddesi gereğince 1/4 oranında indirilerek sanığın 65 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,

6)TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın 1300 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

7)İnfazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, ... tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10619, Karar No: 2015/5509, Tarih: 31.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/10619 E.  ,  2015/5509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 53/6 . maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve mağdurlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilip 05.06.2012 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmü 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 03.09.2012 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin REDDİNE,

2-Mağdurlar vekilinin temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Şikayetçi olduklarını beyan etmelerine rağmen, katılma hakları kendilerine hatırlatılmayan mağdurların CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören sıfatıyla temyiz haklarının bulunduğu kabul edilerek, yaralanmaları nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördükleri anlaşılan ve vekilleri aracılığı ile hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradelerini ortaya koyan mağdurların CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmalarına karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5320 sayılı Kanunun 5560 sayılı Kanunla değişik 13. maddesinin "Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince soruşturma ve kovuşturma makamlarının istemi üzerine baro tarafından görevlendirilen müdafii ve vekile, avukatlık ücret tarifesinden ayrı olarak, Türkiye Barolar Birliğinin görüşü de alınarak .. Bakanlıkları tarafından birlikte tespit edilecek ücret,... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla yer alan ödenekten ödenir. Bu ücret, yargılama giderlerinden sayılır" yönündeki açık hükmü karşısında katılanlar vekilinin CMK'nın 239. maddesi uyarınca baro tarafından atanmış olması nedeniyle, 294-TL'nin sanıktan yargılama gideri olarak tahsili gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının yargılama giderine ilişkin 6. bentteki "toplam 946 TL ibaresi hükümden çıkartılarak hükmün devamına "zorunlu müdafii ücreti 294 TL dahil olmak üzere toplam 1240,00 TL" ibaresi yazılmak suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi