muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10354, Karar No: 2022/13317, Tarih: 31.10.2022

Somut uyuşmazlıkta, davacı ile boşandığı eşinin fiilen birlikte yaşama olgusunun varlığına ilişkin mahkeme kararı eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Özellikle yersiz ödeme dönemi olan 17.10.2008 ile 16.04.2017 tarihleri arasında ... kayıt sisteminde hem davacı hem de boşandığı eşine ait tüm adreslerde, birlikte yaşayıp yaşamadıkları zabıta/... marifetiyle araştırılmalı, söz konusu adreslerdeki komşular tespit edilerek ifadelerine başvurulmalı, davacı ve eşine ait ihtilaflı döneme ilişkin eczane kayıtları getirtilerek hangi eczanelerden ilaç aldıklarının tespiti yapılmalı, davacı ve boşandığı eşinin uyuşmazlık konusu dönemdeki medula kayıtları celp edilip tespite konu sürede ayrı ayrı her ikisinin de hangi sağlık kuruluşlarına başvurdukları araştırılmalı, 09.02.2017 tarihli denetim raporuna ekli olduğu belirtilen tutanaklar dosya kapsamında bulunmadığından, denetim raporunun, beyanı alınan kişilere ait ifade tutanakları da dahil olmak üzere tamamının Kurumdan celbi ile dosyaya eklenmesi sağlanmalı, dosya kapsamındaki tüm bilgi ve belgeler değerlendirilerek boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığında şüphe bırakmayacak şekilde ortaya konularak hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu verilen karar usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak, temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde ilgisine iadesine, 31.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17136, Karar No: 2012/25466, Tarih: 06.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/17136 E.  ,  2012/25466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca taşınmazların dere koruma alanında kalıp, kullanımı yasaklanan bölümlerinin dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile bu kısımların davacılar üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14407, Karar No: 2014/17197, Tarih: 10.11.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/14407 E.  ,  2014/17197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı ...'in maliki olduğu 796 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında baba adının “...” olarak yazıldığını ileri sürerek baba adının nüfus kayıtlarındaki gibi düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14717, Karar No: 2010/1124, Tarih: 25.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/14717 E.  ,  2010/1124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak pilon dikilip, enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak pilon dikilip, enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor değer biçme yöntemi bakımından yasa hükümlerine uygundur.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin binde beşini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

2-Taşınmazın bilirkişi raporunda yazılı özellikleri dikkate alındığında objektif değer artırıcı unsurun uygulanmasının mümkün olmadığı gözetilmeksizin, gelir metoduna göre belirlenen değerin objektif unsur nedeni ile arttırılarak fazla bedele hükmedilmesi,

3-Bedeline hükmedilen pilon yerinin tapusunun iptali ile idare adına tapuya tesciline karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi ve davalı adına tescil edilen irtifak hakkının alanının kararda gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenle H.U.M.K.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/464, Karar No: 2025/1467, Tarih: 12.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/464 E.  ,  2025/1467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/336 E., 2016/193 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50, 52, 52/4. maddeleri uyarınca 17.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafini temyiz sebepleri; sanığın işyeri güvenliği ile ilgili tüm önlemleri aldığına, , tüm işçilere iş güvenliği eğitimleri aldırdığı güvenlik ekipmanlarını teslim ettiğine, ceza miktarının fazla olduğuna, ölenin ışıklığa basmaması için defalarca uyarıldığına, sanığın kendisine yüklenen tüm görevleri yerine getirdiği ve kusursuz olduğuna, ölenin eşinin ve çocuklarının zararlarının karşılandığı ve şikayetçi olmadıklarına, delillerin değerlendirilmesinde isabetsiz davranıldığına, usul ve yasaya aykırı kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; mağdur ...'ın; sanık ...'un teknik müdür olarak görev yaptığı Serinhisar Yatağan yolu üzerinde faaliyet gösteren ... Kimya isimli şirkete ait işyerinde işçi olarak çalıştığı, mağdurun 10/03/2015 tarihinde diğer çalışma arkadaşları ile birlikte çalışmakta oldukları şirkete ait tesisin kimyasal ürünlerinin kurutulduğu deponun çatı saclarını değiştirip onarmakta oldukları sırada mağdurun sacların güneş almasına yarayan pencere şeklindeki plastik kısmına basarak plastik parçanın kırılmasına müteakip yaklaşık 8 metre yükseklikten beton zemine düşerek öldüğü olayda, mahkemece alınan üç kişilik bilirkişi heyeti doğrultusunda sanık ...'un işçilerden sorumlu teknik müdür olması, ancak işçilerin gerekli emniyet önlemlerini alıp emniyet kemerlerini kullanıp kullanmadıklarını denetlememesi nedeniyle asli kusurlu olduğu kabul edilerek TCK'nın 85/1. Maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin eksik gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Acıpayam 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının "II" nolu bendinin hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin dördüncü paragrafının çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 2 yıl 4 ay 10 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu nazara alınarak TCK'nın 50/4, 50/1-a maddeleri uyarınca 860 gün adli para cezasına çevrilmesine, bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 17.200,00 TL adli para cezasına çevrilmesine," ibaresinin yazılması suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22514, Karar No: 2014/19565, Tarih: 14.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/22514 E.  ,  2014/19565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kütahya İş Mahkemesi

Tarihi : 04.06.2013

No : 2011/413-2013/211

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan H.. K.. İnş. ve Teks. Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartlarının 1. maddesinde poliçe ile sigortalının maruz kalacağı kazaların neticelerine karşı teminat verildiği belirtilmiş, 2. maddesinde de kaza tanımı “ani ve harici bir hadisenin tesiri ile sigortalının iradesi dışında ölmesi ve cismani bir arızaya maruz kalması” şeklinde yapılmış, yine Genel Şartların 8. maddesinin (b) bendinde poliçe ile temin edilen bir kaza, sigortalının derhal veya kaza tarihinden itibaren iki sene zarfında daimi surette maluliyetine sebebiyet verdiği takdirde tıbbi tedavinin sona ermesini ve daimi maluliyetin kat'i surette tesbitini müteakip, daimi maluliyet sigorta bedeli aşağıda münderiç nisbetler dahilinde kendisine ödeneceğinin düzenlenmiş olup; c.. sigortası türü olan ferdi kaza sigorta poliçesinin, işverenin zararlarını yüklenen sorumluluk sigortası kapsamında değerlendirilmesinin mümkün bulunmamasına göre, davacı kurumun iş kazası nedeniyle 506 sayılı Yasanın 26. maddesi gereğince davalı sigorta şirketine rücu imkanın bulunmadığına yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Davacı Kurum, 13.09.2006 tarihli iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masrafların rücuan tazminini talep etmiştir.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır….”; düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin, anılan Yasada, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir hüküm bulunmadığı ve genel olarak Yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralının sonucu olarak davanın yasal dayanağının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi olduğu belirgindir.

506 sayılı Yasanın 26. maddesindeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya hak sahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22. maddede belirtilen tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı (Anayasa Mahkemesinin 23/11/2006 tarihli ve E:2003/10 K:2006/106 sayılı Kararı ile bu fıkrada geçen “sigortalı veya haksahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” bölümü iptal edilmiştir.) Kurumca işverene ödettirilir.…İş kazası veya meslek hastalığı, 3. bir kişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3. kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilir.” düzenlemesine göre; davaya konu iş kazasında kusurlu olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığı sorumludur.

506 sayılı Yasanın 26. maddesinde düzenlenmiş bulunan rücu davaları, sigortalının alacağından bağımsız, kanundan doğan basit rücu hakkına dayalı olup; sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporuyla ulaşılan sonuçlar, rücu davasında bağlayıcı nitelikte bulunmamakta; 506 sayılı Yasanın 26. maddesi çerçevesinde, işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde, güçlü delil olarak kabul edilebilmektedir. (Hukuk Genel Kurulu 17.01.2010 tarih 2010/10-10 Esas, 2010/14 Karar sayılı Kararı)

Dosya kapsamına göre, sigortalı tarafından açılan Kütahya İş Mahkemesi’nin 2007/230 Esas sayılı tazminat davasının temyiz edilmekle henüz kesinleşmediği, Mahkemece, iş kazasının meydana geldiği iş kolunda işçi sağlığı ve iş güvenliği uzmanı olan bilirkişi kurulundan yöntemince düzenlenmiş kusur raporu alınmaksızın, anılan dosyada hükme esas alınan ve sigortalıyı %30, davalı şirketi %70 oranında kusurlu bulan rapor esas alınarak karar verilmiş olması, isabetsiz bulunmuştur.

Öte yandan, sigortalının Sürekli İş Göremezlik Derecesinin % 17 olduğunun tespit edilerek, kontrol kaydı konulmadığı; sigortalı tarafından açılan tazminat davasında Yüksek Sağlık Kurulu'nun 22.08.2008 tarihli kararında azalma kaydıyla % 9; Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 22.09.2010 tarihli kararında da % 19,2 olarak bildirildiği, Mahkemece, sigortalının sürekli iş göremezlik oranına ilişkin belirtilen bu raporlar arasındaki çelişki giderilmeksizin %17 sürekli iş göremezlik derecesine göre bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri esas alınarak karar verilmesi isabetsizdir.

O halde yapılacak iş; yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, sigortalı tarafından açılan tazminat davasının sonucu araştırılarak, kesinleşmesi halinde bu dosyada alınan kusur raporu da gözetilerek, iş kazasının meydana geldiği iş kolunda işçi sağlığı ve iş güvenliği uzmanı olan bilirkişi kurulundan yöntemince düzenlenmiş kusur raporu alınmalı, varsa çelişki giderilmeli; sigortalıda oluşan iş göremezlik oranının ilk peşin sermaye değerli gelir miktarını doğrudan etkileyeceği gözetilerek sigortalının sürekli iş göremezlik oranına ilişkin raporlar arasındaki çelişki giderilmeli, tazminat dosyasında alınan raporlar da dikkate alınmalı, böylece, sürekli iş göremezlik oranının değişip değişmediği tespit edilip sürekli iş göremezlik oranı kesinleştirilerek, değişmesi halinde, değişen sürekli iş göremezlik oranına göre ilk peşin sermaye değerli gelir tespit edilip hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yapılarak elde edilecek sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı kurum ve davalılardan H.. K.. İnş. ve Teks. Ltd. Şti. avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı H.. K.. İnş. ve Teks. Ltd. Şti.'ye iadesine, 14.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5185, Karar No: 2015/5017, Tarih: 12.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/5185 E.  ,  2015/5017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın, sanığın sahibi olduğu şirkete kira sözleşmesinde bulunan malzemeleri 1 yıllığına kiraya verdiği, ancak sanığın katılanın kiraya verdiği malları satarak üzerine atılı güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen somut olayda;

1) Sanığın suça konu malları kendisinin satmadığını, malların satılmasına ilişkin faturadaki imzanın kendisine ait olmadığını, faturanın muhasebecisi olan ...'dan ... tarafından alındığını savunması ve malları satın alan tanık ...'ın malların sanık ve ..., ... ve ... tarafından satıldığını, buna ilişkin faturaya sanık ve diğerlerinin imzalarını aldığını beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından malların satılmasına ilişkin fatura altındaki imzanın sanık ya da faturayı tanzim ettiği iddia edilen diğer şahıslara ait olup olmadığı hususunda gerekli bilirkişi araştırması yapılması ile ... ve ...'un da ifadelerine başvurulmasından sonra toplanan tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininin gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak

surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi

b) Suça konu makinelerin sanığa ifa ettiği meslek ya da hizmet dolayısıyla tevdi edilmemiş olması nedeniyle eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen basit güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde TCK'nın 155/2. maddesi gereğince hüküm kurulması,

c) 5275 sayılı ceza ve güvenlik tedbirlerinin infazı hakkında Kanun’un 99. maddesine göre suçların ayrı ayrı bağımsızlıklarını koruduğu ve infaz aşamasında cezaların toplanması gerektiği gözetilmeden sanık hakkında hükmolunan cezaların içtimaına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9089, Karar No: 2021/1111, Tarih: 14.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/9089 E.  ,  2021/1111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı ... Özel İdaresi’ne ait işyerinde, alt işveren konumundaki şirkette çalışmaya başladığını ve çalışmasını 30/03/2014 tarihine kadar kesintisiz şekilde taşeron firmalarda ve İl Özel İdaresi’ne ait işyerinde devam ettirdiğini, davalı ... Özel İdaresi’nin tüzel kişiliğinin 6360 sayılı Yasa ile 30/03/2014 tarihinde kaldırıldığını, bunun üzerine davacının da son alt işveren tarafından işten çıkarıldığını, 6360 sayılı Yasa ile davalı kurumda çalışan kadrolu işçilere dair hak ve sorumlulukların devredilen kuruma geçeceğinin bildirildiğini, ancak taşeron firma işçilerinin de devredileceğine dair bir hüküm içermediğini iddia ile, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücret alacaklarını talep etmiştir.

Davalıların Cevap Özeti:

Davalı, zamanaşımı def’inde bulunmuş, davacının İl Özel İdaresi'nin çalışanı olduğunu, kendilerine devredilen bir alacak ve dosya bulunmadığını, Mahkemece husumetin hangi idareye yöneltilmesi gerektiğinin tespit edilmesi lazım geldiğini, husumet itirazında bulunduklarını beyan ile davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiş, kararın davalı tarafça temyiz edilmesi üzerine, Dairemizce taraf teşkili yönünden karar bozulmuş bozma ilamına uyan Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir

Gerekçe: Taraflar arasında davalı taraf sıfatının belirlenmesi konusunda uyuşmazlık mevcuttur.