muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5500, Karar No: 2019/1779, Tarih: 11.02.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/5500 E.  ,  2019/1779 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu belediye hakkında başlatılan ilamlı icra takibinde, alacaklının borçlu belediyenin ...... Genel Müdürlüğü'nden olan çevre ve temizlik vergisi alacaklarına haciz konulması için 89/1 haciz ihbarnamesi gönderilmesini talep ettiği, belediyenin ilgili kanun gereğince bu alacaklara haciz konulmasının mümkün olmayacağını belirterek ..... Genel Müdürlüğü uhdesinde bulunan çevre ve temizlik vergisi alacakları üzerine konulan haczin kaldırılmasını istediği, mahkemece dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda şikayetin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 18. maddesinde, "....aksine hüküm bulunmayan hallerde icra mahkemesi, şikayet konusu işlemi yapan icra dairesinin açıklama yapmasını ve duruşma yapılmasına gerek olup olmadığını takdir eder; duruşma yapılmasını uygun gördüğü takdirde ilgilileri en kısa zamanda duruşmaya çağırır ve gelmeseler bile gereken kararı verir... “düzenlemesi mevcut olup, her ne kadar şikayet incelemesinde duruşma açılması zorunluluğu yok ise de; işbu şikayetin niteliği gereğince mahkeme verilecek karardan alacaklının hukuku doğrudan etkileneceğinden alacaklıya savunma hakkı tanınmak suretiyle sonuca gidilmesi gerektiğinin kabulü gerekmektedir.

Dosya kapsamı incelendiğinde; mahkemece duruşma yapılmadan karar verilmiş olması nedeni ile alacaklı vekilinin savunmasının alınmadığı anlaşılmaktadır.

5393 sayılı Belediye Yasası'nın 15/son maddesine göre, belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile Belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczolunamaz. Ayrıca 5779 sayılı ...... Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, Belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu şeklinde düzenleme olup, bu paraların da haczi caiz değildir.

Somut olayda alacaklıya savunma hakkı tanınmasının yanı sıra; şikayete konu haczedilen alacakların çevre ve temizlik vergisi payı olduğu iddia edilmiş ise de, bu paraların gerçek niteliği, mahkemece duruşma açılarak ve şikayetin mahiyetine göre gerektiğinde bilirkişi raporu alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yazılı gerekçe ile dosya üzerinden inceleme yapılarak şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi de isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

Somut olayda alacaklıya savunma hakkı tanınmasının yanı sıra; şikayete konu haczedilen alacakların çevre ve temizlik vergisi payı olduğu iddia edilmiş ise de, bu paraların gerçek niteliği, mahkemece duruşma açılarak ve şikayetin mahiyetine göre gerektiğinde bilirkişi raporu alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yazılı gerekçe ile dosya üzerinden inceleme yapılarak şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi de isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2013/17021, Karar No: 2014/13215, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17021 E.  ,  2014/13215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2011/267-2013/452

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9674, Karar No: 2023/3586, Tarih: 03.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/9674 E.  ,  2023/3586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/54 E., 2020/287 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle onama

Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.12.2020 tarihli ve 2020/54 Esas, 2020/287 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 22.01.2020 tarihli ve 2019/13688 Esas, 2020/810 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesine, 7165 sayılı Kanun’un 9 uncu maddesi ile eklenen, üçüncü fıkrası ve aynı maddenin dördüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz yoluna tabi olduğu belirlenmekle;

Sanık hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Dairemizin bozma kararı üzerine mahkemece keşif icra edilerek yeni delil toplandığı ve bozmadan önce verilen kararda yer verilmeyen yeni gerekçeler gösterildiği, olayın oluş şeklinin dahi farklı kabul edildiği, bu itibarla mahkemenin verdiği kararın direnme kararı olmayıp bozmaya uyularak verilen yeni bir karar olduğu anlaşılarak yapılan incelemede:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.02.2019 tarihli, 2018/568 Esas, 2019/60 karar sayılı kararıyla sanığın taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.06.2019 tarihli ve 2019/1150 Esas, 2019/1763 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin ve katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 27.06.2019 tarihli ve 2019/1150 Esas, 2019/1763 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin ve katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliyesi Mahkemesi 1. Ceza Dairesi kararının, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 22.01.2020 tarihli ve 2019/13688 Esas, 2020/810 Karar sayılı kararı ile sanığın, meşru savunma kapsamında hareket ettiğinin kabulü ile 5237 sayılı Kanunun 25 nci maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin ikinci maddesinin (d) bendi uyarınca beraatine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.12.2020 tarihli, 2020/54 Esas, 2020/54 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında aksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.09.2022 tarih, 2021/28501 sayılı tebliğnamesi ile temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükmün onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz istemi; silahın asla sanığın hakimiyetine geçmediğine, sanığın meşru müdafa sınırları içerisinde kendisini korumak maksadıyla hareket ettiğine, bu anda sanığın silahın yönünü değiştirmeye çalışırken maktulün hayati bölgesine isabet ederek ölümüne yol açacağını hesap edilmesi ve ön görmesinin mümkün olmadığına dolayısıyla verilen kararın hukuka aykırı olduğuna ve 5237 sayılı Kanunun 62 nci maddesinin uygulanmamasına karar verilmesinin de yerinde olmadığına ilişkindir.

2.O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; bozma kararında belirtildiği şekilde karar verilmesi gerekriken direnme kararı verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkeme gerkçesinde "....Maktul ...'ın 03.04.1948 doğumlu olup olay tarihinde 71 yaş içerisinde olduğu, sanığın ise 28 yaşında olduğu, sanık ile maktulün bir birlerini tanımadıkları, sanığın babasına ait tarla ile maktule ait tarlanın birbirine komşu olduğu, ancak aralarından Osmaniye-Adana il sınırının geçtiği, ayrıca iki tarla arasında sanığın tarlasının bulunduğu tarafta yer seviyesinde geçen su arkı ile bunun yan tarafında sınır boyunca uzanan yerden yaklaşık 2 metre yükseklikte beton su kanalı bulunduğu, 04/05/2018 tarihinde saat 18:30 sıralarında henüz hava aydınlık iken, maktul ve torunu tanık ...'in birlikte kendi tarlalarına gittikleri, burada maktul ...'ın tarlasına su kaçması sebebi ile kendi kendine bağırmaya başladığı, sanığın babası olan ...'i kastederek tarlaya su kaçmasının verdiği sinirle küfür ettiği, bu esnada sanık ve babası tanık ...'in olay yerinde bulunmadığı, sanık olay tarihinde tarlalarda mısır ekili olduğu ve mısırlarının boylarının kenar kısımlarda 1,5 metre iç kısımlarda ise 2 metre boyunda olduğu, maktul ...'in bağırması esnasında sanık ...'in, maktulün en az 33 metre uzağında kendilerine ait mısır tarlasının iç kısımlarında elinde bulunan kürekle çalıştığı, sanık ...'in babası tanık ...'in ise maktulün bulunduğu yere en az 100 metre uzaklıkta kendisine ait mısır tarlasının iç kısımlarında bulunduğu, maktulün kızgınlıkla bağırıp küfrederken ne sanık ...'i ne de sanığın babası ...'i görmediği, sanığın bağırdığını ve küfrettiğini duyan ve küfürde kendi babasının isminin geçtiğini anlayan sanık ...'in bulunduğu yerden karşılık vererek maktulü uyardığı, kendisine karşılık verdiği, tanık ...'in babası olduğunu söylediği, bunun üzerine maktulün de sanığa bağırdığı, sanığın maktulün sözlerinin verdiği kızgınlıkla elinde bulunan kürekle maktül ...'in bulunduğu yere doğru yürüdüğü, bu sırada tarafların karşılıklı olarak bir birlerine bağırdıkları, sanık ...'in elinde kürekle kendisine doğru yaklaştığını gören maktulün sanığın kendisine zarar verebileceğini düşünerek korku ve paniğe kapıldığı, bu sırada sanığı korkutmak ve üzerine gelmesini engellemek amacıyla yanında taşıdığı belinde bulunan Adli Emanetin 2018/1352 sırasında kayıtlı ruhsatsız 9x19 mm çapında fişek istimal eden Belçika yapısı Browning marka yarı otomatik tabancayı çıkartarak havaya doğru bir el ateş ettiği, bu ilk atış esnasında taraflar arasındaki mesafenin 15 metre civarında (sanık yer göstermesine göre 18 metre) olduğu, sanık ..

...'in maktule doğru elinde bulunan kürekle ilerlemeye devam ettiği, maktulün bir kez daha sanığın kendisine doğru gelmesini engellemek için aralarında bulunan su arkını hedef alarak yere doğru ateş ettiği, bu sırada sanıkla maktül arasındaki mesafenin 10 metre civarında (sanık yer göstermesine göre 11 metre) olduğu, sanığın maktule doğru yürümeye devam ettiği, sanığın su arkını aşarak 1 metre uzağında bulunan yaklaşık yerden 2 metre yükseklikteki beton su kanalının üzerine çıktığı ve elinde bulunan küreği su kanalının kenarına atarak elinde silah bulunan maktulün üzerine atlayarak elinde bulunan silahı almaya çalıştığı, tarafların boğuşması esnasında maktulün elinde bulunan silahı sanık ... almaya çalışırken silahın bir kez daha yere doğru ateş aldığı ve sanığın ayağından yaralandığı, sanığın, silah maktulün elinde bulunmaya devam ettiği sırada maktulün elini kıvırarak maktulün göğsü tarafına çevirdiği esnada silahın patlamasıyla maktulün Adana Adli Tıp Grup Başkanlığı tarafından tanzim edilen 08/06/2018 tarihli otopsi raporuna göre ateşli silah yaralanmasına bağlı iç organ harabiyeti ve kanaması sonucu ölümüne sebebiyet verdiği olay sonucunda; maktulün sırt üstü mısır tarlasına düştüğü, sanığın da onunla birlikte yüzüstü maktülün üzerine düştüğü şeklinde olayın geliştiği kabul edilmiştir.... sanığın maktülle arasında bulunan en az 30 metre mesafeyi elinde bulunan kürekle su kaçağını kapatmak için değil maktulün bağırmasına ve küfür etmesine duyduğu kızgınlıkla sanığa müdahale etmek için katettiği, beton su kanalının üzerine çıkarak elinde bulunan küreği hemen yan taraf atıp doğrudan maktulün üzerine atladığı ve silahı elinden almaya çalıştığı kanaatine varılmıştır.

Olayda toplam 4 kez ateş edildiği kabul edilmiştir. Her ne kadar sanık ... olayda silahın 6 kez patladığını iddia etmiş ise de, gerek patlama sesini uzaktan duyan tanık beyanları ile tanık ...'in beyanı ve gerekse olay yerinden ele geçirilen kovanlar dikkate alındığında olayın oluş şeklinde belirttiğimiz üzere olay yerinde silahla en fazla toplam 4 kez ateş edildiği, ilkinin sanıkla maktül arasındaki mesafenin 15 metre olduğu sırada maktül ... tarafından havaya ateş edildiği, ikincisinin sanıkla maktül arasındaki mesafenin 10 metre olduğu sırada maktül ... tarafından su arkına doğru ateş edildiği, son ikisinin ise sanık ...'in beton su kanalının üstünden maktulün üzerine atladığı esnada tarafların boğuşması sırasında gerçekleştiği, üçüncü patlamada sanığın ayağından yaralandığı, dördüncü patlamada ise maktulün göğsünden yaralanarak hayatını kaybettiği kabul edilmiştir....Açıklanan tüm bu nedenlerle, her ne kadar sanık hakkında mahkememize kasten öldürme suçundan dava açılmış ise de, soruşturma ve kovuşturma aşamasında toplanan tüm delillerden sanığın eyleminin taksirle Ölüme Sebebiyet Verme suçunu oluşturduğu kabul edilmiş, suçun işleniş şekli, işlenmesindeki özellikler, suçun işlendiği yer ve zaman ve sanığın ölüm ile sonuçlanan olaydaki kusurunun ağırlığı dikkate alınarak sanığın eylemine uyan TCK'nın 85/1 maddesi gereğince sanığın takdiren ve teşdiden alt sınırdan uzaklaşılarak cezalandırılmasına karar verilmiştir. Ölenin, üzerine gelen sanığı korkutmak amacıyla önce havaya iki kez, sonra sanığın ayağına ateş ettiği halde, sanığın ölenin üzerine doğru gidip silahı gez kısmından kavrayarak silahı ölene doğru çevirmesi ve ölenin üzerine atlayarak, ölenin elinin tetikte olduğunu bildiği ve ölene doğru çevirdiği silahın ölenin üzerine doğru atladığında ölenin parmağının tetiğe temas edeceğini ve silahın patlayacağını ve karşısındakini öldüreceğini öngördüğü halde eylemine devam ettiği için, eylemin bilinçli taksirle öldürme suçunu oluşturduğu anlaşıldığından TCK'nın 22/3 maddesi gereğince sanığa verilen cezanın yarı oranında arttırılmıştır. Sanığın kişiliği, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları dikkate alınarak sanık hakkında TCK'nın 62. maddesi uygulanmamıştır.

Yargıtay 12.Ceza Dairesi'nin 22.01.2020 tarih, 2019/13688 esas, 2020/810 karar sayılı ilamı ile "kendisine karşı gerçekleşmekte olan bir saldırı bulunan sanığın son atışta sol bacağından vurulduğu da göz önüne alındığında aralarındaki mesafe oldukça kapandıktan sonra gerçekleşen son atışın ardından kendisine yönelik gerçekleşmekte olan saldırıyı o andaki hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile hareket edip, maktülün üzerine atlayarak ve silahı almak amaçlı gez kısmından tuttuğu sırada birlikte üst üste düştükleri ve bu sırada yönü değişen silahın düşmenin etkisiyle maktülün göğsüne yaslanarak patlamasıyla maktülün vurularak öldüğünün anlaşılması karşısında, sanığın meşru savunma kapsamında hareket ettiğinin kabulü" şeklinde gerekçe ile sanığın TCK’nın 25/1. ve CMK’nın 223/2-d maddesi gereğince beraatine karar verilmesi gerektiğinden bahisle mahkememizin 07.02.2019 tarih, 2018/568 esas, 2019/60 karar sayılı kararı bozulması sonrasında;

Olayın bütün yönleriyle aydınlatılması amacıyla mahkememiz tarafından tarafların katılımıyla bilirkişi eşliğinde olay yerinde 23.10.2020 tarihinde keşif yapılmış, sanık ve tanık anlatımları doğrultusunda olay öncesinde tarafların bulundukları konum, hareket yönleri ile olay anındaki hareket şekilleri göstertilerek fotoğraflanmış, beyanlara göre mesafelerin ölçümü yapılmış ve buna ilişkin kroki eşliğinde 10.11.2020 tarihli Bilirkişi raporu düzenlettirilmiştir.

Keşifte alınan sanık beyanı ve yer göstermesine göre; Olay öncesinde sanık ...'in maktulün en az 33 metre uzağında kendilerine ait mısır tarlasının iç kısımlarında elinde bulunan kürekle çalıştığı(Bilirkişi raporu sayfa 5), bulunduğu yerde mısırların boyunun 2 metre olduğu, o esnada sanığı görmediği, maktulünde sanığı ilk anda görmediği, maktulün kızgınlıkla bağırıp küfrederken ne sanık ...'i ne de sanığın babası ...'i görmediği, sanığın bağırdığını ve küfrettiğini duyan ve küfüründe kendi babasının isminin geçtiğini anlayan sanık ...'in bulunduğu yerden karşılık vererek maktulü uyardığı, kendisine karşılık verdiği, ...'in babası olduğunu söylediği, bunun üzerine maktulün de sanığa bağırdığı, sanığın, maktulün sözlerinin verdiği kızgınlıkla elinde bulunan kürekle maktül ...'in bulunduğu yere doğru yürüdüğü, kendisine doğru kürek elinde gelen sanığı gören maktulün tabancayı çıkartarak sanık beyanına göre 21 metre mesafeden ilk atışı yaptığı, sonrasında yürümeye devam ettiği, ikinci atışı aralarındaki mesafe 18metre iken yaptığı, sanığın elinde bulunan kürekle maktule doğru tekrar yürümeye devam ettiği bu kez aralarında 11metre varken bir kez daha su arkına ateş ettiği, bu atışların hiç birinde sanığın hedef alınmadığının sanık savunması ile sabit olduğu, yine sanık savunmasına göre elinde bulunan küreğin sanıkla boğuşması esnasında da elinde olduğu, sanığın, maktule doğru kendi beyanına göre 33 metre ilerlemesine rağmen, maktulün yerinde sabit kaldığı anlaşılmıştır.

Meşru savunma TCK'nın 25/1 maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, "Gerek kendisine ve gerek başkasına ait bir hakka yönelmiş, gerçekleşen, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anda hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile işlenen fiillerden dolayı faile ceza verilmez" şeklinde düzenlenmiştir. Meşru müdafada sınırın aşılması ise TCK'nın 27. maddesinde düzenlenmiştir" 27/(1) Ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerde sınırın kast olmaksızın aşılması hâlinde, fiil taksirle işlendiğinde de cezalandırılıyorsa, taksirli suç için kanunda yazılı cezanın altıda birinden üçte birine kadarı indirilerek hükmolunur. (2) Meşru savunmada sınırın aşılması mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaştan ileri gelmiş ise faile ceza verilmez" şeklinde düzenleme bulunmaktadır. Somut olayda; maktül tarafından sanığa yöneltilen bir saldırı olmadığı, maktulün sanığı tanımadığı, tarlasındaki su kaçağına öfkelenerek sanığın babası ...'e küfür ettiği esnada sanığı görmediği, sanığın sözlü olarak karşılık vermesi üzerine olayın başladığı, tartışma üzerine olay tarihinde 28 yaşında genç bir kişi olan sanığın elinde kürekle maktule doğru gelmesi üzerine olay tarihinde 71 yaşında olan maktulün korku ve panikle de duymuş olabileceği göz önünde bulundurularak tamamen sanığın kendisinin bulunduğu yere gelmemesi için havaya ve yere sanığı hedef almadan iki kez ateş etmesine rağmen sanığın maktule doğru 33 metre mesafe katederek beton su kanalının üstüne elinde bulunan kürekle çıktığı, maktulün bu ana kadar hiç bir şekilde sanığı hedef almadığı, mahkememizin kabulüne göre de son iki patlamanın tarafların boğuşması sırasında gerçekleştiği, ilkinde sanığın yaralandığı, ikincisinde ise maktulün yaralandığı, bu haliyle sanığın "gerek kendisine ve gerek başkasına ait bir hakka yönelmiş, gerçekleşen, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anda hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde" def etmek amacıyla hareket ettiğinin kabul edilemeyeceği, yine olayda "mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaştan" meşru savunmada sınırı aştığı kabul edilmemiş, olay yerinde yapılan keşif ve gözlemler ile sanık ve tanıkların anlatımı ve yer göstermeleri de dikkate alınarak olayda TCK'nın 25/1veya 27/2 belirtilen koşulların oluşmadığı kanaatine varılarak, oluşa uygun olmadığı düşünülen Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 22.01.2020 tarih, 2019/13688 esas, 2020/810 karar sayılı Bozma ilamına uyulmamış, mahkememizin önceki kararında direnilmiştir." denilmiştir.

2.Kolluk tarafından tanzim edilen olay tarihli tutanakta, olayda kullanılan 30349 seri numaralı BROWNINGS marka 9 mm'lik ruhsatsız silahın, mahalle muhtarı tarafından kendilerine teslim edildiği, silahın tutukluk yapmış vaziyette, namlu yatağında bir adet kovanın olduğu, silah üzerinde bir adet şarjör takılı olduğu kayıtlıdır.