muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/729, Karar No: 2020/8832, Tarih: 09.12.2020

**10. Ceza Dairesi         2017/729 E.  ,  2020/8832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BİNGÖL 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan CMK'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı; zira CMK'nın 139. maddesinin 4. fıkrasına göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine CMK'nın "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140. maddesindeki düzenlemeye göre, sanıklar hakkında teknik araçlarla izlenmesine ilişkin bir karar bulunmadığı, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin karara dayanılarak ve CMK'nın 140. maddesi uyarınca ayrıca bir karar alınmadan teknik araçlarla izleme ve görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen kayıtlara dayandırılmıştır. CMK'nın 217. maddesine göre sanığa atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delile dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir.

1-Dosya içerisinde CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir karar bulunmadığı anlaşılmakla; sanıklar hakkında 5271 sayılı CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin verilmiş bir kararın bulunup bulunmadığı, bulunuyor ise hukuki denetime olanak sağlayacak şekilde aslı veya onaylı örneği getirtilerek bu dosya içine konulması; yoksa bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-Suçun sübutunun tespiti için sanıklardan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suçun sübutunun tespiti için sanıklardan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olmadığının ve teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir kararın bulunmadığının tespiti halinde “suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama” konusunda faaliyette bulunamayacaklarından bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceği hususu gözetilerek sanık ...'in beyanları da dikkate alınarak sanık ... hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan hüküm kurulması,

4-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

5-Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce suça konu uyuşturucu maddelerden alınan tanık numunelerin de müsadere edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, 09.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21452, Karar No: 2017/7630, Tarih: 06.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/21452 E.  ,  2017/7630 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, Davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 31.10.2006 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu yaralanan işçiye ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve yapılan tedavi masrafı nedeniyle Kurum zararının rücûan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı işverene ait, yer altı kömür ocağı işyerinde, kazazade kazmacı usta işçi tertip edildikleri ayakta kömür kazısı yaparken, arının tavanla bitiştiği yerde bulunan taş parçasının, ayakta görevli olan postabaşı Kazım Cin tarafından kazıldığı esnada, tavandan düşen bir taş parçasının önce sarmanın fırçasına çarpıp yön değiştirerek kazalının sol ayak bileğine çarpması sonucu yaralamıştır.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucu Mahkemece hükme esas alınan tekli bilirkişi raporunda, kazanın gerçekleşmesinde %20 oranında işçinin kusurunun, %30 oranında davalı işveren TTK Genel Müdürlüğü'nün kusurunun ve %50 oranında kaçınılmazlık olgusunun olduğu kabul edilmiş ve Mahkemece hükme esas alınan bu rapor dogrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, kaçınılmazlık olgusunun raporda yanılgılı olarak değerlendirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanun'un 26. maddesi olup,davalı işverenin, Kurumun rücu alacağından sorumluluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

İş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram …” (Prof. Dr. A.Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu - Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup, bu olgunun kabulünün koşulu, “ … vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, sayı 4, s. 139).

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Meydana gelen iş kazasında; şayet, işveren, tüm önlemleri almış bulunmasına karşın, zararlandırıcı sigorta olayı ortaya çıkmışsa kaçınılmazlıktan söz edilebilir. Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; somut olayda artık, kaçınılmazlıktan bahsedilemez. Kazanın sebebi kaçınılmazlık olgusu değil, dikkatsiz ve tedbirsiz çalışma yapılmasıdır. Yani somut olayda alınması gereken tüm tedbirler alınmış değildir. Kaçınılmazlık olgusunun var olabilmesi için öncelikle tüm tedbirler alınmalı, buna rağmen beklenmedik olaylar nedeniyle kaza meydana gelmelidir. Yanılgıya dayalı, yargısal denetime elverişli olmayan raporun hükme dayanak alınması yerinde değildir.

Mahkemece, tarafların kusur durum ve oranlarının belirlenmesi için yeniden alanında uzman bilirkişilerden oluşan heyet raporu alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, hükmü temyiz eden davacı tarafın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve davalı yönünden kusura ilişkin olarak davacı kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 06.11.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8471, Karar No: 2018/401, Tarih: 14.02.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/8471 E.  ,  2018/401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde dahili şikayet olunanlar ... vekili ile.... Ziraai İlaçlar End. Ürün Tar. Gıda ve. İlaç Amb. San. Ve Tic. Ltd. Şti. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili , borçlu ...’ın ... Bankası A.Ş.'ye borcu nedeniyle...İcra Müdürlüğünün 2013/3476 esas sayılı dosyasından icra takibi başlatıldığını, daha önce yine aynı davalı borçlu bankaya olan borcu nedeniyle araç rehni takibi yapıldığını bu dosya da borçlu üzerine kayıtlı ....plakalı aracın satışının gerçekleştiğini, satış parasından dosya borcunun ödendiğini, kalan paranın banka ile borçlu arasında imzalanan sözleşme gereği ...İcra Müdürlüğünün 2013/3476 esas sayılı dosyasına aktarılması gerekirken .... İcra Müdürlüğünün 2012/3050 esas sayılı dosyasına gönderildiğini ve buraca sıra cetveli yapıldığını,sıra cetvelinin tamamına itiraz ettiklerini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptali talep ve dava etmiş, yargılama aşamasında davaya temlik alan vekili devam etmiştir.

Dahili şikayet olunan.... Kale Kapı Vergi Dairesi vekili, davanın reddini istemiştir.

Dahili şikayet olunan ...Zirai İlaçlar End.Ürün. Tar. Gıda Vet.İlaç. Amb. San. Tic. Ltd Şti vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; satılan aracın rehinli olduğu ve borçlu ...'ın rehin sahibi ...Bankası A.Ş.'ye ....İcra Dairesi'nin 2013/3476 Esas sayılı dosya ve....İcra Dairesi'nin 2013/1306 sayılı dosyalarında borçlu olduğu, rehinli kabul edilen bu borçlar karşılanmadan rehinli araç bedelinin diğer haciz koyduranlar arasında pay edilemeyeceği ve garameye konu edilemeyeceği geerkçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan ... Kale Kapı Vergi Dairesi vekili ve ....Zirai İlaçlar End.Ürün. Tar. Gıda Vet.İlaç. Amb. San. Tic. Ltd Şti vekili temyiz etmiştir.

Bedeli paylaşıma konu taşınır üzerinde aleyhine şikayetçi banka tarafından tüketici kredisinden kaynaklı menkul rehni tesis edilmiş ve ödenmeyen tüketici kredisi nedeniyle menkul rehninin paraya çevrilmesi yolu ile takip yapılarak satış gerçekleşmiştir.

Kararı, şikayet olunan ... Kale Kapı Vergi Dairesi vekili ve ....Zirai İlaçlar End.Ürün. Tar. Gıda Vet.İlaç. Amb. San. Tic. Ltd Şti vekili temyiz etmiştir.

Bedeli paylaşıma konu taşınır üzerinde aleyhine şikayetçi banka tarafından tüketici kredisinden kaynaklı menkul rehni tesis edilmiş ve ödenmeyen tüketici kredisi nedeniyle menkul rehninin paraya çevrilmesi yolu ile takip yapılarak satış gerçekleşmiştir.

Bedeli paylaşıma konu taşınır üzerine konulan menkul rehninnin tüketici kredisinin teminatı olduğu tartışmasızdır. 18.04.2011 tarihli tüketici kredisi ve teminat sözleşmesinin 20.maddesinde "...iş bu sözleşme şartlarında kullandırılması uygun görülen kredinin motorlu taşıt alımı ile ilgili olması halinde iş bu kredinin ve/veya hangi sebeple olursa olsun bankaya karşı doğmuş ve doğacak borçlarının teminatı olarak özellikleri belirlenen motorlu taşıtı bankaya fekki bankaca bildirilinceye kadar geçerli olmak üzere gayrikabili rücu rehin ve zilliyetliğini bankaya devir ve teslim ettiğini...” yönündeki kayıt yanıltıcı mahiyette olduğundan tüketici olan borçlu açısından yazılmamış sayılması gereken bir kayıttır. Ayrıca bankadan kullanılan diğer kredilerin katedildiği, alacağın taraflar arasında kesin halini aldığı konusunda da bir iddia ve ispat mevcut değildir.

Bu durumda bedeli paylaşıma konu taşınır üzerine konulan menkul rehni bedeli dışında borçlunun bankadan kullandığı diğer kredilerin menkul rehni kapsamında sayılması ve bu şekilde davanın kabulü doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan ..... Kapı Vergi Dairesi vekili ve...Zirai İlaçlar End.Ürün. Tar. Gıda Vet.İlaç. Amb. San. Tic. Ltd Şti vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayet olunan ... Kapı Vergi Dairesi ve...Zirai İlaçlar End.Ürün. Tar. Gıda Vet.İlaç. Amb. San. Tic. Ltd Şti yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1171, Karar No: 2020/2794, Tarih: 15.09.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/1171 E.  ,  2020/2794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin esasdan reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde şikayetçi vekilince duruşmalı temyiz edilmiştir.

Temyize konu karar niteliği gereği duruşmaya tâbi olmadığından duruşma isteminin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, borçlunun hak ve alacakları üzerine koyulan haciz sonrası sıra cetveli düzenlendiğini ve müvekkilinin alacaklı olduğu dosyaya sıra cetvelinin 5.sırasında yer verildiğini ancak alacaklarının kamu alacağı olduğundan bahisle şikayet olunan ile garamaten paylaşım yapılması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince şikayetçinin kanuni temsilci olmayan bir kimseye takip yaptığı ve sıra cetvelinin usulüne uygun oluşturulduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı şikayetçi vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından, davacı TMSF'ye devredilen uyuşmazlığa konu edilen alacakların, mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 15/3. maddesi ile 5411 sayılı yasa kapsamında amme alacağı olmadığı, ilk derece mahkemesinin kararının gerekçesi itibariyle yanlış olsa da sonucu itibariyle doğru olduğundan bahisle ilk derece mahkemesi kararın istinaf başvurusunun esastan reddi ile ilk derece mahkemesinin gerekçesinin değiştirilmesine karar verilmiştir.

Bu karara karşı süresinde Şikayetçi vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17.Hukuk Dairesi kararına ilişkin şikayetçi vekilinin/vekillerinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19.12.2005 günlü ve 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 140. maddesi gereğince şikayetçiden harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğininde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 15.09.2020 tarihinde kesin olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2522, Karar No: 2016/547, Tarih: 16.02.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/2522 E.  ,  2016/547 K.**

**"İçtihat Metni"**

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık ... hakkında, maktül . kasten öldürmede kullandığı silahla ilgili olarak, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

2-Katılan .. duruşmalı inceleme isteme yetkisi bulunmadığından, vekilinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK’un 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ., maktül . kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, duruşmalı olarak incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, takdiri indirimin uygulanması gerektiğine ilişen, katılan. vekilinin vasfa yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak, Oluşa ve dosya içeriğine göre, maktül ile sanığın oğlu . arasında hayvan otlatma nedeniyle anlaşmazlık bulunduğu, olay günü maktülün . görerek havaya doğru av tüfeğiyle ateş açtığı, . de buna karşılık yine av tüfeğiyle birkaç el havaya ateş ettiği, bu olaydan kısa bir süre sonra sanığın olay yerine geldiği, maktüle küfrettiği, maktülün de karşılık vermesi üzerine, önce av tüfeğiyle

maktüle ateş ettiği, ancak isabet sağlayamadığı, daha sonra da tabancayla üç el ateş ederek maktülü öldürdüğü olayda,

A- Olayın gelişimi nazara alındığında, etki tepki dengesi sanık lehine bozulmadığı halde, sanık hakkında TCK'nun 29. madddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini,

B- Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın TCK'nun 53. maddesindeki iptal edilen bölümleri nazara alındığında, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

C- Anayasasının 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık ve mağdur için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

D-Katılan. duruşmalarda kendisini vekille temsil ettirdiği halde lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

D-Katılan. duruşmalarda kendisini vekille temsil ettirdiği halde lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Usule ve yasaya aykırı olup, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin, tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.02.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

16/02/2016 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı .. huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat .. yokluğunda 25/02/2016 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/8798, Karar No: 2014/3299, Tarih: 13.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/8798 E.  ,  2014/3299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kötü muamele

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyizin reddi Ek Kararı

Mahalli mahkemece sanığın mahkûmiyetine dair hüküm sanık tarafından temyizi üzerine, temyizin reddine dair Ek Karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair Ek Karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek Kararın CMUK.nın 315. maddesi uyarınca ONANMASINA, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.