muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10403, Karar No: 2024/13694, Tarih: 06.11.2024

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu Özel Kısım s.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt s. 28, Özgenç Genel Hükümler s.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 nci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın örgütün hiyerarşik yapısına organik bağ ile katılıp katılmadığına ilişkin maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde ortaya konulması ve suç vasfının tayini bakımından, hükümden sonra gelen M.T., A.Ç. isimli kişilerin bilgi içeriklerini içeren belgeler ile ... isimli şahsa ait ByLock içeriklerinde sanığın isminin geçtiğine dair tutanakların okunarak tartışılması ve açık kimlik bilgileri tespit edilmiş olan ... hakkında ilgili kuruluşlar nezdinde araştırma yapılmak suretiyle hakkında soruşturma veya kovuşturma bulunup bulunmadığının, yakalanıp yakalanmadığı, ifadesinin alınıp alınmadığının tespit edilmesinden sonra şayet yakalanmış ise ifade tutanaklarının onaylı örneklerinin dosyaya getirtilerek incelenmesi, gerektiğinde mahkemede tanık olarak dinlenmelerinin sağlanması,

2.UYAP’ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankasında sanık hakkında bilgi ve beyan olup olmadığının da araştırılarak varsa beyanların aslı veya onaylı suretlerinin dosya kapsamına alınması, olanaklı ise sanık hakkında beyanda bulunan şahısların duruşmada tanık sıfatıyla dinlenilmeleri ile tüm bu delillerin CMK’nın 217 nci maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunup diyecekleri sorulduktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini,

3.Kabul ve Uygulamaya göre de;

Tayin edilen temel cezadan 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 inci maddesi uyarınca artırım yapılırken 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin 1 inci fıkrası uyarınca artırım yapıldığının belirtilmesi gerektiği gözetilmeden, uygulama maddesinin yalnızca 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Aleyhe temyiz bulunmamakla 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin beşinci fıkrası gereği sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30803, Karar No: 2021/997, Tarih: 26.01.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/30803 E.  ,  2021/997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM: Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 165/1. maddesi uyarınca belirlenen 6 ay hapis ve 5 gün adli para cezasından, aynı Kanunun 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken 4 ay hapis ve 3 gün adli para cezası yerine, hesap hatası sonucu 4 ay 3 gün hapis cezasına, devamında aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 3 ay 10 gün hapis ve 2 gün adli para cezası yerine, hesap hatası sonucu 3 ay 12 gün hapis cezasına hükmedilip, hapis cezası TCK’nın 50/1-a ve 52/2 maddelerinin uygulanması ile 102 gün karşılığı, günlüğü 20,00 TL’den 2.040,00 TL adli para cezasına çevrilerek hükümde karışıklığa sabep olunması ve hapisten çevrili adli para cezası ile doğrudan hükmolunan adli para cezasının toplanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “suça sürüklenen çocuk hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan 6 ay hapis ve 5 gün adli para cezasından, aynı Kanun'un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılarak 4 ay hapis ve 3 gün adli para cezasına, devamında aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim 3 ay 10 gün hapis ve 2 gün adli para cezasına; suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen gün adli para cezasının TCK’nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 TL’den hesaplanarak 40,00 TL adli para cezasına; suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapis cezasının TCK’nın 50/1-a maddesi gereğince 100 gün adli para cezasına çevrilmesine ve TCK’nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 TL’den hesaplanarak 2.000,00 TL adli para cezasına hükmedilmesine” karar verilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1076, Karar No: 2016/2010, Tarih: 01.03.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/1076 E.  ,  2016/2010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 18.11.2014 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yaptırıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6424, Karar No: 2022/17245, Tarih: 30.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/6424 E.  ,  2022/17245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Fethiye 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı ek kararının Yargıtayca incelenmesi davalı tarafça istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

-K A R A R-

Dava dilekçesinde, ortak gider alacağına yönelik başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istenilmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı tarafça istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin 2020/1058 Esas, 2021/886 Karar sayılı kararı ile davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Davalı tarafça hükmün tamamlanmasının talep edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin 07.03.2022 tarihli ek karar ile hükmün tamamlanması talebinin reddine karar verilmiş verilen bu ek karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kural olarak ek kararlar temyiz edilebilirse de; aslı temyiz edilemeyen bir hükmün tamamlanması hususunun değerlendirilmesine ilişkin ek karar da temyiz edilemez.

Şu halde, mahkemece verilen kısmen kabul kararı miktar itibarıyla kesin olduğundan, İlgili Bölge Adliye Mahkemesince tamamlama talebinin reddine dair verilen ek karar da kesindir. Bu nedenle davalının ek karara ilişkin temyiz dilekçesinin miktar itibarıyla reddine karar vermek gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz dilekçesinin, tamamlama talebinin reddine ilişkin ek kararın kesin olması nedeniyle REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 30.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8552, Karar No: 2015/4446, Tarih: 10.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8552 E.  ,  2015/4446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, şikayet dışı ...'ın ödenmeyen işyeri borçlarından dolayı 6183 sayılı Kanun hükümleri gereği 2012/15869 nolu icra takip dosyaları açıldığını ve en son masraflar ile birlikte 136.500,00 TL olan dosya alacağı için Vergi Dairesi'ne 04.03.2013 tarihinde borçlunun doğmuş, doğacak olan her türlü istihkak, hak ve alacaklarına haciz bildirisi gönderildiğini, ...2. İcra Müdürlüğü'ne de 6183 sayılı Kanun'un 21. maddesi ve İİK'nın 100, 101, 206 ve 207. maddeleri uyarınca yapılacak olan sıra cetveline öncelikle kamu alacağı kaydının yapılması hususlarında yazı yazılmasına rağmen, sıra cetvelinde müvekkili kuruma yer verilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, sıra cetveline itirazının kabulü ile sıra cetvelinin müvekkili kurum alacaklı için "öncelikli kamu alacağı" kaydıyla tanzim edilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan ..., şikayete cevap vermemiştir.

Diğer şikayet olunanlar vekilleri, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanun'un 21. maddesinde üçüncü şahıslar tarafından haczedilen mallar paraya çevrilmeden önce o mal üzerine kamu alacağı için de haciz konulursa kamu alacağının hacze iştirak edeceği ve satış bedelinin taksim olunacağı belirtilmiş olup, somut olayda taşınmaz üzerine vergi dairesi tarafından 12.07.2012 tarihinde satıştan önce haciz konulmadığı gerekçesiyle, sıra cetveline şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1-Şikayet sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.

Anayasa'nın 141/3. maddesi uyarınca, bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılmalıdır.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1-Şikayet sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.

Anayasa'nın 141/3. maddesi uyarınca, bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılmalıdır.

Dava tarihinde yürürlükte olan HMK'nın 297/1-c maddesi uyarınca, hükmün tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri içermesi gerekir. Kararlarda bulunması gereken gerekçeler sayesinde taraflar, hükmün hangi maddi ve hukuki sebebe dayandırıldığını anlayabilecekleri gibi, karar aleyhine kanun yoluna başvurulduğunda da HUMK'nın 428. maddesi uyarınca Yargıtay incelemesi sırasında ancak bu gerekçe sayesinde kararın usul ve yasaya uygun olup olmadığı saptanabilecektir. Diğer bir anlatımla, Yargıtay denetimi ancak bir kararın gerekçe taşıması halinde mümkün olabilir. Açıklanmaya çalışıldığı üzere, mahkemece, tarafların tüm delilleri açıkça değerlendirilerek davanın hangi gerekçeyle reddedildiğinin karara yansıtılması gerekirken, yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması, Anayasa'nın 2. maddesinde düzenlenen hukuk devleti ilkesini, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkını ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkını ihlâl edecektir.

YHGK'nın 07.12.2011 tarih 15-708 E, 737 K. sayılı ilamında açıklandığı üzere; gerekçe, hakimin (mahkemenin) tespit etmiş olduğu maddi vakıalar ile hüküm fıkrası arasında bir köprü görevi yapar. Gerekçe bölümünde hükmün dayandığı hukuki esaslar açıklanır. Hakim, tarafların kendisine sundukları maddi vakıaların hukuki niteliğini (hukuk sebepleri) kendiliğinden (re'sen) araştırıp bularak hükmünü dayandırdığı hukuk kurallarını ve bunun nedenlerini gerekçede açıklar (Kuru, Baki/Arslan, Ramazan/Yılmaz, Ejder; Medeni Usûl Hukuku Ders Kitabı 6100 sayılı HMK'na Göre Yeniden Yazılmış, 22 Baskı, Ankara 2011, s.472). Hakim, gerekçe sayesinde verdiği hükmün doğru olup olmadığını, yani kendini denetler. Üst mahkeme de, bir hükmün hukuka uygun olup olmadığını ancak gerekçe sayesinde denetleyebilir. Taraflar da ancak gerekçe sayesinde haklı olup olmadıklarını daha iyi anlayabilirler. Bir hüküm, ne kadar haklı olursa olsun, gerekçesiz ise tarafları doyurmaz (A.g.e., s. 472).

Mahkemece, “somut olayda taşınmaz üzerine vergi dairesi tarafından 12.07.2012 tarihinde satıştan önce haciz konulmadığından sıra cetveline itirazın reddine” şeklinde gerekçe oluşturulmuş ise de şikayete konu sıra cetvelinde haczedilen bir taşınmaz bedeli paylaşıma konu olmayıp, borçlu Mehmet Ali Kabataş'ın Bolu Vergi Dairesi Müdürlüğü'nden alacağı olan KDV iadesinin paylaşıma konu olduğu ve Vergi Dairesi'nin davanın tarafı olmadığı anlaşılmış olup, mahkemece dayanılan gerekçenin somut uyuşmazlıkla herhangi bir ilgisinin bulunmadığı görülmüştür.

Bu durumda mahkemece, yukarıda açıklanan ilkelere uygun olarak denetime elverişli gerekçe oluşturulması için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün, BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6711, Karar No: 2009/12801, Tarih: 28.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/6711 E.  ,  2009/12801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalı adına kayıtlı olan taşınmazın tapu kaydının iptaline ve maliye hazinesi adına tesciline karar verilmesi istenilmiştir. Mahkemenin davanın kabulü ile taşınmaz malın bedelinin tespitine ve tapu kaydının iptali ile maliye hazinesi adına tapuya tesciline dair verilen kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece davalı vekilinin temyiz isteminin miktar yönünden reddine karar verilmiş, bu kez davalı vekili bu ret kararına karşı temyiz yoluna başvurmuştur.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, 2942 Sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasa ile değişik 10. maddesi hükmü uyarınca taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve davalının adına kayıtlı tapu kaydının iptali ile maliye hazinesi adına tescili istemine ilişkin olup; HUMK’un 427. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen taşınır mal veya alacak davası niteliğinde bulunmadığı gözetilmeden, mahkemece davalı vekilinin temyiz itirazlarının tespit edilen kamulaştırma bedelinin miktarına bakılarak reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle mahkemenin, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine ilişkin 02.03.2009 gün ve 2008/47-2008/66 ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra davalı vekilinin dava ile ilgili temyiz itirazları yönünden yapılan inceleme sonunda:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla gerektirici yasal nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yargıtay uygulamalarına göre dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistikî bilgilere dayandığı bilinen İlçe Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı, genel idari giderleri, bilinmeyen masraflar, idarecilik payı ve sermaye faizi gibi masraflar dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesine ekli ayrıntılı masraf çizelgesi içerisinde yer alan bağ (üzüm) ürününün üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan bilinmeyen masraflar, idarecilik payı ve sermaye faizi gibi harcamalar düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Somut olayda ise, bilirkişi raporunda, resmi veri listesine ekli ayrıntılı masraf çizelgesi içerisinde yer alan bağ (üzüm) ürününün üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan bilinmeyen masraflar, idarecilik payı ve sermaye faizi gibi harcamalar düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4848, Karar No: 2020/2026, Tarih: 08.06.2020

**21. Hukuk Dairesi         2019/4848 E.  ,  2020/2026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, yurtdışında çalışmaya başladığı 10/10/1987 tarihinden itibaren sigortalılığının tespitine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, davanın feragat nedeniyle reddine karar vermiştir.Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Yerel mahkemece 26/05/2019 tarihli ek karar ile verilen temyiz isteminin süreden reddine dair hükmün temyizen incelenmesinin davalı vekili tarafından süresinde istenmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:Davalı vekilinin yüzüne karşı 15/03/2016 tarihli hüküm İş Mahkemesince verilmiştir. Karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesi hükmüne göre İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir. Bunun yanında tefhim olunan hüküm 6100 sayılı HMK'nın 297. maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığı takdirde Yasada öngörülen ve tefhimden başlayan 8 günlük temyiz süresinin geçtiğinden söz edilemez. Ek kararda, davalı vekilinin yüzüne karşı okunan kısa karar ile temyiz süresinin başladığı ve tefhimden itibaren 8 günlük sürenin geçmesi üzerine temyiz talebinde bulunulduğu gerekçesi ile davalı vekilinin temyiz talebi reddolunmuştur.Kısa kararda hükme ilişkin tüm hususlara yer verilmediği, gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşılmış, davalı vekilinin 13/05/2019 tarihinde temyiz başvurusunda bulunduğu tartışmasızdır.Bu durumda davalı vekilinin yüzüne karşı verilen kararın HMK 297. maddesinde belirtilen biçimde tüm unsurları ile tefhim edilmiş bir karar olmadığı açık olup, davalı vekilinin gerekçeli kararın tebliğ edilmediğine göre temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilmelidir. Hal böyle olunca mahalli Mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin EK KARARIN KALDIRILMASINA ve asıl hükmün temyizini amaçlayan temyiz itirazlarının incelenmesine karar verilmiş ve temyiz talebi incelenmiştir.

2-Davalı tarafın asıl hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince, davacı, yurtdışında çalışmaya başladığı 10/10/1987 tarihinden itibaren sigortalılığının tespitine karar verilmesini istemiştir.Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına karşı “uyma” kararı verilmek suretiyle yapılan yargılama neticesinde " Davadan feragat nedeni ile davanın reddine, “karar verilmiş olup, davalı kurum lehine vekalet ücreti hükmedilmemiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin tetkikinden; davalı Kurum'un davada kendisini vekille temsil ettidiği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece, davada kendisini vekille temsil ettiren davalı Kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile vekalet ücretine hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin tetkikinden; davalı Kurum'un davada kendisini vekille temsil ettidiği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece, davada kendisini vekille temsil ettiren davalı Kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile vekalet ücretine hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesinin yeniden yargılamayı gerektirmediği anlaşıldığından hüküm bozulmamalı, yürürlükteki HMK 370/2. maddesi uyarınca karar düzeltilerek onanmalıdır.SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; hüküm fıkrasına “Davalı kendisi vekil ile temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin m.6 hükmü gereğince 1.800,00 TL vekalet ücretinin davacıdan tahsiline” yazılmak suretiyle DÜZELTİLMESİNE, kararın DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA, 08/06/2020 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.