muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5924, Karar No: 2017/11661, Tarih: 25.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/5924 E.  ,  2017/11661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve ziynet alacağı davasının kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle tarafların mahkemece belirlenen ve gerçekleşen kusurlu davranışları yanında kadının erkeğe hakaret ettiğinin de gerçekleştiği, yine de boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda erkeğin ağır kusurlu olduğunun anlaşılmış olmasına göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı kadının davası boşanma ve ziynet alacağına ilişkin olup davalı-karşı davacı kadın karşı dava dilekçesiyle evden polis eşliğinde ayrıldığını, altınları alamadığını belirterek düğünde takılan 42 adet çeyrek, 2 adet yarım altın ve 3 burma bileziğin aynen, mümkün değilse bedelini talep etmiştir. Davacı-karşı davalı erkek ise cevaba cevap dilekçesiyle ziynetlerin kadının belirttiği kadar olmadığını, düğünde 18 adet çeyrek, 2 adet yarım altın, 10 adet hediyelik bilezik takıldığını, bu ziynetlerin de daha önce 01.09.2011 tarihinde evi terk eden kadın tarafından evi terk etmeden önce götürüldüğünü belirtmiştir. Mahkemece kadının ziynet alacağı davasının kabulüne karar verilmiştir. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden kadına ait 18 adet çeyrek altın, 2 adet yarım altın ve 3 adet burma bileziğin kredi borcu için bozdurulduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda 3 adet burma bilezik ile 2 adet yarım altının kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak kadının talep ettiği çeyrek altınlardan 18 adetin varlığı tanık beyanları ile kanıtlanmıştır. O halde 3 adet burma bilezik, 2 adet yarım altın ile 18 adet çeyrek altın yönünden kabul kararı verilmesi gerekirken 42 adet çeyrek altının kabulüne karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.10.2017(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/15469, Karar No: 2020/6754, Tarih: 24.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/15469 E.  ,  2020/6754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 15/03/2013 tarihi itibariyle duran zamanaşımının, kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 18/04/2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/1-4 ve 31/3 maddelerinde tanımlanan konut dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının suçun işlendiği 25/03/2010 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 24/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5974, Karar No: 2009/12936, Tarih: 09.11.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/5974 E.  ,  2009/12936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının sorumluluk alanı içerisinde kalan hemzemin geçitlere, davalının yükümlülüğünde olan işaret ve levhaların kendileri tarafından konulduğunu ileri sürerek, maliyet bedeli olan 163.499.47 YTL.nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davaya 3533 Sayılı Yasa kapsamında hakem sıfatı ile bakılması gerektiği gerekçesiyle, görevsizlik kararı verilmiş olup; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Mecburi Tahkim Kanununun 1.maddesi gereğince, umumi mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyeler, sermayesinin tamamı devlete veya belediyeye veya hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan, adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanlar, 3533 sayılı mecburi Tahkim Kanununda yazılı tahkim usulüne göre halledilir. Bir uyuşmazlığın 3533 sayılı yasa hükümlerine göre bakılabilmesi için, davanın her iki tarafının da Yasanın birinci maddesinde sayılan kamu kurumundan olması gerekir. Taraflardan birisi yasada belirtilen kamu kuruluşu değilse, davaya mecburi hakem sıfatıyla bakılamaz. Davalının 3533 sayılı yasada belirtilen kamu kurumu olduğu konusunda duraksama yoktur.

Davacı ... ise, 28.10.1984 tarihli 18559 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan ana

2009/5974-12936

statüsü gereğince ve 233 sayılı kanun hükmünde kararnamenin 2. maddesinin 3. bendi ile kararnamenin ekindeki listeye göre, Ulaştırma Bakanlığı'na bağlı bir kamu iktisadi teşebbüsüdür. 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 4.maddesine göre, Kamu İktisadi Teşebbüsleri, bu Kanun Hükmünde Kararname ile saklı tutulan hususlar dışında özel hukuk hükümlerine tâbi, ancak Genel Muhasebe Kanunu ile Devlet İhale Kanunu hükümlerine ve Sayıştayın denetimine tabi değildir. Ana statüsünün 3. maddesinin 2. ve 3. bentlerinde, kuruluşun kanun hükmünde kararnamenin ana statü hükümleri saklı kalmak üzere, özel hukuk hükümlerine tâbi olduğu, Genel Muhasebe Kanunu, Devlet İhale Kanunu hükümlerine ve Sayıştayın denetimine tâbi olmadığı belirtilmiştir. 5018 sayılı kanuna ekli genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerini gösteren (1) sayılı cetvelde de ... gösterilmemiştir. O halde, davacı ...'nin, 3533 sayılı Yasada gösterilen daire ve kuruluşlardan olmadığı sonucuna varılmaktadır. Öyle olunca, ... mecburi hakem yargılamasına da tâbi değildir. Dairemiz eski uygulamalarında, TCDD İşletmesi Genel Müdürlüğünü mecburi hakem yargılamasına tâbi olarak kabul etmiş ise de, son uygulamalarında mecburi hakeme tâbi olmadığı kabul edilerek bu doğrultuda karar verilmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 15.60 TL temyiz harcının istek halinde iadesine, 9.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13412, Karar No: 2014/24269, Tarih: 17.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/13412 E.  ,  2014/24269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2012/377-2013/230

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı işverene ait iş yerinde 04.05.2007-06.02.2012 tarihleri arasında iş sözleşmesine dayalı olarak çalıştığını, 06.02.2012 tarihinde doğum iznine ayrıldığını, izin bitiminde işe başlamak isteyen müvekkiline işverenin “senin yerin doldu, artık çalışamazsın” diyerek işe başlatmadıklarını, davacının işe başlamak için işverenle yaptığı şifai görüşmelerin ve Afyonkarahisar 5. Noterliğinin 24.05.2012/04721 sayılı ihtarnamesinin sonuçsuz kaldığını, doğum izninden sonra işe başlamak isteyen davacının işe başlatılmadığını beyanla, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının doğum izninin bitiminde işe başlamadığını, işe başlamayan davacıya işe başlaması için 01.06.2012 tarihli yazının gönderildiğini, anılı yazının 04.06.2012 tarihinde davacıya tebliğ edildiğini, ancak davacının işe başlamadığını, davalı şirketin de haklı olarak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II(g) maddesi uyarınca davacının iş sözleşmesini sonlandırdığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin nasıl feshedildiği hususu ihtilaf konusu olup, davacı doğum iznine ayrıldığını, izin bitiminde işe başlatılmadığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia etmiş, davalı işveren ise doğum izninin bitiminde işe başlamayan davacıya yazı gönderildiğini ancak davacının işe başlamadığını bu nedenle iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 25/II-g. maddesi uyarınca haklı olarak feshedildiğini savunmuştur.

Somut olayda davacı taraf, 24.05.2012 tarihi ihtarname ile doğum izninin bittiği 28.05.2012 tarihinde işe başlatılmasını istemiş, anılı ihtarname davalı şirkete 25.05.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı taraf ise 01.06.2012 tarihi yazı ile davacının doğum izninin

Somut olayda davacı taraf, 24.05.2012 tarihi ihtarname ile doğum izninin bittiği 28.05.2012 tarihinde işe başlatılmasını istemiş, anılı ihtarname davalı şirkete 25.05.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı taraf ise 01.06.2012 tarihi yazı ile davacının doğum izninin

bitimi olan 23.05.2012 tarihinde işe başlaması gerektiği halde işe başlamadığını belirterek yazının tebliğinden itibaren üç gün içerisinde işe başlamasını, aksi halde iş sözleşmesinin ihbarsız ve tazminatsız olarak feshedileceğini bildirmiş, söz konusu ihtarname davacıya 04.06.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davacı şahitleri iş sözleşmesinin nasıl sona erdiğini bilmediklerini, davalı şahitleri ise davacının doğum izni bittikten sonra işyerine geldiğini ancak işbaşı yapmayarak işyerinden ayrıldığını daha sonra da işe gelmediğini beyan etmişlerdir. Davacı 24.05.2012 tarihli ihtarname ile işe başlama talebinde bulunmuş ise de davalının 01.06.2012 tarihli işe davet ihtarına rağmen işe başlamamış, işe başlamamasını gerektirecek haklı bir sebep de ileri sürmemiştir. Bu durumda davacının işe başlama iradesinin samimi olmadığı, davacının iş sözleşmesinin haklı bir mazerete dayanmaksızın devamsızlık yapması sebebiyle işveren tarafından haklı olarak feshedildiği anlaşılmaktadır. İş sözleşmesi haklı olarak feshedilen davacı işçi ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanamaz. Bu sebeple davacı işçinin ihbar ve kıdem tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1872, Karar No: 2007/2236, Tarih: 19.02.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/1872 E.  ,  2007/2236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :İzmir  10 Aile Mahkemesi

TARİHİ        :17.10.2006

KARŞI OY

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medenî  Kanunu hükümlerine göre  velâyetin “yeniden düzenlenmesi” konusunda dava açıldığı ve dava konusu çocuğun bir “temsil kayyımı” tarafından temsil edilmeden karar verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Velâyetin “yeniden düzenlenmesine” yönelik davalarda dava konusu çocuk bir “temsil kayyımı” tarafından “usulüne uygun biçimde” temsil edilmeden işin esasının incelenebileceğine yönelik değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.

Velâyet ilişkisinde “iki taraf” (=Ebeveyn ve çocuklar) söz konusudur. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 32)

Velâyet, küçüklerin ve bazı durumlarda kısıtlı çocukların gerek kişiliklerinin gerek mallarının korunması ve onların temsili konusunda yasanın ana babaya yüklediği ödevler ile bu ödevlerin gereği olan hakların “tümünü” ifade eder. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 843)

Temsil kayyımı ise bir kimseyi belirli bir iş ya da birden fazla işte “temsil etmesi” için atanan kişiyi ifade eder.(OĞUZMAN/DURAL, Aile Hukuku, İstanbul-1994, s. 510)

4721 sayılı Türk Medenî  Kanunu m.  183 hükmüne ana veya babanın başkasıyla evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine gerekli önlemleri alacağı gibi çocuğun korunmasına ilişkin diğer önlemlerden sonuç alınamaz ya da bu önlemlerin yetersiz olacağı önceden anlaşılırsa, hâkim 4721 sayılı Türk Medenî  Kanunu m.  348 hükmünde yer alan hâllerde velâyetin kaldırılmasına da karar verir.

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyetin kötüye kullanılması halinde çocuğu korumak üzere alınabilecek “en radikal”, “en etkin” önlem ve bu anlamda “son çare” ise velâyetin kaldırılmasıdır.(Rona SEROZAN, Çocuk Hukuku, İstanbul-2005, s. 292.)

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup  velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup  velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Dava konusu çocuk ile yasal temsilcisi davalı arasında menfaat çatışması vardır. (TMK. m. 426 b. 2). Zaten çocuk yönünden “işler yolunda gitmediğinden” bu sebeple velâyetin “yeniden düzenlenmesi” için dava açılmıştır/açılmak zorunda kalınmıştır.

O halde “velâyetin yeniden düzenlenmesi” davasında;

-dava konusu çocuğa bir temsil kayyımı atanmalı,

-temsil kayyımı davaya katılmalı,

-temsil kayyımı tarafından gösterildiği takdirde delilleri toplanarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/5697, Karar No: 2022/2156, Tarih: 21.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/5697 E.  ,  2022/2156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Her bir sanık için ayrı ayrı ; TCK’nın 89/1, 2.a-e, 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm sanıklar müdafiileri ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi yeniden düzenlenmiş olan ''Basit Yargılama Usulü'' başlıklı 251. maddenin 1. fıkrasında yer alan ''Asliye Ceza Mahkemesince iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmama takdirinin mahkemeye bırakıldığı, temyizen incelenen kararda mahkemece genel hükümlere göre yargılamaya devam edilip karar verildiği gözetildiğinde mahkemenin uygulama yapılmayacağını ilişkin takdirinin olduğu anlaşılmakla, yapılan incelemede;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Katılan ...’nin sağ tarafta inmemiş testis hikayesi ile üroloji servisine yatırıldığı; ayrıca adenoid vejetasyon (geniz eti) nedeniyle KBB ile birlikte ortak ameliyat planlandığı, olay günü olan 24.05.2010 tarihinde ameliyat edildiği, sağ orşiopeksi ve sünnet uygulandığı, aynı seansta adenoidektomi uygulandığı, sünnet esnasında kullanılan elektrokotere bağlı penisin glansında ve prepisyumda yanık geliştiği tespit edildiği, katılan küçükte meydana gelen yaralanmanın niteliğini tespit amacıyla, dosya İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kuruluna gönderildiği; Kurulun 19/12/2014 Tarih ve 9093 Karar nolu raporunda; dosya içeriğindeki tıbbi belgeler ve ifadelerden mağdurun penisinde mevcut lezyonların koter yanığı sonucu oluştuğunun, sünnet işlemi için koter kullanıldığının, koter kullanımı esnasında glans peniste yanık oluştuğunun, bu yanığın farkedilmesi üzerine plastik cerrahi konsültasyonu istendiğinin, sonrasında plastik cerrahi ve üroloji hekimleri tarafından takiplerinin yapıldığının, bu tür işlemler sırasında monopolar elektro koter kullanılmasının risklerinin tıbben bilindiğinin ve günümüz tıbbında kullanılmasının önerilmediğinin, elektro koter kullanımıyla oluşan doku kaybı ile karakterize anatomik kaybın tıbbi uygulama hatası sonucu oluştuğunun kabulünün gerektiğinin, sünnet işlemi sonrasında peniste oluşan doku efektini gidermeye yönelik tüm işlemlerin uygun teknikle ve zamanında yapıldığının anlaşıldığının ve işlemden sorumlu üroloji uzmanının kusurlu bulunduğunun, meydana gelen klinik tabloda kişinin yaşamını tehlikeye sokacak nitelikte olduğunun, basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığının, glans penisteki kaybın duyularında veya organlarından birinin işlevinde sürekli zayıflama niteliğinde olduğunun belirtildiği, sanıkların eylemleri sebebiyle taksirle yaralama suçunu işledikleri sübut bulmuş olmakla, eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın ilgili maddeleri uyarınca, davranışlarının suçun meydana gelmesindeki etkisi, belirlenen kusur derecesi ile suçun işlenmesindeki biçim ve özellikler, suçun önem ve değeri, eyleminin meydana getirdiği neticeler bakımından mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin, sanıklar ... ve ... müdafii, ve sanık ... müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak, ONANMASINA; 21.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17208, Karar No: 2014/1228, Tarih: 03.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/17208 E.  ,  2014/1228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, müdahalenin men'i ve eski hale getirme istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili ve davalı.... Tic. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Tebligat Kanununun 35/2 maddesi “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” hükümlerini içermektedir. Açıklanan yasa hükmüne göre, adres kayıt sisteminde adresi tespit edilebilen davalılardan ...'a mahkemenin gerekçeli kararı Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebliğ edilmiş olup, tebligat 6099 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra yapılmış olması nedeni ile usulsüzdür. Gerekçeli kararın adı geçen davalıya, kimlik bilgisine göre adres kayıt sistemindeki son adresi tespit edilerek, tespit edilen adresine tebliğ edilmesi ve temyiz süresinin beklenilmesinden,

2-Davalı ... vekili 22.05.2013 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğundan, temyiz defterine kayıt yapılıp yapılmadığı ve temyiz harcının alınıp alınmadığı araştırılarak, bunlara ilişkin bilgi ve belgelerin dosyaya getirtilmesi, süresi içinde temyiz defterine kayıt yapılmış ancak harç alınmamış ise HUMK nun 434. maddesinin 3.fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlatılması,

3-Dosya içinde 02.07.2013 tarihli sayman mutemedi alındısında davacı vekili ... adına temyiz harcı alındığı anlaşılmış olup davacı vekiline ait temyiz dilekçesi varsa dosya içine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21897, Karar No: 2014/6985, Tarih: 02.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/21897 E.  ,  2014/6985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu 32 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında baba adının yanlış yazıldığını ileri sürerek, " ..." olan baba adının nüfus kaydına uygun şekilde " ...." olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapu maliki ile davacının aynı kişiler olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar,davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 2.4.2014

tarihinde oybirliğiyle karar verildi.