muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/76, Karar No: 2021/428, Tarih: 28.09.2021

1-) Duruşmada hazır bulunan sanığa iddianame okunmaması ve haklarının hatırlatılmaması suretiyle usulüne uygun sorgusu yapılmadığından bahisle işin esasına girilmeden beraat kararı bozularak sanığın çok uzun yıllar tekrar ceza tehdidi altında kalmasına sebebiyet verilmesi suretiyle Anayasanın 141. maddesinin son fıkrası ile AİHS’nin 6.maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsurlarından birisi olan yargılamanın makul süre içerisinde bitirilmesi ilkesine aykırı davranılmıştır. Zira, Adil yargılanma hakkı, dokunulmaz ve vazgeçilmez bir hak olarak, yargılamanın insan haklarına ve demokratik kurallara en uygun şekilde yapılmasının ve bunun sonucu olarak da insan hakları ve özgürlüklerin güvence altına alınmasının garantisidir. Makul bir sürede yargılanma unsurunun amacı, hak arayışına giren herkesi, yargılama işlemlerinin uzamasına karşı korumak ve kişinin uzun yargılama süreçlerinden etkilenmesini önlemektir. Ayrıca en önemli nokta, yapılan yargılamanın adil olması için, her şeyden önce makul sürede bitirilmesi gerekliliğidir. Çünkü geç tecelli etmiş ..., adaletsizlik olarak kabul edilmektedir.

2-) Sanıkların haklarını korumak ve lehlerine doğmuş olan bir durumun, aleyhlerine olacak şekilde ortadan kaldırılması, 1412 sayılı CMUK'nın 309. maddesi 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 290. maddesindeki düzenlemeler ile önlenirken, belli koşulların gerçekleşmesi durumunda beraat kararının önündeki engeller 1412 sayılı CMUK’nın 223/ son maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 193. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemeler ile kaldırılırken; davaların makul süre içerisinde bitirilmesi Anayasanın 141/4. maddesi ile A.İ.H.S 6 maddesi ile güvence altına alınırken, somut olayımızda olduğu gibi duruşmada hazır bulunan sanığa iddianame okunmadan ve hakları hatırlatılmadan diyeceklerinin sorulması suretiyle usulüne uygun sorgusunun yapılmadığından bahisle sanığın en lehine olan bir kararın hiçbir şekilde incelenmeksizin bozulmasının, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’ın 223/son, 309 ve sonradan yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK’nın 193/2, 290. maddeleri ile Anayasanın 141/4, A.İ.H.S. 6. maddelerinin düzenleniş amacına ve bu hususta yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlara (Örnek C.G.K 2014/112 K ...) aykırı olacağı kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

3-) Yazılı metinlerin yorumlanmasında; pozitif temeli bulunmadığı için uygulayıcılar açısından bağlayıcı yanı olmayan ancak Prof. Dr. ... ...’in deyimiyle eşyanın tabiatından kaynaklanan yorum ilkelerine uyulması gerekmektedir. Ancak bu şekilde önceden bilinen ve olay sırasında değişmeyecek olan kurallar sayesinde hukuki güvenlik sağlanarak, keyfiliğin önüne geçilmiş olur. Herkes için aynı olması gereken yorum ilkelerine uyulmaksızın yapılacak yorumlarda; kişisel iradeler ön plana çıkacağından; maddi gerçeğe ulaşmayı ideal bir hedef olarak belirleyen ceza muhakemesinin amacından uzaklaşılarak davaların makul süre içerisinde bitirilememesi tehlikesi ortaya çıkacaktır. Keyfiliği önleyebilmek ve maddi gerçeğe ulaşabilmek için yorum ilkeleri arasında yer alan istisnalar dar, kurallar geniş yorumlanmalıdır kuralına uyulması gerekmektedir. Bir taraftan davaların makul süre içerisinde bitirilmesini hedefleyen kanun koyucunun, sırf adaletin sağlanabilmesi ve savunma hakkının kısıtlanmaması için genel kuraldan ayrılarak, mahkumiyet dışında bir karar verilmesi halinde sanığın sorgusu yapılmamış olsa dahi davanın bitirilebileceği hüküm altına alınırken, diğer taraftan sırf iddianame okunmadan ve hakları hatırlatılmadan yapılan sorgunun usulüne uygun olmadığından bahisle sanığın lehine beraat kararı veren yerel mahkemenin kararının bozulması suretiyle sanığın uzun süre ceza tehdidi altında bırakılmasına seyirci kalması elbette ki beklenemez. Mevcut normlar arasında sanığın en lehine olan beraat kararı verilirken sanık lehine olan usul kaidelerine uyulmayarak aslında sanığın aleyhine davranılmış, ancak sanığın en lehine olan beraat kararı verilmiş, işin esasına giren Yargıtay 19. Ceza Dairesi, beraat kararını onamasına rağmen, itiraz üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu işin esasına girmeden sırf sanık lehine getirilen usul kurallarına riayet edilmediğinden bahisle sanığın en lehine olan beraat kararının işin esasına girmeden bozulacağına dair yasaklayıcı bir düzenlemenin mevcut olmamasına karşın, yorum ilkelerine aykırı davranılarak kanaatimizce içtihat yoluyla kanuni dayanağı olmayan üstelikte sanık lehine olduğu varsayımından hareket edilerek gerçekte sanık aleyhine sonuç doğuran istisna bir hükmün doğmasına yol açılmıştır.

Sonuç itibariyle; Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun maddi gerçeğe ulaşmayı en ideal bir hedef olarak belirleyen ceza muhakemesinin temel ilkelerine, hukuk devletinin olmazsa olmazını teşkil eden kanunların anası konumundaki Anayasaya, Avrupa İnsan Hakları sözleşmesine ve CMK’nın 290. maddesiyle ilgili yıllardır tereddütsüzce uygulandığı için yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlara (C.G.K. 2014/112K) ve somut olayımızla ilgili CGK 2009/243 K sayılı ilamına aykırı olacağı düşüncesiyle, sanığın yasalara uygun bir şekilde sorgusu yapılmadığından bahisle verilen beraat kararının esası incelenmeden bozulmasına dair görüşüne yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir.'' görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu üyesi ise ''sanığın savunmasının usulüne uygun olarak alındığı'' düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 09.09.2019 tarihli ve 18309-10900 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2014 tarihli ve 1408-1371 sayılı sanık ...’in atılı suçtan beraatine ilişkin hükmünün, sanığın savunma hakkının sınırlanması isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 28.09.2021 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8098, Karar No: 2017/20026, Tarih: 31.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/8098 E.  ,  2017/20026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1778, Karar No: 2021/5026, Tarih: 20.09.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/1778 E.  ,  2021/5026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Davacı vekili; dava konusu taşınmazların (Bursa ili ... ilçesi ... Mahallesi ... ada ... parselde bulunan 2. kat çatı katı 10 numaralı dubleks daire ve Bursa ili Kestel ilçesi Vani Mehmet Mahallesi ... ada 3 parselde bulunan A Blok 7 nolu bağımsız bölüm) davalı ... tarafından dava dışı kişilere devredildiğini beyan ettiğinden; öncelikle anılan taşınmazların cebri icra yoluyla devredilip devredilmediğinin araştırılması ve buna ilişkin belgelerin getirtilmesi, eğer davalı ... tarafından devredilmişse de taşınmazlara ait güncel tapu kayıtlarının ve bu taşınmazların davalı ... tarafından dava dışı kişilere devirlerini gösterir tapu devir senetlerinin bulunduğu yerden getirtilerek dosyaya eklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3657, Karar No: 2022/12722, Tarih: 18.05.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/3657 E.  ,  2022/12722 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-2, 62, 52/1-2 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri gereğince 1.125,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, ... 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/03/2021 tarihli ve 2020/615 esas, 2021/222 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında;

"5237 sayılı Kanun'un 52. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olamamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan "(Ek: 29/6/2005 – 5377/7 md.) Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur." şeklindeki düzenlemelere göre, adlî para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi sırasında artırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılması, sonuç olarak ulaşılan miktarın bir gün için belirlenen miktarla çarpımı sonucu ceza verilmesi gerektiği,

Somut olayda hüküm kurulurken, anılan Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1-2 ve 62. maddeleri gereğince hükmolunan 75 gün karşılığı adli para cezasından, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak belirlenecek olan 56 gün adli para cezasının anılan Kanun’un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden, 1.120,00 Türk lirası adli para cezasına çevrilmesi gerekirken, önce adli para cezasına çevrilip sonrasında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılması suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

TCK'nın 61/8. maddesine göre adli para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi sırasında artırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılması, sonuç olarak ulaşılan miktarın bir gün için belirlenen miktarla çarpımı sonucu ceza verilmesi gerektiği, buna göre somut olay incelendiğinde; sanık hakkında hakaret suçundan, TCK’nın 125/1, 62. maddeleri uyarınca verilen 75 gün adli para cezası üzerinden, basit yargılama usulü kapsamında CMK'nın 251/3. maddesine göre 1/4 oranında indirim yapılması suretiyle belirlenen 56 gün adli para cezasının, TCK'nın 52/2. maddesi kapsamında günlüğü 20,00 Türk lirasıyla çarpımı sonucu sanığın 1.120,00 Türk lirası adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, uygulama sırasında hata yapılması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Kanun yararına bozma istemine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede yer alan düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Hakaret suçundan sanık ... hakkında kurulan, ... 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/03/2021 tarihli ve 2020/615 esas, 2021/222 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Karardaki hukuka aykırılık, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, Yerel Mahkemece tercih edilen seçimlik yaptırım türü de gözetilerek;

a-Sanığın, TCK'nın 125/1. maddesi gereğince 90 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

b-TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 75 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

c-CMK'nın 251/3. maddesine göre cezada 1/4 oranında indirim yapılarak, sanığın 56 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

d-TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca, günlüğü takdiren 20 Türk lirasından paraya çevrilerek, sanığın 1.120,00 Türk lirası adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

3-İnfazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/747, Karar No: 2016/2361, Tarih: 29.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/747 E.  ,  2016/2361 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Bakırköy 7. Asliye Hukuk ve Bakırköy 3. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesine aykırılık nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Bakırköy 7. Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın 6502 sayılı Kanun kapsamına girdiği ve tüketici mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Bakırköy 3. Tüketici Mahkemesi tarafından ise, davacının arsa sahibi, davalının yüklenici olduğu, 6502 sayılı Kanun anlamında tüketici ilişkisi bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3/1-(l) maddesi "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini" tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesinde ise, tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak, kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/1-k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç, kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında, 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiğinin, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Bu durumda eldeki davada uyuşmazlık, 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, davanın HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre Bakırköy 7. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Bu durumda eldeki davada uyuşmazlık, 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, davanın HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre Bakırköy 7. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bakırköy 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 29/02/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2039, Karar No: 2020/4216, Tarih: 02.03.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/2039 E.  ,  2020/4216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı cezası, beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Suç tarihinden yedi-sekiz gün önce cezaevinden firar eden sanığın teslim olmak için gittiği polis karakolunda, polis memuru tanık ...'ın "Niye kaçıyorsun len" demesi üzerine, sanığın görevli polis memuru olan mağdurlara hitaben "ben cezaevinden firar ettim delikanlı iseniz alın beni şerefsiz orospu çocukları" şeklinde sözler söylediği, mağdurlara elleri ve ayaklarıyla vurmaya başladığı, bir yandan da "sizin ananızı avradınızı sinkaf ederim, buradan çıktığımda hepinizi öldüreceğim, arabanızı yakacağım, sizi Karaman'da yaşatmayacağım" şeklinde tehditlerine devam ettiğinin mağdur ve tanık beyanları, sanığın kısmi ikrarı ve mağdurların yaralanmasına ilişkin adli raporlardan anlaşılması karşısında, sanık hakkında düzenlenen adli rapor gözetildiğinde, sanığın eylemlerini haksız tahrik altında işlediği ve hakkında atılı suçlardan mahkumiyet hükümleri kurulması gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yerinde olmayan gerekçelerle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 02.03.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3285, Karar No: 2014/8967, Tarih: 03.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/3285 E.  ,  2014/8967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Ticaret Mahkemesi, uyuşmazlığın bireysel kart sözleşmesinden kaynaklandığını belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Asliye Hukuk Mahkemesince; uyuşmazlığın 6102 Sayılı Yasa'nın 4/f maddesinden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup, taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu anlaşıldığından, itirazın iptali hakkındaki uyuşmazlığın TTK hükümleri çerçevesinde Asliye Ticaret Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.