muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24192, Karar No: 2015/31949, Tarih: 24.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/24192 E.  ,  2015/31949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/264858

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/03/2011

NUMARASI : 2010/578 (E) ve 2011/106 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın yasal bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık M.. Ö..'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 24/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/30431, Karar No: 2012/16016, Tarih: 09.05.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/30431 E.  ,  2012/16016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/10/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki üçüncü kişi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 140. maddesinin birinci fıkrasına göre "Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar."

Somut olayda, alacaklı Denizbank AŞ. tarafından başlatılan bonoya dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe başlandığı, borçlu H. U.ya ait taşınmaza haciz konulduğu ve söz konusu taşınmazın 15/02/2011 tarihinde yapılan ihalede 212.300,00 TL bedelle üçüncü kişi İ.T.ya satıldığı ve ihalenin kesinleştiği, ihale konusu taşınmaz üzerinde Türkiye Vakıflar Bankası AŞ. lehine birinci derecede 50.000,00 TL, ikinci derecede 100.000,00 TL ipotek hakkı bulunduğu ve bu sebeple borçlular hakkında ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile takip başlatıldığı, ayrıca taşınmazın tapu kaydında onbir tane daha haczin olduğu görülmektedir.   İcra müdürlüğünün 23/03/2011 tarihli kararında, ihale bedelinin, ipotek alacaklısı olan Vakıflar Bankası AŞ.'nin alacağını karşılamadığından sıra cetveli yapılmasına yer olmadığına ve satış bedelinin anılan banka tarafından yapılan takip dosyasına gönderilmesine karar verildiği, kararının şikayetçi alacaklıya 28/03/2011 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Şikayetçi alacaklı bankanın, Vakıflar Bankası AŞ.'nin rehin alacağına yönelik itirazlarını yapabilmesi için öncelikle sıra cetveli yapılması gerekmektedir.

O halde, mahkemece, birden fazla alacaklı bulunması ve ihale bedelinin alacağı karşılamadığı durumda, İİK.nun 140.maddesi gereğince sıra cetveli yapılması gerektiğinden, sıra cetvelinin icra müdürlüğünce yapılmasının emredilmesine karar verilmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ  : Üçüncü kişinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13568, Karar No: 2018/11517, Tarih: 23.05.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/13568 E.  ,  2018/11517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 04/02/2003 tarihinde davalı şirkette satış temsilcisi olarak çalışmaya başladığını ve akabinde Bölge Müdürünün emri altında bölge şefi olarak çalışmasına devam ettiğini, davalı şirketin tayin sebebiyle çıkardığı zorluk üzerine davacının iş akdinin 09/03/2013 tarihinde feshedildiğini, davalı işverenlik tarafından kıdem tazminatının ödendiğini, ancak ihbar tazminatı ödemesi yapılmadığını, davacının haftanın altı günü 08:00-21:30 saatleri arasında fazla mesai yaparak çalıştığını, hiçbir fazla çalışma ücretinin kendisine ödenmediğini, resmi bayramların tamamında da aynı mesai saatlerine tabi olarak çalıştığını, dini bayramların ilk günü haricinde de aynı şekilde çalışan davacıya hak ettiği ücretlerinin zamlı olarak ödenmediğini, davalı firmanın çalışanlarına hak ettikleri takdirde her yıl performans primi ödemesi yaptığını, 2012 yılına ait yaklaşık 2-2,5 maaşlık performans primini hak etmiş olmasına rağmen işbu primin ödenmediğini ileri sürerek, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücreti ve performans primi alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdini başka bir bölgeye tayin edilmesini gerekçe göstererek 09/03/2013 tarihinde feshettiğini, esasında davacının görev yerinin değişmesi sebebiyle iş akdini feshetmesinin yasal bir hak olmadığı buna rağmen davalı şirket tarafından iyiniyetle davacının uzun bir süre hizmet etmiş olması da nazara alınarak kıdem tazminatının ödendiğini, bildirim süresini beklemeden iş akdini fesheden davacının ihbar tazminatı talep etme hakkının bulunmadığını, davacının mesaisinin sahada gerçekleşmiş olmasından dolayı mesai başlangıç ve bitiş saatlerini de kendisinin tayin ettiğini, davalı şirket tarafından davacıya saha primi ve performans primi şeklinde birçok defa prim ödemesi yapıldığını, yapılan bu ödemelerin fazla çalışma alacaklarını karşılayıp karşılamadığının değerlendirilmesi gerektiğini, davacının resmi tatillerdeki çalışmalarının da bizzat kendi inisiyatifiyle gerçekleştiğini, prim ödeme tarihinden önce istifa ederek ya da iş akdi feshedilerek işten çıkarılmış personelin prim alamayacağının açıkça belirlendiğini, 2013 yılındaki prim ödemelerinin yapıldığı Haziran 2013 tarihinden evvel kendi isteğiyle işten ayrılan davacının prime hak kazanamadığını, davaya konu taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının hesabı noktasında toplanmaktadır.

Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak ödenen ek bir ücrettir. İşverenin istek ve değerlendirmesine bağlı olabileceği gibi, sözleşme gereği olarak da verilebilir. Genel olarak pazarlamacılık sureti ile satışlarda çalışanların ücret yanında satış bedelinden belirli oranda prim(komisyon) aldıkları bilinen bir olgudur.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Fazla mesai ise kural olarak 4857 sayılı İş Kanunu’na göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde, haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi fazla mesai yapsın yapmasın prim ödemesi var ise bu ek ücrete hak kazanır. Bu nedenle de ödenen prim alacağının fazla mesai ücretinden mahsubuna gidilemez.

Ancak ister gezerek, isterse işyerinde çalışsın satış temsilcisi mesaisi artıkça prim alacağı artacağından, bir anlamda yüzde usulü ile çalışması sözkonusu olduğundan fazla çalışma ücretinin yüzde usulünde olduğu gibi sadece zamlı kısmının (%50) hesaplanması gerekir.

Mahkemece yapılacak iş, davacının aldığı primlerin mesaisine bağlı olarak artıp artmadığını araştırarak, primin mesaisine bağlı olarak artması halinde fazla mesai ücretinin %50 zamlı olarak, aksi takdirde %150 zamlı olarak hesaplanacağı yeni bir rapor alarak sonuca gitmektir. Davacıya ödenen primin fazla mesai ücretini de kapsadığı gerekçesi ile fazla mesai ücretinin reddi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24722, Karar No: 2013/13633, Tarih: 28.05.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/24722 E.  ,  2013/13633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2007/103826

MAHKEMESİ : Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2007

NUMARASI : 2005/1330 (E) ve 2007/103 (K)

SUÇLAR : Hırsızlık, sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

I- Sanığın atılı suçlamayı kabul etmeyerek, suça konu aracı kendisinde satın aldığını beyan eden M. A. iyi tanımadığını belirtmesi ve çalıntı araç kullanımındayken yakalanan tanık M. A. da soruşturma evresinde, işlettiği kahvehaneye gelip gittiği için sanığı tanıdığını ve sanığın Cevdet isimli bir şahısla gelerek aracı kendisine sattığını anlatması ve tanık M. A. beyanına ne şekilde itibar edildiğinin gerekçeli kararda belirtilmemesi karşısında; M. A. beyanında geçen Başak mahallesi firitolay fabrikası karşısı kaplan yemek işyerinde çalışan Cevdet isimli şahsın ve varsa olaya ilişkin bilgisi olduğu belirlenen diğer kişilerin tanık sıfatıyla dinlenmesi, M. A. mahkemede dinlenerek beyanında geçen olayın akışına ilişkin anlatımların doğruluğunun denetlenmesi ve bu anlatımlara ilişkin delil ve belgelerin dosyaya konulmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, sanığın atılı hırsızlık ve sahtecilik suçlarını işlediğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan yetersiz gerekçeyle ve eksik inceleme ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

II- Belgede sahtecilik suçunun oluşması için, o belgenin hukuki sonuç doğurabilecek ve ilk bakışta dikkati çekmeyecek biçimde düzenlenerek belirli kişileri aldatabilecek yetenekte olması, bu konunun objektif olarak saptanmasının gerekli bulunduğu, ayrıca suça konu sahte olduğu belirtilen trafik belgesi, tescil belgesi ve .... nolu plakanın emanette olmakla birlikte sahteliği ve aldatma yeteneği hususunda mahkemece üzerinde herhangi bir inceleme yapılmadığının anlaşılması karşısında; belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneği bulunup bulunmadığının takdirinin mahkemeye ait olduğu da nazara alınarak, suça konu trafik belgesi, tescil belgesi ve .... nolu plaka incelenip aldatma kabiliyetinin ne şekilde oluştuğunun irdelenmesi ve sahte trafik belgesi, tescil belgesi ve .... nolu plakanının denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde sahtecilik suçundan sanığın mahkûmiyetine hükmolunması,

III- Kabule göre de;

1- Sanığın atılı suçu işlemediğini savunması, yakınanın ise gece aracını 22.00 sıralarında park ettiğini ve 21.10.2005 tarihinde saat 13.00 sıralarında aracının çalındığını fark ettiğini ifade etmesi karşısında, eylemin 5237 sayılı TCK. nun 6/e maddesi kapsamında gece sayılan zaman diliminde işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğu açıklanıp tartışılmadan, hırsızlık suçundan kurulan hükümde, TCK.'nın 143. maddesi uyarınca cezada artırım yapılması,

III- Kabule göre de;

1- Sanığın atılı suçu işlemediğini savunması, yakınanın ise gece aracını 22.00 sıralarında park ettiğini ve 21.10.2005 tarihinde saat 13.00 sıralarında aracının çalındığını fark ettiğini ifade etmesi karşısında, eylemin 5237 sayılı TCK. nun 6/e maddesi kapsamında gece sayılan zaman diliminde işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğu açıklanıp tartışılmadan, hırsızlık suçundan kurulan hükümde, TCK.'nın 143. maddesi uyarınca cezada artırım yapılması,

2- Adli sicil kaydına göre sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMY’nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 Sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; sahtecilik suçu yönünden hükmolunan cezanın tür ve süresine göre sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Emanete kayıtlı bulunan sahtecilik suçuna konu belgelerin ve plakaların dosyada delil olarak saklanması yerine, 5237 sayılı TCK. nun 54. maddesi gereğince zoralımına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 28.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/431, Karar No: 2009/472, Tarih: 04.11.2009

**Hukuk Genel Kurulu         2009/13-431 E.  ,  2009/472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4.Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2009

Taraflar arasındaki “Borçlar Kanunu’nun 358.maddesi gereğince ihtar talebi” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 4.Tüketici Mahkemesince davanın reddine dair verilen 16.04.2008 gün ve 2007/568 E-2008/204 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 13.Hukuk Dairesinin 22.12.2008 gün ve 2008/8616-15213  sayılı ilamı ile; (...Davacı, müteahhit olan davalı ...Limited Şirketinden daire satın aldığını, bu şirketin diğer davalı kooperatif ile arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğunu ve kendisine düşen daireyi sattığını, ancak teslim etmediğini öne sürerek, BK'nun 358.maddesi gereğince davalı ...Şirketine münasip bir süre verilerek bu süre içinde daireyi teslim etmesi, teslim etmemesi halinde ise, inşaatın ikmal ettirilip zararın kendisinden tahsil edileceğinin ihtar edilmesi ve kendisinin davalı kooperatife ortak kaydedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, kooperatife üye kaydına ilişkin talebin tefriki ile Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle Mahkemenin görevsizliğine, diğer talebin ise reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalı  ..  Şirketinin  kat  karşılığı  inşaat sözleşmesiyle kendisine düşen 14 nolu daireyi kendisine  sattığını  belirterek,  bu  davayı  açmıştır. Davacı, davalılar  arasındaki  sözleşme  hükümlerine dayanarak bu davayı açmıştır. Davacı, hem kooperatif üyeliğine karar verilmesini, hem de davalı ... Limited Şirketine  inşaatı  tamamlayıp  daireyi  teslim  etmesi hususunda ihtar gönderilmesini istemiştir. İki dava arasında HUMK'nun 45/son maddesinde belirtildiği gibi, davaların aynı sebepten doğması ve biri hakkında verilecek kararın diğerini etkileyecek şekilde olması edeniyle bağ vardır. Bu nedenle iki davanın birlikte görülmesi gerekir. Zira kooperatif üyeliğinin tespiti hakkında verilecek karar, davacının diğer talebini etkilemektedir. Buna rağmen kooperatif üyeliğinin tespitine ilişkin davanın tefrik edilerek görevsizlik kararı verilmesi yanlıştır. Zira özel görevli mahkeme olan Tüketici Mahkemesinde, her iki davanın görülmesi gerekir. Mahkemece, aksine düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre, davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, Borçlar Kanununun  358/2.maddesinde belirtilen ihtar talebi istemine ilişkindir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, Borçlar Kanununun  358/2.maddesinde belirtilen ihtar talebi istemine ilişkindir.

Mahkemenin davanın reddine dair verdiği karar, Özel Dairece yukarıda belirtilen nedenle bozulmuş, mahkemece” tefrik edilen davanın mutlak ticari dava olması nedeniyle Yargıtay 20.Hukuk Dairesi tarafından yargı yeri olarak Ticaret Mahkemesinin belirlendiği, iki dosyanın birleştirilerek Tüketici mahkemesinde görülmesinin mümkün olmadığı” gerekçesiyle önceki kararda direnilmiştir.

Tefrik edilen kooperatife üye kaydı istemine ilişkin dava, mutlak ticari dava olup Ticaret mahkemesinin görevli olduğuna ilişkin 20.Hukuk Dairesince verilmiş merci tayini kararı bulunmaktadır.Görülmekte olan dava ise Tüketici Mahkemesinde görülmesi gereken BK.nun  358/2.maddesinde belirtilen ihtar talebi istemine ilişkindir.

Her iki davanın birleştirilmesi zorunlu olmayıp ayrı mahkemelerde görülmesi mümkündür.O halde direnme kararı bu yönden yerindedir.

Ne var ki davacı vekilinin sair temyiz nedenleri Özel Dairece incelenmemiş olduğundan, dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun bulunduğundan dosyanın davacı vekilinin  temyiz itirazlarının incelenmesi için 13.HUKUK DAİRESİNE gönderilmesine 04.11.2009 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13532, Karar No: 2022/2865, Tarih: 18.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/13532 E.  ,  2022/2865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK’nın 310.maddesi “ (1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.”

HMK'nın 314/3 maddesi ise “(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” şeklinde düzenlenlenmiştir.

Dosyanın incelemesinde; davacı vekili tarafından uyap üzerinden gönderilen 23/12/2021 tarihli dilekçe ile davalı tarafla sulh olduklarından bahisle davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince, davacı vekilinin vekaletnamesinde davadan feragat ve sulh yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle davadan feragat ve sulh hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE 18/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18516, Karar No: 2015/3590, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18516 E.  ,  2015/3590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/9960 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22.Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre (13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 27/05/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.