muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/18577, Karar No: 2020/14125, Tarih: 02.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/18577 E.  ,  2020/14125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM: Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 01.02.2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 12.06.2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun gündüz vakti ilköğretim okulunun içerisinde bulunan müdür odasının kapısını kırmak şeklindeki eyleminin TCK’nın 152/1-a, 31/3. maddelerinde öngörülen kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, TCK'nın 66/1-e, 66/2 maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık asli zamanaşımının, 07/02/2008 olan ilk karar tarihinden hüküm tarihine kadar geçtiği gözetilerek kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 02.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9833, Karar No: 2019/4865, Tarih: 26.06.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/9833 E.  ,  2019/4865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... İlçesi/Kesim Köyü çalışma alanında bulunan 36 parsel sayılı 102500 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydı ve vergi kaydı nedeniyle ... adına tespit edilmiştir. İtirazı Kadastro Komisyonunda reddedilen davacı Hazine, taşınmazın ormandan açıldığı, taşınmazın dayanağı tapu kaydının taşınmaza ait olmadığı ve tapu kaydının gayri sabit hudutlu olduğu iddasına, davacı ... tapu kaydı ve irsen intikale dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında ... ve diğerleri tapu kaydı ve irsen intikale dayanarak davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacıların davalarının ayrı ayrı reddine, çekişmeli 36 parsel sayılı taşınmazın tespitteki gibi aynı vasıf ve mahiyette tespit malikleri adlarına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... mirasçıları ... ve arkadaşları vekili, davacı Hazine temsilcisi ile müdahil ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı ... mirasçıları ... ve arkadaşları vekili ile müdahil ...’un temyizine gelince; Mahkemece davacıların davalarını ispat edemediği kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına ve yasal düzenlemelere uygun düşmemektedir. Çekişmeli 36 parsel sayılı taşınmaz kadastro sırasında dayanak Haziran 1340 tarih 12 sıra numaralı kayıt nedeniyle ...adına tespit edilmiştir. Davacı tarafın ve müdahil tarafın tutunduğu ve tapu kayıt maliki ...'nun da taraf olduğu 1978/105 Esas, 1980/89 Karar sayılı veraset ilamının incelenmesi sonucunda K.sani 1315 tarih 6 sıra numaralı kayıt maliklerinden olan ... ...'nın tek mirasçısının ...'ın babası ...'un olmadığı, ...'in başka mirasçılarının da bulunduğu, taşınmazın tespitine dayanak tapudaki intikalin hatalı olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, davacılar ve müdahilin davalarının K.sani 1315 tarih 6 sıra numaralı tapu kaydında 1/2 oranında hissedar olan ... ...'dan gelen miras payları oranında kabulüne karar vermek gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsizdir. Davacılar ... mirasçıları ... ve arkadaşları vekili ile müdahil ...’un temyiz itirazlarının bu nedenlerle kabulü ile usul ve yasaya aykırı görülen hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.06.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9140, Karar No: 2008/1800, Tarih: 28.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/9140 E.  ,  2008/1800 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde kendisine pay ayrılan davalının sıra cetvelinde yer almaması gerektiğini, zira Vergi Usul Kanunu’nun 10 ncu maddesinin aradığı şartların somut olayda bulunmadığını; kaldı ki, borçlu hakkında usulüne uygun biçimde yapılmış bir takibin de olmadığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesince yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre, dava dışı borçlunun bedeli paylaşıma konu taşınmazını yine dava dışı şirketin borçlarına karşılık olmak üzere davalıya 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 10 ncu maddesinin 5 numaralı bendi kapsamında teminat gösterdiği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 28.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28981, Karar No: 2014/36703, Tarih: 20.11.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/28981 E.  ,  2014/36703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2014

NUMARASI : 2012/1130-2014/364

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kablüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan Ü.. Çakmak mahallesi .. ada .. nolu parselde inşaa edilen Yenişehir Manolya evleri A-.. blok ... Kat .. nolu daireyi 17.12.2003 tarihli sözleşme ile satın aldığını, satış ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, satış maketlerinde, mahal listesi ve krokide; kapalı otopark, futbol, voleybol, basket sahaları tenis kortları, çocuk oyun parkı, büfe, lokal gibi sosyal tesis ve alanların, etrafı çevrili site içinde bulunacağının belirtildiğini, inşaat tamamlandıktan sonra da bu tesislerin site alanına dahil edilerek etrafının duvarla çevrildiğini, ancak bu sosyal tesislerin Ümraniye Belediyesi'nin mülkiyetinde olan arazi üzerine inşaa edildiğinin 2011 yılında anlaşıldığını ve site yönetimi tarafından 19.12.2011 tarihli ihtar ile davalıya bildirildiğini, davalının eksik ve ayıplı ifası nedeni ile konutunun değer kaybettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 25.000,00- TL tazminatın satış tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini artırmıştır.

Davalı, herhangi bir ayıp ve eksik ifanın söz konusu olmadığını, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, eksik ifa nedeni ile davacının talep edebileceği 32.569,84 TL. Maddi tazminatın 25.000 TL.nin dava tarihinden, 7.569,84 TL.nin ıslah tarihinden itibaren değişen avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan katalog, proje ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 25 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek, değer kaybına hükmedilmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 25 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek, değer kaybına hükmedilmiştir.

Davaya konu projenin imal edildiği 25 nolu parselin bitişiğindeki parsellerin Ümraniye Belediyesi'ne terk edilen alanlar olduğu ve açık ve kapalı otopark ile park alanı ve spor sahalarının terk edilen kamuya açık alanda inşaa edildiği ve dava konusu 17 nolu dairenin 20.2.2008 tarihinde davacı adına tapu devrinin yapıldığı tüm dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Mahkemece, alınan bilirkişi raporunun ekli krokisi ile açıklandığı üzere, otopark alanı ve sosyal donatı ve spor alanlarının davaya konu 25 nolu parselde kurulu bulunan site sakinleri tarafından kullanıldığının belirtildiği görülmektedir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp kavramı ile eksik iş ise birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmaması yani hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4 maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının 2003 yılında satın aldığı dairenin fiilen teslim edildiği, davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında 09.11.2012 tarihinde açtığı eldeki dava ile de, taahhüt edilen tesislerin kamunun kullanımına da açıldığı gerekçesi ile bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istediği anlaşılmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve davalı tarafında da inşaa edildiği anlaşılan mevcut durumun satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yöndedir.

Hal böyle olunca, otopark vs. spor alanlarına ilişkin mahkemece ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacının temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. Bent gereğince davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 563,00 TL harcın istek halinde davalıya iadesine, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11764, Karar No: 2014/12828, Tarih: 17.12.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/11764 E.  ,  2014/12828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2013/11764

Karar No : 2014/12828

Tebliğname No : 2 - 2011/337288

MAHKEMESİ : İstanbul 28. (Şişli 5.) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2011

NUMARASI : 2010/423 Esas, 2011/77 Karar

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihinde sanığın arkadaşlarıyla birlikte bulunduğu yerin yakınındaki boş alanda esrar bulunması üzerine yapılan araştırmada kendisine ait olmadığını söyleyen ve üst aramasında herhangi bir suç unsuru bulunmayan sanığın arkadaşına ve kendisine şikayetçi O.. K..'nın vurduğu ve yaşanan arbede sırasında şikayetçiyle birlikte kanala düşmesi sonucu ayağının kırılması üzerine hakaret içeren sözler söylediği şeklindeki savunmasının adli rapor içeriği, soruşturma aşamasında beyanları alınan Serhat Acuner ve Arif Çiçek'in anlatımları ile doğrulanması karşısında hakkında TCK'nın 29 ve 129. maddelerinin uygulanması gerekip gerekmediğinin karar yerinde tartışılmaması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5304, Karar No: 2022/4453, Tarih: 06.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/5304 E.  ,  2022/4453 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten yaralama suçundan sanıklar ... ve ...'un 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e, 29/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına dair Yalova 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2021 tarihli ve 2019/691 Esas, 2021/373 Karar sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığının 15.02.2022 tarihli ve 2021/14625 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.04.2022 tarihli ve 2022/29873 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanıkların mahkumiyetine esas kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 86/2 ve 86/3-e maddeleri gereğince 180 gün adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, anılan Kanun'un 29. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılarak 120 gün adli para cezası belirlenmesi gerektiği halde, hesap hatası yapılarak 150 gün adli para cezası tayin edilmesini takiben, anılan Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca yapılan 1/6 oranında indirim neticesinde 100 gün adli para cezası yerine, 125 gün adli para cezasına hükmedilmesini müteakip, adlî para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 Türk lirası ile çarpılması sonrasında, sonuç olarak 2.000,00 Türk lirası yerine, 2.500,00 Türk lirası adlî para cezasına mahkûmiyetine karar verilmek suretiyle, fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

İncelenen dosyada; sanık ..., mağdurlar Öncü ... ve Eren’i, sanık ... hakkında Bahattin’i silahla kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2 ve 86/3-e maddelerine göre hükmedilen 180 gün adli para cezasından 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi uyarınca (1/3) oranında indirim yapılırken 120 gün adli para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 150 gün adli para cezasına hükmedilmesi, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılırken 100 gün adli para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 120 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve TCK’nin 52/2. maddesine göre günlüğü 20 TL’den çevrilerek 2000 TL adli para cezası yerine 2400 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza belirlenmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle; Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; sanık ... hakkında mağdurlar Öncü ... ve Eren’i, sanık ... hakkında mağdur Bahattin’i kasten basit yaralama suçundan Yalova 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2021 tarihli ve 2019/691 Esas, 2021/373 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA,

1) Sanık ...’ın, a) Mağdur Öncü ... ...’ı kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereğince cezasında (1/3) oranında indirim yapılarak 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk lirasından çevrilerek 2.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına,

b)Mağdur Eren Gevinç’i kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereğince cezasında (1/3) oranında indirim yapılarak 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk lirasından çevrilerek 2.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına,

2)Sanık ...’un mağdur Bahattin Polat’ı kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereğince cezasında (1/3) oranında indirim yapılarak 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk lirasından çevrilerek 2.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.06.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.