muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4218, Karar No: 2020/7063, Tarih: 09.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/4218 E.  ,  2020/7063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 22/06/2020 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...'in mahkûmiyetine dair Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2018 tarihli ve 2018/871 esas, 2018/1188 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 01/07/2020 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, ilk olarak 21/07/2014 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

Bununla birlikte sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle bu suçtan dolayı 04/02/2016 tarihli iddianameyle kamu davası açıldığı,

Yapılan yargılama sonucunda Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/04/2016 tarihli ve 2016/191 esas, 2016/356 sayılı kararıyla sanığın mahkûmiyetine karar verildiği, hükmün temyiz edildiği ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/302300 sayılı dosyasında kayıtlı olduğu,

2- Sanığın 27/01/2015 tarihinde işlediği iddia olunan uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan yapılan soruşturma sonucunda kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı soruşturma evrakının tefrik edilerek 05/04/2018 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

3- Kanun yararına bozma talebine konu olan dosyada ise sanığın 08/01/2018 tarihinde tekrar kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiasıyla yapılan soruşturma sonucunda, TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden 08/09/2018 tarihli iddianameyle kamu davası açıldığı,

Yapılan yargılama sonucunda, Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2018 tarihli ve 2018/871 esas, 2018/1188 sayılı kararıyla TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Somut olayda, sanığın 08/01/2018 tarihinde işlediği suça ilişkin olarak yapılan soruşturma sonucunda, Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tanzim edilen 08/09/2018 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde de sanık hakkında önceden verilmiş kamu davasının açılmasının ertelenmesine ait karara değinilmeden Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2018 tarihli kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de,

Dosyada yer alan, sanığa ait denetimli serbestlik dosyası incelendiğinde, sanığın 27/01/2015 tarihinde işlemiş olduğu kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak suçundan dolayı Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 05/04/2018 tarihli ve 2015/2685 soruşturma, 2018/20 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar verildiği, incelemeye konu Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2018 tarihli kararında ise suç tarihinin 08/01/2018 olduğu, sanığın 08/01/2018 tarihli suçu Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 05/04/2018 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararından önce işlediği, bu halde anılan erteleme kararının bahse konu 08/01/2018 tarihli suçu da kapsaması gerektiğinin anlaşılması karşısında, Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesince bu durum fark edilmeyerek sanığın mahkumiyetine karar verildiği, öncelikle Mahkemesince durma kararı verilerek 08/01/2018 tarihli suçun da kamu davasının ertelenmesi kararı ile değerlendirildiği kabul edilerek, anılan kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına yönelik uygulanmasına karar verilen denetim süresinin beklenerek, sanığın denetime riayet etmemesi halinde ise hem 08/01/2018 tarihli suça hem de ertelemeye konu 27/01/2015 tarihli suça yönelik olarak yargılama yapılarak karar verilebileceği, bu halde Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesince kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca hükmedilen denetimli serbestlik tedbirinin sonucu beklemek üzere “durma kararı” verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2018 tarihli ve 2018/871 esas, 2018/1188 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Her ne kadar sanığın 27/01/2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı 05/04/2018 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmişse de,

Sanığın 21/07/2014 tarihli ilk suçu nedeniyle verilmiş olan kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlal edilmiş olması nedeniyle 04/02/2016 tarihinde dava açıldığının anlaşılması karşısında 27/01/2015 tarihli suçun da bu dava kapsamında değerlendirilmesi gerektiği,

Bu durumda da, sanık hakkında 21/07/2014 tarihli ilk suçu nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlal edilip 04/02/2016 tarihinde dava açılmış olması nedeniyle, kanun yararına bozma talebine konu olan 08/01/2018 tarihli suç, TCK’nın 191/6. maddesi gereğince müstakil bir suç olup doğrudan kovuşturulması yasaya uygun olduğundan kanun yararına bozma talebi yerinde görülmemiştir.

D) Karar:

Açıklanan nedenlere göre; Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2018 tarihli ve 2018/871 esas, 2018/1188 sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 09.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14216, Karar No: 2010/309, Tarih: 21.01.2010

**14. Hukuk Dairesi         2009/14216 E.  ,  2010/309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.04.2007 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 02.06.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... 1/4 paydaşı olduğu 2197 parsel, davacı ... maliki olduğu 2201 parsel, davacı ... maliki olduğu 2195 parsel, davacı ... maliki olduğu 2198 parsel sayılı taşınmazların yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek, davalılara ait taşınmazlardan geçit hakkı kurulmasını istemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut olayda, geçit ihtiyacı için dört ayrı parsel için yol isteminde bulunulmuştur. Parsel malikleri arasında zorunlu dava arkadaşlığı olmadığı ve her bir parsel için değişik seçenekli güzergahlar belirlenebileceğinden davaların ayrı ayrı açılması gerekir. Mahkemece bu nedenle davanın reddine karar verilecek yerde yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ise de, sonucu itibariyle hüküm doğru bulunduğundan, HUMK.nun 438/IX maddesi uyarınca hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, hükmün gerekçesinin DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan temyiz 21.01.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22527, Karar No: 2015/14950, Tarih: 08.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/22527 E.  ,  2015/14950 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/274248

Mahkemesi : İstanbul (Kapatılan) 16. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27/02/2014

Numarası : 2012/260 - 2014/254

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Servis otobüsü sürücüsü sanığın, basketbol takımı öğrencilerini sabah saat 07.00'de okullarının önüne bıraktığı ve henüz yaklaşık 40-50 metre ilerlediği, kavşak başından sağa döndüğü sırada, otobüste unuttuğu eşyasını almak için servisin arkasından koşan ve sağ ön kapıya vurarak, otobüsü durdurmaya çalışan mağdurun, kavşakta düştüğü ve sağ arka tekerinin mağdura çarptığı olayda; öğretmen olan tanıklar E.. G.. ve O.. H.. kolluk ifadelerinde, mağdurun ön sağ cama vurduğu ve kaldırıma ayağı takılarak düştüğü ve sanığın mağduru görmediği ifadeleri karşısında; sanığın alabileceği önlem olmadığı ve dosya kapsamına göre sanığın hızına ilişkin de bir tespit bulunmadığından, kusursuz olan sanığın beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanığın kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1485, Karar No: 2011/6099, Tarih: 05.05.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/1485 E.  ,  2011/6099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

5237 sayılı TCK'da nispi para cezalarının öngörülmeyip ... adli para cezasının öngörüldüğü, bu itibarla nispi para cezalarının tayininde emvalin miktarı ile 6831 Sayılı Kanunun 91/1-2. maddelerindeki para cezasının çarpımı sonucunda bulunan sonuç cezanın 1 YTL' nin altında kalıp 5335 Sayılı Kanun ile Türkiye Cumhuriyeti Devletinin para birimi hakkındaki 5083 sayılı kanunun 2. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 1 YTL' nin altında kalan para cezaları hesaba alınmayacağından para cezası tayinin usul ve yasaya aykırı olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nun 322. maddesi gereğince hüküm fıkrasından hapis cezasının yanında tayin edilen adli para cezasına ilişkin bölümlerin çıkarılmasına ve sonuç para cezasının belirlendiği 5 numaralı bentdeki 1540 TL ibaresi yerine 660 TL yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7442, Karar No: 2022/15804, Tarih: 29.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/7442 E.  ,  2022/15804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 18/10/2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 24/12/2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 143/1, 168/1, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 11 yıl 3 aylık zamanaşımı süresinin suçun işlendiği 22/09/2010 gününden karar tarihine kadar geçtiği gözetilmeden zamanaşımı nedeniyle davanın düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 29/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2912, Karar No: 2012/3040, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/2912 E.  ,  2012/3040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan iş verene ait iş yerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi Önal Aydın tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı iş verene ait iş yerinde geçen ve davalı Kurum'a bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece tespit isteminin reddine, işçilik alacaklarının reddine karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava

dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 06/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10008, Karar No: 2014/2788, Tarih: 27.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/10008 E.  ,  2014/2788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/114013

MAHKEMESİ : Çankırı Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2010

NUMARASI : 2009/477 (E) ve 2010/709 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müştekiler Durmuş ve Nurullah'ın şikayetinin devam etmesi, dosya kapsamında sanığın müştekilerin zararını giderdiğine dair bir bilgi-belge bulunmaması karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 231/6-c maddesindeki "suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi" koşulunun gerçekleşmemesi nedeniyle sanık Tayfur hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamede bu yönde bildirilen bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık Durmuş'un adli sicil kaydında bulunan Çankırı Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2005 tarihinde kesinleşmiş, 04.10.2005 tarih ve 469-698 karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 170/1, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünde, hapis cezasının ertelenmesi nedeniyle denetim süresi öngörülüp öngörülmediği belli olmadığından bu ilamın tekerrüre esas olup olmadığının adli sicil kaydından anlaşılamamasına göre, ilamın onaylı örneği getirtilmek suretiyle söz konusu mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas olup olmadığı belirlenmeden, kesin nitelikte olması nedeniyle tekerrüre esas alınamayacak olan Çankırı Sulh Ceza Mahkemesinin 24.12.2007 tarihinde yerine getirilmiş, 05.06.2007 tarih ve 2006/632 esas-2007/471 karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e, 52. maddeleri gereğince 140 TL. adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması,

2) Sanık Tayfur'un adli sicil kaydında bulunan, Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2008 tarihinde kesinleşmiş, 21.11.20008 tarih ve 2008/67 esas-2008/945 karar sayılı ilamı ile 3167 sayılı Kanunun 16/1. maddesi uyarınca hükmolunan adli para cezasına ilişkin mahkûmiyeti tekerrüre esas alınmış ise de, 3167 sayılı Kanunun 16. maddesinde düzenlenen suçun, 03.02.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6273 sayılı Çek Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunla suç olmaktan çıkarılması nedeniyle, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

3) Sanıkların, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Sanıkların, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 27.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.