muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5480, Karar No: 2017/9890, Tarih: 06.12.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/5480 E.  ,  2017/9890 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece tensiben verilen karar gereği 04/12/2005 tarihli yazı ile Baro Başkanlığından sanığa müdafii tayin edilmesinin istendiği, bunun üzerine Kars Bölge Barosunun 26/12/2005 tarihli yazısı ile Av. ...'ın sanık müdafii olarak tayin edildiğinin bildirildiği, sanığın savunmasını adı geçen müdafinin huzurunda yaptığı, bozma ilamı öncesinde sanığı temsilen davayı takip eden müdafii tarafından temyiz isteminde de bulunulduğu, bozma ilamından sonra Av. ...'ın yanı sıra Av. ...'nin de sanık müdafii olarak davayı takip ettiği, ancak, dosya içerisinde Av. ...'nin baro tarafından görevlendirildiğine ya da Av. ... tarafından yetkilendirildiğine veya bozma ilamına karşı talimat mahkemesinde savunma yapan sanığın Av. ...'nin kendisini temsilen davayı takip ettiğini bildiğine ilişkin herhangi bir bilgi - belge bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz süresinin, hükmün, Av. ...'nin yüzüne karşı tefhim edildiği 04/03/2014 tarihi yerine, gerekçeli kararın Av. ...'a tebliğ edildiği 17/04/2014 tarihinde başladığı ve 18/04/2014 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu değerlendirilip, beraat eden sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi hususu ile sınırlı şekilde temyiz isteminde bulunulduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5320 sayılı Kanunun 5560 sayılı Kanun ile değişik 13. maddesinin, “Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince soruşturma ve kovuşturma makamlarının istemi üzerine baro tarafından görevlendirilen müdafii ve vekile, avukatlık ücret tarifesinden ayrık olarak, Türkiye Barolar Birliğinin görüşü de alınarak Adalet ve Maliye Bakanlıkları tarafından birlikte tespit edilecek ücret, Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla yer alan ödenekten ödenir. Bu ücret, yargılama giderlerinden sayılır” şeklindeki açık hükmü karşısında, baro tarafından görevlendirilen müdafiye ödenecek ücretin yargılama giderlerinden sayıldığı ve mahkemece sanığın beraatine hükmedildiğinden, yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasına karar verildiği anlaşılmakla; hükümde düzeltme ya da değişiklik yapılması yoluna gidilmemiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmadığı, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, sanık müdafinin, sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 06/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11768, Karar No: 2024/14790, Tarih: 07.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/11768 E.  ,  2024/14790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 3. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihtiyari arabuluculuk tutanağının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 26.07.2024 tarihli ek kararı ile; kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi.

Davacı vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmiş ise de 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince duruşma isteğinin mahiyetten reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; işe iade ve ihtiyari arabuluculuk tutanağının iptali talepli davada, ihtiyari arabuluculuk tutanağının iptali talebinin teftik edildiği ve yargılamasına eldeki davada devam edildiği görülmekle tek başına ihtiyari arabuluculuk tutanağının iptali talebi hakkında verilen kararın kesin olduğundan söz edilemeyeceğinden temyizinin olanaklı bulunduğu kabul edilmelidir. Bu durumda temyiz dilekçesinin reddine ilişkin ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakla; 26.07.2024 tarihli ek kararın bozularak ortadan kaldırılması gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen asıl kararın davacı vekili tarafından adli yardım olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiştir.

Adli yardım talebi temyiz yoluna başvuru sırasında istendiğinden 6100 sayılı Kanun'un 336 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davacı vekilinin adli yardım talebini inceleme görevi Yargıtaya aittir.

Adli yardım 6100 sayılı Kanun’un 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre gerçek kişiler ile kamuya yararlı dernek ve vakıfların yararlanabileceği adli yardımın şartları, ödeme gücünden yoksun olma ve talebin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Adli yardım talebinde bulunan gerçek kişi veya tüzel kişinin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir. Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı, bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Bu açıklamalar ışığında adli yardım talebini içeren dilekçe değerlendirildiğinde; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Kanun’un 337 nci maddesi uyarınca;

a) Adli yardım talebinin reddine dair kararın, talebi reddedilen tarafa “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğinden itibaren bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edebileceği” şerhini içeren davetiye ile tebliğ edilmesi,

b) Adli yardım talebinde bulunan tarafın, ret kararına karşı itiraz etmesi hâlinde dosyanın itirazı incelemekle görevli Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Dairemize gönderilmesi,

2. Adli yardım talebinin reddi kararına karşı itiraz edilmemesi veya itirazın Yargıtay tarafından reddedilmesi hâlinde, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Bölge Adliye Mahkemesince verilen 26.07.2024 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

2. Belirtilen harca ilişkin işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

07.11.2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Davacı işçi, ihtiyari arabuluculuk sonunda düzenlenen anlaşma tutanağının gerçek iradesini yansıtmaması nedeniyle iptali ile birlikte işveren tarafından yapılan feshin geçersizliğinin tespitine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılamada söz konusu taleplerin iki ayrı davanın konusunu oluşturduğu gerekçesiyle davaların tefrikine karar verilmiş olup eldeki dava, ihtiyari arabuluculuk anlaşma belgesinin geçersizliğinin tespitine ilişkindir. Bölge Adliye Mahkemesince, Mahkemenin davanın kabulüne dair kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılamada söz konusu taleplerin iki ayrı davanın konusunu oluşturduğu gerekçesiyle davaların tefrikine karar verilmiş olup eldeki dava, ihtiyari arabuluculuk anlaşma belgesinin geçersizliğinin tespitine ilişkindir. Bölge Adliye Mahkemesince, Mahkemenin davanın kabulüne dair kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davacı vekilinin kararı temyiz etmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 26.07.2024 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin kesinlik nedeniyle reddine karar verilmiş olup söz konusu ek karar da davacı vekilince temyiz edilmiştir. Buna göre somut olay bakımından öncelikle uyuşmazlık, anlaşma belgesinin geçersizliğinin tespitine ilişkin davada verilen kararın kesin nitelikte olup olmadığı ve ek kararın isabetli olup olmadığı noktasındadır.

7036 sayılı Kanun’un 11 inci maddesi ile 4857 sayılı Kanun’un 20 nci maddesinin üçüncü fıkrasında yapılan değişiklik uyarınca bölge adliye mahkemelerinin işe iade davalarına ilişkin verdiği kararlar kesin olup temyiz edilemez. Bu durumda işe iade uyuşmazlığı hakkında arabuluculuk yoluyla yapılan anlaşmanın geçerli olup olmadığına ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kesin olduğu kabul edilmelidir.

Kaldı ki işe iade davasında anlaşma belgesinin geçersizliğini ileri sürmek yerine tek başına anlaşma belgesinin geçersizliğinin tespitinin talep edilmesinde güncel hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Böyle bir durumda Bölge Adliye Mahkemesince işe talebi hakkında kesin olarak karar verilmesinden sonra, ayrı bir davaya konu edilen anlaşma belgesinin iptali talebi bakımından Yargıtayca temyiz incelemesi yapılmasının bir anlamı da kalmayacaktır.

Yukarıda açıklanan sebeplerle ek kararın onanması görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun kararın kesin olmadığı gerekçesiyle ek kararın bozularak ortadan kaldırılması yönündeki görüşüne ve gerekçesine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/6652, Karar No: 2013/2911, Tarih: 05.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/6652 E.  ,  2013/2911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5237 sayılı TCK nun 61/8 maddesi uyarınca sanık hakında öncelikle gün adli para cezasının belirlenmesi ile artırım ve indirimler gün para cezası üzerinden yapıldıktan sonra sonuç gün para cezasının bir gün için tayin olunan miktar ile çarpımı sonucu belirlenmesi gerekirken sonuç adli para cezası olarak belirlenen 6750 TL üzerinden indirim yapılması sonucu, adli para cezasının 5610 TL yerine, 5625 TL olarak fazla tayini ile yine sanık hakkında verilen hapisten çevrilen adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezasının toplanamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında verilen her iki hükümden "Sanığa verilen adli para cezaları toplanarak toplam 11.235 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkarılmasına ve "sanığa verilen 225 gün karşılığı adli para cezasından TCK 62/1 maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 187 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezasının günlüğü TCK'nın 52/2.maddesi gereği 30 TL karşılığı 5610 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" yazılmasına, diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.02.2013 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Gümrükler Genel Müdürlüğü'nün 18157 sayı ve 22/07/2008 tarihli yazısı ile eşyanın müsaderesinin mümkün olmaması halinde gümrüklenmiş değer ya da kaim değeri eşit tutarda zararın sanıktan tahsili ile kamu zararının karşılanacağı benzer dosyalarda bildirilmiş olması nedeniyle mevcut davada da suç eşyasına el konulmuş ve zoralımına karar verilmiş olmasına göre zoralım nedeniyle idarenin zararı olmamasına rağmen "zararın giderilmediği" gerekçesiyle, ayrıca CMK 231/9.fıkraya göre tazminatın denetim süresince de giderilmesi mümkün olduğundan CMK 231.maddenin uygulanmaması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması yerine çoğunluğun verdiği düzeltilerek onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/2492, Karar No: 2014/9492, Tarih: 29.04.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/2492 E.  ,  2014/9492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Dosyada davacının sigortalı çalıştığı dönemleri gösteren hizmet döküm cetveline rastlanılmamıştır. İlgili ... İl Müdürlüğünden davacının hizmet döküm cetveli istenerek eklenip gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9499, Karar No: 2019/145, Tarih: 09.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/9499 E.  ,  2019/145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Basit cinsel saldırı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 11.09.2016 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17309, Karar No: 2022/2385, Tarih: 10.02.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/17309 E.  ,  2022/2385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece resen ele alınan dosyada sanıklar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 01.02.2012 tarihinde kesinleştiği halde denetim süresinin dolmasını beklemeden ve sanıkların bu süre içinde suç işleyip işlemedikleri konusunda herhangi bir kolluk araştırması yapmadan 30.01.2017 tarihli ek karar ile düşme kararı verdikten sonra, 10.02.2017 tarihli ek karar ile sanıklardan ...'in denetim süresi içinde suç işledikleri halde sehven düşme kararı verildiğinden düşme kararının kaldırılmasına karar verdiği, 06.04.2018 tarihli ek kararla resen ele alınan dosyada 10.02.2017 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğundan kararın itiraz yoluna gidilmek üzere Cumhuriyet Savcılığına gönderilmesine karar verildiği, kararın bildirilmesi ile o yer Cumhuriyet Savcısının 16.04.2018 tarihinde karara itiraz ettiği, itirazı incelemek üzere dosyayı ele alan mahkeme 27.04.2018 tarihli ek karar ile 30.01.2017 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verdiği daha sona resen duruşma açarak 13.11.2018 tarihli karar ile 30.01.2017 tarihli ek kararın temyize tabi olduğundan hüküm kurulmasına yer olmadığı ve o yer Cumhuriyet Savcısının 16.04.2018 tarihli temyiz talebini değerlendirmek üzere Yargıtay'a gönderilmesine karar vermişse de, mahkemece 30.01.2017 tarihinde verilen düşme kararının hüküm niteliğinde olduğu, bu karar ile dosyadan el çektikten sonra verilen 10.02.2017, 06.04.2018, 27.04.2018 ve 13.11.2018 tarihli ek kararların hukuken yok hükmünde olduğu, ancak 30.01.2017 tarihinde verilen hükme karşı Cumhuriyet Savcısı tarafından da yasal bir aylık süre geçtikten sonra 16.04.2018 tarihinde temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8.

maddesi ve 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince Cumhuriyet Savcısının yasal süreden sonra yaptığı temyiz isteminin REDDİNE, 10.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17779, Karar No: 2014/7918, Tarih: 15.04.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17779 E.  ,  2014/7918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurumca gönderilen ödeme emrinin iptaliyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ... Laboratuar ve Sağlık Hizmetleri AŞ.'nin prim borçlarından dolayı gönderilen ödeme emirlerinin iptali ile davacının borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece 5510 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden önce ve sonrası için ayrım yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6183 sayılı Yasa'nın 58/5. maddesi "itirazında tamamen veya kısmen haksız çıkan borçludan hakkındaki itirazın reddolunduğu miktardaki amme alacağı % 10 zamla tahsil edilir." açık hükmüne rağmen davanın kısmen reddi sonunda, davacının reddedilen miktar üzerinden 6183 sayılı Yasa'nın 58/5. maddesi gereğince % 10 tazminatla sorumlu tutulmaması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan; 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 168. maddesine 16.06.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanunun 35. maddesiyle eklenen cümlede “Şu kadar ki hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir.” hükmüne göre davalı kurum lehine tam maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde vekalet ücretine hükmedilmesi isabetsiz olup, bozma nedenidir

Ne var ki bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, belirtilen yönlerden düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1) Hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak “Reddolunan miktardaki amme alacağının 6183 sayılı Yasa’nın 58/5. maddesi gereğince alacağın % 10 zamla tahsiline,” rakam ve sözcüklerinin eklenmesine,

2) Hüküm fıkrasının 8. bendindeki “660,00 TL” ibaresinin silinerek, yerine “1.320,00 TL” ibaresinin yazılmasına,

3) Hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden taraflardan davacıya yükletilmesine 15/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3623, Karar No: 2022/15192, Tarih: 21.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/3623 E.  ,  2022/15192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/10/2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması, sanığın savunmasının müdafii hazır bulundurularak alınması gerektiği gözetilmeden, kısa kararın açıklandığı 04/05/2016 tarihli duruşmada müdafii hazır bulunmaksızın yargılamaya devam edilerek sanığın ek savunmasının alınması ve hükmün açıklanması suretiyle aynı Kanun’un 188/1. ve 289/1-e. maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanığın 04/05/2016 tarihli kısa kararın açıklandığı oturumda hakkında lehe hükümlerin uygulanmasına dair isteğinin, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hüküm yönünden, 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesi uyarınca tayin olunan kısa süreli hapis cezasının seçenek tedbirlere çevrilmesi talebini de içerdiği gözetilerek, 5237 sayılı TCK’nın 50/1. maddesi gereğince sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumları, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınıp, hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, aynı maddede sayılan seçenek yaptırımlara çevrilip çevrilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekirken, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 21/09/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.