muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1364, Karar No: 2013/51, Tarih: 12.02.2013

Bu itibarla, suçun işlenmesi suretiyle elde edilen menfaatin fazla olması halinde madde metnindeki adli para cezasının unsurunu oluşturan gün bakımından getirilen sınırlanmanın bir önemi kalmayacaktır' denilmektedir.

Adli para cezasının hesaplanmasında sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için TCK 158/1-son cümlesindeki adli para cezasıyla ilgili olarak şu sorulara verilecek cevap önem arz etmektedir:

A) Maddedeki adli para cezası nispi nitelikte midir?

B) Maddedeki adli para cezası temel ceza mı, yoksa sonuç ceza mıdır?

Hemen belirtmek gerekir ki; yeni TCK 52. maddesindeki tanımı ve hesaplama yöntemi ile nispi para cezasını benimsemediği gibi TCK'nun 158/1 son cümlesinin yazılış biçiminden bu maddedeki adli para cezasının nispi nitelikte olduğu sonucuna varılamaz. Her ne kadar bir kısım yazarların kanun metinlerine yaptığı açıklamalarda maddedeki adli para cezasının istisnai ve nispi olarak öngörüldüğü belirtilmiş ise de, meclis tutanaklarından alınan yukarıdaki gerekçede nispi para cezasından bahsedilmemiştir.

Diğer taraftan 5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesi hükmü uyarınca temel cezanın belirleneceği, maddenin 5. bendinde temel ceza üzerinden artırım ve indirim hükümlerinin uygulanması sonucu cezanın belirleneceği vurgulanmakta, 29.06.2005 tarih ve 5377 sayılı Kanunun 7. maddesiyle 61. maddeye eklenen 8. bendinde de 'Adli para cezası hesaplanırken, bu  madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik arttırma ve indirimler gün üzerinden yapılır. Adli para cezası belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılmasıyla bulunur' emredici hüküm bulunmaktadır.

5377 sayılı Kanundan önce dolandırıcılık suçunun nitelikli halini düzenleyen 158/1-son fıkrasının son cümlesine göre temel hapis cezasının altı sınırı 2 yıl, temel adli para cezasının alt sınırı beş gün üst sınırı ise beş bin gün idi.

5377 Sayılı Kanunun 29.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi nedeniyle artık 158. maddenin 1. fıkrasının (e), (f), ve (j) bentlerinde yazılı suçlarda temel hapis cezasının alt sınırı 3 yıldan, temel adli para cezasının miktarı ise elde edilen haksız menfaatin 2 katından az olamayacaktır.

Değişiklikten sonra madde metinindeki hapis cezası için alt sınır adli para cezası için miktar kelimelerinin birlikte ve aynı cümlede aynı anda kullanıldığına göre, maddenin karşıt anlamından bu miktarların üzerinde hapis ve adli para cezası belirlenebilecek olması nedeniyle belirtilen cezaların sonuç ceza olmayıp temel ceza olduğu açıkça görülmektedir.

158. maddenin 1. fıkrasının e, f ve j bentlerinde belirtilen suçlarda banka, bilişim sistemleri ile kamu kurumları aracı kılınarak hortumlama yöntemiyle kamuyu ve bankaları milyarlarca zarar sokanlara karşı yasa koyucu 5 ila 5000 gün olarak belirlenecek adli para cezasını yeterli görmeyerek, elde edilen gelirin iki katı kadar temel adli para cezasına ilişkin bu düzenlemeyi bilinçli olarak yaptığı anlaşılmaktadır.

158. maddenin 1. fıkrasının e, f ve j bentlerinde belirtilen suçlarda banka, bilişim sistemleri ile kamu kurumları aracı kılınarak hortumlama yöntemiyle kamuyu ve bankaları milyarlarca zarar sokanlara karşı yasa koyucu 5 ila 5000 gün olarak belirlenecek adli para cezasını yeterli görmeyerek, elde edilen gelirin iki katı kadar temel adli para cezasına ilişkin bu düzenlemeyi bilinçli olarak yaptığı anlaşılmaktadır.

Bu nedenlerle maddenin e, f, j bentlerinde yazlı suçlara uygulanması gereken 'elde edilen menfaatin iki katından az olamaz' şeklindeki adli para cezası nispi olmadığı gibi, sonuç ceza yerine  temel ceza olarak kabul edilmelidir.

Bu bağlamda temel adli para cezasının da TCK 52 ve 61. madde hükümleri uyarınca elde edilen menfaatın iki katından az olmamak üzere gün olarak belirlenip, artırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılmasında yasal zorunluluk bulunmaktadır.

Yerel Mahkemenin uygulanmasının kabulü halinde, alt sınır olarak 5 gün kabul edilip artırım ve indirim yapılması durumunda belirlenen adli para cezanın elde edilen menfaatin iki katına karşılamadığından, artırım ve indirimlerin hiçbir anlamı kalmayacaktır. Kanaatimizce yasa koyucu uygulamada doğabilecek bu tür aksaklıkları gidermek amacıyla bu düzenlemeyi bilinçli olarak yapmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü halinde temel ceza olarak belirlenen 5 gün üzerinden önce arttım yapılıp, bu artırım elde edilen menfaatin iki katından az ise, adli para cezası rakamsal olarak iki katına çıkarılacak, sonra bu rakam üzerinden indirim yapılması gerekecektir ki, bu uygulamalar, para cezasının gün olarak belirlenip her türlü artırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılmasını emreden TCK'nun 52 ve 61. madde hükümlerini devreden çıkartmaktadır.

Her iki durumda belirlenen (Mahkemenin belirlediği 1.700 TL ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından hesaplanan 1.416 TL) adli para cezalarının ödenmemesi halinde 5275 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi gözetilerek, aynı Kanunun 106. maddesi uyarınca hapse çevirme sırasında mahkeme kararına göre 4 gün, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazına göre ise, 5 gün hapis cezasına dönüştürülmesi gerekeceğinden, 1.700 TL ve 1.416 TL adli para cezasının infaz hukuku açısından anlamı kalmayacaktır.

B- Aleyhe Bozmama Yasağı ve Kazanılmış Haklar Yönünden,

Yerel mahkemece sonuç olarak hükmolunan 1.700 TL adli para cezası, 1 gün 20 lira hesabıyla 85 gün olacağından Dairemizin hesaplamasına göre sonuç cezanın 70 gün karşılığı 1.400 TL olması nedeniyle aleyhe bozma ve kazanılmış hak ihlali söz konusu değildir.

Bu nedenlerle;

B- Aleyhe Bozmama Yasağı ve Kazanılmış Haklar Yönünden,

Yerel mahkemece sonuç olarak hükmolunan 1.700 TL adli para cezası, 1 gün 20 lira hesabıyla 85 gün olacağından Dairemizin hesaplamasına göre sonuç cezanın 70 gün karşılığı 1.400 TL olması nedeniyle aleyhe bozma ve kazanılmış hak ihlali söz konusu değildir.

Bu nedenlerle;

Dairemizin hesaplama yöntemi kanunun lafzına ve ruhuna uygundur. Bu konuda yüzlerce karar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından itirazsız olarak geçmiş mahkemelerce de kabul görmüş olup aleyhe bozmama ve kazanılmış hak kurallarının ihlali de söz konusu olmadığından,  itirazın reddine karar verilmesi gerekirken itirazın kabulü ile itiraz konusunun da dışına çıkılmak suretiyle yerel mahkemenin hesaplama yönetiminin doğru olduğuna ilişkin çoğunluk görüşüne karşıyız" düşüncesiyle,

Yedi Genel Kurul Üyesi de; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazındaki hesaplama yönteminin yerinde olduğu görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 12.03.2012 gün ve 925-31455 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Usul ve kanuna uygun bulunan Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.04.2011 gün ve 86-90 sayılı hükmünün ONANMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Özel Daire uygulamasının yerinde olmadığına 29.01.2013 tarihinde yapılan müzakerede, diğer uyuşmazlık yönünden ise 29.01.2013 tarihli ilk müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından, 12.02.2013 günü yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5223, Karar No: 2014/13439, Tarih: 29.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/5223 E.  ,  2014/13439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Genel Müdürlüğü ile davalı ... aralarındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili davasına dair ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 05.02.2013 günlü ve 2012/254-2013/80 sayılı hükmün onanması hakkında Dairece verilen 14.01.2014 günlü ve 2013/19586-2014/243 sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine dosya ve eklerinin yeniden incelenmesi sonucunda; kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescil davalarının niteliği gereği davacı yararına maktu vekalet ücreti verilmesi gerektiği halde vekalet ücreti verilmediği anlaşıldığından, davacının karar düzeltme isteminin bu nedenle kabulüne, Dairemizin 14.01.2014 gün ve 2013/19586 E-2014/243 K. sayılı onama kararının kaldırılmasına karar verilip dosyadaki tüm bilgi ve belgelerin yeniden incelenmesi sonucunda;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davanın niteliği gereği davada avukat ile temsil edilen davacı taraf yararına maktu vekalet ücreti verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiş ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden gerekçeli kararın (4) numaralı hüküm fıkrasının tümüyle metinden çıkartılarak yerine "4-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.320,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" sözleri yazılmak suretiyle 6100 sayılı HMK.ya 6217 sayılı Kanunla eklenen Geçici 3. madde gözetilerek HUMK.nun 438. maddesi uyarınca hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16835, Karar No: 2016/3260, Tarih: 15.03.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/16835 E.  ,  2016/3260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 11.01.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu tahsis belgesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 03.03.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 15.03.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ... ile karşı taraftan davalı ... vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 1.350,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ... Başkanlığına verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/22324, Karar No: 2007/365, Tarih: 18.01.2007

**12. Hukuk Dairesi         2006/22324 E.  ,  2007/365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Demre İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/10/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra mahkemesince 06.10.2006 tarihinde taraf vekillerinin yüzüne karşı verilen kısa kararda; (14.375 YTL'lik kısma davalı tarafça yapılan itirazın kaldırılmasına, bu 14.375 YTL'lik kısmın %40'ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine) hükmedilmiştir. Gerekçeli kararda ise, kısa karara aykırı olarak ayrıca 15.000 YTL'Lik kısma yapılan itirazın kaldırılmasına ve 15.000 YTL'lik tazminatın %40'ı oranında icra inkar tazminatının da davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine hükmedilmiştir. Bu durumda, kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulduğu için 10.04.1992 tarih ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel kurulu kararına göre bu husus bozma nedeni olup, mahkemece önceki kararla bağlı kalınmaksızın çelişkinin giderilmesi için bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ  : 1) Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),

2) Bozma nedenine göre alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 18.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19, Karar No: 2022/782, Tarih: 08.12.2022

**Ceza Genel Kurulu         2021/19 E.  ,  2022/782 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 55-85

Suça Sürüklenen

Suça sürüklenen çocuk ...’ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan TCK’nın 103/1, 103/4, 103/6, 31/3, 62 ve 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve mahsuba ilişkin Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 13.01.2010 tarihli ve 7-7 sayılı hükmün suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 19.12.2013 tarih ve 1912-13590 sayı ile;

"Mağdur ve sanığın sosyal hizmetler il müdürlüğüne bağlı yurtta kaldıkları, olay tarihinde sanığın yanına çağırdığı mağdurun eşofmanının altını indirerek kucağına oturtup sürtünmek suretiyle işlediği cinsel istismar eylemi nedeniyle mağdur hakkında Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun düzenlediği raporda orta düzeyde zekâ geriliği bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun bildirildiği, muayene kaydında mağdurun sanıktan ayrı olarak İsmail adlı kişinin de bu eylemleri yaptığından bahsetmesi, eylemin süreklilik göstermemesi ve nitelikli olmaması karşısında ruh sağlığındaki bozulma ve etkilenmeye neden olup olmayacağı, neden olacak ise mağdurun raporundaki öykü ve anlatımların da sanıktan başka İsmail adlı kişiden de bahsetmesi karşısında ruh sağlığındaki bozulmanın sanığın eylemi nedeniyle olduğunun kesin olarak belirlenip belirlenemeyeceği, bunun etkileme mi bozulma mı olduğu, yine sanığın eyleminden mi yoksa olayın çevreden duyulmasından mı kaynaklandığı hususunda yeniden ayrıntılı rapor aldırılması, bu ayrım yapılamıyor ise şüphe sanık lehine değerlendirilerek, TCK’nın 103/6. maddesinin uygulanmaması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 10.03.2015 tarih ve 55-85 sayı ile suça sürüklenen çocuk ...’ın çocuğun basit cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK’nın 103/2, 103/4, 31/3, 62 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve mahsuba karar verilmiş, bu kararın da suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 19.12.2019 tarih ve 6424-13458 sayı ile;

"…sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

"…sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurla ilgili İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 21.01.2015 günlü, 227 karar sayılı rapor içeriğinden cinsel istismar eylemlerinden dolayı mağdurda ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan Kaçınma Ağırlıklı Travma Sonrası Stres Bozukluğu denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edilip bu duruma göre 17-05-2008 ve 10-12-2008 tarihlerinde gerçekleşen olaylarla ilgili olarak her iki sanığın cinsel eylemleriyle birlikte ruh sağlığının bozulduğunun ve bu hususta sanıklar arasında tıbben ayrım yapılamadığının belirtilmesi karşısında, mağdurun ruh sağlığının doğrudan suça sürüklenen çocuk ...'ın eylemi sonucu bozulduğunun şüphede kaldığı ve mevcut haliyle suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden anılan madde hükmü de nazara alınarak lehe kanun değerlendirmesi yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Mahkemece suça sürüklenen çocuğun eylemi çocuğun cinsel istismarı kabul edilmesine karşılık kısa hüküm ile gerekçeli kararda uygulama maddesinin TCK'nın 103/1 yerine 103/2 olarak gösterilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 16.01.2020 tarih ve 184519 sayı ile;

"..suçun sübutu ile ilgili olarak Yüksek Daire ile Başsavcılığımız arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Keza temyize konu diğer eylem ve sanıklarla ilgili bir uyuşmazlık da bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık sanık ve SSÇ hakkında TCK'nın 103/6 maddesinin uygulama yeri olup olmadığı ile ilgilidir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 16.01.2020 tarih ve 184519 sayı ile;

"..suçun sübutu ile ilgili olarak Yüksek Daire ile Başsavcılığımız arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Keza temyize konu diğer eylem ve sanıklarla ilgili bir uyuşmazlık da bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık sanık ve SSÇ hakkında TCK'nın 103/6 maddesinin uygulama yeri olup olmadığı ile ilgilidir.

Mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığının tespiti bakımından Adli Tıp 6. İhtisas Kurulu'ndan alınan 17/08/2009 tarih ve 3217 karar sayılı mütalaada; '... tıbbi belgeler ve dava dosyasının tetkikinde elde edilen ve adli tıbbı ilgilendiren hususların değerlendirilmesinde; 10/12/2008 tarihinde mağduru bulunduğu (çocuğun basit cinsel istismarı) olayı sonucunda, beden ve ruh sağlığının bozulup bozulmadığı sorulan ... oğlu, 1995 doğumlu ...'in 17/07/2009 tarihinde Kurulumuzca yapılan muayenesinde ve dava dosyasının tetkiki sonucunda; ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede 'travma sonrası stres bozukluğu' denilen psikiyatrik bozukluğu tespit edildiği, bu duruma göre ... oğlu, 1995 doğumlu ...'in 10/12/2008 tarihinde mağduru bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu oybirliği ile mütalaa olunur.' şeklinde tespitin bulunduğu, bozma üzerine alınan ikinci mütalaa olan 21/01/2015 tarih ve 227 Karar sayılı mütalaada mağdur ... ile ilgili olarak 'Kurulumuzca yapılan muayenesinde ve dava dosyasının incelenmesinde; mağduru bulunduğu olaylardan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan (Kaçınma Ağırlıklı Travma Sonrası Stres Bozukluğu) denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği, bu duruma göre; ...’in 17-05-2008 ve 10-12-2008 tarihlerinde mağduru bulunduğu olaylar nedeniyle her iki sanığın cinsel eylemeleriyle birlikte ruh sağlığının bozulduğu, sanıklar arasında tıbben ayrımının yapılamadığı' hususunun yazılı olduğu anlaşılmaktadır.

Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun mütalaalarında nitelikli cinsel istismara bağlı olarak mağdurun ruh sağlığının bozulduğunun, bozulmanın cinsel istismarda bulunan her iki sanığın eylemi ile gerçekleştiğinin, sanıklar arasında bir ayrım yapılmasının mümkün olmadığının bildirildiği görülmektedir. Her iki mütalaa da oy birliği ile verilmiştir. Mütalaalarda farklı dosya sanıklarının cinsel istismar eylemleri ile mağdurda husule gelen kaçınma ağırlıklı travma sonrası stres bozukluğu olarak adlandırılan psikiyatrik hastalık arasında illiyet bağı olduğu açıkça belirtilmiş, ayrımsız bir şekilde cinsel istismar suçunu gerçekleştiren tüm faillerin mağdurun ruh sağlığının birlikte bozdukları kabul edilmiştir. O halde sanığın başka dosya sanığı İsmail ile ayrı ayrı gerçekleştirdikleri cinsel istismar eylemleri ile mağdurun ruh sağlığının bozulması arasında illiyet bağının bulunduğu konusunda bir şüphe bulunmamaktadır. Adli raporlarda yazılı kesin kabullere rağmen sanık ve başka dosya sanığı İsmail'in mağdurun ruh sağlığının bozulmasına katkısının şüpheli olduğundan bahisle haklarında TCK'nın 103/6 maddesinin uygulama yeri olmadığının kabulünün, sanık ve başka dosya sanığı İsmail'in eylemleri ile neden olduğu ağır sonuçtan sorumlu tutulmamalarına neden olacağı, bunun da yasaya aykırı olacağı, hakkaniyet ve adalet duygularını rencide edeceği düşüncesine varılmıştır. Yüksek Dairenin de yakın zamanda benzer olaylarda benzer adli raporlara istinaden mağdurun ruh sağlığının bozulduğunun kabul ettiği, nitekim 26/04/2018 tarih ve 3253, 07/06/2018 tarih ve 4307 21/06/2018 tarih ve 4518, 27/09/2018 tarih ve 5546, 04/10/2018 tarih ve 5746, 11/10/2018 tarih ve 5921, 18/10/2018 tarih ve 6116, 25/10/2018 tarih ve 6273 sayılı kararların 14. Ceza Dairesinin benzer olayda mağdurun ruh sağlığının bozulduğunu kabul ettiği kararlara örmek olarak gösterilebileceği anlaşılmakla, aksi yöndeki kabule dayanan bozma kararına itiraz etmek gerektiği," görüşüyle itiraz kanun yoluna müracaat etmiştir.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 17.12.2020 tarih ve 921-5944 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 103/6. maddesinin uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 103/6. maddesinin uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Kahramanmaraş ... Erkek Yetiştirme Yurdunda kalan suça sürüklenen çocuğun, kendisiyle aynı yurtta kalan ve yaklaşık 13 yaş 4 aylık olup orta derecede zekâ geriliği bulunan mağdura 10.12.2008 tarihinde yatakhanede zorla eşofman altını indirerek kucağına oturtup sürtünmek suretiyle cinsel istismarda bulunduğu, olayı gören tanık ...’un durumu aynı tarihte kuruluşta bulunan nöbetçi öğretmene aktarması üzerine adli makamlara intikalin gerçekleştiği ve soruşturmanın başlatıldığı,

11.12.2008 tarihinde Kahramanmaraş Devlet Hastanesinde görevli psikiyatri uzmanı tarafından mağdur hakkında düzenlenen raporda; mağdurda "başka türlü adlandırılamayan anksiyete bozukluğu" oluştuğunun, dolayısıyla ruh sağlığının bozulduğunun bildirildiği,