muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/925, Karar No: 2020/1512, Tarih: 16.01.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/925 E.  ,  2020/1512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 220. maddesinin altıncı fıkrasında, “Örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleyen kişi, ayrıca örgüte üye olmak suçundan dolayı cezalandırılır” ifadesine yer verilmiştir.

TCK’nın 220/6. maddesinde, 02/07/2012 tarih, 6352 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle hakime örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleyen kişinin, örgüt üyeliğinden alacağı cezanın yarısına kadar indirebilme yetkisi tanınmıştır.

11/04/2013 tarih, 6459 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile eklenen cümleyle de TCK'nın 220/6. maddesinin ancak silahlı örgütler hakkında uygulanacağı öngörülmüştür.

TCK’nın 220/6. maddesinde, 02/07/2012 tarih, 6352 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle hakime örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleyen kişinin, örgüt üyeliğinden alacağı cezanın yarısına kadar indirebilme yetkisi tanınmıştır.

11/04/2013 tarih, 6459 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile eklenen cümleyle de TCK'nın 220/6. maddesinin ancak silahlı örgütler hakkında uygulanacağı öngörülmüştür.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 30/04/2019 tarih ve 2017/16-693 E. ve 2019/352 K. sayılı kararında yer alan "TCK'nın 220/7. maddesinde, 'örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişi, örgüt üyesi olarak cezalandırılır' hükmüne yer verilerek, örgüt mensubu olmasa bile örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmiş olanların örgüt üyesi olarak cezalandırılacakları hüküm altına alınmıştır. Örgüt üyelerini barındırma veya barınacak yer gösterme, örgüte erzak veya lojistik sağlama, örgüte ait malzeme, belge ve doküman saklama, örgüte eleman temini, rehberlik etme, örgüt üyelerinin, sipariş ettikleri malzemeleri temin etme, hasta veya yaralı örgüt üyelerini tedavi etme, örgüte ilaç temini gibi yardım olarak kabul edilebilecek her türlü faaliyet bu suçun konusunu teşkil edebilir. Ceza Genel Kurulu'nun 12/02/2008 gün ve 230-23; 03/03/2009 gün ve 184-43 sayılı kararlarında da belirtildiği üzere “Maddi nitelikteki yardım fiilleri suç tarihinde yürürlükte bulunan normlar dikkate alınmak suretiyle 5237 sayılı TCY'nın 220/7. maddesi kapsamında değerlendirilmelidir.” şeklindeki açıklamada yardım fiillerinin kapsamı belirlenmiş olup, bu itibarla yardım fiilinin başka bir suçu oluşturmadığı durumlarda TCK'nın 220/7. maddesi uygulanabilecek iken, gerçekleştirilen eylemlerin farklı bir suçu oluşturması durumunda ise, Kanun koyucunun TCK'nın 220/6. madde metninde "ayrıca örgüte üye olmak suçundan da cezalandırılır" ibaresine yer verdiği halde aynı Kanunun 220/7. madde metninde "ayrıca" ibaresine yer vermediği hususu da gözetilerek farklı neviden fikri içtima kurallarına göre daha ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı ceza verilmesi gerekecektir. Bu açıklamalar ışığında somut olayda, sanıkların fuhuş eylemleri sabit görülerek haklarında mahkumiyet hükmü kurulduğu ve bu hükümlerin onandığı ayrıca örgüt yönünden açılan davaya ilişkin olarak da sanıkların eylemlerinin TCK’nın 220/6. maddesi kapsamında kaldığı tespit edilmiştir. Ancak 11/04/2013 tarih, 6459 sayılı Kanunun 11. maddesi ile TCK’nın 220/6. maddesine eklenen cümle uyarınca bu fıkranın yalnızca silahlı örgütler hakkında uygulanabileceği öngörüldüğünden, dosya kapsamında varlığı kabul edilen suç işlemek amacıyla kurulan örgütün, silahlı örgüt olmadığı dikkate alınıp davaya konu edilen eylemleri suç teşkil eden ve TCK’nın 227/2. maddesi kapsamında mahkum olan sanıklar hakkında artık örgüt yönünden açılan davaya ilişkin beraat kararı verilmesi gerektiği düşünülmeden, hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Kabule göre ise; örgüt mensubu olmayan ancak suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme suçunu işlediği kabul edilen sanıklar hakkında, adli sicil kayıtları gözetilerek tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, TCK'nın 58/9. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ... ile ... ve müdafii, sanıklar ... ve ... müdafileri, sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25983, Karar No: 2017/16147, Tarih: 25.12.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/25983 E.  ,  2017/16147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklının şikayet yoluyla icra mahkemesine yaptığı başvuruda, ihaleye konu menkulü alacağa mahsuben satın aldığını belirterek, ihale bedelinin tamamının 7 gün içerisinde yatırılmasına dair 19.07.2016 tarihli icra müdürlüğü kararının iptalini talep ettiği, mahkemece, menkul üzerinde birden çok haciz olduğu, ihale bedelinin verilen süre içerisinde yatırılması ve ihale kesinleştikten sonra sıra cetveli yapılması gerektiği gerekçesi ile şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İcra İflas Kanunu'nun 140. maddesinde; "Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar" hükmü yer almaktadır. Üzerinde başkaca hacizlerin de bulunduğu iddia edilen menkulün 12.07.2016 tarihli arttırmada alacaklıya ihale edildiği görülmektedir. İcra müdürlüğünce öncelikle İİK'nun 140. maddesi uyarınca sıra cetveli yapılarak alacaklının ihale bedelinin tamamen ya da kısmen yatırması gerekip gerekmediğinin belirlenmesi, ihale bedelinin yatırılması gerekir ise İİK'nun 133. maddesine göre işlem yapılması gerekir.

Haciz koyduran alacaklının menkulü ihale ile satın alması ve kendisinden önce gelen başka alacaklı bulunmaması halinde, alacağı oranında satış bedelini ödemekten kaçınabileceği, "satış bedelini, alacağına mahsup edebileceği", satışa çıkarılan menkullerin, alacaklı tarafından alacağına mahsuben alınmak istenmesi ve menkul üzerinde alıcının yaptığı takip nedeniyle koydurduğu hacizden önce konulmuş, başka haciz bulunması halinde ise, ileride sıra cetveli yapılması gerekeceğinden ve henüz sıra cetveli yapılmamış olduğundan, ihale bedelinin alacaklının ve varsa başka haciz alacaklılarının alacağını karşılayıp karşılamadığı saptanıp, alacaklı aleyhine fark doğduğu tespit edilmeden, ihale alıcısı alacaklıya, ihale bedelini yatırması için süre verilmesi yönündeki icra müdürlüğü kararı doğru değildir.

O halde, mahkemece, birden fazla alacaklı bulunması nedeniyle, İİK.nun 140. maddesi gereğince; icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılarak, alacaklının ihale bedelini tamamen ya da kısmen yatırmasının gerekip gerekmediği belirlendikten sonra, alacaklı aleyhine fark doğduğu tespit edilir ise, alacaklıya ihale bedelini tamamen ya da kısmen yatırmak üzere süre verilmesi yönünde işlem yapılması gerektiğine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19559, Karar No: 2014/17479, Tarih: 16.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/19559 E.  ,  2014/17479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Temyiz eden davalı ... vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

2-Ticaret Sicili Memurluğundan davalı ... Turizm İnşaat ve Gıda San. Tic. Ltd. Şti.’nin güncel adresinin sorulması, gerekçeli kararın tespit edilen adrese yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. (Hukuk Muhakemeleri Kanunun 366.) maddesindeki prosedür işletilmesi için, Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21165, Karar No: 2011/5619, Tarih: 22.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/21165 E.  ,  2011/5619 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek keşide etmek suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 01.05.2009 gün ve 2008/582 Esas, 2009/148 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 20.12.2009 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5941 sayılı "Çek Kanunu" ile 3167 sayılı "Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve Çek Hamillerinin Korunması Hakkında Kanun" yürürlükten kaldırılmış, dava konusu suçun unsurları ve yaptırımları farklı biçimde düzenlenmiş olduğundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 2 ve 7. maddeleri gözetilerek, sanığın hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25235, Karar No: 2011/2918, Tarih: 28.02.2011

3. Ceza Dairesi 2009/25235 E., 2011/2918 K.

**3. Ceza Dairesi 2009/25235 E., 2011/2918 K.**

**- DEĞER AZLIĞI

- DEVLET ORMANINDAN EMVAL TEMİNİ

- HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASI

- TEŞEBBÜS**- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 108 ]

- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 3 ]

- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 91 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak, gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak,

I- Suça konu emvalin devlet ormanından temin edildiği ve sanığın orman sınırları içinde yakalandığının anlaşılmasına göre; sanığın eyleminin 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 91/5. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu ve eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeksizin suç vasfında düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi,

II- Kabul ve uygulamaya göre de;

1- 5728 sayılı Yasa değişikliği ile 108. maddenin 1. fıkrasında yer alan suç karşılığı uygulanacak cezaların belirlenmesinde, nakledilen emvalin değerinin azlığı gözönünde bulundurularak verilecek cezaların yarısına kadar indirilebileceğinin maddenin 3. fıkrasında düzenlenmiş bulunduğu ve 5728 sayılı Yasa ile değişik 108/1. madde hükmünün sanık lehine olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Orman İdaresinin tazminat talebinde bulunmadığı nazara alınmaksızın katılan kurumun zararının karşılanmamış olmasından bahisle sanık hakkında CMK231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 28.02.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26257, Karar No: 2022/17928, Tarih: 27.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/26257 E.  ,  2022/17928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen davada haksız fiilden ve sigorta sözleşmesinden kaynaklanan maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl dava yönünden davanın kabulüne, birleşen dava yönünden konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 15/11/2017 günlü kararın istinaf incelemesi asıl ve birleşen davada davalılar tarafından istenilmekle, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan inceleme neticesinde asıl ve birleşen davanın davalılarının istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın Yargıtay’ca incelenmesi asıl ve birleşen davada davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili, asıl davada, müvekkili şirketin alarm ve elektronik aletlerin ithali ve satışı ile ilgili alanda faaliyet gösterdiğini ve aynı adresin zemin katında da aletlerin depolandığı deposunun bulunduğunu, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı tarafından davalı ... İnşaat A.Ş. isimli firmaya ihale edilerek çalışması başlatılan Ataköy dere yatağının ıslahı projesi ile ilgili çalışma sürecinde, davalı firmanın kusuru ve gerekli önlemleri almaması sonucu dere yatağının taşarak müvekkilinin zarar gördüğünü, zararın tespit dosyası ile belirlendiğini, hasar gören malların davalı ... şirketine Yangın Sigortası Poliçesi ile sigortalı olduğunu, ancak davalı ... şirketinin ödeme yapmadığını belirterek, davalı ... şirketinin sigorta sözleşmesine aykırılık nedeniyle, davalı ... İnşaat AŞ’nin ise haksız eylem nedeniyle zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını belirterek, zararının tahsiline karar verilmesi isteminde bulunmuş, birleşen davada ise, davalı ... şirketinden asıl davadan bakiye kalan alacağına hükmedilmesi isteminde bulunmuştur.

Asıl ve birleşen davanın davalıları, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince, alınan kusur ve hesap raporları sonucunda asıl davanın kabulü ile 100.000,00 TL bakiye alacağın davalı ... şirketi yönünden 26/10/2007 tarihinden, davalı ... İnşaat A.Ş. yönünden 14/10/2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, birleşen davadaki talebin, tüm talebin asıl davada karara bağlanmış olmasından dolayı konusuz kalması nedeni ile birleşen dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; karara karşı asıl ve birleşen davanın davalıları tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince, asıl ve birleşen davanın davalılarının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, asıl ve birleşen davanın davalıları tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre asıl ve birleşen davanın davalılarının yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 3.253,35 TL kalan onama harcının temyiz eden asıl ve birleşen davada davalılardan alınmasına 27.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8468, Karar No: 2022/4860, Tarih: 24.05.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/8468 E.  ,  2022/4860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Atılı suçtan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 29.01.2021 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6136, Karar No: 2018/7105, Tarih: 06.11.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/6136 E.  ,  2018/7105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen kadastro tespitine itiraz davası sonucunda mahkemece verilen karar Yargıtay 7. Hukuk Dairesi Başkanlığının 13/06/2013 gün ve 2012/7524 E. - 2013/11097 K. sayılı kararıyla kısmen onanmış ve kısmen bozulmuştur.

Bir kısım davacılar vekili 20/11/2013 havale tarihli karar düzeltme dilekçesiyle Yargıtay 7. Hukuk Dairesi Başkanlığının kararına karşı karar düzeltme talebinde bulunmuş davacılar vekili tarafından karar düzeltme harcının yatırıldığı ancak tebligat giderleri ve...giderlerinin yatırılmamış olması sebebiyle mahkemece davacılar vekiline 20/11/2013 tarihli muhtıra çıkartıldığı ve muhtıranın 10/12/2013 tarihinde tebliğ edildiği, tebliğ edilen muhtırada belirtilen gider avansının 7 günlük sürede yatırılmasının mümkün olmadığını, sürenin son günü olduğunu, bu nedenlerle usul ekonomisi ilkeleri gereği öncelikle ilgili dosyadaki karar düzeltme tebligatının davanın esas tarafı olan Hazine adına tebliğ edilmesini, aksi kanaat hasıl olması durumunda HMK'nın 337. maddesi gereğince adli yargı hükümleri gereğince bir aylık ek süre verilmesini talep etmiştir. Mahkemece muhtıranın 10/12/2013 tarihinde tebliğ edildiği ve muhtırada belirtilen 7 günlük kesin sürenin 17/12/2013 tarihinde dolduğunun ancak 7 günlük kesin süre geçtikten sonra 19/12/2013 tarihinde gider avansını yatırmak üzere bir aylık ek süre talep edildiği anlaşılmış olduğundan HUMK. 434/son maddesi uyarınca karar düzeltme talebinin reddine karar verilmiştir.

Bu ret kararı üzerine bir kısım davacılar vekili 26/02/2014 tarihli temyiz dilekçesiyle; müvekkilinin yaşlı olması nedeniyle sağlık durumunun iyi olmadığını, 20 gün mecburi yatak istirahatinin verildiğini ve raporu dilekçesi ekinde sunduğunu, mahkemece verilen ek kararın taraflarınca temyiz edildiğini, temyiz gideri olarak 5.000,00 TL...masrafı yatırılması için tebligat yapıldığını, müvekkilinin yaşı itibariyle faal avukatlık yapamadığını ve emekli olduğunu, takdir edilen...giderini karşılamaya gücü olmadığını, öncelikle süre uzatım kararı verilerek adli yardım hükümlerinden yararlandırılmak suretiyle dosyanın Yargıtaya gönderilmesini talep etmiştir.

Mahkemece karar düzeltme talebine ilişkin ek kararın reddini temyiz eden Av. ... adına çıkartılan ek kararın temyizine ilişkin masraflar toplamı olan 5.000,00 TL'nin yatırılması hususundaki 20/02/2014 tarihli muhtıranın tebliğ edildiği ve 7 günlük kesin sürenin 27/02/2014 tarihinde dolduğundan mahkemece karar düzeltme talebinin reddine dair ek kararın temyizine ilişkin taleplerinin reddine karar verilerek dosya Yargıtaya gönderilmiştir.

Mahkemece karar düzeltme talebine ilişkin ek kararın reddini temyiz eden Av. ... adına çıkartılan ek kararın temyizine ilişkin masraflar toplamı olan 5.000,00 TL'nin yatırılması hususundaki 20/02/2014 tarihli muhtıranın tebliğ edildiği ve 7 günlük kesin sürenin 27/02/2014 tarihinde dolduğundan mahkemece karar düzeltme talebinin reddine dair ek kararın temyizine ilişkin taleplerinin reddine karar verilerek dosya Yargıtaya gönderilmiştir.

Mahkemece Yargıtay kararı 14.11.2013 tarihinde tebliğ edilmiş ve bir kısım davacılar vekili 20/11/2013 havale tarihli dilekçesiyle Yargıtay 7. Hukuk Dairesi Başkanlığının kararına karşı karar düzeltme talebinde bulunmuş davacılar vekili tarafından karar düzeltme harcının yatırıldığı ancak tebligat giderleri ve...giderlerinin yatırılmamış olması sebebiyle mahkemece davacılar vekiline 20/11/2013 tarihli muhtıra çıkartıldığı ve muhtıranın 10/12/2013 tarihinde tebliğ edildiği, ancak masraflar yatırılmadığı gibi bir aylık ek süre talep dilekçesinin dahi masrafların yatırılması için verilen 7 günlük geçtikten sonra 19/12/2013 tarihinde talep edildiği bu nedenle mahkemece karar düzeltme istemi 23.12.2013 tarihinde ret edilerek bir kısım davacılar vekiline 08.01.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, bir kısım davacılar vekili bu ek kararı 23.01.2014 tarihinde temyiz etmiş ve bu temyiz talebinin taraflara tebliğ işlemlerinin yapılabilmesi için tebliğat giderlerinin yatırılması içerikli ihtarla mahkemece 7 günlük ikinci bir ek süre verilmiş ve süresi içinde masraflar yatırılmadığı için 03.03.2014 tarihinde ikinci ek karar ile bu temyiz talebide ret edildikten sonra dosya Yargıtaya gönderildiği anlaşılmakla usul ve yasaya uygun olmayan temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; bir kısım davalılar vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, istek halinde peşin harcın temyiz edene geri verilmesine 06/11/2018 günü oy birliği ile karar verildi.