muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/842, Karar No: 2024/3733, Tarih: 26.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/842 E.  ,  2024/3733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1087 Esas, 2023/2498 Karar

KARAR : Esastan ret

Taraflar arasındaki mesken nitelikli bağımsız bölümün iş yeri olarak kullanılmasının önlenmesi davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekilince temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; gayrimenkulde bulunan 2 numaralı dairenin kat malikleri tarafından usulüne uygun şekilde oylanmadan, gayrimenkul maliki olan ... ve Dr.... tarafından “Diş Muayenehanesi” adı altında diş polikliniği olarak kullanıldığını, yasada açık bir şekilde görüleceği üzere avukat ve muhasebeciler vb. gibi meslekler dışında iş yeri açılabilmesi için tüm kat maliklerinin onayı ile konutların iş yerine dönüştürülebileceğini, davaya konu olan polikliniğin açılabilmesi için tüm kat maliklerinin ortak bir kararı olmadığını, davalıların ortak izin alınmaksızın Sarıyer Belediye Başkanlığından yasaya aykırı olarak ruhsat aldıklarını, bu nedenle müvekkilleri tarafından Belediyeye iş yeri olarak kullanılan taşınmaz hakkında şikayette bulunulduğunu ancak Belediye tarafından ruhsat iptali ile herhangi bir işlem yapılmadığını, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında da dairenin sadece mesken olarak kullanılacağının karara bağlandığını, bağımsız bölümün doktor muayenehanesi olarak kullanılmasının mümkün olmadığı hükmünün verildiğini, bu nedenle; “... Mahallesi, ... Caddesi, ...No:77, D.5 Sarıyer/ İstanbul" adresindeki 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'na (634 sayılı Kanun) aykırı olarak iş yeri açan davalıların dava konusu iş yerinin meskene dönüştürülmesine, mümkün değilse tahliyesine ve yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davalılara yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalılardan ... vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin İstanbul ili, Sarıyer ilçesi, Sarıyer ... Mahallesi Meserburnu Cad. No:77 Kat:1 adresindeki bağımsız bölümün maliki olduğunu, müvekkili tarafından işbu bağımsız bölümün mülkiyet hakkının ve kanunların kendine tanımış olduğu yetki çerçevesinde diğer davalı Dr. ...'e muayenehane niteliğinde kullanması amacıyla kiraya verildiğini, müvekkiline ait söz konusu bağımsız bölümün bulunduğu ana gayrımenkulun yönetim planında, mesken niteliğinde bulunan mevcut bağımsız bölümlerde muayenehane açılamayacağına ilişkin herhangi bir yasaklayıcı hüküm bulunmadığını, uyuşmazlık konusunun 634 sayılı Kanun'un 28 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan hüküm ile açık bir şekilde çözümlenmekte olduğunu, madde hükmü gereğince dispanser, klinik, poliklinik niteliğinde olmayan muayenehanelerin bağımsız bölüm niteliğindeki taşınmazlarda faaliyet gösterebilmekte olduğunu, diğer davalı Dr....’in muayenehanesinin ağız ve diş sağlığı hizmeti sunulan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkındaki Yönetmelik'e ve ruhsata uygun olduğunun ilgili belediye yazıları ile sabit olduğu, söz konusu yönetmelik kapsamında davacı iddialarının aksine bir klinik açılmasının fiilen imkânsız olduğu, muayenehanenin çalışma koşul ve prensipleri açısından sakinleri rahatsız edecek derecede hasta giriş çıkışının olmasının mümkün olmayacağını, bu nedenle; işbu haksız olarak ikame edilmiş dava dışında, davacılar tarafından birden çok müvekkili ve diğer davalı haksız ve mesnetsiz olarak taciz boyutuna varacak derecede şikayet edildiğini, bu şikayetler neticesinde yapılan kontrollerde de yasaya aykırılık görülmediği belirtilerek davanın reddine, dava açılmasına müvekkili sebebiyet vermediğinden, yargılama giderleri ve ücreti vekaletin karşı tarafa tahmiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalılardan ... vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkiline ait dava konusu bağımsız bölümün “poliklinik” değil, “muayenehane” vasfı taşıdığı ve muayenehane ruhsatı ile faaliyet gösterdiği, Kanun'un açıkça öngördüğü üzere, ana gayrimenkulün sadece mesken olarak gösterilen bağımsız bölümünde değil, iş veya ticaret yeri olarak gösterilen bağımsız bölümünde dahi hastane, dispanser, klinik, poliklinik, ecza laboratuvarı gibi müesseselerin kurulamayacağı, hatta kat maliklerinin bunun aksine karar alamayacağı düzenlenmiş iken muayenehane vasıflı iş yerlerinin bunun dışında tutulduğu, müvekkilinin iş yeri açarken kiralık bir daireye yüklü bir yatırım yapacağından dolayı, taşınmazda muayenehane açmakla hukuki anlamda bir engel olup olmadığı konusunda diğer davalı ile bu hususu konuşarak kira sözleşmesi imzaladığını, dava konusu taşınmazın yönetim planı’nın 12 nci maddesinde dava konusu taşınmazın “Yönetim Planı’nda mesken vasfı taşıyan bağımsız bölümlerin farklı amaçla kullanımı için kat malikleri kurulunun oybirliği ile karar alması gerektiğine'' ilişkin düzenleme yapılmakla birlikte 634 sayılı Kanun’un 24 üncü maddesi hükmünü saklı tuttuğunu, sadece pansiyon işletilmesine cevaz vermediğini, bu sebeple müvekkilinin 634 sayılı Kanun’a göre yasaklı işlerden sayılmayan muayenehane vasıflı işyerini işletmek için kat malikleri kurulundan oybirliği ile karar almasına ihtiyacı olmadığını, davacı vekilinin müvekkilinin muayenehane vasıflı işyerinin gerek yönetim planı, gerekse 634 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesine aykırılık oluşturmadığını bildiği için, ısrarla müvekkiline ait işyerinin poliklinik olduğunu iddia ettiği belirtilerek, öncelikle süresinde açılmamış olması sebebiyle davanın reddine karar verilmesi, esasa girilmesi halinde tüm beyanları, ekte sunulan ve celbi talep edilen deliller çerçevesinde davanın reddine karar verilmesi, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davacıya yüklenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; 16.07.2020 tarihli tam ıslah dilekçelerinin, vekâletnamede tam ıslaha ilişkin özel yetki olmadığından bahisle dikkate alınmayıp dava konusuz kalmakla esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de, her ne kadar vekâletnamede tam ıslaha ilişkin yetki olmaması bir eksiklik ise de İlk Derece Mahkemesinin bu hususta karar vermeden önce söz konusu eksikliğin giderilmesi amacıyla taraflarına süre vermesi veya davacı asıllara tam ıslah işlemine onay verip vermediklerinin sorulması, buna ilişkin beyanın tutanağa geçirilerek bunun sonucunda tam ıslahla ilgili bir değerlendirme yapılması gerektiğini, bu yönde pek çok içtihat bulunduğunu, tam ıslah yetkisini içeren 10.02.2021 tarihli vekaletnamenin davacı ... tarafından çıkarıldığını ve diğer davacının da tam ıslaha muvafakat verdiğine dair imzasını taşıyan 30.03.2021 tarihli yazılı beyanda bulunduğunu, vekâlet ücreti ve yargılama giderlerini taraflarına yüklenmesinin hukuka aykırı olduğunu, İlk Derece Mahkemesi ilamı kaldırılarak, 16.07.2020 tarihli tam ıslah dilekçesi doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini, davalının söz konusu taşınmazı muayenehane olarak kullanabilmesi için tüm kat maliklerinin muvafakati gerektiğini, müvekkillerin davalının işlettiği bu iş yerine hiçbir zaman muvafakat etmediklerini belirterek kararın kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin kararında esası etkileyen bir usul hatası bulunmadığı, vakıa tespitlerinin tam ve doğru olarak yapıldığı, maddi hukuk normlarının doğru olarak uygulandığı, delillerin değerlendirilmesinde de hatalı bir sonuca varılmadığı anlaşıldığından davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ile eksik araştırma ve inceleme neticesinde hüküm kurulduğunu, yargılama giderlerinin taraflarına yüklenemeyeceğini, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mesken nitelikli bağımsız bölümün iş yeri olarak kullanılmasının önlenmesine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ile eksik araştırma ve inceleme neticesinde hüküm kurulduğunu, yargılama giderlerinin taraflarına yüklenemeyeceğini, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mesken nitelikli bağımsız bölümün iş yeri olarak kullanılmasının önlenmesine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 74 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 24 üncü ve 33 üncü maddeleri maddesi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Davacılar vekilinin vekaletnamesinde 6100 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesinde belirtilen davanın tamamen ıslahı için aranılan özel yetkisi olmadığı gözetilerek yazılı olduğu şekilde karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik yoktur.

3. Yukarıda yapılan açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davanın konusuz kalması sebebiyle hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesine ilişkin İlk Derece Mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14792, Karar No: 2008/15544, Tarih: 19.12.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/14792 E.  ,  2008/15544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.03.2008 gününde verilen dilekçe ile tapuda baba ismi ve doğum tarihi düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 20.06.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 116 ada 3 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında "..." olan baba isminin "... ..." olarak ve "1954" yazılan doğum tarihinin de "1952" olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı idare vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş ve reddi gerekmiştir.

2-Dava, tapuda baba ismi ve doğum tarihi düzeltilmesi istemine ilişkindir. "Mülkiyet hakkının tescili" başlıklı Tapu Sicil Tüzüğünün 25. maddesinde kütükte bulunması zorunlu bilgiler; malikin adı ve soyadı, baba adı ile edinme nedeni, tarih ve yevmiye numarasından ibarettir. Görülüyor ki; bunların arasında malikin doğum tarihi yer almamıştır. Dolayısıyla, tapu kütüğünde bulunması zorunlu olmayan nüfus bilgilerinin ilavesi veya düzeltilmesi dava yoluyla istenemez. Şayet, tapunun tesciline dayanak yapılan işlemde düzeltmeyi gerektirir bir hata yapılmışsa, bu hata Tüzüğün 87. maddesi uyarınca ilgilisinin başvurusu üzerine o maddedeki konular araştırılarak idarece

düzeltilmelidir ve açıklanan bu husus gözetilerek doğum tarihinin düzeltilmesi istemine ilişkin davanın reddi gerekir.

Mahkemece, davacının davasının kısmen kabulüne denilerek, hükmün 1. bendinin son satırında "... ... ve ... kızı" sözlerinden sonra "20.11.1952 d.lu" yazılmak suretiyle davacının doğum tarihinin düzeltilmesi isteğinin kabulüne karar verilmiş, 2.bentte ise "davacının doğum tarihinin düzeltilmesi talebinin reddine" karar verilmekle, hükmün 1. ve 2. bentleri arasında farklılık meydana getirilmesi doğru görülmemiş ise de, bu farklılığın ve yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün HUMK.nun 438/VII. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1). bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2). bentte yazılı nedenlerle mahkeme hükmünün 1. bendinin son satırında "...... ... ve ... kızı," sözlerinden sonra gelen "20.11.1952 d.lu" tarihinin hüküm kısmından çıkarılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.12.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4854, Karar No: 2015/6167, Tarih: 10.12.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/4854 E.  ,  2015/6167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/186204

MAHKEMESİ : Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2012

NUMARASI : 2011/317 (E) ve 2012/154 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Gerekçeli karar başlığına sehven “2011” yılı olarak yazılan suç tarihinin, suça konu çekin icraya konulduğu tarih olan "29.11.2010" şeklinde mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan açılan kamu davasında, sanığın suça konu çekin, dükkanından mobilya satın alan bir müşteri tarafından verildiğini savunması, dosyada mevcut bilirkişi raporuna göre çekteki imza incelemesinin sadece keşideci ....... yönünden yapılmış olması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için, sanığın incelemeye esas yazı ve imza örnekleri alınıp, kurum ve kuruluşlardan uygulamaya elverişli yazı ve imzaları da toplanmak suretiyle, suça konu çekteki yazı ve imzaların sanığa aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK.nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 10.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/536, Karar No: 2012/1232, Tarih: 28.02.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/536 E.  ,  2012/1232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: YE - 2012/28136

MAHKEMESİ : İzmir 2. Ağır ceza mahkemesi

TARİH :09-01-2012

SUÇ :Tasarlayarak öldürme

Tasarlayarak adam öldürmek ve yağma suçundan Bursa 2. Ağır Ceza mahkemesinin 03.03.2010 tarih ve 2009/225 Esas 2010/43 Karar sayılı ilamla 1 yıl 2 ay geceli gündüzlü bir hücrede tecrid edilmek suretiyle müebbet hapis cezasına hükümlü Erol (E.) Eşrefoğlu’nun bu cezasının İzmir Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda çekmekte iken Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkif Evleri Genel Müdürlüğünün 08.07.2011 tarih 26974-87169 sayılı yazısı ile 5275 sayılı yasanın 9/3 maddesi gereğince İzmir 2 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna nakline karar verildiği, hükümlünün açık cezaevine nakledilmesi için talepte bulunduğu, adı geçen cezaevi idare kurulunca 06.12.2011 tarih, 2011/1211 sayılı kararı ile bu talebinin reddine karar verildiği, hükümlü tarafından karara itiraz edilip İzmir 1. İnfaz Hakimliğince yapılan inceleme sonucunda cezaevi idaresi kararının yasaya uygun bulunması üzerine, bu karara yapılan itirazın İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.01.2012 tarih 2012/49 değişik iş sayılı kararla itiraz kabul edilerek infaz hakimliği kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bu karara karşı Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20.01.2012 tarih 2012/733/3532 sayılı talebine istinaden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.01.2012 tarih 2012/28136 sayılı müzekkeresi ile İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.01.2012 Tarih 2012/49 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozma yoluyla kaldırılması talep edilmekle infaz dosyası incelendi;

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

I.) O l a y:

Hükümlü Erol (Evcil) Eşrefoğlu tasarlayarak adam öldürme ve yağma suçlarından, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.03.2010 tarih 2009/225 Esas 2010/43 Karar sayılı ilamla mahkum olduğu 1 yıl 2 ay süresi hücrede geceli gündüzlü tecrid edilmek üzere müebbet hapis cezasını İzmir Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda infaz etmekte iken Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevfik Evleri Genel Müdürlüğüne 08.07.2011 tarihli kararı ile 5275 sayılı yasanın 9. maddesi 3. fıkrası gereğince İzmir 2 Nolu F Tipi Kapalı Ceza İnfaz kurumuna nakli uygun görülmüştür.

Hükümlünün 1 yıl 2 ay hücre cezasının infazı İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesinin sağlık kurulu raporuyla sağlığı bakımından sakınca yaratacağı tespit edilmekle, infazına başlanmamıştır.

Hükümlü infaz kurumunda iyi halli olarak geçirdiği sürenin göz önünde bulundurularak açık cezaevine naklini talep ettiği ancak bu talebin yukarıda açıklandığı üzere Cezaevi İdare Kurulu tarafından yasaya aykırı bulunarak kabul edilmediği, bu kararın İzmir 1. İnfaz Hakimliği tarafından da uygun bulunduğu, ancak hükümlü müdafiinin talebi üzerine İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesince kararın kaldırıldığı anlaşılmaktadır.

II.)Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı:

Hükümlü infaz kurumunda iyi halli olarak geçirdiği sürenin göz önünde bulundurularak açık cezaevine naklini talep ettiği ancak bu talebin yukarıda açıklandığı üzere Cezaevi İdare Kurulu tarafından yasaya aykırı bulunarak kabul edilmediği, bu kararın İzmir 1. İnfaz Hakimliği tarafından da uygun bulunduğu, ancak hükümlü müdafiinin talebi üzerine İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesince kararın kaldırıldığı anlaşılmaktadır.

II.)Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı:

Müebbet hapis cezasına hükümlü Erol (Evcil) Eşrefoğlu’nun cezaevinde kaldığı süre itibariyle açık cezaevine nakline yasal olanak bulunup bulunmadığına ilişkindir.

III.) Hukuksal değerlendirme:

5275 sayılı yasanın 9/3 maddesi gereğince eylem ve tutumları nedeniyle tehlikeli halde bulunan ve özel gözetim ve denetim altında bulundurulmaları gerekli olduğu saptananlar… Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna gönderilirler.

Aynı maddenin 5. fıkrasında ise… hükümlülerden geriye kalan toplam cezalarının 3/1’ini bu kurumda geçirerek iyi hal gösterenlerin tutum ve kişiliklerine uygun diğer Ceza İnfaz Kurumlarına gönderilmelerine karar verilebilir.

Hükümlülerin Açık Ceza İnfaz kurumlarına ayrılmaları hakkındaki yönetmeliğin 6. maddesinin 3. fıkrasının b-3 bendinde açık ceza infaz kurumlarına nakledilebilmek için geriye kalan toplam cezanın üçte birini iyi halli olarak çekmek ve koşullu salıverme tarihini en fazla 3 yılın kalması ve diğer koşulların taşınması olarak düzenlenmişitir.

Geri kalan cezanın üçte birinin infaz edilmiş olması koşulu, koşullu salıverme tarihine kadar olan sürenin 1/3’ü olmayıp, hak ederek tahliye tarihine kadar hesaplanacak sürenin 1/3’nü kapsamaktadır. Hükümlünün hak ederek tahliye tarihi 12.06.2042 olup, bu tarihe göre cezasının 1/3’ünü çekmediğinden Açık Cezaevine nakline yasal olanak bulunmamaktadır.

IV.) Sonuç ve karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle İzmir 1. İnfaz Hakimliğinin 28.12.2011 tarih ve 2011/778-834 sayılı kararı yasaya uygun olduğundan itirazın reddine karar vermek gerekirken itirazın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görüldüğünden İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.01.2012 tarih 2012/49 sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE) talebe uygun olarak 28.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.