muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6432, Karar No: 2012/7778, Tarih: 09.10.2012

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmesi halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Dairemizce Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 03.10.2011 tarih ve 2010/7863 Esas, 2011/5112 Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla, sanığın ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17690, Karar No: 2013/22042, Tarih: 19.09.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/17690 E.  ,  2013/22042 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... 2-... vekili avukat ... ile 1-..... 2-... vekili avukat ... Karadenizlioğlu aralarındaki dava hakkında ... Anadolu 18. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 15.03.2011 tarih ve 2001/110 2011/57 sayılı hükmün Dairenin 6.2.2013 tarih ve 6583-2558 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacılar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacılar, müşterek çocukları...’yi aşı olmak maksadıyla 2.2.2000 tarihinde davalı şirkete ait hastaneye götürdüklerini, çocukta o sırada öksürük olması nedeniyle davalı doktor ...’nın bronşlarda hafif tıkanıklık olduğunu belirterek hava ile açmak için hastaneye yatırdığını, birinci hava verme işleminden sonra çocuğun ağırlaştığını, ikinci hava verme işleminden sonra ise daha da kötüleşerek morarmaya başladığını ve daha sonra da öldüğünü, davalıların kusurlu olduğunu, maddi ve manevi zarara uğradıklarını ileri sürerek,fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile, 5.000 TL maddi ve 50.000 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalılardan tahsilini istemişlerdir.

Davalılar, yapılan işlemlerin tıp kurallarına uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporları doğrultusunda davacıların müşterek çocukları...'nin yapılan tedavisinde tıp biliminin gereklerine uyulduğu ve davalı doktorun özensiz davranışının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; verilen karar, davacıların temyizi üzerine Dairemizce onanmış;davacılar, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

Davacılar, aşı yaptırmak amacıyla davalı şirkete ait hastaneye getirdikleri müşterek çocukları...’nin, davalı doktor ...’nın çocuğun bronşlarını açmak üzere yaptığı işlemlerin tıp kurallarına uygun olmaması nedeniyle ölümünden dolayı uğradıkları maddi ve manevi zararların

Tazmini istemiyle eldeki davayı açmışlardır.Davalılar,çocuğa yapılan işlemlerin tıp kurallarına uygun olduğunu savunmuşlardır. Mahkemece, Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu ve... Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyetinden alınan raporlar doğrultusunda davalı tarafça çocuğa uygulanan işlemlerin tıp kurallarına uygun olduğu, davalı doktorun özensiz davranışının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Hemen belirtilmelidir ki, vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur.(BK 386-390 maddeleri) Vekilin sorumluluğu genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil,işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1 md.) O nedenle ... memuru ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özelliklerinin göz önünde tutulması,onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılması ve en emin yolun seçilmesi gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Yine 4.4.1997 tarihinde imzalanan ve 9.12.2003 tarih ve 25311 sayılı Resmi Gazetede yayımlanıp yürürlüğe giren Avrupa Biyotıp Sözleşmesi de iç hukukumuzun bir parçası haline gelmiş olup, sözleşmenin amaç başlıklı 1.maddesinde bu sözleşmenin taraflarının tüm insanların hayatını ve kimliğini koruyacağı ve biyoloji ve tıbbın uygulanmasında, ayırım yapmadan herkesin, vücut bütünlüğüne ve diğer hak ve özgürlüklerine saygı gösterilmesini güvence altına almakla yükümlü olduğu, yine 4. maddesinde, araştırma dahil, ... alanında herhangi bir müdahalenin ilgili mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılmasının gerektiği hususları düzenlenmiştir. Avrupa

Biyotıp Sözleşmesi yazılı olan veya yazılı olmayan meslek kurallarına uygun müdahaleyi güvence altına almaktadır. Ayrıca, uygulamanın tedavi ya da yaşam kalitesinin artırılmasına yönelmesinin zorunlu olduğu belirtilmektedir.

Biyotıp Sözleşmesi yazılı olan veya yazılı olmayan meslek kurallarına uygun müdahaleyi güvence altına almaktadır. Ayrıca, uygulamanın tedavi ya da yaşam kalitesinin artırılmasına yönelmesinin zorunlu olduğu belirtilmektedir.

Mahkemece, yargılama aşamasında alınan Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu ve... Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyeti raporlarına itibar edilerek, davalıların kusurlarının bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de, ... 4.Asliye Ceza Mahkemesinin 2002/824 esas sayılı dosyasında alınan Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun 5.4.2007 tarihli raporunda,ölümün bronkopnömoni ve ağır bronşiolitten kaynaklandığı,küçüğün içinde bulunduğu klinik tablonun yaşı dikkate alındığında kullanılan 12 ampul ventolinin ve solunum sıkıntısına rağmen ketalar uygulanmasının tıbben uygun olmadığı,tedaviyi uygulayan hekimlerin 2/8 oranında kusurlu oldukları belirtilmiş olup son merci niteliğindeki Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun bu raporuna itibar edilmesi gerekir.Öyle olunca mahkemece yukarda açıklanan ilke ve mevzuat hükümleri de dikkate alınmak suretiyle davalıların kusurlu oldukları kabul edilerek uygun bir maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken değinilen bu yönler gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu nedenle bozulması gerekirken, Dairemizce zuhulen onandığı bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmış olduğundan, davacıların karar düzeltme istemlerinin kabulü ile Dairemizin onama ilamının kaldırılmasına, hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacıların karar düzeltme istemlerinin kabulü ile, Dairemizin 6.2.2013 gün, 2012/6583 esas 2013/2558 karar sayılı “onama” kararının kaldırılmasına, hükmün yukarda açıklanan nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 19.9.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9862, Karar No: 2016/8890, Tarih: 28.12.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/9862 E.  ,  2016/8890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : "5464 sayılı Kanuna Muhalefet, sahte fatura düzenlemek, tefecilik

HÜKÜM : Beraat

I-Şikayetçi Vergi Dairesi Başkanlığı vekilinin “5464 sayılı Kanuna muhalafet” suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Şikayetçi Vergi Dairesi Başkanlığı'nın sanığa yüklenen “5464 sayılı Kanuna muhalafet” suçundan doğrudan zarar görmediği ve kamu davasına katılma hakkı bulunmadığı, usulsüz verilmesinden dolayı hukuken geçersiz olan katılma kararının hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceği cihetle Vergi Dairesi Başkanlığı adına vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Katılan vekilinin, “sahte fatura düzenlemek” ve “tefecilik” suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

II-Katılan vekilinin, “sahte fatura düzenlemek” ve “tefecilik” suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1-Sanığın işyerinde herhangi bir alışveriş yapılmadığı halde, alışveriş yapılmış gibi kendisine para ihtiyacı nedeniyle değişik tarihlerde başvuran birden fazla kişiye ait kredi kartları ile pos cihazları aracılığıyla işlem yapıp, gerçek olmayan bu alış veriş tutarından belli bir komisyon kesintisi yaparak geriye kalan kısmı nakit olarak müşterilerine ödediği, tefecilik eylemini gizlemek amacıyla da gerçekte var olmayan alışverişlere ilişkin sahte fatura ve gider pusulaları düzenlediğinden bahisle tefecilik ve sahte fatura düzenlemek suçlarından cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında;sanığın sözkonusu işyerinin kayden sahibi olarak görünmekle beraber verdiği vekaletnemeye istinaden fiilen ağabeyi...'in işlettiğini savunması, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Fizik İhtisas Dairesi'nin raporunda, incelemesi yapılan suça konu bir kısım fatura ve gider pusulasındaki imzaların teşhise götürecek karakteristik materyal, önemli yazı ve tanı unsuru içermeyen, basit tersimli imzalar olması nedeniyle aidiyetinin ve bu meyanda sanık ...'in eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediği bildirilmiş ise de sözkonusu belgeler üzerinde yazı incelemesi yapılmamış olması, sanık hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve tefecilik suçlarından kamu davası açıldığı halde savunmasında sözünü ettiği ağabeyi...'e verdiği vekaletnamenin 03.02.2012 tarihli olması, adlarına suça konu fatura ve gider pusulası düzenlenen bazı kişiler dinlenmiş ise de tamamının dinlenmemiş olması karşısında;gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, savunmada adı geçen sanığın ağabeyi... ile mükellefin muhasebecisi olan ...'in tanık sıfatıyla celbedilerek sözkonusu işyerinin fiilen kim tarafından işletildiği, belgelerin kim tarafından düzenlendiği hususlarında detaylı beyanlarının alınması, aynı hususa ilişkin adlarına suça konu fatura ve gider pusulası düzenlenen mümkün olduğunca çok sayıda kişinin beyanına başvurulması, işyerinde yapılan yoklama fişlerinde sanığın imzasının bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, sanığın iş yerinde POS cihazı bulunan bankalardan veya Bankalar Arası Kart Merkezinden suç tarihlerine göre pos cihazlarından yapılan alış verişler karşılığında komisyon ödenip ödenmediği ve ödenmişse miktarı sorulup kredi kartı sahiplerinden alınan komisyon miktarından az olup olmadığının gerektiğinde bilirkişi marifeti ile saptanması, suça konu fatura ve gider pusulularındaki yazıların aidiyetine ilişkin de bilirkişi incelemesi yaptırılması, gerektiğinde... hakkında suç duyurusunda bulunularak dava açılması halinde her iki dosyanın birleştirilmesinden sonra toplanan tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de; adli emanetin 2013/491 sırasında kayıtlı suça konu belgeler hakkında herhangi bir karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 28.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/90, Karar No: 2021/1126, Tarih: 27.09.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/90 E.  ,  2021/1126 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar tarafından, davalı aleyhine 09.10.2015 tarihinde verilen dilekçeyle tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın reddine dair verilen 25.05.2017 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacılar tarafından talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nce istinaf talebinin esastan reddine, ek istinaf talebinin usulden reddine dair verilen 29.03.2018 tarihli karar davacılar tarafından temyiz edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince 17.12.2018 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davacılar tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, davanın reddine karar verilmiş, davacılar ortak imza ile verdikleri dilekçeyle istinaf talebinde bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince 29.03.2018 tarihinde davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine, ek istinaf taleplerinin ise usulden reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar ortak imza ile verdikleri dilekçeyle temyiz etmiş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 17.12.2018 tarihli ek kararı ile davacıların süresi içinde yapılmayan temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacılar temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; 29.03.2018 tarihli İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin kararının davacı ...’e 04.06.2018 tarihinde aynı konutta ikamet eden eşine, davacı ...’e ise 01.06.2018 tarihinde evde bulunmaması nedeni ile 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesi usulüne uygun olarak mahalle muhtarlığına teslim edilerek tebliğ edildiği, HMK’nın 361. maddesi gereğince 2 haftalık sürenin 19.06.2018 tarihinde sona erdiği, davacıların 10.08.2018 tarihinde temyiz dilekçesini sunduğu anlaşıldığından, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin süresi içinde yapılmayan temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından 17.12.2018 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 27.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/794, Karar No: 2020/2087, Tarih: 11.03.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/794 E.  ,  2020/2087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davalı

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 17/12/2019 gün ve 2019/7555-2019/12358 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26.09.2014 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

1- Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme talepleri yersizdir.

2-Davalının kişisel ilişkiye yönelik karar düzeltme talebinin incelenmesine gelince;

1- Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme talepleri yersizdir.

2-Davalının kişisel ilişkiye yönelik karar düzeltme talebinin incelenmesine gelince;

Davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında mahkemece davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve ferilerine, ortak çocuğun velayetinin davacı anneye verilmesine, ortak çocuk ile davalı baba arasında her hafta Cumartesi günü sabah 08.00'den akşam saat 18:00'a kadar davalı baba yanında kalmak suretiyle, her yıl okulların ara tatili (15 tatil) girdiği ilk gün sabah saat 08:00'dan akşam saat 18.00'a kadar, baba yanında yatılı kalmayacak şekilde yine davalı babanın her yıl Temmuz ayının l. günü sabah saat 08:00'dan akşam saat 18:00'a kadar ortak çocukları yanına yatılı almamak kaydıyla, ayrıca her yıl Ramazan ve Kurban bayramlarının ilk günü saat 12:00'dan akşam saat 16:00'a kadar, 3. günü sabah saat 08:00'dan akşam saat 18:00'a kadar ortak çocuğu yanına alarak kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir. Davalı erkek tarafından ortak çocukla kişisel ilişki de dahil olmak üzere tüm yönlerden karar temyiz edilmiş, Dairemizin 17.12.2019 tarihli, 2019/7555 esas ve 2019/12358 karar sayılı ilamıyla hükmün onanmasına karar verilmiştir. Davalı erkek tarafından süresi içinde karar düzeltme isteminde bulunulmuştur. Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yaşı, ana ve babalık duygusunun tatmini, çocukların yüksek yararı birlikte değerlendirilerek, çocukların kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir. Mahkemece, idrak çağında bulunan ortak çocuğun baba ile kişisel ilişki konusunda dinlenilmesi, velayet hakkı davacı anneye bırakılan ortak çocuk ile davalı baba arasında, babalık duygularını tatmin edecek ve bu hakkın rahatça kullanılmasına engel olmayacak ve yatılı olacak şekilde, daha uygun süreli kişisel ilişki kurulması gerekirken, yazılı olduğu gibi yetersiz şekilde kişisel ilişki kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir. Ne var ki bu husus temyiz incelemesi sırasında gözden kaçırıldığından davalı erkeğin bu yöne ilişkin karar düzeltme isteminin kabulüyle Dairemizin 17.12.2019 tarihli, 2019/7555 esas ve 2019/12358 karar sayılı ilamının kişisel ilişki düzenlemesine yönelik hükmün onanması bölümünün kaldırılmasına, hükmün açıklanan sebeple bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple davalının karar düzeltme isteğinin Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 440-442. maddelerinin kısmen kabulüne, Dairemizin 17/12/2019 tarihli, 2019/7555 esas ve 2019/12358 karar sayılı onama ilamının kişisel ilişki yönünden kaldırılarak hükmün bu yönden BOZUMASINA, davalının sair karar düzeltme isteklerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple REDDİNE, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, oybirliğiyle karar verildi. 11.03.2020(Çrş.)