muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2046, Karar No: 2020/527, Tarih: 07.07.2020

26. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 33. maddesinde temel hak olarak düzenlenen dernek kurma hakkının, maddede sayılanlar dışında derneğin etkinliklerine katılma ve dernek üyelerinin menfaatlerini korumak üzere faaliyette bulunma hakkını da içerdiği, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 11. maddesinde de, derneğe üye olma hakkının temel yansımasının derneğe katılma ve toplantılarına katılma hakkı olduğunun ifade edildiği, temek hak olan faaliyetlere ve toplantılara katılınmamasına yönelik her türlü işlemin açıkça hak ihlali olduğu ve mutlak butlan sonucunu doğuracağı, somut olayda davalı dernek olağan genel kurul toplantısına üye olan beş kişinin haberdar edilmeyerek Anayasal temel hak olan genel kurul toplantısına katılma hakkının engellendiği, mutlak butlan niteliğinde olduğundan beş üyenin alınan kararlara etkili olup olmamasının önemli olmadığı, bu yöndeki Özel Daire bozma kararının isabetli olduğu ileri sürülmüş ise de, bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

27. Hâl böyle olunca, usul ve yasaya uygun direnme kararının onanması gerekmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile yukarıda açıklanan nedenlerle direnme kararının ONANMASINA,

HUMK’nın 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.07.2020 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1. Özel Daire ile yerel mahkeme arasındaki temel uyuşmazlık, “davalı derneğin gerçekleştirilen olağan genel kurul toplantısına 5 üyeye ilişkin yapılan çağrıdaki usulsüzlüğün, alınan kararlarda sonucunu değiştirmeyecek olmasının önemli olup olmadığı, burada varılacak sonuca genel kurul toplantısının iptaline karar verilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. Yerel mahkemenin “iptali istenen genel kurula da katılmayan 5 üye olduğu, katılan üye sayısına göre karar nisabının gerçekleştiği, genel kurulda alınan kararların seçimler dışında olanları oy birliği ile alındığından bu beş üye katılsa ve kararlara red oyu verseydi dahi 44 kabul ile alınan kararlarda sonucun değişmeyeceği, emsal Yargıtay kararlarının da bu yönde olduğu” gerekçesi ile verdiği direnme kararının, çoğunluk görüşü ile onanmasına karar verilmiştir.

3. Sayın çoğunluğun onama kararı aşağıda açıklanan nedenler, Özel Dairenin bozma gerekçesi ve özellikle dernek kurma hakkının niteliği ile açıkça kanuna aykırılık nedeni ile isabetli değildir.

3. Sayın çoğunluğun onama kararı aşağıda açıklanan nedenler, Özel Dairenin bozma gerekçesi ve özellikle dernek kurma hakkının niteliği ile açıkça kanuna aykırılık nedeni ile isabetli değildir.

4. Anayasanın 33. maddesi uyarınca temel haklardan olma dernek kurma hakkı ile ilgili hükme göre “Herkes, önceden izin almaksızın dernek kurma ve bunlara üye olma ya da üyelikten çıkma hürriyetine sahiptir. Hiç kimse bir derneğe üye olmaya ve dernekte üye kalmaya zorlanamaz. Dernek kurma hürriyetinin kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunda gösterilir. Dernek hakkı Anayasanın 33. maddesinde sayılanlar dışında bir derneğin etkinliklerine katılma ve dernek üyelerinin menfaatlerini korumak üzere faaliyette bulunma haklarını da içermektedir.

5. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 11. maddesine göre de “Her şahıs asayişi ihlâl etmeyen toplantılara katılmak ve başkalarıyla birlikte sendikalar tesis etmek ve kendi menfaatlerini korumak üzere sendikalara girmek hakkı dâhil olmak üzere dernek kurmak hakkını haizdir”. Görüldüğü gibi derneğe üye olma hakkının temel yansıması dernek faaliyetlerine ve toplantılarına katılma hakkıdır.

6. Dernek genel kurulu kararlarının hukuka aykırılığını, öncelikle kanunun emredici veya tüzükle tersi kararlaştırılmamış bulunan kanunun tamamlayıcı hükümlerine veya tüzük hükümlerine aykırılık oluşturur. Burada temel hak olan faaliyetlere ve toplantılara katılmamasına yönelik her türlü işlem, açıkça hak ihlalidir ve mutlak butlan sonucunu doğurmalıdır.

7. Somut uyuşmazlıkta, davacı dernek olağan genel kurul toplantısına üye olan beş kişi, bırakın usulsüz tebliği hiçbir şekilde haberdar edilmeksizin çağrılmamışlardır. Üyeler davet edilmediğinden, üyeye yapılan tebligat bulunmadığından usulsüz tebliğden söz edilemez. Burada açıkça derneğin etkinliğine, genel kurul toplantısına katılma hakkı engellenmiştir. Bu Anayasal temel hakkın ihlalidir. Mutlak butlan niteliğinden olduğundan, beş üyenin alınan kararlara etkili olup olmaması önemli değildir. Özel Dairenin bu yönde bozma kararı isabetli olduğundan, Sayın çoğunluğun görüşüne açıklanan nedenlerle katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2015/14396, Karar No: 2015/11867, Tarih: 26.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14396 E.  ,  2015/11867 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Tavşanlı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2012/599 - 2013/408

DAVACI : Orman Yönetimi

DAVALILAR : Hazine - Kepek Dere K.TK

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Hazine ve Kepek Dere Köy Tüzel Kişiliği tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 1956 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında çekişmeli Kepekdere köyü 477 parsel sayılı 18,920 m2 ve 490 parsel sayılı 9040 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar mera olarak sınırlandırılmış ve özel siciline kaydedilmiştir. Aynı yerde 4342 sayılı Kanun gereğince çalışma yapan komisyon tarafından taşınmaz mera tespit ve tahsisine konu edilmiş; işlem 08/11/2012 - 10/12/2012 tarihleri arasında askı ilânına çıkartılmıştır. Orman Yönetimi 03/12/2013 tarihinde asliye hukuk mahkemesinde açmış olduğu davada taşınmazın öncesi itibarıyla ve halen eylemli durumda orman sayılan yerlerden olduğunu ileri sürerek mera komisyon kararının iptaliyle orman niteliğinde Hazine adına tapuya tescilini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, çekişmeli parsellerle ilgili mera tespit ve tahsis kararının kaldırılarak taşınmazların orman niteliğinde Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, karar Hazine ve köy tüzel kişiliği tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, mera tespit ve tahsisinin iptali ve tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede orman kadastro çalışması yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman orman bilirkişi kurulu raporuna göre, çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığından mahkemece davanın kabulü yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava, mera tespit ve tahsisinin iptali ve tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede orman kadastro çalışması yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman orman bilirkişi kurulu raporuna göre, çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığından mahkemece davanın kabulü yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak; taşınmazlar, 1981 yılında yapılan kadastro sırasında mera olarak sınırlandırılarak özel siciline kaydedildiği halde, özel sicilindeki mera kaydının kaldırılmasına da karar verilmesi gerekirken sadece “...taşınmazların mera tespit ve tahsisine ilişkin kararının kaldırılarak (mera olarak yapılan sınırlandırılmalarının iptali ile)...” karar verilmiş olması doğru olmadığı gibi 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesiyle 3402 sayılı Kanuna eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A ve 17. maddeleri ile eklenen "Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalılar aleyhine yargılama giderleri ve vekâlet ücretine hükmedilmesi de doğru değil ise de, bu yanılgıların giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Bu nedenle, mahkeme kararının ikinci bendinde yazılı "...taşınmazın mera tespit ve tahsisine ilişkin kararının kaldırılarak (mera olarak yapılan sınırlandırılmalarının iptali ile)..." ibaresinden önce gelmek üzere “mera özel sicilindeki mera kaydının iptaline” ibaresinin yazılmasına, vekâlet ücreti ve yargılama giderlerine yönelik olarak 3, 4 ve 5. bentlerinin tamamen hükümden çıkartılarak bunun yerine “6099 sayılı Kanun ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına” ibaresinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanun geçici 3. maddesi atfıyla HMUK'nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 26/11/2015 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19668, Karar No: 2018/5424, Tarih: 01.11.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/19668 E.  ,  2018/5424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tük. Mah.Sıf.)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının davalı bankadan kredi kartı kullandığını, kredi kartına yıllık aidat yansıtılması üzerine kartın kapatılmasını istediğini, bunun üzerine bankanın taksitli borçların tamamının muaccel hale geleceğini belirttiğini ve bakiye borcun tamamını hesap ekstresine yansıttığını, davacının işlemin iptali talebiyle açtığı ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/191 E. sayılı dosyası üzerinden görülen davada banka işleminin iptaline karar verildiğini, buna rağmen banka tarafından icra takibi başlatıldığını, davacının 8.863,33 TL borcu 10.218,02 TL olarak ödediğini, aracına haciz konulduğunu, söz konusu borcu ödemeye çalışırken ev kirası ve diğer taksitlerini aksattığını, maaşına haciz geldiğini, ailesi ve eşiyle sıkıntılar yaşadığını, borcu kalmamasına rağmen aracı üzerindeki haczin kaldırılmadığını, takibin sonlandırılmadığını belirterek şimdilik 1.000 TL maddi tazminat ile 5.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, taraflar arasında yapılan sözleşmede kredi kartının iptali halinde tüm borcun muaccel olacağının belirtildiğini, davacının kredi kartını kapatma talebi alınırken de durumun hatırlatıldığını, davacının 29.06.2015 tarihli ibraname ile söz konusu ödemelerinden ve icra takibinden dolayı bankayı ibra ettiğini, davacının yasal olarak dava açmasının mümkün olmadığını, takibin 2013 yılında başlatıldığını, davacının borcunu taksitler halinde ödediğini, maddi ve manevi tazminat talebinde bulunulmasını gerektirecek durumun bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre;henüz vadeleri gelmemiş tüm borçların Mart 2013 ayı ekstresine yansıtılarak 8.863,33 TL'lik tüm borcun muaccel hale geldiği, davacının kredi kartının ileriki dönem tüm taksitleri ile birlikte ekstresine yansıtılmasına itiraz ederek, 03/04/2013 tarihinde ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinde dava açıldığı ve 29/09/2013 tarihinde bankanın tüm borcunun muaccel hale getirilmesi işleminin iptal edildiği ve hükmün onanarak kesinleştiği, ancak davalının dosyaya ibraz edilen dekontlardan davalı bankaya toplamda 10.218,02 TL ödeme yaptığı, bu durumda davalı bankaya 1.354,69 TL fazladan ödeme yaptığı, manevi tazminata hükmedebilmek için kişinin kişilik haklarının zedelenmiş olması gerektiği ancak dava konusu olayda davacının kişilik haklarını zedeleyecek bir durumun olmadığı gerekçesiyle davanın manevi tazminat talebi yönünden reddine, maddi tazminat yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/714, Karar No: 2014/3848, Tarih: 16.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/714 E.  ,  2014/3848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2012

NUMARASI : 2012/1189-2012/1627

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 11.10.2013 gün ve 2053 Esas, 6310 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, sıra cetvelinde müvekkilinin haciz tarihlerinin ve tebliğ tarihlerinin yanlış gösterildiğini, aynı sıra cetvelinde birinci sırada yer verilen şikayet olunanın aleyhinde “mutad dışı ödeme” nedeniyle bir başka mahkemede tasarrufun iptali istemli dava açtıklarını ileri sürerek, sıra cetvelinde şikayet olunana ayrılan payın müvekkilinin alacaklı olduğu icra dosyasına ödenmesini istemiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetçinin alacaklı olduğu icra takip dosyasında konulan hacizlerin süresi içerisinde satış talebinde bulunulmadığından düştüğünü savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece taşınmazlar üzerine şikayetçi lehine konulan hacizlerin düştüğü gerekçesiyle şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyiz itirazı üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez, şikayet olunan vekili kararın düzeltilmesini istemiştir.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nın 366. Maddesi ve HUMK’nın 440. Maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 1,95 TL harç ve takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 16.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14959, Karar No: 2014/12218, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14959 E.  ,  2014/12218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Marmaris 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2011/516-2013/293

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Davalı H.. A.. adına temyiz dilekçesi sunan Av. S. D.'ın dosyada usulüne uygun vekaletnamesi bulunmadığından eklenmek üzere,

2-Gerekçeli kararın tebliğ edilmeyen davalı H.. A..'ın kendisi veya vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/26716, Karar No: 2022/4343, Tarih: 14.09.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/26716 E.  ,  2022/4343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi,

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme taleplerinin yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 14.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12266, Karar No: 2013/1759, Tarih: 19.02.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/12266 E.  ,  2013/1759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Faiz Alacağı

... ile ... aralarındaki faiz alacağı davasının kabulüne dair ... 8. Aile Mahkemesi'nden verilen 05.03.2012 gün ve 294/309 ... hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 19.02.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalı ... bizzat ve vekili Avukat .....ve karşı taraftan davacı ... bizzat ve vekili Avukat ..... geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, daha önce taraflar arasında görülen ve kesinleşen mal rejimi davası sonunda İzzet lehine 18.000 TL. alacağa hükmedildiğini, o davada fazlaya ilişkin haklarını saklı tuttuklarını, kesinleşen dosyadaki alacağı tahsil ettikleri sırada da parayı alırken fazlaya, özellikle faize ilişkin haklarını saklı tutuklarını açıklayarak o dosyada sehven talep edilmeyen 24.12.2001 dava ve 05.10.2006 karar tarihleri arası işlemiş 32.223 TL faiz alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... adına çıkartılan ve usule uygun oldukları Mahkemece kabul edilen dava dilekçesinin tebliğine ilişkin tebligatlar sonrası davalının yargılama oturumlarına katılmadığı ve bir cevap da verilmediği görülmüştür.

Mahkemece, davacının davasının kabulü ile 32.223 TL faiz alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesinin tebliği amacıyla davalı ...’a.... Caddesi Duyu Sokak .......-... adresine çıkartılan ilk tebligat 11.03.2011 tarihinde “evrak üzerinde gösterilen adresin kapalı olduğu, muhatabın nerede olduğunu bilmediği, isim ve imza vermekten imtina eden güvenlik görevlisinden öğrenildiği”, aynı adrese çıkartılan ikinci tebligat ise 08.08.2011 tarihinde “muhatabın nerede olduğunu bilmediği güvenliğin sözlü beyanı ile öğrenilmesi üzerine” şeklinde açıklama yapılarak 7201 ... Tebligat Kanununun 21.maddesi gereği tebliğ edilmiştir. Hüküm tebliği ise aynı adrese çıkartılan tebligatta “muhatabın gösterilen adresten taşındığının” bildirilmesi üzerine nüfustaki yerleşim kaydındaki Bodrum-... adresinde tebliğ edilmiştir.

Anayasa’nın 36. maddesinde; “herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma hakkına sahiptir” denilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanamayacağına işaret edilmiştir. HMK'nun 27 (HUMK. m.73). maddesinde, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri kendi haklarıyla bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Bu hak; yargılamayla ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, Mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirilmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içerir, denilmektedir. Bu hüküm yani hukuki dinlenilme hakkı kavramı aynı zamanda, taraf teşkilini de kapsamaktadır. HMK'nun 27 ve HUMK'nun 73. maddesi aynı konuya vurgu yapmakta olup, yasanın gösterdiği istisnalar dışında Hakimin iki tarafı dinlemeden ya da iddia ve savunmalarını açıklamaları için yasal şekillere uygun olarak davet etmeden karar veremeyeceği düzenlemiştir. Hukukî dinlenilme hakkı, Anayasanın 36.maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6.maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsurudur.

7201 ... Tebligat Kanunu'nun "Tebliğ imkânsızlığı ve tebellüğden imtina" başlıklı 21.maddesinde; "Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memuruna imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır." hükmü yer almaktadır. Madde bu haliyle iki hali birlikte düzenlemiştir. Bunlardan ilki "adreste bulunmama", diğeri ise "tebellüğden imtina" dır.

Muhatabın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde davranması gerektiğini düzenleyen Tebligat Tüzüğünün 28. maddesinin birinci fıkrasında; "Muhatap veya adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmazsa, tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu veya meclisi üyeleri, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak kendisinin imzalaması gerekir." hükmü öngörülmüştür.