muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11501, Karar No: 2021/15678, Tarih: 22.11.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/11501 E.  ,  2021/15678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

MİRASÇILARI :1-) ...

2-) ... ...

3-) ...

4-) ...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı mirasçıları ..., ... ..., ... ve ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 15.02.2002-15.05.2012 tarihleri arasında davalıya ait Pendik Kadıköy hattında ... plaka sayılı araçta dolmuş şöforü olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 09.12.2010-15.05.2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin karşılıklı anlaşma yoluyla sona erdiğini, davacıya tüm hak ve alacaklarının ödendiğini, taleplerinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı nezdinde 15.02.2002-15.05.2012 tarihleri arasında çalıştığı, davalı tarafça haklı neden olmadan feshedildiği buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gibi fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacakları da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir. Dairemizin 2016/24399 esas 2019/5383 karar ve 12/03/2019 tarihli ilamı ile özetle, diğer temyiz itirazları yerinde görülmeyerek; taraflar arasında hizmet süresine ilişkin uyuşmazlık olup, 15/02/2002-09/12/2010 tarihleri arasındaki döneme ilişkin trafik ceza kayıtları, çalışılan araca ilişkin bilgiler temin edilerek ve tüm deliller birlikte değelerlendirilerek hizmet süresi belirlenmesi gerektiği ve dosya kapsamına göre fazla çalışma alacağına yönelik talebin reddi gerekirken ayrı bir kalem olarak hüküm altına alınan hafta tatili alacağı ile mükerrer tahsile yol açar şekilde fazla çalışma alacağı kabulünün hatalı olduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmuş, hizmet süresine yönelik bir kısım araştırma yapılmış, bilirkişiden ek rapor da alındıktan sonra davanın kısmen kabulüne karar verilerek kıdem ve ihbar tazminatı ile hafta tatili, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacaklarına hükmedilip fazla çalışma ücreti talebinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı mirasçıları ...,......, ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki mevcut nüfus kaydından davalı ...'ın 14/01/2019 tarihinde vefat ettiği anlaşılmaktadır.

Temyiz:

Kararı davalı mirasçıları ...,......, ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki mevcut nüfus kaydından davalı ...'ın 14/01/2019 tarihinde vefat ettiği anlaşılmaktadır.

Davalının vefatı üzerine, davalı vekilince davalı mirasçıları olduğundan bahisle ..., ..., ... ve...'dan alınan vekaletnamenin sunulduğu ve taraf teşkilinin bu şekilde sağlanarak yargılamanın sonuçlandırıldığı görülmüştür.

Davalı ...'ın mirasçıları nüfus kayıtlarına göre belirlenmiş ise de mevcut kayıtlardan mirasçılar tam olarak belirlenememekte olup, davalıya ait veraset ilamı temini ile mirasçıları belirlenip taraf teşkili sağlanarak yargılama yürütülmelidir.

2- Yukarıda kısaca özetlenen bozma ilamında belirtildiği üzere davacının davalı nezdinde geçen hizmet süresi ile ilgili taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Davacı, davalı nezdinde 15/02/2002 tarihinde işe başladığını iddia ederken davalı 09/12/2010 tarihini savunmuştur.

Mahkemece bozma ilamı gereği uyuşmazlık konusu 15/02/2002-09/12/2010 tarihleri arasındaki döneme ilişkin trafik ceza kayıtları, çalışılan araca ilişkin de bir kısım bilgiler temin edilmiş ve nihayetinde davacının 15/02/2002-15/05/2012 tarihleri arasında davalı nezinde çalıştığı, yalnız bu süre içinde 2010 yılında 6 ay 6 günlük çalışmanın başka bir işveren nezdinde geçtiğinden bu sürenin dışlandığı, açıklanmıştır.

Karar gerekçesinde de açıklandığı üzere davacının çalıştığı ve tüm hizmet süresinde davalıya ait olduğunu iddia ettiği ... plakalı araçta ilk defa 18/09/2003 tarihinde trafik ceza kaydı bulunduğu, öncesinde ise farklı plakalı araçlarla aldığı cezalar olduğu anlaşılmaktadır.

Sosyal Güvenlik Kurumu işyeri tescil belgesinde davalı işyerinin 24/05/2003 tarihinde kanun kapsamına alındığı görülmektedir.

Her ne kadar Mahkemece tarafik ceza kayıtlarının iddiayı doğruladığı açıklanmış ise de kabul edilen hizmet süresi içinde davacının kullandığı anlaşılan ... ve ...... plakalı araçların kime ait olduğu ve davalı ile bağlantısına dair dosyada bilgi ve belgeye rastlanmamıştır.

Öte yandan...... plakalı aracın son dönem malik kaydı dosyada mevcut ise de uyuşmazlık konusu 15/02/2002-09/12/2010 tarihleri arasında kim adına kayıtlı olduğu dosyadan tespit edilememektedir.

Mahkemece, öncelikle ... plakalı araçların 2002 yılında kime ait olduğu ve davalı ile bağlantısı olup olmadığı belirlenmelidir.

...... plakalı aracın ise 15/02/2002-09/12/2010 tarihler arasında kim adına kayıtlı olduğu belirlenmeli, diğer deliller de dikkate alınarak davalının sorumlu olduğu süre tespit edilmelidir.

Eksik inceleme ve araştırma ile hizmet süresinin yazılı şekilde belirlenmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 22/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11667, Karar No: 2014/12622, Tarih: 24.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11667 E.  ,  2014/12622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik, banka veya kredi kurumlarınca tahsil edilmemesi gereken krediyi sağlamak amacıyla dolandırıcılık, sahte banka veya kredi karı kullanmak suretiyle yarar sağlama, suçlarından dolayı Konya Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'nın hakkında Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca dolandırıcılık ve belgede sahtecilik suçlarından iddianame düzenlendiği ve bu suçun cezasının üst sınırının 7 yıl olduğu gerekçesiyle, 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 14/4 ve Açık Ceza infaz Kurumuna Ayrılma Yönetmeliğinin 12/1-f maddesi gereğince kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair anılan Konya Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 14/01/2014 tarihli ve 2014/20 sayılı kararma yönelik şikayet üzerine, söz konusu kararın onanmasına ilişkin Konya İnfaz Hâkimliğinin 17/01/2014 tarihli ve 2014/131 esas, 2014/124 sayılı ek kararına yönelik itirazın kabulü ile infaz hâkimliği kararının kaldırılmasına dair Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/01/2014 tarihli ve 2014/71 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 10.04.2014 gün ve 2014/7175/25527 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.05.2014 gün ve 2014/148443 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/09/2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, Anayasa Mahkemesinin 26/12/2013 tarihli ve 2013/133 esas, 2013/136 sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezanın infazına ilişkin 105/A maddesinin 7 numaralı fıkrasının b ve c bentlerinin iptal ettiği, bununla birlikte 5275 sayılı Kanun’un açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerin kapalı ceza infaz kurumuna iadelerine ilişkin 14/4. maddesi ile Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğinin 8/2. maddesinin halen yürürlükte olduğu, söz konusu maddelerin birbirinden farklı durumlara ilişkin olup, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının geniş yorumlanamayacağı ve 5275 sayılı Kanun’un 14. maddesine teşmil edilemeyeceği gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 29.12.2011 gün ve 2011/Bşk-42-42 Esas-Karar sayılı kararında belirlendiği gibi 2797 Sayılı Yargıtay Kanunun 14. maddesinin 3.fıkrasının (a) bendinde; “Daireler arasında iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir,” (b) bendinde de; “Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir” hükmüne yer verilmiştir.

Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

İncelenen dosya ve karar içeriğine göre; sanık hakkında, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması, dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlerin infazı sırasında alınan kararın söz konusu olmasına, TCK'nın 245/3. maddesine göre dört yıldan sekiz yıla kadar hapis; dolandırıcılık suçunun 158/1. madde ile iki yıldan 7 yıla, 204/1. maddesinin iki yıldan beş kadar hapis cezasından ibaret olduğu gözetildiğinde;

Dosya ve karar içeriğine, nitelendirmeye göre, Yargıtay Kanunu'nun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesi Yüksek (8.) Ceza Dairesinin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 24/06/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/102, Karar No: 2017/1972, Tarih: 16.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/102 E.  ,  2017/1972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayet Sahibi Annenin Açtığı Dava ile Soyadı Arslan Olarak Değiştirilen Küçüğün Soyadının Davacı Babanın Soyadı Olarak Değiştirilmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde; davacı ile davalı ...'dan olma çocuk...'in baba soyadı olan “....” soyadını taşırken, boşanma nedeni ile velayet hakkı sahibi annenin açtığı dava ile ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/296 Esas sayılı davası ile soyisminin annenin soyismi olan "..." olarak değiştirildiğini, Türk Medeni Kanunu'nun 321. maddesine göre evlilik birliğinde doğan çocuğun baba soyadını taşıyacağını bildirerek 12.10.2002 doğumlu....'in soyadının tekrar baba soyadı olan “...” olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacının temyizi üzerine 18. Hukuk Dairesinin 26/05/2015 gün 2014/21197-2015/8713 sayılı kararı ile bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş olup, bu kez davalının temyiz istemi üzerine dosya Dairemize gönderilmiştir. 18. Hukuk Dairesince karar görevden bozulmamışsa ise de bozma kararından sonra oluşan ve Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen içtihatlara (HGK.'nun 18.11.2015 tarihli ve 2015/18-259 esas, 2015/2625 karar) göre davada asliye hukuk mahkemesi değil, aile mahkemesi görevli olduğundan görevsizlik kararı verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın temyiz edene iadesine, 16.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4175, Karar No: 2008/6162, Tarih: 14.10.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/4175 E.  ,  2008/6162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında, kooperatif genel kurul kararlarının iptali, menfi tespit ve muarazanın giderilmesi istemlerine ilişkin asıl ve birleşen davalar sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden ... Konut Yapı Kooperatifi vekili Avukat ... ile aleyhine temyiz istenilen ... vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar vekilleri, asıl ve birleşen davalarda, davalı kooperatifin 12.03.2006 tarihli genel kurulunda sabit ücretli üyelerden aidat alınmasına ilişkin 7 numaralı karar ile bu karara bağlı olarak, ödenecek aidatın belirlendiği 10 numaralı ve üç dükkanın kooperatif müteahhitliğine satışına ilişkin 11 numaralı kararların iptalini, ayrıca davacılardan ... ve ... vekilleri anılan genel kurul kararları çerçevesinde borçlu olmadıklarının tespitini ve yine davacı ... vekili, asıl davaya müdahale talebi ile birlikte ayrıca açılan ve birleşen davada borçlu olmadıklarının tespitini, muarazanın giderilmesini ve genel kurul kararlarının uygulamalarının tedbiren durdurulmasını talep ve dava etmişlerdir. Davalı kooperatif vekili, davaların reddini istemiştir. Mahkemece, genel kurulda 7. maddenin görüşülmesi sırasında kargaşa çıktığı, toplantının ertelenmesine karar verildiği, bunun üzerine bir kısım üyelerin toplantıyı terk ettiği, terk eden üyelere çağrı yapılmadan, gündem belirlemeden toplantı yapılmasının 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'na aykırı olduğu, ayrıca bu kararın iptali ile sabit ücretli üyelerden aidat alınmasına ilişkin karar alınması mümkün olmadığından bu üyelerin borçlu olmalarının söz konusu olmadığı gerekçeleriyle, asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de; birleşen davalardan 2006/367 esas sayılı dosyadaki genel kurul kararı iptali ile birlikte borçlu olmadığının tespiti ve icra inkar tazminatı ile 2007/69 esas sayılı dosyadaki menfi tespit ve muarazanın giderilmesi talepleri hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir. Oysa HUMK’nun 381. maddesine göre, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, kararı gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada yasanın 381/son fıkrası hükmüne dayanılarak, zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip, tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha

./..

2008/4175-6162 Sh:2

sonra yazılmaktadır. İşte bu gibi hallerde, HUMK’nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyeti ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olarak gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Esasen, kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da bulunmamaktadır. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili ya da farklı olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa’nın 141. maddesi ile HUMK’nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca, anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksi düşünce ve uygulama yargının, yargıcın ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile bağdaşmaz. Mahkemece, kısa kararda, “Davaların kabulü ile davalı kooperatifin 12.3.2006 tarihli genel kurulca alınmış 7, 10 ve 11. maddelerinin iptaline ve yasal sonuçlarına” şeklinde hüküm kurulduktan sonra, gerekçeli kararın gerekçe bölümünde, “Verilen iptal kararı ile birleşen dosyanın davacılarının talepleri de yerine getirilmiş olduğu ve iptal edilen maddelere dayalı karar alınması mümkün olmadığından, sabit fiyatlı üyelerin borçlu olmaları söz konusu olmadığı” şeklinde açıklama yapılmıştır. Bu durumda, esasen birleşen davadaki yukarıda açıklanan istemler hakkında, olumlu ya da olumsuz bir hüküm tesis edilmemiş olup, kısa ve gerekçeli karar arasında farklılık yaratılması, HUMK'nun 388. maddesine aykırıdır. Bu itibarla, 10.04.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararı çerçevesinde, bu kısa kararla bağlı kalınmadan, yeni bir kısa ve buna uygun gerekçeli karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir. Kabul şekline göre ise; mahkemece, toplantı ertelendikten sonra usulüne uygun gündem belirlenmeden ve çağrı yapılmadan genel kurul toplantısı yapıldığı gerekçesiyle dava reddedilmiş ise de; TTK’nın 381. maddesine göre çağrıda usulsüzlük halinin genel kurula bu nedenle katılamayan ortaklara bu toplantıda alınan kararların iptali davası açma hakkını verdiği açıkça düzenlenmiştir. Ayrıca genel kurul daha önce belirlenen gündem ile toplanmıştır. O halde mahkemece, genel kurul kararlarının yalnızca çağrı usulsüzlüğü nedeniyle iptaline yönelik kararı yerinde olmayıp, bu hususun ancak iptal edilebilirlik nedeni olarak nitelendirilerek çağrının usulsüzlüğünü iddia eden tarafın ayrıca, genel kurul toplantısında alınan kararların, yasa, anasözleşme veya iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu da iddia ve ispat etmesi zorunludur. Ayrıca davanın tüm davacılar bakımından 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 53. maddesine uygun olarak açılıp açılmadığının da denetlenmesi gerekir

. Ayrıca davanın tüm davacılar bakımından 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 53. maddesine uygun olarak açılıp açılmadığının da denetlenmesi gerekir. Bu nedenle, kabul şekline göre de eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması da doğru olmadığından, temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, kabulü ile hükmün BOZULMASINA, diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, Yargıtay duruşması için belirlenen 550.00 YTL. vekalet ücretinin aleyhine temyiz olunan taraftan alınarak duruşmada kendisini vekille temsil ettiren davalı kooperatife ödenmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 14.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9144, Karar No: 2014/12942, Tarih: 18.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/9144 E.  ,  2014/12942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, Müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında hükmedilen 5 ay hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK’nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi sırasında maddi hata nedeniyle 3.000 TL yerine 1.500 TL adli para cezasına hükmedilmesi ayrıca, hükmedilen 50 gün adli para cezasının aynı Kanunun 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL’den paraya çevrilmesi sırasında yine maddi hata nedeniyle 1.000 TL yerine 1.500 TL adli para cezasına hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca, hükmün 3 numaralı bendindeki "... hürriyeti bağlayıcı ceza karşılığı 1.500 TL ve gün adli para cezası karşılığı 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına " ifadesinin "... hürriyeti bağlayıcı ceza karşılığı 3.000 TL ve gün adli para cezası karşılığı 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' şeklinde düzeltilmesine karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11216, Karar No: 2013/30292, Tarih: 23.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/11216 E.  ,  2013/30292 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Yaralama

Hüküm :TCK'nın 89/1, 2-a-b, 62, 52/2 maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın kusursuz olduğuna ve sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

Sanıklar İnan ve ... haklarındaki hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanıkların ortağı oldukları ... izolasyon ve Bant San.Lti.Şti.'nin üç ayrı fabrikasının bulunduğu, sanıklardan ...'ın şirket ortaklığı yanında İzmir fabrikasınında müdürlük yaptığı, sanık ...'ın ise şirketin ortağı ve genel müdürü olduğu, kazanın ise şirkete ait Gebze Organize sanayi bölgesinde faaliyet gösteren fabrikada meydana geldiği, bu fabrikada sanık ...'in sorumlu müdür olarak işveren vekili sıfatının da bulunduğu, sanıklar ... ve İnan'ın şirket ortağı olmalarının kusur izafesi için yeterli olmadığı gözetilmeksizin, konusunda uzman ve yeterli donanıma sahip şirket müdürü atayan sanıklara bu hususları nazara almaksızın kusur izafe eden raporlara dayanılarak sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 23.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.