muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/30551, Karar No: 2014/27992, Tarih: 09.07.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/30551 E.  ,  2014/27992 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/169000

MAHKEMESİ : Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2012

NUMARASI : 2011/224 (E) ve 2012/115 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan vekilinin temyizinin suç vasfına yönelik olduğu gözetilerek yapılan incelemede, sanık S.. E.. hakkında,sanık M.. E.. ile iştirak halinde suçu işlediğinden bahisle iddianamede ki sevk maddeleri uyarınca cezalandırılması istendiği halde; eyleminin basit yaralama olarak kabul edilmesi sırasında fikir ve irade birliği içinde hareket edip etmediği tartışılmamış ise de, dosya kapsamı karşısında bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1)Sanık M.. E..'un tek eylemi nedeniyle katılanda hem kemik kırığı, hem yaşamsal tehlike hemde yüzde sabit iz meydana gelmiş olduğu Antalya Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 22/11/2011 tarihli raporundan anlaşılmakla; sanık hakkında daha ağır cezayı gerektiren suç olan, hayati tehlike geçirecek ve yüzde sabit iz meydana getirir şekilde yaralama nedeniyle TCK'nin 86/1-3e, 87/1-c-d-son maddeleri gereğince ceza tayini gerekirken ayrıca yaralanma sırasında kemik kırığınında meydana geldiğinden bahisle TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca cezanın artırılması suretiyle ve 5237 Sayılı TCK'nin 87/1. maddesinin son cümlesinde cezanın alt sınırının 5 yıldan az olamayacağı biçimindeki düzenlemenin temel ceza niteliğinde olmayıp, daha önce diğer fıkralara göre belirlenen cezanın 5 yıldan az olması durumunda bu miktara yükseltilmesi biçiminde anlaşılması gerektiği halde, mahkemece maddenin temel cezanın alt sınırı gibi yorumlanarak sanık hakkında 6 yıl üzerinden ceza tayini suretiyle hüküm kurulması,

2) Sanık M.S..'ın katılanı hem hayati tehlike geçirecek şekilde, hem de yüzde sabit iz meydana getirecek şekilde yaralaması ayrıca yaralama sırasında kemik kırığı meydana getirecek şekilde yaralamasında dolayı TCK'nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesine uygun olacak şekilde cezanın alt sınırdan daha da uzaklaşılarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

3) Sanık S.. E..'un, suça konu eylemi silahtan sayılan taşla işlediğinden hüküm kurulurken TCK'nin 86/3-e maddesinin uygulanması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis edilerek eksik ceza tayin edilmesi,

Kabule görede;

4) Sanık M.. E.. hakkında sonuç cezanın 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

5) Sanık M.. E..'un aksi ispatlanamayan savunmasına göre katılanın el kol hareketi yaparak, küfür etmesi sonucu maruz kaldığı haksız eylemin ağırlığına göre haksız tahrikin derecesinin tayininde isabetsizlikle, asgari oran olan 1/4 yerine 2/3 oranında ceza indirimi yapılarak eksik ceza tayini,

Kabule görede;

4) Sanık M.. E.. hakkında sonuç cezanın 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

5) Sanık M.. E..'un aksi ispatlanamayan savunmasına göre katılanın el kol hareketi yaparak, küfür etmesi sonucu maruz kaldığı haksız eylemin ağırlığına göre haksız tahrikin derecesinin tayininde isabetsizlikle, asgari oran olan 1/4 yerine 2/3 oranında ceza indirimi yapılarak eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.S... müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 09.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10631, Karar No: 2017/1677, Tarih: 03.04.2017

**(Kapatılan)21. Ceza Dairesi         2016/10631 E.  ,  2017/1677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Belge ve yalan şahadet

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nun 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 22.03.2004 suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 24.02.2009 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 24.02.2009'dan itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun suç tarihi olan 19.08.2011'e kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının (durma süreleri hariç), 22.03.2004 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 03.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1887, Karar No: 2018/6577, Tarih: 21.06.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/1887 E.  ,  2018/6577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından 29.03.2016 tarihinde başlatılan ilamlı icra takibinde borçlu idarenin, ilamda idare aleyhine hükmedilen tüm asıl ve ferilerden, idare lehine hükmedilen vekalet ücreti mahsup edilerek kalan miktarın takipten önce 22.03.2016 tarihinde alacaklı vekili hesabına yatırıldığını, takip alacaklısına borcunun kalmadığını ileri sürerek icra emrinin iptalini talep ettiği, mahkemece yapılan hesaplama sonucu şikayetin kısmen kabulüne, eksik kalan asıl alacak miktarının 5.022,90-TL, bu miktar için işlemiş faiz alacağının 137,47-TL, toplam alacak miktarının 5.160,37-TL olmak üzere icra emrinin düzeltilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 33. maddesinde; ''İcra emrinin tebliği üzerine borçlu yedi gün içinde dilekçe ile icra mahkemesine başvurarak borcun zamanaşımına uğradığı veya imhal veya itfa edildiği itirazında bulunabilir. İtfa veya imha iddiası yetkili mercilerce re'sen yapılmış veya usulüne göre tasdik edilmiş yahut icra dairesinde veya icra mahkemesinde veya mahkeme önünde ikrar olunmuş senetle tevsik edildiği takdirde icra geri bırakılır.'' düzenlemesi mevcuttur.

Borçlunun ilam konusu borcun ödendiğine yönelik başvurusu İİK'nun 33/1. maddesine dayalı olarak yapılmış itfa itirazı niteliğindedir.

Somut olayda mahkemece yapılan hesaplamada borçlu idarenin sunduğu “ödeme emri belgesi” başlıklı belgeye göre 22.03.2016 tarihinde 446.020,29 TL ödeme yapıldığı esas alınarak sonuca gidildiği görülmekte ise de icra dosyasında bulunan banka ödeme dekontunda borçlu idarenin alacaklı vekili hesabına 23.03.2016 tarihinde 419.036,97 TL ödeme yaptığı görülmekte olup nitekim borçlu idarenin sunduğu “ödeme emri belgesi başlıklı” belgede de 446.020,29 TL'nin bütçe gideri tahakkuk toplamı olarak gösterildiği ve kesinti toplamı sonrası ödenmesi gereken miktarın 419.036,97 TL olarak yer aldığı görülmektedir.

O halde mahkemece, bu durum gözetilerek hesaplama yapılıp oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yazılı gerekçe ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının sair temyiz itirazlarının ve borçlunun temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4141, Karar No: 2017/6296, Tarih: 16.11.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/4141 E.  ,  2017/6296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/12/2015 tarih ve 2014/1637-2015/1242 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... AŞ'nin 95.550 adet hissesinin sahibi olduğunu, ancak şirketin mahkeme kararı ile iflasına karar verildiğini, 2001 yılında bir kısım iflas borçlarının ödendiğini ve şirketin iflastan kurtulması için şirket hisselerinin satılarak gayrimenkul bedelinin tahsili için Av. ... tarafından belirlenen ... isimli şahsa vekalet verdiğini, şirket borçları ödendikten sonra şirketin iflasının kaldırılmasına karar verildiğini, ... isimli şahsın yine davalı ... ile yapmış olduğu gayri resmi 25/08/2001 tarihli hisse devir sözleşmesinin onaylanması sırasında müflis ... A.Ş. şirketinin vekili olan Av. ...'nun bu devir sözleşmesi üzerinde bir araştırma yapmayarak devralan ... ve diğer alıcıların taleplerini kabul ettiğini, hisse devir sözleşmesindeki davacıya atfen vekili sıfatıyla atılan imzanın sahte olduğunun ve iflas idaresi memurluğuna 19/10/2009 tarihinden bir gün önce Av. ... tarafından sahte olarak hazırlanıp sunulduğunun beyan edildiğini, hisse devri alan ... isimli şahsın Av. ...'nun akraba olduğunu, adreslerinin aynı ofis adresi olduğunu, davalı şirketin daha sonra ticaret sicil merkezini ...'e taşıdığını, şirket adresinin dahi Av. ...'nun adresiyle aynı olduğunu, dolayısıyla ..., Av. ...'nun birlikte hareket ettiklerini ve müvekkilini dolandırdıklarını, yargılama esnasında davalılar vekili dava dışı Avukat ...’nun Avukatlık Kanunu’nun 47. maddesine aykırı hareket ettiğini, usulsüz işlem yaparak müvekkilinin hisselerinin elinden çıkmasına sebep olduğunu belirterek müvekkilinin söz konusu davalı şirketin paydaşı olduğunun tespitine kararı verilmesini talep etmiş,

Davalılar vekili, davacı tarafın sahte vekaletle ya da olmayan birisinin sahte imzalarıyla vekaleten hisselerinin satıldığı yönündeki iddiaların doğru olmadığını, davanın zaman aşımına uğradığını, hissenin satış zamanının 25/08/2001 olduğunu ve şirket hissesinin devir alınmasının üzerinden 13 yıl geçtiğini, sözde bulundukları suç duyurusunun dahi zaman aşımına uğradığını, ...'un davacı ve ailesiyle taraflarının birlikte tanıdığı olduğunu ve satışa vekil olarak da davacının bizzat kendi iradesiyle noterden vekil kılındığını, hisse devrinin vekaletle yapıldığını, imzaların vekil ...'a ait olduğunu, vekaletin gerçek olup dolayısıyla da satışın yasal olduğunu, gönderildiği iddia edilen paralarla hisse devrinin hiç bir ilgisinin ve alakasının olmadığını, davacının diğer tüm iddialarının davayla bir ilgisinin olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, geçerli olarak yapılan ve yüklediği edimler karşılıklı olarak yerine getirilmiş bulunan hisse devir sözleşmesinin üzerinden uzun yıllar geçtikten sonra geçersiz olduğu iddiasıyla hükümsüz kılınmasına ilişkin olarak açılan işbu davanın hukuken de yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15304, Karar No: 2011/20557, Tarih: 14.12.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/15304 E.  ,  2011/20557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (KAPATILAN ... 1.ASLİYE)

Dava dilekçesinde 150.201 TL taviz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Dava, davacı tarafından ödenen taviz bedelinin istirdatı talebine ilişkindir. Mahkemece, dosya üzerinden alınan bilirkişi raporuna göre, vakfın, gayrisahih vakıflardan olup tavize tabi bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.5737 Sayılı Vakıflar Kanunu 27.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir. Sözü edilen 5737 Sayılı Vakıflar Kanununun 18.maddesi hükmünce; tapu kayıtlarında icareteyn ve mukataalı vakıf şerhi bulunan gerçek ve tüzel kişilerin mülkiyetinde veya tasarrufundaki taşınmazlar taviz bedeline tabidir. Yasanın 3.maddesinde yapılan tanıma göre de, Mukataalı vakıf: zemini vakfa üzerindeki yapı ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise; değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder. Hal böyle olunca somut uyuşmazlığının çözümü için, kayda işlenen «... Vakfının » mukataalı veya icareteynli vakıf olup olmadığının veya miri arazilerde mukataalı hayrata tahsis edilmeyen ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlardan bulunup bulunmadığının yöntemince araştırılması gerekir.

Vakfiye kapsamındaki her taşınmazın coğrafi konumu ve hukuki durumu ayrı ayrı olacağından bu taşınmazların kadim köy, kasaba ya da şehir içindeki mülk topraklar içinde olup olmadığının dosya üzerinde yapılan bilirkişi incelemesiyle ortaya çıkartılması doğru değildir. Vakıf türünün belirlenmesi ve belirlenen vakıf türüne göre çekişmeli taşınmazda vakfın bir hakkının kalıp kalmadığının, taviz bedeli ödenip ödenmeyeceğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmadan keşif yoluyla saptanması gerekmektedir.O nedenle, taşınmaza ait kök tapu kaydı ilk tesisinden itibaren tüm tedavülü ile getirtilmeli, vakıf durumunu gösterir kayıtlar (vakfiye örneği) ve dayanılan diğer belgeler merciinden istenmeli, Vakıflar Genel Müdürlüğünden kayda işaret edilmiş vakfın türü hakkında bilgi alınmalı ve bu konuda uzman üniversite öğretim üyeleri arasından yeni bir bilirkişi kurulu oluşturularak keşif de yapılmak suretiyle HUMK.nun 275. maddesi uyarınca yukarıdan beri sayılan ilkeleri kapsar biçimde bilirkişi raporu alınarak sonucuna uygun bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, bu yönler üzerinde durulmaksızın dava dosyası üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesiyle ve eksik araştırma sonucu davanın kabulü doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19468, Karar No: 2016/20697, Tarih: 26.09.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/19468 E.  ,  2016/20697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalıya ait işyerinde 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye tabi sözleşmeli statüsünde memur unvanıyla görev yapmakta iken, kurumun özelleştirilmesi kapsamında 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu'nun Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkındaki Kanunu'nun 22. maddesi kapsamında kamu kurumuna atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ve kamu kurumuna atanan davacının maaş nakil ilmühaberinin eksik düzenlendiğini ileri sürerek, maaş nakil ilmühaberinin 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesine ve atıfta bulunduğu 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesine uygun şekilde ek ödeme haklarını kapsayacak şekilde yeniden düzenlenmesi ile davacının çalıştığı süre içeresinde ödenmemiş olan ek ödemeye ilişkin ücret farkının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı şirketin eylem ve işlemlerinden kaynaklı hak kaybına uğramadığının belgelerle sabit olduğunu, davacının kendi isteği ile kamu kurum ve kuruluşlarına atanmasının yapıldığını ve halen 657 sayılı Kanun'a tabi olarak çalıştığını, maaş nakil ilmühaberinin mevzuata uygun olarak tanzim edildiğini, benzer taleplerle iş ve idare mahkemelerinde açılan davaların görev ve esas yönünden reddedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı şirketin eylem ve işlemlerinden kaynaklı hak kaybına uğramadığının belgelerle sabit olduğunu, davacının kendi isteği ile kamu kurum ve kuruluşlarına atanmasının yapıldığını ve halen 657 sayılı Kanun'a tabi olarak çalıştığını, maaş nakil ilmühaberinin mevzuata uygun olarak tanzim edildiğini, benzer taleplerle iş ve idare mahkemelerinde açılan davaların görev ve esas yönünden reddedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen 3. maddenin 1, 4, 7. fıkraları; 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin 5. fıkrası ile 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesinin 1. fıkrası ve 111. fıkrasında düzenlenmiş bulunan mevzuat hükümlerinin birlikte değerlendirilmesi neticesinde; 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddelerinde nakle tabi personelin parasal hakları bakımından farklı uygulama yöntemlerinin belirlendiği, yine 5189 sayılı Kanun ile personelin parasal haklarının belirlenmesi hususunda ... Yönetim Kurulunun yetkili kılındığı, ... Yönetim Kurulunca; 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesiyle, nakilleri yapılmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek sözleşmeli ve kapsam dışı personelin 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesi gereğince eski görevleri ile yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi esnasında; söz konusu personeller bakımından diğer kamu personellerine göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine, 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmesinin sona erdiği 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine uygulanmış zam tutarının esas alınmasına karar verildiği, bu uygulamayla da ...dan özelleştirme kapsamında başka kurumlara nakledilen personelle aynı unvandaki diğer personellerin parasal hakları arasında eşitlik sağlanmasının amaçlandığı, bu durumun ... personeline özgü bir uygulama olarak ortaya çıktığı, söz konusu uygulamanın, ek ödemenin yürürlüğe girdiği tarihten önce Devlet Personel Başkanlığına bildirilmiş olan personelin, eski görevlerinin parasal haklarının yeniden belirlenmesi taleplerinin önüne geçilmesi için düzenlendiği, ek ödemenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren Devlet Personel Başkanlığına bildirilen personelin eski kurumlarındaki parasal haklarının belirlenmesinde ek ödemelerin göz önüne alınmasına engel teşkil etmediği, yüksek yargı kararlarının da bu yönde olduğu ve davacının 5473 sayılı Kanun, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin, Ek II sayılı cetvelde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanması, maaş nakil ilmuhaberinin buna göre düzenlenmesi ve 2006/1, 2006/3 ve 2007/1 nolu tebliğde yer alan ek ödemelerden de yararlanması gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda toplu iş sözleşmesi 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3, maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.