muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12387, Karar No: 2013/22378, Tarih: 12.09.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/12387 E.  ,  2013/22378 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Ka- nun'a muhalefet suçundan sanık ...'ın, 6136 sayılı Kanun'un 5728 sayılı Ka- nun ile değişik 15/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62, 50/1-a ve 52/2-3. maddeleri uyarınca 3.000 Türk lirası ve 400,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair (İSTANBUL ANADOLU) 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 20/07/2011 tarihli ve 2010/2717 esas, 2011/1335 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunu'nun 5/2. maddesinde yer alan "Bu kanunlarda Türk Ceza Kanununda belirlenen cezalar sistemine uygun değişiklik yapılıncaya kadar, (...) alt veya üst sınırlar arasında uygulama yapılmasını gerektirir nitelikteki adli para cezalarında cezanın alt sınırı dörtyüzellimilyon, üst sınırı yüzmilyar Türk Lirası olarak uygulanır. Bu fıkra hükümleri, nispî nitelikteki adli para cezaları hakkında uygulanmaz." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddesinde öngörülen para cezası miktarının 450,00 yeni Türk lirası olduğu gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde 5728 sayılı Kanun'la değişik 15/1. maddeye göre temel ceza olarak 25 gün adlî para cezası belirlenip, 5237 sayılı Kanun'un 62 ve 52/2. maddeleri uygulanarak 400 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 27.05.2013 gün ve 33977 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 12.06.2013 gün ve KYB/2013-199211 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükümde, suç tarihi itibariyle 5252 sayılı Yasanın 4, 5/2. maddelerine göre; hapis cezası yanında tayin

olunan temel adli para cezasının 450 TL olduğu gözetilmeden, suç tarihinden sonra 08.02.2008 günü yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 6136 sayılı Kanunun 15/1. madde ve fıkrasına göre fazla ceza tayini,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükümde, suç tarihi itibariyle 5252 sayılı Yasanın 4, 5/2. maddelerine göre; hapis cezası yanında tayin

olunan temel adli para cezasının 450 TL olduğu gözetilmeden, suç tarihinden sonra 08.02.2008 günü yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 6136 sayılı Kanunun 15/1. madde ve fıkrasına göre fazla ceza tayini,

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden İstanbul Anadolu 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.07.2011 tarih ve 2010/2717 esas, 2011/1335 sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca (BOZULMASINA), hükümden "6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca 6 ay hapis ve 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına", TCK.nun 62. maddesinin uygulanması ile 5 ay hapis ve 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen 5 ay hapis cezasının TCK.nun 50. maddesi uyarınca günlügü 20 TL.den 3000 TL para cezasına çevrilmesine ve 20 gün adli para cezasının TCK.nun 52. maddesi uyarınca, sanığın sosyal ve ekonomik durumu dikkate alınarak günlüğü 20 TL’den 400 TL adli para cezasına çevrilmesine'' ilişkin kısmın çıkarılarak sanığın ''6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca 6 ay hapis ve 450 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK.nun 62. maddesinin uygulanması ile 5 ay hapis ve 375 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ,"Sanığa verilen 5 ay hapis cezasının TCK.nun 50. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL.den adli para cezasına çevrilmesi sonucunda 3000 TL para cezası ve 375 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması suretiyle karardaki diğer hususların aynen muhafazasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 12.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19333, Karar No: 2015/3522, Tarih: 04.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/19333 E.  ,  2015/3522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Emirdağ Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :11.06.2014

NUMARASI :Esas no:2013/150 Karar no:2014/366

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle müşterek çocuğun velayeti babaya verildiğine göre, hükümde yer alan kişisel ilişkinin, velayet kendisine bırakılan baba ile değil, davacı (anne) ile tesis edildiğinin kabulü gerekmesine, bu hususta hükümde yer alan hatanın açık yazım hatası niteliğinde (HMK m. 304/1) olup, mahallinde tashihin mümkün bulunmasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.03.2015 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/9800, Karar No: 2017/2747, Tarih: 29.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/9800 E.  ,  2017/2747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda her ne kadar 29/12/2010 tarihlerinde yapılan aramalarda CMK'nın 119/4. maddesi uyarınca o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de; sanığın arama işleminin içeriğine herhangi bir itirazının bulunmaması, mahkeme huzurundaki beyanı ve hükmün münhasıran arama sonucu elde edilen delile dayanmaması karşısında suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 29/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10, Karar No: 2020/8245, Tarih: 10.07.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/10 E.  ,  2020/8245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, lehe olan Yasanın belirlenmesi için yapılan uyarlama yargılamasında, 5237 sayılı TCK lehe ise buna göre hüküm kurulması, kesinleşen önceki hükmün hükümlü yararına olduğunun anlaşılması halinde ise, önceki hükmün aynen infazına karar verilmesi ile yetinilmesi gerektiği düşünülmeden, lehe kabul edilip 765 sayılı TCK uyarınca yeniden hüküm kurularak ceza miktarı itibariyle önceki kesinleşen cezanın kazanılmış hak teşkil ettiği kabul edilip hükümlünün 1 yıl 8 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Ceza Genel Kurulu'nun 07/02/2006 gün ve 11/12 sayılı kararında açıklandığı üzere; önceki kesinleşmiş hükümden sonra yürürlüğe giren yasalarda hükümlü lehine bir düzenleme olup olmadığının yeniden değerlendirilmesi için yapılan uyarlama yargılamasındaki giderlerin yargılamaya neden olmayan hükümlüye yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlünün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322/1. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından uyarlama yargılama giderlerinin hükümlüye yükletilmesine ilişkin kısmın çıkartılmasına karar verilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13732, Karar No: 2015/6326, Tarih: 14.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/13732 E.  ,  2015/6326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/01/2014

NUMARASI : 2012/417-2014/20

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali-tenkis davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; muris S.. B..'ın 13.06.2011 tarihinde vefat ettiğini ve geride mirasçıları olarak davacı ve davalıları bıraktığını, murisin vefatından sonra davacıların babalarının Kartal 14.Noterliği'nin 18.02.2010 tarih ve 3787 yevmiye nolu vasiyetnamesi olduğunu öğrendiklerini, bu vasiyetnamenin Pendik 1.Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2011/1077 E.sayılı dosyasında 15.02.2012 tarihinde açılıp okunduğunu, bu vasiyetnamede yer alan taşınmazlar ve bankada bulunan ve tüm mirasçıların paylarına göre paylaşmış oldukları nakit paranın murisin mevcut terekesini oluşturduğunu, murisin söz konusu vasiyetnameyi korkutma ve zorlama yoluyla yaptığını, nitekim murisin bu vasiyetnameyi yaptığı sırada yaşlılığı, rahatsızlıkları ve bakıma muhtaçlığı nazara alındığında kolaylıkla etki altına alınmasının mümkün olduğunu, murisin söz konusu vasiyetnameyi kendi özgür iradesi ile yapmadığını belirterek Kartal 14.Noterliği'nin 18.02.2010 tarih ve 3787 yevmiye numaralı düzenleme şeklindeki vasiyetnamesinin iptaline karar verilmesini, olmadığı takdirde yasal miras payından fazla almış olan mirasçı davalıların bilirkişi aracılığı ile tespit edilecek miktarda denklik parasının miras payını tamamen alamayan mirasçı davacılara ödenmesine karar verilmesini, aksi takdirde davacıların ihlal edilen saklı payları karşılanıncaya kadar söz konusu ölüme bağlı tasarruftan orantılı olarak tenkis işlemi yapılmasını talep ve dava etmiştir.

Tenkis talebi yönünden, dava tefrik edilerek, ayrı bir esasa kaydedilmiştir.

Davalılar vekili dilekçesinde; söz konusu vasiyetnamenin murisin son arzularını ifade ettiğini, vasiyetin okunmasından da anlaşılacağı üzere vasiyetnamenin tamamıyle murisin hür iradesi ile düzenlendiğini, yine vasiyetnamenin düzenlendiği tarihte murisin yaşlı, hasta ve bakıma muhtaç olması gibi bir durumun söz konusu olmadığını, noterde yapılan işlem öncesinde de murisin akli melekelerinin yerinde olduğuna dair doktor raporu talep edildiğini ve ancak bu raporun alınmasından sonra resmi işlemlerin yapıldığını, bu nedenle davanın reddini talep ettiklerini, yine murisin terekenin saklı pay dışında kalan kısmına ilişkin olarak da istediği gibi tasarrufta bulunabileceğini belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; murisin vasiyetname yaptığı tarihte temyiz kudretine sahip olduğuna dair uzman hekim raporu sunulduğu, tanık beyanları ile de murisin vasiyetname düzenlenirken temyiz kudretine sahip olduğunun anlaşıldığı, murisin vasiyetnameyi baskı ve tehdit altında düzenlediğine dair herhangi bir delil bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava; hukuki ehliyetsizlik sebebine ve yanılma, aldatma, korkutma veya zorlama sebebine dayalı vasiyetnamenin iptali istemine ilişkindir. Vasiyetçi 1929 doğumlu olup, vasiyetnamenin düzenlendiği tarihte 81 yaşındadır. Duruşmada dinlenen davacı ve davalı tanıklarının murisin akıl sağlığının yerinde olmadığına dair beyanda bulunmadıkları anlaşılmaktadır.

Ancak, hukuki ehliyet durumunun doktor raporu ile kanıtlanması esas olup, tanık beyanları bu durumun saptanmasında nazara alınabilecek birer veridir. Mahkemece, murisin vasiyetname tarihindeki sağlık durumunu gösterir hastane, kayıt, reçete, rapor, sağlık karnesi vs. deliller dosya içine alınmış, vasiyetname tanzimine esas alınan 18.02.2010 tarihli uzman psikiyatri hekim raporu da dosya içine alınmış ve bu rapor yeterli görülerek hükme esas alınmıştır.

Ancak, Dairemizin yerleşik içtihatları da incelendiğinde görüleceği üzere mahkemece yapılacak iş, dosyadaki tüm bu deliller değerlendirilerek vasiyetname tanzim tarihinde murisin hukuki ehliyete sahip olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak sonucu uyarınca bir karar verilmesidir.

Belirtilen bu hususlar üzerinde durulmaksızın eksik inceleme ile hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20557, Karar No: 2008/4904, Tarih: 09.04.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/20557 E.  ,  2008/4904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :25.09.2007
Yargıtay — Esas No: 2019/343, Karar No: 2020/3341, Tarih: 17.06.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/343 E.  ,  2020/3341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

No : 2017/2223-2018/1513

İlk Derece

Mahkemesi : Tekirdağ İş Mahkemesi

No : 2016/140-2017/353

Dava, yaşlılık aylığının kesilmesine dair Kurum işleminin iptali ve borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 17.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3641, Karar No: 2010/8124, Tarih: 29.06.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/3641 E.  ,  2010/8124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :3.11.2009

ÜÇÜNCÜ ŞAHIS :

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, bir adet taşınmazın ortaklığının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, kısa kararda satış bedelinin tapu kaydındaki payları oranında taraflara dağıtılmasına karar verildiği halde gerekçeli hükümde satış bedelinin bilirkişi raporundaki oranlar esas alınarak muhdesata isabet eden kısmın muhdesat sahibi davalıya, geri kalan bedelin ise payları oranında paydaşlara dağıtılmasına karar verilmiştir.

Bu durumda kısa karar ile gerekçeli karar çelişkili bulunmaktadır.

10.4.1992 gün, 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni oluşturur. Bu durumda mahkemece yapılacak iş önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile yeni bir karar vermekten ibarettir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile H.U.M.K.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 29.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12560, Karar No: 2015/11890, Tarih: 22.12.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/12560 E.  ,  2015/11890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.06.2015 gününde verilen dilekçe ile yargılamanın yenilenmesi istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 13.07.2015 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 15.12.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. . ile karşı taraftan davalılar vekili Av. .. geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

22.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.