muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12126, Karar No: 2023/20075, Tarih: 19.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/12126 E.  ,  2023/20075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/12 E., 2016/12 K.

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, neticeten hükmolunan 1.500,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının, tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bakırköy 47. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 6.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; kararın hukuka aykırı olduğuna, üzerine atılı suçları işlemediğine, 23.07.2012 tarihli rapora istinaden cezai ehliyetinin bulunmadığına ve resen gözetilecek nedenlerle kararın bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, İş Mahkemesinde görülmekte olan bir davanın duruşması bittikten sonra, duruşma salonunda davacı vekili olan şikâyetçiye hakaret ettiği ve kasten yaralamak için üzerine yürüdüğü iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyizde

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyizde

Sanığın Temyiz Sebepleri ve Sair Yönlerden;

IV. GEREKÇE

A. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyizde

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Temyizde

Sanığın Temyiz Sebepleri ve Sair Yönlerden;

1. Sanık hakkında, temyiz dilekçesinin ekinde bulunan ve Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulu tarafından düzenlendiği anlaşılan raporda, sanığa "Deluzyonel bozukluk" teşhisi konulduğunun belirtilmesi karşısında, suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi uyarınca “Akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış veya önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda yöntemince rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Hakaret suçunun aleni bir yer olan duruşma salonunda işlenmesine rağmen 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanmamış olması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Kasten Yaralama Suçundan Kurulun Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrasının gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24748, Karar No: 2013/2422, Tarih: 18.02.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/24748 E.  ,  2013/2422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca, göl mutlak koruma alanında kalan taşınmazlar ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek binalara değer biçilmesi ve üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre karşılık saptanmasında ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 18.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3739, Karar No: 2024/1111, Tarih: 25.04.2024

**6. Hukuk Dairesi         2022/3739 E.  ,  2024/1111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/806 E., 2022/824 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/37 E., 2022/139 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı taşeron vekili dava dilekçesinde özetle; davalı yüklenici ile dava dışı arsa sahipleri arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, 21.10.2016 tarihinde davalının kalfası ile imzalanan sözleşme ile binanın sıva, yalıtım, mantolama, alçıpan vs. işlerinin yapımını üstlendiğini, yapılacak iş karşılığında davalı yükleniciye verilmesi taahhüt edilen 11 nolu taşınmazın müvekkiline devredileceğinin kararlaştırıldığını, müvekkilinin sözleşmeye konu işi tamamlamasına rağmen vaad edilen taşınmazın müvekkiline teslim edilmediğini ve bir bedel de ödenmediğini, davalının kalfasının davalı adına sözleşmeyi imzaladığını, müvekkiline verileceği taahhüt edilen bağımsız bölümün müvekkiline değil, davalı yükleniciye devredildiğini, müvekkil tarafından yapılan iş bedelinin bilirkişi marifetiyle tespitine, tespit edilen bedelin sözleşme bitiş tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı yüklenici vekili cevap dilekçesinde özetle; 21.10.2016 tarihli sözleşmede müvekkilinin imzası olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Kocaeli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2022/37 Esas, 2022/139 Karar sayılı kararı ile özetle; davacının imalatları yerine getirdiği, davalı yüklenicinin Kocaeli 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2019/113 Esas sayılı dosyasında dosyamız davacısına karşı açmış olduğu men'i müdahale davasından da anlaşılacağı üzere davacı tarafından yapılan işten haberdar olduğu, yapılan işe zımni icazet verdiği, sözleşmeyi imzalayan ...’ın 2016/11-2012/12 yıl/ay dönemleri arasında davalı yanında ... işyeri numarası ve bildirimiyle çalıştığı, davalı menfaatine iş görüldüğü, iş karşılığı verilmesi kararlaştırılan 11 no.lu bağımsız bölümün dava dışı arsa sahipleri tarafından 05.06.2018 tarihinde davalıya devredildiği, bilirkişi raporu ile yapılan iş bedeli dava tarihi itibariyle 636.694,00 TL hesaplandığı gerekçesiyle ıslah da dikkate alınarak davanın kabulü ile 636.694,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararını süresinde davalı vekili istinaf etmiştir.

B. İstinaf Nedenleri

Davalı vekili istinaf başvurusunda özetle; taraflar arasında imzalandığı öne sürülen 21.10.2016 tarihli sözleşmede davalı müvekkilinin imzasının olmadığını, sözleşmenin taraflarının belli olduğunu, bu nedenle sözleşmeyi ve alacak miktarını kabul etmediklerini, davacının işi yaptığını ispat edemediğini belirterek, kararı istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özetle; 6098 sayılı TBK'nın 40. maddesi hükmünce yetkili bir temsilci tarafından bir başkası adına ve hesabına yapılan hukuki işlemin sonuçları doğrudan doğruya temsil olunanı bağlar ise de; temsilcinin yetkili olmaması halinde yapılan işlem temsil olunanı bağlamayacaktır. Ancak yetkili bir temsilci tarafından yapılmamış olsa dahi yapılan işlem temsil olunanı bağlaması aynı Yasa'nın 46. maddesi koşulların gerçekleşmesi halinde mümkündür. Buna göre TBK'nın 46/I. fıkrası gereğince yetkili olmayan temsilcinin yaptığı hukuki işlemin temsil olunan tarafından benimsenmesi ya da onanması halinde temsil olunanı bağlayacaktır. Mahkemece sözleşmede imzası bulunan dava dışı ...'ın SGK kayıtları ile davalının sigortalı çalışanı olduğu belirlenerek vekaletsiz iş görme hükümleri uyarınca mahkemenin verdiği kabul kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge adliye mahkemesinin yukarıda belirtilen kararını süresinde davalı vekili temyiz etmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, istinaf dilekçesinde belirtilen gerekçelerle kararı temyiz etmiştir.

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

TBK’nın 46/1, 52 ve 114 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2. İlgili Hukuk

TBK’nın 46/1, 52 ve 114 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3.Mahkemece yapılan yargılama sırasında yerinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda, davacı taşeron tarafından yapılan imalat bedeli, sözleşmede belirlenen birim fiyatlarla 357.564,68 TL hesaplanmış, söz konusu bedel TÜİK verileriyle 03.02.2020 dava tarihine güncellenerek 636.694,00 TL bulunmuş, mahkemece ıslah dikkate alınarak 636.694,00 TL’ye hükmedilmiştir. Somut olayda, TBK’nın 114. maddesi delaletiyle 52. maddesi uyarınca davacı taşeron dava tarihine kadar beklemek suretiyle zararın artmasına sebebiyet verdiğinden ve kendi kusurundan faydalanamayacağından mahkemece sözleşme birim fiyatlarıyla yapılan iş miktarının çarpımı sonucu bulunan 357.564,68 TL imalat bedeline hükmedilmesi gerekirken, dava tarihi itibariyle güncellenen imalat bedeline hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Değerlendirme bölümünün “2 inci” bendinde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, “3” üncü bendinde açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

2. Dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

25.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10610, Karar No: 2015/16949, Tarih: 11.05.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/10610 E.  ,  2015/16949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence geçerli bir nedene dayanmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı kurumdaki statüsü, bağlı bulunduğu sözleşme, davalı kurumda çalışan sayısı birlikte değerlendirildiğinde davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanmasını engelleyen bir hususun bulunmadığı, davalı işverenin varlığını savunduğu fazla sayıda geçici işçi çalıştırılması nedeniyle işletmesel kararın gerektirdiği tedbir sonucunda feshin zorunlu hale geldiğini savunmasına rağmen fesih tarihinden itibaren yeni işçiler almak suretiyle bu kararı tutarlı uygulamadığı, iş yerinde davacının hizmetine ihtiyaç kalmadığı, iş gücü fazlalığı oluştuğunu, ispat edecek bir delilin sunulmadığı, böylece davacının iş yerinde çalışma olanağının ortadan kalkmadığı, fesih için geçerli bir sebebin oluşmadığı ve fesihte son çare ilkesinin dikkate alınmadığı değerlendirilerek işverence yapılan feshin geçersizliğine ve davanın kabulü yönünde karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı, süresi içerisinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Öte yandan, 5620 sayılı Kamuda Geçici İş Pozisyonlarında Çalışanların Sürekli İşçi Kadrolarına veya Sözleşmeli Personel Statüsüne Geçirilmeleri, Geçici İşçi Çalıştırılması ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 1. maddesinde de, bazı kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan geçici işçilerin sözleşmeli personel pozisyonlarına veya sürekli işçi kadrolarına geçirilme şartı ve yöntemi düzenlenmiştir. Buna göre maddede belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan işçinin sürekli işçi kadrosuna geçirilmesi için 2006 yılı içerisinde usulüne uygun olarak vizesi yapılmış geçici iş pozisyonlarında toplam altı ay veya daha fazla süreyle geçici işçi olarak çalışmış olmak gerekir.

5620 sayılı Kanun'un 3. maddesine göre ise, bu Kanun'un yayımı tarihinden itibaren 1. madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda altı aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda maddede belirtilen mercilerden geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz. İl özel idareleri ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) bu fıkra hükümlerine göre geçici işçi çalıştırılabilmesine ilişkin usûl ve esaslar İçişleri Bakanlığı tarafından belirlenir.

5620 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin birinci fıkrasına göre de “Bu Kanunun 1. maddesinde belirtilen şartları taşımadıkları için sürekli işçi kadrolarına veya sözleşmeli personel statüsüne geçişi yapılamayan ve bu kanunun 3. maddesi kapsamına girmeyen geçici işçiler, ilgili idare, kurum ve kuruluşlarca bir malî yılda altı aydan az olmak üzere ve bu Kanunun 3. maddesinde belirtilen usûle göre vizesi yapılacak geçici iş pozisyonlarında çalıştırılmaya devam olunabilir.” Aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise “Sözleşmeli personel statüsüne geçmeyi kabul etmeyenler, 2006 yılındaki çalışma sürelerini aşmamak kaydıyla bu Kanun'un 3. maddesinde belirtilen usûle göre vizesi yapılacak geçici iş pozisyonlarında istihdam edilmeye devam olunurlar.”

13.07.2005 yürürlük tarihli 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49/8. maddesinde “Belediyenin yıllık toplam personel giderleri, gerçekleşen en son yıl bütçe gelirlerinin 213 sayılı Vergi Usul Kanununa göre belirlenecek yeniden değerleme katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak miktarın yüzde otuzunu aşamaz. Nüfusu 10.000'in altında olan belediyelerde bu oran yüzde kırk olarak uygulanır. Yıl içerisinde aylık ve ücretlerde beklenmedik bir artışın meydana gelmesi sonucunda personel giderlerinin söz konusu oranları aşması durumunda, cari yıl ve izleyen yıllarda personel giderleri bu oranların altına ininceye kadar yeni personel alımı yapılamaz. Yeni personel alımı nedeniyle bu oranın aşılması sebebiyle oluşacak kamu zararı, zararın oluştuğu tarihten itibaren hesaplanacak kanunî faiziyle birlikte belediye başkanından tahsil edilir. Personelin her türlü alacakları zamanında ve öncelikle ödenir.” düzenlemesi ile, geçici 1. maddesinde “Bu Kanunun yayımı tarihinde personel giderlerine ilişkin olarak 49. maddede belirtilen oranları aşmış olan belediyelerde bu oranların altına inilinceye kadar, boş kadro ve pozisyon bulunması ve bütçe imkânlarının yeterli olması kaydıyla 01.01.2005 tarihinde mevcut memur ve sözleşmeli personel sayısının yüzde onunu geçmemek üzere İçişleri Bakanlığınca zorunlu hâllere münhasır olacak şekilde verilecek izin dışında ilâve personel istihdam edilemez. Geçici iş pozisyonları için önceki yıldan fazla olacak şekilde vize yapılamaz.” düzenlemesi mevcuttur.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesi, davacının geçici işçi pozisyonunda çalıştırılmasının 5620 sayılı Kanun'un 3. maddesine ve Belediye ve Bağlı Kuruluşları İle Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine de aykırı aykırı olduğu, belediye meclisince yönetmeliğe uygun vize alınmadan ve alınacak vizenin çok üzerindeki sayıda geçici işçi çalıştırıldığı, davacının geçici çalıştırılmasının aynı zamanda 5393 sayılı Kanun'un 49. maddesine de aykırı olduğu, Diyadin Belediyesinde 2013 yılında yapılan teftişte 2012 yılı için fazla sayıda geçici işçi çalıştırılması önceki yılın gerçekleşen bütçesinin %30 unun çok üzerinde, %44 olduğundan dönemin belediye başkanı Celal Tanrıverdi şahsına 1.030.000.00 (Birmilyonotuzbin) zimmet tahakkuk ettirildiği, 2013 ve 2014 yıllarındaki fazla çalıştırılma nedeniyle de soruşturma talep edildiği, tüm bu nedenlerle konu hakkında İç İşleri Bakanlığı Mahalli İdareler Genel Müdürlüğü ile Diyadin Cumhuriyet Başsavcılığına gerekli soruşturma için bildirimde bulunmuş ve hukuka aykırı olan bu duruma son verilerek 15.04.2014 tarihi itibariyle iş sözleşmesinin sona erdirildiği belirtilmiştir. Mahkemece davanın kabulü ile davacının işe iadesine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma eksik ve hüküm kurmaya yeterli değildir.

Mahkemece, öncelikle davalı belediyenin norm kadro sayısı belirlenmeli, norm kadroda açık bulunduğu takdirde, bu açıklığın hangi usulle doldurulması gerektiği, davalı Belediyenin 5620 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten sonra mevsimlik ve kampanya işleri dışında geçici işçi istihdam etme imkan ve yetkisinin bulunup bulunmadığı hususlarının İçişleri Bakanlığından sorulması, kanuna aykırı geçici işçi çalıştırılması söz konusu ise Bakanlık tarafından bu konuda yapılan denetimler sonucunda ne tür bir karar verildiği ve varsa bu konudaki soruşturma evrakı getirtilerek mevzuata aykırı istihdamın söz konusu olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Yapılacak araştırma sonucunda, iş sözleşmesinin geçersiz olduğunun anlaşılması halinde geçersizliği sonucuna bağlı olarak iş sözleşmesinin sona erdiği kabul edilmeli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 394. maddesi gereğince geçersizliğin ileriye etkili sonuç doğuracağı ilkesi gözetilerek davanın reddine, aksi halde ise şimdiki davanın kabulü ile davacı işçinin işe iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.05.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.