muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11349, Karar No: 2015/6057, Tarih: 22.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/11349 E.  ,  2015/6057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/61743

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2012

NUMARASI : 2011/236 (E) ve 2012/636 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Yerel mahkemenin etkin pişmanlık hükümlerini uygulamama gerekçesinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda arama sırasında o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de,sanığın arama işleminin içeriğine herhangi bir itirazının bulunmaması,mahkeme huzurundaki beyanı ve hükmün münhasıran arama sonucu elde edilen delile dayanmaması karşısında suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 22.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13122, Karar No: 2013/16109, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/13122 E.  ,  2013/16109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dairenin 19.03.2012 tarihli bozma ilamı tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

1-Gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması, 10.04.1992 gün ve 1991/7-1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince mutlak bozma nedeni olup, maddi hataya dayalı olarak kamulaştırma bedeline hükmedildiğinin anlaşılması ve bu hususun da mahkemece gerekçeli kararda belirtilmiş olması gözetilerek mahkemece "27.412,00 TL"ye hükmedilmesi gerekirken "12.627.00 TL" olarak kamulaştırma bedelinin tespitine karar verilmesi,

2-Davalıya depo ettirilen paranın ödenip ödenmediği araştırılarak, ödenmesi halinde mevduat faiziyle iadesine karar verilmesi gerekirken "fazla yatırılan 18.253.00 TL'nin davacı tarafa iadesine" karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1696, Karar No: 2019/3026, Tarih: 27.06.2019

**23. Hukuk Dairesi         2018/1696 E.  ,  2019/3026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

K A R A R

Asıl ve birleşen davalarda davacı vekilince açılan tazminat davası sonucunda mahkemece asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, verilen kararın asıl ve birleşen davada davacı vekili ve birleşen davada bir kısım davalılarca temyiz edildikten sonra asıl ve birleşen davada davacı vekili ve birleşen davada bir kısım davalıların temyizden feragat etmesi üzerine Dairemizce temyiz istemlerinin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Bu kez Dairemiz kararına karşı birleşen davada davalı ... vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre ve özellikle asıl ve birleşen davada davacı vekili ve birleşen davada bir kısım davalılarca karar temyiz edildikten sonra temyizden feragat edilmesi üzerine, temyiz istemlerinin feragat nedeniyle reddine karar verildiğinden böyle bir temyize katılma yolu ile temyiz de esasen mümkün olamayacağından, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan birleşen davada davalı ... vekilinin karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir..

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle birleşen davada davalı ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde birleşen davada davalı ...'e iadesine, 27.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13259, Karar No: 2010/10065, Tarih: 11.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/13259 E.  ,  2010/10065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı E.Ü.A.Ş. Genel Müdürlüğü aleyhine 21/01/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, davalı tarafından işletilen termik santralden baca gazlarıyla birlikte çevreye yayılan zararlı atıklar nedeniyle davacının ektiği ürünlerde oluşan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Yerel mahkemece benimsenen bilirkişi raporu, Afşin Kaymakamlığı İlçe Tarım Müdürlüğü'nün 2008 yılında üretimi yapılan ve münavebeye giren bitkilere ait maliyet ve birim satış cetveli esas alınarak düzenlenmiştir.

2007 yılına ait maliyet ve birim satış cetveli ile dayanak yapılan 2008 yılı cetveli arasında oldukça yüksek farklılıklar olduğu anlaşılmaktadır. Davalı tarafından sunulan ve İlçe Tarım Müdürlüğü tarafından Türkiye İstatistik Kurumu'na gönderilen 2008 yılına ait veri listesindeki bilgilerinde benimsenen rapordaki 2008 yılına ilişkin miktarlarla örtüşmediği görülmektedir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, 2007 yılı veri cetveli ile 2008 yılı veri cetveli arasındaki farklılıklar araştırılıp açıklattırıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

3-Dava konusu ürünlerden şekerpancarı zararı hesaplanırken, sadece zarar gören şekerpancarı üzerinden yapılacak hesaplamaya göre belirlenecek tazminatın ödetilmesine karar verilmesi gerekirken, şekerpancarının fabrikada işlenmesinden sonra elde edilecek olan küspenin de zarar kapsamına alınarak hesaplanan fazla tazminatın ödetilmesine karar verilmiş olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2 ve 3) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6669, Karar No: 2011/6526, Tarih: 14.11.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/6669 E.  ,  2011/6526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı...Ağız ve Diş Sağlığı Polikliniği Medikal Tic.Ltd.Şti. arasındaki davadan dolayı ... 4. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 13.06.2011 gün ve 2011/232-334 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık diş tedavisi ve protez yapımından kaynaklanmış olup, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 12.05.2011 gün ve 1 sayılı kararı uyarınca temyiz incelemesinin 3. Hukuk Dairesi'nce yapılmasına karar verildiğinden dosyanın Yargıtay Yüksek 3. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 14.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2775, Karar No: 2013/791, Tarih: 06.02.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/2775 E.  ,  2013/791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ....Ltd.Şti. ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 12.05.2010 gün ve 2007/700-2010/281 sayılı hükmü onayan Dairemizin 26.01.2012 gün ve 2010/5947-2012/304 sayılı ilamı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 219,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalıya yükletilmesine, 22.12.2005 gün ve 5436 Sayılı Kanun’la değişik 5018 Sayılı Kanun uyarınca davalı idare genel bütçeye dahil kuruluşlardan olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 06.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9752, Karar No: 2023/1911, Tarih: 11.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/9752 E.  ,  2023/1911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2015/663 Esas, 2016/392 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararının, Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 23.09.2020 tarihli ve 2020/8737 Esas, 2020/11502 Karar sayılı kararı ile, "basit yargılama usulünün değerlendirilmesinin zorunlu olması, fazla ceza tayini, tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, hak yoksunluları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.07.2021 tarihli ve 2021/383 Esas, 2021/798 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a,e) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 11 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, haksız tahrik indirimine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, tekerrür hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdur ile sanığın resmi nikahlı evli oldukları, olay tarihinde ailevi nedenlerden dolayı tartışma çıktığı, sanığın pense ile mağdura vurmak suretiyle yaraladığı olayda, sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulduğu belirlenmiştir.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı ikrar etmiştir.

3. Mağdur hakkında Nevşehir Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 20.07.2015 tarihli genel adli muayene raporunda, vücudundaki yaralanmaların basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olduğu belirtilmiştir.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı ikrar etmiştir.

3. Mağdur hakkında Nevşehir Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 20.07.2015 tarihli genel adli muayene raporunda, vücudundaki yaralanmaların basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olduğu belirtilmiştir.

4. Mağdur ve tanıkların beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın eylemine uyan suç vasfı ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği, mağdurdan sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığından haksız tahrik indirimi uygulanmamasının isabetli olduğu, sanığın ikinci kez mükerrir olduğunun belirlendiği, Mahkemece yerinde, yeterli ve kanunî gerekçe ile lehe hükümlerin (5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesi uyarınca seçenek yaptırımlara çevirme, aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca erteleme ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması) uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.07.2021 tarihli ve 2021/383 Esas, 2021/798 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5747, Karar No: 2015/10160, Tarih: 16.02.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/5747 E.  ,  2015/10160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından Gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücretine hükmolunmasına ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13262, Karar No: 2010/10068, Tarih: 11.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/13262 E.  ,  2010/10068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı E.Ü.A.Ş. Genel Müdürlüğü aleyhine 05/11/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, davalı tarafından işletilen termik santralden baca gazlarıyla birlikte çevreye yayılan zararlı atıklar nedeniyle davacının ektiği ürünlerde oluşan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Yerel mahkemece benimsenen bilirkişi raporu, Afşin Kaymakamlığı İlçe Tarım Müdürlüğü'nün 2008 yılında üretimi yapılan ve münavebeye giren bitkilere ait maliyet ve birim satış cetveli esas alınarak düzenlenmiştir.

2007 yılına ait maliyet ve birim satış cetveli ile dayanak yapılan 2008 yılı cetveli arasında oldukça yüksek farklılıklar olduğu anlaşılmaktadır. Davalı tarafından sunulan ve İlçe Tarım Müdürlüğü tarafından Türkiye İstatistik Kurumu'na gönderilen 2008 yılına ait veri listesindeki bilgilerinde benimsenen rapordaki 2008 yılına ilişkin miktarlarla örtüşmediği görülmektedir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, 2007 yılı veri cetveli ile 2008 yılı veri cetveli arasındaki farklılıklar araştırılıp açıklattırıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

3-Dava konusu ürünlerden şekerpancarı zararı hesaplanırken, sadece zarar gören şekerpancarı üzerinden yapılacak hesaplamaya göre belirlenecek tazminatın ödetilmesine karar verilmesi gerekirken, şekerpancarının fabrikada işlenmesinden sonra elde edilecek olan küspenin de zarar kapsamına alınarak hesaplanan fazla tazminatın ödetilmesine karar verilmiş olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2 ve 3) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13008, Karar No: 2015/6063, Tarih: 22.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/13008 E.  ,  2015/6063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/248431

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/774 (E) ve 2013/381 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından

belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.