muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5382, Karar No: 2013/153, Tarih: 16.01.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/5382 E.  ,  2013/153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, bu suça yardım

1- ) Sanıklar ... ve ... hakkında hükmolunan ceza miktarlarına göre, müdafiilerinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın kasten öldürme, sanıklar ... ve ...'in kasten öldürmeye yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, kasten öldürmeye yardım suçlarında tahrike, tüm suçlarda takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin sübuta ilişen, sanık ... müdafiinin sübuta yönelen, katılan vekilinin suç niteliğine, sanıklar ... ve ...'in TCK.nun 37. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Sanık ... ve ... hakkında kasten öldürmeye yardım suçundan kurulan hükümlerde, hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulandığı bentlerin, "sanığın, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1 fıkrasının a, b, c, d, e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından 1-c bendindeki haklardan ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN hükümler ile sanık ... hakkında kurulan ve re'sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, sanık ...'ın tutuklu kaldığı süre ve tayin olunan ceza miktarı dikkate alınarak sanık ve müdafiinin tahliye talebinin REDDİİNE, 16/01/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3929, Karar No: 2020/5934, Tarih: 21.10.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/3929 E.  ,  2020/5934 K.**

**"İçtihat Metni"**

1- ..., 2- ... 3- ... ile 1- ... Eğitim İşletmeleri Tic. A.Ş. (özel Sevgi Çiçeği Anafen) 2- ... aralarındaki alacak davası hakkında ... 1.Tüketici Mahkemesinden verilen 12/05/2016 tarih ve 2015/234 E.- 2016/844 K. sayılı hükmün davalılardan ... Eğitim İşletmeleri Tic. A.Ş. (özel Sevgi Çiçeği Anafen) avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya incelendiğinde, davalı ...’e yapılan gerekçeli karar tebliğinin davalıya Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligat evrakında muhatabın dışarıda olduğunu bildiren komşusunun "daire 1" olarak belirtildiği, komşunun isminin evraka yazılmadığı anlaşılmıştır.

Tebligat Kanunu'nun 21/1. ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30/1. maddeleri uyarınca; yapılacak tebliğ işleminde muhatap adreste bulunmaz ise, adreste bulunmama nedeninin yönetmelikte belirtilen kişilerden beyanının alınması, beyanda bulunan kişinin mutlaka adı ve soyadının ve sıfatının tebligat parçasına yazılması gerekir. Aksi halde yapılan tebliğ işlemi geçersiz olur.

Somut olayda tebligat evrakında, davalının dışarıda olduğunu bildiren komşusunun ismi yazılmadığından davalıya yapılan gerekçeli karar tebliği usulsüz olup, komşunun daire numarasının belirtilmesi bu usulsüzlüğü gidermez.

Açıklanan nedenlerle, dosyanın gerekçeli kararın davalıya usulüne uygun olarak tebliği sağlanıp, temyiz süresi beklendikten sonra dairemize gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24149, Karar No: 2016/1147, Tarih: 08.02.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/24149 E.  ,  2016/1147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen beraat hükmü, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın, sanığa verdiği borç para karşılığında sanığın kendisine ait olmayan taşınmazları sözleşme ile teminat olarak gösterdiği ve yine sanığın katılana adi sözleşme ile satmayı vaadettiği ve parasını aldığı taşınmazların sanığa ait olmadığının anlaşıldığı, böylece sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Sanığın, sözleşme iddialarını reddederek, katılanla ortaklık ilişkisi kapsamında irtibat kurduğunu ve katılana borç para verdiğini belirttiği, katılan ise, bazı sözleşme fotokopilerini dosyaya sunarak sanığın kendisini dolandırdığını iddia ettiği dikkate alınarak, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkartılması açısından, sanığın yeniden ifadesinin alınarak, söz konusu sözleşmeler altındaki imzaların kendisine ait olup olmadığı ile katılan arasındaki ilişkisinin hangi mahiyette olduğunun sorulması, ilgili sözleşmelerin asıllarının getirtilerek incelenmesi, onaylı suretlerinin dosyaya konulması, burada yer alan yazı ve imzaların katılan ve sanığa ait olup olmadığının kriminal yönden incelenmesi, sözleşmelerde belirtilen taşınmazların kime ait olduğunun kayıtlardan araştırılması, ilgili kayıtların dosyaya konulması, sanıkla ilgisinin olup olmadığının belirlenmesi açısından maliklerinin tanık sıfatıyla dinlenilmesi, katılanın yeniden ifadesinin alınarak olayla ilgili delillerin neler olduğu ve tanıkların kim olduğunun sorulması, gösterilecek tanıkların bilgi sahibi sıfatıyla dinlenilmesi, sanıkla katılan arasındaki hukuksal ve ticari ilişkiye dair kayıtların getirtilmesi, onaylı suretlerinin dosyaya konulması, taraflar arasında devam eden davaların olup olmadığının araştırılması, varsa, ilgili dosyaların getirtilip incelenmesi, bütün delillerin toplanmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükmün BOZULMASINA, 08/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17082, Karar No: 2014/12273, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17082 E.  ,  2014/12273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2012/521-2013/229

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek ve tebligat parçaları eklenerek, temyiz süresi geçtikten sonra da gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletilerek gönderilmek,

2-Temyiz eden taraflar vekillerince sunulan temyiz dilekçesi, HUMK'nun 433. maddesi gereğince diğer taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek ve tebligat parçası da eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06//2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3545, Karar No: 2012/9143, Tarih: 21.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/3545 E.  ,  2012/9143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No :29-458

Davacı, iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik kaybına uğrayan sigortalıya yapılan yardımlar nedeniyle oluşan Kurum zararının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, tarafların avukatlarının temyiz etmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatının tüm, davalının avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 9, 10 ve 26. maddeleridir. İş kazasının vuku bulduğu 16.06.2002 tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunun 9. maddesi ile , “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Kanunun 10. maddesinde de, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tesbit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır. Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa, bu gelirlerin 22 nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26. maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

Mahkemece, işe giriş bildirgesinin Kuruma iş kazasından önce verilmediği kabul edilerek, 506 sayılı Kanunun 10. maddesinin uygulama şartlarının gerçekleştiği sonucuna varılmış ise de; davacının, davaya konu işkazasının olduğu işyerinden 08.05.1996 – 31.05.2007 tarihleri arasında geçen çalışmalarının davalı Kuruma bildirilmiş, yani Kurumun işkazasının meydana geldiği 01.10.2005 tarihinden önce sigortalının çalışmasından haberdar olması karşısında, 506 sayılı Yasanın 9 ve 10. maddelerinin uygulama şartlarının gerçekleşmediği gözetilerek karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-)Kabule göre, tek davalı olmasına karşın, müştereken müteselsilen tahsil kararı verilmiş olması, isabetsizdir.

0 halde, davalının avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S0NUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27909, Karar No: 2018/23852, Tarih: 20.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/27909 E.  ,  2018/23852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle, davacının işveren davalılar yanında 29/08/2006 tarihinde depo sorumlusu olarak çalışmaya başladığını, suniyetli olarak müvekkiline işi bıraktırmak için her türlü baskıyı yapan işverenin son olarak davacının raporlu olduğu bir dönemde fesih ihtarnamesi gönderdiğini, 24/09/2013 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Eğt. Tur. ve Sağ. Yat. İşl. ve Tic. A.Ş. vekili özetle; husumet ve zamanaşımı itirazlarının olduğunu, davacının iddialarının asılsız olduğunu, dava konusu alacaklar için istenen mevduata uygulanan en yüksek faiz talebinin kabul edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Bilgi İşlem Org. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili özetle; davacının müvekkili şirketten hiç bir alacağının bulunmadığını, davacının tüm yıllık izinlerini kullandığını, tüm alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı Feshane'de depo sorumlusu olarak çalışırken, 16/09/2013 tarihinde Pendik’te başka bir işte görevlendirilmiş, 3 gün içerisinde yeni işyerinde işe başlaması bildirilmiştir. Davacı işçi 20/09/2013 tarihli ihtarname ile bu görevlendirmeyi kabul etmediğini belirterek, eski işinde çalışmak istediğini eski görevine başlatılmasını aksi takdirde iş akdini haklı nedenle feshedeceğini açıklamıştır. Davalı işveren ise 19 Eylül 2013 tarihinden itibaren davacının yeni görev yerinde işe başlamadığı gerekçesiyle devamsızlık tutanakları tutmuş, 24/09/2013 tarihinde de devamsızlık nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini savunmuştur.

Mahkemece her ne kadar, davalı tarafından devamsızlık nedeniyle haklı feshe dayanılsada, davalının fesih ihtarı davacının 20/09/2013 tarihli ihtarından sonra çekildiğinden ve davacının sunduğu geçici iş göremezlik belgesine göre davacının 23/09/2013 tarihinden 02/10/2013 tarihine kadar istirahat raporu aldığı kanıtlandığından, davacının iş akdinin devamsızlık sonucu feshedildiği savunmasının kanıtlanamadığı ve iş akdinin haklı bir neden olmaksızın işveren tarafından feshedildiği kanaatine varılarak davacı lehine kıdem ve ihbar tazminatına hükmedilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; davacının, yapılan görev değişikliği üzerine yeni görev yerinde çalışmayı kabul etmediği ve davacının fesih ihtarı tarihi olan 20/09/2013 tarihi itibariyle ödenmeyen ücret alacakları bulunduğu sabittir. İş akdini fesheden taraf davacı işçidir ve işçi feshi haklı nedene dayanmaktadır. İş akdini fesheden taraf, feshi haklı nedene dayansa dahi ihbar tazminatına hak kazanamayacağından, ihbar tazminatı talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde, haftanın 6 günü 07:00-18:30 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir. Dosyada mübrez bilirkişi raporunda, dinlenen davacı ve davalı tanıklarının beyanları dikate alınmış ve davacının 07:00-17:00 saatleri arasında haftada 6 gün çalışarak haftalık 9 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek ve bordroda tahakkuk olan aylar dışlanıp, ileri sürülen zamanaşımı defide gözetilerek, fazla mesai ücreti hesaplanmış isede, mahkemece davacının fazla mesai ücretlerinin ödendiği ve fazlasına hak kazanıldığının ispatlanamadığı gerekçesiyle fazla mesai ücreti talebi reddedilmiştir.

Bilirkişi raporu denetime elverişli olup yapılan hesaplama değerlendirildiğinde, bordroda fazla mesai tahakkuku olmayan ayların hesaplandığı ve davacının bu aylarda yaptığı fazla mesailerin karşılığı ücretlerin ödendiğinın davalı işverence ispatlanamadığı anlaşılmıştır. Bu itibarla,talep edilen fazla mesai ücretinin, dosyada mübrez 03/04/2015 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda makul oranda taktiri indirim yapılarak hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçe ile reddi hatalıdır.

3-Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin HMK’nun 297/2. maddesine aykırı olduğunun ve infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de isabetsizdir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5764, Karar No: 2014/11001, Tarih: 30.04.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/5764 E.  ,  2014/11001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan vekilinin yüzüne karşı 02.04.2013 tarihinde tefhim olunan hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 10.04.2013 günü temyiz eden katılan veklinin vaki temyiz istemiin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15769, Karar No: 2008/10137, Tarih: 08.07.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/15769 E.  ,  2008/10137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tenkis

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan \* 8.7.2008 günü temyiz eden ...Kafalı ve karşı taraf vekili Av. ... ve Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı ...’ya yapılan karar tebliğ tarihinde oynama yapılmıştır. Bu durum temyiz süresini etkilediğinden Posta İdaresine resmi yazıyla TB 00249.959060 barkod nolu tebligatın hangi tarihte tebliğ edildiğinin sorulması, gelen cevabi yazının dosya içine konulmasından sonra dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 08.07.2008
Yargıtay — Esas No: 2024/13091, Karar No: 2024/20472, Tarih: 18.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/13091 E.  ,  2024/20472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 15.05.2024

SAYISI : 2022/3592 E. 2024/1006 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanığın yokluğunda verilen kararın, usulüne uygun olarak 17.04.2024 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın söz konusu karara 15 günlük yasal süresinden sonra 06.05.2024 tarihinde temyiz etmesi üzerine sanığın temyiz talebinin Bölge Adliye Mahkemesi'nce 5271 sayılı Yasa'nın 296/1. maddesi uyarınca 15.05.2024 tarihli ek karar ile reddedildiği, akabinde sanığın yasal süresi içinde ek kararı temyiz ettiği anlaşılmakla; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 15.05.2024 tarihli ek kararda hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği tebliğnameye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Mersin 15. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.