muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22126, Karar No: 2015/9363, Tarih: 25.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/22126 E.  ,  2015/9363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇANKIRI 2. ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/09/2014

NUMARASI : 2014/206-2014/522

Taraflar arasındaki nafakanın artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ve davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacı Vesile ile davalının Çankırı 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/239 Esas ve 2005/438 Karar sayılı kararı ile boşandıklarını, davacı Vesile yararına 100,00 YL yoksulluk nafakası, davacı Betül yararına ise 75,00 TL iştirak nafakası takdir edildiğini, davacının boşandıktan sonra evlenmediğini, hayatını çocuklarına adadığını, büyük çocuklarının Ege Üniversitesi'nde eğitim gördüğünü, küçük çocukları davacı Betül'ün ise Eskişehir'de mimarlık bölümünde okuduğunu, davacı Vesile'nin çocukların masraflarını karşılamakta zorlandığını ileri sürerek, 100,00 TL olan yoksulluk nafakasının 500,00 TL'ye, 75,00 TL olan iştirak nafakasının yardım nafakası olarak 525,00 TL artırılmak sureti ile 600,00 TL'ye yükseltilmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; talep edilen nafaka miktarlarının çok yüksek olduğunu, kirada oturduğunu, kredi borçlarının bulunduğunu, ikinci evliliğini yaptığını ve bu evliliğinden olan çocuklarına da bakmakta olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; Davacı Vesile yönünden davanın kısmen kabul edilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere 100,00 TL yoksulluk nafakasının 275,00 TL'ye yükseltilmesine, davacı Betül yönünden ise, burs ve geri ödemeli katkı kredisi aldığı, karşılıksız burs miktarının aylık 300,00 TL olduğu, davalının ekonomik durumu ile davacı Betül'ün aldığı 300,00 TL karşılıksız burs nazara alındığında, yardım nafakasına hükmedilmesi halinde davalının ekonomik açıdan zor durumda kalacağı gerekçe gösterilerek yardım nafakasına yönelik talebin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre , davacıların ve davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

./..

Davacılar vekilinin yardım nafakasına yönelik temyiz itirazlarının değelendirilmesinde;

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür". Aynı Kanunun 365. maddesinin 2.fıkrasında davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

./..

Davacılar vekilinin yardım nafakasına yönelik temyiz itirazlarının değelendirilmesinde;

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür". Aynı Kanunun 365. maddesinin 2.fıkrasında davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

MK.'nun 328.maddesinde; "Anne ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, anne ve baba durum ve koşullara göre, kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler", düzenlemesi yer almıştır.

Açıklanan yasa hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi de asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde Medeni Kanun'un 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda ; toplanan bilgi ve belgelerden, davacı Vesile'nin ev hanımı olduğu, yakınları ile kaldığı ve onların yardımları ile geçimini sağladığı, davalının tanker söförü olarak çalıştığı 1.750,00 TL maaş aldığı, evli olduğu, bu evliliğinden 10 ve 4 yaşlarında iki çocuğunun bulunduğu, tarafların müşterek çocuğu Betül'ün Eskişehir ilinde mimarlık fakültesinde öğrenim gördüğü, kredi yurtlar kurumundan karşılıksız burs ve geri ödemeli kredi aldığı, karşılıksız burs miktarının aylık 300,00 TL olduğu anlaşılmaktadır

Açıklanan bu ilkeler ışığında; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, istenen nafakanın niteliği ve davalı babanın bakım yükümlülüğü ile gelir durumu nazara alınarak; mahkemece davacının giderleri ve davalının gelirleri ile orantılı şekilde hakkaniyet ilkesi de gözetilmek sureti ile davacı Betül yararına uygun bir miktar yardım nafakasına hükmedilmesi gerekirken burs aldığı gerekçe gösterilerek talebinin tamamen reddedilmesi doğru görülmemiş , bozmayı gerektirmiştir.

./..

Davalının yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

./..

Davalının yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Türk Medeni Kanunu'nun 176/4 maddesi hükmüne göre; tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılmasına karar verilebilir. Bu hüküm gereğince mahkemece iradın arttırılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi ya da hakkaniyetin artırımı gerektirmesi gerekmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı Kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına, davacı kadın için hükmedilen en son yoksulluk nafakası miktarına, nafakanın niteliği, ekonomik göstergelerdeki olumsuz değişiklikler ve ÜFE artış oranları dikkate alındığında davacı kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası miktarının fazla olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece; önceki nafaka takdirinde taraflar arasında oluşan dengeyi koruyucu, hakkaniyete uygun oranda artırım kararı verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yüksek miktarda yoksulluk nafakasına karar verilmiş olması Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesinde hükme bağlanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/383, Karar No: 2023/1762, Tarih: 28.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/383 E.  ,  2023/1762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.03.2022 tarihli ve 2022/1595 Esas, 2022/1583 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 22.09.2022 tarihli ve 2022/1595 Esas, 2022/1583 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafii, katılan mağdure vekili, katılan Bakanlık vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 22.09.2022 tarihli ve 2022/1595 Esas, 2022/1583 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafii, katılan mağdure vekili, katılan Bakanlık vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Mağdurenin daha önce yaşamış olduğu beraberliği saklama niyeti ile bekâretinin sanık tarafından bozulduğunu iddia ettiğine, daha önce yaşadıklarını saklamak adına sanık üzerine suçu bırakma eğiliminde olduğuna, katılan olay günü sanığa yaşını yirmi bir olarak beyan ettiğine, katılanın yaşının tespiti taleplerinin reddedildiğine, katılanın ... isimli şahsı koruma amaçlı beyanda bulunduğuna, sanık ile mağdure arasında tam bir cinsel ilişki olup olmadığı hususunda çelişki olduğuna, ikisinin de mahkemede tam birleşme olup olmadığını bilmediklerini söylediklerine, katılanın ifadelerinin çelişkili olduğuna, kimlik kartı konusunda sürekli yalan söylediğine, sanığın sürtünme ile boşaldığına, sanığın ve katılanın kıyafetlerinde direnmeye dair delil bulunmadığına, mağdurenin kolundaki izin mağdure ile arkadaşı ...'in tartışırken ...’den kaynaklı olduğuna, ilişkinin zorla olduğunu beyan etmesine karşın mağdurenin bağırmadığına, kaçmak yerine duşa girmiş olduğuna, otel görevlisine de bir şey dememiş olduğuna, tarafların otelden çıkışı esnasında tesadüfen başkaca bir soruşturma için otele gelen polis memurlarının kendilerine seslenmesine rağmen duymamazlıktan geldiği, memurların kendilerini polis olarak tanıtmalarına rağmen hiçbir olaydan ve özellikle tecavüzden bahsetmeyip yardım istemediğinin manidar olduğuna, sanığın mağdurenin yaşı konusunda hataya düştüğüne, mağdurenin reşit gözüktüğüne, 104 üncü maddeden yargılama yapılması gerektiğine, mağdurenin direnme ve tepkide bulunmaması, eyleme karşı koymaması ve soyut beyanları nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Teşdit uygulanmadan alt sınırdan cezalandırılma yapılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca artırım yapılmamasına, Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 15.10.2020 tarih ve 2020/4216 Esas, 2020/4055 Karar sayılı kararına aykırı şekilde lehlerine vekalet ücretine hükmedilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Teşdit uygulanmadan alt sınırdan cezalandırılma yapılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca artırım yapılmamasına, Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 15.10.2020 tarih ve 2020/4216 Esas, 2020/4055 Karar sayılı kararına aykırı şekilde lehlerine vekalet ücretine hükmedilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın olay tarihinde on beş yaşından küçük olan mağdureyi kalacak yeri olmaması nedeniyle içinde bulunduğu çaresizlikten faydalanarak Şişli'de aracına aldığı, bir süre araç ile dolaştırıp Beykoz'da bulunan \*\*\*\*\*\*\* \*\*\*\* isimli otele götürdüğü, otel odasında sanığın, kollarından tutmak suretiyle uyguladığı cebir ile mağdurenin direncini kırarak vajinasına kendi cinsel organını sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğu, sanık, yargılamanın aşamalarında mağdurenin yirmi bir yaşında olduğunu söylediğini görünüş itibariyle on sekiz yaşından büyük olduğunu belirterek yaşı konusunda görünüşte hataya düştüğünü savunduğu, sanık ile mağdurenin olay günü ilk defa karşılaştığı, mağdurenin savcılık ve mahkemedeki beyanında sanıkla arasında yaş konusunun geçtiğini on beş yaşında olduğunu söylediğini belirttiği, mahkemece yapılan gözlemde mağdurenin on beş yaşından büyük on sekiz yaşından küçük görünümde olduğu konusunda kanaat edinildiği, hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın, mağdurenin on beş ila on sekiz yaş grubunda olduğu hususunda kaçınılmaz hataya düştüğü kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi gereğince hata hükümlerinin uygulanması gerektiği kanaatine varıldığı, ancak sanığın savunmasında mağdurenin kolunda oluşan ekimozların mağdurenin beyanında belirttiği ... isimli kişi tarafından meydana geldiğini savunmuş ise de Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığı'nın 24.04.2021 tarihli raporunda her iki ön kol ön orta bölgede 1x1 cm'lik ekimozun mağdurenin yakınmaları ile uyumlu olması nedeniyle on beş - on sekiz yaş grubunda kabul edilen mağdurenin uğradığı cebir nediyle 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde bahsettiği çocuklardan olduğu kabul edilerek sanık hakkında aynı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrasının ilk cümlesi gereğince cinsel saldırı suçundan kamu davası açılmış ise de yapılan yargılama neticesinde eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğu sabit görülmekle cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediğinden istinaf talepleri esastan reddedilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediğinden istinaf talepleri esastan reddedilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Her ne kadar sanık olay günü mağdurenin rızası ile ve para karşılığı cinsel ilişkiye girdiğini, yaşını yirmi bir olarak bildiğini savunmuş ise de mağdurenin sanığın kendisiyle rızası dışında zorla cinsel ilişkiye girdiğini beyan ettiği, Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığının 24.04.2021 tarihli raporunda her iki ön kol ön orta bölgede 1x1 cm'lik ekimoz olduğunun belirtildiği ve bu raporun mağdurenin aşamalardaki beyanları ile uyumlu olduğu, bu nedenle sanığın eyleminin mağdurenin rızası dışında gerçekleştiğinin sabit olduğu, yine mağurenin sanığa gerçek yaşını söylediği, ayrıca sanığın mağdureye otele gidip kalacaklarını ve girerken saçlarını önüne atarak konuşmadan odaya gitmesini söylediği, mağdurenin de otel personeli ile konuşmadan odaya çıktığı, kayıt işlemlerinin mağdure dışarıda araç içesinde beklerken sanık tarafından yaptırıldığının tanık ...'nin beyanı ile belirlendiği, öğlen saatlerinde otelden çıkmak üzere olan sanık ile mağdurenin hareketlerinden şüphelenen sivil polislere mağdurenin kimlik numarasının da sanık tarafından söylendiği, bu nedenle mağdurenin de araca bindikten bir süre sonra uyuya kaldığı sırada sanığın kimliğine bakmış olduğunu anladığı hususları hep birlikte değerlendirildiğinde sanığın mağdurenin gerçek yaşını bildiği, mağdurenin yaşı hususunda hataya düşmediği anlaşılmakla; 24.04.2021 tarihli rapor içeriği de dikkate alındığında sanığın eylemini cebirle gerçekleştirdiği belirlenmiş olup olayda zor unsuru bulunduğundan sanık hakkında atılı suçtan belirlenen temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca arttırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı görülmüş ve sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

2.Yukarıda açıklanan nedenlerle Tebliğname'deki onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 22.09.2022 tarihli ve 2022/1595 Esas, 2022/1583 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İstanbul Anadolu 17. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8281, Karar No: 2016/5496, Tarih: 28.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/8281 E.  ,  2016/5496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 158/1-f, 158/1-son, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 14.583,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 20/06/2012 tarihli ve 2012/19 esas, 2012/93 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 18.02,2016 gün ve 14990/2015/Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/03/2016 gün ve 2016/89917 sayılı yazısıyla dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteminde;

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 19/11/2012 tarihli ve 2011/25084 esas, 2012/44010 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'da gün para cezası sistemi benimsendiğinden, anılan Kanun'un 158/1-son cümlenin uygulanmasında, eğer somut olayda olduğu gibi suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; temel gün para cezasının suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgarî bu miktara yükseltilerek belirlenmesi gerektiği ve bu şekilde belirlenen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca, 20,00 ilâ 100,00 Türk lirası arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adlî para cezasının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5237 sayılı Kanun'da 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak "gün para cezası sistemi" kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK’nın sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra 29/06/2005 gün ve 5377 sayılı TCK'nın 19.maddesi ile değişik TCK'nın 158/1.fıkrasına eklenen "...ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli

para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki "...adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki "...adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüz otuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanun'un 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Buna göre; kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20/06/2012 tarihli ve 2012/19 Esas 2012/93 sayılı kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5271 sayılı