muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2577, Karar No: 2015/33601, Tarih: 19.11.2015

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 25 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek , değer kaybına hükmedilmiştir.

Davaya konu projenin imal edildiği 25 nolu parselin bitişiğindeki parsellerin Ümraniye Belediyesi'ne terk edilen alanlar olduğu ve açık ve kapalı otopark ile park alanı ve spor sahalarının terk edilen kamuya açık alanda inşaa edildiği ve dava konusu 24 nolu dairenin 17.03.2006 tarihinde davacı adına tapu devrinin yapıldığı tüm dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Mahkemece, alınan bilirkişi raporunun ekli krokisi ile açıklandığı üzere, otopark alanı ve sosyal donatı ve spor alanlarının davaya konu 25 nolu parselde kurulu bulunan site sakinleri tarafından kullanıldığının belirtildiği görülmektedir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Davacı tüketici olduğuna göre , tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp kavramı ile eksik iş ise birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmaması yani hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4 maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının 2003 yılında satın aldığı dairenin fiilen teslim edildiği , davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında 09.05.2012 tarihinde açtığı eldeki dava ile de, taahhüt edilen tesislerin kamunun kullanımına da açıldığı gerekçesi ile bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istediği anlaşılmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve davalı tarafında da inşaa edildiği anlaşılan mevcut durumun satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yöndedir.

Hal böyle olunca, otopark vs. spor alanlarına ilişkin mahkemece ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacının temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. Bent gereğince davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 447,55 TL harcın istek halinde davalıya iadesine, 19/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1070, Karar No: 2012/2654, Tarih: 05.04.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1070 E.  ,  2012/2654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçluya ait araçların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, müvekkilinin fiili haciz tarihinin 1. sırada yer verilen alacaklının fiili haciz tarihinden önce olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin haksız olduğunu savunarak, reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 1. sıradaki alacaklının kayden haciz tarihinin 16.12.2008, fiili haciz tarihinin ise 23.07.2009 olduğu, bu tarihten bir yıl geçmeden 21.07.2010 tarihinde satış istendiği, böylece bir yıllık satış isteme süresinin dolmadığı, diğer hacizlerin ise 1. sıradaki alacaklının haciz tarihlerinden sonra olduğu, sıra cetvelinde haciz tarihine göre yapılan bir yanlışlığın bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Karar, şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 05.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9118, Karar No: 2023/2504, Tarih: 04.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/9118 E.  ,  2023/2504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/2652 E., 2019/1323 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

KARAR : Davanın kısmen kabulü

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 07.09.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; "Hava pilot kurmay yarbay olarak görev yapmakta olan müvekkilin beraatine karar verilen kamuoyunda balyoz davası olarak bilinen dava kapsamında, 24.06.2011 - 19.06.2014 tarihleri arasında tutuklu kalması sebebiyle terfi - rütbe ilerlemesi sebebiyle uğradığı kazanç kaybı, uçuş tazminatı alamamasından dolayı uğradığı kazanç kaybı, cezaevi harcamaları ve ailesinin cezaevi ziyaretleri için yaptığı harcamalar, avukatlık ücreti olarak yaptığı ödemeler sebebiyle uğradığı zararın karşılığı olarak 112.492,78 TL maddi tazminatın zarar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, uğradığı manevi zararın karşılığı olarak 1.000.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davalı üzerine bırakılmasına karar verilmesini vekâleten arz ve talep ederim." şeklinde beyanda bulunmuştur.

2. Davalı vekili 08.10.2015 tarihli cevap dilekçesinde özetle; "Davanın süre ve husumet açısından incelenerek reddine karar verilmesini talep ederiz. Davacının nüfus kaydı, adli sicil kaydı, gözaltı ve tutuklama ile ilgili belgeler dosya kapsamına alınmalıdır. Tazminat davası için avukata yetki verip vermediği, başka bir tazminat davası açılıp açılmadığı, tutuklu kalınan sürenin mahsup edilip edilmediği araştırılmalıdır. Davacının maddi tazminat olarak talep ettiği kalemlerin kabulü mümkün değildir, reddedilmesi gerekir. Talep edilen manevi tazminat miktarı fazladır." şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.05.2017 tarihli ve 2015/287 Esas, 2017/170 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

3. İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.05.2017 tarihli ve 2015/287 Esas, 2017/170 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 02.04.2019 tarihli ve 2017/2652 Esas, 2019/1323 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 27.11.2021 tarihli ve 2019/63010 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Davacı vekilinin temyiz istemi; dava dilekçesinde talep edilen maddi ve manevi tazminat miktarlarına hükmedilmesi gerektiğine, ilişkindir.

B. Davalı vekilinin temyiz istemi; tazminat istemine ilişkin hususların somut olayda gerçekleşmediğine, hükmedilen manevi tazminat miktarına, vekalet ücretine ve faiz uygulamasına, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davacının Istanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.03.2015 tarih, 2014/188 esas, 2015/143 karar sayılı dosyasında yargılanarak beraatine karar verildiği, bu kararın 08.06.2015 tarihinde kesinleştiği, davanın 14.09.2015 tarihinde süresinde açıldığı; aşamalarda davacının 24.06.2011 tarihinde tutuklandığı, 19.06.2014 tarihinde tahliye edildiği, toplam 2 yıl 11 ay 25 gün tutuklukta kaldığı anlaşılmıştır. Davacı tarafça 1.000.000,00 TL manevi, 112.492,78 TL manevi tazminata hükmolunması talep edilmiştir.

Genel Kurmay Başkanlığı Hava Kuvvetleri Komutanlığı'nın 06/04/2017 tarihli yazısı ve ekindeki 03/04/2017 tarihli yazı içerikleri ile davacının tutuklulukta geçirdiği 1090 gün olan süre için mahrum kalınan muhtemel uçuş tazminatlarının tabi olunan yasal düzenleme gereği çok az da olsa belirli bir süre fiilen uçuş şartına bağlandığı anlaşıldığından, davacının tutuklu olması nedeniyle fiili uçuşunun söz konusu olmadığı, yine fiilen çalışanlara ödenen tayin bedellerinin tutuklu kalınan dönemde ödenmemiş olmasının maddi zarar kapsamında değerlendirilemeyeceği, davacının tutuklu bulunduğu dönemde ziyaret nedeniyle yapılan masrafların, cezaevinde yapılan masrafların da maddi tazminata dahil edilemeyeceği, Genel Kurmay Başkanlığı Hava Kuvvetleri Komutanlığının 08.07.2015 tarihli yazısı ile İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.03.2015 tarih, 2014/188 esas, 2015/143 karar sayılı kararının 08.06.2015 tarihinde kesinleştiğinden bu tarihten geçerli albay rütbesine terfi işlemlerinin onaylandığı ve albaylık nasıpları emsallerine tarihine götürüldüğü, düzenlenen yeni nasıplara göre de beraat kararının kesinleşme tarihinden geçerli olmak üzere kıdemli albaylığının onaylanması ve kıdemli albay tarihinin 30.08.2014 tarihine götürülmesinin onaylandığı, Hava Kuvvetleri Komutanlığı Hava Teknik Okulları Komutanlığının 07.08.2015 tarihli yazısı ile davacının tutuklu bulunduğu 2011-2014 yıllarına ait Yarbay-Albay, Albay-Kıdemli Albay rütbe farkının 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu’nun ek geçici 28 inci maddesi gereğince ödenmediğine dair cevap verildiği, davacı tarafından bu konuda açılmış bir tam yargı davasının da bulunmadığı, davadan sonra da herhangi bir idari tasarrufla ödenmesine karar verilmediği ve davacının eksik ödenen özlük haklarının başka bir yolla iadesinin mümkün olmadığı anlaşılarak; davacının Eylül 2012 - Ağustos 2014 tarihle arasında maaş farkının 12.881,37 TL, Eylül 2014 - Ağustos 2015 arasındaki maaş farkının ise 4.736,45 TL olduğunun belirlenmesi karşısında 12.881,37 TL maddi tazminatın 01.09.2012 tarihinden itibaren, 4.736,45 TL maddi tazminatın 01.09.2014 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Manevi tazminat miktarı belirlenirken objektif bir ölçü olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminat miktarının, davacının ihlal edilen hakları, kendisinin ve ailesinin içine düşürüldüğü zor koşullar nedeniyle sebep olunan elem ve ezanın boyutu, davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süre, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltı tarihinden itibaren faize hükmedilmesi suretiyle tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak ve sebepsiz zenginleşmeye yol açmayacak bir şekilde, makul bir miktar olarak tayin ve tespitinin gerektiği, ekonomik koşulları çerçevesinde belirlenen miktarın davacıyı zengin etmeyeceği gibi demokratik hukuk devleti olan Türkiye Cumhuriyeti Devleti'ni de fakirleştirmeyeceği dikkate alınarak davacı lehine 540.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Davacının Hava Pilot Kurmay Yarbay olarak görev yapmakta iken kamuoyunda "Balyoz" davası olarak bilinen davanın soruşturması kapsamında, "Türkiye Cumhuriyeti hükümetini cebren ıskat veya vazife görmekten cebren men etmeye teşebbüs" suçundan İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesince 24.06.2011 tarihinde tutuklandığı, İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/283 Esas sayılı davasında yapılan yargılama sonucunda 2012/245 Karar sayılı ve 21.09.2012 tarihli kararı ile 16 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verildiği, kararın Yargıtay 9. Ceza Dairesi tarafından 09.10.2013 tarihinde onandığı, Anayasa Mahkemesine yapılan bireysel başvuru sonucunda adil yargılanma hakkının ihlal edildiğinin tespiti üzerine 19.06.2014 tarihinde tahliyesine ve beraatine karar verildiği, beraat kararının 08.06.2015 tarihinde kesinleştiği, ancak kesinleşme şerhli gerekçeli kararın davacı tarafa tebliğ edilmediği, davacının bu yargılama kapsamında 24.06.2011 ile 19.06.2014 tarihleri arasında tutuklu kaldığı anlaşılmıştır.

Yerel mahkemece rütbe farkı nedeniyle davacının tutuklu kaldığı 2011, 2014 yıllarına ait Yarbay-Albay, Albay-Kıdemli Albay rütbe farkının ödenmemesi nedeniyle davacının eksik ödenen özlük haklarının başka bir yolla iadesinin mümkün olmadığından 12.881,37 TL maaş farkından müteşekkil maddi tazminatın 1 Eylül 2012 tarihinden itibaren, 4.736,45 TL maddi tazminatın 1 Eylül 2014 tarihinden itibaren, faizi ile birlikte maddi tazminat olarak davacıya verilmesine karar verilmiş ise de, bu tür maddi kayıpların 5271 sayılı Kanun'un 141 vd maddeleri kapsamında talep edilemeyeceği gözetilmeden davacı taraf lehine maddi tazminata hükmedilmiş olması, yasal düzenlemeye ve yargıtay uygulamalarına aykırılık oluşturduğundan davalı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile yerel mahkeme hükmünün kaldırılarak maddi tazminata ilişkin taleplerin reddine dair karar verilmiştir. Davacı tarafın yerel mahkemece hükmedilmeyen maddi tazminatları ile ilgili olarak yapmış olduğu istinaf taleplerinde geçen uçuş tazminatından yoksun kalma şeklindeki kayıplarının da aynı nedenlerle talep edilemeyeceğinden bu yöndeki istinaf taleplerinin de reddine karar verilmiştir.

Davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçların niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklulukta ve hükümlü olarak cezaevinde kaldığı süre, tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar elde edeceği parasal değer vb hususlar da gözetilerek zenginleşme sonucunu doğurmayacak şekilde hak ve nefaset kurallarına uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerektiği halde davacı yararına bu ölçülere uymayacak şekilde fazla manevi tazminata hükmolunması yasaya aykırı görüldüğünden, davalı vekilinin istinaf nedenlerinin kabulü ile manevi tazminata ilişkin de yerel mahkeme hükmünün kaldırılmasına karar verilerek yukarıda belirtilen ölçütler dikkate alınarak davacıya 130.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/188 Esas ve 2015/143 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının hükümeti cebren devirmek ve engellemek suçundan 24.06.2011 - 19.06.2014 tarihleri arasında 1091 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 08.06.2015 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

A. Davacı vekilinin temyiz isteği yönünden;

1. Maddi tazminata ilişkin temyiz isteği yönünden;

A. Davacı vekilinin temyiz isteği yönünden;

1. Maddi tazminata ilişkin temyiz isteği yönünden;

Davacının terfi - rütbe ilerlemesi sebebiyle uğradığı kazanç kaybı, uçuş tazminatı alamamasından dolayı uğradığı kazanç kaybı, cezaevi harcamaları ve ailesinin cezaevi ziyaretleri için yaptığı harcamalar, avukatlık ücreti olarak yaptığı ödemelerin koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasında maddi zarar kapsamında değerlendirilemeyeceği göz önünde bulundurularak maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Manevi tazminata ilişkin temyiz isteği yönünden;

Yargıtayın görevi ülke genelinde uygulama birliğinin sağlanması ve benzer olaylarda aynı çözüm tarzının oluşturulmasıdır. Bu görev yerine getirilirken hukukun genel ilkeleri, ülkedeki pozitif hukuk normları ve uluslararası temel insan haklarına ilişkin kural ve kabullere uygun bir yorum ve uygulama benimsenmelidir.

Bu ilke yalnızca denetim mahkemeleri için değil, hüküm mahkemeleri için de geçerlidir. Hukuk devletinin en belirgin özelliği hiçbir kurum ve makam ayrımı gözetilmeden herkesin hukuk kurallarına uymasıdır.

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nefaset ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak ve emsal uygulamaların da altında olacak şekilde eksik manevi tazminata hükmolunması, hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Davalı vekilinin temyiz isteği yönünden;

1.Tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/188 Esas ve 2015/143 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının hükümeti cebren devirmek ve engellemek suçundan 24.06.2011 - 19.06.2014 tarihleri arasında 1091 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 08.06.2015 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşıldığından; davanın kısmen kabulüne ilişkin kararda bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Yargıtayın görevi ülke genelinde uygulama birliğinin sağlanması ve benzer olaylarda aynı çözüm tarzının oluşturulmasıdır. Bu görev yerine getirilirken hukukun genel ilkeleri, ülkedeki pozitif hukuk normları ve uluslararası temel insan haklarına ilişkin kural ve kabullere uygun bir yorum ve uygulama benimsenmelidir.

Bu ilke yalnızca denetim mahkemeleri için değil, hüküm mahkemeleri için de geçerlidir. Hukuk devletinin en belirgin özelliği hiçbir kurum ve makam ayrımı gözetilmeden herkesin hukuk kurallarına uymasıdır.