muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/4586, Karar No: 2025/8434, Tarih: 20.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/4586 E.  ,  2025/8434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2038 E., 2024/2402 K.

vekili Avukat ...

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/63 E., 2023/213 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının vergi indiriminden yararlanmak için ... Devlet Hastanesinden 12.08.2011 tarihli %60 oranında vücut fonksiyon kayıplı ve sürekli özürlü sağlık kurulu raporu aldığını, buna istinaden sakatlık indiriminden yararlandığını, bilahare Tekirdağ Devlet Hastanesinden 24.02.2013 tarihli %59 fonksiyon kayıplı rapor aldığını, sonrasında Şişli ...Hastanesinden 15.04.2013 tarihli %60 özürlü rapor aldığını, ancak Tekirdağ Vergi Dairesi Mükellef Hizmetleri Grup Müdürlüğünün doğrudan hakem hastane olarak belirlediği Dr. ...Eğitim ve Araştırma Hastanesine sevk edildiğini bildirerek rapor almasını istediğini, davalı Kurumun Bakırköy Dr. ... Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesine sevkinin yapıldığı, raporun Müdürlüğe gönderilmesinin istendiğini, özürlüler için düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ile belirlenmiş özür oranları, çalışma gücü kayıp oranları, vücut iş görme gücü kaybı oranları, tüm vücut fonksiyon kaybı oranları geçerli olup bu oranlara dayanılarak sağlanmış sosyal destek ve yardım hizmetlerinin sürdürülebilmesi için yeniden özürlü sağlık kurulu raporu düzenlenemez denildiğini buna karşın davalı Kurumun, 22.08.2016 tarihli yazıları ile "Müdürlüğümüzce tarafınıza gönderilen hastane sevk yazısına itibar etmediğiniz tespit edildiğinden Hizmet akdi ile çalışanlar Emeklilik Daire Başkanlığının 11.08.2016 tarihli talimatına istinaden aylığınız 01.09.2016 tarihi itibariyle durdurulduğundan" aylığın kesildiğinin bildirildiğini ileri sürerek, davalı Kurumun yasal olmayan 22.08.2016 tarih ve 11.372.878 sayılı aylık kesme kararının iptaline, ödenmeyen aylıkların gecikmesi ile davalıdan tahsiline, olmadığı takdirde maluliyet oranının yeniden tespiti ile aylık kesme kararının iptalini ve ödenmeyen aylıkların gecikmesi ile ödenmesine ve davacının dava sonuna kadar çok mağdur kalacağından aylık kesme kararının tedbiren kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekilince cevap dilekçesinde özetle; Kurum işlemlerinin yasal mevzuata uygun olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

II.CEVAP

Davalı Kurum vekilince cevap dilekçesinde özetle; Kurum işlemlerinin yasal mevzuata uygun olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile davacının aylık alma şartlarının devam etmesi nedeniyle davalı Kurumun davacının aylığının kesilmesine yönelik işleminin iptaline, davacının aylığının yeniden bağlanmasına, davacının 2016/Ağustos sonrasına ait ödenmeyen aylıklarının ödenmesi gerektiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesi gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Maliye Bakanlığı Merkez Sağlık Kurulunun davacının çalışma gücünün

yüzde altmışını (%60) kaybettiği, ikinci derece engelliler için uygulanan engellilik

indiriminden yararlanmasının uygun olduğuna dair kararına göre,

ilk defa 14.06.1995 tarihinde malullük,

yaşlılık ve ölüm sigorta kollarına tabi sigortalı olan, 506 sayılı Kanun'un geçici m.87’nin yürürlüğe girdiği 06.08.2003 tarihine göre 8 yıl 1 ay 28 gün sigortalılık süresi bulunan ve II. derece vergi

indirim belgesiyle 16 yıl 4 ay sigortalılık süresi ve 3760 gün prim ödeme şartlarını

sağlayan davacının durdurulan 2016/Ağustos sonrasına ait ödenmeyen aylıklarının

ödenmesi gerekeceğinden, HMK'nın 355. maddesi ile sınırlı olmak üzere yapılan incelemede, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu, davacının hakem hastanesine sevkinin zorunlu olduğu dönemde sevki sağlanan hastaneye gitmeyerek aylığının kesilmesine sebebiyet verdiğini, Kurum işlemlerinde hata bulunmadığını, dolayısıyla aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceğini belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, engellilere mahsus yaşlılık aylığının kesilmesine dair Kurum işleminin iptaline ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28975, Karar No: 2014/36701, Tarih: 20.11.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/28975 E.  ,  2014/36701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2014

NUMARASI : 2012/1143-2014/367

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan Ü.. Ç.. mahallesi 1.. ada .. nolu parselde inşaa edilen Yenişehir M.. evleri ..-.. blok .. nolu daireyi 18.08.2003 tarihli sözleşme ile satın aldığını, satış ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, satış maketlerinde , mahal listesi ve krokide; kapalı otopark, futbol, voleybol, basket sahaları tenis kortları, çocuk oyun parkı, büfe, lokal gibi sosyal tesis ve alanların, etrafı çevrili site içinde bulunacağının belirtildiğini, inşaat tamamlandıktan sonra da bu tesislerin site alanına dahil edilerek etrafının duvarla çevrildiğini, ancak bu sosyal tesislerin Ümraniye Belediyesi'nin mülkiyetinde olan arazi üzerine inşaa edildiğinin 2011 yılında anlaşıldığını ve site yönetimi tarafından 19.12.2011 tarihli ihtar ile davalıya bildirildiğini, davalının eksik ve ayıplı ifası nedeni ile konutunun değer kaybettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 25.000,00- TL tazminatın dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini artırmıştır.

Davalı, herhangi bir ayıp ve eksik ifanın söz konusu olmadığını, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının edimini eksik olarak yerine getirdiğinden oluşan değer kaybı 25.000,00 TL.nin dava tarihinden, 4.687 TL.nin ıslah tarihinden avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan katalog, proje ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 25 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek , değer kaybına hükmedilmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 25 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek , değer kaybına hükmedilmiştir.

Davaya konu projenin imal edildiği 25 nolu parselin bitişiğindeki parsellerin Ümraniye Belediyesi'ne terk edilen alanlar olduğu ve açık ve kapalı otopark ile park alanı ve spor sahalarının terk edilen kamuya açık alanda inşaa edildiği ve dava konusu 53 nolu dairenin 26.10.2004 tarihinde davacı adına tapu devrinin yapıldığı tüm dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Mahkemece, alınan bilirkişi raporunun ekli krokisi ile açıklandığı üzere, otopark alanı ve sosyal donatı ve spor alanlarının davaya konu 25 nolu parselde kurulu bulunan site sakinleri tarafından kullanıldığının belirtildiği görülmektedir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Davacı tüketici olduğuna göre , tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp kavramı ile eksik iş ise birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmaması yani hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4 maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının 2003 yılında satın aldığı dairenin fiilen teslim edildiği , davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında 9.11.2012 tarihinde açtığı eldeki dava ile de, taahhüt edilen tesislerin kamunun kullanımına da açıldığı gerekçesi ile bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istediği anlaşılmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve davalı tarafında da inşaa edildiği anlaşılan mevcut durumun satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yöndedir.

Hal böyle olunca, otopark vs. spor alanlarına ilişkin mahkemece ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. Bentte açıklanan nedenle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,

peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7854, Karar No: 2012/14734, Tarih: 02.05.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/7854 E.  ,  2012/14734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından ilamlı icra yolu ile yapılan takipte, takibin ilama aykırı kısmının iptaline ve kısa kararda takibin 3.791,34 TL üzerinden devamına karar verilmiştir. Kısa kararda vekalet ücreti ve yargılama gideri hakkında karar verilmediği halde, gerekçeli kararda maktu vekalet ücretine hükmedilmiştir.

Alacaklının vekalet ücretine ilişkin temyiz istemi mahkemece 16/01/2012 tarihli  ek kararla süreden reddedilmiştir.

HGK'nun 24.06.2006 tarih ve 2006/21-198 E. 2006/249 K. sayılı ilamında da; "Mahkeme kararına karşı yapılan davacı temyizi kısa kararın tefhiminden itibaren 8 gün içinde yapılmamış ise de, kısa kararın, HUMK'nun 388. maddesinde belirtilen hususların hepsini kapsamadığı görülmektedir. Bu nedenle mahkemece tesis edilen temyiz dilekçesinin reddine dair kararın kaldırılması gerekmiştir" şeklinde karar verildiği görülmektedir.  Somut olayda borçlu,maktu vekalet ücretine hükmedildiğini gerekçeli kararın tebliği ile öğrendiğinden buna yönelik temyiz süresindedir. Bu nedenle; mahkemenin 16.01.2012 tarih ve 2011/980 E., 2011/1053 K. sayılı temyiz isteminin reddine dair kararının oybirliğiyle kaldırılmasına karar verildikten sonra işin esasına ilişkin temyiz incelemesine geçildi:

İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2011 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin(vekalet ücretinin) 4.420,00 TL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 02.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/895, Karar No: 2024/2933, Tarih: 20.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/895 E.  ,  2024/2933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1658 E., 2023/2333 K.

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Muğla İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/552 E., 2023/133 K.

Taraflar arasındaki Bağ-Kur sigortalılık tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 29.11.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin süresinde yapılmamış olması nedeniyle reddine dair ek karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Ek kararın davalı Kurum vekiline 04.12.2023'de tebliğ edildiği, davalı Kurum vekili tarafından ek kararın

21.12.2023 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Ek karara ilişkin temyiz süresi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 346 ncı maddesinin 2 nci fıkrası uyarınca kararın tebliğinden itibaren bir hafta olduğundan, ek karara yönelik temyiz dilekçesinin süreden reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı Kurum vekilinin temyiz ek karara yönelik temyiz isteminin süreden REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11540, Karar No: 2012/252, Tarih: 18.01.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/11540 E.  ,  2012/252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu taşınmazın imar uygulamasına tabi tutulduğunu, ancak imarla oluşan 143 ada 431 ve 432 sayılı parsellerin de kendisine verilmesi gerekirken davalılar adına tescil edildiğini ileri sürerek, iptal-tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, bir kısım davalıların davadan önce ölmüş olmaları; diğer davalılar bakımından da imar işleminin halen ayakta bulunduğu gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, yargılama sırasında tespit edilen dava değeri üzerinden harç ikmali yapılmadığına göre, dava dilekçesinde gösterilen değer esas alınmak suretiyle davalılar yararına vekalet ücreti tayininde isabetsizlik bulunmadığı gibi; sicilin illetini teşkil eden idari kararın hukuki varlığını koruduğu anlaşıldığına göre; tarafların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2.75.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan ve davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 18.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22522, Karar No: 2015/16188, Tarih: 22.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/22522 E.  ,  2015/16188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/252438

Mahkemesi : İstanbul(Kapatılan) Anadolu 7. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 19/03/2014

Numarası : 2011/952-2014/297

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanık S.. Ç..'ın mahkumiyetine, sanıklar S.. Ç.. ve İ.. Ç..'ın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık S.. Ç..'ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL. Dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL. Dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu, 19.03.2014 tarihinde verilen 2.240 TL adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükmüne karşı suç niteliğine ilişkin de herhangi bir temyiz istemi bulunmadığından katılan vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

2- Sanıklar S.. Ç.. ve İ.. Ç..'ın beraatlerine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanıklar tarafından işlenmediğinin sabit olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin sanıkların da işyerinin ortağı ve sorumlusu olduklarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 22.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.