muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1516, Karar No: 2021/2043, Tarih: 31.05.2021

İlk derece mahkemesince davacıya yapılan ödemeye ilişkin olarak alınan 26/07/2017 tarihli bilirkişi kurulu raporunda, davacıya yapılacak ek ödemelerde 2547 sayılı Kanun’un 58. maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (d) bentlerinin gözetilmesi gerektiği, bu durumda davacıya yapılacak ödemelerin tavan sınırının %650 olduğu ve davacıya iade edilecek bir miktar bulunmadığı bildirilmiş; itiraz üzerine alınan 19/03/2018 tarihli ek raporda bu kez, davacıya yapılan döner sermaye ek ödemelerinde 2547 sayılı Kanun’un 58. maddesinin uygulanmasına yönelik olarak çıkarılan Yüksek Öğretim Kurumlarında Döner Sermaye Gelirlerinden Yapılacak Ek Ödemenin Dağıtılmasında Uygulanacak Usul ve Esaslarla İlgili Yönetmelik’in 6. maddesinin son fıkrası gereğince tavan sınırın %1600 olduğu ve buna göre davacıya 2014 yılında fazla ödeme yapılmadığı, 2015 yılında ise fazla ödeme yapıldığı bildirilmiş ve davacıya 2015 yılında fazla ödenen miktar ile iade edilmesi gereken miktar belirlenmiştir. İlk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesince de 19/03/2018 tarihli ek bilirkişi kurulu raporuna itibar edilmiştir.

2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu’nun “Döner Sermaye” başlıklı 58. maddesinin ilgili kısımları şöyledir:

“c) Tıp ve diş hekimliği fakülteleri ile sağlık uygulama ve araştırma merkezlerinin hesabında toplanan döner sermaye gelirleri bakiyesinden, bu yerlerde;

1)Gelir getiren görevlerde çalışan öğretim üyesi ve öğretim görevlilerine aylık (ek gösterge dahil), yan ödeme, ödenek (geliştirme ödeneği hariç) ve her türlü tazminat (28/3/1983 tarihli ve 2809 sayılı Kanunun geçici 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca ödenen tazminat dahil, makam, temsil ve görev tazminatı ile yabancı dil tazminatı hariç) toplamından oluşan ek ödeme matrahının yüzde 800'ünü …

geçmeyecek şekilde aylık ek ödeme yapılır.…

Nöbet hizmetleri hariç olmak üzere mesai saatleri dışında gelir getirici çalışmalarından doğan katkılarına karşılık olarak (1) numaralı bentte belirtilen personel için yüzde 50’sini, (2) numaralı bentte belirtilen personel için yüzde 20’sini geçmeyecek şekilde ayrıca aylık ek ödeme yapılır.

f) …

Döner sermaye gelirinin elde edildiği birimlerin dekan, başhekim ve enstitü ve yüksekokul müdürleri ile bunların yardımcılarına, gelir getirici katkılarına bakılmaksızın, görev yaptıkları birimin döner sermaye gelirlerinden yönetici payı olarak ayrılan tutardan ek ödeme yapılır. Yapılacak ek ödemenin tutarı, ek ödeme matrahının, dekan, enstitü ve yüksekokul müdürü için yüzde 250’sini, bunların yardımcıları için yüzde 100’ünü, tıp ve diş hekimliği fakülteleri dekanları ile sağlık uygulama ve araştırma merkezleri başhekimleri için yüzde 500’ünü, bunların yardımcıları için yüzde 300’ünü geçemez.

Bu fıkra kapsamında bulunan yöneticilere, mesai saatleri içerisinde verdikleri mesleki hizmetlerinden dolayı ayrıca ek ödeme yapılmaz. Mesai saatleri dışında döner sermaye gelirlerine katkıları bulunması hâlinde alabilecekleri toplam ek ödeme tutarı, hiçbir şekilde yönetici payı dahil ilgisine göre (c) ve (d) fıkralarında belirtilen esaslara göre hesaplanacak tutarı geçemez”

şeklinde düzenlenmiştir.

2547 sayılı Kanun’un 58. maddesinin uygulanmasına yönelik olarak çıkarılan Yüksek Öğretim Kurumlarında Döner Sermaye Gelirlerinden Yapılacak Ek Ödemenin Dağıtılmasında Uygulanacak Usul ve Esaslarla İlgili Yönetmelik’in 6. maddesinde ise “(1)…

(2) Döner sermaye gelirinin elde edildiği birimlerin dekan, başhekim ve enstitü ve yüksekokul müdürleri ile bunların yardımcılarına, gelir getirici katkılarına bakılmaksızın, görev yaptıkları birimin döner sermaye gelirlerinden yönetici payı olarak ayrılan tutardan kanunda belirtilen sınırları geçmeyecek şekilde yönetim kurulunca belirlenen oranda ek ödeme yapılır.

(3) Birinci ve ikinci fıkralar kapsamında bulunan yöneticilere, mesai saatleri içerisinde verdikleri mesleki hizmetlerinden dolayı ayrıca ek ödeme yapılmaz. Mesai saatleri dışında döner sermaye gelirlerine katkıları bulunulması hâlinde; bu katkıları karşılığında yapılacak ek ödemenin hesabında 5 inci maddede belirtilen esaslar dikkate alınır ve ilgililerin yönetici payı olarak aldıkları ek ödemede dahil olmak üzere alabilecekleri toplam ek ödeme tavan tutarı, ilgisine göre Kanunun 58 inci maddesinin (c) ve (d) fıkralarında belirlenen tavan tutarlarını ve her halükarda ek ödeme matrahının yüzde binaltıyüzünü geçemez” şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

Açıklanan Kanun ve Yönetmelik hükümlerine göre; 2547 sayılı Kanun’un 58. maddesinde döner sermaye ücretlerinin ödenme yöntemi, aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendinde tıp fakültesi, diş hekimliği fakültesi ile üniversite hastanelerinin gelirleri, (e) bendinde, (c) ve (d) bentleri dışındaki diğer birimlerin gelirleri ve bu gelirlerin nasıl paylaştırılacağı düzenlenmiştir. Ayrıca (f) bendinde de rektör, rektör yardımcısı, dekan, dekan yardımcısı gibi yöneticilik unvanı bulunan görevlilerin ek ödeme ücretinin nasıl belirleneceği özel olarak düzenleme altına alınmıştır. Anılan düzenlemelerden Kanun’un 58. maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (d) bentlerinde ek ödemelerde tavan sınır belirlendiği, (e) bendinde herhangi bir tavan sınır belirlenmediği anlaşılmaktadır. Yöneticilerin döner sermaye payını belirleyen (f) bendinde ise bu kişilerin gelire katkı sağlayıp sağlamamalarına göre ek ödemelerinin nasıl olacağı düzenlenmiştir. Buna göre (f) bendinde anılan yöneticilerin gelire katkı sağlamamaları halinde yönetici payı olarak ayrılan tutardan ek ödeme alacakları, gelire katkı sağlamaları halinde ise bu katkının mesai saatleri içinde olması durumunda verdikleri hizmetlerden dolayı ek ödeme almayacakları, mesai saatleri dışında döner sermaye gelirlerine katkı sağlamaları halinde alabilecekleri toplam ek ödeme miktarının yönetici payı da dahil olmak üzere hiçbir şekilde Kanun’un (c) ve (d) bentlerinde belirlenen esaslara göre hesaplanacak tutarı geçemeyeceği belirlenmiştir.

Tüm bu yasal düzenlemelerin birlikte değerlendirilmesinden; 2547 sayılı Kanun’un 58. maddesinin (f) bendinde dekanlar da dahil olmak üzere yöneticilerin yönetici payı ve gelire katkı sağlamaları halinde alabilecekleri ek ödemenin düzenlendiği, bu ek ödeme miktarlarının hiçbir şekilde Kanun’un (c) ve (d) bentlerinde belirlenen esaslara göre hesaplanacak tutarı geçemeyeceği, bu durumda tavan sınırın toplamda %650 olacağı, her ne kadar ilk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi ek raporunda tavan sınır %1600 olarak esas alınmış ise de Yönetmelik’in 6. maddesinin 3. fıkrasının son cümlesinde tavan sınırın “...ilgilisine göre Kanun’un 58. maddesinin (c) ve (d) fıkralarında belirlenen tavan tutarlarını ve her halükarda ek ödeme matrahının yüzdebinaltıyüzünü geçemeyeceği” şeklinde düzenlendiği, gerek bilirkişi ek raporunda gerekse mahkemelerin gerekçelerinde Yönetmelik’in 6. maddesinin 3. fıkrasının son cümlesinde geçen “…ilgilisine göre Kanun’un 58. maddesinin (c) ve (d) fıkralarında belirlenen tavan tutarlarını…geçemeyeceği” ifadesinin uygulanmamasının gerekçelendirilmediği anlaşılmaktadır. Ayrıca Kanun’un 58. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde dekanların ek ödeme tavan sınırı belirlenirken döner sermaye gelirinin düzenli olup olmaması konusunda bir ayrım da yapılmamıştır.

Şu durumda; 2547 sayılı Kanun’un 58. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ve 26/07/2017 tarihli bilirkişi kök raporu gözetilerek davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararınnın açıklanan nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 373/1. maddesi gereğince KALDIRILMASINA ve İlk Derece Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, dosyanın İlk Derece

Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda dökümü yazılı 14,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 2547 sayılı Yasanın 56/b maddesi gereğince davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına 31/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2739, Karar No: 2019/1626, Tarih: 13.03.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/2739 E.  ,  2019/1626 K.**

**"İçtihat Metni"**

19. HUKUK DAİRESİ

Davacı ... vek. Av. ... ile davalılar 1-... vek. Av. ... 2-... vek. Av. ... 3-... aralarındaki menfi tespit davası hakkında ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nden davanın reddine yönelik verilen 18.01.2016 gün ve 2009/399 E. - 2016/37 K. sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkemece, davalı ... hakkında adres araştırması yapılıp davalının adres bilgisi tespit edilemediğinden dava dilekçesi ilanen gerekçeli karar Tebligat Kanunu 35. maddesine göre tebliğ edilmiştir.Bilindiği üzere 7201 sy. Tebligat Kanunu'nun 35. maddesinde; “Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır.” şeklinde düzenleme bulunmakta olup, 28. maddede de “Adresi meçhul olanlara tebligat ilanen yapılır. Yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılamayan ve ikametgahı, meskeni veya iş yeri de bulunamayan kimsenin adresi meçhul sayılır.” denmektedir. Bu durumda davalı ...’a gerekçeli kararın da ilanen tebliği gerekirken Tebligat Kanunu 35. maddesine göre tebliğ yapılması usule uygun olmayıp, bu davalıya gerekçeli kararın usulüne uygun olarak ilanen tebligat ile tebliğ edilip temyiz süresi beklendikten sonra dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmek üzere GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9870, Karar No: 2010/6468, Tarih: 26.05.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/9870 E.  ,  2010/6468 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davacının bir kısım talebinin feragat, bakiye alacağının ispatlanamaması nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya kumaş sattığını, davalının bakiye borcunu ödememesi nedeniyle toplam 6.750,75 TL alacağın tahsili için yapılan icra takibinin davalının haksız itirazı nedeniyle durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiş, 04.02.2009 tarihli duruşmada davanın 3.393,01 TL’lik kısmından feragat ettiklerini beyan etmiştir.

Davalı vekili, davacının teslim ettiği kumaşlarda dokuma hataları bulunduğunu, oluşan fireden dolayı 2.977,40 YTL’lik fatura tanzim edildiğini, davacının alacağının kalmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuş, %40 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacının kendi defterlerine göre takip tarihi itibariyle davalıdan 3.207,39 TL alacaklı olduğu, takipten sonra yapılan 3.393,01 TL’lik ödeme sonucu davacının davalıdan alacağının kalmadığı, davacının ödenen bu kısımdan dolayı kısmi feragat beyanında bulunduğu, ancak feragat edilmeyen kısım için alacaklı olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davacının 3.393,01 TL’ye ilişkin talebinin feragat, bakiye alacağının ispatlanamaması nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı takip dosyasında 6.369,28 YTL asıl alacak ve 381,47 YTL işlemiş faiz olmak üzere toplam 6.750,75 YTL için icra takibi yapmıştır. Davacı vekili bilirkişi incelemesi yapılmadan önce 04.02.2009 tarihli duruşmada davalı tarafından 3.393,01 YTL ödeme yapıldığını, bu kısım hakkındaki davadan feragat ettiklerini beyan etmiştir. 19.03.2009 tarihli bilirkişi raporunda davalının davacıya 3.207,39 YTL borcu bulunduğu belirtilmiş olmasına rağmen feragat dışında kalan kısmın da davalı yanca ödendiği gerekçesiyle davanın reddinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20597, Karar No: 2015/4576, Tarih: 16.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/20597 E.  ,  2015/4576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karşıyaka 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :22.05.2014

NUMARASI :Esas no:2013/433 Karar no:2014/331

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından, kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadın eşin davalı baba ile müşterek çocuk arasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılmasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye verilen 06.08.2012 doğumlu müşterek çocuk Y. A.ile davalı baba arasında kurulan kişisel ilişki çocuğun yaşı dikkate alındığında çoktur. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir (HUMK.md.438/7).

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 5. paragrafının hükümden tamamen çıkartılmasına yerine 5. paragraf olarak "Hükmün kesinleşmesinden itibaren davalı baba ile müşterek çocuk Y. A.arasında her ayın 2. Cumartesi günü saat 09:00'dan pazar günü 17:00'ye, dini bayramların 2. günü 09:00'dan, 3. günü 17:00'ye kadar her yıl Temmuz ayının 1. günü saat 09:00'dan 15. günü saat 17:00'ye kadar kişisel ilişki kurulmasına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekli ile temyize konu diğer bölümlerinin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.

16.03.2015(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/18486, Karar No: 2014/6832, Tarih: 08.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18486 E.  ,  2014/6832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2012/23-2013/383

Taraflar arasında görülen davada Silifke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/05/2013 tarih ve 2012/23-2013/383 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, M. Z. Bankası Şubesi'ne ait, Ö. N.Narenciye Gıda İth.Gi ve Tar. Ür. Firması'nın 59372 nolu 20.12.2011 tarih ve 15.000,00 TL bedelli çekin sahte olduğunu, çekin ödemesinin, çeki muhatap bankaya ibraz eden davalı M.. U..'a sehven yapıldığını, çekin sahte olduğunun davacı bankaca ödeme yapıldıktan sonra anlaşıldığını, sahte çek nedeniyle C. Savcılığı'na suç duyurusunda bulunulduğunu, Silifke 1.Noterliği'nin ihtarnamesi ile çek bedelinin bankaya iadesinin davalıdan talep edildiğini, davalı vekilinin ihtara cevabında mülga TTK'nın 724. maddesi gereği sahte çekin ödenmesinde muhatap bankanın sorumlu olacağı hükmüne dayanarak, sahte çek bedelini iade etmeyeceğini bildirdiğini ileri sürerek, 15.000,00 TL çek bedelinin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu çekin müvekkilinin kardeşi olan M. U.'a ait nar bahçesinin satışı nedeniyle alıcı tarafından müvekkilinin kardeşine ciro edildiğini, müvekkili tacir olduğundan ve kardeşinin köyde bulunması nedeniyle çeki müvekkiline tahsil cirosu ile bankadan tahsili için verdiğini, bu arada müvekkilinin davalı bankadan çekin sıhhatini teyit ettiğini, bankanın olumlu yanıt verdiğini, muhatap banka olan davacının sanki keşideciymiş gibi mutlak def'i imkanından yararlanmak istediğini, sahteliği bankanın dahi anlayamadığını, müvekkilinin anlamasının imkansız olduğunu, müvekkilinin iyiniyetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; çek bir ödeme aracı olup görüldüğünde ödenip, son yetkili hamil olan davalı tarafından bankaya ibraz edilen çek davalıya ödendiğinden husumet itirazının yerinde olmadığı, dava konusu çek incelendiğinde davalının çeki ciro yoluyla Mehmet Uysal'dan aldığı, cironun tahsil amaçlı olduğuna ilişkin herhangi bir şerh bulunmadığından yapılan cironun temlik cirosu olduğuna kanaat getirildiği, kambiyo senetlerinde sahtecilik def'inin iyi niyetli hamil de dahil olmak üzere herkese karşı ileri sürülebilen mutlak def'ilerden olduğu, dolayısıyla hamilin çekin iktisabında iyiniyetli olmasının kazanımını korumayacağı, sahte veya tahrif edilmiş çeke binaen ödenen miktarın iade edilmemesinde ısrar etmenin iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacağı gerekçesiyle, davanın kabulü ile 15.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2)Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, dava dilekçesinde dava konusu alacağın yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili talep edilmiş, davanın kabulüne karar verildiği halde, faiz konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi doğru olmamış, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 768,65 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı M.. U..'dan alınmasına, 08/04/2014 arihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8162, Karar No: 2024/9020, Tarih: 25.11.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/8162 E.  ,  2024/9020 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/65 Esas, 2024/88 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Çorlu 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 28.10.2021 Tarihli ve 2021/1409 Esas, 2021/2015 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi 19.09.2023 tarihli dilekçesi ile, kısıtlının Tuzluca/Iğdır'da bulunan annesinin yanına taşındığını, vasilik görevini yerine getiremediğini bu nedenle kısıtlıya vasi olarak annesi ...'ın vasi olarak atanmasını talep etmiştir.

Mahkemece 20.09.2023 tarihli ek karar ile, yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlının ... 106. Sokak No:38 Tuzluca/Iğdır adresinde sürekli olarak ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle kısıtlının yerleşim yeri adresinin ... 106. Sokak No:38 Tuzluca/Iğdır olarak değiştirilmesi için vasiye izin ve yetki verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Tuzlaca Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.04.2024 Tarihli ve 2024/65 Esas, 2024/88 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Sağlık Mahallesi Marmara 2 Sokak No:3 Tekirdağ/Çorlu olduğunun bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlıya yeni vasi atanması ve yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Vesayet makamı olan Çorlu 1. Sulh Hukuk Mahkemesince talep üzerine kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmişse de dosya kapsamından ve yapılan kolluk araştırmasından kısıtlının hâlen Tekirdağ/Çorlu adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından vesayet dosyasının takibi ile Çorlu 1. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Çorlu 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.