muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15066, Karar No: 2014/6372, Tarih: 08.04.2014

Taraflar, 26.06.1997 tarihinde evlenmiş, 01.03.2011 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün 09.02.2012 tarihinde kesinleşmesiyle evlilik birliği son bulmuştur. TMK'nun 179. maddesine göre mal rejiminin tasfiyesinde eşlerin bağlı olduğu rejime ilişkin hükümler uygulanır. Taraflar arasında başka bir mal rejimi seçildiği ileri sürülmediğine göre, evlenme tarihinden 4721 sayılı TMK'nun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar mal ayrılığı, bu tarihten mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı tarihe kadar ise TMK'nun 202. maddesine göre yasal edinilmiş mallara katılma rejimine tabidirler. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/2. maddesine göre boşanma davasının açıldığı tarih itibariyle sona ermiştir.

Dava konusu 262 ada parselde kayıtlı bulunan ve nolu bağımsız bölüm daireler, evlilik birliği devam ederken 14.12.2007 tarihinde satış yoluyla İ.. A.. adına tapuda kayıtlı iken, 11.04.2011 tarihinde satışı suretiyle davada taraf durumunda bulunmayan, nolu daire E.. K.. adına, nolu daire ise, 1/2'şer payla L.. ve A.. E.. adına tapuda kayıtlı bulunmaktadır.

Kural olarak, tapu iptali ve tescil davaları kayıt malikine kayıt maliki ölmüş ise, mirasçılarına karşı yöneltilir. Dosya içeriğine ve iddianın ileri sürülüş şekline göre; dava konusu 262 ada parselde bulunan ve numaralı dairelere yönelik açılan davada kayıt malikleri veya mirasçıları davada yer almadığı gibi, muvazaalı olarak taşınmazların 3. şahıslara satıldığı belirtilmekle birlikte dava, mal rejiminin tasfiyesi ile katılma payı alacağı isteğine ilişkindir. 4787 sayılı Aile Mahkemeleri'nin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere aile hukukundan (TMK.m.118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesi'nde bakılacağını hükme bağlamıştır.

Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulun'ca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemeleri'nde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. (H.G.K 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı). Taraflar arasındaki boşanma davası kabul edilerek kesinleştiğine göre; Mahkemece, iddia ve savunma doğrultusunda taraf delilleri toplanıp, davaya Aile Mahkemesi olarak bakılması gerekirken, uyuşmazlık yanlış nitelendirilerek Asliye Hukuk Mahkemesi'nde görüleceği gerekçesiyle görevsizlik kararının verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

Ayrıca; davacı S.. A.. tarafından, davalı İ.. A.. aleyhine, şiddetli geçimsizlik gerekçesiyle 01.03.2011 tarihinde açılan boşanma davası, Kadıköy 3. Aile Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarih, 2011/183-1064 Esas ve Karar sayılı dava dosyasının yapılan yargılamaları sonucunda kabul edilerek, tarafların boşanmalarına karar verildiği ve boşanma kararının, temyiz edilmeden 09.02.2012 tarihinde kesinleştiği, dava dosyasına ekli bulunan boşanma dava dosyasının incelenmesinden anlaşılmaktadır.

Ayrıca; davacı S.. A.. tarafından, davalı İ.. A.. aleyhine, şiddetli geçimsizlik gerekçesiyle 01.03.2011 tarihinde açılan boşanma davası, Kadıköy 3. Aile Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarih, 2011/183-1064 Esas ve Karar sayılı dava dosyasının yapılan yargılamaları sonucunda kabul edilerek, tarafların boşanmalarına karar verildiği ve boşanma kararının, temyiz edilmeden 09.02.2012 tarihinde kesinleştiği, dava dosyasına ekli bulunan boşanma dava dosyasının incelenmesinden anlaşılmaktadır.

Bu davanın karara bağlandığı 05.04.2012 tarihinde taraflar arasında görülen boşanma davası kabul edilerek boşanma kararı yukarıda açıklandığı üzere, 09.02.2012 tarihinde kesinleştiğine göre, davacı-karşı davalı İ.. A.. vekilinin açtığı 900 TL kira paralarına ilişkin dava ile davalı-karşı davacı S.. A.. vekilinin açtığı kişisel eşya ve ziynet eşyası karşılığı şimdilik 1.000 TL alacağa ilişkin ret kararı yerinde bulunmamaktadır. Taraflar hakkındaki boşanma kararı kesinleştiğinden, her iki dava ile ilgili taraf delilleri toplanarak, dosyadaki diğer tüm deliller birlikte değerlendirilerek, sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Davacı-karşı davalı İ.. A.. vekilinin araç hakkında açtığı davanın reddine ilişkin temyiz itirazlarına gelince; dava konusu YA plakalı 2010 model BMW araç, 15.10.2009 tarihinde satın alma yoluyla davalı-karşı davacı S.. A.. adına trafik kaydına tescil edilmiştir. Dava konusu araç, edinilmiş mallara katılma rejimi döneminde edinilmiş olup, aracın satın alma tarihi ve davacı tarafın iddiaları dikkate alındığında bu araca ilişkin dava, katılma alacağı isteğine ilişkindir. Dava konusu bu araç, mahkemenin gerekçeli kararında da belirtildiği üzere, tarafların ve ortak oldukları şirketin 3. şahsa borcu nedeniyle İstanbul 6. İcra Müdürlüğü'nün 2011/22959 Esas sayılı takip dosyasında 08.12.2011 tarihinde yapılan Kambiyo Senetlerine mahsus takip sonrasında, dava konusu araç üzerine 04.01.2012 tarihinde haciz konulduğu ve daha sonra dava konusu aracın ortak borç nedeniyle 16.06.2011 tarihinde 96.600 TL bedelle satıldığı, söz konusu borç ödendikten sonra 25.300,42 TL para kaldığı ve bu paranın da eldeki bu dava nedeniyle tedbiren taraflara verilmediği, ilgili icra takip dosyasının incelenmesinden anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalara göre; araç yönünden davacı vekilinin talebi, değer artış payı ve katılma alacağı isteğine ilişkindir. Bu tür davalarda, eklenecek değerlerden (TMK.m.229) ve denkleştirmeden (TMK.m.230) elde edilen miktarlar da dahil olmak üzere edinilmiş malın (TMK.m.219) toplam değerinden mala ilişkin borçlar çıkarıldıktan sonra kalan artık değerin (TMK.m.231) yarısı üzerinden (TMK.m.236/1) tarafların kazanılmış hakları da dikkate alınarak katılma alacağının hesaplanması ve TMK'nun 227. maddesi hükümleri uyarınca; eşlerden biri, diğerine ait malın edinilmesine, iyileştirilmesine veya korunmasına hiç ya da uygun bir karşılık almaksızın katkıda bulunmuş ise, tasfiye sırasında bu malda ortaya çıkan değer artışı için katkısı oranında değer artış payı alacağının belirlenmesi gerekirken, dosya kapsamına uymayan, usul ve Yasaya aykırı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı İ.. A.. vekili ile davalı-karşı davacı S.. A.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün, 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, HUMK'nun 388/4 (HMK. m. 297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde davacı-karşı davalı İ.. A..'a iadesine ve 209,00 TL peşin harcın da istek halinde davalı-karşı davacı S.. A..'e iadesine, 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3353, Karar No: 2010/5730, Tarih: 12.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/3353 E.  ,  2010/5730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Vakıf senedinin 9. maddesinin değiştirilmesi yasa gereği olduğundan, değişiklik metninin yasa metnine uygun olarak “Mülki idare amiri vakfın tabii başkanı olup Belediye Başkanı, Mal müdürü, ilçe Milli Eğitim Müdürü, Sağlık Bakanlığının ilçe Üst Görevlisi, varsa ilçe Tarım Müdürü ve İlçe Müftüsü Vakfın mütevelli heyetini oluşturur. Ayrıca her faaliyet dönemi için, ilçe dahilindeki köy ve mahalle muhtarlarının kaymakamın çağrısı üzerine yapacağı toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile kendi aralarından seçecekleri birer üye ile ilçede kurulu ve 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşlarının yöneticilerinin kendi aralarından seçecekleri bir temsilci ve hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği iki kişi mütevelli heyetinde görev alırlar. İlçede 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşu olmaması halinde, hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği üçüncü bir kişi daha mütevelli heyetinde görev yapar” şeklinde düzenlenmesi ve değişikliğin tesciline karar verilmesi gerekirken, bu hususa dikkat edilmeden hazırlanan değişikliğin tesciline karar verilmesi,

2-Davacı ... İlçesi Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı olduğu halde karar başlığında ... Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı yazılması,Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10274, Karar No: 2013/15726, Tarih: 25.04.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/10274 E.  ,  2013/15726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Niğde İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayıl İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7.maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih 13062/03 sayılı, Kranta  -  Türkiye Davası ve 18 EKİM 2005 tarih, 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye Davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Madde de açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczedilmezlik şikayetine konu edilenin banka hesabı olması durumunda ise hesaptaki paraların niteliği belirlenmelidir. Tamamının haczi kabil olmayan paralardan oluşması halinde haczinin kabil olmayacağı tartışmasızdır. Ancak hesapta haczi kabil paraların da bulunması, bir diğer ifade ile haczi mümkün olmayan paralarla haczi kabil paraların aynı hesaba yatırılarak karıştırılması durumunda, havuz hesabı söz konusu olacaktır. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığı sonucuna varılmalıdır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlali sonucu doğuracağı gibi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaptaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekecektir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda, üzerine haciz konulan hesap üzerinde herhangi bir bilirkişi incelemesi yaptırılmadan , sadece İller Bankası'ndan gelen cevabi yazı esas alınarak haczin kaldırılması isabetsizdir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda, üzerine haciz konulan hesap üzerinde herhangi bir bilirkişi incelemesi yaptırılmadan , sadece İller Bankası'ndan gelen cevabi yazı esas alınarak haczin kaldırılması isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2210, Karar No: 2015/26214, Tarih: 11.05.2015

**11. Ceza Dairesi         2015/2210 E.  ,  2015/26214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nun 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 18.11.2004 suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 21.07.2009 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve 11.05.2013 tarihinde kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 21.07.2009 'dan itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun suç tarihi olan 11.11.2011'e kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “mühür bozma” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının (durma süreleri hariç), 18.11.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4710, Karar No: 2023/6354, Tarih: 21.06.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/4710 E.  ,  2023/6354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2529 E., 2021/2717 K.

SUÇ : 4389 sayılı Bankacılık Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Hatay 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.07.2020 tarihli ve 2010/362 Esas, 2020/297 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 4389 sayılı Bankacılık Kanunu'nun (4389 sayılı Kanun) 22 nci maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesi ve 22 nci maddesinin üçüncü fıkrasının son cümlesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca 5 yıl 6 ... 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 05.11.2021 tarihli ve 2020/2529 Esas, 2021/2717 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin, o yer Cumhuriyet savcısının ve katılan ... A. Ş. vekilinin istinaf başvurularının, oy birliğiyle, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... A. Ş. vekilinin temyiz sebepleri; sanığın eyleminin nitelikli zimmet suçunu oluşturduğuna, sanık tarafından banka müşterileri adına dekontlar üzerine imza atılmasının hileli ve eylemin açığa çıkmamasına yönelik olduğuna, eylemin 4389 sayılı Kanun uyarınca nitelikli hal kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri; atılı suç yönünden zamanaşımı sürelerinin tahakkuk etmiş olduğuna, müvekkil tarafından bankanın uğramış olduğu zararın fazlasıyla giderildiğine ve hakkında 4389 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrasının son cümlesi uyarınca yarı oranda indirim uygulanmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabûlü

2.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri; atılı suç yönünden zamanaşımı sürelerinin tahakkuk etmiş olduğuna, müvekkil tarafından bankanın uğramış olduğu zararın fazlasıyla giderildiğine ve hakkında 4389 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrasının son cümlesi uyarınca yarı oranda indirim uygulanmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabûlü

1.Türkiye İş Bankası İskenderun Şubesinde yatırım hesabı sahibi ... ...'nin 17.08.2005 tarihinde hesabından hazine bonosu satmak istediği sırada daha önceden cari hesabından çekildiğini öğrendiği 52.000,00 TL'nin kendisi tarafından çekilmediğini beyan etmesi üzerine yapılan incelemede, şubenin 2. müdürü olan sanık ... tarafından 06.06.2005 tarihinde mudiye ait hazine bonolarının bozdurularak annesi ...'in yatırım hesabına aktarıldığı, bahsi geçen işleme ait tediye fişlerinin yapılan araştırmalara rağmen bulunamadığı, yine ... ...- ...'in hesabından yatırım fonu ve hazine bonolarının satılmak suretiyle başka şüpheli işlemler gerçekleştirildiğinin tespit edildiği, 17.08.2005 tarihinde İskenderun Şubesi tarafından Teftiş Kurulu Başkanlığı'na hitaben ihbar yazısı düzenlendiği, akabinde banka tarafından soruşturma raporu hazırlanarak 22.11.2005 tarihli şikâyet dilekçesi ile sanığın cezalandırılmasının talep edildiği anlaşılmıştır.

2.Sanığın üzerine atılı suçlamayı tevil yoluyla ikrar ettiği sabittir.

3.Türkiye İş Bankası Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından düzenlenen 20.09.2005 tarihli kanunî müfettiş raporuna göre; ... ...'nin hesabından 06.06.2005 tarihinde vadeli hazine bonosu satışı gerçekleştirilerek 52.000,00 TL'lik para çekme işleminin müşterinin beyanına göre izni ve bilgisi dışında sanık tarafından yapıldığı, sanığın görev yaptığı gişenin 06.06.2005 tarihli fişlerinin bulunamadığı ve imza kontrolü yapılamadığı, vadesi dolan hazine bonolarının itfa tarihinde müşterinin yatırım hesabına alacak olarak kayıt edildiği, müşteriden konuyla ilgili ibraname alındığı, ... ...-...'in yatırım hesabından 23.05.2005; 15.03.2005; 16.05.2005 ve 14.07.2005 tarihlerinde yatırım fonu satılarak para çekme işlemleri yapıldığı, 150.000 TL değerindeki hazine bonosu satış ve para çekme işlemine ilişkin fişlerde imza bulunmadığı, 13.600 TL tutarındaki 3 adet çekiliş işlemine ilişkin fişlerde ise hesap sahiplerinin imzasına benzemeyen imzalar bulunduğu, müşterilerin Almanya'da yaşadığı ve para çekme