muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/357, Karar No: 2020/388, Tarih: 10.06.2020

23. İşyeri devrinin işçilik alacaklarına etkisi ise İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1 ilâ 3. fıkraları arasında düzenlenmiş olup, işyerinin devri halinde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralan işverene geçecektir. Devralan işveren hizmet süresinin esas alındığı hallerde işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmak zorundadır. Bu durumda ihbar ve kıdem tazminatları ile yıllık izin ücreti gibi haklarda işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihten devralan işveren nezdinde çalıştığı ve bu hakları elde ettiği tarihe kadar olan çalışma süresinin toplamı üzerinden hesaplama yapılması gerekecektir. Devir tarihinden önce doğmuş ancak devir tarihinde ödenmesi gereken işçilik alacaklarından ise devreden ve devralan işveren müteselsilen sorumlu olup, bu sorumluluk devreden işveren açısından 2 yıllık süre ile sınırlıdır.

24. Buna karşılık 4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi ile yürürlükte bırakılan 1475 sayılı İş Kanunu'nun kıdem tazminatını düzenleyen 14. maddesinin 2. fıkrasında devreden işverenin kıdem tazminatından sorumluluğu bakımından 2 yıllık süre sınırlaması bulunmamaktadır. Bu halde kıdem tazminatının tümü son ücret üzerinden devralan işveren tarafından ödenecek, devralan işveren ödediği tazminatın devreden işverenin işçiyi çalıştırdığı süre ve devir tarihinde aldığı ücret seviyesine göre belirlenecek kısmı için devreden işverene rücu edebilecektir.

25. Alt işveren ise bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

26. İş Kanunu’nun 2. maddesinin 6. fıkrasına göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinde asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

26. İş Kanunu’nun 2. maddesinin 6. fıkrasına göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinde asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

27. Asıl-alt işveren ilişkisi açısından özellik gösteren bir durum, işçilerin aynı işyerinde değişik alt işverenler yanında kesintisiz çalışması ile ilgilidir. Bu durum özellikle kamu işyerlerinde söz konusu olmaktadır. Gerçekten kamu kurum ve kuruluşları ihale ile işyerindeki bazı işleri alt işverenlere vermekte, pek çok durumda işyerlerinde alt işverenlerin örneğin her yıl değişmesine rağmen işçiler yeni alt işveren yanında çalışmaya devam etmektedirler. Bu nedenle alt işverenlerin ve asıl işverenin bu işçilerin haklarından nasıl sorumlu olacakları konusunda uygulamada pek çok sorun yaşanmaktadır. Bu durumda işyeri devrine benzer bir durum söz konusu olduğundan İş Kanunu’nun 6. maddesinin kıyasen uygulanması yerinde olacaktır (Çelik, N./Caniklioğlu, N./Canbolat, T.: İş Hukuku Dersleri, Yenilenmiş 29. Bası, İstanbul 2016, s. 73).

28. Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkân dahilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde, sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işverene geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

29. Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce alt işverenin, ilişkinin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması, ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukukî bir ilişki bulunmamaktadır. Hukukî ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

30. Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukukî sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri halinde, alt işverenler arasında İş Kanunu’nun 6. maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulü gerekir. Bu durumda yeni alt işverenin, devam eden iş sözleşmelerini de devraldığı aynı maddede hükme bağlanmıştır.

31. Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalı işyerinin davalılardan T.K.İ. Genel Müdürlüğü nezdinde faaliyet göstermekte iken Yüksek Planlama Kurulu kararı ile bu karara istinaden yapılan protokol uyarınca davalı ...’a, daha sonra ise özelleştirme sonucu dava dışı ....’ye devredildiği, tüm bu aşamalarda davacının dava dışı değişen alt işverenler işçisi olarak davalı işyerinde çalışmasını sürdürdüğü, dava dışı .... nezdinde davalı alt işveren işçisi olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiği anlaşılmıştır.

32. Bu bağlamda davalı T.K.İ. Genel Müdürlüğü ile davalı ... arasına işyeri devri olup olmadığı üzerinde durulması gerekmekte olup, davalı işyerinde tüm çalışmaları değişen alt işverenler nezdinde kesintisiz olarak sürdüren işçilerin açtığı işçilik alacakları davalarında mahkemece verilen direnme kararlarının incelenmesi neticesinde davalı T.K.İ. Genel Müdürlüğü ile davalı ... ve dava dışı .... arasında işyeri devri hükümlerinin uygulanacağı Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli kararlarıyla kabul edilmiştir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli ve 2016/22-1156 E., 2020/251 K.; 2016/22-1157 E., 2020/252 K.; 2016/22-1158 E.-2020/253 K.; 2016/22-1159 E.-2020/254 K. ile 2016/22-1160 E.-2020/254 K. sayılı kararları).

33. Bununla birlikte direnmeye konu eldeki davada mahkemece işyeri devri hükümleri uygulanmış, devreden davalı T.K.İ. Genel Müdürlüğünün davacının işe girdiği tarihten işyerinin davalı ...’a devredildiği tarihe kadar, davalı ...’ın ise devralan işveren olması nedeniyle devreden davalı T.K.İ. Genel Müdürlüğü bünyesindeki çalışma süresine ek olarak özelleştirme ile dava dışı Çelikler Seyitömer Üretim A.Ş.’ye devredildiği tarihine kadar olan çalışma süresinden sorumlu olacakları, buna karşılık davalı ...’in ise son alt işveren olarak davacının tüm çalışma süresinden sorumlu olduğundan bahisle karar verilmiş, bu kararın davalılar vekilleri tarafından temyizi üzerine Özel Dairece davalılar T.K.İ. Genel Müdürlüğü ile ...’in temyiz itirazlarının reddine karar verildikten sonra davalı ... lehine karar bozulmuştur.

34. Görüldüğü üzere mahkeme kabulü ile Özel Daire bozma kararı ve yukarıda belirtilen Hukuk Genel Kurulunun emsal kararlarından anlaşıldığı üzere davalı T.K.İ. Genel Müdürlüğü ile davalı ...’ın asıl işveren sıfatıyla işyerini devreden ve devralan işverenler olduğu, davalı ...’in ise son alt işveren olarak davacının tüm çalışma süresinden sorumlu olduğu hususları uyuşmazlık dışı kalmıştır.

35. Hâl böyle olunca somut olayda işyerinin devri hükümleri uygulanacağından, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 120. maddesi yollamasıyla halen uygulanmakta olan 1475 sayılı mülga İş Kanunu’nun 14/2. fıkrası uyarınca davalı ...’ın kıdem tazminatından sorumluluğu, davalı T.K.İ. Genel Müdürlüğü nezdindeki çalışma süresine ek olarak işyerini devralıp özelleştirme ile dava dışı ....ye devrettiği tarihler arası (17.02.2005-17.06.2013) ve devir tarihi olan 17.06.2013 tarihindeki ücret esas alınarak belirleneceğinden mahkemece bu yönde verilen direnme kararı isabetlidir.

36. Ne var ki; Özel Dairece davalı ... vekilinin davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

IV. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Davalı T.K.İ. Kurumu Genel Müdürlüğü vekilinin direnme kararına yönelik temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

2- Direnme uygun bulunduğundan davalı ... vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın YARGITAY 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının davalı T.K.İ Kurumu Genel Müdürlüğüne geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10.06.2020 tarihinde oy birliği ile ve kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4745, Karar No: 2022/5173, Tarih: 27.06.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4745 E.  ,  2022/5173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki  tapu iptali ve tescil istemli davada bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine ilişkin verilen karar süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar  vekili dava dilekçesinde; Kemer ilçesi Akçaören köyünde bulunan 200 ada 19 parsel sayılı taşınmazın davacıların murisi Süleyman'a ait olduğunu,  kadastro tespiti sırasında yanlışlıkla köy tüzel kişiliği adına tespit edildiğini, ancak bu taşınmaz içerisinde misafir odası veya çobanların oda olarak adlandırılan muris Süleyman Çoban'a ait bir oda bulunduğunu belirterek, tapu kaydının iptali ile  davacılar adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı  Köy tüzel kişiliği vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın köy tüzel kişiliğine ait olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III.MAHKEME KARARI

Burdur Sulh Hukuk Mahkemesinin 29/09/2015  tarihli ve 2010/506 E., 2015/576 K. sayılı kararıyla; davanın kabulüne 200 ada 19 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile hüküm yerinde gösterilen paylar ile davacılar adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV.  TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Burdur Sulh Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

III.MAHKEME KARARI

Burdur Sulh Hukuk Mahkemesinin 29/09/2015  tarihli ve 2010/506 E., 2015/576 K. sayılı kararıyla; davanın kabulüne 200 ada 19 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile hüküm yerinde gösterilen paylar ile davacılar adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV.  TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Burdur Sulh Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma Kararı

Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 25/12/2019 tarihli ve 2016/7888 E., 2019/8904 K. sayılı kararında; varılan sonucun dosya kapsamına uygun düşmediği, Mahkemece taşınmaz başında yapılan 05.05.2008 tarihli keşifte dinlenen mahalli bilirkişi, tespit bilirkişisi ve tanıklar, çekişmeli taşınmaz üzerinde  bulunan köy odasının 1940, samanlığın ise 1960 yılında yıkıldığını, taşınmazın uzun süredir boş olduğunu belirttiği, 07.12.2012 tarihli keşifte dinlenen davacı tanıkları, köy odasını görmediklerini, taşınmaz üzerinde bulunan samanlık ve ahırın ise 1967-1970'lerde yıkıldığını, daha sonra davacıların traktör, saban, kazma, kürek gibi aletlerini taşınmaza koyduklarını, taşınmazın en az 50 yıldır kullanılmadığını; davalı tanıkları ise, dava konusu taşınmazın evveliyatında mera olduğunu, daha sonra köy odası olarak bir süre kullanıldığını, köy odasının yapıldığı ve yıkıldığı tarihleri bilmediklerini, köy odasının çobanların köy odası olarak anıldığını bildiklerini, ancak taşınmazın 1938 yılından tespit tarihi olan 2006 yılına kadar köy boşluğu ve mera olarak kullanıldığını beyan ettikleri, keşif sonrası dosya arasına alınan ziraat bilirkişi raporunda ise, taşınmazın arsa olarak değerinin belirlendiği,  açıklanan bu duruma göre, dava konusu taşınmaz üzerinde davacılar  lehine Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde düzenlenen zilyetlikle edinim koşullarının oluştuğundan söz edilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulünün yersiz olduğu belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3.Burdur Sulh Hukuk  Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Burdur Sulh Hukuk  Mahkemesinin 09/07/2020 tarihli ve 2020/254 E., 2020/599 K. sayılı kararıyla; davacılar lehine zilyetlik koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir

4. Bozma Sonrası Burdur Sulh Hukuk   Mahkemesi Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Burdur Sulh Hukuk  mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; Mahkemenin eksik inceleme neticesinde karar verdiğini, dava konusu taşınmazın  davacılara ait olduğunu davacılara ait 4 nolu parsel ile bir bütün olarak kullanıldığını, bu nedenle Mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

6.2. İlgili Hukuk

5. Temyiz Nedenleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; Mahkemenin eksik inceleme neticesinde karar verdiğini, dava konusu taşınmazın  davacılara ait olduğunu davacılara ait 4 nolu parsel ile bir bütün olarak kullanıldığını, bu nedenle Mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

6.2. İlgili Hukuk

6.2.1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1. maddesi, “Tapu kütüğünde kayıtlı olmayan bir taşınmazı davasız ve aralıksız olarak yirmi yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduran kişi, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir. “

6.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi, “ Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir.”

6.2.3. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 17. maddesi, “Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14. maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde Hazine adına tespit edilir.’’ hükümlerini içermektedir.

6.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine göre çekişmeli taşınmaz üzerinde davacıların ekonomik amaca uygun kullanımları ve zilyetliklerinin olmadığının anlaşılması nedeniyle, Mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; davacılar vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Burdur Sulh Hukuk Mahkemesinin kararının ONANMASINA, aşağıda dökümü yapılan 26,30 TL onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 27/06/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19917, Karar No: 2010/2630, Tarih: 22.02.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/19917 E.  ,  2010/2630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak ... karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak ... karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre, üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak ... karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4980, Karar No: 2019/9154, Tarih: 20.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/4980 E.  ,  2019/9154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 09.04.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 18.08.2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 35 ve 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının, ilk mahkumiyet kararının verildiği 12.06.2007 tarihi ile karar tarihi olan 25.03.2015 arasında dolduğu nazara alınarak düşme kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 20/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11027, Karar No: 2017/3365, Tarih: 25.04.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/11027 E.  ,  2017/3365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 06.01.2015 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31.03.2016 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle, tayin olunan 25.04.2017 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı asil ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, davacı tüketici harçtan muaf olduğundan yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

25.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3086, Karar No: 2018/3848, Tarih: 02.10.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/3086 E.  ,  2018/3848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, suçluyu kayırma

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında;

a-Sanığın ...'i öldürmek suçundan TCK'nun 81/1, 29/1, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası,

b-Sanığın vakim nitelikte silah ve mermileri taşımak suçundan 6136 sayılı Yasanın 13/2, TCK'nun 62/1, 52, 53/1-2-3, 63, 54. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası, 8320 TL adli para cezası,

2- Sanık ... hakkında;

a- Sanığın öldürme suçuna yardım etmekten TCK'nun 81/1, 39/1, 29/1, 62/1, 53/1-2-3,58/6, 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası,

b- Sanığın ateşli silaha ait mermileri bulundurmak suçundan 6136 sayılı Yasanın 13/4, TCK'nun 62/1, 53/1-2-3, 63, 58/6, 54. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası, 375 TL adli para cezası,

3- Sanık ...'nin öldürme suçuna yardım etmekten TCK'nun 81/1, 39/1, 29/1, 62/1, 53/1-2-3,58/6, 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası,

../..

S/2

4- Sanık ... hakkında;

a- Sanığın öldürme suçuna yardım etmekten TCK'nun 81/1, 39/1, 29/1, 62/1, 53/1-2-3,58/6, 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası,

b- Sanığın ruhsatsız silah taşımak suçundan 6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK'nun 62/1, 53/1-2-3, 54. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası, 375 TL adli para cezası,

5- Sanık ... Ersari'nin öldürme suçuna yardım etmekten TCK'nun 81/1, 39/1, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası,

6- Sanık ...'ın öldürme suçuna yardım etmekten TCK'nun 81/1, 39/1, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası,

7- Sanık ...'ün öldürme suçuna yardım etmekten TCK'nun 81/1, 39/1, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası,

8- Sanık ...'ın öldürme suçuna yardım etmekten TCK'nun 81/1, 39/1, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası,

9- Sanık ...'nün öldürme suçuna yardım etmekten TCK'nun 81/1, 39/1, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası,

10- Sanık ...'nin suçluyu kayırma suçundan TCK'nun 283/1-2, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası.

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık ... hakkında adli sicil kaydında tekerrüre esas ilamın olmasına rağmen TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması, ayrıca maktul ...'tan sanık ...'ye karşı haksız bir hareket olmadığı halde sanık ... hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında maktul ...'ı kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, sanıklar ..... haklarında maktul ...'ı kasten öldürmeye ../..

S/3