muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18723, Karar No: 2016/2111, Tarih: 08.02.2016

Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin fiil ehliyetine getirilen sınırlama aile konutuna şerhin konulması ya da konulmaması koşuluna bağlanmadığı gibi işlem tarafı olan üçüncü kişinin iyiniyetli olup olmamasının da herhangi bir önemi bulunmamaktadır. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 194/1. maddesine göre, “Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça, aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz.” Bu madde hükmü ile aile konutu şerhi “konulmuş olmasa da" eşlerin birlikte yaşadıkları aile konutu üzerindeki fiil ehliyetleri sınırlandırılmıştır. Sınırlandırma aile konutu şerhi konulduğu için değil, zaten var olduğu için getirilmiştir. Bu sebeple tapuya aile konutu şerhi verilmese bile o konut aile konutu özelliğini taşır. Zira dava konusu taşınmaz şerh konulmasa dahi aile konutudur. Eş söyleyişle şerh konulduğu için aile konutu olmamakta aksine aile konutu olduğu için şerh konulabilmektedir. Bu nedenle aile konutu şerhi konulduğunda, konulan şerh “kurucu” değil “açıklayıcı” şerh özelliğini taşımaktadır. Anılan madde hükmü ile getirilen sınırlandırma, “emredici” niteliktedir. Dolayısıyla bu haktan önceden feragat edilemeyeceği gibi eşlerin anlaşmasıyla da ortadan kaldırılamaz ve açık rıza ancak “belirli olan” bir işlem için verilebilir. Türk Medeni Kanununun 193. madde hükmü ile eşlerin birbirleri ve üçüncü kişilerle olan hukuki işlemlerinde özgürlük alanı tanınmış olmakla birlikte Türk Medeni Kanununun 194. madde hükmü ile eşlerin aile konutu ile ilgili bazı hukuksal işlemlerinin diğer eşin rızasına bağlı olduğu kuralı getirilerek eşlerin hukuki işlem özgürlüğü, “aile birliğinin korunması” amacıyla sınırlandırılmıştır. Buna göre, eşlerden biri diğer eşin “açık rızası bulunmadıkça” aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez ve aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz. Bu cümleden hareketle, aile konutunun maliki olan eş, aile konutundaki yaşantıyı güçlüğe sokacak biçimde, aile konutunun satılması ya da aile konutunun ipotek edilmesi gibi “tek başına” bir ayni hakla sınırlandıramaz. Bu sınırlandırma “ancak diğer eşin açık rızası alınarak” yapılabilir. Türk Medeni Kanununun 194. maddesi yetkili eşin izni için bir geçerlilik şekli öngörmemiştir. Bu nedenle söz konusu izin bir şekle tabi olmadan, sözlü olarak dahi verilebilir. Ancak maddenin ifadesinden de anlaşılacağı üzere, iznin “açık" olması gerekir (HGK 15.04.2015 tarih E.2013/2-2056 K.2015/1201).

Cebri ihaleye dayanan mülkiyet aktarımı, bu madde kapsamına giren bir tasarruf niteliğinde değildir. Mülkiyeti nakleden cebri ihalenin, davacı eşin açık rızası alınmadan tesis edilmiş olan ipoteğin paraya çevrilmesi suretiyle yapılan takibe dayanıyor olması da, cebri ihaleden önce ipotek hükümsüz kılınmadıkça sonuca etkisi bulunmamaktadır.

Cebri ihaleye dayanan mülkiyet aktarımı, bu madde kapsamına giren bir tasarruf niteliğinde değildir. Mülkiyeti nakleden cebri ihalenin, davacı eşin açık rızası alınmadan tesis edilmiş olan ipoteğin paraya çevrilmesi suretiyle yapılan takibe dayanıyor olması da, cebri ihaleden önce ipotek hükümsüz kılınmadıkça sonuca etkisi bulunmamaktadır.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; dava konusu taşınmazı aile konutu olarak özgülendiği konusunda duraksama bulunmamaktadır. Somut olayda, davalı eş dava konusu aile konutu üzerinde diğer davalı ... lehine 24.06.2004 tarihinde ipotek tesis etmiş ve taşınmazı yine bu davalı bankaya 18.01.2008 tarihinde satmıştır. Bu işlemler sırasında davalı erkek eş tarafından davacı eşin açık rızası alınmamıştır.

Dairemizin 06.05.2015 tarih ve 2014/26440 esas, 2015/9672 karar sayılı ilamı ile dava konusu taşınmazın davadan önce "ipoteğin paraya çevrilmesi" suretiyle yapılan takip sonucu cebri ihale ile 18.01.2008 tarihinde satıldığı gerekçesiyle mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiş ise de, dosya arasında yer alan belgelerden taşınmazın mülkiyetinin davalı bankaya "ipoteğin paraya çevrilmesi" suretiyle yapılan takip sonucu cebri ihale ile değil, davalı eşin tapuda gerçekleştirdiği satış işlemi sonucunda geçtiği anlaşılmaktadır. Bu sebeple yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan sebeplerle onanması gerekir. Ancak bu husus ilk inceleme sırasında gözden kaçırılmış olduğundan, davacının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 06.05.2015 tarih ve 2014/26440 esas, 2015/9672 karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan sebeplerle onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple davacının karar düzeltme talebinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440-442. maddeleri uyarınca KABULÜNE, Dairemizin 06.05.2015 tarih ve 2014/26440 esas, 2015/9672 karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına, hükmün yukarıda gösterilen sebeple ONANMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, oybirliğiyle karar verildi.08.02.2016(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/12295, Karar No: 2021/7975, Tarih: 08.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/12295 E.  ,  2021/7975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

07/01/2014 tarihli olay tutanağında imzaları olan ve olaya ilişkin bilgi sahibi olduğu anlaşılan tanıklar .... ve ....’nin beyanları alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve yetersiz gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine,

08/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9492, Karar No: 2012/7869, Tarih: 09.07.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/9492 E.  ,  2012/7869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 14.04.2011 gün ve 2010/149 Esas, 2011/263 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki yasal düzenlemenin dikkate alınması gerektiğinden, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğü giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3000 TL’ye kadar (dahil) para cezaları kesin nitelikte olup, verilen cezanın tür ve miktarı itibarıyla kesin olan hükmün temyizi mümkün bulunmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 09.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9347, Karar No: 2012/11608, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/9347 E.  ,  2012/11608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

DAVALILAR : 1- ... Dekorasyon Ltd. Şti.

2- ... Turizm Ltd. Şti.

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ...Turizm Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu aleyhine icra takibi yaptıklarını, borcu karşılayacak malı bulunamadığını ileri sürerek borçlunun, dava konusu 2 adet markası hakkında davalı ... Turizm Ltd. Şti. lehine tesis edilen rehne ilişkin tasarrufların iptalini talep ve dava etmiştir.

Borçlu şirket davaya cevap vermemiştir.

Davalı ...Turizm Ltd. Şti. vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, rehin sözleşmesinin alacaklıdan mal kaçırmak amacıyla mevcut bir borcun temini için yapıldığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ...Turizm Ltd. Şti vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK.nun 277 ve devamı maddelerine dayalı tasarrufun iptali istemine ilişkin olup, bu tür davaları elinde kat'i (İİK.nun 143.md) yada geçici (İİK.nun 105.md) aciz belgesi bulunan alacaklılar açabilir. Bu husus davanın görülebilme koşulu olup mahkemece re'sen (kendiliğinden) gözönüne alınması gerekir. Aciz belgesinin dava açılmadan dava açıldıktan sonra veya temyiz aşamasından ve hatta hükmün Yargıtay'ca onanmasından veya bozulmasından sonra bile sunulma olanağı vardır. Somut olayda, Denizli 2. İcra 2009/2758 sayılı dosyasında yapılan 17.12.2009 günlü hacizde borçlu şirketin kiracı olarak bulunduğu iş yerinden ayrıldığı ve bu adreste haciz tatbik edilemediği anlaşılmaktadır. Bunun dışında, Denizli 1. İcra Müdürlüğü'nün 2009/3347 sayılı dos-

../...

-2-

2012/9347

2012/11608

yasında yapılan haczin de dava konusu alacak ile ilgisi bulunmamaktadır. Hal böyle iken, borçlu hakkında düzenlenmiş kesin aciz belgesi yahut geçici aciz belgesi yerine geçen haciz tutanağı bulunmadığının kabulü gerekir. Bu durumda dava şartının gerçekleşmediği düşünülerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, davalı ... Turizm Ltd. Şti. vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Turizm Ltd. Şti.ne geri verilmesine 31/10/2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10748, Karar No: 2022/7826, Tarih: 28.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10748 E.  ,  2022/7826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karara karşı; taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce davalı idare yönünden kısmen kabulü ile HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre arsa niteliğindeki İstanbul İli, Pendik İlçesi, Kurtdoğmuş Köyü, 794, 797 ve 809 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak, harç ve vekalet ücreti hükümlerine ilişkin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Dava konusu 794 ve 809 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma tarihinde maliki olan ...'ın 336/2240 payı için kendisine usulüne uygun tebligat yapıldığı anlaşıldığından, kamulaştırma tebligatı yapılan payı yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi,

1- Dava konusu 794 ve 809 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma tarihinde maliki olan ...'ın 336/2240 payı için kendisine usulüne uygun tebligat yapıldığı anlaşıldığından, kamulaştırma tebligatı yapılan payı yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Dava konusu 799 parsel sayılı taşınmaz yönünden, kamulaştırma tarihinde maliki olan ... adına çıkartılan noter tebligatının "kızı ...'e" parmak izi ile ... adına çıkartılan tebligatın "...'a" parmak izi ile ... adına çıkartılan tebligatın "kendisine" parmak izi ile ... adına çıkartılan tebligatın ise kime yapıldığı belirtilmeksizin sadece parmak izi ile tebliğ edildiği anlaşılmış olup, tebliğ yapılacak kişinin imza edemeyecek durumda olması halinde, Tebligat Kanunu'nun 24. maddesi hükmü uyarınca komşulardan bir kişi huzurunda sol elin baş parmağı bastırılmak suretiyle tebliğ yapılacağı, bu durumda hangi parmağın bastırıldığı ve sebebi, huzurunda tebligat yapılan komşunun açık kimliği tebliğ mazbatasının üzerine yazılarak imzalatılacağı düzenlenmiş olup, kamulaştırma tarihinde malik olanlar adına çıkartılan noter tebligatlarının üzerinde bu hususların bulunmadığı, dolayısıyla yapılan bahse konu tebligatların mezkur Kanun hükmüne uygun yapılmadığı, ayrıca kamulaştırma tarihinde malik olan Safiye Özyurt adına da tebligat çıkmadığı anlaşıldığından, dava konusu 799 parsel yönünden işin esasına girilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin hükmünün açıklanan nedenlerle HMK’nın 371. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, 28/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14174, Karar No: 2013/10888, Tarih: 27.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/14174 E.  ,  2013/10888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : 1- TÜRK PATENT ENSTİTÜSÜ

2- DAMAK GIDA SAN. VE TİC. LTD. ŞTİ.

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/02/2011 tarih ve 2009/229-2011/42 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin özel yazım karakterini içeren ... ibareli tanınmış markalar ile ... ibareli markaların sahibi olduğunu, ... ibaresini içeren daha birçok marka tescilinin de bulunduğunu, davalının 17.11.2008 tarihinde müvekkilinin anılan markaları ile aynı sescil etkiyi bırakan, ayrıca yazım biçimi itibarı ile müvekkili markalarına iltibas yaratan tıpkı müvekkili markalarında olduğu gibi yazımı içeren ... ibareli 30.sınıf ürünleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, başvurunun reddi istemi ile yaptıkları itirazların önce Markalar Dairesi ve nihai olarak YİDK tarafından 2009/M-3481 sayılı kararla reddedildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, başvurunun tescilinin müvekkilinin tanınmışlık vasfı kazanan markaları ile iltibasa sebebiyet verebileceği gibi, müvekkili markaların tanınmışlığından haksız yarar da sağlayacağını ileri sürerek, itirazlarının reddine dair YİDK kararının iptaline ve davalı adına tescil edilen markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, kurumun tesis etmiş olduğu kararların hukuka uygun bulunduğunu, zira davacının ... ibareli markaları ile davalının ... ibareli başvurusunun biçim, renk, düzenleme tarzı ve sözcük itibarı ile iltibasa neden olmayacağını, kaldı ki davalının 1999/8206 sayılı ... ibareli 30. sınıf ürünleri içeren markasının bulunduğunu, bu nedenle davacı itirazlarının reddinin hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili şirketin ... ibareli 30. sınıf ürünleri içeren 07.06.1999/8206 sayılı markanın sahibi olduğunu, tescil tarihinden bu yana anılan markanın kullanıldığını, davacının ... ibareli markaları ile şu ana dek herhangi bir karışıklık doğmadığını, yargılama konusu 2008/2334 sayılı başvurunun da ... ibaresinden ibaret olduğunu, sadece farklı bir yazı karakteri kullanıldığını, ayrıca pasta ve bisküvi sözcüklerinin ilâve edildiğini, bütünsel olarak müvekkilinin işaretinin davacı markasından ayırt edilebilecek derecede farklı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacının markalarının esas ve ayırt edicilik unsurunun özel yazım karakterini içeren ... sözcüğünden oluştuğu, davalı başvurusunun konusu olan işaretin ...

.../...

-2-

kelimesinden müteşekkil olduğu, ancak yazım biçimi itibarı ile davacının ... ibareli markalarına yanaştığı, bunun görsel olarak aralarındaki kelime farklılığından doğan etkiyi yok ettiği, davacı markaları ile davalı başvurusunun her ikisinin de aynı türden olan 30. sınıf ürünleri içerdikleri, normal düzeyde bilgilendirilmiş, makûl ölçüde dikkatli, işaret ve markayı aynı anda görüp detaylarını karşılaştıramayan ve daha önce yararlandığı ürünlerle ilgili markanın göz ve kulağında kalan izine dayanarak sonraki ürün alımlarında aynı markayı taşıyan ürünlerden yararlanmak isteyen ortalama düzeydeki tüketicilerin bu marka ve başvuru konusu işaretin farklı işletmelere ait iki ayrı marka olduğunu algılamalarının mümkün olmadığı, anılan ürünlerle ilgili satın alım süresi içerisinde davacı markalarını taşıyan ürünlerden yararlanmak isterken davalıya ait başvuru konusu işareti taşıyan ürünlerden yararlanma yoluna gidebilecekleri, zira başvuru konusu işaretin görsel olarak ilk bakışta ve derhâl davacı markalarından ayırt edilemeyecek derecede biçim, renk ve düzenleme tarzı itibarı ile davacı markalarına oldukça yakınlaşmış olduğu, davacının ... ibareli ve özel yazım karakterini içeren markalarının 30. sınıf emtiaları da içeren gıda sektöründe uzun süreli kullanım, yaygın dağıtım, kuvvetli reklâm ve kaliteli üretim ile yüksek tanınmışlık seviyesine ulaşmış olması karşısında başvurunun tescilinin prestij sahibi ve itibarlı davacı markalarından haksız bir şekilde yararlanma sağlayacağı, zira imaj transferinin kaçınılmaz olduğu, bir kısım alıcıların işletmesel bağlantılandırma bulunduğunu algılamalarının dahi yüksek ihtimal olduğu, davalının ... ibareli 1999/8206 sayılı markasının tescilli olmasının kendisine kazanılmış bir hak sağlamayacağı, zira yargılama konusu başvurunun anılan önceki tarihli markanın serisi sayılmasının olanaksız olduğu, çünkü davalının yeni markasını davacı markalarının biçimine yanaştıracak şekilde düzenlediği, oysa son başvurunun önceki markanın serisi sayılabilmesi için, öteden beri kullanılan markanın asli unsurlarının aynen korunması, öteden beri tesis edilmiş olan ayırt edici unsurların aynen muhafaza edilmesinin gerektiği, bu nedenle davacı itirazlarının reddine dair kurum kararının hukuka uygun bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile TPE YİDK'nın 2009/M-3481 sayılı kararının iptaline, davalı adına tescilli 17.11.2008 gün ve 2008/2334 sayılı markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPE'den alınmasına, 27.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17929, Karar No: 2018/8160, Tarih: 26.06.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/17929 E.  ,  2018/8160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 26.06.2018 günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Harca tabii olmasına karşın, harç alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434/3. maddesinde öngörülen "eksik harç ödenmesi halinde yapılacak işlemle ilgili kural katılma yoluyla temyize de kıyas yönünde uygulanır. Bu durumda temyiz isteği dilekçesinin temyiz defterine kayıt olunduğu tarihte yapılmış sayılır. Ancak temyiz harcı mahkeme kalemince hesaplanıp ilgilisinden istendiği halde, süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise, temyiz isteğinin reddi gerekir. (25.01.1985 tarihli 1984/5 esas, 1985/1 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı)

Davalı-davacı erkek temyize cevap dilekçesinde hükme ilişkin itirazlarını bildirerek temyiz isteğinde bulunmuş ise de; mahkemece yapıldığı görülen harca ilişkin ihtaratın erkeğe usulüne uygun da tebliğ edilmediği gibi bu ihtaratın akıbeti hakkında da dosya da bilgi ya da belge de bulunmamaktadır. Öyleyse harcın ikmaline yönelik erkeğe usulüne uygun olarak yapılmış bir ihtaratın varlığından da bahsedilemez. Öyleyse, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanmak suretiyle katılma yoluyla temyiz eden davalı-davacı erkekten tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınması, eğer süresinde usulüne uygun ihtarata rağmen temyiz harcı ikmal edilmez ise mahkemece katılma yoluyla temyiz talebi hakkında bir karar verildikten sonra dosyanın tekrar gönderilmek üzere mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 26.06.2018 (Salı)