muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2828, Karar No: 2021/7608, Tarih: 30.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/2828 E.  ,  2021/7608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında “2009, 2010 ve 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, sahte fatura düzenlemediğini, şirketin faaliyeti ile ilgisi bulunmadığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından,

1) Suça konu faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerin veya sanığın yetkilisi olduğu..... bağlı bulunduğu vergisi dairesinden sorulup getirtilmek suretiyle, sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların sanığa aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması veya fatura asıllarının temin edilememesi halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

4) Kabule göre de;

a) Sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu gözetilmeden, zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu işlediği kabul edilen sanık hakkında, TCK’nin 43/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerde “sahte fatura kullandığı sübuta erdiğinden” denilmek suretiyle çelişkiye neden olunması,

b) Sahte fatura düzenleme suçunun maddi konusunun fatura, suç tarihinin en son düzenlenen fatura tarihi olduğu dikkate alınarak; vergi dairesinden suça konu faturaların hangi tarihler veya dönemlerde düzenlendiği sorulup, her takvim yılı için suç tarihinin ve zincirleme suç hükümlerinin uygulama koşullarının oluşup oluşmadığının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 30.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13907, Karar No: 2013/2691, Tarih: 12.02.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/13907 E.  ,  2013/2691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ile ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı neden olmadan feshedildiğini, işçilik alacaklarının işveren tarafından ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ve ikramiye alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu edilen alacakların bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçinin ikramiye alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddesinin ilk fıkrasına göre, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır. Kanunda ücretin eklerinin neler olduğu müstakilen düzenlenmemiş olmakla birlikte, değinilen maddenin ikinci fıkrasındaki “…banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının..” ibaresi gereğince, ücretin yanı sıra prim, ikramiye ve bu nitelikteki her türlü ödemelerin banka hesabına yatırılması öngörüldüğünden, “prim” ve “ikramiye” ücretin eki olarak İş Kanununda ifadesini bulmuştur.

İşçinin işyerine olan katkıları sebebiyle işverenin memnuniyetini ifade etmek üzere bir defada veya dönemsel olarak belli zaman dilimlerinde ya da işçiyi ilgilendiren doğum, ölüm, evlenme gibi nedenlere bağlı olarak yapılan ücretin eki niteliğindeki ödemeler ikramiye olarak adlandırılabilir. İşçinin başarısına bağlı olarak ödenen primden farklı olarak ikramiye genel bir nitelik taşır ve uygulamadan işyerinde çalışan tüm işçiler yararlanır. Başka bir anlatımla, işveren tarafından ayrımı haklı kılan geçerli nedenler olmadığı sürece ikramiye yönünden eşit davranma borcuna uygun davranılmalıdır.

İşçinin ikramiyeye hak kazanması için işyerinde ikramiye ödemesini gerektiren dönemin sonuna kadar çalışmış olması gerekmez. İşyerinde çalışılan süreyle sınırlı olmak üzere işçinin ikramiye talep hakkı vardır.

İşçinin ikramiyeye hak kazanması için işyerinde ikramiye ödemesini gerektiren dönemin sonuna kadar çalışmış olması gerekmez. İşyerinde çalışılan süreyle sınırlı olmak üzere işçinin ikramiye talep hakkı vardır.

İkramiye bireysel ya da toplu iş sözleşmeleri ile kararlaştırılabilir. İş sözleşmesinde kararlaştırılmamış olsa dahi, işverence tek taraflı olarak düzenli şekilde yapılan ikramiye ödemesinin “işyeri koşulu” olduğu kabul edilmelidir. Her durumda ikramiyelerin tek taraflı olarak işverence ortadan kaldırılması ya da azaltılması mümkün olmaz. İkramiyeler yönünden işçi aleyhine çalışma koşullarında değişiklik, 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi kapsamında gerçekleştirilmelidir. Toplu iş sözleşmesi ile öngörülen ikramiyeler yönünden değişiklik, işçinin bireysel feragati ile dahi geçerli değildir. Toplu iş sözleşmesini imzalamaya yetkili olan kişilerce bu yönde yapılabilecek değişiklik, ancak ileriye dönük olarak hüküm ifade eder.

İkramiyelerin ödendiğini ispat yükü işverene aittir. 4857 sayılı Kanun'un, 5754 sayılı Kanunla değişik 32. maddesine göre, belli bazı işyerleri bakımından ikramiye ödemeleri, işçi adına açılan banka hesabına yatırılarak yapılmalıdır.

Somut olayda, davacı işçi, işverence ödenmesi kararlaştırılmasına rağmen, çalışma süresi boyunca kendisine ikramiye ödemesi yapılmadığını iddia etmiş, davalı işverence, işyerinde çalışan işçilere ikramiye ödemesi yapılması yönünde bir karar alınmadığı, işyerinde bu yönde bir uygulamanın da bulunmadığı savunulmuştur. Kilis Valiliğinden celp edilen, davalı işverenliğin, Valiliğin kabulüne sunduğu 2004 ila 2009 yılları arasındaki bütçe raporlarından, işyerinde çalışan bekçi dışındaki idari personele ödenmek üzere ayrılan ikramiye ödeneğinin davalının bütçesinde yer aldığı anlaşılmakla birlikte davacının ikramiyeye hak kazanıp kazanmadığı yönünde gerekli ve yeterli araştırma yapılmadan karar verilmesi isabetli olmamıştır. Öncelikle davacının işyerindeki görevi, görev tanımı ve idari personel olup olmadığı tespit edilmeli bundan sonra bütçeden idari personel için ayrılan ikramiye ödeneğinin gider olarak gösterilip gösterilmediği (harcamasının yapılıp yapılmadığı, harcaması yapılmış ise neye harcandığı) idari personele söz konusu ödemenin (ikramiyenin) ödenip ödenmediği yönlerinin tesbiti amacıyla işyeri kayıtları üzerinde muhasebeci mali müşavir marifetiyle inceleme yaptırılarak söz konusu ödeneğin nereye harcandığı, işyerinde ikramiye ödemesinin olup olmadığı, ikramiye ödemesi olmuş ise kimlere ödendiği tespit edilip tüm deliller yeniden değerlendirmeye tabi tutularak oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda belirtilen yönler gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8539, Karar No: 2020/2075, Tarih: 15.06.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/8539 E.  ,  2020/2075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

4949 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu 2004 sayılı İcra İflâs Kanununun (İİK) 363.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 4949 sayılı Kanun’un 102. maddesiyle İİK’na eklenen Ek-Madde 1’de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2016 yılı için 6.310,00 TL’dir

Sıra cetvelinde paylaşıma konu toplam bedelin 3.506.16 TL olması nedeniyle 23.03.2016 tarihli karar kesin niteliktedir. Bu sebeplerle kararı temyiz eden şikâyetçi vekilinin temyiz istemi İİK’nun değişik 365/son madde hükmü gereğince reddedilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle şikâyetçi vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcın talep halinde iadesine,15.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16932, Karar No: 2010/19060, Tarih: 11.11.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/16932 E.  ,  2010/19060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalı kocaya yapılan davacının temyiz dilekçesinin tebliğinden muhtar Hasan Aydoğdu ile komşu Şeref Dere'nin imzaları alınmadığı gibi, imzadan imtina ettiklerine dair bir açaklama da bulunmamaktadır.

Tebligat Yasasının 20,21 ve özellikle ilgili Tüzüğün 28. maddesi uyarınca muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz iseler tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek, beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Gösterilen şekil geçerlilik koşuludur.(Y.H.G.K.nun 29.12.1993 tarihli 1993/18-778-876 sayılı kararı) Olayımızda muhatabın ne sebeple adreste bulunmadığı tevsik edilmemiştir. (Teb.K.md.23/7) Bu hali ile davalı kocaya yapılan temyiz dilekçesine dair tebligat geçersizdir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan tebligat eksikliğinin giderilmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahal mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.11.11.2010(Prş)
Yargıtay — Esas No: 2015/32906, Karar No: 2018/1370, Tarih: 14.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/32906 E.  ,  2018/1370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

5237 sayılı TCK'nın 44. maddesinde “işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan cezalandırılır” hükmüne yer verilmesi, bir fiilden kastedilenin sanığın hareket veya hareketlerinin bir sonucu elde etmeye (bir suçu işlemeye) yönelik olması, bu nedenle de fiilde birden fazla hareketin bulunabilmesi karşısında; sanığa ait iş yerlerinde ve depolarda suç tarihinde yapılan aramada 516 adet sahte bandrollü, 2185 adet bandrolsüz ve 462 adet başka bir esere ait bandrol yapıştırılmış kitap bulundurduğu tespit edilen sanığın eyleminin TCK'nın 44. maddesi aracılığıyla 5846 sayılı Kanun'un 81/9. maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 71/1, 81/13 maddelerinden 2 kez ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kabule göre;

1-Dava konusu materyaller üzerinde hak sahibi olan meslek birliğinin sanıktan şikayetçi olup hak sahibi olduğunu ispatlaması karşısında, eylemin 5728 sayılı Kanun ile değişik 5846 sayılı Kanun'un 71/1 ve 81/13. maddelerine uyduğu anlaşılarak kurulan hükümde, 5846 sayılı Kanun'un 71/1 maddesi uyarınca temel ceza belirlendikten sonra aynı kanunun 81/13 maddesi uyarınca temel cezada artırım yapılması gerekirken, doğrudan artırım yapılmış şekilde temel cezanın belirlenmesi,

2-Sanık ...'in 516 adet sahte bandrollü, 2185 adet bandrolsüz ve 462 adet başka bir esere ait bandrol yapıştırılmış kitapları iki ayrı iş yeri ve iki ayrı depoda satışa hazır vaziyette bulundurduğunun yapılan arama sonucu anlaşılması karşısında; ele geçirilen kitapların miktarı, birden fazla ve farklı yerlerde ele geçirilmesi, hukuka uygun olmayan yollarla çoğaltılmış olması, kitapların bandrolsüz, sahte ve başka bir esere ait bandrol yapıştırılmış şekilde birden fazla usulsüz mahiyette satışa arz edilmesi hususları gözetildiğinde, TCK'nın 3. ve 61. Maddelerindeki ölçütler çerçevesinde suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunacağı gözönünde bulundurularak alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yeniden yapılacak yargılamada CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10345, Karar No: 2006/12703, Tarih: 07.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/10345 E.  ,  2006/12703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.4.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda baba adı ve doğum tarihi düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31.5.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava tapu malikinin kimlik bilgilerinin düzeltilmesine ilişkindir. Mahkemece malikin baba ismi ve doğum tarihinin düzeltilmesine karar verildi, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Yapılan yargılamaya toplanan delillere ve dosya içeriğine göre davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2- "Mülkiyet hakkının tescili " başlıklı Tapu Sicil Tüzüğünün 25.maddesinde kütükte bulunması zorunlu bilginin malikin adı, soyadı, baba adı, edinme nedeni, tarih ve yevmiye numarasından ibarettir. Görülüyorki bunların arasında malikin doğum tarihi yer almamıştır. Dolayısıyla tapu kütüğünde bulunması zorunlu olmayan nüfus bilgisinin ilavesi veya düzeltilmesi dava yoluyla istenemez. Şayet tapunun tesciline dayanak yapılan işlemde düzeltimi gerektirir bir hata yapılmışsa bu hatanın Tüzüğün 87.maddesi uyarınca ilgilinin başvurusu üzerine, o maddedeki koşullar araştırılarak idarece düzeltilmesi mümkündür. Böyle olunca doğum tarihinin düzeltilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle düzeltilmesi gerekmiş ise de yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.nun 438/VII. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) bentte yazılı nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine (2) bent gereği hüküm fıkrasının 1.paragrafının 3.satırında yer alan "doğum tarihinin 1313" kelime ve rakamlarının hüküm fıkrasından çıkarılmasına, hükmün değiştirilmiş ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, 7.11.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1333, Karar No: 2018/3826, Tarih: 26.04.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/1333 E.  ,  2018/3826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 29/03/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki kamu davasının düşürülmesine ilişkin ... Anadolu 30. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 09/06/2014 tarihli ve 2009/19 esas, 2009/106 sayılı ek kararının kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 04/04/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla ...:

1- Sanığın 14/12/2008 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191/1. maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 191/6. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Pendik 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03/11/2009 tarihli ve 2009/84 esas, 2009/904 sayılı kararının temyiz edilmeksizin kesinleştiği,

2- Hükümlünün, tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davrandığı gerekçesiyle, ... Anadolu 30. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 09/06/2014 tarihli ve 2009/19 esas, 2009/106 sayılı ek kararı ile TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "kamu davasının düşmesine" karar verildiği ve kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişmeden önceki haliyle 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi yollamasıyla 191/1-2. madde ve bentleri gereğince cezaya hükmedilmesini müteakip denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, ilgili denetimli serbestlik tedbirinin infazını müteakip hükümlünün mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet Savcılığınca sadece yerine getirme fişi tanzim edilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın denetim süresine uyduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, ... Anadolu 30. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 09/06/2014 tarihli ve 2009/19 esas, 2009/106 sayılı ek kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Kanun yararına bozmada hüküm tarihindeki hukuka aykırılıklar inceleme konusu yapıldığından, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen TCK'nın 191. maddesi ile aynı Kanunla 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca uyarlama yapılması mümkün görülmüştür.

Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan hükümlünün, hüküm tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 7. fıkrası gereğince, mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılması yerine davanın düşmesine karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan, kanun yararına bozma talebi yerindedir.

D) Karar:

Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan hükümlünün, hüküm tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 7. fıkrası gereğince, mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılması yerine davanın düşmesine karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan, kanun yararına bozma talebi yerindedir.

D) Karar:

Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması nedeniyle hükümlünün cezasının infaz edilmiş sayılacağı gözetilmeden, davanın düşmesine karar verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden; kamu davasının düşmesine ilişkin ... Anadolu 30. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 09/06/2014 tarihli ve 2009/19 esas, 2009/106 sayılı ek kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 26.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6354, Karar No: 2020/3690, Tarih: 07.09.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/6354 E.  ,  2020/3690 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, Silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme

Hüküm : Sanık ... hakkında TCK'nın 220/7. maddesi yollamasıyla TCK'nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanunun 5/1, 62, 53, 63 maddeleri, diğer sanıklar hakkında TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetlerine dair hükümlere yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı CMK'nın 280/2. maddesi gereğince ayrı ayrı kaldırılarak sanık ...'nın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraatine, diğer sanıkların TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetlerine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurularının süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezanın süresine göre şartları bulunmadığından, sanık ... ve müdafiinin, sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme istemlerinin CMK’nın 299/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından, işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... yönünden;

Dosyada mevcut diğer delillerin atılı suçun sübutu için yeterli olduğu görülmekle, sanık ... yönünden ... tespit ve değerlendirme tutanağı beklenilmeden karar verilmesi sonuca etkili görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ... ve müdafiinin, sanık ... ve müdafiinin, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden, CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanıklar ..., ... ve ... yönünden;

A- Sanık ... ile ilgili olarak;