muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5538, Karar No: 2014/16314, Tarih: 09.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/5538 E.  ,  2014/16314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2013

NUMARASI : 2013/441-2013/662

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile getirilen "Kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 9/10/1956 tarihi ile 4/11/1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle, mülkiyet hakkından doğan talepler, bedel talep edilmesi hâlinde bedel tespiti ve diğer işlemler bu madde hükümlerine göre yapılır. Bu maddeye göre yapılacak işlemlerde öncelikle uzlaşma usulünün uygulanması dava şartıdır." hükmüne dayanılarak uzlaşma görüşmeleri yapılmadığından, dava şartı yokluğundan, mahkemece ön inceleme duruşma tutanağı ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

5999 ve 6487 sayılı Yasalarda düzenlenen ve Kamulaştırma Kanununa eklenen geçici 6. madde, bir tasfiye yasasıdır. 09.10.1956-04.11.1983 tarihleri arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlarla ilgili olarak açılacak davalarda uygulanacak usul ve esaslara ilişkin hükümler içerdiğinden daha sonraki uyuşmazlıklara uygulanamayacaktır.

Bu nedenle; Sazlıdere Barajı rezervuar (göl) alanında kalmaları nedeniyle dava konusu taşınmazların 1991 ve 1993 yıllarında kamulaştırıldıkları dikkate alınarak, işin esasına girilerek, öncelikle dava konusu taşınmazların göl alanında kalıp kalmadığı ve fiilen el atılıp atılmadığı araştırılarak,el atmanın gerçekleştiğinin anlaşılması durumunda işin esası hakkında olumlu-olumsuz hüküm tesisi;

Fiilen el atmanın olmadığının anlaşılması halinde taşınmazın yapılan imar düzenemesinde Sazlı Dere Baraj Mutlak Koruma Alanında kalıp kalmadığı araştırılıp mutlak koruma alanında kalıyor ise;

Fiilen el atmanın olmadığının anlaşılması halinde taşınmazın yapılan imar düzenemesinde Sazlı Dere Baraj Mutlak Koruma Alanında kalıp kalmadığı araştırılıp mutlak koruma alanında kalıyor ise;

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiş,

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiş olduğundan davanın idari yargıda görülmesi gerekir.

Bu durumda açıklanan hususlarda yapılacak araştırma ve inceleme sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18759, Karar No: 2014/15211, Tarih: 06.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/18759 E.  ,  2014/15211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı şirkete kasko poliçesi ile sigortalı olan...plakalı aracın dava dışı başka bir araçla çarpışması neticesinde hasarlandığını belirterek 5.338,32 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacıya ait araçta meydana gelen hasar ile kaza tespit tutanağı arasında uygunluk olmadığını, aracın toz içerisinde uzun süre bekletilmiş olduğunu, zararın teminat kapsamında olmadığını ve hasar miktarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan kanıtlara ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 4.702,87 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 Sayılı HMK'nun geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2014 tarihinden itibaren 1.890,00 TL’ye çıkarılmıştır.

Temyize konu kararda davanın kısmen kabulüyle davacı lehine 4.702,87 TL'ye hükmedilmiş olup reddedilen kısım 635,45 TL'dir

Temyize konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden, verilen karar miktar itibariyle davacı yönünden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacı vekilinin temyiz dilekçesinin maddi tazminata ilişkin kısmının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 12. maddesinde konusu parayla değerlendirilebilen davalarda vekalet ücretinin nasıl hesaplanacağı belirtilmiştir. Anılan maddede vekalet ücretinin tarifenin üçüncü kısmında belirtilen kademeli oranlara göre nispi olarak hesaplanacağı, bazı istisnai durumlarda ise ikinci kısma göre takdir edileceği düzenlenmiştir. Tarifenin 12. maddesi gereğince, üçüncü kısma göre hesaplanan vekalet ücreti kabul veya reddedilen miktarı geçmemek kaydıyla ikinci kısımda belirtilen maktu miktarın altında olamaz. Üçüncü kısma göre hesaplanan miktarın ikinci kısımda belirtilen maktu ücretten az olması halinde artık taraf lehine kabul veya reddedilen miktarı geçmemek kaydıyla ikinci kısımdaki maktu ücrete hükmedilmesi gerekir.

Somut olayda davacı vekili tarafından dava dilekçesinde toplam 5.338,32 TL maddi tazminat talep edilmiştir. Mahkemece 4.702,87 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmiş olup 635,45 TL'lik kısım ise reddedilmiştir. Kabul edilen kısım için davacı lehine 564,34 TL, reddedilen kısım için davalı lehine 76,25 TL nispi vekalet ücretine karar verilmiştir.

Mahkemece karar tarihindeki tarifenin 12. maddesi gereğince kabul edilen ve reddedilen miktar nazara alınarak davacı lehine 1.500,00 TL maktu vekalet ücreti, davalı lehine 635,45 TL vekalet ücretine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yanlış hesaplama yapılarak eksik vekalet ücretine karar verilmesi doğru olmayıp bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin maddi tazminata ilişkin kısmının hükmün davacı yönünden kesin olması nedeniyle REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekili ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (4) numaralı bendinde yer alan “564,34 TL” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “1.500,00 TL” ibaresinin eklenmesi, hükmün (5) numaralı bendinde yer alan “76,25 TL” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “635,45 TL” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 06.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13950, Karar No: 2014/20154, Tarih: 16.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/13950 E.  ,  2014/20154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çaycuma 1. Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2014

NUMARASI : 2007/402-2014/198

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 23/05/2006-04/06/2007 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise,4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan S.. K.. yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6927, Karar No: 2013/2279, Tarih: 29.01.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/6927 E.  ,  2013/2279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 5. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :13.02.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mirasbırakan 06.12.2011 tarihinde ölmüş, en yakın yasal mirasçıları olan eşi ve çocukları 03.02.2012 tarihinde Sulh Mahkemesine verdikleri dilekçe ile mirası reddettiklerini bildirmişler, Sulh Mahkemesi "ret beyanının şarta bağlı olduğunu" belirterek talebinin reddine karar vermiş, kararı davacılar temyiz etmiştir.

Davacılar müşterek imza ile verdikleri dilekçede "mirasbırakanın sosyal güvencesi haricinde kalan diğer borçlarını kayıtsız şartsız reddettiklerini" bildirmişlerdir. Mirasbırakanın ölümü üzerine geride kalan hak sahiplerine Sosyal Güvenlik Kanunları gereğince bağlanacak olan dul ve yetim maaşı, bu kişilerin kanundan doğan hakları niteliğinde olup, terekeye dahil değildir. Terekeye dahil olmayan bir hakkın hak sahiplerince hariç tutulması da, reddi şarta bağlı hale getirmez. O halde; mahkemece yapılacak iş, reddin süresinde olup olmadığını ve reddedenlerin mirasçılık sıfatlarının bulunup bulunmadığını tespitten ibarettir. Süre şartı ve ve mirasçılık sıfatının gerçekleşmesi halinde hakimin ret beyanını tutanakla tespit edip bu beyanın özel kütüğüne tesciline karar verilmesi gerekir. Bu husus nazara alınmadan yazılı gerekçe ile davacıların mirası ret beyanlarının reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 29.01.2013 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/1166, Karar No: 2011/9966, Tarih: 23.06.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/1166 E.  ,  2011/9966 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında İzmir 4. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25.10.2010 gün ve 501-357 sayılı hükmün taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Mahkeme kararı davacı tarafından 14.12.2010 tarihinde temyiz edildiği halde davacının temyiz dilekçesinin davalıya tebliğine dair tebliğ mazbatasında tebliğ tarihi 2.12.2010 olarak yazılmıştır. Bu durumda davacı tarafın temyiz dilekçesinin davalı tarafa tebliğ tarihi hususunda tereddüt bulunmaktadır. Mahkemece Posta İşleme Merkezine yazı yazılarak davacı tarafın temyiz dilekçesinin davalı tarafa tebliğ tarihinin saptanıp buna ilişkin yazı cevabının dosyaya eklenerek gönderilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan şekilde işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.6.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12989, Karar No: 2015/11606, Tarih: 11.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/12989 E.  ,  2015/11606 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, Alman Rant Sigortası'na giriş tarihi olan 07.01.2002 tarihinin Türkiye’de sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabul edilmesi gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçe ile davanın kabulüne verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

17.04.2008 tarihli 5754 sayılı Kanunun 79'uncu maddesiyle değişik 3201 sayılı Kanunun 3'üncü maddesi “Bu Kanunun 1 inci maddesinde belirtilenler ile yurt dışında çalışmakta iken veya yurda kesin dönüş yaptıktan sonra ölenlerin Türk vatandaşı olan hak sahipleri sigortalının Türkiye’de hiçbir sosyal güvenlik kuruluşuna tabi çalışması yoksa ... Kurumuna, Türkiye’de çalışması varsa en son tabi olduğu sosyal güvenlik kuruluşuna müracaat etmek suretiyle bu Kanunla getirilen haklardan yararlanırlar…” hükmünü içerirken; yine aynı Kanunla 3201 sayılı Kanunun 5'inci maddesine 4'üncü fıkra hükmü olarak eklenen ek fıkra ile de; “Yurtdışı hizmet borçlanmasına ait süreler 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununa göre hangi sigortalılık haline göre geçmiş sayılacağının belirlenmesinde; Türkiye’de sigortalılıkları varsa borçlanma talep tarihindeki en son sigortalılık haline göre, sigortalılıkları yoksa aynı Kanunun 4'üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında geçmiş sigortalılık süresi olarak kabul edilir.” hükmü getirilmiştir.

Anılan 5754 sayılı Kanun ile, 3201 sayılı Kanunda yapılan değişiklikler ve getirilen ek düzenlemelere birlikte bakıldığında; başvurulacak kuruluşların belirlenmesinde, eski 3'üncü maddede öngörülen değişik hallerden tümüyle vazgeçilmiş ve sadece, Türkiye’de sigortalılıkları varsa borçlanma talep tarihindeki en son sigortalılık haline göre, sigortalılıkları yoksa aynı Kanunun 4'üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında geçmiş sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği öngörülmüştür. Anılan düzenlemeyle, Türkiye’de hiçbir sosyal

güvenlik kuruluşuna tabi çalışması bulunmayan kişilerin, 3201 sayılı Kanuna dayalı borçlanma sürelerinin 5510 sayılı Kanunun 4/1-b kapsamında sigortalılık süresi olarak değerlendirilmesi gerekecektir. Bu bağlamda; kişinin yurtiçinde herhangi bir sosyal güvenlik kuruluşuna tabi sigortalılığı var ise talep tarihi itibariyle en son sigortalılık haline göre 3201 sayılı Kanun kapsamında borçlanma yapacak ya da transfer edilen primler buna göre değerlendirilecektir

güvenlik kuruluşuna tabi çalışması bulunmayan kişilerin, 3201 sayılı Kanuna dayalı borçlanma sürelerinin 5510 sayılı Kanunun 4/1-b kapsamında sigortalılık süresi olarak değerlendirilmesi gerekecektir. Bu bağlamda; kişinin yurtiçinde herhangi bir sosyal güvenlik kuruluşuna tabi sigortalılığı var ise talep tarihi itibariyle en son sigortalılık haline göre 3201 sayılı Kanun kapsamında borçlanma yapacak ya da transfer edilen primler buna göre değerlendirilecektir

Öte yandan; Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 Esas 2007/840 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi (davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir. Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Somut olayda; Kurumun, davacının Türkiye’deki sigortalılık başlangıcı olarak 6552 sayılı Yasanın 29. maddesi ile değişiklikten önce yürürlükte bulunan 3201 sayılı Yasanın 5. maddesine göre, hangi tarihi esas aldığı araştırılarak, davaya konu 07.01.2002 tarihinden önceki bir tarih kabul etmesi halinde davacının eldeki davayı açmakta hukuki yararının bulunmadığı araştırılmaksızın; eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulü yönünde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19302, Karar No: 2021/5259, Tarih: 22.09.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/19302 E.  ,  2021/5259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

6100 sayılı HMK'nun 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davalı vekili, dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra tarafların sulh olduğuna dair 11.06.2021 tarihli beyan dilekçesini dosyaya sunmuştur. Tarafların sulh olduğu bildirildiğinden, sulh ve ibra belgeleri de getirtilerek ve davacının vekaletnamesinde yetkisi de kontrol edilip ek karar verilmesi için davacının davadan sulh iradesi ile ilgili ek karar verilebilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren ... 10. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Dosyanın yerel mahkemesine işlemsiz olarak İADESİNE, 22/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8508, Karar No: 2017/18169, Tarih: 18.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/8508 E.  ,  2017/18169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İncelenmesine ihtiyaç olduğundan; davacının dava tarihine kadar güncel hizmet döküm cetveli ile cetvelde yer alan işyerlerine ait işe giriş ve çıkış bildirgelerinin dosyaya eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18/09/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3678, Karar No: 2020/3360, Tarih: 04.03.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/3678 E.  ,  2020/3360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir

Ancak;

1-Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasının asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle hükümlü hakkında fazla ceza tayini,

2-Hüküm kurulurken hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK’nun 53. maddesinde anılan hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

3-TCK'nun 52/4. maddesine göre adli para cezası taksitlendirilirken, infazda duraksamaya neden olacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,