muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5790, Karar No: 2019/2551, Tarih: 27.03.2019

Şu hale göre; anılan örgüt yönünden, örgütün lideri Fetullah Gülen ile beşinci, altıncı ve yedinci katmanlarda yer alanların, bu cümleden olarak kıta imamı, ülke imamı, “Türkiye imamı” ve “bölge imamlarının”, her halükarda örgütün üst düzey yöneticisi olduklarında kuşku yoktur. Ancak örgütü bir arada tutan ve alt katmanlardakilerin teftiş ve kontrolünü yapan dördüncü katman örgüt mensupları ile ilgili olarak, il ve ilçe sorumluları/imamları ile kamu kurumları imamlarının yönetici olup olmadıkları, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, somut olayın özellikleri, bu kişilerin örgütün hiyerarşik yapısı içerisindeki konum ve görevleri, sorumluluk sahalarında sevk ve idare ettiği örgütsel faaliyetlerin örgütün amaç ve etkinliği bakımından önem ve yoğunluğu ile kontrol ettikleri kamu personelinin devletin güvenliği bakımından ifade ettiği stratejik değer de gözetilerek belirlenmelidir. Örgüt yöneticisinin mutlaka illegal faaliyetleri yönetmesi gerekmez. Örgütün amacına ve varlığının devamına katkı sunan sözde legal faaliyetleri sevk ve idare etmek de bu kapsamda değerlendirilmelidir.

Örgütün anlatılan yapılanması çerçevesinde, “örgüt mensupları ve örgütsel faaliyetler bakımından yoğunluk içermeyen ilçe imamları”, “semt imamları”, “mahalle imamları”, “ev imamları (abileri)”, “talebe imamları”, “serrehberler”, “belletmenler” gibi ilk üç katman mensuplarının ise örgüt yöneticisi olarak kabul edilmesi mümkün görülmemektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sırasıyla ..., ... ve ...İl imamı olan sanığın, örgütün hiyerarşik yapısı içerisindeki konum ve görevleri, sorumluluk sahalarında sevk ve idare ettiği örgütsel faaliyetlerin süre, önem ve yoğunluğu da gözetildiğinde örgüt yöneticisi olarak kabulünde bir isabetsizlik bulunmamakla;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1 maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Erzincan 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5471, Karar No: 2015/14259, Tarih: 27.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/5471 E.  ,  2015/14259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro komisyonu tutanağı ile ... Mahallesi çalışma alanında bulunan dere yatağı olarak tespit dışı bırakılan taşınmaz hakkında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddesinde öngörülen şartlar gerçekleşmediği, mevsim şartlarına göre yağmur sularının biriktiği yer niteliğinde olduğundan ...'nin itirazının reddi ile Hazinenin itirazının kabulü ile taşınmazın 106 ada 15 parsel altında ve 342.28 metrekare yüzölçümüyle ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişme konusu 106 ada 15 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz karar harcı peşin yatırıldığından harç alınmasına yer olmadığına, 26.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18415, Karar No: 2015/3489, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18415 E.  ,  2015/3489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetine dair.

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/5460 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22. Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre ( 13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 11/03/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14077, Karar No: 2011/15853, Tarih: 24.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/14077 E.  ,  2011/15853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 46. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/09/2009 tarih ve 2007/324-2009/338 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 22/11/2011 gününde davacılar avukatı ... geldi, davetiye tebliğine rağmen davalı avukatı duruşmaya gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili davacı/sigortalının 26.05.2007 tarihinde tiroid bezi kanseri ameliyatı geçirdiğini,davacı ...’in ise sigorta ettiren olduğu buna ilişkin tedavi masrafları ve giderlerin davalı ... şirketinden talep edildiği halde ödenmediğinden bahisle 18.040,24 TL tedavi masrafı ile 10.000,-TL manevi tazminat bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dava konusu edilen tedavi giderlerinin poliçe tanziminden önce var olan hastalıklarla ilgili olduğunu, davalı ... şirketinin sorumluluğunun poliçe döneminde ortaya çıkan rahatsızlıklarla ilgili tedavi giderleri olduğunu, poliçe tanzimi sırasında kasten beyan edilmeyen şikayet ve rahatsızlıklarla ilgili giderlerden sigorta şirketinin sorumluluğunun bulunmadığını ve bu giderlerin teminat dışı olduğunu; kaldı ki yapılan tedavi giderlerinin ödenmesine karar verilse dahi sözleşmesel yükümlülüğün yerine getirilmemesi manevi tazminatı gerektiren bir durum olmadığından davacının maddi ve manevi tazminata ilişkin talebinin haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olmasından bahisle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia,savunma,dosyadaki kanıtlar,bilirkişi rapor ve ek raporuna göre, davacının sözleşme öncesinde tıbbi teşhis konulmamış bir hastalık veya bununla ilgili şikayetlerin sağlık bildirim formunda bildirilmemiş olmasının TTK.madde 1290 hükmünün kasten ihlali olarak kabul edilemeyeceği, bu nedenle davalının gerçekleşen rizikodan dolayı teminat sorumluluğu bulunduğu, ancak davacının sözleşme öncesinde yaptırdığı tahlillerle ilgili soruya tümüyle menfi cevap vermesinin kasti olmasa da kusurlu bir davranış olduğunu

bu durumun daha ağır şartlarla bir sözleşme yapılmasını gerektirecek mahiyette olduğu, davacının poliçe sırasında teşhisi yapılmış herhangi bir hastalığının bulunmaması ve tıbbi raporlarda nodül konusunda sadece takip önerilmiş olmasına nazaran %30 oranında sürprim uygulanması gerektiği buna göre ödenmesi gereken miktarın 13.855,77 TL olacağı gerekçeleriyle davacılardan ...tarafından açılan davanın aktif husumet yokluğundan reddine,davacı ... tarafından açılan davanın ise kısmen kabulü ile 13.855,77 TL'nin, 3.980,22 TL'sine 16.06.2007, 9.875,55 TL'sine dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm,davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece alınan ve 26.01.2009 hakim havaleli bilirkişi raporunda ulaşılan sonuçlar somut olay dikkate alındığında yerindedir.Aynı bilirkişi heyetinden alınan 16.06.2009 hakim havaleli ek raporda yine doğru olarak o tazminata ilişkin tahakkuk ettirilen prim ile gerçekte tahakkuk ettirilmesi gereken prim arasındaki orana göre ödeme yapılması gerektiği belirtilmiş,davalı ... şirketince sunulan 4 poliçe örneiği ve bunlarla ilgili soru listeleri ve başvuru formlarının incelenmesi neticesinde... adlı sigortalıya ait poliçede soru listesinde nodül konusundaki soruya menfi cevap verilmesine ve bu durumun davalı tarafça bilinmesine rağmen anılan rizikoyu kapsayan bir poliçe temin edildiğinin belirlendiği,bu poliçeye % 30 sürprim uygulandığından bahisle somut olayda da aynı oranda sürprim uygulanması gerektiği kabul edilerek tazminat hesaplaması yapılmış ise de,söz konusu örnek alınan poliçe limitli bir sigorta poliçesi olup sürprim oranı uygulamasına örnek teşkil etmez.Bu durumda mahkemece sigorta uygulaması konusunda uzman bilirkişiler aracılığı ile uygulanması gereken sürprim oranının belirlenmesi gerekirken noksan incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olmuştur.

3-Öte yandan davacılardan ...tarafından davalı aleyhine açılan davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmiş olmasına rağmen ...Ü.Tarifeleri uyarınca davalı yararına ayrıca vekalet ücretine hükmedilmemiş olması yanlış olmuştur.

SONUÇ :Yukarıda (1)nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin tüm,davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,(2) ve (3)numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 168,60 TL harcın temyiz eden davacılara iadesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 24/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14759, Karar No: 2019/12604, Tarih: 11.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/14759 E.  ,  2019/12604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 21.08.2006-22.11.2013 tarihleri arasında davalıya ait mağazada müdür yardımcısı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin disiplin kurulu kararı doğrultusunda 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25-II/e maddesi gereğince tazminatsız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, feshin haklı bir sebebe dayanmadığını ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini, davacının fazla çalışma ücretinin ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Somut uyuşmazlıkta davacı işçi işverence yapılan haksız disiplin soruşturması sonucunda haklı bir sebep olmadan işten çıkartıldığını, davalı taraf ise feshin İş Kanunu'nun 25/2-e bendine göre haklı sebebe dayandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Dosya kapsamından, davacının iş sözleşmesinin ... 9.Noterliği'nin 22.11.2013 tarih ve ... yevmiye nolu ihtarnamesi ile iç denetim sırasında eksik ürün teslimatı yaptığı, Çaykur ürünlerinin içinde sahte ürünler olduğunun ve satışının yapıldığının tespit edildiği, 2013 Nisan ayında... isimli müşterinin mağazada emanette bekleyen 32 koli Çaykur Rize 1 Kg ürünün 4 koli eksik teslim edildiği, bu eksikliği .. . isimli bir başka müşterinin emanetinden prosedür ve talimatlara aykırı olarak giderdiği, .... isimli müşteriye 4 koli Çaykur faturası kesilmeden ve ödemesi alınmadan teslimat yaptığı gerekçesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25 II/e maddesi gereğince feshedildiği anlaşılmaktadır.

Davacı savunmasında yönetici .....'ın talimatı üzerine müşteriye verilmek üzere emanet ürün aldığını, ürünün sahte olduğundan haberinin olmadığını, sahte ürünün teslim edildiği gün haftalık iznini kullandığını, izinli olduğu gün müşterinin mağazaya gelerek alışveriş yaptığı ve emanetteki ürünlerin teslim edildiğini, suç teşkil edecek bir kusurunun olmadığını ifade etmiştir.

Davacı savunmasında yönetici .....'ın talimatı üzerine müşteriye verilmek üzere emanet ürün aldığını, ürünün sahte olduğundan haberinin olmadığını, sahte ürünün teslim edildiği gün haftalık iznini kullandığını, izinli olduğu gün müşterinin mağazaya gelerek alışveriş yaptığı ve emanetteki ürünlerin teslim edildiğini, suç teşkil edecek bir kusurunun olmadığını ifade etmiştir.

Yapılan yargılama sonucunda mahkemece mağaza müdürü tarafından davacıya bir müşterinin siparişini, beklemekte olan başka bir müşterinin siparişi ile tamamlama talimatı verildiği, böylelikle hazır olan müşterinin bekletilmediği, bu durumun işyeri uygulaması halini aldığı, ürün teslimatı yapıldığında davacının haftalık izinde bulunduğu, feshe konu eylem ile ilgili davacı hakkında suç duyurusunda bulunulmadığı ve buna ilişkin kanaati kuvvetlendiren herhangi bir delilin dosyaya ibraz edilmediği, itham edilen olaylar ile davacının kişisel menfaat temininin söz konusu olmadığı gerekçesiyle feshin haklı bir sebebe dayanmadığı sonucuna varılmıştır. Ne var ki, kararda bir taraftan feshin haksız olduğu kanaatine varılıp, diğer taraftan “son ücret bordrosu ile tahakkuk ettirilen izin ücretinin ve aylık ücretin tamamının işyeri deposunda mal sayımı sonrası çıkan açığa veya sahte çıkan çaykur çayına mahsup edilmesine” dair bilirkişi raporuna itibar edilmesi hatalı olmuştur. İşverenin 22.11.2013 tarihli fesih yazısında davacıya isnat edilen birçok fiil bulunmakta olup, mahkemece dosya kapsamındaki deliller yeterince değerlendirilmeden yetersiz ve çelişkili gerekçe ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır. İşverence işyeri deposunda mal sayımı sonrasında açık çıktığı, Çaykur çayının da sahte çıktığı ileri sürülmüş olup, bu açık miktarı davacının ücretinden mahsup edildiğine göre, mahkemece feshin haklılığı bağlamında değerlendirme yapılırken, mahsup işleminin yerinde olup olmadığının da denetlenmesi gerekir. Eksik inceleme ve çelişkili gerekçe ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

2-Mahkemece fazla çalışma alacağından yapılan indirim hariç olmak üzere reddedilen miktar 806,00 TL ve reddedilen ulusal bayram ve genel tatil ücreti miktarı 100,00 TL olup, kabul ve ret oranına göre davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi yerinde ise de, yargılama giderinin yargılama giderinin paylaştırılmasında kabul ve ret oranın gözetilmemesi hatalıdır.

2-Mahkemece fazla çalışma alacağından yapılan indirim hariç olmak üzere reddedilen miktar 806,00 TL ve reddedilen ulusal bayram ve genel tatil ücreti miktarı 100,00 TL olup, kabul ve ret oranına göre davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi yerinde ise de, yargılama giderinin yargılama giderinin paylaştırılmasında kabul ve ret oranın gözetilmemesi hatalıdır.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 33 güne isabet eden izin ücretinin 1.653,10 TL olduğu ancak, davacının son ücret bordrosunda tahakkuk ettirilen izin ücretinin ve aylık ücretin tamamının (asgari geçim indirimi hariç) işyeri deposunda mal sayımı sonrası çıkan açığa veya sahte çıkan ÇayKur çayına mahsup edildiği, takas yapıldığının ücret bordrosundan tespit edildiği ifade edilmiştir. Mahkemece bilirkişi raporuna itibar edilerek, “son ücret bordrosu ile tahakkuk ettirilen izin ücretinin ve aylık ücretin tamamının işyeri deposunda mal sayımı sonrası çıkan açığa veya sahte çıkan çaykur çayına mahsup edildiği anlaşılmakla ve talep ile sınırlı kalmak suretiyle sadece dava dilekçesindeki miktar yönüyle talebin kabulüne” karar verilmiştir. Böylece bozma kararının 1. bendinde belirtildiği gibi, gerekçede çelişki oluşturulmak suretiyle, mahsuba rağmen taleple bağlı kalınarak hüküm kurulması yerinde değildir. Alacağın bir kısmının talep edildiği kısmi davada, mahkemece alacak miktarının tamamı belirlendikten sonra, taleple bağlı kalınarak karar verilmesi gerekir. Somut olayda ise mahkemece, mahsup işlemine değer verilip verilmediği karardan net olarak anlaşılamamaktadır. Hal böyle iken, davacının sonuç itibariyle hak kazandığı yıllık izin ücreti belirlenmeden taleple bağlı kalınarak, 100,00 TL izin ücretine hükmedilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple de bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/457, Karar No: 2014/10275, Tarih: 24.09.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/457 E.  ,  2014/10275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2013/78-2013/242

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiralanana yapılan faydalı masrafların tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı kiracı vekilinin imalat bedellerine ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili; müvekkilinin davalılara ait iş yerini 05/03/2009 tarihinde buharlı oto yıkama işini yapmak üzere kiraladığını, iş yeri için 900 TL peşin kira verdiğini ve tadilat çalışmaları için 11.000 TL masraf yaptığını ve kaldırımın düşürülmesi için başvuru yaptığını ancak, Pendik Belediyesi tarafından işyerinin açılmaması için bina maliklerinden imza toplandığından bahisle işyeri açılamıyacağının bildirildiğini, böylece davalıların müvekkilini kandırdıklarının anlaşıldığını belirterek 11.900 TL alacağının yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı Y.. Y.. vekili cevabında; Kira sözleşmesinin 5 Mart 2009 tarihinde yapılıp, 22 Mayıs 2009 tarihinde alınan kaparo iade edilmek suretiyle feshedildiğini, İş bu fesih ve depozito iadesi sırasında iddia edildiği gibi itirazı kayıt yazılmadığını, Sözleşmenin 12. Maddesinde kiracının kiralanan şeyin içinde ve dışında yapacağı tezyinat masraflarının kendisine ait olacağının kararlaştırıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Davalı İ.. Y.. duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir. Mahkemece, Davacının yaptığı ilave faydalı ve zorunlu masraflar olsa bile bu taşınmazın değerini arttıracağından taşınmaz malikinden isteyebileceği, davalıların dava tarihinde taşınmaz maliki olmadıklarından sorumlu olmayacakları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.