muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3951, Karar No: 2022/9030, Tarih: 14.12.2022

Ceza davası zamanaşımı süresinin amacı gözetildiğinde, daha uzun olmak şartıyla bu  sürenin hem bir yıllık nispi zamanaşımı süresi hem de on yıllık mutlak zamanaşımı süresi  açısından uygulanması gerekir. On yıldan fazla ceza davası zamanaşımı süresinin söz konusu  olduğu bir durumda, artık nispi ve mutlak zamanaşımı süresi dikkate alınmayacaktır. Bu  durumda, ceza davası zamanaşımı süresi hem bir yıllık nispi zamanaşımı süresinin hem de on  yıllık mutlak zamanaşımı süresinin yerini alacak, tazminat davası en geç bu sürenin sonuna kadar açılabilecektir. Öte yandan ceza davası zamanaşımı süresi, bir yıllık nispi zamanaşımı  süresinden uzun ancak on yıllık mutlak zamanaşımı süresinden kısa ise, bu durumda sadece  nispi zamanaşımı süresinin yerine uygulanma imkanına sahip olacaktır  (Tekinay Akman Burcuoğ/u Altop, s. 725.). Zarar gören, zarar ve faili ne zaman öğrenmiş  olursa olsun on yıllık mutlak zamanaşımı süresinin geçmemiş olması şartıyla ceza davası zamanaşımı süresi içinde tazminat davası açabilecektir. Bununla birlikte ceza davası  zamanaşımı süresi dolmuş olsa dahi zarar gören on yıllık mutlak zamanaşımı süresi içerisinde, zarar ve faili öğrendiği tarihten itibaren işlemeye başlayan bir yıllık nispi zamanaşımı süresi içinde tazminat davası açabilecektir.

Dairemizden geçen emsal dosyalardan anlaşılacağı üzere, davalı şirket hakkında düzenlenen SPK raporlarında, hisse senetlerinin izinsiz halka arz edildiği, sermaye artırım kararı verilmesine ilişkin genel kurul toplantısından önce halka arz işlemine başlandığı, Yimpaş Grubu şirketleri tarafından yasal kayıtlara aktarılması zorunlu hususların yerine getirilmediği, muhasebe kayıtlarında gerçeğe aykırı kayıtlar bulunduğu, kâr ve zarar kalemlerinin gerçeği yansıtmaktan uzak olduğu, hisse devir sözleşmelerinde bazı kişilerin ortaklık pay defterinde gözükmediği, kanun dışı yollardan para toplandığı belirtilmiş, bu kapsamda içinde davalı şirket yöneticisinin de bulunduğu sanıklar hakkında Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/253 Esas sayılı davasında ihraç edilecek hisse senetlerinin SPK'ya kaydettirilmesi aşaması tamamlanmadan halka arz işlemine başlandığı, pay bedellerinin usulsüz tahsil edildiği belirlenerek mahkumiyet kararı verilmiş, Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 13/06/2007 tarihli ilamı ile onanmış, Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/121 Esas sayılı dosyasında SPK'dan izin alınmadan hisse senetleriyle ilgili aracılık faaliyetinde bulunulduğu iddiasıyla dava açılmış, sanıklar hakkında verilen mahkumiyet kararları Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin ilamı ile zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmış, yine usulüne uygun olarak defterlerin tutulmaması nedeniyle davalı şirket yöneticisi hakkında mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

Bu itibarla, davalıların eyleminin haksız fiil niteliğinde olduğu, süresi içerisinde zamanaşımı def’inde bulunulduğu, işbu davada zamanaşımı yönünden davacı lehine bir kazanılmış hak bulunmadığı, cezanın üst sınırına göre ceza zamanaşımı süresinin 765 sayılı Yasa'nın 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca 5 yıl, uzamış zamanaşımı süresinin ise 7,5 yıl olduğu ve dosyaya ibraz edilen hisse devir senedindeki 30.07.1999 ve 05.08.1997 tarihleri ile dava tarihi arasında zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilerek, mahkemece zamanaşımı sebebiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin tüm, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, (2) Bozma sebep ve şeklinde göre davacı vekilinin tüm, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 14.12.2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1- Dava, davalı gerçek kişinin yöneticisi olduğu davalı şirkete ortak olacağı inancıyla ödenmiş olan meblağın haksız fiil hükümlerine göre iadesi istemine ilişkindir.

2- Davacı vekili 19.04.2016 tarihli dava dilekçesiyle, 05.08.1997 ve 30.07.1999 tarihlerinde müvekkilinin ortak olacağı inancıyla 30.050 DM meblağı davalı şirketin grup şirketine belge karşılığında yatırdığını, oysa müvekkilinin gerçekte ortak olmadığını, paranın haksız fiil (hile/dolandırıcılık) sonucu müvekkilinden alındığını ileri sürerek bu meblağın haksız fiil hükümlerine göre iadesi talebinde bulunmuştur.

3- Davalı taraf, davacının müvekkili şirketlere 38 ve 43 adet hisselerle ortak olduğunu, ortakların sermayenin geri verilmesini isteyemeyeceği, hak düşürücü süresinin geçtiğini ileri sürerek davanın reddine karar vermiştir.

4- Yerel mahkemece, davalıların yatırılan meblağdan haksız fiil hükümlerine göre sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ise istinaf isteminin kısmen kabulü ile davanın kısmen kabulü ile davacının ayrıca ortak olmadığının tespitine ödenen bedelin davacıya iadesine karar verilmiştir.

4- Yerel mahkemece, davalıların yatırılan meblağdan haksız fiil hükümlerine göre sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ise istinaf isteminin kısmen kabulü ile davanın kısmen kabulü ile davacının ayrıca ortak olmadığının tespitine ödenen bedelin davacıya iadesine karar verilmiştir.

5- Davalılarca kullanılan aynı yöntemle SPK’dan izinsiz sermaye ihracı yöntemiyle para toplayan JETPA A.Ş.’ye yatırılan paraların haksız fiil hükümlerine karşı ileri sürülen zamanaşımı def’ileri yönünden, yerel mahkemenin “davalı tarafın 818 sayılı BK'nın 60. maddesi uyarınca zamanaşımı def'inde bulunduğu, olayda haksız fiil tarihlerine göre anılan maddede öngörülen 1 yıllık ve 10 yıllık zamanaşımı sürelerinin dolduğu” gerekçesiyle davanın reddine dair kararı, İlk defa Dairemizin 16.05.2013 tarih ve 2012/11230 E. - 2013/10079 K. sayılı ilamıyla, “Her ne kadar bir borçlunun borcunun zamanaşımına uğradığını ileri sürmesi, bu yolla borcunu ödemekten kaçınması tüm çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi Türk hukuku bakımından da kanunen kendisine tanınan bir hak ve zamanaşımı def'inin ileri sürülmesi tek başına borçlunun dürüstlüğe aykırı bir davranışı olarak kabul edilemez ise de bazı hallerde zamanaşımı def'inin ileri sürülmesi dürüstlükte bağdaşmayabilir (K.Oğuzman, T.Öz, Borçlar Hukuku Genel Hükümler 2009, s. 482). Zamanaşımı def'inin ileri sürülmesinin hangi hallerde dürüstlük kuralına aykırı bulunduğu hususunda normatif bir düzenleme bulunmadığından bu hususun varid olup olmadığının her somut uyuşmazlığın özellikleri nazara alınarak değerlendirilmesi gerekir. Bilimsel ve yargısal içtihatlarda davacının dava açmaması için oyalanması durumu dürüstlük kuralına aykırılık olarak kabul edilmektedir (age,s. 482 vd.). … davalı taraf davada bir yandan davacının organik bağ içinde olduğu ve davalı Fadıl Akgündüz'ün yöneticisi ve tek ortağı bulunduğu şirketin ortağı olduğunu ve hakkın o şirkete karşı kullanılması gerektiğini savunurken ve diğer yandan imzaladığı sözleşmeyle 60 aylık sürede bir hak ileri sürmesinin mümkün bulunmadığına inandırılıp, güven telkin edilen ve yurt dışında yatırdığı parasını alamayacağının anlaşılması üzerine işbu davayı açtığı ileri sürülen davacıya karşı paranın yatırılış tarihine göre zamanaşımı süresinin dolduğunu belirterek zamanaşımı def'inin ileri sürülmesinin dürüstlük kuralı ile bağdaşır bir tutum olmadığının kabulü gerekir” gerekçesiyle bozulmuş, akabinde bu içtihat Kombassan (02/10/2014 tarih ve 2013/13293 E. - 2014/15076 K.), Büyük Anadolu Holding (06.01.2014 tarih2013/10351 E. - 2014/48 K.) ve en sonunda YİMPAŞ (24/12/2015 tarih ve 2015/880 E. - 2015/13885 K.) davalarında da benimsenmiş ve bu hususta aynı doğrultuda yüzlerce karar verilmiştir.

6- Somut olayda da Dairenin önceki içtihatlarından ayrılmasını gerektirecek bir husus bulunmamaktadır. Zira davacı, gerçekte yasal olarak davalı şirkete ortak olmadığı ve bu yöntemle ortak olamayacağı halde ortak olacağına ve çok yüksek kar payı alacağına inandırılarak parası elinden alınmış ve parasını/kar payını istediğinde ise hala şirkete ortak olduğu hususuna inandırılmaya çalışılmakta ve oyalanmaktadır. Davalı tarafın davaya cevap dilekçesinde bir yandan davacının şirkete ortak olduğunu beyan edip, diğer yandan ise zamanaşımı def’inde bulunması “çelişkili davranış yasağına” ve buradan hareketle TMK’nın 2. maddesindeki dürüstlük kuralına aykırıdır. Gerek oyalamanın varlığı, gerekse davalıların dürüstlük kuralına aykırı zamanaşımı savunmaları nedeniyle, Dairenin 2013 yılından bu yana benzer davalarda ve hatta aynı şirkete yöneltilen davalarda vermiş olduğu içtihatlardan ayrılınmasını gerektiren yeni bir gelişme veya farklı bir hukuki gerekçe bulunmamaktadır. Yukarıda anılan nedenlerle onama düşüncesinde olduğumuzdan Mahkeme kararının bozulmasına dair Daire çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/801, Karar No: 2012/2459, Tarih: 29.03.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/801 E.  ,  2012/2459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasın yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, rehin alacaklısından artan payın 6183 sayılı Yasa'nın 21'nci maddesi uyarınca ikinci sırada yer alan haciz alacaklısı ve ... Vergi Dairesi arasında garameten paylaştırılması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin bu şekilde düzenlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, davanın reddini istemiştir.

İcra Mahkemesi'nce, davanın iki kez yenilenmesine rağmen 02.12.2011 tarihli duruşmada da takipsiz bırakıldığı, şikayet olunanın davayı takip etmeyeceğini beyan ettiği gerekçesiyle, davanın HUMK'nun 409/5. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayet, haciz sıra cetvelindeki sıraya ilişkindir. İcra ve İflas Kanunu’nun 18'nci maddesi kapsamında şikayet yargılaması usulüne tabi olan sıra cetveline ilişkin uyuşmazlıklarda Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 409'ncu maddesi hükmü uygulanamaz. Bu durumda mahkemece esasa girilerek yargılama yapılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmadığı gibi, karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 150'nci maddesi yerine, mülga kanun uyarınca karar verilmesi de yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 29.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13983, Karar No: 2015/410, Tarih: 19.01.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/13983 E.  ,  2015/410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2014

NUMARASI : 2014/270-2014/308

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından, davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalı borçlunun vaki itirazı üzerine davacı İcra Mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece tahliye davasının derdestlik nedeniyle usulden reddine, alacağa ilişkin davanın esas dosyadan ayrılarak başka bir esasa kaydedilip yeni esas üzerinden yürütülmesine karar verilmesi üzerine, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 06.06.2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı alacaklı tarafından 09.09.2014 tarihinde başlatılan icra takibi ile ödenmeyen 2014 yılı Eylül ayı kirası ile muacceliyet şartı gereği ödenmesi gereken kira paraları ve 100'er TL eksik ödenen 2014 yılı Haziran, Temmuz ve Ağustos ayları kira parası toplamı 6.900 TL nin tahsili istenilmiş olup, itiraz üzerine İcra Mahkemesine başvurularak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunulmuştur. Mahkemece her ne kadar aynı mahkemenin 2014/220 esas sayılı dava dosyasında davalı kiracının temerrüt nedeniyle tahliyesine karar verildiği, kararın halen kesinleşmediği belirtilerek eldeki dava dosyasına konu taşınmazın ve taraflarının aynı olduğundan bahisle derdestlik nedeniyle tahliye davasının usulden reddine karar verilmiş ise de, mahkemece derdestliğe esas alınan dosyada 2013 yılı Kasım ayı ile 2014 yılı Nisan ayı kira paralarının tahsilinin talep edilmiş olduğu anlaşılmıştır. Aynı taşınmaza ilişkin farklı dönem kiraları için ayrı ayrı takip yapılmasında ve itiraz halinde mahkemelerden itirazın kaldırılması ve tahliye istenilmesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. İtirazın kaldırılması istenilen icra dosyalarının ve istenilen kira parasının farklı dönemlere ait olması nedeniyle derdestlikten söz edilemeyeceğinden işin esasının incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile tahliye davasının usulden reddine karar verilmesi doğru değildir. Öte yandan davalı takibe itiraz etmiş olup itiraz kaldırılmadan tahliye istenilemeyeceğinden alacağa ilişkin davanında esas dosyadan ayrılıp ayrı bir esasa kaydedilmesi doğru değildir. Her iki davanın birleştirilip görülmesi gerektiğinden hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 19.01.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/976, Karar No: 2016/4607, Tarih: 17.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/976 E.  ,  2016/4607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hüviyet cüzdanı ve pasaportta sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nun 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 06.02.2002 olan suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 30.06.2009 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 30.06.2009'dan itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun suç tarihi olan 09.04.2010' a kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “hüviyet cüzdanı ve pasaportta sahtecilik” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 06.02.2002 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9545, Karar No: 2010/13642, Tarih: 01.12.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/9545 E.  ,  2010/13642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı ... vek.Av.... ... aralarındaki sıra cetveline itiraz davası hakkında Kozan 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 31.12.2009 gün ve 62-547 sayılı hükmün davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dava sıra cetveline itiraz istemine ilişkin olup, dosya içinde gerek sıra cetvelinin düzenlendiği ve gerek taraflara ait diğer takip dosyaları ile aynı sıra cetveline yönelik olduğu anlaşılan şikâyet dosyalarının bulunmadığı gözlenmiştir.

Bu durumda heyetçe incelenmesine gerek görülen Kozan İcra Müdürlüğü’nün 2003/2076 ve 2003/2086 sayılı takip dosyaları ile Kozan İcra Mahkemesi’nin 2007/16-47 E.K. sayılı şikâyet dosyasının asıllarının ya da okunaklı, düzenli, dizi pusulasına bağlanmış ve onaylanmış bir suretinin eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3385, Karar No: 2019/777, Tarih: 11.02.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/3385 E.  ,  2019/777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilâmda yazılı nedenlerle davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyizi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalının davacı aleyhine başlattığı cari hesap alacağı açıklamalı icra takibinden davacının henüz haberdar olduğunu, davacının davalıya herhangi bir borcunun ve sözkonusu cari hesaba dair hesap mutabakatının da olmadığını, davacıya yönelik herhangi bir ihtar olmamasına rağmen takip talebinde faiz istenildiğini, faiz talep edilebilmesi için temerrüde düşürülmenin gerektiğini belirterek davacının davalıya icra dosyasında borçlu olmadığının tespitine, icra dosyasına ödenen paraların tahsil tarihinden itibaren ticari reeskont faizi ile birlikte tahsiline, davalının kötüniyet tazminatına mahkûmiyetine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında deri ticareti olduğu, davalı tarafından davacıya deri emtiasının satıldığı ve teslim edildiği, davacının teslim aldığı emtia konusu malların bedelini ödemediği, davalının alacağının fatura, irsaliye, ticari defter ve her türlü delille sabit olduğu, davanın davalının alacağını geciktirmek maksadıyla kötüniyetli açıldığı savunmasıyla davanın reddi ile icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının fatura konusu malları davacıya teslim ettiğini savunduğu davacının ise fatura konusu malları almadığını savunduğu, bu yönden dinlenen davalı tanıklarının, davacı ile 2008-2010 yıllarında çalıştıklarını, ürünleri kendilerinin teslim ettiğini beyan ettikleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 169 maddesine göre davacı şirket yetkilisinin isticvap edildiği, davacı şirket yetkilisinin davalıdan mal aldıklarını bir kısım malların gelmediğini, gelmeyen mallardan dolayı para talep edildiğini, faturaları görmediğini, teslim ettikleri kişiyi tanımadığını açıkladığı, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, taraflar arasında davacı şirket yetkilisinin anlatımı da dikkate alınarak ticari ilişki bulunduğu, böylece mal teslim edilmediğini ispat yükünün davacıya geçtiği, davalı tarafından sunulan irsaliye ve fatura konusu malın davacıya teslim edilmediğinin kanıtlanamadığı, bu bağlamda davalı defterlerinde kayıtlı bulunan 7.372,18 TL'den sorumlu olduğu anlaşıldığından davanın ve kötüniyet tazminatının reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, cari hesap ilişkisinden kaynaklanan alacağın tahsiline yönelik yapılan icra takibinden dolayı borçlu bulunmadığının tespiti talebine ilişkindir. Davacı, isticvabında davalı tarafından gönderilen bir kısım malların teslim alındığını, ancak davaya konu malların teslim alınmadığını belirtmiştir. Davalı tarafından, dosyaya sunulan, davacı tarafından teslim alınmadığı belirtilen mallara ilişkin, sevk irsaliyesi altında isim ve imza bulunmaktadır. Mahkemece bu kişinin davacının çalışanı olmadığı SGK kayıtlarında tespit edildiği belirtilmiş ise de ülkemizdeki sigortasız çalışmanın yaygın olduğu gözetilerek bu konuda öncelikle davacı asilin isticvabı sağlanarak sevk irsaliyesinde ismi bulunan kişinin davacının çalışanı olup olmadığının sorulması, yine bu kişinin davacıya ait işyerinde sigortasız işçi olarak çalışıp çalışmadığı konusunda davalı delilleri de sorularak gerektiğinde sevk irsaliyesinde adı bulunan İsmail Genç’in çağrılarak davacıya ait işyerinde çalışıp çalışmadığı tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Mahmemece eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 11/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.