muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/14453, Karar No: 2018/7971, Tarih: 30.04.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/14453 E.  ,  2018/7971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

17.04.2012 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karardan sonra sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi sebebiyle dosya yeniden ele alınıp bir hüküm kururlurken, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3, 5271 sayılı CMK'nin 34, 230 ve 289. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, suça sanığın eyleminin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeple 5320 Sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4830, Karar No: 2012/2296, Tarih: 13.03.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4830 E.  ,  2012/2296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 113 ada 71, 94 ve 103 parsel sayılı 3551,73, 3262,65 ve 58,94 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle veraseten iştirak hükümleri gereğince davacının murisi ölü ... mirasçıları ile bir kısım davalıların murisi ölü ... mirasçıları adına; 115 ada 3 parsel sayılı taşınmaz ise yine veraseten iştirak hükümleri gereğince davacının murisi ölü ... mirasçıları ile bir kısım davalıların murisi ölü ... mirasçıları ve bir kısım davalıların murisi ölü ... mirasçıları adına tespit edilmiştir. Davacı ..., satın almaya, irsen intikal ve kazandırıcı zamznaşımı zilyetliğine dayanarak dava konusu taşınmazlarda davalıların payı olmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi tapuya tescillerine ancak tespit maliklerinden ...,...,...,...,...,...,...,...,... ve ...'ın ölü olması nedeniyle isim ve payları gösterilerek veraseten iştirak halinde mirasçıları adlarına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 13.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2002/19227, Karar No: 2003/7958, Tarih: -

6. Ceza Dairesi 2002/19227 E., 2003/7958 K.

**6. Ceza Dairesi 2002/19227 E., 2003/7958 K.**

**- HIRSIZLIK**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 492 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 502 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 81 ]

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık Abdullah ve Kadri haklarında yapılan duruşma sonunda: Mahkumiyetlerine ilişkin (Diyarbakır Asliye Ceza Mahkemesi)nden verilen 30.5.2002 tarihli hükmün Yargıtayca incelenmesi sanık Abdullah tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığından onama isteyen 1.11.2002 tarihli tebliğname ile 4.11.2002 tarihinde daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suçun TCK.nun 502. maddesi uyarınca gece sayılan zamanda işlendiğini gösteren kanıtların neler olduğu açıklanmadan aynı Yasanın 492/1. maddesi ile hüküm kurulması,

2- Sanığın silahla etkili eylem suçundan Diyarbakır Birinci Sulh Ceza Mahkemesinin 17.4.1998 gün, 1998/196-270 esas-karar sayılı ilamı ile verilip 2.11.1998 tarihinde infaz edilen 4.560.000 TL. ağır para cezasına ilişkin hükümlülüğü tekerrüre esas nitelikte bulunduğu halde TCK.nun 81/1. maddesinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Abdullah'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), CMUK.nun 325. maddesi gereğince (1) nolu bozma nedeninden hükmü temyiz etmeyen sanık Kadri'nin de yararlandırılmasına, CMUK.nun 326/son maddesi gereğince sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının korunmasına, 3.11.2003 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4927, Karar No: 2011/9843, Tarih: 27.12.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/4927 E.  ,  2011/9843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın nüfus ve adli sicil kayıt örneklerinin soruşturmayı yapan Cumhuriyet savcısı tarafından ektronik ortamda UYAP sisteminden temin edilerek dosya içerisine alınmış olması, 13.03.2007 tarihli oturumda okunduğunda sanığın okunan nüfus ve adli sicil kayıt örneklerine bir itirazda bulunmaması karşısında, tebliğnamedeki elektronik ortamda alınan nüfus ve adli sicil kayıt örneklerinde yetkili memur imzası bulunmadığı düşüncesiyle bozma öneren (2) numaralı görüşe iştirak edilmemiş; ancak,

Sanığın sevk ve idaresindeki minibüs ile iki yönlü yolda sağ şeritten Yumrukaya Çeşmesi istikametine seyri sırasında, önünde ve sağ tarafındaki bankette aynı istikamete giden motosiklet sürücüsü katılanın, arka trafiği kontrol etmeden banketten kaplamaya geçiş yapmak üzere sola döndüğü esnada, sanığın motosiklete arkadan çarptığı ve katılanın yaşamını tehlikeye sokacak, vücudunda kemik kırığı oluşacak biçimde yaralandığı trafik kazasında, sanığın yola gereken dikkati vermeyip, korna ile uyarma, fren tatbik etme ya da sol tarafı uygun olduğundan aracın direksiyonunu sola yöneltme gibi zamanında ve etkin önlemleri almama şeklindeki ihmali davranışlarıyla kazanın oluşumunda ve katılanın yaralanmasında tali kusurlu olduğu, trafik kazası tespit tutanağı ve keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporu içeriğinin de bu yönde olduğu gözetilmeksizin, sanığın taksirle yaralama suçundan mahkumiyeti yerine, kusur durumuna ilişkin raporlardan hangilerine hangi sebeplerle itibar edilip edilmediği irdelenmeksizin, hükme dayanak yapılan Gebze 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/325 esas sayılı dosyasında yer aldığı belirtilen bilirkişi raporunun aslı veya onaylı örneği dosya içersine konulmadan, yetersiz ve dosya içeriğine uygun olmayan gerekçelerle yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12307, Karar No: 2008/1045, Tarih: 29.01.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/12307 E.  ,  2008/1045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat ... ... ...'nun gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı kurumun sigortalı ve yakınlarına ... hizmeti verdiğini 75 kişiye verdiği ... hizmeti nedeniyle toplam 181.166.735.809 TL tutarında fatura düzenleyip, davalıya gönderdiğini, davalının fatura bedellerinden 47.515.366.818 TL’lık kısmı ödemediğini, ödememe gerekçesi olarakta kendileri ile dava dışı Bağ-Kur ve Sosyal Sigortalar Kurumu arasında düzenlenen ortak tedavi protokolünü gösterdiğini, altında imzasının bulunmadığı protokolün kendisini bağlamayacağını, faturaları düzenlerken Bütçe Uygulama Talimatı hükümleri doğrultusunda hareket ettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle şimdilik 500.000.000 TL’nın tahsiline karar verilmesini istemiş; birleşen davasında da bakiye 47.515.366.818 TL’nın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kurumlar arasında yeknesaklığı sağlamak amacıyla üçlü protokol düzenlendiğini davacı ve bu protokolde imzaları bulunmayan üniversite hastanelerininde uzun süredir paket programda imzaları bulunmamasına karşın bu program üzerinden ücretlerini aldıklarını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacı ile davalı kurum arasında paket fiyat uygulaması yönünde bir sözleşme bulunmamış olsa dahi tüm devlet kurumlarının ve özel hastanelerin paket programa uydukları gerekçe gösterilmek ve 14.11.2006 tarihli bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Taraflar arasında paket fiyat uygulamasına ilişkin sözleşme bulunmadığı mahkemenin de kabulündedir. Altında imzası bulunmayan davacıya karşı sözleşme hükümlerinin uygulanmasına yasal olarak olanak bulunmamaktadır. Davacı hakkında paket fiyat uygulamasına göre hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilemez. Hal böyle olunca mahkemece, içinde hukukçu ve hesap uzmanında bulunduğu bilirkişi kurulundan Bütçe Uygulama Talimatı esasları doğrultusunda ödeme yapılsaydı davacının talep edebileceği miktar bulunmalı, bulunan miktarla sınırlı olarak davanın kabulüne karar verilmelidir. Mahkemenin, bu yönü göz ardı ederek yetersiz bilirkişi raporuna esas almak suretiyle yazılı şekilde hüküm tesis etmiş olması usül ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 550,00 YTL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, 29.1.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9693, Karar No: 2019/6490, Tarih: 22.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2018/9693 E.  ,  2019/6490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ADLİYE MAHKEMESİ 28. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı taraflar avukatları istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu kabul etmiş, davalılar avukatlarının istinaf başvurusunu ayrı ayrı esastan reddetmiştir.

... Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalılardan Tekirdağ Büyükşehir Belediye Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 22/03/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2372, Karar No: 2024/6196, Tarih: 06.11.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/2372 E.  ,  2024/6196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/383 esas, 2022/975 karar

SUÇ : Taksirle yaralama

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89/1, 89/2-b, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 4.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Gaziosmanpaşa 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2022 tarihli ve 2019/383 esas, 2022/975 sayılı kararının 27.12.2022 tarihinde istinaf edilmediğinden kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. fıkrası uyarınca, 18.03.2024 tarihli ve 94660652-105-34-30594-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/36098 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/36098 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sanık hakkında, taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan dolayı kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 89/1. maddesi gereğince belirlenen 120 gün adli para cezasından, aynı Kanun’un 89/2-b maddesi gereğince yapılan 1/2 oranında artırım neticesinde 180 gün yerine, 240 gün adli para cezasına, bu hatayı takiben, anılan Kanun’un 62/1. maddesi gereğince yapılan indirim neticesinde 150 gün yerine, sonuç olarak bulunan 200 gün adlî para cezasının 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 Türk lirası ile çarpılması sonucunda 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası yerine, 200 gün adlî para cezası karşılığı 4.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu hükümde, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi gereğince belirlenen 120 gün adli para cezasından, aynı Kanun’un 89/2-b maddesi gereğince yapılan 1/2 oranında artırım neticesinde 180 gün yerine, 240 gün adli para cezasına, bu hatayı takiben, anılan Kanun’un 62/1. maddesi gereğince yapılan indirim neticesinde 150 gün yerine, sonuç olarak bulunan 200 gün adli para cezasının 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak takdir edilen 20,00 TL ile çarpılması sonucunda 3.000,00 TL adlî para cezası yerine, 200 gün adli para cezası karşılığı 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir.

3.Buna göre, sanık hakkında tayin edilen sonuç cezanın "3.000,00 TL" yerine "4.000,00 TL" karar verilmek suretiyle fazla ceza tayini Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d. maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Gaziosmanpaşa 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2022 tarihli ve 2019/383 esas, 2022/975 karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d. bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

Hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinin ikinci paragrafında yer alan, " 240 GÜN ADLİ PARA CEZASI" ibaresinin, "180 GÜN ADLİ PARA CEZASI" olarak, üçüncü paragrafında yer alan, " 200 GÜN ADLİ PARA CEZASI" ibaresinin, " 150 GÜN ADLİ PARA CEZASI" olarak, dördüncü ve beşinci paragraflarda yer alan " 4000 TL ADLİ PARA CEZASI" ibaresinin de, "3.000,00 TL ADLİ PARA CEZASI " olarak değiştirilmesi ile diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın ve müteakip işlemlerin mahallinde buna göre yapılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7737, Karar No: 2022/16905, Tarih: 16.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/7737 E.  ,  2022/16905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklara yüklenen TCK'nın 216/1. maddesinde düzenlenen suçun üst sınırının 3 yıl olması ve basit yargılama usulüne tabi olmadığının anlaşılması karşısında, Tebliğnamedeki (2) no'lu düşünceye iştirak edilmemiştir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34. ve 230. maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanıklara yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nın 232. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın gerekçesiz olarak yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 16.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8883, Karar No: 2012/8083, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/8883 E.  ,  2012/8083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi bu aşamada yerolmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.