muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6113, Karar No: 2014/13034, Tarih: 13.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6113 E.  ,  2014/13034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIZILTEPE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2012/496-2013/330

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile davalı kurum ile yapılan 10000032450 numaralı abonelik sözleşmeleri gereğince arazisine tarımsal amaçlı sulama tesisi kurduğunu, müvekkiline 2011/12 dönemli elektrik fatura ihbarnamesi gönderildiğini, söz konusu ihbarnamede yazılı olan meblağın bir kısmının gerçeği yansıtmadığını, borcu kabul etmediklerini, elektrik tarifeleri yönetmeliğinin 38.maddesi gereğince, 05/01/2012 tanzim tarihli faturada, faturanın ilk endeks ile son endeks KDV eklenmiş hali ile 3.750,00 TL olarak düzenlenmesi gerekirken meblağ 6.099,46 TL olarak faturalandırılarak müvekkile gönderildiğini, bu nedenlerle usulüne uygun yazılmayan faturalarda istenen meblağ haksız ve hukuka aykırı olduğu ayrıca reaktif enerji bedeli adı altında ayrı bir kalemde belirlenen meblağ istenildiği oysa bunun talep edilmesinin mümkün olmadığı faturada +/- tüketim başlığı altında belirlenen meblağ da hayali bir şekilde yazıldığı izah olunan nedenlerle fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak kaydıyla haklı davalarının kabulü ile davalı kurum tarafından müvekkiline gönderilen 05/01/2012 tanzim tarihli 2011/12 döneme ait elektrik fatura ihbarnamesindeki 6.099,46 TL lik faturaya itirazlarının kabul edilerek iptaline 3.750,00TL borçlu olduklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı adına kayıtlı olan 3245 nolu tarımsal sulama abonesinin dönem faturasıyla ilgili yapılan itiraz haksız bir talebi içerdiğini zira davaya konu fatura 13/12/2011 tarih ve 11972 seri numaralı tutanağa istinaden tahakkuk ettirilmiş olduğunu, tutanakta da belirtildiği gibi sayacın R,S fazlarına ait akım trafo bağlantılarının çapraz olduğu görüldüğü sayacın RS fazlarına ait akım trafo bağlantılarının çapraz bağlı olduğunun görülmesi nedeniyle sayacın 2/3 oranında eksik değer kaydettiğinin tespit edildiğini ve 13/12/2011 tarihinde 11/972 seri numaralı tutanağı istinaden davacı aboneye 9.100 Kw ek tahakkuk yapıldığını savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davacının 2011/12 döneme ait 05/01/2012 tarihli fatura bedeli olan 2.136,00 TL borçlu olmadığının tespitine, 2011/12 döneme ait 05/01/2012 tarihli fatura bedelinin 3.964,12 TL olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, sayacın fazlarına ait akım trafo bağlantılarının çapraz bağlanması nedeniyle davacının kusurlu olup olmadığı, eksik tüketim miktarının ne kadar olduğu ve bu miktarın nasıl hesaplanacağı konularından kaynaklanmaktadır.

Uyuşmazlık, sayacın fazlarına ait akım trafo bağlantılarının çapraz bağlanması nedeniyle davacının kusurlu olup olmadığı, eksik tüketim miktarının ne kadar olduğu ve bu miktarın nasıl hesaplanacağı konularından kaynaklanmaktadır.

Somut olayda; 13.12.2011 tarihinde R,S fazlarına ait akım trafo bağlantılarının çapraz olması nedeniyle sayacın 2/3 oranında eksik değer kaydettiğine ilişkin sayaç ve ölçü devreleri tespit, değiştirme ve mühürleme tutanağı düzenlendiği ve davacı aboneye 9100 Kw ek tahakkuk yapıldığı, eksik veya fazla tüketime yönelik miktarın elektrik sayaçları tamir ve ayar istasyonlarında teknik olarak tespit edildiğine dair dosyada, bilgi veya belge bulunmadığı, elektrik elektronik mühendisi bilirkişi raporunda, sayacın kaydettiği endeks ile sayaç endeksi dışında tüketildiği varsayılan enerji miktarı toplamına göre fatura düzenlendiğini, tutanak tarihindeki kontrollerde cihazın mühürlü olduğunun anlaşıldığını, Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 7. maddesi gereğince, görevlilerin mühürlemeyi yapmadan önce cihazları kontrol etmelerinin gerektiğini, bu nedenle sayaç fazlarının yanlış bağlanması nedeniyle aboneye ek tahakkuk yapılamayacağını tahakkukun 3.964,12 TL olması gerektiğini belirttiği anlaşılmıştır.

Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin, sayacın doğru tüketim kaydetmemesi kenar başlıklı 20. maddesi, “Sayacın, müşterinin kusuru dışında herhangi bir nedenle doğru tüketim kaydetmediğinin tespit edilmesi halinde, a) Sayacın eksik veya fazla tüketim kaydettiği miktarın elektrik sayaçları tamir ve ayar istasyonlarında teknik olarak tespit edilmesi durumunda söz konusu tespit dikkate alınarak, b) (a) bendinde düzenlenen tespitin bulunmadığı durumlarda; varsa müşterinin aynı döneme ait sağlıklı olarak ölçülmüş geçmiş dönem tüketimleri dikkate alınarak, yoksa sayaç doğru çalışır duruma getirildikten sonra müşterinin ödeme bildirimine esas ilk iki tüketim dönemine ait tüketimlerinin ortalaması dikkate alınarak, hesaplama yapılır ve fark tahakkuk ettirilir. Tahakkuka esas süre; doğru bulgu ve belgenin bulunması halinde 12 ayı, bulunmaması halinde ise 90 günü aşamaz. Tüketimdeki farklar, ilgili dönem birim fiyatlarıyla ve gecikme zammı olmaksızın, perakende satış lisansı sahibi tüzel kişi tarafından müşteriye tahakkuk ettirilir. Müşterinin talep etmesi durumunda söz konusu miktar tahakkuk süresi kadar eşit taksitler halinde ödenir…” hükmünü içermektedir.

Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği 20.maddesinde; sayacın müşterinin kusuru dışında herhangi bir nedenle doğru tüketim kaydetmediğinin tespiti halinde ne şekilde hesaplama yapılacağı açıklanmıştır. Yönetmelikte, kusuru olmayan tüketicinin eksik tahakkuktan sorumlu olduğu, sadece tahakkukun normal tarife üzerinden gecikme zammı olmaksızın hesaplanacağı belirtilmektedir.

Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği 20.maddesinde; sayacın müşterinin kusuru dışında herhangi bir nedenle doğru tüketim kaydetmediğinin tespiti halinde ne şekilde hesaplama yapılacağı açıklanmıştır. Yönetmelikte, kusuru olmayan tüketicinin eksik tahakkuktan sorumlu olduğu, sadece tahakkukun normal tarife üzerinden gecikme zammı olmaksızın hesaplanacağı belirtilmektedir.

O halde, dosya yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular da dikkate alınarak sayacın, müşterinin kusuru dışında herhangi bir nedenle doğru tüketim kaydetmediğinin tespit edilmesi halinde, tahakkuk tarihinde yürürlükte bulunan ilgili mevzuat hükümlerine ve burada belirtilen yönteme göre hesap yapılması için konusunda uzman bir bilirkişiden ayrıntılı, açıklayıcı, hüküm kurmaya elverişli ve Yargıtay denetimine açık rapor aldırılarak, davalı kurumun davacıdan isteyebileceği gerçek fark bedeli duraksamasız belirlendikten sonra sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13717, Karar No: 2014/230, Tarih: 13.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/13717 E.  ,  2014/230 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/104948

MAHKEMESİ : Tatvan Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2011

NUMARASI : 2011/84 (E) ve 2011/576 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, temyiz harcı ile ilgili düzenlemenin Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi nedeniyle, sanık tarafından süresinde yapılan temyiz talebinin reddine dair verilen karar kaldırılarak dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, aşamalardaki "kaldırıma çıkmak isterken araba ayağıma çarptı, yanıma gelen sivil polise neden böyle yapıyorsun, seslenseydin dururdum dedim. Benden kimliğimi isteyip bende kalsın dedi. Kimliğimi vermeyince polis karakoluna götürdüler" şeklindeki anlatımları karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi üzerinde durulup, TCK'nın 129. maddesindeki haksız tahrik hükmünün sanık lehine uygulanma olanağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık Y.. B..'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6731, Karar No: 2008/8925, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6731 E.  ,  2008/8925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 116 ada 1 parsel sayılı 1155,62 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, bahçe niteliği ile belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar murisi ... adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı ve orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın REDDİNE, taşınmazın tesbit gibi davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 08.05.1979 tarihinde ilan edilmiş, ekip çalışmalarına yapılan itirazlar komisyonca incelenip karara bağlanmadığı, daha sonra 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre verilen yetkiye dayanılarak 1744 Sayılı Yasaya göre yapılan ekip çalışmalarına yapılan itirazların incelenerek karara bağlanması, aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 24.11.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada orman tahdit hattı dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23/06/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/25, Karar No: 2008/22, Tarih: 12.02.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/3-25 E., 2008/22 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/3-25 E., 2008/22 K.**

**- LEHE OLAN KANUN HÜKÜMLERİNİN UYGULANMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 29 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 4 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 6 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 86 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 89 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık E.... O....’ın mağdur M..... G.....’u da eline geçirdiği tahta sopa ile darp ederek sol gözünün tatiline sebebiyet verecek şekilde yaralaması eylemi nedeniyle, lehe olduğu saptanan 765 sayılı TCY’nın 456/3, 51/1 ve 59/2. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin Ordu Ağır Ceza Mahkemesince verilen 27.06.2005 gün ve 95-105 sayılı hüküm;

Sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 20.12.2006 gün ve 3708-9489 sayı ile;

“Yakınan M..... G..... hakkında Trabzon Adli Kurum Başkanlığınca, yakınan Ü... Y..... hakkında Ordu Devlet Hastanesince düzenlenen raporlardaki uzman görüşlerinin 5237 sayılı TCK ve Adli Tıp Kriterlerine uygun olduğu, mahkemece 5252 sayılı Kanununun 9/3. maddesine göre Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde eski ve yeni TCK hükümleri ayrı ayrı uygulanarak karşılaştırmalı uygulama yapılıp ortaya çıkan sonuçlar kararda tartışılarak lehe olan TCK belirlenip hüküm kurulmuş olduğundan tebliğnamedeki görüşe katılınmamıştır.”

” açıklamasıyla onanmıştır.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 22.01.2008 gün ve 91230 sayı ile;

“01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı TCK’nun yürürlüğe girmiş olması nedeniyle hakimin sanık hakkındaki lehe olan kanunu tespit ederek lehe kanunu uygulaması gerekirdi;

1- 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanununun 9/3 maddesinde yer alan “

“lehe olan kanun, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir”

“01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı TCK’nun yürürlüğe girmiş olması nedeniyle hakimin sanık hakkındaki lehe olan kanunu tespit ederek lehe kanunu uygulaması gerekirdi;

1- 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanununun 9/3 maddesinde yer alan “

“lehe olan kanun, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir”

” şeklindeki hüküm ile Yüksek Yargıtay’ın 765 sayılı TCK.nun 2/2. maddesine ilişkin olarak süre gelen uygulamalarına göre, suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan yasa ile sonradan yürürlüğe giren yasa arasında lehte olan yasayı tayin hususunda önceki ve sonraki kanunun ayrı ayrı ve her birinin lehte ve aleyhteki hükümleri kül halinde ele alınarak, her iki kanuna göre ayrı, ayrı somut olarak cezanın tayini ile sanık lehine olan kanunun belirlenmesi ve sanık lehine sonuç doğuran kanunun bütün halinde uygulanması gerekmektedir. Lehte kanunun belirlenmesi sırasında önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanması suretiyle yapılacak değerlendirme sonunda varılan sonuçlardan ceza türü ve miktarına göre daha hafif olanın yer aldığı kanun lehe olarak kabul edilmeli, buna göre kıyaslamada hapis cezalarının süresi bakımından az olan, bunlarda eşitlik halinde, hapis cezası yanında para cezası öngörülmeyenin, para cezalarında eşitlik halinde fer’i cezalardan hafif olanın yer aldığı kanunun lehe olarak kabul edilmesi gerekmektedir.

2- Lehe kanun araştırması yapılırken sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nun 456/3 maddesinde 5-10 yıl hapis cezası hükmedilmesi öngörüldüğü halde 5237 sayılı TCK 86/1, 87/2-b, 87/2-son maddeleri uyarınca 5-9 yıl hapis cezası öngörülmektedir. Ceza süresi yönünden 5237 sayılı TCK lehe olduğu gibi feri cezalar yönünden incelendiğinde, 5237 sayılı TCK. 53.madde hükmünün 765 sayılı TCK 31, 33 maddelerine göre sanık lehine olduğu ortadadır.

Ordu Ağır Ceza Mahkemesince lehe kanun incelemesi yapılırken sanığın müşteki M..... G.....’a karşı eylemi yönünden olayda silah veya silahtan sayılan alet kullanılmadığı halde sanki kullanılmış kabul edilerek 5237 sayılı TCK 86/1, 86/3-e, 87/2-b-son, 29, 62. maddeleri uyarınca uygulama yapılarak 5237 sayılı TCK’nun aleyhe olduğu kanaatine varılmış ise de sanığın müşteki Mehmet’i sopa ile yaraladığı müşteki beyanı ve mahkemenin kabulü ile sabit olup 5237 sayılı TCK uyarınca sanığın TCK 86/1, 87/2-b, 87/2-son, 29, 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılması gerektiği anlaşılmıştır.

Bu durumda temel cezalar yönünden eşitlik varsa da feri cezalar yönünden 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin sanık lehine olması dikkate alınarak sonuç ceza değişmese bile 5237 sayılı kanun hükümleri uygulanmalıdır.”

Bu durumda temel cezalar yönünden eşitlik varsa da feri cezalar yönünden 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin sanık lehine olması dikkate alınarak sonuç ceza değişmese bile 5237 sayılı kanun hükümleri uygulanmalıdır.”

” gerekçesi ile itiraz yasa yoluna başvurularak Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 20.12.2006 gün ve 3708-9489 sayılı onama kararının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunulmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık öncelikle, suçta kullanılan sopanın 5237 sayılı TCY’nın 6. maddesi kapsamında silah sayılıp sayılmayacağı, dolayısıyla yaralama suçunun silahla işlenip işlenmediği, buna bağlı olarak da, 5237 sayılı TCY hükümlerinin mi, yoksa 765 sayılı TCY hükümlerinin mi lehe olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

Sanık, E.... O....’ın, 02.08.2000 tarihinde, yerden aldığı bir odun parçası (sopa) ile mağdur M..... G.....’un sol gözüne vurarak, uzuv tatiline neden olacak şekilde yaraladığı somut olayda; eylemin sopa ile işlendiği sabit olup, anılan sopanın niteliği yönünde dosyada herhangi bir bilgi ve belge bulunmamakla birlikte, beyanlarda odun parçası ve sopa şeklinde belirtilen suç aleti, Yerel Mahkemece 765 sayılı TCY’nın 189. maddesi anlamında silah olarak değerlendirilmemiş, ancak anılan sopanın 5237 sayılı TCY’nın 6. maddesinde tanımlanan silah kapsamında olduğu kabul edilerek, lehe yasa karşılaştırılması yapılmıştır.

Uyuşmazlığın somut olayla sınırlı olduğu düşünülebilir ise de, konu 1 Haziran 2005 tarihinden önce yürürlükte bulunan normlardaki silah tanımı ile 1 Haziran 2005 tarihinden sonra yürürlüğe giren normlardaki silah tanımının karşılaştırılmasını ve bu kapsamda, önceki içtihat dizgesinin geçerliliğini sürdürüp, sürdürmediğini saptanmasını zorunlu kılmaktadır.

1 Haziran 2005 tarihinde yürürlükten kalkmış olmakla birlikte, lehe hüküm içermesi halinde 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlarda uygulama olanağına sahip olan 765 sayılı TCY’nın 189. maddesinde ve 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın 6/1-f bendinde silah tanımlanmış olup anılan normlar şu şekildedir;

a) 765 sayılı TCY’nın ilgili hükmü;

“MADDE 189 –

–Ceza tâyininde kanunun şiddet sebebi sayarak bildirdiği silâh tabirinden maksat;

1 - Ateşli silâhlar;

2 - Patlayıcı maddeler;

3 - Tecavüz ve müdafaada kullanılan her türlü kesici, delici veya bereleyici âletler,

4 - Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı eczalar veya diğer her türlü zehirler ve boğucu, kör edici gazlardır.”

”

b) 5237 sayılı TCY’nın ilgili hükmü;

“MADDE 6. - (1) Ceza kanunlarının uygulanmasında;

…

f) Silâh deyiminden;

1. Ateşli silâhlar,

2. Patlayıcı maddeler,

3. Saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış her türlü kesici, delici veya bereleyici alet,

2 - Patlayıcı maddeler;

3 - Tecavüz ve müdafaada kullanılan her türlü kesici, delici veya bereleyici âletler,

4 - Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı eczalar veya diğer her türlü zehirler ve boğucu, kör edici gazlardır.”

”

b) 5237 sayılı TCY’nın ilgili hükmü;

“MADDE 6. - (1) Ceza kanunlarının uygulanmasında;

…

f) Silâh deyiminden;

1. Ateşli silâhlar,

2. Patlayıcı maddeler,

3. Saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış her türlü kesici, delici veya bereleyici alet,

4. Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler,

5. Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı, boğucu, zehirleyici, sürekli hastalığa yol açıcı nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddeler,

…

Anlaşılır.”

”

Her iki yasa normu ana hatları itibariyle benzer düzenlemeleri içermekte ise de, anılan normların, farklı yönlerinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi öncesinde, 765 sayılı TCY döneminde 189. maddenin yargısal kararlarda nasıl yorumlandığını belirlemek gerekmektedir.

765 sayılı Yasa döneminde, 189. maddenin 1,2 ve 4. bendlerinin yorumunda herhangi bir sorunla karşılaşılmamış ise de, “

“Tecavüz ve müdafaada kullanılan her türlü kesici, delici veya bereleyici âletler,”

” şeklindeki 3. bend farklı uygulamalara yol açmış, bendin “

“tecavüz ve müdafaada kullanılan silahlardah her türlü aletler, saldırma, kama ve her nevi bıçaklar ve çakılar ve yine bunlar gibi kesici olan ustura ve jiletler ve delici aletler, şişli bastonlar, şişleri ve uçları sivriltilmiş demir çubukları, büyük çivileri ve hülasa batmaya, delmeye yarayan bütün aletler ve Amerikan yumruğu, ustura, topuz ve matrak gibi taarruz için hazırlanmış aletleri ifade eder”

” şeklindeki gerekçesi uygulamaya yol göstermiş, “

“alet”

” kavramı silah tanımında anahtar kavram olarak kabul edilmiş, ancak ne varki bendin uygulanması yönünde genel bir ilke ortaya konamamış, nelerin silah sayılacağı, nelerin sayılmayacağı olaysal olarak belirlenmiş, bu kapsamda; “

“balta, keser, levye demiri, çekiç, özel olarak kırılmış şişe, bijon anahtarı, çelip cop, demir kilo, orak, tornavida, ekmek bıçağı, ingiliz anahtarı, masat, makas, testerenin demir kısmı, soba küreği, pense, demir dirgen, girebi, çakı bıçağı, soba maşası, tahra, ateş küreği”

” silah sayılmış olmasına karşın, “

“çivili tahta, bira şişesi, yemek çatalı, demir parçaları, hayvan bağlama zinciri, bilye yatağı, tabanca kabzesi, okey ıstakası, çay bardağı, demir oturak, terazi kefesi, dikenli tel, yüzük, sopa gibi kullanılan tüfek, taş ve sopa”

” silah sayılmamıştır.

Bu uygulamanın sürdürülmesinin gerekip gerekmediğinin değerlendirilmesine geçmeden önce, öğretinin konuya bakışının da sergilenmesinde yarar bulunmaktadır.

Öğretideki görüşler;