muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16308, Karar No: 2017/24794, Tarih: 06.02.2017

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30459, Karar No: 2016/9894, Tarih: 19.10.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/30459 E.  ,  2016/9894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, Erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-5271 sayılı CMK'nun 231/11.madde ve fıkrasında "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşulların varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurabilir " hükmü düzenlenmiş olup buna göre sanığın deneme süresi içinde yeniden suç işlemesi durumunda açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verilmekle yetinilmesi gerektiği halde yazılı şekilde sanık hakkında hükmedilen hürriyeti bağlayıcı cezanın ertelenmesine karar verilmesi ve vekalet ücreti ile müsadere konusunda mahkemece yeniden karar verilmemesi,

2- 24/11/2015 günlü 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53.maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4644, Karar No: 2011/15456, Tarih: 18.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/4644 E.  ,  2011/15456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.12.2003 tarih ve 2001/943-2003/1791 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı banka vekili ve diğer davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın Beyazıt şubesinde bulunan 127959 hesap numaralı nominal dönüşümlü yatırım hesabına sözkonusu şubede güvenlik görevlisi olarak çalışan eşi aracılığı ile 15.04.1999 tarihinde 604.727.959 TL yatırdığını, ancak hesap kartonunu imzalamayı sonraya bırakan müvekkilinin eşi ile boşanma aşamasına gelmesi dolayısıyla imzalama işlemini gerçekleştiremediğini, 15.04.2000 tarihi itibariyle 1.230.000.000 TL olan hesaptaki alacak miktarının davalı bankadan talep edildiğinde hesabın davacı tarafından imza atılmak suretiyle kabul edilmemesi sebebiyle davacının hesap sahibi olarak kabul edilmediği ve davalı ...'in bağışlamadan rucu ettiği, paranın diğer davalı ...'e ödendiği şeklinde cevap verildiğini, hesabın müvekkiline ait hesap olup, onun talimat ve muvafakati olmaksızın üçüncü kişilere ödeme yapılamayacağını, yine müvekkilinin eşi vasıtasıyla hesaba yatırdığı paranın kendi parası olup, müvekkilinin eşi tarafından bağış adı altında hesaba yatırılmış bir para bulunmadığını, davalı bankanın hukuki sorumluluğunun devam ettiğini belirterek müvekkilinin hesabında bulunan ve 19.04.2000 tarihinde nominal dönüş tutarı 1.230.000.000 TL olan paranın dava tarihindeki değerinin en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin kendisine ait paraları müşterek hesaba yatırdığını, hiçbir hesap kartonunda davacının hüviyet ve imzasının bulunmayıp, hesap sahibi olmasının mümkün olmadığını, davacının ev hanımı olup herhangi bir geliri ve mesleğinin bulunmadığını, müşterek hesap sahiplerinden herbirinin hesaptaki paranın tamamını çekebileceklerini, esasen davacının müvekkiline açmış olduğu boşanma davasında bu davaya konu parayı tazminat olarak istediğini ancak daha sonra bu talebinden feragat ettiğini, parayı davalı eşine verdiğini iddia eden davalının bu durumu belge ile ispatlaması gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı Esbank A.Ş. vekili, davalı ...'in müvekkil bankada güvenlik görevlisi olarak çalışırken 15.04.1999 tarihinde kendine ait 604.727.969 TL parayı eşine jest olması için eşi adına dava konusu hesaba yatırdığını, davacının hesap açılışının hukuken geçerli olması için gerekli olan taahhütnameyi ve imza kartonunu imzalamadığını ve hesaptan hiçbir işlem yapmadığını, hesabı ne yazılı ne de zımni olarak kabul etmediğini, davacının ailesinin depremzede olması dolayısıyla davacının ailesine yapılacak yardımda kullanılmak üzere 03.09.1999 tarihinde davalı ... tarafından hesaptan faiziyle birlikte 768.000.000 TL çekilerek, hesapta herhangi bir bakiye kalmadığını, davalı tarafından hesaba para yatırılmasının davacı lehine bağışlama olarak kabul edilmesi gerektiğini ve diğer davalının bağışlamadan rucu hakkını kullanarak hesaba yatırmış olduğu parayı geri çektiğini, belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, 1-3000 352579-7 nolu vadesiz mevduat hesabı ile 127959 nolu yatırım hesabının davacı adına açılmış, 3000-352268-7 nolu vadesiz mevduat hesabının ise davalı ... adına açılmış hesaplar olduğu, 127959 nolu davacı hesabında davacı imzası bulunmamakla birlikte açık kimliği ve ikametgah adresinin bulunduğunu, bu hesabın açılışının bankacılık usul ve teamüllerine uygun olduğu, davalı bankanın davacının talimat ve muvafakati olmaksızın davacıya ait 127959 nolu hesapta emanette bulunan hazine bonosunu 03.09.1999 tarihinde kat'i satışa tabi tutarak davacının vadesiz mevduat hesabına alacak kaydedilen satış bedelini yine davacının yazılı virman talimatı olmaksızın diğer davalının vadesiz mevduat hesabına virmanlandığını, bu suretle elde edilen bedelin 03.09.1999 tarihinde davalıya nakden ödendiğini, davacının hesabındaki menkul kıymetin davacının talimatı ve muvafakati dışında kati satışa tabi tutularak bedelinin davalının hesabına virmanlanması ve ödenmesinin bankacılık teamüllerine aykırı olup, bankanın ağır kusuru bulunduğu ve bu işlemden diğer davalının menfaat elde ettiğini belirterek davanın kabulü ile 1.230,00 TL'na (1.230.000.000TL'na) 19.04.2000 tarihinden itibaren 1 yıllık vadeli mevduata verilen en yüksek mevduat faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı banka vekili ve diğer davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı banka vekili ve davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı banka vekili ve diğer davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı banka vekili ve davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı banka vekili ve davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 06,55 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına,davalı banka'nın harçtan muaf olduğundan dolayı, harç alınmasına mahal olmadığına, 18.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28990, Karar No: 2014/39503, Tarih: 11.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/28990 E.  ,  2014/39503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2014

NUMARASI : 2012/1141-2014/373

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan Ü. Ç.mahallesi ..ada .. nolu parselde inşaa edilen Yenişehir Manolya evleri A-1 blok .. nolu daireyi 28.6.2003 tarihli sözleşme ile satın aldığını, satış ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, satış maketlerinde, mahal listesi ve krokide; kapalı otopark, futbol, voleybol, basket sahaları tenis kortları, çocuk oyun parkı, büfe, lokal gibi sosyal tesis ve alanların, etrafı çevrili site içinde bulunacağının belirtildiğini, inşaat tamamlandıktan sonra da bu tesislerin site alanına dahil edilerek etrafının duvarla çevrildiğini, ancak bu sosyal tesislerin Ümraniye Belediyesi'nin mülkiyetinde olan arazi üzerine inşaa edildiğinin 2011 yılında anlaşıldığını ve site yönetimi tarafından 19.12.2011 tarihli ihtar ile davalıya bildirildiğini, davalının eksik ve ayıplı ifası nedeni ile konutunun değer kaybettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 25.000,00- TL tazminatın satış tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini artırmıştır.

Davalı, herhangi bir ayıp ve eksik ifanın söz konusu olmadığını, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, eksik ifa nedeni ile davacının talep edebileceği 39.864,00 TL. Maddi tazminatın 25.000 TL.nin dava tarihinden 14.864,00 TL.nin ıslah tarihinden itibaren değişen avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan katalog, proje ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 25 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek, değer kaybına hükmedilmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 25 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek, değer kaybına hükmedilmiştir.

Davaya konu projenin imal edildiği 25 nolu parselin bitişiğindeki parsellerin Ümraniye Belediyesi'ne terk edilen alanlar olduğu ve açık ve kapalı otopark ile park alanı ve spor sahalarının terk edilen kamuya açık alanda inşaa edildiği ve dava konusu 47 nolu dairenin davacı adına tapu devrinin yapıldığı tüm dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Mahkemece, alınan bilirkişi raporunun ekli krokisi ile açıklandığı üzere, otopark alanı ve sosyal donatı ve spor alanlarının davaya konu 25 nolu parselde kurulu bulunan site sakinleri tarafından kullanıldığının belirtildiği görülmektedir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4.maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp kavramı ile eksik iş ise birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmaması yani hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4 maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı

2014/28990-39503

süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının 2003 yılında satın aldığı dairenin fiilen teslim edildiği, davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını, dava tarihinden önce davalıya bildirdiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve sonrasında 09.11.2012 tarihinde açtığı eldeki dava ile de, taahhüt edilen tesislerin kamunun kullanımına da açıldığı gerekçesi ile bu ayıp nedeniyle satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istediği anlaşılmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve davalı tarafında da inşaa edildiği anlaşılan mevcut durumun satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadıkları, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur.

Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yöndedir.

Hal böyle olunca, otopark vs. spor alanlarına ilişkin mahkemece ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı gerekçesi ile davanın reddi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacının temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. Bent gereğince davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 687,00 harcın istek halinde davalıya iadesine, 11.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3137, Karar No: 2020/12383, Tarih: 07.10.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/3137 E.  ,  2020/12383 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na aykırı davranmak eyleminden dolayı 35 F 6800 plakalı araç sürücüsü hakkında İzmir Bölge Trafik Denetleme Müdürlüğü tarafından düzenlenen 21/11/2016 tarihli ve MA 20399058 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 412,00 Türk lirası idarî para cezası, 20/07/2016 tarihli ve HV 594242 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 398,00 Türk lirası idarî para cezası, 28/08/2016 tarihli ve MA 17581553 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 412,00 Türk lirası idarî para cezası, 22/03/2018 tarihli ve MA 27203299 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 1.237,00 Türk lirası idarî para cezası, İzmir Havalimanı Şube Müdürlüğü Trafik Denetleme Büro Amirliği tarafından düzenlenen 13/03/2017 tarihli ve ID 742418 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 95,00 Türk lirası idarî para cezası, Bergama Trafik Denetleme Müdürlüğü tarafından düzenlenen 16/10/2018 tarihli ve MA 33234411 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 235,00 Türk lirası idarî para cezası ve ... tarafından düzenlenen 13/09/2017 tarihli ve ID 220837 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 618,00 Türk lirası idarî para cezasına yönelik başvurunun kabulü ile idari para cezası karar tutanaklarının iptaline dair Ankara Batı 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 23/05/2019 tarihli ve 2019/2381 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 20/05/2020 gün ve 13077 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/06/2020 gün ve KYB-2020-49439 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anılan ihbarnamede;

1- 5326 Sayılı Kabahatler Kanununun 27. maddesinin 1. fıkrasında yer alan " İdarî para cezası ve mülkiyetin kamuya geçirilmesine ilişkin idarî yaptırım kararına karşı, kararın tebliği veya tefhimi tarihinden itibaren en geç onbeş gün içinde, sulh ceza mahkemesine başvurulabilir. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idarî yaptırım kararı kesinleşir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda, 21/11/2016 tarihli ve MA 20399058 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağının 20/02/2017 tarihinde, 20/07/2019 tarihli ve HV 594242 seri numaralı trafik idari para cezası karar tutanağının kabahatliye 29/07/2016 tarihinde, 28/08/2016 tarihli ve MA 17581553 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağının 02/09/2016 tarihinde, 22/03/2018 tarihli ve MA 27203299 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağının 22/03/2018 tarihinde, 13/03/2017 tarihli ve ID 742418 sayılı idari para cezası karar tutanağının 29/03/2017 tarihinde, 13/09/2017 tarihli ve ID 00220837 sayılı idari para cezası karar tutanağının ise 23/09/2017 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen anılan kararlara yönelik 14/05/2019 tarihinde itiraz edildiği cihetle, trafik idari ceza tutanaklarının tebliğ tarihlerinden itibaren 15 günlük yasal süre içerisinde itirazda bulunulmadığının gözetilmemesinde,

2- 22/03/2018 tarihli ve MA 27203299 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 1.237,00 Türk lirası idarî para cezasının Muhammet Yasin Korkmaz adına düzenlendiğinin ve itiraz eden ...'ın bu cezaya itiraz hakkının bulunmadığının gözetilmemesinde,

2- 5326 Sayılı Kabahatler Kanununun 28/1-a maddesinde yer alan "Yetkili olmadığının anlaşılması halinde dosyanın yetkili sulh ceza mahkemesine gönderilmesine,..." şeklindeki düzenleme gereğince, İzmir ili, Antalya ili, Kemer ve Bergama ilçelerinde düzenlen idari para ceza tutanaklarına ilişkin ön inceleme yapılarak yetkisizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden esastan inceleme yapılmak suretiyle idari para ceza tutanaklarının iptaline dair yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içerikleri yerinde görüldüğünden Ankara Batı 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 23/05/2019 tarihli ve 2019/2381 değişik iş sayılı kararının CMK'nin 309/4-c maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek ve yeniden yargılamayı gerektirmemek üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA, 07/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.