muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/28730, Karar No: 2017/22326, Tarih: 02.11.2017

...'ın İl Emniyet Müdürlüğünün adına kesilen Ortopedi ve Tramvatolijiden 13 nolu faturasında tam hatırlamakla beraber 31.12.2009 tarihinde bel veya ayak ağrısı nedeni ile ... Sağlık hizmetlerine gittiğini, fakat kendisine gösterilen fatura içeriğindeki bulunan testlerden hiç birinin yapılmadığını ve fatura içeriğinde bulunan tanılarla ilgili hiçbir şikayetinin olmadığını, sadece bel ağrısından gittiğini beyan ettiği,

...'nın Kulak Burun Boğaz Polikliniği'ne gittiğini, 09.10.2009 tarihli faturada belirtilen kolestrol ve guatr tehlikesi ile alakalı bir rahatsızlığının olmadığını ve yine faturada belirtilen tahlillerin yapılıp yapılmadığını hatırlamadığını beyan ettiği,

...'ın, 05.12.2009 tarihinde kulak burun boğaz polikliniğine gittiğini, oradan da mide ağrısı şikayeti ile aynı sevkle dahiliye polikliniğine gittiğini, faturada belirtilen Anti HCV, Anti HIV, Anti HBS ve HBsAg ile ilgili tahlil yaptırmadığını ve böyle bir talebinin olmadığını beyan ettiği,

...'ın, 27.09.2009 tarihinde ... Tıp Merkezi'ne giderek burada Dahiliye Polikliniği'nde muayene olarak Fizik Tedavi Polikliniğine görünmek amacıyla sıra aldığını, ancak burada tedavi görmediğini yaklaşık 1-2 hafta sonra kurum müdürü ...'ın kendisini yanına çağırarak faturanın yüksek olduğunu ve faturada belirtilen tahlilleri yaptırıp yaptırmadığını sorduğunu, fatura içeriğine baktığında MR vb. gibi tahlilleri yaptırmadığını ve Fizik Tedavi polikliniğinde tedavi olmadığını belirttiği, tıp merkezinin faturayı düzelterek yeni bir fatura gönderdiğini beyan ettiği görülmekle;

Mahkemenin gerekçeli kararında hangi tanıkların beyanlarına itibar ettiğini açıklayıp izah etmediği gibi, ismi geçen tanıkların bir kısmının beyanlarını değiştirdiği, bir kısım tanık beyanları için sanıklar müdafiilerinin savunmalar yaptığı, bir kısım tanıkların beyanlarının içeriğinin ise hiç araştırılmadığı görülmekle, bilirkişi raporunun 4. maddesinde belirtildiği gibi beyanı alınan her bir tanığa ait tüm evraklar hastaneden getirtilip yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak her bir tanık bakımından fatura edilen tetkiklerin yapılıp yapılmadığının belirlenmesi, sanıkların savunmaları gözetilerek, ilgili hastanenin iş hacmine oranla farklılık gösteren faturalardaki işlemlerin hata sonucu mu yoksa kasten mi yapıldıkları değerlendirilip, varsa her bir sahte evrak bakımından kusuru olan sanıkların tespiti ile sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

1- Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-c madde ve bendinde işaret olunan zarar kavramının, kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dâhil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, resmi belgede sahtecilik suçunun işlenmesi ile oluşmuş somut bir zarardan söz edilemeyeceği hususu da göz önünde bulundurularak, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun, 18.09.2012 tarih ve 2012/2-168-1776 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; koşullu bir düşme nedeni oluşturan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun, mahkûmiyet, suç niteliği ve ceza miktarına ilişkin objektif koşulların varlığı halinde, cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin olan, seçenek yaptırıma veya tedbire çevirme ya da erteleme hükümlerinden önce ve 6008 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce re’sen, bu değişiklikten sonra ise, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmesi halinde mahkemece değerlendirilerek, uygulanması yönünde kanaate ulaşıldığı takdirde, hiçbir isteme bağlı olmaksızın öncelikle uygulanması gerektiğinden, suç tarihi itibariyle sabıka kaydı bulunmayan ve cezaları bir daha suç işlemeyecekleri kanaatiyle ertelenen sanıklar hakkında yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle CMK’nın 231. maddesinde yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.04.2010 tarih ve 2010/4-71 E, 2010/76 K sayılı ilamında belirtildiği gibi; 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesiyle, ceza infaz kurumu haline getirilip, sadece hapis cezasıyla sınırlı olarak kabul edilen ertelemede, maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkemece bir deneme süresinin belirlenmesi zorunlu olup, bu sürenin belirlenmemesi veya eksik belirlenmesinin, aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyeceği, yine zikredilen maddenin 3. fıkrasında, denetim süresinin mahkûm olunan hapis cezası süresinden az olamayacak şekilde belirlenmesi gerektiğinden hareketle, hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCK’nın 51/3. maddesi gereğince denetim süresi belirlenmemesi,

3- Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 53/1. maddesinin (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun sadece kendi altsoyu yönünden uygulanamayacağının gözetilmeyerek altsoyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c. maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmamasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4508, Karar No: 2011/11879, Tarih: 29.06.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/4508 E.  ,  2011/11879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7140, Karar No: 2010/19276, Tarih: 13.07.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/7140 E.  ,  2010/19276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ            : İstanbul 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece HUMK.nun 409/1.maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği, bu karar üzerine borçlu vekilinin, HUMK.nun 168.maddesinde öngörülen süre içerisinde mahkemeye başvurarak, ilgili tarihi kapsayan hekim raporu ibraz ederek, davanın açılmamış sayılması kararının kaldırılması suretiyle eski hale getirme isteminde bulunduğu, buna karşılık mahkemece daha önce verilen kararla davadan el çekildiği gerekçe gösterilerek bu istem hakkında red kararı verildiği görülmektedir. HUMK.nun 169.maddesi gereğince eski hale getirme istemi, ilgili davaya bakan mahkemeye yöneltilir. Davanın takip edilmemesi nedeniyle verilen davanın açılmamış sayılması kararı, usule ilişkin bir karar olup, uyuşmazlığın esasını çözüme bağlayan ve mahkemenin o işten mutlak anlamda el çekmesi sonucunu doğuran nitelikte bir karar değildir. Bu bakımdan mahkemece, istemin incelenip dayandırıldığı olgular değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekir. Aksine yöndeki gerekçelerle istemin reddi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/41731, Karar No: 2013/7964, Tarih: 27.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/41731 E.  ,  2013/7964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müşteki ... sanıklardan şikayetçi olup davaya katılmak istediğini beyan etmesi, yaşı küçük mağdur ... vekilinin "müşteki beyanlarına katılırız, eksik hususlar tamamlansın" şeklindeki ifadesi ve suçtan zarar gören olarak 5271 sayılı CMK'nin 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyizde hakkı bulunduğu anlaşılmakla mağdur vekilinin katılma niteliğindeki talebinin mahkemece karara bağlanmadığı görülmekle öncelikle 5271 sayılı CMK'nin 237/2. maddesi uyarınca mağdur ...'in katılan sıfatının kabulüne, mağdur vekilinin katılan vekili olarak davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanıkların bütün aşamalarda suçu kabul etmedikleri, mağdur ...'ın adli raporunda sağ ön kol dış bölgede ve sağ bacak tibial bölgede eski ekimozlar, suprapubik bölgede yüzeyel deri yaralanması bulunduğu ve mağdur ...'ın soruşturma aşamasında da dinlenilmediği anlaşılmakla, delillerin bir bütün olarak değerlendirilmesi için mağdur ...'in beyanının tespiti zorunlu olduğundan, mağdurun beyanı tespit edilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13920, Karar No: 2013/4363, Tarih: 21.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/13920 E.  ,  2013/4363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı dava dilekçesinde, boşanma nedeni ile velayeti kendisine verilen çocuklarının "..." olan soyadlarının "..." olarak düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; eski eşi ... ile olan evliliklerinden ...ve ...'nin dünyaya geldiğini, daha sonra aralarında çıkan anlaşmazlık nedeniyle boşandıklarını ve küçüklerin velayetinin davacı anaya verildiğini, boşanmadan dolayı ana ile çocukların soyadlarının farklı hale geldiğini, bu durumun okulda çocukları rahatsız ettiğini, analarını da resmi işlemlerde zora soktuğunu ve psikolojik olarak aynı soyadı hatırlamaktan rahatsızlık duyduğunu ileri sürerek ...ve ... ...'in soyadlarının analarının soyadı olan ... olarak değiştirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davacı ile davalı ...'in evliliklerinden soyadlarının değiştirilmesi istenen 05.12.2003 doğumlu ...ile 09.09.2005 doğumlu ...'nin dünyaya geldiği, davacı ... ile ...'in, ... Aile Mahkemesinin 15.03.2007 gün ve 2006/623-2007/118 sayılı kararı ile boşandıkları, mahkemece davalı baba ile çocuklar arasında şahsi ilişki tesisine karar verildiği, ...ve ...'nin velayetlerinin yaşları henüz ana bakım ve şefkatine muhtaç olması nedeniyle davacı ana ...'e bırakıldığı, davacının 08.08.2008 tarihinde ... ile evlendiği anlaşılmaktadır.

2525 sayılı Soyadı Kanununun 4.maddesinin ikinci fıkrasının “evliliğin feshi veya boşanma hallerinde çocuk anasına tevdi edilmiş olsa bile babasının seçtiği veya seçeceği soyadı alır” şeklindeki birinci cümlesinin Anayasa Mahkemesince iptal edilmesinden sonra bilhassa boşanmalar sebebiyle somut olayda olduğu gibi zaruri nedenlerle velayetin anaya bırakılması hallerinde, velayet hakkına sahip anaların çocuklarına kendi soyadlarını vermek için bir çaba içine girip bu tür soyadı değişikliği davalarını açtıkları görülmektedir.

2525 sayılı Kanunun 4. maddesindeki düzenlemenin, Yasanın genel gerekçesinden de anlaşılacağı gibi, ilk defa soyadı alınması ile ilgili bulunduğu ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 321. maddesindeki hüküm karşısında bu kuralın günümüzde sadece bazı istisnai durumlarda uygulanabilmesinin söz konusu olduğu Anayasa Mahkemesince de kabul edilmektedir. Yüksek Mahkeme sözü edilen maddeyi Türk Medeni Kanununun 335 ve 366 ile Anayasanın 10. ve 41. maddelerine aykırılığı nedeniyle iptal etmiştir. Bu maddeler, velayet hakkının kullanılmasında kadın ve erkeğin birbiriyle eşit oldukları ilkesini ön plana çıkarmaktadır. 743 sayılı Türk Medeni Kanununun eşitliğe aykırı hükümleri, bu Yasanın yürürlükten kaldırılmasıyla son bulmuştur.

Birleşmiş Milletler Siyasi ve Medeni Haklar Sözleşmesi hükümleri ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarında, geçerli nedenlerin varlığı dışında yalnızca cinsiyete dayalı bir farklı muamelenin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 14. maddesinde düzenlenen ayrımcılık yasağını ihlal ettiği kabul edilmektedir. Eşitlik ilkesi, Anayasa Mahkemesinin kararında da değinildiği gibi aynı konumda bulunan kadın ve erkeğin yasalar önünde eşit haklara sahip olmasını gerektirir. Durumdan vazife çıkartarak ya da geçici elde edilmiş bazı hak ve imkanlardan yararlanarak kadın veya erkeğin kendi lehine bir üstünlük yarışına girmesine milli yasalar ile evrensel hukuk düzeni izin vermez. İptal kararına konu olan Yasa maddesi kabul edildiği 21.06.1934 tarihinin koşullarına göre misyonunu tamamlamış bulunmaktadır. Aradan geçen zaman içinde yukarıda kısmen değinilen hukuki gelişmeler karşısında iptalinden başka bir çare de kalmamıştır. Bununla birlikte 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 321. maddesi, Anayasa Mahkemesinin incelemesinden geçmiş olup “çocuk, ana ve baba evli ise ailenin” soyadını taşıyacağı hükmünün Anayasaya aykırı olmadığına karar verilmiştir. Buradaki “aile” deyiminden babanın anlaşılacağı Anayasa Mahkemesince de kabul edilmiştir (Anayasa Mahkemesinin 02.07.2009 gün ve 2005/114-2009/105 sayılı kararı). Buna karşılık Türk Medeni Kanununun sözü edilen bu maddesindeki “evli değilse ananın” ibaresi Anayasanın 10 ve 41. maddelerine aykırı bulunarak baba lehine iptal edilmiştir. Bu madde iptal edilmezden önce ana ve babanın sonradan evlenmesi (Türk Medeni Kanununun 292. maddesi) ile yine aynı Kanunun 27. maddesine bağlı haklı nedenlerden dolayı soyadının değiştirilmesi halleri dışında çocuk babanın soyadını tanıma vs. sebeplerle alamamakta idi.

O halde, bir çocuğa soyadı verilmesi için o çocuğun doğum tarihinde anası ile babasının evli olup olmadığına bakılması gerekir. Doğum tarihinde ana ve baba evli ise çocuk ailenin diğer bir anlatımla babanın soyadını alacaktır. Çocuğun soyadı bu surette belirlendikten sonra, onun soyadını velayet hakkına veya başka nedenlere dayanarak değiştirmek Türk Medeni Kanununun 321. maddesindeki düzenleme karşısında mümkün değildir. Ancak, çocuk ergin olduktan sonra Türk Medeni Kanununun 27. maddesindeki koşulların varlığı halinde soyadını her zaman değiştirmek hakkına sahiptir. Velayet hakkı, ana ve baba için normal şartlarda çocuğun ergin olmasına yani onsekiz yaşını tamamlamasına kadar devam eden geçici bir haktır. Evliliğin sonradan boşanma gibi nedenlerle ortadan kalkması halinde velayet hakkının anaya verilmiş olması çocuğun soyadının değiştirilmesi için haklı bir neden sayılmadığı gibi hukuki mevzuat da buna cevaz vermemektedir. Bir an için mevzuatın böyle bir duruma izin verdiği kabul edilse dahi, sonradan gelişen sebeplerden dolayı çocuğun yararı açısından velayetin babaya yeniden verilmesi halinde bu kez baba velayet hakkına dayanarak tekrar çocuğun soyadını değiştirmek isteyecektir. Madem ki velayet kimde ise çocuk onun soyadını taşıyacak o halde baba da bu haktan mahrum edilemez. Böyle bir uygulamanın nüfus kütüklerindeki kaydın güvenilirliği ve istikrarı zedeleyeceği gibi asıl bu gibi uygulamalar çocuğun ruh hali üzerinde çok derin ve etkili travma yaratacaktır. Yargı mercileri bu durumu gözeterek ana ile babanın ya da ailelerin çocuk üzerinden inatlaşarak onun yararlarını hiçe sayıp, hukuken oluşmuş statüleri gerçek dışı ve yapay sebeplerle değiştirmeye çalışmalarına izin vermemeleri, söz konusu istemlerine alet olmamaları gerekir.

Somut olaya gelince; soyadının değiştirilmesi istenen ... ve ...'nin doğum tarihlerinde ana ve babası resmen evli olduğundan Türk Medeni Kanununun 321.maddesine göre ailenin diğer bir deyimle babanın soyadını almış olup böylece çocuk reşit oluncaya kadar veya baba Türk Medeni Kanununun 27. maddesindeki koşulları kanıtlayarak soyadını değiştirmedikçe soyadı değiştirme konusu yasal olarak kapanmıştır. Çocuğun ana ve babasının sonradan 27.04.2007 tarihinde boşanmaları sadece boşanma ve velayet hakkı nedeniyle anneye böyle bir dava açma hakkını vermez. Boşanma ilamı uyarınca babasının çocukla kişisel ilişki tesis etme hakkı bulunması ve bu nedenle ana ve babanın ister istemez karşılaşması dikkate alındığında, davacının dilekçesinde ileri sürdüğü iddiaların hukuki bir dayanağı bulunmadığı gibi, soyadı değişikliğinin çocuğun evlilik içinde doğmakla kazandığı meşru statüye ve onun menfaatlerine zarar vereceği gerçeği karşısında, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1634, Karar No: 2015/15190, Tarih: 24.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/1634 E.  ,  2015/15190 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 03/12/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı,.....14/11/2012 tarihli nüshasında, davalılardan ... tarafından kaleme alınan ''... ...'' başlıklı yazı nedeniyle kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek, uğradığı manevi zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; dava konusu yazıda kulllanılan ifadelerin aşağılayıcı, küçük düşürücü ve abartılı olduğu, eleştri sınırlarını aştığı gerekçesiyle manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava dosyasında yer alan .....14/11/2012 tarihli nüshasında davalılardan ... tarafından kaleme alınan ''... ....'' başlıklı yazı incelendiğinde; dava konusu edilen sözlerin eleştri sınırları içinde kaldığı davalı gazetecinin mizahi bir dil kullanarak yorum yaptığı anlaşılmaktadır. Şu durumda, davacının kişiliğine yönelmeyen dava konusu yazı nedeniyle manevi tazminat isteminin tümden reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece hatalı değerlendirme ile kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15448, Karar No: 2010/16428, Tarih: 21.12.2010

21. Hukuk Dairesi 2010/15448 E., 2010/16428 K.

**21. Hukuk Dairesi 2010/15448 E., 2010/16428 K.**

**- HAKİMİN REDDİ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 28 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 29 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 34 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 35 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen alacak davası sırasında davalı vekili 08.09.2010 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Davalı vekili, 08.09.2010 tarihli dilekçesiyle duruşma hakimi Vesile ile davalı Mehmet'in akraba olduklarını, hakimin davadan çekilmesi ve reddi hakim sebeplerinin bulunduğunu bildirmiştir. Duruşma hakimi Vesile 15.09.2010 tarihli oturumda, HYUY'nin 28 ve 29. maddelerindeki nedenlerin mevcut olmadığını, ancak kişilerin adalete olan inançlarının sarsılmaması bakımından, davalının reddi hakim talebinin kabulüne karar vermiştir. Kabul kararından sonra red talebinin incelenmesi için dosya mercie gönderilmiştir. İstanbul Beşinci Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 24.09.2010 tarih 2010/125 D.İş-2010/132 sayılı kararında ise red sebepleri mevcut olmadığından reddi hakim talebinin reddine karar vermiştir.

Öncelikle duruşma hakiminin 15.09.2010 tarihli oturumda verdiği reddi hakim talebinin kabulü yönündeki ara kararının hukuki kıymeti yoktur. Çünkü HYUY'nin 35. maddesine göre verilmiş bir red kararı değildir. Ara kararı vermeden dosyanın mercie gönderilmesi ve talebin mercice incelenerek karara bağlanması zorunludur.

Merci red sebeplerinin mevcut olmadığını belirterek reddi hakim talebinin reddine karar verilmiştir. Bu karar yerindedir. Çünkü; duruşma hakimi ile davalı arasındaki akrabalık HYUY'nin 28. maddesinin 2. fıkrası ve 29. maddesinin 4. fıkrasındaki akrabalık ve hısımlık derecesinden daha uzaktır. Duruşma hakiminin büyükbabası ile davalının anneannesinin kardeş olmaları davadan çekilme veya red sebebi değildir.

Keza, HYUY'nin 34/1. maddesinde, red sebebini bilen tarafın red isteğini en geç ilk oturumda bildirmesini öngörmüştür. Davalı taraf süresinde red talebinde de bulunmamıştır. Çünkü, duruşma hakimi Vesile red talebinden daha önce de yargılama yapmıştır.

İncelenen dosya kapsamına göre hakimin reddi İçin ileri sürülen hususlar HYUY'nin 29. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle; yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 21.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.