muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3572, Karar No: 2022/12627, Tarih: 15.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/3572 E.  ,  2022/12627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık ... ve müdafisi

Sanıklar ... ve ... hakkında 2007, 2008, 2009 ve 2010, sanık ... hakkında 2007, 2008 ve 2009 takvim yılları için iştirak halinde işledikleri iddia olunan sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin, sanık ... hakkında 2010 takvim yılı için kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ve müdafisinin temyizinin incelenmesinde;

1) Beraat hükümleri yönünden;

a) Fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilerek sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde; temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

cc) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükümleri kurulması yasaya aykırı,

2) Sanık ... yönünden kurulan mahkumiyet hükmü yönünden; 2010 yılında düzenlenen son fatura tarihinin 12.07.2010 tekerrüre esas alınan mahkumiyet hükmünün kesinleşme tarihinin ise suç tarihinden sonra 27.10.2010 olduğu gözetilmeden TCK’nin 58. maddesinin uygulanması yasaya aykırı,

3) Beraat hükümleri yönünden suçun sübutu halinde ve sanık ... yönünden kurulan mahkumiyet hükmü yönünden ise;

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafisi ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6735, Karar No: 2019/1081, Tarih: 04.02.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/6735 E.  ,  2019/1081 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14/10/2015 tarih ve 2013/433-2015/320 sayılı Ek Kararın davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davanın reddine dair verilen karara yönelik davacı vekilinin temyiz isteği, mahkemece, 14.10.2015 tarihli ek kararla verilen süre içerisinde temyiz karar harcının yatırılmadığı gerekçesi ile reddedilmiş, davacı vekilince ek karar temyiz edilmiştir.

Davacı vekiline ek karar tebliği 27.10.2015 olup HUMK'un 432/son maddesinde öngörülen 7 günlük sürenin 03.11.2015 tarihine isabet eden Salı günü tamamlandığı, davacı vekilinin 18.11.2015 tarihinde avukat portalı üzerinden temyiz harcını yatırdığı, 18.11.2015 tarihinde de temyiz dilekçesini verdiği anlaşılmıştır. Hal böyle olunca davacı vekilinin ek karara ilişkin temyiz isteminin süre yönünden reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin 14.10.2015 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 04/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/18477, Karar No: 2015/3551, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18477 E.  ,  2015/3551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/8502 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22.Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre (13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 20/04/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8321, Karar No: 2016/6154, Tarih: 11.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/8321 E.  ,  2016/6154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : 1-Hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 31/2, 62/1, 50/3, 50/1-c maddeleri gereğince 2 yıl meslek ve sanat edinmesini sağlamak amacıyla barınma imkanı bulunan bir eğitim kurumuna devam etme,

2-Kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 31/2, 62/1, 50/3, 50/1-c maddeleri gereğince 2 yıl meslek ve sanat edinmesini sağlamak amacıyla barınma imkanı bulunan bir eğitim kurumuna devam etme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun, suç tarihinde, haklarında yaş küçüklüğü nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen ...ve ... ile birlikte, katılanın imamlığını yaptığı ... Camisi'nin açık olan penceresi önünde bulunan sinekliği yırtarak içeri girdikleri ve imam odasında bulunan camiye ait 118 TL yardım parasını alarak çıktıkları, suça sürüklenen çocuğun bu surette nitelikli hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

1)Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik temyiz başvurusunun incelenmesinde,

Olay yeri tespit tutanağı, suça sürüklenen çocuğun samimi ikrarı, katılan ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamından, suça sürüklenen çocuğun, cami içerisinde bulunan imam odasındaki camiye ait yardım parasını çaldığı anlaşıldığından nitelikli hırsızlık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a)5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince yaş küçüklüğü nedeniyle kısa süreli hapis cezasının seçenek tedbire çevrilmesi durumunda, seçenek tedbiri yerine getirmeyen suça sürüklenen çocuk hakkında, 5275 sayılı CGTİHK’nın 106/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezasının kısmen ya da tamamen çektirilmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

b)5271 sayılı CMK gereğince baro tarafından görevlendirilen müdafiye Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinden ayrık olarak "Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Görevlendirilen Müdafii ve Vekillere Yapılacak Ödemelere İlişkin Tarife" gereğince Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenecek meblâğ yargılama giderlerinden olmayıp Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocukların adaletin selameti gerektiriyorsa mahkemece görevlendirilecek bir avukatın yardımından "para ödemeksizin" yararlanabilmeleri hakları bulunduğu gözetilmeden, zorunlu müdafiye ödenen ücretin yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuğa yükletilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından "seçenek tedbirin gereklerine uyulmaması halinde cezanın kısmen veya tamamen infaz edileceğine" ilişkin ve "zorunlu müdafiiye yapılan ödemelerin suça sürüklenen çocuktan tahsiline" ilişkin kısımların tamamen çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2)Suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen hükme yönelik temyiz başvurusunun incelenmesinde,

a)Suça sürüklenen çocuğun cami penceresinde bulunan sinekliği yırtması şeklindeki eyleminin TCK'nın 153. maddesinde öngörülen ibadethanelere ve mezarlıklara zarar verme suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek kamu malına zarar verme suçundan hüküm kurulması,

b)Kabule göre de, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince yaş küçüklüğü nedeniyle kısa süreli hapis cezasının seçenek tedbire çevrilmesi durumunda, seçenek tedbiri yerine getirmeyen suça sürüklenen çocuk hakkında, 5275 sayılı CGTİHK’nın 106/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezasının kısmen ya da tamamen çektirilmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

c)5271 sayılı CMK gereğince baro tarafından görevlendirilen müdafiye Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinden ayrık olarak "Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Görevlendirilen Müdafii ve Vekillere Yapılacak Ödemelere İlişkin Tarife" gereğince Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenecek meblâğ yargılama giderlerinden olmayıp Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocukların adaletin selameti gerektiriyorsa mahkemece görevlendirilecek bir avukatın yardımından "para ödemeksizin" yararlanabilmeleri hakları bulunduğu gözetilmeden, zorunlu müdafiye ödenen ücretin yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuğa yükletilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/05/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7301, Karar No: 2012/1375, Tarih: 09.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/7301 E.  ,  2012/1375 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/10/2003- 30/08/2005 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun'un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanundan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öteyandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, temyiz harcının istek halinde davacı ve davalılardan Ş.. T..'ye iadesine, 09/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3507, Karar No: 2010/626, Tarih: 27.01.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/3507 E.  ,  2010/626 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında yapılan 01.01.2004 tarihli sözleşmeyle davalının İngiltere’de bulunan dava dışı şirkete göndereceği meyve sularının miktarı üzerinden müvekkiline komisyon ödenmesinin kararlaştırıldığını, davalının borcunu ödememesi üzerine 4.821.25 Euro alacağın tahsili için yapılan icra takibinin davalının haksız itirazı nedeniyle durduğunu ileri sürerek 4.322.5 Euro’luk kısma ilişkin itirazın iptaline, % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki 01.01.2005 tarihli sözleşmeye göre yetkili mahkeme ve icra dairelerinin Mersin İcra Daireleri ve Mahkemeleri olduğunu ileri sürerek yetki itirazında bulunmuş, esasa cevabında ise sözleşmenin 7. maddesine göre davacının davalıya yazılı olarak mal siparişlerini bildirmesi halinde davacıya yurt dışına gönderilecek mallar üzerinden komisyon ödenmesinin kararlaştırıldığını, davacının yazılı olarak mal siparişinde bulunmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuş, % 40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının kabul etmediği, ancak davalının dayandığı 01.01.2005 tarihli sözleşme aslını davalının ibraz edemediği, 01.01.2004 tarihli sözleşmenin ise her iki tarafın da kabulünde olduğu, uyuşmazlığın buna göre çözülmesi gerektiği, sözleşmedeki yetki şartına göre Gaziantep Mahkemelerinin ve İcra Dairelerinin de yetkili olduğu, buna göre yetki itirazının reddinin gerektiği, benimsenen 27.10.2008 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda davalının muavin defterinde icra takibine konu faturaların kayıtlı olduğu, davalının dava dışı şirket adına düzenlediği 8 adet faturada belirtilen malların koli başına yapılan hesabına göre davacının davalıdan 4.821.25 Euro komisyon alacağının bulunduğu, ancak davacının dava dilekçesinde belirttiği davalıya olan 500 Euro borcunun bundan mahsubunun gerektiği, buna göre davacının davalıdan 4.321.25 Euro alacağının kaldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının icra takibine yönelik itirazının iptali ile fiili ödeme günündeki Merkez Bankası Efektif Alış Kuru üzerinden tahsil olunmak kaydıyla icra takibine 4.321.25 Euro ve bu miktara takip tarihi olan 21.11.2006 tarihinden itibaren Ziraat Bankasının bir yıl vadeli Euro mevduat hesabına ödediği yıllık %3 ve değişen oranlarda faiz uygulanarak devam olunmasına, 4321 Euro’nun dava tarihindeki efektif alış fiyatı 1.840.5 YTL’den 7.953.26 YTL’nin % 40’ı oranına isabet eden 3.181.30 YTL icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline, davalının kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 27.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18326, Karar No: 2014/3001, Tarih: 20.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/18326 E.  ,  2014/3001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, tehdit

HÜKÜM : 1- Sanıklar ... ve ... hakkında; resmi belgede sahtecilik suçundan beraat,

2- Sanık ... hakkında; resmi belgede sahtecilik ve tehdit suçundan; beraat

I- Sanık ... hakkında "tehdit" suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında tehdit suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;