muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/24119, Karar No: 2018/5328, Tarih: 01.03.2018

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 Sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır.Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu,Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı,4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı,buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,01/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18399, Karar No: 2013/15363, Tarih: 20.05.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/18399 E.  ,  2013/15363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, şantaj

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, katılanların okul servis aracına öğrenciler dışında kurallara aykırı biçimde yolcu almaları nedeniyle kendi çocuğunun ayakta gitmek zorunda kaldığını savunması, katılanların öğrenci dışında yolcu almaları sebebiyle idari para cezası ödediklerini kabul etmeleri karşısında, katılanların sözkonusu eylemleri nedeniyle, her iki suçta da sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiği gözetilmeden, kanuni olmayan gerekçe ile TCK'nın 29. maddesi hükmünün uygulanmaması,

2-Sanığın, katılanları değişik zamanlarda ve tek eylemle tehdit etmesi nedeniyle belirlenen 6 ay temel hapis cezası üzerinden, TCK'nın 43. maddesinin 1 ve 2. fıkraları uyarınca uygulanması gereken ¼ oranındaki artırımlardan her birinin temel ceza üzerinden ayrı ayrı yapılması gerektiği gözetilmeyerek, sonuç hapis cezasının 9 ay yerine 9 ay 11 gün olarak fazla tayini,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10912, Karar No: 2015/36572, Tarih: 22.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/10912 E.  ,  2015/36572 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/323365

MAHKEMESİ : Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2012/545 (E) ve 2013/339 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanıklar hakkında katılan İ.. Y..'a karşı mala zarar verme suçundan mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanık H.. İ.. müdafii ve sanık S.. A..'nun temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanıklar hakkında mağdur Z.. Y..'a karşı kasten yaralama suçundan mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1) Mağdurun soruşturma aşamasında alınan beyanında, sanık S.. A..'nun bıçak, diğer sanık H.. İ..'nin de sopa ile kendisine saldırdığını, duruşmadaki beyanında ise, sanık S.. A..'nun bıçakla alnına vurduğunu, diğer sanık H.. İ..'nin de bıçakla kendisine vurmak istediği sırada eliyle tutması nedeniyle bıçağın elini kestiğini iddia etmesi karşısında; olayın tek görgü tanığı olan ve soruşturma aşamasında beyanlarına başvurulan tanık Mehmet Kaya dinlenilmeden ve mağdurun anlatımları arasındaki çelişki giderilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık H.. İ.. müdafii ve sanık S.. A..'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 22.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13468, Karar No: 2016/10836, Tarih: 23.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/13468 E.  ,  2016/10836 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, delillerin takdirinde hataya düşüldüğüne ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan “failin güttüğü saik” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2- Sanık hakkında hükmolunan 2 yıl 1 ay hapis cezasının, TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, hürriyeti bağlayıcı cezayı adli para cezasına çevirmenin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 50/4. maddesi gösterilmeden kısa süreli hapis cezası olduğu belirtilmek suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

4-Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde TCK’nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtaratının yapılmaması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 1. paragrafında bulunan “sanığın güttüğü saik” ibaresinin hükümden çıkarılması, hükmün 3. paragrafında bulunan “sanığa verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın” ibaresinin “sanık hakkında taksirli suçtan verilen uzun süreli hapis cezasının” şeklinde değiştirilmesi ve aynı paragrafta bulunan “15.200,00- TL” ibaresinden önce gelmek üzere hükme “760 gün karşılığı” ibaresinin eklenmesi hükmün 4. paragrafındaki “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine” ibaresinin “TCK’nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” olarak değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6959, Karar No: 2016/12570, Tarih: 07.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/6959 E.  ,  2016/12570 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 03.05.2016 Salı günü belirlenen saatte davalı ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 07/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11322, Karar No: 2015/22751, Tarih: 02.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/11322 E.  ,  2015/22751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muratlı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2014

NUMARASI : 2014/383-2014/356

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ......... vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-Tekirdağ İdare Mahkemesinin 2014/1167 esas sayılı dava dosyasında yürütmenin durdurulması kararı verilip verilmediğinin, ilgili İdare Mahkemesinden,

2-Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday, karpuz ve ayçiçeğinin dekar başına verim miktarlarının İl/İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan,

Sorulduktan sonra alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1946, Karar No: 2017/1454, Tarih: 13.03.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/1946 E.  ,  2017/1454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/07/2015 tarih ve 2009/284-2015/409 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 18/04/2009 tarihinde davalının işlettiği banliyö treninde, trenin açık kapısından binmeye çalışırken trenin aniden hareket etmesi sonucu peron ve vagon arasına düşerek yaralandığını, müvekkilinin kaza tarihinde 18 yaşında ve lise 4. sınıf öğrencisi olduğunu, haftanın 3 günü ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde stajyer acil tıp teknisyeni olarak görev yaptığını, kaza nedeniyle eğitim hayatının yarım kaldığını, kaza sonrası yaralandığı bölgelere acil müdahale edildiğini, kırılan boyun omurlarının korseye alındığını, elmacık kemiği yerine protez takıldığını, halen evinde yatılı tedavi olduğunu, kazanın oluş sürecinde tren perondan hareket ederken hiçbir sesli ve görsel ikazda bulunulmadığını ileri sürerek tedavi masrafları için 500,00-TL, sürekli maluliyeti dolayısıyla oluşacak zararlarına mahsuben 500,00-TL olmak üzere şimdilik 1.000,00-TL maddi ve 40.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının %20, davacının ise % 80 oranında olayın meydana gelmesinde kusurlu olduğu, davacının vücut genel çalışma gücünden kaybetmediği, 4 ay süre ile iş görmezlik halinde kaldığı, iyileşme süresinin 6 aya kadar uzayabileceği ve bu süre zarfında mesleğini icra edemeyeceği, davacıda kaza nedeniyle meydana gelmiş izlerin cerrahi yöntemlerle estetik yönden tedavisinin gerekmediği, belgelendirilmeyen tedavi süresi içerisinde gerek davacının gerekse aile bireylerinin hastaneye gidiş/dönüş yol giderleri gibi masrafları yönünden talep edilen 500,00-TL maddi tazminat isteminin makul olduğu, davacının sürekli maluliyeti söz konusu olmadığından bundan kaynaklı talebin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 500,00-TL maddi tazminat ile davacının kusur oranı, tedavi süresi, manevi tazminatın fonksiyonu ve halin icabı gözetilerek 20.000,00-TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, demiryolu taşımasında meydana gelen kazadan kaynaklı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, tedavi masrafları yönünden 500,00-TL maddi tazminata karar verilmiştir. Kusur yönünden yapılan bilirkişi incelemesinde davalının %20, davacının ise %80 oranında kusurlu olduğu kabul edildiğine göre belirtilen oran üzerinden maddi tazminata karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

3- Manevi tazminat yönünden ise, her ne kadar mahkemece 20.000,00-TL manevi tazminata karar verilmişse de, alınan bilirkişi raporunda davacının yaralanması neticesinde vücudunda ve yüzünde kaza nedeniyle meydana gelmiş izlerin cerrahi yöntemlerle tedavisinin gerekmediği, yüzün sol tarafında sinir zedelenmesi olduğu, ancak yüzün simetrisinde ve fonksiyonunda bozukluk oluşturmadığı, vücudun genel çalışma gücünden kaybetmediği, dört ay iş göremezlik halinde kaldığı belirtildiğine göre takdir edilen manevi tazminat karar tarihi itibariyle fahiş olup anılan hususlar da göz önünde bulundurularak somut olaya uygun bir manevi tazminata karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmeyip bozulmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün anılan taraf yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 13.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5804, Karar No: 2008/7066, Tarih: 26.06.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/5804 E.  ,  2008/7066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayet eden vekili, sıra cetvelinin 1. sırasındaki alacaklının haczinin düştüğünü belirterek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet edilen vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, şikayet edilenin ilk haczinin 17.06.2005 olup, bir yıllık yasal süre içerisinde satış istemediğini, 13.06.2006’ da haczi yenilediğini, şikayet edenin haczinin 27.12.2005 olması nedeniyle şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Şikayet edilen vekili kararı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 26.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.