muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/37548, Karar No: 2015/334, Tarih: 13.01.2015

HMK'nun 107 nci maddesinin gerekçesine göre belirsiz alacak davasının, kısmen eda davasıyla birlikte külli tespit davası olarak da açılabilmesi imkan dahilindedir. O halde belirsiz alacak davasında bir miktarın tahsili yanında, kalan tutarın tespiti istenebilecek ve yargılama sırasında belirlendiğinde kalan miktar da talep edilebilecektir.

Bunun tam eda davasından farkı, belirlenebilen miktarın talebi yerine, kısmi bir miktarın istenebilmesidir. Örneğin belirsiz bir alacak için alacaklı tarafından belirsiz alacak davası açıldığında ve 100 TL için tahsil, kalan miktar için ise alacağın tespiti istendiğinde kısmi eda külli tespit davasından söz edilir. Zira davacı, işveren veya resmi kurum kayıtlarında geçen belirleyebildiği miktarı davaya konu etmek yerine, farazi bir miktar için talepte bulunmuştur. Sözü edilen davanın kısmi davadan farkı ise, alacaklının kısmi dava açtığını belirtmeksizin belirsiz alacak davasından söz ederek taleplerde bulunmasına dayanır.

Yukarıda açıklandığı üzere belirsiz bir alacak için alacaklının açıkça kısmi dava açtığını belirterek talepte bulunması veya belirsiz alacaktan söz edilmeksizin kısmi taleplerde bulunulması halinde davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul edilir.

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmının sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Uyuşmazlığın çözümü açısından değinilmesi gereken son yasal düzenleme 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun sendika özgürlüğünün güvencesi başlıklı 25 inci maddesinin dördüncü fıkrasıdır. Bahsi geçen fıkrada "İşverenin fesih dışında yukarıdaki fıkralara aykırı hareket etmesi halinde işçinin bir yıllık ücret tutarından az olmamak üzere sendikal tazminata hükmedilir." denmiştir.

Somut olayda, davacı işverenin sendikal ayrımcılık yaptığını ileri sürerek, sendikal tazminat talebinde bulunmuştur. Dava dilekçesinde dava değeri olarak 10.000 TL gösterilmiştir. Yine dava dilekçesinde davacının davalı işyerindeki hizmet süresi ve mesleği (yaptığı iş) açıkça belirtilmiştir. Dava dilekçesinde ayrıca, davacının fesih tarihindeki ve işe başlatılmama tarihindeki ücret ve ekleri ile bu ücrete yapılacak zamların toplu iş sözleşmesinde açıkça düzenlendiği belirtilmiştir.

Dosyada mevcut toplu iş sözleşmelerinde davacının ücret miktarının açıkça belirtildiği görülmüştür.

Sendikal tazminat hesabında çıplak (giydirilmemiş) brüt ücret esas alınır.

Dosyada mevcut toplu iş sözleşmelerinde davacının ücret miktarının açıkça belirtildiği görülmüştür.

Sendikal tazminat hesabında çıplak (giydirilmemiş) brüt ücret esas alınır.

Yukarıda yazılı ilkeler ve yapılan tespitler birlikte değerlendirildiğinde, davacının davasını açtığı aşamada talep ettiği alacağın miktarının tamamını ve tam olarak belirleyebileceği anlaşılmıştır. Talep edilen alacak belirsiz değildir. Talep edilen alacak belirli (belirlenebilir) bir alacaktır. Davacının alacağını belirsiz alacak davası yoluyla talep etmesinde hukuki yararı yoktur. Mahkemece bu yöndeki tespit isabetli ise de yukarıda da belirtildiği üzere bu durumda hakim hemen davayı reddetmemeli, HMK'nun 115 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca eksikliği tamamlaması, başka bir deyişle alacağını belirleyerek buna göre talepte bulunması için davacıya kesin süre verilmeli, gereğinin yerine getirilmemesi halinde açılan dava, "dava şartı eksikliğinden" reddedilmelidir.

Mahkemece, davacıya eksikliği tamamlaması, başka bir deyişle alacağını belirleyerek buna göre talepte bulunması için kesin süre verilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7483, Karar No: 2017/9333, Tarih: 13.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/7483 E.  ,  2017/9333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 119. maddesinde dava dilekçesinde bulunması gereken hususlar sayılmıştır. Anılan maddenin ikinci fıkrasında ise, dava dilekçesinde bulunması gereken bu unsurlardan mahkemenin adı, dava konusu ve değeri, vakıalar, deliller ve hukuki sebepler dışında kalanlardan herhangi birinin eksik bırakılmış, yazılmamış olması durumunda hakimin davacıya eksikliğin tamamlanması için bir haftalık kesin süre vermesi gerektiği belirtilmiştir. Bu süre içinde eksikliğin tamamlanmaması halinde dava açılmamış sayılır (HMK m. 119/2).

Davacı vekili tarafından mahkemeye verilen dava dilekçesinde, davalı tarafın ad-soyad ve adresinin gösterilmiş olduğu, belirtilen adrese çıkartılan tebligatın davalının ikamet etmediği/tanınmadığı gerekçesiyle tebliğ edilemeden iade edildiği, mahkemece davacı vekiline "davalının açık adresini bildirmesi, aksi halde davanın açılmamış sayılmasına karar verileceği" ihtarını içerir bir haftalık kesin süre verildiği, davacı vekilinin de dava dilekçesindeki adresin mernis adresi olarak belirtilmek suretiyle tebligatın yapılmasını mahkemeden talep ettiği, Uyap sisteminden yapılan incelemede o adresin mernis adresi olmadığı tespit edilmiştir. Bunun üzerine mahkemece 20.02.2015'te davacı vekiline eksikliğin tamamlanması hususu ihtar edilmiş, bu kez de davacı vekili İl Emniyet Müdürlüğü aracılığıyla adres tespiti yoluna gidilmesini talep etmiş, gelen yazı cevabında davalının pasaport alış kaydının bulunmadığı, nüfus kayıtlarında geçen adresin geçerli olduğu belirtilmiştir. Mahkemece "davalı adresinin verilen kesin süre içinde bildirilmediği" gerekçesiyle Hukuk Muhakemeleri Kanununun 119/2. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Her ne kadar mahkemece, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 119. maddesinde belirtilen dava dilekçesinde bulunması, bulunmaması halinde tamamlanması zorunlu unsurlardan olan davalının açık adresinin bildirilmemiş olduğu gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, anılan kanunun 119. maddesinde belirtilen husus, dava dilekçesinde davalı tarafın adresinin hiç yazılmamış, bildirilmemiş olması durumunda davacı tarafa verilecek bir haftalık kesin süre içinde bu eksikliğin tamamlanmasının istenmesi, tamamlanmaması halinde uygulanacak yaptırımın karşı tarafa ihtar edilmesidir. Aksine düşünce, gerek Tebligat Kanununun tebligata ilişkin ilgili hükümlerini (Teb.K. m. 21- 25-28) gerekse Tebligat Kanununun Uygulanmasına dair Yönetmeliğin ilanen tebliğ ile ilgili 48 ve devamı maddelerini işlevsiz hale getirecektir.

Bu itibarla, davacı tarafın dava dilekçesinde davalının adresini göstermiş olması, bu nedenle dava dilekçesinde bulunması zorunlu unsurun dilekçede belirtilmiş olduğu göz önüne alınarak davalının tebligata yarar açık adresinin mahkemece araştırılması, davalının adresinin tespit edilmesi durumunda tebligat yapılması, bulunamaması halinde ilanen tebliğ hususunun düşünülmesi ve sonucu dairesinde hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.09.2017 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/13539, Karar No: 2011/17110, Tarih: 15.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/13539 E.  ,  2011/17110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/05/2009 gün ve 2007/601-2009/131 sayılı kararı bozan Daire’nin 13/06/2011gün ve 2009/14289-2011/7129 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

HUMK'nun 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi uyarınca 01.01.2011 tarihinden sonra karar düzeltme sınırı 9.350,00 TL'na yükseltilmiştir. 13.06.2011 tarihinde temyiz incelemesi yapılan davada davacı vekili 6.936,00 TL'nin tahsilini istemiştir. Mahkemece 6.176,30 TL'nin tahsili yönünde hüküm kurulmuş, davalı vekilinin temyizi üzerine, bu karar Dairemizce bozulmuştur. Karar düzeltme istemine konu miktar itibariyle davacı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin miktar yönünden reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, 15/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23169, Karar No: 2013/13657, Tarih: 25.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/23169 E.  ,  2013/13657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanık müdafiinin, 07.12.2011 günü yüzüne karşı tefhim edilen hükmü, yasal süresinden sonra 21.12.2011 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 25.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9414, Karar No: 2016/7316, Tarih: 21.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/9414 E.  ,  2016/7316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm dahili davacılardan ..., ... ve ... vekili, birleştirilen davaların davacısı ... vekili, davalılar ... oğlu ..., ... çocukları ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelenmesi yapılabilmesi için;

Yerel mahkemece; 111 ada 9 parsel yönünden 21.01.2015 tarihli ek rapora göre, 121 ada 24 sayılı parsel yönünden ise 14.07.2014 tarihli ilk rapora göre hüküm kurulmuş ise de orman ve fen bilirkişi tarafından düzenlenen 14.07.2014 tarihli ilk rapor ile aynı bilirkişiler tarafından düzenlenen 21.01.2015 tarihli ek rapor 111 ada 9 ve 121 ada 24 sayılı parsellerin orman sayılan ve orman sayılmayan bölümlerinin yüzölçümleri bakımından çelişik olduğu gibi, ek raporun ekinde kroki de bulunmamaktadır. Bu sebeple, dava dosyasının raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek, öncelikle ek rapora ilişkin kroki düzenlenmiş ise anılan krokinin ek rapora eklenmesi, kroki düzenlenmemiş ise ek rapora ait krokinin düzenlettirilmesi, ayrıca ilk rapor ile ek rapor arasındaki çelişkinin sebeplerinin açıklattırılması yönünde bilirkişilerden ek krokili rapor alınıp dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 21/06/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15205, Karar No: 2017/6049, Tarih: 14.02.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/15205 E.  ,  2017/6049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında TCK'nın 157/1, 62, 52/2, 51/1-3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle ve sanık hakkında sahtecilik suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik temyiz bulunmadığı, temyiz kapsamının sanık hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu anlaşılmakla dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın,katılanın iş yerine gelerek varlıklı olan ve ticari hayatta iyi isim sahibi olan babasının kefil olacağını açıklayarak deri malzemeleri almak istediğini ve kendisinin imzasını babası ....'nin kefil imzasını taşıyan 30.12.2007 vade 06.04.2007 tanzim tarihli 18.300 USD bedelli bonoyu vererek malların teslimini sağladığı, ancak süresinde bedelin ödenmemesi ile şikayetçinin yaptığı icra takibinde sanığın verdiği bonoda yer alan kefil imzasının sahte olduğu, Küçükçekmece 2. İcra hukuk Mahkemesi'nin 2008/163 esas sayılı dosyasından yaptırılan inceleme ile düzenlenen Adli Tıp Kurumu'nun 10.09.2008 tarih 6483 sayılı raporu ile tespit edildiği şeklinde gerçekleşen eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğu anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “20 gün”, “16 gün” ve “320 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla “5 gün“, ”4 gün” ve “80 TL“ adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.02.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1188, Karar No: 2024/7820, Tarih: 19.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/1188 E.  ,  2024/7820 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığına

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; sanık ... müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanık ... müdafinin sanık ... hakkındaki ceza verilmesine yer olmadığına dair hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Taksirle öldürme suçundan açılan kamu davasında sanık ... hakkında ceza verilmesine yer olmadığına, sanık ...'in hakkında ise mahkumiyetine karar verildiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında sanık ...'in katılan sıfatı olmadığı, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık ... hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı tespit edilmiştir.

Sanık ... müdafinin sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde; 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 22/6 ve CMK'nın 223/4-b maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, sanık ... hakkında ise 85/2,62,53/6.maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca ret ve onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafinin temyiz istemi; sanık ...’ın tam kusurlu olduğuna,eksik inceleme yapıldığına,sanık ... hakkında seçenek yaptırımlara hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafinin temyiz istemi; sanık ...’ın tam kusurlu olduğuna,eksik inceleme yapıldığına,sanık ... hakkında seçenek yaptırımlara hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 15:00 sıralarında sanık ... sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı minibüsü ile Ünye istikametinden Fatsa istikametine bölünmüş yolun sol şeridinde seyir halinde iken kaza mahallindeki ışık kontrollü kavşağa giriş yaptığı esnada minibüsün sağ ön kısımlarıyla seyir istikametine göre yolun sağından kavşağa giriş yapan sanık ... sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı otomobilin sol yan kısmına çarpması,çarpmanın etkisiyle savrulan ... plaka sayılı otomobilin kavşağın sağında park halinde bulunan kamyonun arka kısmına çarpması neticesi sanık ...’ın aracındaki annesi ve kızkardeşinin öldüğü olayda; Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporuna göre sanık ... sevk ve idaresindeki minibüsü ile kavşak mahalline yaklaştığı esnada yolun sağında kavşağa giriş için bekleyen araçların varlığını dikkate alarak seyrini kontrollü sürdürmesi gerekirken sürdürmediği,kavşağa müteyakkız hızda girmediği kazada dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile tali kusurlu olduğu, sanık ... sevk ve idaresindeki otomobili ile kavşağa giriş yapmadan önce bölünmüş yolda seyreden minibüsün hız ve mesafesini dikkate alarak minibüsün geçmesini bekledikten sonra kavşağa kontrollü şekilde girmesi gerekirken girmediği,minibüsün seyir şeridini kapattığı,ilk geçiş hakkını minibüs sürücüsüne vermediği olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile asli kusurlu olduğu tespit ve kabul edilerek sanık ... hakkında annesi ve kızkardeşinin ölümü nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına, sanık ... hakkında ise TCK'nın 85/2. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz talebi yönünden;

Taksirle öldürme suçundan açılan kamu davasında sanık ... hakkında ceza verilmesine yer olmadığına, sanık ...'in hakkında ise mahkumiyetine karar verildiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında sanık ...'in katılan sıfatı olmadığı, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık ... hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz talebi yönünden;

Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz talebi yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38553, Karar No: 2014/35726, Tarih: 13.11.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/38553 E.  ,  2014/35726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Merzifon Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 16/04/2014

NUMARASI : 2014/98-2014/227

Taraflar arasındaki muarazının giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu,bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda,taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.