muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/20305, Karar No: 2016/13484, Tarih: 16.06.2016

Dairemizin "...Somut olayda davacı 6111 sayılı Yasanın 166/1. maddesi kapsamında davalı kuruma nakledildikten sonra bir süre çalışmış, daha sonra sendikaya kendi isteği ile üye olarak, üyelik tarihinde işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinden faydalanmaya başlamıştır. Davacının ücret yönünden intibakı Toplu İş Sözleşmesinin Geçici 3. Maddesine uygun olarak yapılmıştır. Yani davacı ücret seviyesi yönünden kayba uğramamıştır. Davacı her ne kadar intibakının kıdemi dikkate alınmadan yapılmasından dolayı aynı kıdemde olup da baştan beri davalı işyerinde çalışan sendika üyesi bir işçiye göre daha az ücret aldığını ve dolayısı ile ücret ve bağlı alacaklar yönünden kayba uğradığını iddia etmiş ise de; davacı sendikaya üye olmayarak, iş akdini 6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesinde düzenlenen şekliyle, önceki koşullarda bireysel iş sözleşmesi olarak sürdürmesi mümkün iken davacı bunun yerine, sendikaya üye olarak toplu iş sözleşmesi hükümlerini kendi rızası ile kabul etmiştir. Dolayısıyla davacının intibakının hatalı yapıldığı ve ücretinin eksik şekilde belirlendiği ileri sürülemez. Davacı ile aynı işi yapan ve aynı kıdeme sahip olan ve baştan beri davalı kurumda çalışan işçi arasında oluşacak ücret farkının; işverenin eşit işe eşit ücret ödeme yükümlülüğüne aykırı olup olmadığı yönünden ise aynı işyerinde çalışıp aynı kıdemde olan işçi kavramından ne anlaşılması gerektiği irdelenmelidir. Bu anlamda bir işçinin işyerindeki kıdemi, sadece onun işyerindeki çalışma süresini içermeyip, işyerinde çalıştığı sürede elde ettiği bilgi, birikim, çalıştığı pozisyonlar, aldığı ödüller ve cezalar olmak üzere bir çok unsuru içinde barındırır. Somut olayda davacı, davalı kuruma nakledilmeden önce başka bir kurumda çalıştığından, baştan beri davalı kurumda çalışan bir işçi ile önceki kurumda çalışılan süreler gözönüne alındığında aynı sürede çalışmış gibi görünse de; kurumsal geçmiş ve tecrübe yönünden aynı bilgi ve birikime sahip olamayacak, sadece çalışma süreleri eşit olacak, yani geniş anlamda aynı kıdemde olmayacaklardır. Olayımızda davacı, davalı kuruma nakledilmeden önce çalıştığı kurumda aldığı ücret seviyesinde azalma olmayacak şekilde intibak işlemi yapıldığından, ücret seviyesi yönünden davacının önceki kurumdaki kıdeminin o kurumda belirlenen şartlar çerçevesinde karşılığını yeni kurumda da aldığı ve bu hususta bir kaybının olmadığı anlaşılmaktadır. Diğer yandan devredilmeden önceki ücret seviyesi yüksek fakat çalışma süresi düşük olan bir işçinin, nakledildiği kurumdaki ücret yönünden intibakının ücret seviyesi yerine kıdemine göre yapılması durumunda daha düşük ücret alması sonucu da ortaya çıkabilecektir. Hal böyle iken davacının baştan beri davalı kurumda çalışıyormuş gibi ücret seviyesinin belirlenmesini talep etmesi hakkaniyetli olmayacaktır. Bu nedenle işverenin bu işçiler arasında eşit işe eşit ücret ödeme yükümlülüğüne aykırı davrandığından söz edilemez

. Hal böyle iken davacının baştan beri davalı kurumda çalışıyormuş gibi ücret seviyesinin belirlenmesini talep etmesi hakkaniyetli olmayacaktır. Bu nedenle işverenin bu işçiler arasında eşit işe eşit ücret ödeme yükümlülüğüne aykırı davrandığından söz edilemez. Mahkemece tüm bu hususlar gözetilmeksizin davanın reddine karar vermek gerekirken, kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir..." gerekçesi ile verdiği bozma kararının usul ve yasaya uygun olmasına, yerleşik uygulamanın da bu yönde bulunmasına göre direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun Geçici Ek 2 inci maddesi uyarınca yetkili ve görevli YARGITAY HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 16.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3028, Karar No: 2018/9878, Tarih: 19.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/3028 E.  ,  2018/9878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen hükme yönelik, 1412 sayılı CMUK’ nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 31/05/2017 tarihinde yaptığı temyiz isteminin, aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 19/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8228, Karar No: 2018/8307, Tarih: 23.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/8228 E.  ,  2018/8307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-2010 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasında; sanıklardan mükellef şirketin 01/01/2010-20/10/2010 tarihleri arasında yetkili temsilcisi olan...'nın, ... Turizm Taş. Pet. ve Orm. Ür. Ltd. Şti. ile bir ilgisinin bulunmadığını, şirketin kime ait olduğunu dahi bilmediğini, tekstil alanında faaliyet gösteren bir iş yerinde işçi olarak çalışırken iş arkadaşı olan ... isimli kişinin kamuya olan borçları nedeniyle adına iş yeri açma izni verilmediğini öne sürerek kendisine yardımcı olmasını istediğini, onun bu teklifini kabul etmesi üzerine resmiyette kendi adına olan ancak ... isimli kişinin faaliyette bulunduğu bir iş yerinin açılması hususunda ona vekaletname verdiğini ancak bu vekalete dayanılarak rızası dışında Ankara İlinde daha önce kurulmuş olan ... Turizm Taş. Pet.ve Orm. Ür. Ltd. Şti. hisselerinin satın alındığını ve yine bu vekalete dayanılarak şirkette on yıllığına müdür yapıldığını sonradan öğrendiğini, bu durumu öğrendiğinde ...'den şirketi kapatmasını istediğini, kabul etmeyince hakkında savcılığa suç duyurusunda bulunduğunu, daha sonra Faruk'un kendisini arayarak şirketteki hissesini devretmek üzere Bünyamin Taştan isimli kişiye vekalet vermesini istediğini, vekaleti vermesi üzerine de hisselerinin ...'a devredildiğini savunması; mükellef şirketin 20/10/2010-31/12/2010 tarihleri arasında yetkili temsilcisi olan ...'ın ise mükellef şirketin kuruluş işlemlerinin ve şirketin hisse devirlerinin Bünyamin Taştan isimli kişi tarafından yapıldığını, her ne kadar kağıt üzerinde kendileri yetkili gibi görünseler de şirketin gerçek sahibinin ve şirketi vekaletnamelerle fiilen yönetenin ... olduğunu, faturaların sahte olduğunu bilmediğini savunması; tanık olarak beyanına baş vurulan ...'ın, söz konusu şirketi 2006 yılında eşi ... ile arkadaşı ... adına kurduklarını ancak şirketteki hisseleri devretmeleri nedeniyle şirketle bir ilgilerinin kalmadığını, şirketi devralanlardan biri olan...'nın şirket işlerini yürütmesi için ...'e vekalet verdiğini, ...'ın yetkili olduğu dönemde şirket işlerini kendisinin takip ettiğini ancak... döneminde işlerle ilgilenmediğini, o dönemde yapılan işleri bilmediğini beyan etmesi; sahte fatura kullanma suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3

...'nın şirket işlerini yürütmesi için ...'e vekalet verdiğini, ...'ın yetkili olduğu dönemde şirket işlerini kendisinin takip ettiğini ancak... döneminde işlerle ilgilenmediğini, o dönemde yapılan işleri bilmediğini beyan etmesi; sahte fatura kullanma suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; suç unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, sanıkların 2010 takvim yılında kullandığı iddia olunan faturalardan, kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2-Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a)Faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

b)Sanıkların faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c)Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde;

aa)Sanık ... Arslanlı'nın savunmasında geçen vekaletnamenin getirtilmesi ve ... isimli kişinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılıp tanık olarak dinlenilerek söz konusu şirketi fiilen kimin idare ettiğinin ve...'nın şirketin temsil ve idaresinde bir etkisinin olup olmadığının sorulması,

bb)... ve ... isimli kişilerin yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

cc)Suça konu faturaları düzenleyen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyanın getirtilerek incelenmesi,

d)Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanıkları ve tanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

e)Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa)Faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

bb)Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ... Arslanlı'nın ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 23/10/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5399, Karar No: 2019/5262, Tarih: 18.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/5399 E.  ,  2019/5262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında TCK'nın 89/1, 22/3, 89/2- a, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

2-Sanık ... hakkında CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın mahkumiyetine, sanık ...'ın beraatine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılmaması suretiyle, CMK'nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması, mahallinde düzeltilebilmesi mümkün bir yazım eksikliği olarak görüldüğünden bozma sebebi yapılmamıştır.

1- Sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde,

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL. Dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL. Dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu, sanık hakkında 03.02.2015 tarihinde verilen 3000 TL'den ibaret mahkumiyet hükmüne karşı suç niteliğine ilişkin de herhangi bir temyiz istemi bulunmadığından sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

2- Sanık ...'ın beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

Olay tarihinde 6 yaşında olan mağdur ...'in Akçadağ Devlet Hastanesinde yapılan sünnet operasyonu nedeniyle organ işlev zayıflaması şeklinde yaralandığı olayda; Adli Tıp 2.İhtisas Kurulunun 16.6.2014 tarihli raporunda; sünnet işlemi sırasında uygun olmayan elektrokoter kullanımına bağlı olarak glans peniste nekroze doku oluştuğunun düşünüldüğü, tarafımıza gönderilen fotoğrafların kurulumuzca incelenmesinde glans penisin bütünlüğünü koruyamadığının anlaşıldığı, sünnet işleminin bu işi yapmaya ehliyetli sağlık memuru ... tarafından gerçekleştirilmiş olduğu, ancak adı geçenin bu konuda yeterli özeni göstermemiş olduğunun oybirliği ile mütalaa edilmiş olduğu, tanık beyanlarına göre sanığın sünnet yaptığına dair kesin kanaate ulaşılamaması karşısında mahkeme kararında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA; 18.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7587, Karar No: 2012/10661, Tarih: 04.10.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/7587 E.  ,  2012/10661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve daimi irtifakın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı mirasçısı ...'a mahkeme kararı ve temyiz dilekçesi Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, beyan sahibinin ismi ve imzası alınmamış ya da imzadan kaçındığına dair açıklamaya yer verilmemiş olduğundan geçersiz olup, adı geçene Tebligat Kanununun 21. ve Tüzüğün 28. maddesi hükümlerine uygun olarak karar ve temyiz dilekçesinin tebliği ile temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2582, Karar No: 2018/8097, Tarih: 19.11.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/2582 E.  ,  2018/8097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 19/04/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...’ın mahkûmiyetine dair İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/04/2015 tarihli ve 2015/36 esas, 2015/252 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 26/04/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 02/11/2013 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir 14. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 28/02/2014 tarihli ve 2013/1138 esas, 2014/186 sayılı kararı ile 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

2- Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin kararın kesinleşmesini müteakip Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce tedbirin infazına başlaması için sanığa gönderilen uyarılı ilk başvuru davetiyesinin 22/09/2014 tarihinde tebliğ edildiği,

3- Ancak sanığın Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'ne müracaat etmemesi üzerine tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmadığı gerekçesi ile yargılamaya devam edilerek İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/04/2015 tarihli ve 2015/36 esas, 2015/252 sayılı kararı ile TCK’nın 191/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 6.000 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 22/12/2015 tarihli ve 2015/1717 esas, 2015/33429 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, sanığa 10 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligatın yapılması ve sanığın başvuruda bulunmaması üzerine, yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine uymamakta ısrar edeceği nazara alındığında, somut olayda İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün çağrı kağıdının şüphelinin kuzenine 22/09/2014 tarihinde tebliğ edildiği, şüphelinin tebliğe rağmen denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmediği bildirilmiş; ancak tek başına bu durumun ise ısrar olarak kabulünün mümkün bulunmadığı anlaşıldığından denetime uymamakta ısrar şartının gerçekleşmediği hususu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/04/2015 tarihli ve 2015/36 esas, 2015/252 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Her ne kadar sanık hakkındaki tedavi ve denetimli serbestlik kararı 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un ile yapılan değişiklikten önceki haline göre TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca mahkemece hükmedilmiş ise de, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28/06/2014 tarihinden sonra yapılmış olması karşısında, 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiği,

6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verildiği,

Buna göre, somut olayda da bu hükmün uygulanması sonucunda ancak sanığın “kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi” hâlinde yargılamaya devam edilerek bir karar verilmesi gerektiği,

Sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde kendisine yüklenen yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakla ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, buna rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde de sanık hakkında yargılamaya devam edilmesi gerektiği,

Sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde kendisine yüklenen yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakla ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, buna rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde de sanık hakkında yargılamaya devam edilmesi gerektiği,

Ancak somut olayda, sanığa ikinci kez uyarılı çağrı kağıdı tebliğ edilmeden dolayısı ile "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulu" gerçekleşmeden yargılamaya devam edilmesinin yasaya aykırı olduğu,

Açıklanan nedenlerle, somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediği anlaşıldığından, Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan, kanun yararına bozma talebi yerindedir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; sanığın mahkûmiyetine dair İzmir 35. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 17/04/2015 tarihli ve 2015/36 esas, 2015/252 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 19.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.