muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8757, Karar No: 2013/30123, Tarih: 20.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/8757 E.  ,  2013/30123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 73/4, CMK 223/8. maddeleri gereğince şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık hakkında şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 1.52 promil alkollü ... kullandığı tespit edilen sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği, her ne kadar sanık hakkında mağdurun şikayetçi olmaması nedeniyle düşme kararı verilmiş ise de trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunun 5237 sayılı TCK da topluma karşı işlenen suçlardan olması ve şikayete tabi olmaması karşısında, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsiz olup, Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA; 20.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3625, Karar No: 2019/14643, Tarih: 13.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3625 E.  ,  2019/14643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin sanığın lehine olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müştekinin 30.01.2015 tarihli duruşmada suça konu aracının bahçenin içinde kapıları açık vaziyette bulunduğu yönündeki beyanı nedeniyle suç vasfının belirlenmesi bakımından aracın bulunduğu yerin binanın eklentisi dahilinde olup-olmadığı tespit edilerek araç binanın eklentisi dahilinde ise suç tarihi itibarıyla TCK'nin 142/2-h maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekeceği, araç binanın eklentisi dışında kapısı açık vaziyette bulunduğu kabul edildiğinde ise TCK'ni 141. maddesinin tatbiki gerekeceği gözetilmeden eksik kovuşturma ile hüküm kurulması;

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebi bu sebeple yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz olmadığından CMUK'nin 326/son fıkrası gereğince sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 13.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10997, Karar No: 2019/13531, Tarih: 17.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/10997 E.  ,  2019/13531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 13.07.2011 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 14.03.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının suç tarihi olan 16.02.2010 gününden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafıinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3292, Karar No: 2013/8430, Tarih: 08.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/3292 E.  ,  2013/8430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalılardan ... arasında yapılan genel kredi sözleşmesini diğer davalıların müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imzaladıklarını, kredi borcunun ödenmemesi üzerine toplam 104.736,37 TL alacağın tahsili için yapılan icra takibinin davalıların haksız itirazı nedeniyle durduğunu ileri sürerek şimdilik davalıların 10.000 TL'ye itirazlarının iptaline, %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinden ...'in davacı banka ile kredi sözleşmesi yaptığını ancak kredi kullanmadığını, davacı bankanın elemanı tarafından usulsüz işlem yapılarak müvekkili adına para çekildiğini belirterek davanın reddine, %40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda ödeme dekontlarında ve virman talimatlarında davalı ...'in imzasının bulunmadığı, güven kurumu olan bankanın hesap sahibinin imzasını alması gerekirken bunu yerine getirmediği, davacının kredinin kullanıldığı şubedeki personeli olan ...'ın usulsüz kredi tahsisi ve bu yolla zimmetine para geçirmesinden dolayı hakkında ceza davası açıldığı, davacının kredinin davalı ...'e veya onun talimatı doğrultusunda üçüncü kişiye ödeme yaptığını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın ve davalıların kötü niyet tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı banka vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı banka vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 08.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19169, Karar No: 2014/18827, Tarih: 08.09.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/19169 E.  ,  2014/18827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/147098

MAHKEMESİ : Bor Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2013/10 (E) ve 2013/111 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın kanal açarak tecavüz ettiği iddia olunan dere yatağının, TCK.nun 154/2. maddesinde sayılan öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edil- miş mera, harman yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve niteliği, mahallinde yapılacak keşif sırasında tarafsız yerel bilirkişi ile ve tanıklardan da sorulup kesin olarak saptandıktan sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de; temel ceza tayin olunurken hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 08.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6313, Karar No: 2012/7538, Tarih: 02.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6313 E.  ,  2012/7538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ... ve ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda ... tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının ... tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve... Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Dairemizce, Yargıtay C.Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulüne, Dairemizin ... tarih ve ... Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanıklara isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, sanıkların borçlu şirketin yetkilisi olup olmadıkları kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğundan sorulmadan ve fiili durumun belirlenmesi amacıyla da sanıkların ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 02.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4150, Karar No: 2022/2037, Tarih: 11.04.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/4150 E.  ,  2022/2037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

1-Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre; kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır.

Dava dosyası kapsamından; gerekçeli kararın davalılardan ...., .... ve ... adına Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiğine ilişkin tebliğ parçası dava dosyası içerisinde mevcut ise de, Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi gereğince yargılama sırasında mahkemece bu adreslere usulüne uygun olarak yapılan daha önceki tarihli tebligat parçalarına dosya münderecatından rastlanmadığından söz konusu tebligatların Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi ile yönetmelik hükümlerine aykırı olarak tebliğe çıkarıldığı anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece adı geçen davalılara Tebligat Kanunu ve Yönetmeliği hükümlerine uygun olarak gerekçeli kararın tebliğ edilmesi ve temyiz sürelerinin de beklenerek kararın temyiz edilmesi hâlinde temyiz dilekçelerinin de davacılara tebliği ile temyize cevap sürelerinin beklenmesi ve eksiklik tamamlandıktan sonra dosyasının temyiz incelemesi yapılabilmesi için Dairemiz'e geri gönderilmesi,

2-Davaya konu Çerkezköy İlçesi ... Mahallesi, 581 ada ve 14 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden bu yana tedavüllü tapu kayıtları ile bu taşınmaz üzerindeki bağımsız bölümlerin satış ve devir evrakının onaylı örneğinin Tapu Müdürlüğü'nden istenilerek dosya içerisine konulması için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.04.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18956, Karar No: 2016/5118, Tarih: 26.04.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/18956 E.  ,  2016/5118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.10.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 15.06.2015 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 26.04.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ..., müdahiller vekili Av. ... ile karşı taraftan davalılar vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.350,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

26.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17176, Karar No: 2012/620, Tarih: 12.01.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/17176 E.  ,  2012/620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kira parasının 01.01.2010 gününden başlayarak yıllık 18.000.00 TL olarak tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Dava dilekçesinde; davalı taraf ile aralarında en son yapılan 01.01.2009 tarihli kira sözleşmesi ile kiralananın yıllık kira parasının 3.500,00 TL olarak belirlendiği ancak söz konusu işyerinin kira bedelinin etraftaki emsallere göre düşük olduğu belirtilerek davalının kiracı olarak oturduğu söz konusu işyerinin yıllık kira bedelinin net 18.000,00 TL olarak tespiti istenilmiş,mahkemece taraflar arasındaki kira ilişkisinin 1999 yılından beri sürdüğü ve son sözleşmenin 01.01.2009 tarihli olduğu belirtilerek bilirkişi raporları doğrultusunda “hak ve nesafet” uygulamasına göre davaya konu taşınmazın 01.01.2010 tarihinden itibaren yıllık kira bedelinin 8.400,00 TL olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Kural olarak tarafların her türlü etken dışında ve serbest iradeleriyle yaptıkları kira sözleşmesinde belirledikleri kira parasının aksi iddia edilip kanıtlanmadıkça o dönemin olağan rayicine uygun olduğu kabul edilmelidir.Şartlar değişmedikçe ve özel gelişmelerin varlığı iddia ve ispat edilmedikçe kira sözleşmesinde olağan rayice uygun olarak kararlaştırılan kira parasına; TEFE(ÜFE) artış oranının üç yıl için (ard arda üç defa) artırımı esas alınarak bulunacak kira parasının o dönemin hak ve nesafet kurallarına uygun ve aşırı olmayan bir kira parası olduğu ilke olarak kabul edilmeli ve ona göre uygulama yapılmalıdır.

Somut olayda, davacı ile davalı taraf arasında en son 01.01.2009 başlangıç tarihli, yıllık 3.500,00 TL kira bedelli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi imzalandığı hususunda taraflar arasında ihtilaf bulunmamaktadır. Ancak mahkemeye sunulan bilirkişi raporlarında, taraflar arasında yapılan son kira sözleşmesinde belirlenen kira parasının o dönemin rayicine uygun olup olmadığı belirtilmeden tespiti istenen dönem kirası hak ve nesafet uygulanmak suretiyle yıllık 8.400,00 TL olarak belirlenmiştir. O halde mahkemece, taraflar arasında en son imzalanan 01.01.2009 tarihli kira sözleşmesinin, serbest iradeyle yapılmış, ilk sözleşmeden ayrı şartları içeren, rayiç ve emsale uygun, hak ve nesafeti yansıtan bir sözleşme olduğu saptandığında ÜFE artış oranı yansıtılmak suretiyle, aksi takdirde ise hak ve nesafete göre yeni dönemin kira parasının tespit edilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu, hak ve nesafet uygulamasına göre kira parasına hükmedilmiş olması doğru görülmemiş,bozmayı gerektirmiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10923, Karar No: 2016/4469, Tarih: 18.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/10923 E.  ,  2016/4469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Asıl Karar Tarihi : 31/03/2015

Ek Karar Tarihi : 06/04/2015

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Maddi tazminat isteminin reddi, 200 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesi-(Asıl karar)

-Temyiz isteminin reddi-(Ek karar)

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hükme yönelik davalı vekilinin temyiz isteminin miktar yönünden reddine dair verilen ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan ve 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik HUMK’un 427 ve ek 4. maddelerindeki temyiz sınırı ve hükmolunan tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.03.2015 gün ve 2014/326-2015/83 sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, ek kararın ONANMASINA, 18.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12590, Karar No: 2016/1609, Tarih: 09.02.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/12590 E.  ,  2016/1609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.01.2008 gününde verilen dilekçe ile ipoteğin fekki istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 24.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 09.02.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ... ile karşı taraftan davalı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 1.350,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.