muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6746, Karar No: 2020/6881, Tarih: 14.12.2020

Mahkeme yerleşik içtihadına atıf yaparak, “hukuka uygun” ve “kanunla öngörülmüş” ifadelerinin yalnızca ihtilaf konusu tedbirin iç hukukta yasal bir dayanağının bulunmasını gerektirmediğini, aynı zamanda bu dayanağın kanun kavramının niteliklerini taşıması, yani ilgili kişiler için erişilebilir ve etkileri öngörülebilir olması gerektiğine atıf yaptığını hatırlatır (bk. De Tommaso/İtalya

[BD], no. 43395/09, § 106, 23 Şubat 2017 ve bu kararda anılan Medžlis Islamske Zajednice Brčko ve Diğerleri/Bosna-Hersek [BD], no. 17224/11, § 68, 27 Haziran 2017; ve Satakunnan Markkinapörssi Oy ve Satamedia Oy/Finlandiya [BD], no. 931/13, § 142, AİHM 2017 (alıntılar)). Buna ek olarak, yasal normların hukukun üstünlüğü ilkesiyle bağdaşması gerekmektedir (Örneğin bk. Association Ekin/Fransa, no. 39288/98, § 44, AİHM 2001‑VIII; Ahmet Yıldırım/Türkiye, no. 3111/10, § 57, AİHM 2012; ve Cumhuriyet Vakfı ve Diğerleri/Türkiye, no. 28255/07, § 50, 8 Ekim 2013). Ayrıca, Mahkeme’ye göre “kanun”, yetkili mahkemelerin yorumladığı şekliyle yürürlükte olan hükümdür (bk. Leyla Şahin/Türkiye [BD], no. 44774/98, § 88, AİHM 2005‑XI).

Öngörülebilirlik, “kanunla öngörülmüş” ifadesinin getirdiği gerekliliklerden biridir.

Mahkeme, öngörülebilirlik koşulunun, cezai sorumluluğun dayanağını oluşturan bir kuralın yalnızca yeterli netlikle ifade edilmesi değil, aynı zamanda, daha da önemli olarak, kamu mercilerinin keyfi müdahalelerine ve bir kısıtlamanın herhangi bir tarafın zararına olacak şekilde kapsamlı olarak uygulanmasına karşı bir koruma tedbiri sağlaması gerektiğini hatırlatır (bk. yukarıda § 57 ve 58). Ayrıca Mahkeme, dava konusu tedbir Sözleşme’yle korunan esas bir hakkın ihlalini teşkil ettiğinden, başvuran hakkındaki cezai hükmün Sözleşme’nin 11 § 2 maddesi kapsamında öngörülebilir olup olmadığı hususunu incelediğini vurgular.

Benzer şekilde, 314. madde tek başına uygulandığında, mahkemeler sanığın silahlı bir örgütün “hiyerarşik yapısı” içerisinde suç işleyip işlemediğini değerlendirmektedir. Öte yandan, başvuranın davasında aynı madde 220 § 6 maddesine yollama yapılarak uygulandığında, kendisinin bir hiyerarşik düzen dâhilinde hareket edip etmeme durumu değerlendirme dışında kalmış; yalnızca PKK “adına” hareket ettiği düşünüldüğünden bir silahlı örgüt üyesi olmaktan mahkûm edilmiştir. Özetle, başvuranın davasında görüldüğü üzere, TCK’nın 220 § 6 maddesi uyarınca hapis cezası biçimindeki ağır bir cezai müeyyidenin uygulanmasına yönelik potansiyel bir dayanak teşkil eden eylemler dizisi öyle geniştir ki; hükmün lafzı, bu hükmün yerel mahkemelerce kapsamlı biçimde yorumlanması da dâhil olmak üzere, kamu makamlarının keyfi müdahalelerine karşı yeterli düzeyde koruma sağlamamaktadır.

Önemli olan başka bir husus ise, Sözleşmenin 11. maddesi kapsamına giren eylemler nedeniyle başvuranın mahkûm edilmesi nedeniyle; başvuran, barışçıl bir gösterici ve PKK yapılanması dâhilinde suç işleyen bir şahıs sıfatları arasında herhangi bir ayrım kalmamıştır. Bir yasal normun böylesine kapsamlı bir şekilde yorumlanışı, yalnızca temel özgürlüklerin kullanılması ile yasadışı örgüt üyeliği durumlarının, üyeliğe dair herhangi bir somut delil bulunmaksızın denk tutulmasına yol açıyorsa, meşru gösterilemez. Mahkeme, terörle mücadelenin yol açtığı zorlukları hafife almamaktadır (bk. Incal/Türkiye, 9 Haziran 1998, § 58, Karar ve Hükümler Derlemesi 1998‑IV; ve Döner ve Diğerleri/Türkiye, no. 29994/02, § 102, 7 Mart 2017). Ancak, Mahkeme’ye göre, başvuranın sırf kamuya açık bir toplantıya katılması ve orada görüşlerini ifade etmesi sebebiyle TCK’nın 220 § 6 ve 314.

maddeleri uyarınca cezai olarak sorumlu tutulması, barışçıl toplanma özgürlüğü hakkının özünü ve dolayısıyla demokratik bir toplumun temellerini sarsmıştır (bk., bu davaya uygulanabildiği ölçüde, yukarıda anılan Galstyan, § 117).

Mahkeme, somut olayda uygulandığı şekliyle TCK’nın 220 § 6 maddesinin, ifade ve toplanma özgürlüğü haklarının kullanılması üzerinde ciddi bir caydırıcı etki yaratmasının kaçınılmaz olduğu kanısındadır. Dahası, söz konusu hükmün uygulanması, yalnızca daha önce cezai olarak sorumlu bulunan kişileri Sözleşme’nin 10 ve 11. maddeleri ile korunan haklarını yeniden kullanmaktan caydırmakla kalmayacak, muhtemelen aynı zamanda toplumun diğer mensuplarını da gösterilere katılmaktan ve daha genel manada açıkça siyasi tartışmaya katılmaktan caydıracaktır (bk., bu davaya uygulanabildiği ölçüde, ... ve Diğerleri/Azerbaycan, no. 67360/11 ve diğer 2 başvuru, § 99, 11 Şubat 2016; ....ve Diğerleri/Türkiye, no. 37273/10 ve 17 diğer başvuru, § 134, 24 Mayıs 2016; ve Kasparov ve Diğerleri/Rusya (no. 2), no. 51988/07, § 32, 13 Aralık 2016).

Mahkeme ayrıca bu kararda müeyyidenin çarpıcı düzeyde ağır ve bu kişilerin davranışları ile ciddi şekilde orantısız olduğu sonucuna ulaşmıştır.

Yukarıda verilen açıklama ve görüşler ışığında, Mahkeme, TCK’nın 220 § 6 maddesinin uygulanışında “öngörülebilir” olmadığına, zira başvuranın Sözleşmenin 11. maddesi ile korunan hakkına yönelik keyfi müdahaleye karşı başvurana yasal koruma sağlamadığı sonucuna varmıştır (bk. .../Türkiye, no. 3111/10, §67, AİHM 2012). Dolayısıyla, 220 § 6 maddesinin uygulanmasından kaynaklanan müdahale kanunla öngörülmemiştir.

Buna göre, Sözleşmenin 11. maddesi ihlal edilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Işıkırık/Türkiye (Başvuru no: 41226/09), kararından sonra bu yerleşik içtihada dayanarak İlyas Gündüz/ Türkiye 64607/11, Ali Abbas Yılmaz/ Türkiye 41551/11, Kerçin /Türkiye 55038/11, Ramazan Taş /Türkiye 42153/11 kararlarında TCK 220/6 maddesinin şiddet içermeyen toplantı

ve gösteri yürüyüşlerine uygulanmasının (2911/32 madde) ifade ve toplama özgürlüğünü ihlal ettiği yönünde kararlar vermiştir.

Buna göre, Sözleşmenin 11. maddesi ihlal edilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Işıkırık/Türkiye (Başvuru no: 41226/09), kararından sonra bu yerleşik içtihada dayanarak İlyas Gündüz/ Türkiye 64607/11, Ali Abbas Yılmaz/ Türkiye 41551/11, Kerçin /Türkiye 55038/11, Ramazan Taş /Türkiye 42153/11 kararlarında TCK 220/6 maddesinin şiddet içermeyen toplantı

ve gösteri yürüyüşlerine uygulanmasının (2911/32 madde) ifade ve toplama özgürlüğünü ihlal ettiği yönünde kararlar vermiştir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90/5 maddesi “...Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.” dolayısıyla iç hukuk hükmü niteliğinde olan ve yapısı itibariyle kanun üstü kabul edilen sözleşme hükümlerinin iç hukukumuzda göz önüne alınması zorunludur.

Türk Hukuk Sisteminde esas itibariyle Terörle Mücadele Kanunun 3.maddesinde mutlak terör suçları, 4. maddesinde ise, nispi terör suçları dediğimiz terör amacıyla işlenmiş suçlar incelendiğinde esas itibariyle kişi hak ve özgürlükleri ile ilgili düzenlemelerin bu maddelerin dışında bırakılıp, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 9. maddesi (düşünce, vicdan ve din özgürlüğü), 10. maddesi (ifade özgürlüğü), 11. maddesi (dernek kurma ve toplantı özgürlüğü) düzenlemeleri esas

almış, bu özgürlüklerinin korunması amaçlandığı, oysa ki, sonradan yapılan kısmi düzenlemelerle kanunun sistematik düzeninin değiştirilip bozulmasına sebep vermesi nedeniyle AİHM kararlarına aykırı kararlar verildiği ve bunun sonucunda AİHM’den ihlale ilişkin kararlar çıktığı tespit edilmiştir.

Kanunumuz sistematiğine uygun olarak ve kanunun düzenlenişi, amacı, gerekçeleri dikkate alınıp uygulamalar yapıldığı zaman herhangi bir ihlalin olmayacağı düşüncesindeyiz, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi şiddet içeren eylemleri hiçbir şekilde özgürlük kullanımı kapsamında kabul etmemektedir.

Kanunumuz sistematiğine uygun olarak ve kanunun düzenlenişi, amacı, gerekçeleri dikkate alınıp uygulamalar yapıldığı zaman herhangi bir ihlalin olmayacağı düşüncesindeyiz, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi şiddet içeren eylemleri hiçbir şekilde özgürlük kullanımı kapsamında kabul etmemektedir.

Yargıtay 16. Ceza Dairesinin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı üzerine verilen itirazın reddi kararı gerekçesinde; "Öncü suç olan 2911 sayılı Kanunun 32/1 maddesine muhalefet etmek fiilinin suç tarihi itibariyle ve işleniş yöntemi bakımından 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamına girdiği dolayısıyla kamu davasının ertelenmesi gerekeceğinde bir tereddüt yoktur. Ancak bu suça bağlı olarak sanığın mahkum edilmesi gereken örgüt üyeliği suçu 6352 sayılı Kanun kapsamında bulunmamaktadır. Zira yerleşik uygulamaya göre hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararları ve mahkumiyet sonucu doğurmamasına rağmen örgüt üyeliği için esas alınabilmektedir. Gerek hükmün açıklanmasının ertelenmesine konu olan, gerekse 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kalan fiillerin işlendiği ön sorun olarak çözülüp bu kurala suçun sübut bulduğu yönünde vicdani kanaat oluşmuşsa öncü suça rağmen örgüt üyeliği açısından esas alınabilmektedir."

"Ancak bu suça bağlı olarak sanığın mahkum edilmesi gereken örgüt üyeliği suçu 6352 sayılı Kanun kapsamında bulunmamaktadır." gerekçede yer alan bu cümle yanlış yazıldığı kanaatiyle açıklanması gerekmektedir. Zira; örgüt üyeliği suçundan kamu davası açıldığı takdirde bu suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılması suçuyla ilgisi olmadığı, bağımsız olarak yargılanıp sonuçlandırılabileceği bilinen bir gerçektir. Burada sorun, gerek muhalefet gerekçesinde gerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazında ve gerekse tüm kararlarımızda belirtilen "Örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek" suçu yönünde sorun vardır. Zira; örgüt adına suç işleme suçundan öncü bir suç vardır. Oysa örgüt üyeliği suçundan öncü bir suça gerek yoktur. Burada tartışma konusu olan örgüt adına suç işleme suçu yönünde kaynak suç olan öncü suç hakkında burada 2911 sayılı Kanunun 32/1. maddesinde muhalefet suçundan bir mahkumiyet kararı bulunmasının gerekli olup olmadığı veya kovuşturmanın ertelenmesine karar verildiği durumlarda CMK 223/8. maddesi gereğince durma kararı verilip verilmeyeceği,

6352 sayılı Kanunun 1/1. maddesinde aşağıda açıklanacağı üzere soruşturma aşamasında şüpheli hakkında kovuşturmanın ertelenmesine karar verilebilir.

Tensip aşamasında sanık hakkında kovuşturmanın ertelenmesine karar verilebilir.

Yargılama aşamasında sanık hakkında kovuşturmanın ertelenmesine karar verilebilir.

Bu durumlarda şüpheli ve sanığın bu suçlardan, yani kaynak suçtan ifadesi veya savunması alınmasa bile bu karar verilebilir. Oysa ki, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararında yargılama yapılmış, savunma alınmış, sanığın beraat etmeyeceği

Tensip aşamasında sanık hakkında kovuşturmanın ertelenmesine karar verilebilir.

Yargılama aşamasında sanık hakkında kovuşturmanın ertelenmesine karar verilebilir.

Bu durumlarda şüpheli ve sanığın bu suçlardan, yani kaynak suçtan ifadesi veya savunması alınmasa bile bu karar verilebilir. Oysa ki, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararında yargılama yapılmış, savunma alınmış, sanığın beraat etmeyeceği

kanaatine vardıktan sonra bir mahkumiyet hükmü kurulma düşüncesi oluştuktan sonra buna ilişkin hükmün açıklanmadan sona bırakılması durumu söz konusudur. Oysa ki, kovuşturmanın ertelenmesi davasında herhangi bir yargılama yapılmadan, savunma alınmadan, hatta Cumhuriyet savcısı sanığın ifadesini bile almadan bu kararı verebilir. Dolayısıyla her iki kurum çok farklıdır. CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturmanın ertelenmesi bir kovuşturma şartıdır ve bu kovuşturma şartı gerçekleşmeden yargılamaya devam edilemez.

Açıklanan gerekçelerle mahkeme kararında sanığa isnat edilen,

1-2911 sayılı Kanunun 32/1 maddesine muhalefet suçları İlk Derece Mahkemesi tarafından 6352 sayılı Kanunun geçici 1’inci maddesi kapsamında “sair düşünce açıklaması” olarak kabul edilmiş ve bu suçlar yönünden kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmiştir. Hal böyle iken, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilen söz konusu suçların terör örgütü adına işlenmiş kaynak suç kabul etmek mümkün değildir. Çünkü ortada bir mahkumiyet kararı yok yani suç işlediği tespit edilen bir kişi yoktur.

2-Ceza Genel Kurulunun, Dairemizin ve Yargıtayın diğer Dairelerinin istikrarlı uygulamalarından 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin karar anılan maddenin 4. fıkrası ile CMK‘nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi hükmü karşısında durma kararı niteliğinde karar olarak kabul edilmiştir.

Bu durumda terör örgütü adına suç işleme suçunun kaynağı kabul edilen suçun işlendiğinin mahkeme kararı ile tespiti zorunlu olduğundan, örgüt adına suç işleme suçunun yargılamasının bu husus bekletici sorun yapılarak, yani bu suç hakkında da durma kararı verilerek kaynak suçtan mahkumiyet kararı verildiği takdirde (bu suçta da mahkumiyet verilmesi hukuken zorunlu olan bir durumdur.) Yani kaynak suç yokken bu suçun varlığını kabul ederek örgüt adına suç işleme suçundan ceza verilmesi mümkün değildir. Ayrıca kaynak suçtan beraat etme veya düşme durumunda da örgüt adına suç işleme suçundan ceza verilemeyeceği aşikardır.

3-Örgüt adına suç işleme suçu yönünden; 2911 sayılı yasanın 32/1 maddesine muhalefet (toplantı ve gösteriye katılıp ihtar ve zor kullanmaya rağmen dağılmamakta ısrar etmek) suçunun kaynak suç kabul edilerek sanığın “örgüt adına suç işleme” suçundan cezalandırılması kanuni “öngörülebilirlik” ilkesi ve yine “ulaşılabilirlik” ilkesine, Anayasa, AİHS, yasalarımız ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ve Ceza Genel Kurulu kararlarına aykırı olduğundan çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

3-Örgüt adına suç işleme suçu yönünden; 2911 sayılı yasanın 32/1 maddesine muhalefet (toplantı ve gösteriye katılıp ihtar ve zor kullanmaya rağmen dağılmamakta ısrar etmek) suçunun kaynak suç kabul edilerek sanığın “örgüt adına suç işleme” suçundan cezalandırılması kanuni “öngörülebilirlik” ilkesi ve yine “ulaşılabilirlik” ilkesine, Anayasa, AİHS, yasalarımız ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları ve Ceza Genel Kurulu kararlarına aykırı olduğundan çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının ortak ve değişik gerekçelerle KABULÜNE karar verilmesi, usul ve kanuna uygun olan yerel mahkeme kararının ONANMASINA karar verilmelidir.
Yargıtay — Esas No: 2012/14522, Karar No: 2013/5879, Tarih: 11.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/14522 E.  ,  2013/5879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 53/1-2-3-6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53/6 maddesi uyarınca bir meslek ve sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere meslek ve sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği bu kapsamda olayda asli kusurlu olan ve üç yıl hapis cezasına mahkum edilen sanık hakkında takdir edilen üç yıl minibüs sürücülüğü mesleğinin yasaklaması kararında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin delil olmadığına, cezanın fazla olup, lehe indirim nedenlerinin uygulanmadığına ilişkin, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;

2-Taksirli suçlarda, TCK'nın 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hüküm fıkrasının birinci paragrafından “failin güttüğü amaç ve saiki” ibaresi ile hak yoksunluğuna ilişkin 4-5 ve 6. paragrafların hükümden tümüyle çıkartılarak hüküm fıkrasının hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,11.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15526, Karar No: 2010/198, Tarih: 11.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15526 E.  ,  2010/198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca köy boşluğu niteliğindeki taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca köy boşluğu niteliğindeki taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; köy boşluğu niteliğindeki dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın baraj göl alanında kalacağı gerekçesiyle kamulaştırılmasına karar verildiği, idarece tespit edilen zilyet davalı gösterilmek suretiyle Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca bedel tesbiti için dava açıldığı anlaşılmıştır.

Taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın zilyedinin mahkeme kararı ile belirleneceği, zilyet ile idarenin anlaşmaya varmasının ileride başka ihtilaflara yol açabileceği gözönünde bulundurularak, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddesindeki prosedürün uygulama olanağı bulunmadığından, işin esasına girilerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9371, Karar No: 2014/12970, Tarih: 08.07.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/9371 E.  ,  2014/12970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki dava, şirket fesih ve tasfiyesine ilişkin olup, yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, dava dosyası davalı vekilinin temyiz istemi üzerine temyiz incelemesi için Dairemiz'e gönderilmiştir. Davalı vekili ve ihbar olunan vekili tarafından adli müzaharat talebi ile birlikte karar temyiz edilmiştir. Mahkemece yapılan inceleme sonunda davalı vekilinin adli yardım talebi HUMK. 465 ve devamı maddeleri gereğince reddedilmiş ve davalı vekiline temyiz harç ve masraflarını yatırılması için muhtıra çıkarılmış, süresi içinde temyiz harcının yatırılmaması nedeniyle davalının temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Verilen bu karar da davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dairemizin 2014- 934 Esas, 2014-2137 K. sayılı kararı ile davalı vekilinin ve ihbar olunan vekilinin kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin reddine, mahkemece Dairemizin adli yardım talebinin reddi kararının davalıya ve ihbar olunana tebliği ve sonucuna göre işlem yapmak üzere dosyanın mahalline iadesine karar verilmiştir. Bunun üzerine yerel mahkemece davalı ve ihbar olunan vekillerine tebligatlar çıkartılmış ve davalı vekili ile ihbar olunan vekili Dairemizin yukarıda anılan kararına itiraz etmişlerdir. Bu noktada, adli yardım talebinin reddine ilişkin Dairemiz kararına itirazın incelemesi Yargıtay 12. Hukuk Dairesine aittir. Buna rağmen dosya Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 2014-12811 Esas, 2014-15384 K. Sayılı kararı ile uyuşmazlığın Dairenin görevi dışında olduğu belirtilerek dosyanın Dairemize gönderilmiş olduğu anlaşılmakla, işbölümü uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Yargıtay Başkanlar Kurulu'na sunulmak üzere Yüksek 1. Başkanlığa gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Dosyanın işbölümü uyuşmazlığının çözümü için Başkanlar Kurulu'na sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 07.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12924, Karar No: 2015/1441, Tarih: 29.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/12924 E.  ,  2015/1441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KİLİS SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2013/277-2013/599

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, paydaşı olduğu 159 ve 160 parsel sayılı taşınmazların kadastro mahkemesi kararı ile tescil edildiğini, ancak baba adının kayıtlı olmadığını ileri sürerek baba adının “............” olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ............’in raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına 29.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.