muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9144, Karar No: 2024/3785, Tarih: 22.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/9144 E.  ,  2024/3785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/149 E., 2023/297 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Hayrabolu Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.09.2015 tarihli ve 2015/197 Esas, 2015/379 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 24.09.2019 tarihli ve 2019/9927 Esas, 2019/16744 Karar sayılı ilâmı ile bozulması üzerine Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.09.2021 tarihli ve 2021/67 Esas, 2021/481 Karar sayılı kararının sanık müdafii Esas No : 2023/9144

tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 27.03.2023 tarihli ve 2022/12124 Esas, 2023/1337 Karar sayılı kararıyla sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği nedeniyle bozulmasına ve 1412 sayılı Kanun'un 326/son fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına karar verilmiştir.

2. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.07.2023 tarihli ve 2023/149 Esas, 2023/297 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak cezasının 1412 sayılı Kanun'un 326/son fıkrası uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası üzerinden infaz edilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanık lehine meşru savunma, sınırın aşılması ve hukuka uygunluk sebepleri nedeniyle beraat kararı verilmesi, lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanık lehine meşru savunma, sınırın aşılması ve hukuka uygunluk sebepleri nedeniyle beraat kararı verilmesi, lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanığın olay günü gece 23:00 sıralarında av tüfeği ile avlanmaya çıktığı, alkollü vaziyette avdan gece yarısı 00:30 sularında mahalledeki ikametine döndüğü esnada aynı mahallede ikamet etmekte olan uzaktan akrabası mağdur ...'in ikametinin önünden geçerken mahalle yolunda karşısına çıkan mağdura ait ikametin duvarının önünde bulunan köpeklere yanında bulunan av tüfeği ile 3-4 el ateş ettiği, söz konusu saçmaların müştekinin ikametinin duvarına isabet ettiği, akabinde çıkan ses üzerine ikametinden dışarı çıkan mağdur ... ile ateş etme meselesi nedeniyle aralarında tartışma yaşandığı, daha sonra sanığın ikametine gittiği, 30 dk kadar sonra savunma ile doğrulandığı üzere mermi alıp, elinde bulunan ruhsatsız av tüfeği ile tekrar dışarı çıkarak mahalle yolunda ilerleyerek sağa sola ateş etmeye başladığı ve mağdur ...'in evinin önüne gelerek dışarıya çıkmasını istediği, akabinde dışarıya çıkan mağduru görür görmez 50-60 mt. uzaktan hedef gözeterek bir el ateş ettiği, atışı sonucunda mağdurun yaşamını tehlike sokacak, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, C5 vertebra kırığının yaşam fonksiyonlarını orta (3) derecede etkileyecek nitelikte yaralandığı anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru olarak belirlendiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, somut olayda sanık lehine meşru savunma ve sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı, sonuç ceza miktarı itibariyle lehe olan seçenek yaptırımlara çevirme, erteleme, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasının yasal olarak mümkün olmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.07.2023 tarihli ve 2023/149 Esas, 2023/297 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13042, Karar No: 2014/18803, Tarih: 29.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/13042 E.  ,  2014/18803 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 19. İş Mahkemesi

Tarihi : 29.04.2014

No : 2013/773-2014/206

Dava, itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı SGK vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakim tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Boşanmasına ilişkin karar 20.05.2003 tarihinde kesinleşen hak sahibi kız çocuğu olan davalıya, 23.09.1991 yılında vefat eden sigortalı babası C.K. üzerinden 506 sayılı Kanun hükümlerine göre bağlanan dul/ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle Kurumca, 23.10.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, anılan tarihten itibaren yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği, borcun kuruma ödenmemesi sebebiyle davalı hakkında 23.10.2008-23.01.2012 tarihleri arası yersiz ödendiği belirtilen aylıkların tahsili için Pendik 2. İcra Müdürlüğünün 2012/8123 sayılı dosyası üzerinden icra takibi yapıldığı, ödeme emrinin davalıya 12.06.2012 tarihinde tebliği edildiği ve davalının süresi içerisinde 13.06.2012 tarihinde borca itiraz ettiği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 03.07.2013 tarih, 2013/10-48 Esas ve 2013/1031 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; Davanın yasal dayanağı, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır.

5510 sayılı Kanunun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlıklı 56. maddesinde:“(Değişik birinci fıkra: 17/4/2008-5754/36 md.) Ölen sigortalının hak sahiplerinden;a)Kendisinden aylık bağlanacak sigortalıyı veya gelir ya da aylık bağlanmış olan sigortalıyı kasten öldürdüğü veya öldürmeye teşebbüs ettiği veya bu Kanun gereğince sürekli iş göremez hale veya malûl duruma getirdiği,b)Kendisinden aylık bağlanacak sigortalıya veya gelir ya da aylık bağlanmamış olan sigortalıya veya hak sahibine karşı ağır bir suç işlediği veya bunlara karşı aile hukukundan doğan yükümlülüklerini önemli ölçüde yerine getirmemesi nedeniyle ölüme bağlı bir tasarrufla mirasçılıktan çıkarıldıkları, hususunda kesinleşmiş yargı kararı bulunan kişilere gelir veya aylık ödenmez. Ödenmiş bulunan gelir ve aylıklar, 96 ncı madde hükümlerine göre geri alınır.

Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96 ncı madde hükümlerine göre geri alınır…” düzenlemesi yer almaktadır.

Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96 ncı madde hükümlerine göre geri alınır…” düzenlemesi yer almaktadır.

Bilindiği üzere, 5510 sayılı Kanun'un 56/2. maddesinin T.C. Anayasası’nın 2, 5, 10, 11, 12, 17, 20, 35, 60 ve 138. maddelerine aykırılığı iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne maddenin iptali talebi ile başvurular yapılmıştır. Anayasa Mahkemesi yapılan başvurular üzerine yaptığı değerlendirme sonucunda, 28.04.2011 gün ve 2009/86 E. 2011/70 K. sayılı kararında, hükmün Anayasa’nın 2, 10, 60 ve 65. maddelerine aykırı olmadığını; 5, 11, 12, 17, 20, 35 ve 138. maddeleri ile ilgisinin olmadığını belirtilerek başvuruların oyçokluğuyla reddine karar vermiştir.

Sonuç olarak, davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrasının, ölüm aylığından yararlanma hakkının kötüye kullanılmasını engellemek amacıyla düzenleme getirmiş olması ve düzenlemenin Anayasa’ya aykırı olmadığının tespitine ilişkin Anayasa Mahkemesi kararı karşısında, yürürlükteki kanunları uygulamakla yükümlü olan yargı organlarınca uygulanmasının zorunlu olması nedeniyle, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı tespit edilen hak sahiplerine gelir veya aylık tahsisi yapılmaması ile bağlanan gelir veya aylığın kesilmesine ilişkin Kurum işlemi usul ve yasaya uygundur.

5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin uygulanmasında üzerinde durulması gereken bir diğer husus da, maddede yer alan “boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” unsurunun, diğer bir ifade ile boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusunun nasıl kanıtlanması gerektiğidir.

Bilindiği üzere, 4721 sayılı TMK.'nun “İspat yükü” başlıklı 6. maddesinde, kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her birinin, hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlü olduğu belirtilmiş olup, ispat yükünün kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi yararına hak çıkaran tarafa ait olduğu, yasal bir karineye dayanan tarafın, sadece karinenin tarafını oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altında olduğu, kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı tarafın yasal karinenin aksini ispat edebileceği kabul edilmektedir.

Uyuşmazlığın çözümü açısından özellikle belirtilmelidir ki, 5510 sayılı Kanunun 59 ve 100. maddeleri uyarınca Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından tutulan tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerlidir. Diğer bir anlatımla; yetkili kişilerce düzenlenen ve tarafların ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığı tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olup, aksi ancak yazılı delille kanıtlanabilir.

Uyuşmazlığın çözümü açısından özellikle belirtilmelidir ki, 5510 sayılı Kanunun 59 ve 100. maddeleri uyarınca Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından tutulan tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerlidir. Diğer bir anlatımla; yetkili kişilerce düzenlenen ve tarafların ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığı tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olup, aksi ancak yazılı delille kanıtlanabilir.

Açıklanan yasal çerçevede somut olay incelendiğinde; davacı kurum tarafından davalı hak sahibinin ikametinde yapılan denetim sırasında müşterek çocuk C. U.'un davacı kurum denetmenine verdiği "K.. K..'in annesi olduğu, anne ve babasının şu an işte olduğu, annesinin içeren köyde babasının içmeler Tuzla'da çalıştığı, annesinin 19:00 da babasının 20:00 de eve geldiği, alt katta anneannesinin oturduğunu üst katta kendilerinin oturduğu" şeklindeki beyanı, bu beyanı doğrular nitelikteki komşu G. K.'nın (Nurcan) SGK denetmenlerine verdiği beyanı ve hak sahibi davalı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerini gösterir bilgi, belge ve mernis kayıtları, davalı hak sahibinin davalı kurum denetmenine verdiği "...Cansu babasına çok düşkün olduğundan yaklaşık üç aydır bizimle aynı binada kaldığı, oturdukları yerin mülkiyetinin annesine ait olduğu, alt katta annesiyle kendisinin yaşadığı üst katta eski eşi A.U., oğlu M. ve C.'nun yaşadığı..." yönündeki imzalı beyanı, Pendik İlçe Emniyet Müdürlüğünün "...şahsın 01.10.2008 tarihinden itibaren belirtilen adreste annesi ve oğlu birlikte yaşadığı..." yönündeki tahkikat raporu, davalının beyanlarıyla çelişen yargılama süresince dinlenen tanıkların "davalının annesiyle altlı üstlü oturuyor, davalının yanında oğlu ve kızı kalıyor" şeklinde beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, hak sahibi davalı ile boşandığı eşinin fiili olarak beraber yaşadıkları belirgin olup, bu paralelde yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı SGK. Başkanlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13745, Karar No: 2024/9708, Tarih: 17.12.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13745 E.  ,  2024/9708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

KARAR SAYISI : 2020/137 E., 2021/473 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

1. Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.09.2019 tarih, 2019/303 Esas, 2019/641 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan açılan dava dosyasının Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/883 Esas sayılı dava dosyası ile birleşmesine karar verilmiştir

2. Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2019 tarih, 2019/883 Esas, 2019/271 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1, 43, 62, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. İstinaf

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 30.03.2021 tarih, 2020/137 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının kabulü ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan 19.12.2018 tarihli ... yönünden 5237 sayılı Kanun'un 191/1, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına ve hak yoksunluklarına; 24.03.2019 tarihli ... yönünden 5237 sayılı Kanun'un 191/1, 192/3, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık müdafiinin temyiz istemi

Sanığın eylemleri arasındaki sürelerin birbirine yakın olduğu, bu nedenle eylemlerin tek suç kabul edilmesi gerektiğine, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık müdafiinin temyiz istemi

Sanığın eylemleri arasındaki sürelerin birbirine yakın olduğu, bu nedenle eylemlerin tek suç kabul edilmesi gerektiğine, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan raporların yeterli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma sebebi dışında hükümde aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının kesin olarak verildiği, içeriğinde, sanığın bu karara itiraz ... bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 18.01.2019 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz ... bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda 25.02.2019 tarihli eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre;

Kabule göre;

Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesinden sonra işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında ihlal sebebi olarak sayılarak aynı maddenin beşinci fıkrası uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamayacağı, bu ihlalden sonra işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçlarının soruşturma ve kovuşturma konusu olabileceği, ancak iddianame düzenlenmeden aynı suçtan işlenen eylemlerin ise 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi kapsamında zincirleme suça esas alınması gerektiği kabul edilmektedir. İddianame düzenlendikten sonra işlenen suçlar ise ayrı suçtur ve 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası kapsamında doğrudan dava konusu edilebilir.

24.03.2019 tarihli eylemin birleşen Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/303 Esas sayılı dosya iddianamesinden önce gerçekleştiği anlaşılmakla 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü madde gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 30.03.2021 tarih, 2020/137 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdîren Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/65, Karar No: 2009/953, Tarih: 12.02.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/65 E.  ,  2009/953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 10. İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... Varlık Yön.A.Ş. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesince yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş; hüküm davalı ... Varlık Yönetimi AŞ. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Sıra cetveline itiraz davaları, sıra cetvelinde kendisine pay isabet etmiş ve dava sonucunda hukuki durumları etkilenecek kişilere karşı açılır. Yargılama her ne kadar şikâyet (İİK.m.16) hükümlerine göre yapılırsa da, davalıların savunma haklarının korunabilmesi için İcra ve İflas Kanunu’nun 18 nci maddesinde hakime bırakılan takdir yetkisinin duruşma açmak ve taraf teşkili sağlamak suretiyle kullanılması uygun olur.

Diğer taraftan aynı sıra cetveline yönelik olarak açılmış başka dava bulunduğu bildirildiğine göre, bu davaların birleştirilmesi suretiyle hem tek bir hüküm kurulması ve hem de hükümlerin infazında tereddüt yaşanmaması bakımından uygun olduğundan, tarafların itirazları çerçevesinde davaların birleştirilmesinin düşünülmemesi de doğru görülmemiştir.

2- Bilirkişi raporunda dosya içinde bulunmadığından incelenemediği belirtilen davalı ...’in alacaklısı olduğu Bozdoğan İcra Müdürlüğü'nün 2002/443 sayılı takip dosyasına ilişkin iddialar hakkında inceleme yapılmaması da kabul şekli itibariyle hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda 1 ve 2 sayılı bentlerde yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 12.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.