muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/28087, Karar No: 2016/381, Tarih: 27.01.2016

Mal ortaklığı rejimi, ortaklık malları ile eşlerin kişisel mallarını kapsar (A. Mülkiyet, 1. Kapsamı, m. 256).

Genel mal ortaklığında eşlerin kanun gereğince kişisel mal sayılanlar dışındaki malları ile gelirleri ortaklık mallarını oluşturur (II. Ortaklık malları. 1. Genel mal ortaklığı, m. 257/1). Eşler, ortaklık mallarına bölünmemiş bir bütün olarak sahip olurlar (m. 257/2).

Eşler, mal rejimi sözleşmesiyle sadece edinilmiş mallardan oluşan bir ortaklık kabul edebilirler (2. Sınırlı mal ortaklığı, m. 257/1).

Eşler, mal rejimi sözleşmesiyle belirli malvarlığı değerlerini veya türlerini, özellikle taşınmaz malları, bir eşin kazancını, bir meslek veya  sanat icrası için kullandığı malları ortaklık dışında tutabilirler (b. Diğer mal ortaklıkları, m. 259/1).

Eşler, ortaklık mallarını evlilik birliğinin yararına uygun olarak yönetirler (B. Yönetim ve tasarruf, I. Ortaklık mallarında, 1. Olağan yönetim, m. 262/1-2).. Olağan yönetim sınırları içinde her eş, ortaklığı yükümlülük altına sokabilir ve ortak mallarda tasarrufta bulunabilir (m. 262/1-2).

Eşlerden her biri, aşağıdaki borçlardan kişisel malları ve ortaklık mallarıyla sorumludur: 1. Evlilik birliğini temsil veya ortaklık mallarını yönetme yetkisine dayanarak yapılan borçlardan, 2. Ortaklık mallarını veya ortaklık mallarına giren gelirleri kullanarak bir meslek veya sanatın icra edilmesi nedeniyle yapılan borçlardan, 3. Diğer eş için de kişisel sorumluluk doğuran borçlardan, 4. Kişisel mal yanında ortaklık mallarının da sorumlu olacağı hususunda eşlerin üçüncü kişilerle anlaşarak yaptığı borçlardan (C. Üçüncü kişilere karşı sorumluluk, I. Ortaklık borçları, m. 268).

Her eş, diğer bütün borçlardan kendi kişisel mallarıyla ve ortaklık mallarının değerinin yarısı kadarıyla sorumlu tutulur (II. Kişisel borçlar, m. 269/1)

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Müşteki ..., sanık ...'un resmi nikahlı eşidir. Resmi nikahlı eşi olan müştekinin kolundaki altın bileziklerini alma fiilini, mülk edinmek için değil, evlilik birlikleri sırasında onun kendisini üye olması için zorladığı dairesine ait borçlarını ödeyebilmek amacıyla işlediği müşterek kızları ...'in anlatımları ile doğrulanan sanık savunması, yerel mahkemenin oluşa ilişkin kabulü ve tüm dosya kapsamı içeriğine göre, temyiz incelemesine konu olayda;

20/05/1991 tarihinde resmi nikahla evlenmelerinden önce 08/12/2001 tarihli 24607 sayılı R.G.'de yayımlanmakla yürürlüğe giren 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun eşler arası mal rejimini düzenleyen hükümleri bağlamında;

– Tarafların, evlenmeden önce veya sonra (noterde düzenleme veya onaylama şeklinde) 'mal rejimi sözleşmesi' yapabilecekleri (m.203/1), yada evlenme başvurusu sırasında hangi mal rejimini seçtiklerini yazılı olarak bildirebilecekleri (m.205/1), sözleşme yapılmamış ise 202/1. m.ye göre eşler arasında edinilmiş mallara 'katılma rejimi'nin uygulanmasının asıl olacağı, sözleşmeyle kanunda belirlenen diğer rejimlerden birini kabul edebilecekleri (m. 202/2),

– Tarafların, evlenmeden önce veya sonra (noterde düzenleme veya onaylama şeklinde) 'mal rejimi sözleşmesi' yapabilecekleri (m.203/1), yada evlenme başvurusu sırasında hangi mal rejimini seçtiklerini yazılı olarak bildirebilecekleri (m.205/1), sözleşme yapılmamış ise 202/1. m.ye göre eşler arasında edinilmiş mallara 'katılma rejimi'nin uygulanmasının asıl olacağı, sözleşmeyle kanunda belirlenen diğer rejimlerden birini kabul edebilecekleri (m. 202/2),

– Kanunda öngörülen ayırımlardan ikincisi olan 'edinilmiş mallara katılma rejimi'nin; edinilmiş mallar ile eşlerden her birinin kişisel mallarını (m.220. Yalnız kişisel kullanımına yarayan eşya) da kapsamakta (m. 218) ve aksi ispat edilinceye kadar eşlerin bütün mallarının edinilmiş mal kabul edilmekte olduğu (m. 222/3),

– Beşinci ayırım olan 'mal ortaklığı rejimi'nin; ortaklık malları ile eşlerin kişisel mallarını kapsamakta (m.256) ve 'genel mal ortaklığı'nda eşlerin ortaklık mallarına bölünmemiş bir bütün olarak sahip olduğu (m.257/2), ortaklık mallarını evlilik birliğinin yararına uygun olarak yönetecekleri (m.262/1-2), her eşin olağan yönetim sınırları içinde ortaklığı yükümlülük altına sokabileceği ..ortak mallarda tasarrufta bulunabileceği (m. 262/1-2) ve üçüncü kişilere karşı 268. maddede belirtilen (..evlilik birliğini temsil veya ortaklık mallarını yönetme yetkisine dayanarak yapılan, yine diğer eş için de kişisel sorumluluk doğuran..) borçlardan kişisel ve ortaklık malları ile sorumlu olduğu, yine diğer bütün borçlardan ise kendi kişisel malları ile ve ortaklık mallarının da değerinin yarısı kadarıyla sorumlu tutulacakları (m.268/1),

Biçimindeki yasal düzenlemeler, bir bütün halinde gözönünde bulundurulduğunda;

Tarafların, 4721 s. TMK'nın eşler arası mal rejimini düzenleyen hükümlerine göre evlenmeden önce veya sonra (noterde düzenleme veya onaylama şeklinde) 'mal rejimi sözleşmesi' yapıp yapmadıkları, yada evlenme başvurusu sırasında hangi mal rejimini seçtiklerini yazılı olarak bildirmiş olup olmadıkları, sözleşme yapılmamış ise eşler arasında edinilmiş mallara 'katılma rejimi'nin uygulanması asıl olacağından sözleşme yapmışlar ise kanunda belirlenen diğer rejimlerden birini kabul edip etmedikleri, böyle ise hangisini seçtikleri ve bu rejime ilişkin düzenlemeler kapsamında suça konu edilen altın bileziklerin kim tarafından katılana alındığı hususlarının etraflıca araştırılması, belirlenecek durumlarına göre evlilik birliği devam ederken paydaş oldukları altınların boşanma süreci ile TCK'nın 150/1. maddesi kapsamında bir hukuki ilişkiye dayalı alacağa konu olup olmayacağının tartışılması/değerlendirilmesi, sonucuna göre bir karar verilmesi,

Buna göre de, sanık hakkında ayrıca 5237 s. TCK'nın 150/1. maddesinin uygulanması gerektiği kanaatinde olduğumdan,

Açıklanan nedenlerle;

Buna göre de, sanık hakkında ayrıca 5237 s. TCK'nın 150/1. maddesinin uygulanması gerektiği kanaatinde olduğumdan,

Açıklanan nedenlerle;

Tüm bu hususlar gözetilmeksizin ve yanılgılı uygulama sonucunda yazılı şekilde sadece 5237 s.TCK'nın 148/1, 62. maddelerinin uygulanması suretiyle mahkumiyet hükmü kurulmasının, eksik araştırmaya ve değerlendirmeye dayalı bulunduğu düşüncesiyle,

Mahkumiyet hükmünün başka nedenlerden düzeltilerek onanması yönündeki Yüksek Daire sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/13572, Karar No: 2020/909, Tarih: 04.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2017/13572 E.  ,  2020/909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

K A R A R

Kuşadası 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 28.06.2016 tarihli ve 2007/613 Esas, 2009/268 Karar sayılı ek kararı temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmişse de, dosya gönderme formuna göre;

a) 02.08.2016 tarihli ek karara ilişkin dava dosyası ile bu karara yönelik İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 2017/33 Esas, 2017/33 Karar sayılı ilamının,

b) 05.09.2016 tarihli ek karara ilişkin dava dosyası ile bu karara yönelik İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 2017/14 Esas, 2017/14 Karar sayılı ilamının, dosya ekleri şeklinde gönderildiği anlaşılmaktadır.

Her iki ek karara yönelik İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi karar içeriklerine göre, "HMK'nin 352. maddesi gereğince yapılan ön inceleme sonucunda dosyanın Yargıtaya gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.” gerekçeleriyle “Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihi öncesine ilişkin kararın Kanun yolu yönünden 1086 Sayılı Kanun'un 26.09.2004 tarihli ve 5236 Sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454. maddesi hükümlerine tabi olduğu ve hakkında istinaf kanun yoluna başvurulması mümkün olmadığından dosyanın Kuşadası 3. Asliye Hukuk Mahkemesine geri çevrilmesine,” karar verildiği görülmektedir.

Mahkemece, 28.06.2016 tarihli ek karara yönelik dosya gönderme kontrol formu ile Yargıtay dosya gönderme formu düzenlenerek temyiz incelemesi için dava dosyası dairemize gönderilmiş ise de, 02.08.2016 ve 05.09.2016 tarihli ek kararlara ilişkin istinaf daire kararlarına rağmen dosya gönderme kontrol formu ile Yargıtay dosya gönderme formu düzenlenmediği, bu şekilde dosyaların temyiz incelemesine gönderilmediği anlaşılmaktadır.

Bu nedenle, her iki ek karara yönelik ayrı ayrı dosya gönderme kontrol formu ile Yargıtay dosya gönderme formu düzenlenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmek üzere dosyaların Mahal Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2173, Karar No: 2017/3312, Tarih: 14.06.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/2173 E.  ,  2017/3312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz, kasten yaralama (üç kez), hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 01.01.2015 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3689, Karar No: 2020/1111, Tarih: 10.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3689 E.  ,  2020/1111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 14/02/2017 tarih ve 2016/86 E- 2017/60 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 16/05/2019 tarih ve 2018/1127 E- 2019/594 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, “Rimova” ibareli markayı tescil için davalı kuruma başvuruda bulunduğunu, 2015/36873 kod numarasını alan başvurunun Markalar Dairesince 2007/35637 sayılı RIMOWA” ibareli marka mesnet gösterilmek suretiyle 18. ve 35. sınıftaki bir takım mal ve hizmetler bakımından reddedildiğini, anılan karara karşı YİDK nezdinde yaptıkları itirazın ise kabul görmediğini, ancak redde mesnet gösterilen markanın YİDK kararının verildiği tarihte mahkeme kararıyla hükümsüz kılındığını, müvekkilinin “Rimova” ibareli markaları tanınmış olduğu gibi anılan ibare üzerinde de önceye dayalı hak sahipliğinin bulunduğunu ileri sürerek, davaya konu YİDK kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu başvuru kapsamındaki bir kısım ürünler ve hizmetlerin redde mesnet markanın da kapsamında yer aldıkları, bu mal ve hizmetler yönünden 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi koşullarının oluştuğu, iptali istenen YİDK kararında da belirtildiği üzere önceki marka hakkında açılmış bir hükümsüzlük davası bulunması durumunda YİDK'in resen beklemek gibi bir zorunluluğunun olmadığı, zira kurumun kararının verildiği tarihteki durum ve delillere göre inceleme yapıp karar vereceği, karar tarihi itibariyle kesinleşmiş bir hükümsülük davasının olmadığı, itiraz sonucunu etkileyecek davalar özellikle yakın zamanda neticelenme gibi bir durumu varsa usul ekonomisi açısından beklenilmesi uygun olabilecekse de bu konudaki takdirin TPMK'ya ait olacağı, kaldı ki, söz konusu davanın bugün itibarıyla Yargıtay’da temyiz aşamasında bulunduğu, davacı markasının çanta, valiz alanında tanınmış olduğu, reddedilen sınıflar arasında bu mallar olmadığı gibi karar tarihinde tescilli bir markanın sicilde tescilli olması karşısında tanınmışlık iddiasının da 7/1-b kapsamında verilen red kararına tesiri olmayacağı, 35/06 grup yönünden davacı başvurusu 18. sınıftaki ürünlerin perakendeciliği ile sınırlandırılmışken, redde mesnet marka 35/06 grupta genel olarak tescil edildiği, bu durumda 36/06 grupta 18. sınıfta spesifik olarak belirtilen hizmet grubu ile 35/06 grupta genel olarak tescilli hizmet sınıfının yüksek dairenin son içtihatları doğrultusunda aynı/aynıtür benzer olduğundan bahsedilemeyeceği, 35/06 grupta 18. sınıf ürünlerin perakendeciliği ile sınırlandırılmış davacı başvurusu yönünden marka ve işaret aynı olsa da hizmet sınıfının aynı/aynı tür olmadığı, ayrıca redde mesnet markanın 35/06 grupta genel olarak tescil edilmiş markasının 18. sınıf ürünlerin perakendeciliği konusunda kullanıldığına dair bir delilin de dosyada bulunmadığı, bu nedenle 35/06 grupta spesifik olarak başvuru yapılmış hizmet sınıfı ile genel nitelikte tescil edilmiş marka aynı/aynı tür benzer kabul edilmediği, 35/06. grupta 18 sınıf ürünlerin pazarlanmasına yönelik hizmetler yönünden 7/1-b şartları oluşmadığı, YİDK kararının bu hizmet sınıfı yönünden iptal şartlarının oluştuğu, davacının markaları TPMK nezdinde tescilliyse de bunların 18/01 ile 35. sınıfı kapsamadığı, dolayısıyla davacının müktesep haktan yararlanmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'in 2015/M-12143 sayılı kararının 35/06 grup hizmetler yönünden iptaline, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacıya ait marka başvurusunun 556 sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi uyarınca reddine dair YİDK kararının iptali istemine ilişkin olup, ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekilince yapılan istinaf başvurusu bölge adliye mahkemesi tarafından yazılı gerekçelerle esastan reddedilmiştir.

556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca marka başvurusunun re’sen reddedilebilmesi için karşılaştırma konusu markalarda yer alan işaretler arasında ilk bakışta fark edilen ve başka herhangi bir araştırma yapılmasını gerektirmeyecek derece aynı veya ayırt edilemeyecek ölçüde benzerlik bulunması ve markaların tescil kapsamlarının da aynı tür mal ve hizmetleri kapsaması gerekmektedir.

Somut olayda, başvuru konusu işaret ile redde mesnet alınan marka arasında ilk bakışta ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunduğu gibi, redde mesnet marka kapsamında 18. sınıfta yer alan, “ İşlenmiş ve işlenmemiş deriler, yapay deriler şemsiyeler” malları ile başvuru konusu markada 35. sınıfta yer alan ve 18. sınıftaki malların mağazacılık ve parekendecilik hizmetlerine ilişkin, “ 18. sınıftaki mallar için deri eşyaları alanında özelikle seyahat bavulları ve valizleri, seyahat çantaları ve sırt çantaları için toptan ve perakende hizmetleri” arasında da ayniyet bulunmaktadır. Bu itibarla, ilk derece mahkemesince, başvuru kapsamında yer alan ve yukarıda zikredilen hizmetler bakımından da davanın reddine karar verilmesine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeye dayalı olarak davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararının bozularak, kaldırılması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile, İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 10/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23208, Karar No: 2017/24927, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/23208 E.  ,  2017/24927 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12736, Karar No: 2022/21958, Tarih: 29.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/12736 E.  ,  2022/21958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediğine dair mahkûmiyetine yeterli delillerin bulunduğuna, keza katılan kurum vekilinin temyiz itirazının da suça konu 8 adet ağacın kesildiği yerin dere yatağı olup, hazineye ait olduğu, sanığın tevil yollu ikrarı da dikkate alındığında hırsızlık suçunu işlediğinin sabit olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

UYAP üzerinden alınan nüfus kayıt örneğine göre sanık ...’ın hükümden sonra 20.07.2021 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında; sanık hakkındaki kamu davasının 5237 Sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 29.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16691, Karar No: 2016/11000, Tarih: 20.09.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/16691 E.  ,  2016/11000 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... Erdoğan aralarındaki nafakanın kaldırılması davasına dair Tekirdağ Aile Mahkemesinden verilen 03.03.2016 günlü ve 2015/711 E.- 2016/130 K. sayılı hükmün bozulması hakkında dairece verilen 21.06.2016 günlü ve 2016/6198 E.-2016/9611K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

5219 ve 5236 sayılı yasalar ile HUMK.nun 440.maddesinde öngörülen karar düzeltme sınırı 01.01.2016 tarihinden itibaren 13.300 TL'ye çıkarılmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.04.2005 tarih ve 2005/3–169 E-235 K. sayılı kararı ile nafaka davalarında temyiz ve karar düzeltmede yıllık nafaka miktarının dikkate alınacağı açıklanmıştır.

Yıllık nafaka (farkı) miktarı, karar düzeltme sınırının altındadır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltme isteminin REDDİNE, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 20.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.