muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6840, Karar No: 2024/934, Tarih: 25.01.2024

Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkemece verilen 16.05.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına,

25.01.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11524, Karar No: 2012/3562, Tarih: 28.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/11524 E.  ,  2012/3562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, kadastro sırasında tescil harici bırakılan üç parça taşınmazın 3402 sayılı Yasa'nın 18. maddesi uyarınca adına tescilini istemiştir.

Asli müdahiller, davaya konu üç parça taşınmazdan iki parçasının kendileri tarafından uzun yıllardır kullanıldığını ileri sürerek, zilyetlik nedeniyle adlarına tesciline karar verilmesi isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iki parça taşınmaz hakkında asli müdahiller lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu, diğer taşınmazın ise halen aktif dere yatağı içerisinde kaldığı gerekçesiyle asli müdahillerin davasının kabulüne, Hazinenin davasının ise reddine karar verilmiştir.

Karar, Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; Hazinenin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 28.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/53, Karar No: 2012/262, Tarih: 30.03.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/19-53 E.  ,  2012/262 K.**

* ELEKTRİK TÜKETİM BEDELİNDEN SORUMLULUK

* BORCUN NAKLİ SÖZLEŞMESİ

* İTİRAZIN İPTALİ DAVASI

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 173

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “itirazın iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 6. Sulh Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 24.07.2009 gün ve 2009/72 E., 2009/980 K.sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 19.Hukuk Dairesinin 25.11.2010 gün ve 2010/4505 E., 2010/13386 K. sayılı ilamı ile,

(Davacı vekili, müvekkilinin 4815346 nolu elektrik tesisatının abonesi olan davalının, elektrik tüketim bedelini ödemediğini, alacağın tahsili için girişilen icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, müvekkilinin ilgili elektrik sayacının kurulu bulunduğu adreste kiracı iken elektrik idaresi ile sözleşme imzalandığını, müvekkilinin mecuru tahliye ettiğini, yeni kiracı dava dışı Halil ’in 01.04.2002-15.05.2005 döneminde sözleşme yapmaması nedeniyle bu dönemde kullanılan elektrik borcunun muhatabının müvekkili gözüktüğünü, adı geçen borçlu tarafından borcun yenilerek ödendiğini duyduklarını, talep edilen miktarda elektrik kullanılmadığını savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata hükmolunmasını istemiştir.

Mahkemece  iddia, savunma, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davacı nezdinde elektrik abonesi olan davalının tüketilen elektrik nedeniyle düzenlenen faturalardan kaynaklanan borcunu dava dışı U. Ayakkabı Kalıp San ve Tic.Ltd.Şti.’nin ödemeyi kabul edip davacı alacaklıya taksit yapılması talebinde bulunduğu, davacı alacaklının da borcu ödemeyi taahhüt eden dava dışı şirketin taksitlendirme talebini kabul edip, borcu taksitlendirdiği, dolayısıyla da dava dışı şirket ile davacı alacaklı arasında yapılan taksitlendirme işleminin BK.nun 173 ve devamı maddelerinde düzenlenen borcun nakli sözleşmesi niteliğinde olduğu, borcun nakli niteliğinde olan bu sözleşmenin de geçerli olduğu, bu sözleşmenin takip tarihinden önce yapıldığı, dolayısıyla da borcun nakli sözleşmesinin yapılmış olduğu tarihten itibaren de asıl borçlunun borçtan kurtulmuş olduğunun kabulü gerektiğinden alacaklının davalı borçluya müracaat etme olanağının kalmadığı gerekçesiyle davanın ve davalının icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, BK.nun 173.maddesi hükmü gereğince davacı ile dava dışı 3.kişi arasında borcun nakli sözleşmesi yapıldığı belirtilerek, abone davalı yönünden açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, BK.nun 173.maddesi hükmü gereğince davacı ile dava dışı 3.kişi arasında borcun nakli sözleşmesi yapıldığı belirtilerek, abone davalı yönünden açılan davanın reddine karar verilmiştir.

BK.nun 173.maddesinde belirtildiği üzere borcun nakli için alacaklının açık muvafakatinin bulunması zorunludur. Oysa somut olayda alacaklı davacının, borcun nakli için açık muvafakatinin olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece borcun nakli koşullarının olmadığı gözetilerek davalı abonenin elektrik tüketim bedelinden sorumlu bulunduğu kabul edilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp, hükmün bozulması gerekmiştir.)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici  nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.03.2012 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, elektrik tüketim bedelinin tahsili için girişilen icra takibine itirazdır.

Yerel mahkemece borcun dava dışı üçüncü kişiye nakledildiği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, Yüksek Özel Daire tarafından BK’nun 173. maddesine göre borcun nakli alacaklının açık muvafakatinin bulunması gerektiği ve böyle bir muvafakatin olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.

BK’nun 173-181. maddeleri arasında borcun naklinin 4 ayrı çeşidi düzenlenmiştir. Bozma kararında varlığı kabul edilen borcun iç yüklenilmesi borçlu ile üçüncü kişi arasında yapılan bir sözleşmedir. Burada alacaklı sözleşmenin tarafı değildir. Sözleşmenin geçerliliği de özel bir şekle tabi değildir. Alacaklı bakımından sonuç doğurabilmesi için alacaklının açık muvafakati gerekir.

BK’nun 173-181. maddeleri arasında borcun naklinin 4 ayrı çeşidi düzenlenmiştir. Bozma kararında varlığı kabul edilen borcun iç yüklenilmesi borçlu ile üçüncü kişi arasında yapılan bir sözleşmedir. Burada alacaklı sözleşmenin tarafı değildir. Sözleşmenin geçerliliği de özel bir şekle tabi değildir. Alacaklı bakımından sonuç doğurabilmesi için alacaklının açık muvafakati gerekir.

Ancak, dava konusu somut olayda ise borcun iç yüklenilmesi değil, dış yüklenilmesi söz konusudur. Borcun dış yüklenilmesi BK’nun 174. maddesinde düzenlenmiştir. Borcun iç yüklenilmesi sözleşmesi borçlu ile üçüncü kişi arasında yapılmasına rağmen, borcun dış yüklenilmesi alacaklı ile üçüncü kişi arasında yapılmakta olup, her sözleşme gibi icap ve kabulle oluşur. Borcu yüklenen üçüncü kişinin icabının, alacaklı tarafından kabul edilmesi veya alacaklının icabının üçüncü kişi tarafınca kabulü ile borcun nakli sözleşmesi kurulur. Burada alacaklının kabulü örtülü (zımni) olabileceği gibi açık da olabilir. Yani, gerçek anlamda borcun nakli sözleşmesi olan borcun dış yüklenilmesinde  alacaklının  kabulünün  açık  olması  zorunlu  değildir.  BK’nun  174.

maddesinde düzenlenen gerçek anlamdaki borcun nakli sözleşmesi özel bir şekle tabi değildir. Taraflar dilerlerse sözlü, yazılı ve resmi şekilde yapabilirler (Eren Fikret, a.g.e., sh.1200-1203; Uygur Turgut, Açıklamalı-İçtihatlı Borçlar Kanunu Sorumluluk ve Tazminat Hukuku, 8. cilt, Seçkin, Ankara, 2003, sh.4450-4452; Tekinay, S.Selahattin/Akman Sermet/Burcuoğlu Haluk/Altok Atilla, Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 7.Baskı, Filiz Kitabevi, İstanbul, 1993, sh.273-276)

Davacı, B.Elektrik Dağıtım A.Ş. Göngören İşletme Müdürlüğü’nün yukarıda belirtilen 20.06.2003 gün ve 1842 sayılı yazısından ve davacı vekilinin delil olarak ibraz etmiş olduğu borcun taksitlendirme planından açıkça anlaşıldığı üzere borcun taksitlendirme işlemi dava dışı U. Ayakkabı Kal.San.Tic.Ltd.Şti. ile davacı alacaklı arasında yapılmıştır. Yapılması da dava dışı belirtilen şirketin icabının davacı tarafından kabulü ile olmuştur. Zira, dava dışı şirketin borcu üstlenmeye ilişkin taksitlendirme talebini davacı kabul edip, taksitlendirmeyi yapmış ve borcu takside bağlamıştır. Bu da BK’nun 174. maddesinde düzenlenen borcun dış yüklenilmesi olan gerçek anlamdaki borcun nakli sözleşmesidir. Davacı alacaklının cevabi yazısından, kabulün açık olduğu da anlaşılmaktadır. En azından taksitlendirmenin kabulü ve bir kısım taksitleri davacının zımni kabulünün olduğu anlaşıldığından sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/24274, Karar No: 2015/44898, Tarih: 16.11.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/24274 E.  ,  2015/44898 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/400712

MAHKEMESİ : Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/09/2011

NUMARASI : 2010/91 (E) ve 2011/316 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine göre, katılan B.. E.. K..'nın üzerindeki bütün parasının annesinden harçlık olarak aldığı 2,5 TL'den ibaret olduğu, sanık ve arkadaşının bıçak tehdidi ile miktar belirtmeden para istemeleri üzerine bu paranın 1 TL'sini verdiği, bununla yetinmeyerek daha fazla para isteyen, üzerini arayıp bulmaları halinde kendisini bıçaklayacaklarını söyleyen sanık ve arkadaşına kalan 1,5 TL parasını da vermek zorunda kaldığı olayda, katılanın üzerindeki bütün parasını yağmalayan sanığın, daha fazlasını alma imkanı varken daha azı ile yetinmesi söz konusu olmadığından, koşulları gerçekleşmediği halde TCK'nın 150/2 maddesi ile uygulama yapılarak eksik ceza tayini karşı temyiz olmadığı için, sanık 18 yaşını doldurmadığı halde 1, 2, 3, 4, 5, 7, 8 ve 10. duruşmaların açık yapılması suretiyle CMK'nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığı için bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. Maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. Ç.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından sanık için atanan zorunlu savunman ücretlerinin çıkartılması suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/11/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4769, Karar No: 2020/5570, Tarih: 10.11.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/4769 E.  ,  2020/5570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Davalı temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalı kadının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin ödenmesi gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2- Davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalıya yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 10.11.2020 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/20587, Karar No: 2014/25791, Tarih: 01.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/20587 E.  ,  2014/25791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Davacı hakkında düzenlenen, 2014/16623, 2014/13679 ve 2014/13680 takip numaralı ödeme emirlerinin ön ve arka yüzlerini gösterir aslı veya aslı gibi suretleri ve ödeme emirlerinin davacıya tebliğ edildiğini gösteren tebliğ belgesinin ilgili Kurumdan getirtildikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9806, Karar No: 2007/13204, Tarih: 26.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/9806 E.  ,  2007/13204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 2. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 140/1. maddesi gereğince (Satış tutarı, bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.) Sıra cetvelini düzenleme yetkisi; ilk haczi koyan icra dairesine aittir. Somut olayda ilk haciz 6183 sayılı yasa uyarınca ve Akyazı Vergi Dairesi tarafından uygulanmıştır

İcra mahkemesince de yasaya uygun olarak karar gerekçesinde yukarıda açıklanan ilkelere yer verildiği görülmektedir. Bu durumda, alacaklının alacağına mahsuben menkulu satın alması, bedelin tamamının kendisine ödenmesi sonucunu doğuracağından sıra cetveli düzenlenmeden oluşan bu işlem yasaya aykırıdır. Mahkemece yapılacak iş gerekçeli kararda da sözü edildiği gibi İİK.nun 361. maddesi uyarınca bedelin alacaklı tarafından dosyaya ödenmesinin sağlanması ve 6183 sayılı Yasanın 21. maddesi de gözetilerek ilk haczi koyan vergi dairesince  sıra cetveli yapılmasını belirleyici nitelikte hüküm tesis etmekten ibarettir. Bu nedenle görevsizlik nedeniyle dilekçenin reddi yönünde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6564, Karar No: 2023/669, Tarih: 06.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/6564 E.  ,  2023/669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 16.11.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının haksız yakalama, gözaltı, tutuklama ve uzun tutukluluk sebebiyle 100.000,00 TL maddi, 1.000,000,00 TL manevi olmak üzere toplamda 1.100.000,00 TL tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

3.. 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.05.2018 tarihli ve 2017/862 Esas, 2018/334 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 31.10.2018 tarihli ve 2018/2661 Esas, 2018/2909 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.10.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz talebinin reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebebi

Yakalama, gözaltı ve tutuklama işlemlerinin haksız olduğuna,

Tutuklama süresinin uzun olduğuna, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.10.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz talebinin reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebebi

Yakalama, gözaltı ve tutuklama işlemlerinin haksız olduğuna,

Tutuklama süresinin uzun olduğuna, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davacı ...’ın silahlı terör örgütüne üye olma, terör örgütü propagandası yapma suçlarından 04.11.2016 tarihinde yakalanarak gözaltına alındığı, ... Sulh Ceza Hâkimliğinde yapılan sorgusuna müteakip 04.11.2016 tarihinde "silahlı terör örgütüne üye olma" suçundan tutuklandığı, yapılan yargılama sonucunda 03.11.2017 tarihli karar ile davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçu nedeni ile 7 yıl 6 ay hapis, terör örgütü propagandası yapma suçu nedeni ile 1 yıl 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 2911 sayılı Yasaya Muhalefet ve suçu ve suçluyu övme suçlarından ise beraatine karar verildiği, ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda terör örgütü propagandası yapma suçundan verilen hüküm yönünden davacının istinaf talebi esastan reddedilerek bu suç yönünden kararın 15.02.2018 tarihinde kesinleştiği, silahlı terör örgütüne üye olma suçundan verilen hüküm yönünden de istinaf talebinin esastan reddine karar verildiği ancak bu suç yönünden temyiz edilmiş olan kararın temyiz incelemesinin devam ettiği tespit edilmiştir.

Davacının haksız yakalama, gözaltına alınma ve haksız tutuklama işlemlerine karşı Anayasa Mahkemesine yapmış olduğu 2016/32948 başvuru nolu bireysel başvuruya ilişkin olarak yapılan inceleme neticesinde tesis edilen 07.03.2018 tarihli kararda, başvurucunun (davacının) “yakalama ve gözaltına almanın hukuka aykırı olması nedeniyle kişi hürriyeti ve güvenliği hakkının ihlal edildiğine ilişkin iddianın başvuru yollarının tüketilmemiş olması nedeni ile tutuklamanın hukuki olmaması nedeniyle kişi hürriyeti ve güvenliği hakkının ihlal edildiğine ilişkin iddianın açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle kabul edilemez olduğuna” karar verildiği tespit edilmiştir.

1)Davacının yakalama ve gözaltı işlemlerine ilişkin iddiaları açısından yapılan değerlendirmede;