muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16490, Karar No: 2019/14115, Tarih: 26.06.2019

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen HMK’nın 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

Bu nedenlerle basit yargılamada da tefhim edilecek hüküm HMK’nın 297/2. maddesindeki unsurları taşımakla birlikte HMK’nın 321. maddesi uyarınca gerekçeli olmak zorundadır. Ancak Mahkemelerin iş yoğunluğu ve buna bağlı olarak duruşma dosyalarının çokluğu nedeni ile gerekçenin duruşmada yazdırılamaması halinde gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir.

Bu yasal şekil yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 E, 2007/611 K,).

Dava ve karar tarihi itibariyle yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8'inci maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

Taraflar hükmün tefhiminin HMK’nın 297/2. maddesinde sayılan unsurları taşımaması halinde hak ve borçlarını bilemeyeceklerinden temyiz süresini kaçırmamak, hak kaybına uğramamak için kararı gereksiz yere temyiz etmek zorunda kaldıkları bir gerçektir.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında HMK’nın 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

HMK.’nın 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince bozma nedenidir.

Somut olayda, Mahkemece 03/03/2016 tarihli celsede taraf vekillerinin yüzüne karşı verilen kısa kararda 1.096,20 TL brüt yıllık izin ücreti alacağına ilişkin hüküm kurulmuşken, gerekçeli kararda 491,40 TL brüt yıllık izin ücreti alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Mahkemece kısa karar gerekçeli karar çelişkisi yaratılmıştır. Böylece belirtilen HMK’nın 297., 298. ve 321. maddelerine aykırı davranılmıştır.

Kararın salt bu sebeple sair yönleri incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

Kararın salt bu sebeple sair yönleri incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12114, Karar No: 2016/10232, Tarih: 07.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/12114 E.  ,  2016/10232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 2. Asliye Hukuk ve ... 2. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinin ifası için gerekli tapu intikallerinin sağlanması, irtifak tapularının çıkartılması , oturma ruhsatının alınması için davalılar adına işlem yapılması için davacı yükleniciye yetki verilmesi istemine ilişkindir.

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın taraflar arasında düzenlenen eser sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkin olduğu bu nedenle; 6502 sayılı Kanun kapsamına girdiği ve tüketici mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

... 2. Tüketici Mahkemesi ise davacı ile davalılar arasında yapılan sözleşme konusunun arsa sahibinin mülkiyetinde bulunan gayrimenkul arsa üzerine toplam 24 bağımsız bölümden oluştuğunu, dolayısıyla davalıya düşecek bağımsız bölüm sayısı gözönüne alındığında davalının tüketici sıfatının bulunmadığı, 4077 sayılı Kanunun 3. maddesi kapsamında kalan bir tüketici ilişkisi bulunmadığı, 6502 sayılı Kanunun 3/k ve 73. maddeleri uyarınca davalı tüketici konumunda olmadığı, bu tür davalara genel mahkemelerde bakılması gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3/1-(l) maddesi "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini" tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesinde ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak, kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/1- (k) maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç, kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle, arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç, kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle, arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır.

Bu durumda, davacı 6502 sayılı Kanunun 3/1-(k) maddesi uyarınca tüketici sayılamayacağından, eldeki davada uyuşmazlığın, HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/11/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11211, Karar No: 2019/4395, Tarih: 09.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/11211 E.  ,  2019/4395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı, davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde, 01.07.2014 tarihinde davalı sürücü ...'nün, sevk ve idaresindeki, davalı şirket nezdinde sigortalı 06 YVO 43 plakalı araç ile seyretmekte iken müvekkiline çarparak müvekkilinin yaralanmasına sebep olduğunu, müvekkilinin yaralanmasının BTM ile giderilemeyecek derecede sağ ayakta kırıklar olduğunun tespit edildiğini, tedavi sürecinde bir çok masraflar yaptığını, maddi açıdan zor durumda kaldığını beyanla, şimdilik 3.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte tüm davalılardan alınarak davacıya ödenmesi, müvekkili için 10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte sigorta şirketi dışındaki diğer davalıdan davacıya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı .... vekili cevap dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 15,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 09/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1672, Karar No: 2018/2141, Tarih: 27.03.2018

**16. Hukuk Dairesi         2017/1672 E.  ,  2018/2141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dairemizin önceki tarihli geri çevirme kararı ile çekişmeli 118 ada 40 parsel sayılı taşınmazın tespitine esas 27.10.1981 tarih ve 6 sıra nolu tapu kaydı ile 29.11.1952 tarih ve 34 sıra nolu tapu kaydının tüm tedavülleri istenildiği halde anılan tapu kayıtları tüm tedavülleriyle birlikte gönderilmemiş, Dairemizin geri çevirme kararı gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Bu nedenle;

Çekişmeli 118 ada 40 parsel sayılı taşınmazın tespitine esas 27.10.1981 tarih ve 6 sıra nolu tapu kaydı ile 29.11.1952 tarih ve 34 sıra nolu tapu kaydının tüm tedavülleri ile getirtilerek dosyasına konulması, geri çevirme kararı gereğinin eksiksiz olarak yerine getirildiğinin yetkili hakim tarafından denetlenmesi, yargılamanın uzamasına neden olabilecek bu gibi davranışların yasal sorumluluğu gerektirdiğinin dikkate alınması ve bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/26780, Karar No: 2020/14473, Tarih: 29.06.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/26780 E.  ,  2020/14473 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2019/102009

Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 245/2, 35, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 60,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair İstanbul 51. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2018 tarihli ve 2012/105 esas, 2018/666 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine esas banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Kanun’un 245/2. maddesinin uygulanması neticesinde tayin olunan 3 yıl hapis ve 5 gün adli para cezalarından aynı Kanun'un 35. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapıldığında bulunacak olan 2 yıl 3 ay hapis ve 3 gün adli para cezaları üzerinden yine aynı Kanun'un 62 ve 52/2. maddelerinin uygulanması sonucunda 1 yıl 10 ay 15 gün hapis ve 40,00 Türk lirası adli para cezalarına hükmedilmesi gerekirken neticeten bulunan 2 yıl 1 ay hapis ve 60,00 Türk lirası adli para cezalarına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 16.10.2019 gün ve 2019-14163 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.10.2019 gün ve KYB/2019-102009 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlü ... hakkında katılan ...'e yönelik temel cezanın 5237 sayılı Kanun’un 245/2. maddesinin uygulanması neticesinde tayin olunan 3 yıl hapis ve 5 gün adli para cezalarından aynı Kanun'un 35. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapıldığında bulunacak olan 2 yıl 3 ay hapis ve 3 gün adli para cezaları üzerinden yine aynı Kanun'un 62 ve 52/2. maddelerinin uygulanması sonucunda 1 yıl 10 ay 15 gün hapis ve 40,00 Türk lirası adli para cezalarına hükmedilmesi gerekirken 2 yıl 1 ay hapis ve 60,00 Türk lirası adli para cezalarına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi;

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden İstanbul 51. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.11.2018 tarih, 2012/105 Esas 2018/666 Karar sayılı kararının CMK.nın 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden İstanbul 51. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.11.2018 tarih, 2012/105 Esas 2018/666 Karar sayılı kararının CMK.nın 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2015/13-1066 Esas, 2018/373 Karar sayılı kararı da gözetildiğinde mahkemesince yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda olumsuz kanı bulunduğunun belirtilmesi nedeniyle hükmün 2. fıkrasındaki TCK.nın 35. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümdeki "2 yıl 6 ay hapis ve 4 gün adli para cezası"nın çıkarılarak yerine " 2 yıl 3 ay hapis ve 3 gün adli para cezası" yazılması; TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkradaki "2 yıl 1 ay hapis ve 3 gün adli para cezası"nın çıkarılarak yerine "1 yıl 10 ay 15 gün hapis ve 2 gün adli para cezası" yazılarak ve hükümdeki "Sanığın ekonomik ve sosyal durumu nazara alınarak verilen adli para cezasının günlüğü takdiren 20 TL den hesaplanarak 60 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA, adli para cezasının taksitlendirilmesine yer olmadığına," cümlesindeki 60 TL'nin yerine 40 TL yazılmasına, sanığın katılan ...'e yönelik eyleminden kaynaklı cezasının infazının 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ve 40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına, sair hususların aynen korunmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 29.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6324, Karar No: 2018/160, Tarih: 09.01.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/6324 E.  ,  2018/160 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında; beraat

2-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında; TCK’nın 85/1, 62.maddeleri uyarınca mahkumiyet

katılan vekili

Taksirle öldürme suçundan katılan sanıklar ..., ... ve ...’nun beraatine, sanıklar ..., ... ve ...’nun mahkumiyetine ilişkin hükümler, mahalli Cumhuriyet savcısı, sanıklar müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ... ve ...’nun olay günü, ölene karşı gerçekleştirdikleri kasten yaralama eylemi nedeni ile ölenin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, ölenin olayın travması, eforu ve stresi ile önceden kendisinde mevcut kronik kalp-damar hastalığının akut hale gelmesiyle öldüğü, ölümü ile olay arasında illiyet bağı bulunduğunun Adli Tıp 1. İhtisas Kurulu raporu ile oy birliği ile tespit edildiği, TCK’nın 23.maddesinde sanığın fiili nedeni ile kast edilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi halinde, kişinin bundan sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerektiğinin hüküm altına alındığı, somut olayda ise , sanıkların dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışları nedeni ile öngörmedikleri ölüm sonucunun gerçekleşmesinde TCK’nın 22/2. maddesi gereğince taksirle hareket ettiklerinin kabulü gerektiğinden; tebliğnemedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanıklar ..., ... ve ...’nun ölen ...’a yönelik eylemlerinin kesin olarak saptanmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin, sanıkların ölene karşı etkili eylemlerinin olduğu ve cezalandırılmaları gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle;

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiinin bir nedene dayanmayan, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının Dairemizin bozma ilamına uyulmadığına, TCK’nın 87/4.maddesi hükmünün uygulanması gerektiğine, katılan vekilinin aralarında menfaat çatışması bulunan sanıkların tek bir vekille temsil edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, takdiri indirim hükümlerini sanıkların hak etmediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sanıklar ..., ... ve ... hakkındaki BERAAT ve sanıklar ..., ... ve ... hakkındaki MAHKUMİYET hükümlerinin ONANMASINA, 09.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9264, Karar No: 2016/711, Tarih: 20.01.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/9264 E.  ,  2016/711 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/316373

MAHKEMESİ : Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2011

NUMARASI : 2010/313 (E) ve 2011/230 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk Ü.. A.. hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/1, 119/1-c, 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçları için öngörülen cezaların üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımının son kesilme nedeni olan mahkumiyet kararının verildiği 13/05/2011 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk Ü.. A.. müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk S.. S.. hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca, mahkemesince Baroya yazı yazılarak suça sürüklenen çocuğu savunmak üzere bir avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, soruşturma ve kovuşturma evresinde atanan zorunlu müdafii için ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye aykırı olacak şekilde yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuğa yükletilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk S.. S..'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından avukatlık ücretinin suça sürüklenen çocuğa yüklenmesine ilişkin bölümün çıkarılmasına karar verilmek suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22371, Karar No: 2014/21667, Tarih: 30.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/22371 E.  ,  2014/21667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2013/412-2013/767

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı toki, mülga arsa ofisi tarafından kamulaştırılarak davalı kooperatife arsa tahsis edildiğini, arsanın malikleri tarafından açılan tezyidi bedel davası sonunda kendilerinin arsanın eski maliklerine ödedikleri bedelden davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek ödedikleri bedelin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece ticaret mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, eldeki davada kamulaştırılarak davalı kooperatife tahsisi edilen arsanın eski maliklerine tezyid-i bedel davası sonunda ödedikleri bedeli davalıdan istemektedir. Hemen belirtmek gerekir ki davanın davacısı toki ve mülga arsa ofisi tacir değildirler. Öte yandan dava, Ticaret Kanununda belirtilen mutlak ticari dava niteliğinde de değildir. Bu itibarla davaya bakma görevi Asliye Hukuk Mahkemesine aittir. Mahkemece işin esasına gidilerek hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 30.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/30007, Karar No: 2023/1414, Tarih: 14.03.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/30007 E.  ,  2023/1414 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/451 E., 2022/602 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütü yönetme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin İlk Derece Mahkemesinde, silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda, savunmaya yeterli imkanın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, istinaf ve temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunma imkanının kullanılabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun'un 94 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddesi birinci fıkrası uyarınca takdiren reddine karar verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.03.2022 tarihli ve 2021/11 Esas, 2022/81 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütü yönetme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (TCK) 314 üncü maddesi birinci fıkrası ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (TMK) 5 inci maddesinin birinci fıkrası ile 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesi birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 63 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 28.04.2022 tarihli ve 2022/451 Esas, 2022/602 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 23.06.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ