muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/407, Karar No: 2024/115, Tarih: 13.03.2024

Dosyada mevcut diğer delillerin atılı suçun sübutu için yeterli olduğu anlaşılmakla, sanık tarafından yazıldığı Özel Dairece kabul edilen mektubun, sanığa ait olup olmadığının kesin olarak tespiti amacıyla teknik bir inceleme yaptırılmadan ve savunmada belirtilen hususlar araştırılmadan eksik araştırma sonucunda örgütsel faaliyet olarak kabul edilmesi sonuca etkili bulunmamıştır.

Suç tarihi itibarıyla FETÖ/PDY'nin silahlı terör örgütü olduğuna ilişkin kesinleşmiş bir mahkeme kararının bulunmaması, neticeyi bilerek ve isteyerek tipik hareketi gerçekleştiren sanığın kanuni yönden sorumlu tutulmasına engel teşkil etmeyecektir. Ayrıca örgüt piramidi içindeki konumu itibarıyla mahrem alan yapılanmasında yer alması, sanığın eğitim düzeyi, yaptığı görev nedeniyle edindiği bilgi ve tecrübeleri ile örgütteki konumu itibarıyla bu oluşumun bir silahlı terör örgütü olduğunu ve amaçlarını bilebilecek durumda olduğu anlaşıldığından bu yönde bir savunması da bulunmayan sanık hakkında TCK'nın 30. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hata hükmünün uygulanmamasına ilişkin kabul kanuna aykırı görülmemiştir.

Bu itibarla, sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâlleri ile sanık ve müdafiinin temyiz itirazları doğrultusunda incelenmesi sonucunda, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, sanığın örgütte kaldığı süre ve bu süre içerisindeki örgütsel eylemlerinin çeşitliliği itibarıyla suç kastının yoğun olması, örgütün mahrem yapılanmasında ve bu yapılanmanın da Danıştay gibi örgüt tarafından büyük önem taşıyan Anayasal bir kurum içerisindeki örgütlenmesinde yer alması, bu örgütlenme içerisinde tanık beyanları ve diğer delillerle ispatlandığı şekilde örgütsel saikle hareket etmesi, gerçekleştirdiği eylemlerin vahameti ile işlediği suçla meydana gelen tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirildiğinde temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesinin dosya kapsamına uygun olduğu ve TCK'nın 3. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen orantılılık ilkesine aykırılık oluşturmadığı, yine aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca cezanın indirilmesi esnasında belirlenen takdiri indirim oranının yerinde olduğu anlaşılan Özel Daire kararı isabetli bulunmuştur.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; hükmün bozulması gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Açıklanan nedenlerle;

1) Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 05.07.2023 tarihli ve 6-18 sayılı; sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; hükmün bozulması gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Açıklanan nedenlerle;

1) Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 05.07.2023 tarihli ve 6-18 sayılı; sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA,

2) Dosyanın, Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2024 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2514, Karar No: 2018/3407, Tarih: 15.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/2514 E.  ,  2018/3407 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre ve özellikle işçinin iş sözleşmesini geçerli nedene dayalı olarak feshetmek isteyen işveren 4857 sayılı İş Kanun'unun 19. maddesi uyarınca fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 19. maddesinde öngörülen yazılı şekil şartına uymamak feshi geçersiz kılar. Dosya içeriğine göre 4857 sayılı Kanun'un 19. maddesine aykırı olarak yazılı fesih bildiriminde fesih sebebinin açık ve kesin olarak bildirilmemesinin başlı başına feshi geçersiz hale getirdiği anlaşılmakla, davalıların temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibariyle doğru olan kararın bu gerekçe ile ONANMASINA, 15.02.2018 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3881, Karar No: 2016/8489, Tarih: 09.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/3881 E.  ,  2016/8489 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 158/1-f-son, 52/1-2 ve 62/1. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 1.800,38 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 22/01/2013 tarihli ve 2010/397 esas, 2013/22 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 31.07.2016 gün ve 94660652-105-27-7046-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/09/2016 gün ve 2016/329296 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158/1-k-son maddesinde “Dolandırıcılık suçunun bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi hâlinde, iki yıldan yedi yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur. Ancak, (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde sayılan hâllerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adlî para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.”, anılan Kanun’un 52/1 ve 2. fıkralarında ise, “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.”, “En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükümlerinin yer aldığı, buna göre sanık hakkındaki adlî para cezasının hesaplanması sırasında anılan Kanun’un 52 ve 61. maddeleri gereğince suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olmayacak şekilde gün adli para cezası tayin edilip, bulunan gün adlî para cezası üzerinden artırım ve eksiltmelerin yapılması suretiyle sonuç cezanın belirlenmesi gerekirken, adli gün para cezasının 5 gün üzerinde tayin edilmesinden sonra infazda tereddüde yol açacak şekilde doğrudan doğruya haksız menfaatin iki katına çıkarılıp, anılan Kanun’un 62. maddesi gereğince indirim yapılmak suretiyle sonuç cezanın 1.800,38 Türk Lirası olarak belirlenmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 158/1-f-son, 52/1-2 ve 62/1. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 1.800,38 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair.... Ağır Ceza Mahkemesinin 22/01/2013 tarihli ve 2010/397 esas, 2013/22 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 158/1-f-son, 52/1-2 ve 62/1. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 1.800,38 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair.... Ağır Ceza Mahkemesinin 22/01/2013 tarihli ve 2010/397 esas, 2013/22 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158/1-k-son maddesinde “Dolandırıcılık suçunun bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi hâlinde, iki yıldan yedi yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur. Ancak, (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde sayılan hâllerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adlî para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.”, anılan Kanun’un 52/1 ve 2. fıkralarında ise, “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.”, “En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükümlerinin yer aldığı, buna göre sanık hakkındaki adlî para cezasının hesaplanması sırasında anılan Kanun’un 52 ve 61. maddeleri gereğince suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olmayacak şekilde gün adli para cezası tayin edilip, bulunan gün adlî para cezası üzerinden artırım ve eksiltmelerin yapılması suretiyle sonuç cezanın belirlenmesi gerekirken, adli gün para cezasının 5 gün üzerinde tayin edilmesinden sonra infazda tereddüde yol açacak şekilde doğrudan doğruya haksız menfaatin iki katına çıkarılıp, anılan Kanun’un 62. maddesi gereğince indirim yapılmak suretiyle sonuç cezanın 1.800,38 Türk Lirası olarak tayini kanuna aykırı görülmekle ;

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden ... Ağır Ceza Mahkemesinin 22/01/2013 tarih ve 2010/397 esas, 2013/22 karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla ”5 gün“, “2161,38 TL” ve “1800,38 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine sırasıyla “108 gün”, “90 gün” ve “1800TL” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 09/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1285, Karar No: 2019/3030, Tarih: 02.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/1285 E.  ,  2019/3030 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

KARAR

Dava, 5510 sayılı Yasa'nın 20/3 fıkrası kapsamında davacıya murisi nedeniyle iş kazası meslek hastalığı sigorta kolundan ölüm geliri bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı avukatınca istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf isteminin esastan reddine dair karar verilmiştir.

... Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın temyizen incelenmesi davalı avukatı tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM :

Davacı, murisi üzerinden iş kazası meslek hastalığı sigorta kolundan ölüm geliri bağlanması talep etmiştir.

II-CEVAP :

Davalı vekili, yürürlükteki mevzuata göre kurum işlemi yerinde olduğundan bahisle, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

“1-Davanın KABULÜ İLE,

Davacının eşi ... 'nun meslek hastalığı sürekli maluliyeti % 17,20 olup sürekli iş göremezlik geliri almakta iken 01/10/2008 tarihinden önce (21/12/2007 ) ölmesi nedeniyle sağlığında almakta olduğu iş bu sürekli iş göremezlik gelirinin 5510 sayılı Kanun'un 34. maddesi ve 54 maddesi dikkate alınarak 5510 sayılı Kanun'un 55/2 fıkrasındaki güncelleme işlemi yapılarak davamız davacısına 01/07/2012 tarihinden itibaren gelir olarak bağlanması gerektiğinin tespitine, bu kapsammda ödenmeyen 1,00 TL sürekli iş göremezlik gelirinin bağlanması gereken ilk tarih olan 01/07/2012 tarihinden sonraki ilk aya ait olmak üzere 01/07/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” şeklinde hüküm kurulmuştur..

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI:

Mahkeme kararında hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek, istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum avukatı, yetki ve hakdüşürücü süre itirazı ile birlikte, davaya konu kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum avukatı, yetki ve hakdüşürücü süre itirazı ile birlikte, davaya konu kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Bazı hükümleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 20/3 maddesi “İş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü %50 oranının altında kaybetmesi nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri bağlanmış iken ölenlerin, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olmaması halinde sigortalının almakta olduğu sürekli iş göremezlik geliri, 34 üncü madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanır.” hükmünü getirmiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 17. maddesi, iş kazası ve meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililere ödenecek ödenekler ve bağlanacak gelire esas teşkil edecek günlük kazancın hesaplama yöntemini düzenlemiştir. Aynı Yasa'nın 19. maddesinde ise, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurullarınca meslekte kazanma gücünü en az %10 oranında kaybetmiş olanlara, sürekli işgöremezlik geliri bağlanacağı, sigortalının işgücünü tam kaybetmesi halinde, 17. maddeye göre hesaplanan aylık kazancının %70'i oranında, kısmi kaybetmesi halinde ise, tam aylığının hesap edilerek, bunun işgöremezlik derecesi oranındaki tutarının ödeneceği, başka birinin bakımına muhtaç ise, hesap edilen gelirin %100'nün bağlanacağı düzenlemesi getirilmiş, 20. maddenin birinci ve ikinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu ölen sigortalılarla, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü %50 veya daha fazla oranda kaybetmesi nedeniyle gelir bağlanan sigortalıların ölmesi halinde, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olup olmadığına bakılmaksızın, sigortalının 17. maddeye göre tespit edilen aylık kazancının 55'inci maddenin ikinci fıkrasına göre güncellenerek 34. madde hükümlerine göre aylık bağlanacağı düzenlemesi getirilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan 20'nci maddenin üçüncü fıkrasında ise, 55'inci maddenin ikinci fıkrasındaki güncellemeden sözedilmeksizin, sigortalının almakta olduğu sürekli işgöremezlik gelirinin 34. madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanacağı hükme bağlanmıştır.

Davanın yasal dayanağı olan 20'nci maddenin üçüncü fıkrasında ise, 55'inci maddenin ikinci fıkrasındaki güncellemeden sözedilmeksizin, sigortalının almakta olduğu sürekli işgöremezlik gelirinin 34. madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanacağı hükme bağlanmıştır.

5510 sayılı Yasa'nın, gelir ve aylıkların düzeltilmesi, yükseltilmesi, alt sınırı, ödenmesi ve yoklama işlemleri başlıklı 55. maddenin ikinci fıkrası, Bu Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıklar, her yılın Ocak ve Temmuz ödeme tarihlerinden geçerli olmak üzere, bir önceki altı aylık döneme göre Türkiye İstatistik Kurumu tarafından açıklanan en son temel yıllı tüketici fiyatları genel indeksindeki değişim oranı kadar artırılarak belirlenir, düzenlemesini getirmiş, anılan maddenin üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkraları, bağlanacak gelir ve aylıkların alt sınırlarına ilişkin hükümler getirmiştir.

Eldeki davada; mahkemece, davacıya ölüm geliri bağlanması gerektiğine dair yaklaşım isabetli ise de; 5510 sayılı Yasa'nın 20'inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre ve aynı Yasa'nın 55/2 fıkrasındaki güncelleme işlemi yapılmaksızın, ancak, üçüncü fıkrasında belirtilen, alt sınır gözetilerek, 34. madde hükümlerine göre aylık bağlanması gerektiği hususunun gözetilmeyerek isabetsiz yaklaşım ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370/2. maddesi gereğince verilen karar, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hükmün (1) nolu bendi silinerek, yerine;

“Davanın KABULÜ İLE, Davacının eşi ... 'nun meslek hastalığı sürekli maluliyeti % 17,20 olup sürekli iş göremezlik geliri almakta iken 01/10/2008 tarihinden önce (21/12/2007 ) ölmesi nedeniyle sağlığında almakta olduğu iş bu sürekli iş göremezlik gelirinin 5510 sayılı Yasanın 20/3 ve 97. maddelerine göre, aynı Yasa'nın 55/3 fıkrasındaki alt sınır gözetilerek, 34'üncü madde hükümlerine göre, davamız davacısına 01/07/2012 tarihinden itibaren gelir olarak bağlanması gerektiğinin tespitine, bu kapsamda ödenmeyen 1,00 TL sürekli iş göremezlik gelirinin 01/07/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,,” ibaresinin yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesi ile kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 02.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1625, Karar No: 2021/14705, Tarih: 29.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/1625 E.  ,  2021/14705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.07.2013 tarih 2013/13-77 esas, 2013/334 sayılı kararında da belirtildiği üzere; sabit bir noktaya bağlı olmaksızın açık alana parkedilen motosikletin çalınması şeklindeki eylemin, kullanım gereği açıkta bırakılan eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğu ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin belirtildiği; somut olaya gelince, katılanın ikametinin önündeki boş beton alana direksiyon kilidi ile kilitlediği motosikletinin çalınması şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocuklar hakkında aynı sayılı Yasanın 142/1-e maddeleri ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8730, Karar No: 2018/3741, Tarih: 22.05.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/8730 E.  ,  2018/3741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanıklar hakkında verilen beraat hükümleri katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Katılanın, ...ilçesi ... Mahallesi... Ada ... parsel de kayıtlı ... deki daireyi satın almak amacıyla daire sahibi sanık ... ile görüştüğü, yaptıkları pazarlık sonucu 92.000 TL’ye anlaştıkları ve daire üzerinde bulunan ipoteği kaldırma konusunda sanık ...’nin katılana 21/06/2009 tarihinde imzalı bir belge verdiği, diğer sanık ...'ün ise gayrimenkulde ipotek hakkı bulunan bankanın ...Şubesi’nin müdürü olduğu ve sanık ...’yi önceden tanıdığı, sanık ...’nin katılanı sanık ...’ın müdür olarak görev yaptığı şubeye götürdüğü ve banka tarafından sanık ... ile banka görevlisi ... imzalı belge düzenlendiği, belgenin içeriğinde 30.000 TL ödenmesi halinde gayrimenkul üzerindeki ipoteğin banka tarafından kaldırılacağının taahhüt edildiği, katılanın da gerek sanık ... tarafından kendisine verilen 21/06/2009 tarihli belge, gerekse banka şubesi tarafından düzenlenen 09/07/2009 tarihli belgelere güvenerek 92.000 TL’yi sanık ...'ye vererek dairenin tapusunu ipotekli olarak üzerine aldığı, ancak daha sonra banka tarafından ipotek nedeniyle evin satışa çıkarıldığı, katılanın 60.000 TL daha ödeyerek evin ipoteğini kaldırdığı, sanıkların bu şekilde üzerlerine atılı suçu işlediklerinin iddia edildiği olayda, dosya kapsamına göre sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanıklara atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığı iş gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın atılı suçun sübut bulduğuna yönelik temyiz itirazının reddi ile hükümlerin ONANMASINA, 22/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.