muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3320, Karar No: 2015/9843, Tarih: 29.09.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/3320 E.  ,  2015/9843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dörtyol 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2013

NUMARASI : 2010/474-2013/664

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı maddi ve manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne davanın dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı E.. A.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, kazada davalı sürücü Emrah'ın asli kusurlu olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacı anne Eylem ve baba Mustafa için ayrı ayrı 10.000,00'er TL den toplam 20.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile davacı anne ve baba için ayrı ayrı 15.000,00'er TL den toplam 30.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..... Sigorta AŞ vekili, maddi tazminatla ilgili olarak sigortalının kusuru oranında ve poliçe limiti ile sınırlı olarak sorumluluklarının bulunduğunu, manevi tazminattan ise sorumlu olmadıklarını savunmuştur.

Davalı Ali E.. A.. vekili, müvekkilin kusuru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile davacı baba Mustafa için 2.682,18,00 TL, davacı anne Eylem için 2.612,18,00 TL maddi tazminatın davalı sigorta şirketi yönünden temerrüt tarihi olan 28.08.2009 tarihinden itibaren ve poliçe limit ile sınırlı olarak; davalı E.. A.. yönün-

den kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine; manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile davacı anne Eylem ve baba Mustafa için 7.000,00'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı E.. A..'tan tahsili ile davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili ve davalı E.. A.. vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekili ve davalı E.. A.. vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 991,78 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı E.. A..'dan alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 303,00 TL fazla alınan temyiz peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 29.9.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1532, Karar No: 2019/9288, Tarih: 28.11.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/1532 E.  ,  2019/9288 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davacı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddin karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Dava, 26.07.2008 tarihinde meydana gelen ve Kurum sigortalısı Seyit Ali Aşlar'ın yaralanması ile sonuçlanan iş kazası nedeniyle oluşan peşin sermaye değerli gelir ve tedavi masraflarından oluşan Kurum zararının tahsili talebine ilişkindir.

II- CEVAP:

Davalı vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III- MAHKEME KARARI:

A- İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, “Davanın kabulüne, 1-Peşin değerli gelir olan Kurum zararı 46.432,09 TL'nin onay tarihinden, tedavi gideri olan 2.275,89 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizle birlikte davalıdan alınarak davacı Kuruma ödenmesine” karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ:

Davacı Kurum vekili istinaf dilekçesinde, davalı işverenin %100 oranında kusurlu olduğunu, 506 sayılı Kanunun 27. maddesi kapsamında da tümüyle kusurlu kabul edilmesi gerektiğini, zira iş kazasının süresinden sonra Kuruma bildirildiğini ileri sürmüştür.

B- BAM KARARI

"1-Davacı Kurum vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE," karar verilmiştir.

TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı Kurum vekili, davalı işveren şirketin % 100 kusur oranı üzerinden sorumlu tutulması gerektiğini belirterek, Bölge Adliye Mahkemesinin kararının bozulması talep edilmiştir.

IV-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

B- BAM KARARI

"1-Davacı Kurum vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE," karar verilmiştir.

TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı Kurum vekili, davalı işveren şirketin % 100 kusur oranı üzerinden sorumlu tutulması gerektiğini belirterek, Bölge Adliye Mahkemesinin kararının bozulması talep edilmiştir.

IV-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

1-Rücu davaları kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmeli ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi ve olay tarihinde yürürlükte bulunan 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporları ile ulaşılan sonuçlar, rücu davasında Kurumun taraf olmaması nedeniyle bağlayıcı nitelikte bulunmamakta ise de işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde güçlü delil olarak kabul edilmektedir.

Dosya kapsamında alınan 17.08.2015 tarihli kusur raporunda, işveren şirkete %70 oranında, sigotalıya %40 oranında kusur izafe edilmiş olup, dava konusu iş kazasına ilişkin Kurum tarafından düzenlenen 24.02.2011 tarihli müfettiş raporunda işveren şirketin %50 oranında, sigotalının ise %50 oranında kusurlu olduğu tespiti yapıldığı ve raporlar arasında çelişki meydana geldiği görülmekle, iş kazası sonucu açılan ve henüz kesinleşmediği anlaşılan tazminat dosyası kapsamında alınan raporlar da gözetilip, çelişkiyi giderecek şekilde yeni rapor alınarak, sonucuna göre karar verilmelidir.

2-Mahkemece davalıların kusur ve sorumluluk durumları ayrıştırılmadan 506 sayılı Yasa’nın 10. maddesi kapsamında tüm davalıların sorumlu tutulması suretiyle karar verildiği anlaşılmıştır.

2-Mahkemece davalıların kusur ve sorumluluk durumları ayrıştırılmadan 506 sayılı Yasa’nın 10. maddesi kapsamında tüm davalıların sorumlu tutulması suretiyle karar verildiği anlaşılmıştır.

İş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa’nın 9. maddesi ile, “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Yasa’nın 10. maddesinde de, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tespit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmeyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları kurumca sağlanır.

Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22’nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesap edilecek sermaye değerleri tutarı, 26’ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanun’un 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanun’un 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasa’nın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanunu’nun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, %50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanun’un 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanunu’nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

İncelemeye konu somut olayda davalı işveren yönünden 506 sayılı Yasa’nın kusursuzluk ilkesine dayanan 10. ve kusur sorumluluğuna dayanan 26. maddeleri kapsamında sorumlu olduğu belirgin olmakla birlikte diğer davalılar açısından anılan Yasa’nın 10. maddesi kapsamında sorumlu olup olmayacakları hususunda mahkemece değerlendirme yapılmaksızın yazılı şekilde şekilde karar verilmesi yerinde görülmemiştir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 28/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8559, Karar No: 2013/12847, Tarih: 26.09.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/8559 E.  ,  2013/12847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak iddiasının reddi davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, Antalya 5.İcra Müdürlüğünün 2007/441 sayılı takip dosyasından,18.09.2010 tarihinde borçlu adresinde yapılan haciz sırasında davalı 3.kişi lehine istihkak iddiasında bulunulduğunu belirterek, İİK'nun 99. maddesine dayalı olarak 3.kişinin istihkak iddiasının reddi ile davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı 3.kişi, borçlu ile ilgisinin bulunmadığını ve işyeri devri sözkonusu olmadığından haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, haciz adresinin önceden borçluya ait olduğu, 3.kişinin borçlunun kardeşi olduğu ve alacaklılardan mal kaçırma amacı ile 3.kişiye devir yapıldığından bahisle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklının İİK’nun 99.maddesine dayalı olarak açtığı 3.kişinin istihkak iddiasının reddi davasına ilişkindir.

2012/8559

2013/12847

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde ve değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı 3.kişi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-İstihkak davasının kabulüne karar verildiğine göre, alacak tutarı ile haczedilen malın değerinden hangisi az ise, o değer üzerinden Harçlar Kanununa ekli (1) sayılı Tarifenin Yargı Harçları bölümünün A) III-1-a) maddesi uyarınca %o54 oranında hesaplanacak karar ve ilam harcından peşin alınan karar ve ilam harcı indirilerek kalan karar ve ilam harcının davalıdan alınması gerekirken eksik harca hükmedilmesi usul ve yasaya olup kamu düzenine ilişkin bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın, 6100 Sayılı HMK'nin geçiçi 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nin 438/7 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı 3.kişi vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 2.bendindeki "Peşin yatırılan harcın sayılmasına" ibaresinin çıkartılarak yerine "Alınması gereken 340.00TL harçtan pesin yatırılan harcın mahsubu ile bakiye 323.00TL harcın davalı alacaklıdan tahsili ile hazineye irad kaydına" ibaresinin yazılmasına hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı 3.kişiye geri verilmesine 26.09.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1127, Karar No: 2015/9792, Tarih: 29.09.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1127 E.  ,  2015/9792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 21. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2014

NUMARASI : 2013/286-2014/473

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili, davalı ..... Sigorta A.Ş. vekili ve davalı S.K. (Şirin) tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Davacı vekili, davalıların ...'si, işleteni ve sürücüsü oldukları aracın çarpması sonucu müvekkilinin yaralanarak daimi maluliyete uğradığını ve 14 ay boyunca çalışamadığını belirterek 1.000 TL maaşını alamadığı 1/3'lük kısmı, 2.000 TL işten çıkarılma nedeniyle uğradığı zarar, 6.000 TL isteğe bağlı erken emeklilik için ödediği primler ve geç emekli olması nedeniyle uğradığı 5.000 TL mahrum kalınan zarar olmak üzere toplam 15.000 TL maddi tazminat ile 15.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili cevap dilekçesinde, müvekkilinin sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında ve poliçe limitleri dahilinde sorumlu olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı Hikmet vekili, kusur oranını kabul etmediklerini, talep edilen tazminatların fahiş olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı S.. Ş.. K.ise aracın işleteni olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucuna göre; davanın kısmen kabulü ile 821,39 TL tedavi gideri, 665,02 TL işten çıkarılma nedeniyle mahrum kalınan gelirin, 498,75 TL isteğe bağlı sigortalılık nedeniyle ödenen primin, 3.708,19 TL geç emekli olunması nedeniyle mahrum kalınan kazanç kaybının kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tüm davalılardan,

15.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılar H.. G.. ve S.. Ş.. Karadağ'dan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili, davalı .....Sigorta A.Ş. vekili ve davalı S. K. (Şirin) tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkeme hükmü davalı ....Sigorta A.Ş. vekiline 25.11.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi, H.U.M.K.nun 432.maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 11.12.2014 tarihinde temyiz defterine kaydedilmiş, harcı da aynı gün yatırılmıştır. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2-Davacılar vekili ise temyize cevap dilekçesinde hükme ilişkin itirazlarını da ileri sürmüş ise de, sözkonusu dilekçe temyiz defterine kaydedilmemiş olduğu gibi, harcının da yatırılmadığı anlaşıldığından, davacılar temyiz isteminin bu nedenle reddi gerekmektedir.

3-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı S.. Ş..'in yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı .... Sigorta A.Ş. vekilinin, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin reddine, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı S.. Ş..'in temyiz isteminin reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.060,16 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı S.. Ş..'den alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı .... Sigorta A.Ş'ne geri verilmesine 29.9.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14004, Karar No: 2014/12443, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14004 E.  ,  2014/12443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2013

NUMARASI : 2011/548-2013/268

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalı M.. B.. vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3283, Karar No: 2012/11244, Tarih: 04.10.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/3283 E.  ,  2012/11244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için ;

1) Çekişmeli taşınmaza komşu olan ve yörede 1957 yılında yapılan arazi kadastrosuna ait paftada 21, 22 ve 23 parsel numaraları ile gösterilen taşınmazlara ait kadastro tespit tutanak örnekleri ile davalı iseler dava dosyalarının ve bu parsellerin tapu kayıtlarının hangi nedenle iptal edildiği, tapu sicil ve kadastro müdürlüğünden sorularak alınacak cevabî yazının,

2) 108 ada 34, 35, 43, 48, 51 ve 53 parsellere ait tespit tutanakları ile tapu kayıtlarının,

3) Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede 1957 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sonrasında yenileme kadastrosu yapılıp yapılmadığı araştırılarak alınaca cevabî yazının,

4) Yörede 1957 yılında yapılan arazi kadastrosuna ilişkin kadastro paftası ile fennî bilirkişi raporuna ekli kroki ve dosyada mevcut 17.05.2010 tarihli orman kadastro haritası çakıştırıldığında çekişmeli taşınmazların bulunduğu yöredeki parsellerin ada ve parsel numaralarında değişiklik olduğu görülmekte olup, bu değişikliğin neden kaynaklandığı tapu sicil müdürlüğü ve kadastro müdürlüğünden sorularak alınacak cevabî yazının,

bu dosya içinde yer alması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 04/10/2012 günü oybirliği ile karar verildi.