muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/10535, Karar No: 2018/19264, Tarih: 20.09.2018

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin .... Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu ... personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 Sayılı Yasa ile ... Personelinin parasal haklarının tespitinde ... Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere ... Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle ... A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmühaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, ... Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre ... Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/98, Karar No: 2016/4992, Tarih: 23.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/98 E.  ,  2016/4992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, hafta tatili, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin bildirimsiz ve haksız olarak feshedildiğini belirterek, kıdem tazminatının, ihbar tazminatının, fazla mesai ücretinin, yıllık ücretli izin alacağının, ulusal bayram ve hafta tatili alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı taraf davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı ... avukatı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraf ehliyeti konusu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114. maddenin .... fıkrasının (d) bendi uyarınca dava şartlarındandır, davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek mahkemece, gerekse Yargıtayca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur.

663 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 26, 27, 28, 29. maddelerinde ... bağlı kuruluşlar düzenlenmiştir. Buna göre bakanlığa bağlı kuruluşlar olan ..., ... ..., ... kurulmuştur.

... görevleri arasında, birinci basamak sağlık hizmetlerini yürütmek, bu hususta gerekli düzenlemeleri yapmak yer almaktadır.

659 sayılı Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri ve Özel Bütçeli İdarelerde Hukuk Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin Kanun Hükmünde Kararname 6. maddesinde; “İdareler, kendi iş ve işlemleriyle ilgili olarak açılacak adli ve idari davalar ile tahkim yargılaması ve icra işlemlerinde taraf sıfatını haizdir” hükmüne yer verilmiş, 2. maddesinde de idare teriminin 10.12.2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) ve (II) sayılı cetvellerde belirtilen kamu idarelerini ifade ettiği belirtilmiştir.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu Genel Bütçeye dahil kamu idarelerine ilişkin I sayılı cetvelde ... yer aldığı görülmektedir.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu Genel Bütçeye dahil kamu idarelerine ilişkin I sayılı cetvelde ... yer aldığı görülmektedir.

Somut olayda; dava doğrudan ... yöneltilerek açılmış, karar başlığında da davalı olarak ... gösterilmiştir. Davanın; yukarıda yer alan bağlı kuruluşlara ilişkin düzenlemeler çerçevesinde, ihaleleri gerçekleştiren, dava takip ehliyeti olan ... karşı görülmesi gerekirken ... karşı sonuçlandırılması hatalıdır. Ancak bu durum temsilcide yanılma oluşturmakta olup, davanın ... yöneltilmesi için davacı tarafa mehil verilmeli, usulüne uygun bir şekilde taraf teşkili sağlanarak tarafların gösterdiği deliller toplanmalı ve dosya yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak sonucuna göre karar verilmelidir. Taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 23.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14279, Karar No: 2020/32, Tarih: 06.01.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/14279 E.  ,  2020/32 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 27.12.2011 günü itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 13.08.2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gece vakti sayılan saat 01.45 sıralarında temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...ile birlikte müştekinin camı açık bırakılan aracından eşyalarını çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK'nın 141/1, 143/1, 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 6 yıllık dava zamanaşımının, 24.08.2010 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 06.01.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8505, Karar No: 2009/6506, Tarih: 02.11.2009

1. Ceza Dairesi 2009/8505 E., 2009/6506 K.

**1. Ceza Dairesi 2009/8505 E., 2009/6506 K.**

**- KASTIN AŞILMASI SURETİYLE ADAM ÖLDÜRME

- TAKSİRLE ÖLÜME NEDEN OLMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 22 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 85 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 86 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 452 ]

**"İçtihat Metni"**

Kastın aşılması suretiyle Hüriye'nin ölümüne sebebiyet vermekten sanık Fatma'nın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (Gebze Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen 14.12.2006 gün ve 18/453 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava dosyası C.Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Dairemize gönderilmekle incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim nedeninin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin hareketle netice arasında illiyet bağı bulunmadığına, tahrikin derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olay günü sanığın eşi Esefin maktule Huriye'yi sanıkla birlikte oturdukları eve getirdiği ve sanığa maktuleyi ikinci eş olarak alacağını söylediği, bu nedenle aralarında kavga çıktığı, kavga sırasında sanığın kalp hastası olduğunu bilmediği maktuleye eliyle vurup basit tıbbi müdahaleyle giderebilecek şekilde yaraladığı, maktulenin kendisinde mevcut kronik kalp hastalığının olayın stresi ve eforu neticesinde aktif olmasına bağlı solunum ve dolaşım yetmezliği sonucu öldüğü, ölümle sanığın eylemi arasında illiyet bağının bulunduğu olayda; sanığın eyleminin 765 sayılı TCK'nın 452/2. maddesinde düzenlenen suçu, 5237 sayılı TCK açısından ise eylemin 86/2, 22/3. maddeleri delaletiyle 85/1. maddesinde düzenlenen taksirle ölüme sebebiyet verme suçunu oluşturduğu, bu nedenle 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK'nın olayla ilgili bütün hükümlerinin yargı denetimine imkan verecek şekilde somut olarak karşılaştırılması ve lehe yasanın tespiti ile uygulama yapılması gerekirken, lehe yasa karşılaştırmasında olayda uygulama yeri bulunmayan 5237 sayılı TCK'nın 87/4. maddesi esas alınarak yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 02.11.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7672, Karar No: 2014/16682, Tarih: 20.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/7672 E.  ,  2014/16682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 21. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/621-2013/154

Dava dilekçesinde, M.. E..'in vesayet altına alınması istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı, M.. E..'in yaşlılık ve hastalık nedenleriyle kendi işlerini göremeyecek durumda olduğunu ileri sürerek kısıtlanmasını istemiş, mahkemece talebin reddine karar verilmiştir.

Davada kısıtlanması istenilenin ağır hastalığı ve yaşlı olması nedeniyle Türk Medeni Kanunu'nun 408. maddesine dayanıldığı halde, mahkemece bu yönde bir araştırma yapılmadan, kısıtlı adayının akıl sağlığının yerinde olup olmadığı yönünde rapor alınmasıyla yetinilerek hüküm kurulmuştur. Kısıtlı adayının kendi işlerini göremediği gerekçesiyle kendisine vasi atanması talep edildiğine göre; TMK'nun 408. maddesi kapsamında gerekli araştırma yapılarak rapor alındıktan sonra karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile mahkemece davanın reddi yönünde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8476, Karar No: 2014/12578, Tarih: 12.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/8476 E.  ,  2014/12578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6497, Karar No: 2010/12479, Tarih: 04.10.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/6497 E.  ,  2010/12479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde mimari projeye aykırılık nedeniyle eski hale getirme ve fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla 3.000 TL ecrimisilin yasal faiziyle birlikte tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Davacı vekili dava dilekçesinde, beş katlı anataşınmazda kendisinin üstteki üç adet bağımsız bölümü, davalıların da zemin ve 1. kattaki bağımsız bölümlerin malikleri olduğunu, projesinde mevcut olan merdiven ve asansör boşluğunun fiilen davalılara ait bağımsız bölüme katılıp onlar tarafından kullanıldığını ileri sürerek projesine uygun eski hale getirilmesine ve ortak yerleri kullanmış olmaları nedeniyle 3.000 TL ecrimisilin de davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Dosya içerisinde bulunan bilirkişi raporları ve ek raporların incelenmesinde, projede zemin kattan beşinci kata kadar yapılması gereken merdiven kovası ve asansör boşluğunun yerinde yapılmadığı sadece zemin katı 1. kata bağlayan ancak projeye uygun bulunmayan bir merdiven bulunduğu, projeye uygun olarak zemin kattan 5. kata kadar merdiven ve asansör yapılmasının bina statiğine olumsuz bir etkisi olmadığı belirtilmiştir.

Davalılar yargılama sırasında sözü edilen projeye aykırı değişikliğin kendileri tarafından yapılmadığını, bu konuda eylemleri olmadığını, bunun anayapının inşaası sırasında gerçekleştirildiğini savunmuşlardır. Dava konusu olan merdiven kovası ve asansör boşluğunun ortak yer niteliğinde bulunduğunda kuşku yoktur. Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin birinci fıkrası hükmü uyarınca kat malikleri anataşınmazın mimari durumunu ve sağlamlığını titizlikle korumakla yükümlüdürler. Projeye aykırı hususların projeye uygun hale getirilmesi ve bunun gerektirdiği giderlerin de anayapıdaki tüm kat maliklerince karşılanması gerekir. Yeter ki projeye aykırılığı kat maliklerinden biri veya birkaçı gerçekleştirmiş olmasın. Davalı

tarafça yargılama sırasında ve ayrıca temyiz aşamasında ileri sürüldüğü gibi sözü edilen projeye aykırılığın doğrudan davalı kat maliklerince değilde anayapının başlangıçtaki inşaası sırasında yüklenici tarafından yapılmış olması kat maliklerini sorumluluktan kurtarmaz. Projeye aykırılıkların eski hale getirilmesinden sonra yüklenici sorumluluğu sözkonusu olması halinde her zaman için kat maliklerinin yükleniciye rücu hakları vardır.

Buna göre yukarıda açıklanan hususlar gözönünde bulundurularak davaya bakılıp esas hakkında hüküm kurulması gerekirken, projeye aykırılıktan müteahhit sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi,

Buna göre yukarıda açıklanan hususlar gözönünde bulundurularak davaya bakılıp esas hakkında hüküm kurulması gerekirken, projeye aykırılıktan müteahhit sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi,

2-Ecrimisile konu edilen binanın ilk inşaası sırasında yapılan projede boşluk olan yerin gelir getirici bir yer olmadığı düşünülmeden bu yerle ilgili ecrimisil hesaplanarak buna hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 04.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14894, Karar No: 2020/6671, Tarih: 10.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/14894 E.  ,  2020/6671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: Mahkumiyet

Sanık ... hakkında: Beraat

I-Sanık ... hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 27.06.2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen asli dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

II-Sanık ... hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede, sanık hakkında “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından açılan kamu davalarında, sanık ...’in mükellef şirketin sahibinin ... isimli şahıs olduğunu, geçici süreliğine devir aldığını, bu şahsa vekalet verdiğini, sanık ...’ın ise ... isimli şahsın kendisinden kimlik bilgileri ile imza aldığını beyan etmeleri karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından:

1-Sahteliği iddia olunan faturaların temini ile ... ve ... isimli şahısların açık kimlik ve adres bilgilerinin tespit edilmesi, adı geçenlerin çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmeleri, faturaların sanığa, tanıklar ... ve ...’e gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

2-Sanık ve adı geçen tanıklar faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanık veya tanıklara ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2-Sanık ve adı geçen tanıklar faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanık veya tanıklara ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da tanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanık ve tanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanık ve tanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4-Faturaların tanıklar ... ve ... tarafından düzenlendiğinin tespit edilmesi halinde, adı geçenler hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından mütalaa verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, mütalaa verilmesi durumunda Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunularak dava açılması halinde bu dava ile birleştirilmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması yasaya aykırı,

5-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 10.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.