muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/616, Karar No: 2016/476, Tarih: 30.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2016/616 E.  ,  2016/476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki "alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 27. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulü verilen 28/11/2013 gün ve 2013/116 E-2013/187 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin 15/12/2014 gün ve 2014/34531 E.-2014/40001 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

6100 sayılı HMK’nun 294. maddesinin 3 fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.6.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.9.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "önceki kararda direnilmesine davanın kabulüne" denilmekle yetinilmiş dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı usul ve yasaya uygun değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı usul ve yasaya uygun değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı H.U.M.K.'nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30/03/2016 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11488, Karar No: 2015/13135, Tarih: 03.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/11488 E.  ,  2015/13135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/04/2015

NUMARASI : 2014/855-2015/262

Taraflar arasındaki yoksulluk ve iştirak nafakasının artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

5219 ve 5236 sayılı yasalar ile HUMK.nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2015 tarihinden itibaren 2.080 TL'ye çıkarılmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.04.2005 tarih ve 2005/3-169 E-2005/235 K. sayılı kararı ile nafaka davalarında temyiz ve karar düzeltmede yıllık nafaka miktarının dikkate alınacağı açıklanmıştır.

Hüküm, yıllık nafaka (farkı) miktarı itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu kararı uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20612, Karar No: 2014/5989, Tarih: 19.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/20612 E.  ,  2014/5989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDAN DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı ...'ın maliki olduğu 845 ada 30 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında baba adının yazmadığını ileri sürerek, “...”olan baba adının ilave edilmek suretiyle kaydın düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

, 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12396, Karar No: 2017/16357, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/12396 E.  ,  2017/16357 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/47, Karar No: 2012/4578, Tarih: 20.06.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2012/47 E.  ,  2012/4578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan gecikme cezası ile eksik ve kusurlu işler bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında imzalanan 08.04.2010 tarihli sözleşme ile davalı yükleniciler, masa kalıbı, büyük tabla ayağı, tabure gövdesi ve tabure ayağı yapım işini 12.000,00 TL bedel karşılığında üstlenmişlerdir. İşin tamamlanıp teslimi gereken tarih 30.05.2010 olup, geç kalınma durumunda şeklinde ifade edilmek suretiyle günlük 50,00 TL para cezası kararlaştırılmıştır. Burada kararlaştırılan ceza BK'nın 158/I. maddesinde düzenlenen ifaya ekli cezadır. İfaya ekli cezanın istenebilmesi için de sözleşmede aksi kararlaştırılmış olmadıkça, teslimde ihtirazi kaydın ileri sürülmesi zorunludur. Aksi halde, cezai şart isteme hakkı düşer. Davacı tarafça, süresinde teslim yapılmadığı ileri sürülmesine rağmen, davalılar savunmalarında eseri süresinde teslim ettiklerini beyan etmişlerdir. Teslim hukuki fiil ve maddi vakıa olup, yazılı delille ispatı zorunlu değildir. Her türlü delille ve bu arada tanıkla da kanıtlanabilir.

Öte yandan davacı 6.000,00 TL eksik ve kusurlu işler bedelinin de giderilmesini talep etmektedir. Eksik işlerle ilgili teslimde ihtirazi kayda gerek olmaksızın zamanaşamı süresince bunların giderilmesi ya da eksik bırakılan iş miktarınca fazla ödemenin istirdadı istenebilir. Kusurlu işler, başka bir ifadeyle ayıplı imalât halinde, yine sözleşmede aksi kararlaştırılmış olmadıkça BK'nın 359. maddesi hükmünce açık ayıplarda imâl edilen şeyin tesliminden sonra işlerin mutad cereyanına göre imkanı bulur bulmaz eserin muayene ve varsa ayıplarını yükleniciye, aynı Kanunu'un 362/son maddesine göre de gizli ayıplarda da öğrenilir öğrenilmez, yükleniciye ihbarı zorunludur. Aksi takdirde iş sahibi, eseri kabul etmiş sayılır. Dairemizin yerleşmiş içtihat ve uygulamalarında ayıp ihbarının her türlü delille ve tanık beyanıyla da ispatlanabileceği kabul edilmektedir.

Bu durumda, mahkemece öncelikle tarafların teslimle ilgili gösterdiği tanıkları dinlenip varsa buna yönelik diğer delilleri de toplanarak teslim tarihinin, davacı iş sahibi delil tespitini kendi işyerinde yaptırdığından, en geç delil tespiti talebinde bulunulan 23.08.2010 tarihi olarak saptanması, bundan sonra yine tarafların ayıp ihbarı ile ilgili varsa diğer delilleri ve gösterdikleri tanıklar dinlenip, konusunda uzman teknik bilirkişiden halen mevcutsa sözleşme konusu imalâtlar üzerinde keşif ve bilirkişi incelemesi de yapılarak, mevcut değilse delil tespiti dosyasındaki bulgular dikkate alınarak belirlenen olguların eksik iş ya da ayıplı imalât olup olmadığı, ayıplı ise hangilerinin gizli hangilerinin açık ayıp olduğu, davacı yanca BK'nın 360/II. maddesi gereğince, ayıpların giderilmesi bedeli talep edildiğinden bunların giderilme bedeli ve varsa eksik işlerin tamamlanma bedelinin hesaplattırılması, eksik işlerle ilgili ihtirazi kayda gerek olmadığından ve bedelin tamamı da ödendiğinden, dava tarihi itibariyle giderilme bedeline, ayıpların tespit edilecek niteliği itibariyle süresinde ihbar yapılmışsa, bunların da onarım suretiyle giderilme bedeline hükmedilmesi ve yine saptanacak teslim tarihine göre, davacı iş sahibinin ifaya ekli cezayla ilgili olarak, teslimde ihtirazi kaydı olup olmadığı da dikkate alınıp, hesaplanacak gecikme cezası alacağının tahsiline karar verilmesi gerekirken, bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde kısmen kabul kararı verilmesi doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle taraflar yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 20.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11370, Karar No: 2022/2720, Tarih: 17.05.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/11370 E.  ,  2022/2720 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddeleri delaletiyle 314/2, TCK'nın 220/7, 3713 sayılı Kanunun 3-5/1, TCK'nın 62 ve 63, 54, CMUK'un 326/son ve CMK'nın 307/5 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sürecindeki usuli işlemlerin Kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü sair nedenler yerinde görülmediğinden temyiz davasının esastan reddine, ancak;

1-Sanık hakkında kurulan hükümde hapisten çevrilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nın 52/4. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3 maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasının 5. maddesinde "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin" şeklinde ihtar yapılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususların 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 5. maddesine "TCK'nın 52/4. maddesi" ibaresinin eklenmesi, aynı maddede yer alan "taksitlerden birinin zamanında ödememesi hâlinde kalan kısmın muaccel hale geleceğinin ve 5275 sayılı kanun 106/3 maddesi uyarınca infaz edileceğinin bildirilmesine, (ihtarat yapıldı)" ibaresinin çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.05.2022 tarihinde üye ...’ın sanığın eyleminin "terör örgütü propagandası yapmak" suçunu oluşturacağı yönündeki muhalefeti ile oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ... hakkında Ardahan Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle 314/2, TCK'nın 220/7, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1, TCK'nın 62, 63 ve 54, CMUK'un 326/son ve CMK'nın 307/5. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yapılan inceleme sonucunda oy çokluğuyla DÜZELTİLEREK ONANMASINA karar verildiği,

KARŞI OY:

Sanık ... hakkında Ardahan Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle 314/2, TCK'nın 220/7, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1, TCK'nın 62, 63 ve 54, CMUK'un 326/son ve CMK'nın 307/5. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yapılan inceleme sonucunda oy çokluğuyla DÜZELTİLEREK ONANMASINA karar verildiği,

Sanığın eyleminin terör örgütü propagandası suçunu mu, yoksa terör örgütüne yardım etme suçunu mu oluşturacağı noktasında çoğunlukla aramızda görüş ayrılığı bulunduğu, dosya kapsamı itibariyle sanığın eyleminin kül halinde terör örgütü propagandası suçunu oluşturduğu düşüncesinde olmamız nedeniyle bu muhalefet yazılmıştır.

1-Dosya üzerinde yapılan incelemede iddianamede "Sanığın sprey boyayla duvara 'Apo, serok apo, KCK, kürdistan, apo, PKK' şeklinde yazılar yazdığı iddiasıyla terör örgütü propagandası yapmak suçundan cezalandırılması" amacıyla kamu davası açıldığı,

Erzurum 4. Ağır Ceza Mahkemesi (TMK 10) tarafından yapılan yargılama sonucunda sanığın terör örgütü propagandası yapmak suçundan sanığın 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesi gereğince 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği,

Sanığın temyiz etmesi karşısında 30.04.2013 tarihinde 6459 sayılı Yasanın 8. maddesiyle 3713 sayılı Yasanın 7/2. maddesinde yapılan değişikliğin gözönüne alınıp hukuki durumun değerlendirilmesi görüşüyle karar Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 11.05.2015 tarihli ve 2015/1739 Esas, 2015/1625 Karar sayılı ilamıyla bozulmasına karar verildiği,

2-Bozma üzerine Ardahan Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda propaganda suçundan 04.11.2015 tarihli ve 2015/67 Esas, 20115/139 sayılı kararı ile sonuç itibariyle sanığa verilen 10 ay hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince 300 gün adli para cezasına çevrilip sonuçta sanığın 6.000 TL para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği,

Kararın sanık tarafından temyiz üzerine Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 17.10.2019 tarihli ve 2019/6477 Esas ve 2019/6216 sayılı kararıyla "Sanığın olay günü kırmızı sprey boyayla duvarlara yazı yazma şeklindeki silahlı terör örgütünü öven maddi nitelikteki hareketlerinin silahlı terör örgütüne yardım suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek propaganda suçunda yazılı şekilde hüküm kurulması" yasaya aykırıdır düşüncesiyle kararı bozduğu,

3-Bozma üzerine Ardahan Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda 10.03.2020 tarihli ve 2020/20 Esas, 2020/62 sayılı kararıyla sanığın eylemi bu kez silahlı terör örgütüne yardım etme suçu olarak değerlendirilip sonuç olarak 1 yıl 13 ay hapis ve 6.000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği,

3-Bozma üzerine Ardahan Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda 10.03.2020 tarihli ve 2020/20 Esas, 2020/62 sayılı kararıyla sanığın eylemi bu kez silahlı terör örgütüne yardım etme suçu olarak değerlendirilip sonuç olarak 1 yıl 13 ay hapis ve 6.000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği,

Bu kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 17.06.2021 tarihli ve 2020/5181 Esas, 2021/4594 sayılı kararıyla sanığa isnat edilen suç dolayısıyla kendisinin CMK 156, 150/2-3 maddeleri gereğince zorunlu müdafi atanması gerektiği düşüncesi ve sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla kararın bozulmasına karar verildiği,

4-Bozma üzerine Ardahan Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 18.11.2021 tarihli ve 2021/177 Esas, 2021/222 sayılı kararıyla sanığın terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan sonuç olarak 1 yıl 13 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği,

Ancak;

Mahkemece verilen ilk hükmün sanık lehine temyiz edilmesi nedeniyle sanığın ceza miktarı itibarı ile kazanılmış hakkı nazara alınarak CMUK'un 326/son ve CMK'nın 307/5. maddeleri gereğince;

Sanığın, NETİCETEN 6.000,00 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA karar verildiği,

Bu kararın temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yapılan inceleme sonucunda mahkeme kararının çoğunlukla düzeltilerek onanmasına karar verildiği tespit edilmiştir.

Temyiz sebepleri;

Terör örgütünün propagandasını yapmak suçu 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesinde düzenlenmiştir. Esas itibariyle propaganda da örgüte yardımın özel bir şeklidir.

Propaganda, en basit tanımıyla; tanıtmak, yaymak, yani örgütü başkalarına duyurmak, örgütün varlığından başkalarını haberdar etmek, örgütü övmektir.

TMK'nın 7/2. maddesinde örgüt propagandası suçu özel bir suç tipi olarak düzenlenmiş, bu suçun unsurları da ayrıca tanımlanmıştır. Bu durumda; propaganda suçunu TCK'nın 220/7. maddesinde tanımlanan bilerek ve isteyerek örgüte yardım suçu kapsamında değerlendirilmesi mümkün değildir. Her ne kadar yardım sadece maddi olmayıp manevi, yani destek veya yol gösterme biçiminde olabilirse de TMK'nın 7/2. maddesi kapsamında ele alınan destek niteliğindeki yardım bir propaganda biçimi olarak bu hükümlerde özel suç tipi olarak düzenlendiğinden bilerek ve isteyerek yardım kapsamında değerlendirilemeyecektir.

TMK'nın 7/2. maddesinde düzenlenen propaganda suçu farklı biçimlerde gerçekleştirilebilir. Bu bakımdan propaganda örneğin sözlü konuşmalar, sloganlar, sinema ve tiyatro gösterimleri, televizyon ya da radyo yayınları, konserler veya sergilerin yapılması ile tezahür edebileceği gibi, yazılar yazılması, dergilerin yayımı ve satışı, afiş, resim veya pankart asılması ya da bunlarla yürünmesi, bildiri dağıtılması veya duvarlara yazı yazılması şeklinde ortaya çıkabilir.

Nitekim; Dairemizin kabulünün aksine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 28.03.2013 tarihli ve 2011/2773 E, 2013/4763 sayılı kararında: