muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6347, Karar No: 2016/3198, Tarih: 29.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/6347 E.  ,  2016/3198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1,00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, kaldı ki; olaydan önce, 11/06/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun “1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” şeklindeki 48/6. maddesine göre 1,00 promilin üzerinde alkol veya uyuşturucu madde alınması sonrası araç kullanılmasının atılı suçun oluşması için yeterli olduğu anlaşılmakla; incelenen dosyada; 1.07 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA; 29.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11807, Karar No: 2009/5630, Tarih: 27.04.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/11807 E.  ,  2009/5630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı TOKİ vekili avukat Gülçin Arısoy geldi. Davacılar ve diğer davalılar tarafından gelen olmadığından onların yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davalı idarenin yönetimi ve aracılığı ile 17338 ada numaralı sitenin yapımının tamamlanarak kat maliklerine teslim edildiğini, ancak yetersiz, yanlış ve kalitesiz malzeme ve kötü işçilik nedeniyle konutların tesliminden bir süre sonra yapılarda ciddi problemler ve hasarların ortaya çıktığını ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 69.000,00 YTL.nin tahsilini istemişlerdir.

Davalı idare, zamanaşımı süresinin dolduğunu, süresi içinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, ayıpta olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Ada yöneticisi tarafından açılan davanın yargılaması aşamasında kat maliklerinin davaya muvafakatları ve vekaletnamelerinin alınarak mahkemece yapılan yargılama sonunda, dairelerin teslim tarihi ile dava tarihi arasında 5 yıllık zamanaşamının dolduğu gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Bir kısım kat maliki davacıların daireleri davalı idareden değil, dava dışı üçüncü şahıslardan satın aldıkları tarafların ve mahkemeninde kabulündedir. Davada tarafların husumet ehliyetlerine sahip olup olmadıklarının res'en, mahkemece gözetilmesi gerekenbir husus olduğunda duraksama bulunmamalıdır ve bu durumun yargılamanın her aşamasında dikkate alınması gereken bir husus olduğu kabul edilmelidir. Davalı idareden daire almayan şahıslar ile davalı arasında akti ilişki bulunmadığı için bu davacılar açısından davalı idareye husumet yöneltilemeyeceği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davalı idareden daire almayan davacıların davasının pasif husumet ehliyetinin bulunmayışı nedeniyle reddi zorunludur. Mahkemece değinilen bu yön gözardı edilerek davalıdan daire almayan davacıların davasınında zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Davacılar, bu davada açık ve gizli ayıp ile eksik işler bedelinin tahsilini istemişlerdir. Davalı idare ise zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. Delil tesbiti bilirkişi raporu ile yargılama aşamasında alınan bilirkişi raporlarında ayıpların bir kısmının açık ve bir kısmının ise gizli ayıp olduğu belirtildiği gibi, bir takım imalatlarında hiç yapılmadığı, bir başka deyişle eksik imalat niteliğinde olduğu bildirilmiştir. Ancak ayıplar hakkındaki talep mahkemeninde kabulünde olduğu gibi beş yıllık zamanaşımına tabi olup, dairelerin teslim tarihi ile dava tarihi arasında 5 yıllık zamanaşımı süresi dolduğu için açık ayıplara yönelik talebin zamanaşımı nedeniyle reddinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Eksik imalat nedeniyle talep bakımından ise bu talebin 10 yıllık zamanaşımına tabi olduğunun kabulü gerekir. Dairelerin teslim edildikleri tarih ile dava tarihi arasında 10 yıllık sözleşme zamanaşımı süresi dolmadığı için eksik imalata dayalı talebin zamanaşımı nedeniyle reddi olanaklı değildir. Gizli ayıplı işlerde ise gizli ayıbın ortaya çıktığı tarihten sonra süresinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususu önem taşımaktadı. Öyle ise mahkemece öncelikle bilirkişi kurulundan alınacak ek rapor ile açık ve gizli ayıplı işler ile eksik imalatların neler olduğu ve bedelleri tereddüte yer bırakmayacak şekilde belirlenmeli, açık ayıplara ilişkin talebin zamanaşımına uğradığı kabul edilerek bu talebin zamanaşımı nedeniyle reddine, eksik imalatlarla ilgili talebin ise zamanaşımına uğramadığı gözetilerek bu taleple ilgili olarak işin esasına girilerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Gizli ayıplı imalatlara dayalı talep yönünden ise bu gizli ayıpların hangi tarihte ortaya çıktığı ve süresinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususunda taraflardan delilleri ve karşı delilleri sorularak alınmalı, gerekirse bu hususlarda bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak hasıl olacak sonuca uygun davranılmalıdır. Mahkemenin değinilen bu yönleri gözardı ederek yazılı şekilde karar vermesi usul ve yasaya aykırır olup, bozmayı gerektirir.

3-Yukarıda açıklanan bozma nedenlerine göre davacıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 ve 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın BOZULMASINA, (3) numaralı bent uyarınca davacıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, 27.4.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7126, Karar No: 2018/13200, Tarih: 24.12.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/7126 E.  ,  2018/13200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ...... tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; ... 3. İcra Müdürlüğünün 2013/8049 Esas sayılı dosyası ile ......... borcundan dolayı aleyhinde icra takibi başlatıldığını, süresi içerisinde ödeme emrine yapılan itiraz üzerine takibin durduğunu, bunun üzerine davalı tarafça ... 2. İcra Hukuk Mahkemesinin 2013/864 esas sayılı dosyası ile itirazın kaldırılması davası açıldığını, bu davanın aleyhe sonuçlandığını ancak temyiz edildiğinden henüz kesinleşmediğini, ödeme emrine davacılar tarafından yapılan itirazda ödeme emriyle birlikte tebliğ edilmesi gereken takibe dayanak yazılı ......... kontratı suretinin kendilerine tebliğ edilmediğinden kontrat altındaki imzanın davacılara ait olmadığı itirazını zamanında icra dairesine yapamadıklarını, takibe dayanak kontratın karşı tarafça sahte olarak düzenlendiğini, her ne kadar kontrat sahte ise de davalı tarafın icra takibine devam ettiğini ve şirketin banka hesaplarına haciz konularak şirketin ticari faaliyetlerine devam edemez duruma geldiğini, bu nedenlerle takibe dayanak ......... kontratının altındaki imzaların kendilerine ait olmadığının ve dolayısı ile bu kontrata dayalı herhangi bir ......... ilişkisi ve borcu bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; davacının, kendisine ait iş yerini 05/08/2004 tarihinden Kasım 2013 dönemine kadar 9 yılı aşkın bir süre .........cı olarak kullandığını, ......... ilişkisinin ilk olarak 05/08/2004 tarihli 5 yıllık ......... sözleşmesi ile başlayıp 01/02/2009 tarihli 1 yıllık sözleşme ile devam ettiğini, son olarak da takibe konu 05/08/2010 tarihli ......... sözleşmesinin yapılarak ......... ilişkisini devam ettirdiklerini, dayanak sözleşme altındaki imzanın şirket yetkilisi davacı ...’e ait olduğunu, nitekim şirket kaşesinin de sözleşmede bulunduğunu, davacıların kötüniyetli olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacının dava konusu taşınmazda uzun süreden beri .........cı olarak oturduğu, ......... raporlarına göre de ......... sözleşmesinin sahte olduğunun anlaşılamadığı, bu nedenlerden dolayı davacının ......... sözleşmesinin sahte olduğu ve borçlu bulunmadığına dair iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; davacının dava konusu taşınmazda uzun süreden beri .........cı olarak oturduğu, ......... raporlarına göre de ......... sözleşmesinin sahte olduğunun anlaşılamadığı, bu nedenlerden dolayı davacının ......... sözleşmesinin sahte olduğu ve borçlu bulunmadığına dair iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

.........ya veren tarafından takibe dayanak yapılan 05.08.2010 başlangıç tarihli, bir yıl süreli ......... sözleşmesinde ......... bedeli aylık 3.600,00TL olarak belirlenmiş olup 25.10.2013 tarihinde davacılar aleyhinde başlatılan icra takibi ile de aylık 3.600,00 TL ......... bedeli üzerinden ödenmeyen 2013 yılı ...... ayları arası toplam 28.800,00 TL asıl alacağın faiziyle birlikte tahsili istenmiştir. Her ne kadar Mahkemece davacıların ......... sözleşmesinin sahte olduğunu ve borçlu bulunmadığına dair iddialarını ispatlayamadıkları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; dosya içerisinde mevcut ......... Kurumunda alınan raporda, dayanak sözleşmedeki mevcut imzanın basit tersimli olması ve önemli tanı ve yazı unsurları içermemesi nedeniyle davacı ...’ün eli ürünü olduğu ya da olmadığı konusunda bir tespite gidilemediğinin bildirildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davayı ispat yükünün kimde olduğu önem arzetmektedir.

Kural olarak, bir davada davacı iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür. Ancak menfi tespit davalarında ispat yükü yer değiştirmiştir. İspat yükü davalı alacaklıdadır. Davalı, .........ya veren olduğu iddiası ile davacılar hakkında, ......... alacağının tahsili amacıyla icra takibi başlatmış olduğuna ve davacı tarafça ......... ilişkisine karşı konulduğuna göre davalı, taraflar arasında ......... ilişkisi bulunduğunu, ......... miktar ve alacağını kanıtlamakla yükümlüdür. Davalının talep ettiği ......... miktarı dikkate alındığında davalı iddiasını ancak yazılı belge(kesin deliler) ile kanıtlayabilir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 30.05.2001 gün 2001/12-436 E., 2001/467 K. sayılı ve 07.10.2009 gün 2009/12-382 E., 2009/415 K. sayılı kararlarında da belirtildiği gibi herhangi bir belgedeki imza veya yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin, konunun uzmanınca ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında, optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, ...... ve ...... yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması; sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması, gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf ya da diğer uygun görüntü teknikleriyle de desteklenmesi şarttır. Bu nedenlerle Mahkemece alınan bilirkişi raporu, yeterli nitelikte olmadığından hükme esas alınamayacağı açıktır. ......... Fakültesinden konusunda uzman olan 3 kişilik bilirkişi kurulundan apor alınarak ......... sözleşmesindeki imzanın davalı/.........ya verenin eli ürünü olup olmadığı tespit edilmelidir. Mahkemece yukarıda açıklanan yönleri içermeyen genel ifadeli ve kesin ve bağlayıcı olmayan bilirkişi raporuna itibar edilmesi ayrıca davacıların konuyla ilgili şikayette bulunduklarını bildirdikleri ilgili savcılık dosyasının da değerlendirilmeden eksik incelemeyle hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alının temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesi gereğince hükmün tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/39165, Karar No: 2017/24844, Tarih: 14.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/39165 E.  ,  2017/24844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ... davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, sorumluluk zammı, ikramiye, yakacak yardımı, giyim ve koruyucu eşya yardımı, kira yardımı, belediye hizmetlerinden yararlanma (ulaşım) yardımı ve ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek devam edilen yargılama neticesinde, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının ve davalı ... Belediye Başkanlığı’nın tüm, davalı ...’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-6111 sayılı Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılması İle Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ve Diğer Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 166. maddesinin altıncı fıkrasında, “Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” hükmü düzenlenmiştir.

Davacı işçinin devredildiği davalı ...’nın, 6111 sayılı Kanun’un 166. maddesinin altıncı fıkrası uyarınca, devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan sorumluluğu bulunmamaktadır. Mahkemece, söz konusu kanun maddesinin nazara alınmadan hüküm tesis edilmesi hatalı olmuştur.

Her ne kadar, mahkemece uyulan bozma ilamında, bu yöne ilişkin bir bozma sebebi mevcut değil ise de, açık kanun hükmünün temyiz incelemesi sırasında maddi hataya dayalı olarak gözden kaçtığı anlaşılmaktadır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04/02/1959 tarihli 1957/13 esas ve 1959/5 karar sayılı ile 09/05/1960 tarihli 1960/21 esas ve 1960/9 sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtay’ca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz.

Anılan sebeple, hüküm altına alınan alacaklardan, davalı ...’nın sorumluluğu, yukarıda açıklanan 6111 sayılı Kanun’un 166. maddesinin altıncı fıkrası hükmü nazara alınarak yeniden değerlendirilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3059, Karar No: 2015/4138, Tarih: 21.10.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/3059 E.  ,  2015/4138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/37461

MAHKEMESİ : Elmalı Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/09/2011

NUMARASI : 2011/150 (E) ve 2011/207 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine göre sanık İ.. A.., sanık S.. Ö.. müdafii, sanık M.. K.. ve müdafii ile Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine,

Ancak;

1) Olay tarihinde sanık S.. Ö..'in sahibi olduğu altı adet büyükbaş hayvanın elektrik çarpması sonucunda yaralandığı, hayvanların sanık Mustafa tarafından kesildiği, hayvansal ürünleri satın alan sanık Mustafa'nın bu ürünleri nakledebilmek ve satabilmek amacıyla diğer sanık Sami ile birlikte köy muhtarı olan sanık İ.. A..'ın yanına gittikleri, sanık Sami'nin hayvanları diğer sanık Mustafa'ya sattığını beyan ederek muhtar olan sanıktan menşe şahadetnamesi düzenlemesini istediği, sanık İrfan'ın da diğer sanıkların beyanına itibar ederek mevsimin de kış olması sebebiyle hayvanları görmeksizin suça konu 21.01.2011 tarihli menşe şahadetnamesini tanzim ederek verdiğinin anlaşılması karşısında, köy muhtarı sanık İ.. A..'ın eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 257. maddesinde düzenlenen görevi ihmal suçunu, sanıklar S.. Ö.. ve M.. K..'nın içeriği itibariyle sahte menşe şahadetnamesi düzenlettirmekten ve kullanmaktan ibaret eylemlerinin ise, 5237 sayılı TCK'nun 204/1. maddesinde düzenlenen resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (a), (b), (d), (e) bentlerinde yer alan hak yoksunluklarının hapis cezasının infazının tamamlanıncaya kadar, (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık İ.. A.., sanık S.. Ö.. müdafii, sanık M.. K.. ve müdafii ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2579, Karar No: 2010/3695, Tarih: 05.07.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/2579 E.  ,  2010/3695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 09.03.2007 gün ve 167/42 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava konusu Hazine adına kayıtlı 171 numaralı parselin Hazine adına tespit görüp tapuya tescil edildiğini, bu taşınmazın 1993 tarihinde müvekkilinin ...isimli kişiden satın aldığını, ...’in bu taşınmaz üzerinde 40 yılı aşkın zilyetliği bulunduğunu açıklayarak Hazine adına olan tapu kaydının iptaline ve müvekkili adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir. Davalı Hazine vekili, dava konusu yerin köy boşluğu olduğunu zilyetlikle iktisap edilemeyeceğini, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Dava konusu 102 ada 171 numaralı parsel 20.12.1993 tarih, 7 sıra numaralı tapu kaydına istinaden Hazine adına tespit görmüştür. 171 numaralı parselin kadastro tutanağının edinme sütununda; 20.12.1993 tarih 7 sıra numaralı Hazine tapusunun revizyon gördüğü parseller 102 ada 170, 171, 172, 173, 174 parseller olarak gösterilmiş ve zilyetlerinin Abdul evlatları ... ve Adile Yıldırım olduğu açıklanmış, 1970 yılında 3 nolu Orman Tahdit Komisyonunca da bu yerlerde orman tahdit çalışmaları yapıldığı ve kesinleştiği, dava konusu taşınmazların orman dışı kültür arazisi olduğu da tutanağın edinme sebebi sütununda belirtilmiştir.