muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13737, Karar No: 2013/4704, Tarih: 18.03.2013

Mahkemece toplanan delillere göre; ihale sonrası resmi satım sözleşmesi davalı ile dava dışı Almoda Şirketi arasında imzalanmış olsa da, Almoda Şirketi'nin davacının temsilcisi gibi hareket ettiği, satış bedelinin davacı hesabına yatırıldığı, ancak davacının bu parayı Almoda Şirketi'ne teslim etmediği, dolayısıyla davacının haciz şerhi nedeniyle ortaya çıkan ayıptan yasal külfetler yerine getirildiği takdirde sorumlu olacağı, bunun yanında sözleşme tarihinin 28.04.2009, davalının davacı şirkete gizli ayıp nedeniyle başvurma tarihinin 03.06.2009,noter ihtarname tarihinin 13.08.2009 olduğu dikkate alındığında davalının BK198/3 maddesi uyarınca derhal ihbar yükümlülüğüne uymadığının anlaşıldığı, kaldı ki ihale şartnamesinin 9.maddesinde, hasarlı aracın noter satış işleminden önce trafik tescil kayıtlarının kontrol edilmesinin alıcının sorumluluğunda olduğunun öngörüldüğü, bu düzenlemenin bir sorumsuzluk anlaşması niteliği taşıdığı, dolayısıyla davalı araç üzerinde bir haciz şerhi olup olmadığının araştırmayı taahhüt ettiğinden, söz konusu araştırma yapılmadığı takdirde davacının ayıba karşı tekeffül yükümlülüğünden kurtulmuş olacağı, bu durumda davalının sözleşmeden dönme hakkını kullanmasının geçersiz olduğu, davacının icra takibine konu alacak nedeniyle sorumluluğunun olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davacı aleyhine Pendik 1.İcra Müdürlüğü'nün 2009/12775 sayılı takip dosyasından takibe geçmiş ve takip dayanağı olarak ...plaka sayılı aracın hacizli olması sebebiyle sözleşmenin iptalinden kaynaklanan araç satış tutarını göstermiştir.

Davacı takip borçlusu, takip dayanağı aracın satış işleminde üçüncü kişi konumunda olan davacının sorumluluğu bulunmadığını, zapta karşı tekeffül borcunun doğmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir. Mahkemece davalının hukuki ayıbın varlığını öğrendiği andan itibaren ayıbı derhal bildirmediği, bu nedenle davacının ayıba karşı tekeffül sorumluluğundan kurtulduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı takip borçlusu, takip dayanağı aracın satış işleminde üçüncü kişi konumunda olan davacının sorumluluğu bulunmadığını, zapta karşı tekeffül borcunun doğmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir. Mahkemece davalının hukuki ayıbın varlığını öğrendiği andan itibaren ayıbı derhal bildirmediği, bu nedenle davacının ayıba karşı tekeffül sorumluluğundan kurtulduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Talep ve dava konusu yapılan araç davalıya 28.04.2009 tarihli kati satış senedi ile satılmıştır. Sözleşme konusu araca 03.04.2009 tarihinde haciz konulmuş olup, araç bilgisi ile ilgili sorgulamada farklı plaka yazıldığı için haciz yokmuş gibi kayıt gönderilmiştir. Bilirkişi raporunda satış tarihinden 1 gün önce yapılan sorgulamada takyidat bulunmadığı, 07.07.2009 tarihli sorgulamada ise haciz şerhi yer aldığı belirtilmiştir. Aracın trafik kaydında haciz şerhi bulunması araçta hukuki ayıp bulunduğu anlamına gelir ve bu durumda satıcı 818 sayılı BK'nın 189 vd. maddeleri uyarınca sorumlu olur. 818 sayılı BK'nın 189/1 maddesine göre, satıcı satılan şeyin bir üçüncü şahıs tarafından satımın akdi zamanında mevcut bir hak sebebiyle tamamen veya kısmen zaptedilmesinden alıcıya karşı sorumlu olur. Mahkemece davalı alıcının BK 198/son maddesi uyarınca süresinde ayıp ihbarında bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmişse de bu hüküm maddi ayıbın bildirimi ile ilgili olup hukuki ayıp yönünden diğer bir anlatımla satıcının zapta karşı tekeffülü konusunda 818 sayılı BK 198.maddesi değil, 189.maddesi hükmü uygulanır. Açıklanan bu yönler gözetilerek uyuşmazlığın karara bağlanması gerekirken olaya uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup,bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA,peşin harcın istek halinde iadesine, 18.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8159, Karar No: 2014/11787, Tarih: 16.06.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/8159 E.  ,  2014/11787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakan babası ...'nun maliki olduğu çekişme konusu 346 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında soyadını....ve baba adının .....olarak yazıldığını ileri sürerek, anılan kayıtlarda mirasbırakanın soyadının “....”, baba adının “....” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 16.06.2014

tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22359, Karar No: 2017/24658, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/22359 E.  ,  2017/24658 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4366, Karar No: 2011/15588, Tarih: 21.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/4366 E.  ,  2011/15588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Hasımsız olarak görülen davada İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/07/2009 tarih ve 2009/497-2009/539 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı temsilcisi, 25.06.2009 tarihinde geceleyin aracının arka camının kırılarak araç içerisinde bulunan muhasebe evraklarının çalındığını ileri sürerek 2007-2008 yıllarına ait yevmiye defteri, defteri kebir, envanter defteri, mal-hizmet alış-satış dosyaları ve diğer belgelere ilişkin zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tensiben ve dosya üzerinde yapılan yargılama neticesinde, davacının TTK. 68/son maddesi gereği zayi belgesi alması için defterlerin korunmasında gereken dikkat ve ihtimamı göstermesi gerektiği, vergi incelemesi başlatılması, vergi incelemesi için verilen sürenin sonunda arabanın içerisinde hırsızlık olayıyla çalındığı iddiasında bulunulması karşısında davacının ticari defterlerin ve belgelerin arabada saklanmasında kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temsilcisi temyiz etmiştir.

1-TTK.'nın 68. maddesine göre, bir tacirin tutmakla zorunlu olduğu ticari defterlerin tabii afetler yada hırsızlık gibi nedenlerle zayi olması durumunda ilgili mahkemede zayi olduğuna ilişkin belge verilmesi için hasımsız dava açılması mümkündür. Ancak, somut olayda mahkemece, 07.10.2009 tarihli dava dilekçesi le açılan davada 10.10.2009 tarihinde tensiben davanın reddine karar verilmiştir. Bu şekilde duruşma açmaksızın, davacı tarafa duruşma günü bildirilip, delilleri toplanmaksızın tensiben karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/546, Karar No: 2007/2439, Tarih: 19.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/546 E.  ,  2007/2439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı İlköncü Kent Site Yön.... ile davalı ... arasındaki davada Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 23.1.2006 günlü ve 2005/569 Esas 2006/26 Karar sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.1.2007 gün ve Hukuk-2006/323517 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması durumu 10.4.1992 gün ve 1991/7-1992/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca mutlak bozma nedenidir.

Taraflara tefhim edilen kısa kararda asıl alacakla gecikme tazminatına hükmedilmiş, fazlaya ilişkin istemler reddedilmiş iken gerekçeli kararda asıl alacağın %40’ı oranında icra tazminatının da davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca kararın bozulması gerektiğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK’nun 427. Maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 19.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4722, Karar No: 2024/1778, Tarih: 27.02.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/4722 E.  ,  2024/1778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takibe karşı borçlunun icra mahkemesine başvurusunda; tapunun 207 ada 7 parselinde kayıtlı 12 nolu bağımsız bölüm sayılı taşınmaza ilişkin meskeniyet şikayetinde bulunduğu, mahkemece şikayetin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verildiği, karara karşı alacaklının istinaf kanun yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; başvurunun esastan reddine karar verildiği, karara karşı alacaklı tarafından temyiz yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

İİK'nın 82. maddesine dayalı olarak haczedilmezlik şikayetinde bulunulabilmesi için, şikayet tarihi itibariyle hukuken geçerli bir haczin varlığı şarttır. Bu nedenle borçlunun haczedilmezlik şikayetinde bulunması üzerine, öncelikle İİK'nın 106. ve 110. maddeleri uyarınca haczin düşmüş olup olmadığının belirlenmesi gerekir. Şikayet tarihinden önce yukarıda belirtilen maddeler uyarınca haczin düşmüş olduğunun belirlenmesi halinde, şikayetin konusu olmayacağından, başvurunun fuzuli yapıldığı kabul edilmelidir. Bununla birlikte, şikayet tarihi itibariyle satış isteme sürelerinin henüz dolmadığı hallerde ise şikayetin incelenmesi sırasında haczin ayakta olup olmadığının mahkemece değerlendirilmesi ve haczin düştüğünün tespiti halinde, şikayetin konusuz kaldığının kabulü gerekeceğinden, şikayetin esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi gerekecektir.

Öte yandan, taşınmazın usulüne uygun olarak haczedildiğinin kabulü için İcra Müdürlüğünce haciz kararı verilmesi yeterli olup, haczin geçerliliği ve tamamlanmış sayılması için ayrıca tapu siciline şerh verilmesi zorunlu değildir. İİK’nın 106 ve 110. maddeleri uyarınca haczin düşmüş olup olmadığı belirlenirken sürenin başlama tarihi olarak İcra Müdürlüğünce haciz kararının verilme tarihi esas alınmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; takibin kesinleşmesi üzerine alacaklının şikayete konu taşınmaza haciz konulmasına ilişkin talebi üzerine taşınmazın tapu kaydına 11.02.2019 tarihinde haciz şerhi işlendiği görülmüştür. Şikayet tarihi itibariyle haczin ayakta ve geçerli olduğu, alacaklı tarafından şikayete konu taşınmaz üzerindeki 11.02.2019 tarihli hacze ilişkin satış talebinde bulunulmadığı görülmüştür. İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi olan 06.12.2022 tarihi itibariyle alacaklının, yasal 1 yıllık sürede satış talep etmediği, sonuç olarak İİK'nın 110/1. maddesi gereğince taşınmaz üzerindeki iş bu haczin karar tarihinden önce düştüğü anlaşılmıştır.

O halde, İlk Derece Mahkemesince; şikayetin incelenmesi sırasında şikayete konu kaldırılması istenilen 11.02.2019 tarihli haciz düştüğünden temyiz konusu taşınmaza ilişkin konusuz kalan şikayetin esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve HMK'nın 331/1. maddesi uyarınca tarafların şikayet tarihindeki haklılık durumlarına göre yargılama giderlerine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi ve Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklının temyiz itirazlarının re'sen görülen nedenlerle kabulü ile 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesinin 29.03.2023 tarih ve 2023/385 E.-2023/669 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA ve Ankara 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 06.12.2022 tarih, 2019/550 E.-2022/1583 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin de, Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmesine, 27.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3969, Karar No: 2013/5546, Tarih: 07.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/3969 E.  ,  2013/5546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 227/2 ve 227/4. maddeleri uyarınca 4 yıl 6 ay hapis ve 1.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2012 tarihli ve 2010/236 Esas, 2012/205 sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 52/1 ve 2. fıkrasında ise, "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından devlet hazinesine ödenmesinden ibarettir.". "En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." hükümlerinin yer aldığı, buna göre adlî para cezasının anılan hükümler nazara alınmak suretiyle öncelikle gün olarak tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek ... Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 06.03.2013 gün ve 94660652-105-57-0767-2013/3872/15808 sayılı yazılı istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

TCK.nın 227/2. maddesine göre âdli para cezası tayin edilirken, TCK.nın 52/1, 2 ve 3. madde ve fıkraları uyarınca âdli para cezası önce gün olarak belirlendikten sonra tam gün sayısının, bir gün karşılığı takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle belirlenmesi ve kararda âdli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile takdir edilen miktarın ayrı ayrı gösterilmesi gerektiği gözetilmeden doğrudan âdli para cezasına hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, bu itibarla kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriğinin yerinde olduğu görülmekle, Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2012 tarihli ve 2010/236 Esas, 2012/205 sayılı Kararının CMK.nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının TCK.nın 227/2 ve 227/4. maddeleri ve fıkralarının uygulanması ile ilgili bölümlerinden "1.000 TL âdli para cezası" ve

"1.500 TL âdli para cezası" ibareleri çıkartılıp, mahkemenin takdiri gözetilerek yerlerine "TCK.nın 227/2. maddesi uyarınca 50 tam gün karşılığı âdli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasında TCK.nın 227/4. maddesi uyarınca yarı oranında artırım yapılarak 75 tam gün âdli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa gün karşılığı verilen âdli para cezası TCK.nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı takdiren 20,00 TL'den paraya çevrilerek 1.500,00 TL âdli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesine, hükmün diğer yönlerinin aynen korunmasına ve dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10462, Karar No: 2016/2490, Tarih: 23.02.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/10462 E.  ,  2016/2490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, cezanın türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5271 sayılı CMK’nun 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 13.01.2010 suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 14.09.2010 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve 20.06.2011 tarihinde kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 14.09.2010'dan itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun suç tarihi olan 21.12.2010 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b ve 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık dava zamanaşımının hükmün açıklandığı ek karar tarihi olan 22.06.2011 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE, 23/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.