muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11959, Karar No: 2010/7845, Tarih: 28.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11959 E.  ,  2010/7845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı EÜAŞ Genel Müdürlüğü aleyhine 31/10/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/07/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, davalı tarafından işletilen termik santralden baca gazlarıyla birlikte çevreye yayılan zararlı atıklar nedeniyle davacıya ait taşınmazda oluşan değer kaybına ilişkin zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Yerel mahkemece benimsenen bilirkişi raporu, Afşin Kaymakamlığı İlçe Tarım Müdürlüğü’nün 2008 yılında üretimi yapılan ve münavebeye giren bitkilere ait maliyet ve birim satış cetveli esas alınarak düzenlenmiştir. 2007 yılına ait maliyet ve birim satış cetveli ile dayanak yapılan 2008 yılı cetveli arasında dekara verim, fiyat ve üretim giderleri yönünden oldukça yüksek farklılıklar olduğu anlaşılmaktadır. Davalı tarafından sunulan ve İlçe Tarım Müdürlüğü tarafından Türkiye İstatistik Kurumu’na gönderilen 2008 yılına ait veri listesinin de raporda esas alınan miktarlarla örtüşmediği görülmektedir.

Bu durumda, 2007 yılı veri cetveli ile 2008 yılı veri cetveli arasındaki yüksek farklılıkların araştırılıp açıklattırılmasından sonra varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, eksik incelemeye dayalı gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9639, Karar No: 2009/11044, Tarih: 02.11.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/9639 E.  ,  2009/11044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ZONGULDAK 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/05/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı kurum adına kayıtlı 448 ve 451 parsel sayılı taşınmazların 2600 m2 lik kısmının site minibüs durakları olarak kullanılmak üzere kiralandığını 2005 yılı sonunda ihtar çekilerek sözleşmenin yenilenmeyeceği boş olarak teslim ettiklerini bildirildiği halde, halen taşınmazı kullanmaya devam ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, dava konusu yerin davacı ile dava dışı belediye arasındaki sözleşme gereğince minibüs durakları olarak kullanıldığını daha sonra belediyenin davacı ile anlaşmaması üzerine, kendilerinin kira sözleşmesi yaptıklarını, belediyenin yer gösterme zorunluluğu karşısında sözleşmeyi yenilemediklerini, taşınmazı teslim ettiklerini bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; özellikle eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen kayıt ve belgelerden çekişme konusu 448 ve 451 parsel sayılı taşınmazların davacı kurum adına kayıtlı olduğu, davacı ile davalı Şöförler Otomobilciler Odası Başkanlığı arasında düzenlenen 1.4.2004 başlangıç tarihli, minibüs durağı olarak kullanıma yönelik kira sözleşmesinin, 2005 yılında yenilendiği, sözleşmenin davalı yanca feshedildiği, bu durumun davacı kuruma 13.12.2005 tarihinde bildirildiği, tarafların kabulünde olup, davacının 2006 yılından itibaren  davalının haklı ve geçerli bir nedene dayanmaksızın çekişmeli yeri davalının kullanmaya devam ettiğini ileri sürerek, eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalının durak yeri belirleme ve işletme  görev ve yetkisi olmadığı, bu hususun belediyenin görev ve yetkileri arasında bulunduğu gerekçesiyle dava reddedilmişse de;

Taraflar arasındaki başlangıçtaki aktin Borçlar Kanununun 270.ve devamı maddelerinde öngörüldüğü üzere hasılat kirası olduğu açıktır. Anılan aktin sona erdiği hususu tarafların kabulünde olup, yapılan soruşturma sonucu düzenlenen bilirkişi rapor ve krokileri ile dinlenen tanık beyanlarından 448 ve 451 parseller içerisindeki bir kısım yerin halen minibüs durağı olarak kullanıldığı da sabittir.

Belirlenen bu olgu, davacının Türk Medeni Kanununun 683.maddesinden kaynaklanan mülkiyet hakkının kullanılmasını ve ondan yararlanılmasını engelleyen bir fiil olup, davalının da dava konusu taşınmazları kullanmasına esas teşkil edecek kişisel bir hakkı bulunmadığına göre haksız eylem nitelikli elatma olgusunun gerçekleştiğinin kabulünde zorunluluk vardır.

Belirlenen bu olgu, davacının Türk Medeni Kanununun 683.maddesinden kaynaklanan mülkiyet hakkının kullanılmasını ve ondan yararlanılmasını engelleyen bir fiil olup, davalının da dava konusu taşınmazları kullanmasına esas teşkil edecek kişisel bir hakkı bulunmadığına göre haksız eylem nitelikli elatma olgusunun gerçekleştiğinin kabulünde zorunluluk vardır.

Hal böyle olunca, kayda üstünlük tanınmak suretiyle elatmanın önlenmesi isteğinin kabulü ile belirlenecek haksız işgal tazmınatı niteliğindeki ecrimisile karar  verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar  verilmiş olması doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  02.11.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/45281, Karar No: 2015/37341, Tarih: 21.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/45281 E.  ,  2015/37341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

İHBAR OLUNAN : ... vekili avukat ...

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar ... davalı hastanede 05/08/2009 tarihinde davalı operatör Doktor ...'in gerçekleştirdiği doğumla kızları ...nın dünyaya geldiğini, doğum sonrasında kızlarının sağ kolunu oynatamadıklarını fark ettiklerini, doktora sorduklarında bir cevap alamadıklarını, bunun üzerine ... bir uzmana götürdüklerini, bu durumun doktor hatasından kaynaklandığını ve 16-17 yaşlarına kadar çok zor ve ağır tedavi görmesi gerektiğini, davalı doktorun yanlış uygulaması nedeniyle bebeğin sağlığına kavuşamadığını, maddi manevi zarara uğradıklarını ileri sürerek, küçük ...için 2.000 TL maddi ve 50.000 TL manevi tazminat, kendileri için ise ayrı ayrı 4.000 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın yasal faizi ile  birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, yapılan müdahalede herhangi bir tıbbi hatanın söz konusu olmadığını, gerekli özenin gösterildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalılarca temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalı hastanede diğer davalı doktor tarafından gerçekleştirilen doğum nedeniyle çocuklarının sağ kolda kalıcı sağlık sorunu yaşadığını ileri sürerek, duydukları  üzüntü ve uğradıkları zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuşlardır.

Uyuşmazlık, bebekte oluşan sağlık sorununun doğum sırasında davalı doktorun herhangi bir kusurundan kaynaklanıp kaynaklanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın temeli, doğumu üstlenen doktor ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. (1086 sayılı HUMK. 76.md., 6100 sayılı HMK. 33.md.). Dava, davalı özel hastane ve doktorun vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır (dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK. 386, 390. md.).

Davanın temeli, doğumu üstlenen doktor ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. (1086 sayılı HUMK. 76.md., 6100 sayılı HMK. 33.md.). Dava, davalı özel hastane ve doktorun vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır (dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK. 386, 390. md.).

Vekil, iş görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır.(BK.390/11) vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1 ) o nedenle doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları (hafifte olsa) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor, hastanın zarar görmemesi için yalnız mesleki değil, genel hayat tecrübelerine göre herkese yüklenebilecek dikkat ve özeni göstermek zorundadır. Doktor tıbbi çalışmalarda bulunurken bazı mesleki şartları yerine getirmek hastanın durumuna değer vermek, tıp biliminin kurallarını gözetip uygulamak tedaviyi her türlü ihtiyat tedbirlerini alarak yapmak zorundadır. Doktor ufak bir tereddüt gösteren durumlarda bu tereddüdü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve orada koruyucu tedbirler almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yaparken hastanın özelliklerini göz önünde tutmalı onu gereksiz risk altına sokmamalı en emin yolu tercih etmelidir. Gerçekte de mesleki bir iş gören; doktor olan vekilden, ona güvenen müvekkil titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemekte haklıdır. Titiz, özen göstermeyen bir vekil, BK. 394/1 uyarınca vekâleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Somut olayda, davacı annenin davalı hastaneye yatırıldığı ve doğumun davalı doktor tarafından gerçekleştirildiği sabittir. Mahkemece alınan .... “annenin 05/08/2009 tarihinde miadında ağrılı gebe olarak hastaneye geldiği ve ikinci doğumu olan bebeğin doğum ağırlığının 4220 gr olup, gebenin vajinal doğuma bırakılma kararının doğru olduğu, bebekte ortaya çıkan brakial pleksus zedelenmesinin doğumun bir komplikasyonu olarak meydana geldiği ve yapılan işlemlerin tıp kurallarına uygun olduğu” belirtilmiştir.

Davacıların bu Rapora itirazları üzerine ...alınan ikinci Raporda da, “doğum sonrasında bebek de meydana gelen brakiyal pleksus paralizisi doğumun bir komplikasyonu olduğu ve davalı doktora kusur atfedilmeyeceği” ifade edilmiştir.

Davacıların bu Rapora itirazları üzerine ...alınan ikinci Raporda da, “doğum sonrasında bebek de meydana gelen brakiyal pleksus paralizisi doğumun bir komplikasyonu olduğu ve davalı doktora kusur atfedilmeyeceği” ifade edilmiştir.

Mahkemece bu raporlara itibar edilerek hüküm kurulmuş ise de davacılar, bebeğin 05.08.2009 tarihinde bırakial pleksus zedelenmesi tanısı ile sağ kolu sakat bir şekilde dünyaya geldiğini ve 06.08.2009 tarihinde sağ kolu askıya alınarak taburcu olduğunu, iyileşme olmayınca 22.09.2010 tarihinde...plastik ve rekonstrütif cerrahi ana bilim dalında sağ kolunda bırakial pleksus zedelenmesi tanısı ile ameliyat olarak taburcu edildiğini, ancak bebeğin yine iyileşmediğini ve bu Hastane tarafından 25.08.2011 tarihinde % 49 oranında özürlü raporu verildiğini, hükme esas alınan her iki raporunda çocuk incelenmeden ve dosya içindeki hastane belge ve bulgularına itibar edilerek ve burada yazılı bilgilerin tekrarlanarak düzenlendiğini ve yetersiz olduğunu ileri sürmüşlerdir. Anılan raporlar, bu tip komplikasyona ne gibi durumlarda rastlandığı, doğum sırasında herhangi bir hata, ihmal olup olmadığı, gerekli özenin gösterilip gösterilmediği konularında yeterli açıklama içermediğinden, olayda davalıların kusurlu olup olmadığının tespitine yeterli değildir. Bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde mahkemece, gerek davalı hastanedeki doğuma ve tedaviye gerekse bebeğin sonradan götürüldüğü diğer hastanede yapılan ameliyat ve tedavilerine ilişkin tüm bilgiler, ameliyat ve tabela kağıtları, varsa çekilen filmler, inceleme raporları, epikriz ve ... ile ... alınan Raporun birlikte gönderilip, üniversite öğretim üyelerinden oluşturulacak konusunda uzman, akademik kariyere sahip üç kişilik bilirkişi kurulundan, doğum sonrasında bebekte sağ kolda oluşan fonksiyon kaybından dolayı doktora atfı kabil bir kusur olup olmadığı konusunda, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18421, Karar No: 2015/3495, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18421 E.  ,  2015/3495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/5962 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22. Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre ( 13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 17/03/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6938, Karar No: 2024/7783, Tarih: 04.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6938 E.  ,  2024/7783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2651 E., 2024/1095 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 33. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/76 E., 2022/117 K.

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin vazife malulü talebinin reddine dair ... Başkanlığının 21.06.2017 tarih 88.948.033 sayılı ve vazife malullüğü konulu işleminin iptali ve vazife malullüğünün tespiti ile vazife malullüğünden doğan her türlü maddi haklarının davalı kurum tarafından hesaplanarak faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "... somut olayda davacı Kara Kuvvetleri Komutanlığı bünyesinde Piyade Uzman Çavuş olarak çalışırken 11.05.2016 tarihinde sözleşmesi feshedilmiş ve 24.10.2016 tarihli Sağlık Kurulu Raporu ile malul olduğuna karar verilmiştir. Davacı maluliyetinin vazife malullüğünden kaynaklandığını yaptığı iş nedeniyle malul duruma düştüğünü ileri sürerek vazife malulü sayılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkememizce davacının tüm sağlık raporları, SGK Emeklilik Hizmetleri Genel Müdürlüğü Kamu Görevlileri Emeklilik Daire Başkanlığı bünyesinde bulunan şahsi sicil dosyası incelenmiş ve Adli Tıp Kurumu görüşüne başvurulmuştur. Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu davacının rahatsızlığının komando uzman çavuş olarak görev yapması ve ağır yük taşımasından kaynaklanmadığı, rahatsızlığın çoğunlukla İdiyopatik olarak meydana geldiği tespiti yapmıştır.

Adli Tıp Kurumu raporu doğrultusunda davacının yaptığı iş nedeniyle malul olmadığı tespit edildiğinden davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Adli Tıp Kurumu raporu doğrultusunda davacının yaptığı iş nedeniyle malul olmadığı tespit edildiğinden davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında "... somut olayda, davacının 18.04.2011 tarihinde sözleşmeli Uzman Onbaşı olarak çalışmaya başladığı, 10.03.2016 tarihli Sağlık Kurul Raporunda TSK'da görev yapamayacağının belirtildiği ve sözleşmesinin feshedildiği, 01/08/2019 tarihi itibariyle 5510 sayılı Kanun'un 25 inci maddesi gereğince maluliyet aylığı bağlandığı, vazife malulü olduğunun tespiti için yaptığı başvuru sonrasında 16.06.2017 tarihli Vazife Malullüğü Tespit Kurul kararı ile rahatsızlığının vazifesinin sebep ve tesiriyle meydana gelmediği belirtilerek talebinin reddedildiği, 14.05.2018 tarihli Kurum Sağlık Kurulu kararında ise hastalığının vazifesinin sebep ve tesiriyle meydana gelmediğinin belirtildiği, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesinden alınan raporlarda davacının testis torsiyonu tanısı ile sağ orşiektomi ameliyatı olduğunun, rahatsızlığının ve dolayısıyla yapılan ameliyatın vazifesinin sebep ve tesiriyle meydana gelmediğinin, sorulduğu üzere komando uzman çavuş olarak görev yapması ve ağır yük taşımasından kaynaklanmayacağının bu rahatsızlığının çoğunlukla idiyopatik (nedeni tam olarak bilimeyen) olarak meydana geldiğinin bildirildiği anlaşıldığından kurulan hükme ilişkin mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı kanaatine varılmakla davacı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, istinaf dilekçesinde öne sürdüğü gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının vazife malulü olduğunun tespiti ile davacıya bu maluliyetinden dolayı her türlü maddi haklarının ödenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370, 371 inci; 5510 sayılı Kanunun 47'nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.