muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6672, Karar No: 2018/862, Tarih: 07.02.2018

.../...

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07/02/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

....

KARŞI OY

Dava, bonodan kaynaklanan menfi tesbit istemine ilişkindir.

Dava konusu bono, 05.12.2010 tanzim, 01.02.2011 vade tarihli borçlusu davacı, alacaklısı davalı, 55.000 USD bedelli bedeli nakden alındığı yazılı olan, damga pulu ve üzerinde de davacının kendisine ait olduğunu kabul ettiği imza bulunan kambiyo senedidir.

Davacı, dava konusu bonoyu 1995 yılında davalıdan aldığı borç nedeniyle damga pullu ve imzalı, ancak diğer kısımları boş olarak davalıya verdiğini borcunu ödediğini, davalının 16 yıl sonra bonoyu doldurarak takibe geçtiğini iddia etmektedir.

Davalı ise, bononun davacı tarafından kendisine tüm unsurlarını içerir şekilde verildiğini, borcun ödenmediğini savunmaktadır.

Bonodaki yazı ve rakamların yaş tesbiti için Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesine bilirkişi incelemesi için gidilmiş ise de bu konuda, kurum tarafından inceleme yapılamamıştır.

Mahkemece iddianın isbat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının temyiz istemi çoğunluk görüşü doğrultusunda reddedilmiştir.

Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyorum.

Dava konusu 05.12.2010 tanzim tarihli bono üzerinde damga pulu mevcut olup, 4962 sayılı Yasa'nın 12. maddesi hükmü ile 07.08.2003 tarihinden itibaren bonolara damga pulu yapıştırılması zorunluluğuna son verilmiştir.

Yasanın yürürlük tarihi dikkate alındığında, 05.12.2010 tarihinde düzenlenen bonoya damga pulu yapıştırılmış olması hayatın olağan akışına aykırıdır.

.../...

Bu halde bono üzerindeki yazı ve rakamların yaşının tesbiti zorunluluk arzetmektedir.

Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Kurulunca teknik nedenlerle bu tesbit yapılamamakla birlikte ..... Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsünce mürekkep tahlili yolu ile yazı ve imzanın yaş tesbiti yapılabildiği gibi, Adli Yargı İlk Derece Adalet Komisyonlarınca belirlenen bilirkişi listelerinde de bu konuda bilirkişilik yapabilecek kişiler bulunmaktadır.

Yazılı belgelerdeki yazı ve imzanın yaş tesbiti yapılması gerektiği hususu yargı kararları ile de sabittir. (Yargıtay 11. Ceza Dairesi 09.12.2014 gün 2014/8224-21225 sayı, Yargıtay 13. Hukuk Dairesi 11.04.2014 gün 2013/25517 E; 2014/11200 K. sayı vs.)

Bu halde, davacı delillerinin eksiksiz toplanarak, dava konusu bonodaki yazı ve imzaların yaş tesbitinin usulüne uygun yapılarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken bu yöne ilişkin davacının temyiz isteminin reddi ile kararın onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/18137, Karar No: 2017/830, Tarih: 09.02.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/18137 E.  ,  2017/830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre; davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Hukıık Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde "Hüküm sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç vc tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir", hükmü öngörülmüştür. Hükümlerin çelişkiden uzak ve infaza elverişli olması kamu düzeniyle ilgilidir.

Bilirkişi raporuna hükümde atıf yapılarak yukarıda anılan Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesine aykırılık teşkil etmekte olup, bozma nedenidir.

Ne var ki. bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamak. 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; hüküm fıkrasının 2. bendinin silinerek yerine, “ Davacının, davalı Ak İş Madencilik Tic. Ltd. Şti. ne ait iş yerinde;

./..

01.07.1980- 31.10.1980 tarihleri arasında 27 gün,

01.05.1981- 01.10.1981 tarihleri arasında 114gün,

01.05.1983- 01.10.1983 tarihleri arasında 150 gün,

01.05.1984- 01.10.1984 tarihleri arasında 150 güıı,

01.05.1985- 01.10.1985 tarihleri arasında 150 gün.

01.05.1986- 01 .10.1986 tarihleri arasında 150 gün,

01.05.1987- 01.10.1987 tarihleri arasında 150 gün,

01.05.1988- 01.10.1988 tarihleri arasında 38 gün,

01.05.1989- 01.10.1989 tarihleri arasında 149 gün,

01.05.1990- 01.10.1990 tarihleri arasında 85 gün,

01.05.1991- 01.10.1991 tarihleri arasında 149 gün,

01.05.1992- 01.10.1992 tarihleri arasında 150 gün,

01.05.1993- 01.10.1993 tarihleri arasında 150 gün,

01.05.1994- 01.10.1994 tarihleri arasında 19 gün,

01.05.1999- 01.10.1999 tarihleri arasında 149 gün,

01.05.2000- 01.10.2000 tarihleri arasında 150 gün,

01.05.2001- 01.10.2001 tarihleri arasında 150 gün,

01.05.2002- 01.10.2002 tarihleri arasında 150 gün çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine," kelimelerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan Ak İş Madencilik Tic. Ltd. Şti.'nden alınmasına, 09.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15179, Karar No: 2013/4865, Tarih: 08.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/15179 E.  ,  2013/4865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA : Davacı, ihbar, kıdem tazminatı, ödenmemiş net ücret, fazla çalışma, hafta tatili ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette yapım müdürü olarak 01.11.2005-04.11.2010 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II. maddesine göre işverence haksız olarak feshedildiğini, fazla çalışma yaptığını, hak kazandığı yıllık izinlerinden 36 gününü kullanamadığını, Ekim 2010 ayı ücretininin ödenmediğini, son ücretinin net 3.500,00 TL olduğunu ileri sürerek, ihbar tazminatı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücretinin davalıdan faizleriyle birlikte tahslini istemiş, taleplerini bilirkişi raporu doğrultusunda artırarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, şirketin Polatlı gaz dağıtım faaliyetlerini ifa ettiğini, davacının 01.11.2005 tarihinde çalışmaya başladığını, 2007 yılından itibaren yönetim kuruluna bağlı olarak genel müdür görevini ifa ettiğini, şirketi dışa karşı temsile yetkili olduğunu, işveren vekili olduğunu, fazla çalışması olmadığını, ücretlerinin ödendiğini, onaltı gün yıllık izin hakkı olduğunu, izin ücretinin ödendiğini, iş sözleşmesinin haklı sebeplerle feshedildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davacının, davalıya ait işyerinde 01.11.2005-09.11.2010 tarihleri arasında beş yıl sekiz ay çalıştığı, davacının şirket kurması ve limited şirketin kurucu ortağı olmasının, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep ile feshedilmesi için gerekçe olamayacağı, davacının limited şirketinin kurucu ortağı olduğunu işverenin bildiği, kurduğu şirket vasıtasıyla davalı işverenden iş alarak teslim ettiği, devamsızlık tutanağı olmadığı, rızası dışında davalı işverence izinli sayıldığı, davalının savunmalarının birbirini doğrulamadıkları, çeliştikleri sebebiyle iş sözleşmesinin işverence haklı olarak feshedildiğinin kabul edilemeyeceği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, ücretinin 3.500,00 TL olduğu, ayrıca yemek ve yol yardımı aldığı, davacının genel müdür olarak işveren vekili olduğu, çalışma saatlerini kendi düzenlediği, üzerinde amir bulunmadığı ve aldığı ücret miktarı dikkate alındığında fazla çalışma ücreti ve hafta tatili ücreti taleplerinin yerinde olmadığı, otuzaltı gün izin hakkı bulunduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş sözleşmesinin, işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği ve feshin hangi tarihte yapılmış sayılacağı noktalarında taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Yine aynı maddenin II. bendinin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkanı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkanı tanımaktadır. İşçinin eleştiri sınırları içinde kalan söz ve davranışları ise işverene haklı fesih imkanı vermez.

4857 sayılı Kanun'un 25/II.- (ı) bendinde, işverenin malı olan veya eli altında bulunan makine, tesisat, başka eşya ya da maddelere otuz günlük ücreti tutarını aşacak şekilde zarar vermesi halinde işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu hususu düzenlenmiştir.

İşçinin kusursuz olduğunun ortaya çıkması halinde işverenin haklı fesih imkanı olmadığı gibi, işçinin kusuru belli bir yüzde ya da belli bir oran olarak saptanmışsa; zararın miktarı da bu kusur nispetinde azaltıldıktan sonra otuz günlük ücreti aşıp aşmadığına bakılmalıdır. Zararın işçinin kasıtlı davranışından ya da taksirli eyleminden kaynaklanmasının herhangi farkı bulunmamaktadır. Örneğin işverene ait iş makinesi paletlerine kasten metal cisim sokmak suretiyle zarar veren işçinin ve trafik kazası sonucu işvereni zarara uğratan işçinin aynı şekilde iş sözleşmeleri haklı sebeple sona erdirilebilir. İşçinin kusuru ve zararı, ayrı ayrı uzman kişilerce belirlenmelidir. Zararın otuz günlük ücreti aşması durumunda işverenin fesih hakkı doğar ve işçinin zararı derhal ödemiş ya da ödeyecek olması, işverenin bu hakkını ortadan kaldırmaz. İşverence zarar tutarının işçiden talep edilmemiş oluşunun da feshe hakkını olumsuz etkileyen bir yönü bulunmamaktadır.

Somut olayda, iş sözleşmesinin 04.11.2010 tarihli fesih bildirimi ile davacının 4857 sayılı Kanun'un 25/II. maddesine aykırı işlem ve eylemler yaptığının tesbit edildiği belirtilerek 01.11.2010 tarihi itibariyle haklı sebeple feshedildiği, işverenin, davacının kurucu ortağı olduğu İNPEMA şirketinde genel müdür olarak çalıştığı, davalı şirketin işlerini bu şirkete verdiği, ortağı olduğu şirketin aldığı işleri şartnameye uygun yapmamasına rağmen şirketine teşekkür belgesi verilmesi hususunda yöneticileri yanılttığı, aynı işlerin bir sonraki yıl daha uygun bedelle başka şirketlere yaptırıldığı, bu durumda şirketin zarara uğratıldığını ileri sürdüğü, davacının kurucu ortağı olduğu İNPEMA şirketinin, davalı şirketin PE hatlarının yapımı işini 12.08.2009 tarihli teklif mektubu ile aldığı, yapımını tamamladığı hızlı tren doğalgaz hattında, kanal kesitlerini şartnameye uygun yapmadığı, geçici kabul işleminin, davalı şirket adına davacının da imzasının bulunduğu heyetçe yapıldığı, davacının ortağı bulunduğu şirkete teşekkür edilerek, kesin kabulünün yapıldığı, İNPEMA şirketinin 14.01.2009 tarihinde kurulduğu, davacının kurucu ortağı olduğu anlaşılmış olup, davalı şirketten benzer işlerin yapımı konusunda ihale ile iş alan başka bir şirketin ihale şartlarıyla, davacının kurucu ortağı olduğu İNPEMA şirketinin davalı şirketten aldığı ihale şartları karşılaştırılarak, davalı şirketin zarara uğrayıp uğramadığı, davalı şirketin iç yönetmeliği gereği, davacının şirketle iş yapmasını engelleyici bir düzenleme olup olmadığı, ihalenin alınmasında ve kabullerinin yapılmasında davacının müdahalesinin bulunup bulunmadığı araştırılarak, işveren yönünden haklı sebeple fesih şartlarının oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, haklı sebeple fesih şartlarının oluşması halinde fesih sebebi ile bağlılıktan sözedilemeyeceği düşünülmeden yanlış yorum ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Öte yandan, iş sözleşmesinin feshinin, işverenin fesih iradesinin işçiye ulaştığı tarihte kesinleşeceği dikkate alınarak, bu tarih itibariyle alacakların hesaplaması gerekirken, davalının bu yöndeki itirazı değerlendirilmeden, fesih iradesinin davacı işçiye ulaştığı tarih araştırılmadan, fesih bildirgesinin tebliğ tarihinin feshin kesinleştiği tarih olarak kabul edilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9098, Karar No: 2024/1929, Tarih: 13.02.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/9098 E.  ,  2024/1929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2019/84 E. 2020/100K.

SUÇ :Terör örgütü propagandası yapmak bendi uyarınca verilen kararın niteliği dikkate alınarak yazılmamıştır.

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 nci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.10.2018 tarih ve 2017/143 Esas, 2018/249 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 16.01.2020 tarihli ve 2019/84 Esas, 2020/100 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06.02.2022 tarihli hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın eyleminin terör örgütü propagandası yapmak suçunu oluşturduğuna ve hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine,

2. Temyiz dilekçesinde belirtilen temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanıklar hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanıklar hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 16.01.2020 tarihli ve 2019/84 Esas, 2020/100 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10865, Karar No: 2015/18057, Tarih: 16.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/10865 E.  ,  2015/18057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/03/2015

NUMARASI : 2014/325-2015/188

Taraflar arasındaki yoksulluk ve iştirak nafakasının artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesi ile; 2005 yılında 800 TL yoksulluk nafakası ile müşterek çocuk Seyhan Servet için 100 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, aradan 9 yıl geçtiğini ihtiyaçların arttığını, davalının inşaat mühendisi olduğunu, yan yol yapım işleri yaptığını, aynı zamanda Cat Borusan Makine adlı firma ile ortaklığı olduğunu, Pendik'de lüks bir villada oturduğunu, aralarında Porshe marka olan 8 adet araba ile 12 adet iş makinesinin bulunduğunu, bunların birçoğunu mal kaçırmak amacı ile yakınlarına devrettiğini, tasarrufun iptaline ilişkin davanın halen Mersin 5. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/294 Esas sayılı dosyasında görüldüğünü, ayrıca davalının eşinin bir bankada müdür yardımcılığı pozisyonunda çalıştığını, hükmedilen nafakanın ihtiyaçlar karşısında yetersiz kaldığını belirterek 800 TL yoksulluk nafakasının 2.000 TL ye çıkarılmasını, 100 TL olan iştirak nafakasının ise 1.500 TL ye çıkarılmasını ve her yıl ÜFE oranında artırım uygulanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davacının babasından dolayı maaş aldığını, organizatörlük işi yaptığını, gelirinin iyi olduğunu, müvekkilinin maddi durumunun kötüleştiğini, iflas noktasına geldiğini, Cat Borusan Makine firması ile ortaklığı olmadığını, müvekkilinin adına 2012 yılında 1 adet Porshce, 2 adet kango tipi araç olduğunu, müvekkilinin durumunun kötüleşmesi nedeni ile hepsini sattığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı için yoksulluk nafakasının 950 TL'ye, iştirak nafakasının ise 400'TL ye çıkarılmasına ve her yıl ÜFE oranında artırımına karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

İştirak nafakasının artırılması talebine ilişkin yapılan değerlendirmede;

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

İştirak nafakasının artırılması talebine ilişkin yapılan değerlendirmede;

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelerden tarafların 2005 yılında boşandığı, boşanma kararı ile birlikte müşterek çocuğun velayetinin davacı anneye verildiği, Seyhan Servet'in 1999 doğumlu olup, lisede okuduğu, davacının babasından dolayı 3 ayda bir 3.232 TL maaş aldığı, davalının ise inşaat mühendisi olduğu, 2.000 TL gelirinin olduğu, yeniden evlendiği eşinin 1.750 TL gelirinin olduğu, Mersin'de bir dairesinin olduğu ayrıca, Mersin 2.İcra Ceza Mahkemisinin 2014/522 Esas- 2015/10 Karar sayılı kararı ile; davalının hakkında yapılan icra takibinden kısa süre önce adına bulunan tüm araçları ve sahibi olduğu şirket hisselerini kardeşi ve kayınpederine devrettiği, devrin amacının nafaka alacağı için yapılan icra takibini boşa çıkarmak olduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır.

Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyacı, nafakanın hükmedildiği tarih ile artırım davasının açıldığı tarih arasında geçen süre ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alındığında, takdir olunan iştirak nafakası miktarı az olup, TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir nafaka takdir edilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı görülmüş , bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Yoksulluk nafakasının artırılması talebine ilişkin yapılan değerlendirmede;

TMK.nun 176/4.maddesine göre; tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın arttırılması veya azaltılmasına karar verilebilir.