muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16844, Karar No: 2014/18257, Tarih: 29.09.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/16844 E.  ,  2014/18257 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Yenişehir Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 03/07/2014

Numarası : 2014/3-2014/271

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı şirkette 01.06.1999-24/06/2013 tarihine kadar işletme mühendisi olarak çalıştığını, ödenmeyen fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece kesin süre içerisinde deliller sunulmadığından ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nın "Dava Dilekçesinin İçeriği" başlıklı 119.maddesine göre dava dilekçesinde aşağıdaki hususlar bulunur:

a) Mahkemenin adı.

b) Davacı ile davalının adı, soyadı ve adresleri.

c) Davacının Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası.

ç) Varsa tarafların kanuni temsilcilerinin ve davacı vekilinin adı, soyadı ve adresleri.

d) Davanın konusu ve malvarlığı haklarına ilişkin davalarda, dava konusunun değeri.

e) Davacının iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetleri.

f) İddia edilen her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceği.

g) Dayanılan hukuki sebepler.

ğ) Açık bir şekilde talep sonucu.

h) Davacının, varsa kanuni temsilcisinin veya vekilinin imzası.

Birinci fıkranın (a), (d), (e), (f) ve (g) bentleri dışında kalan hususların eksik olması hâlinde, hâkim davacıya eksikliği tamamlaması için bir haftalık kesin süre verir. Bu süre içinde eksikliğin tamamlanmaması hâlinde dava açılmamış sayılır.

HMK'nın 318.maddesine göre taraflar dilekçeleri ile birlikte, tüm delillerini açıkça ve hangi vakıanın delili olduğunu da belirterek bildirmek; ellerinde bulunan delillerini dilekçelerine eklemek ve başka yerlerden getirilecek belge ve dosyalar için de bunların bulunabilmesini sağlayan bilgilere dilekçelerinde yer vermek zorundadır.

HMK'nın 119/2 maddesinde birinci fıkranın (a), (d), (e), (f) ve (g) bentlerinde yer alan hususların eksik olması hâlinde ne şekilde karar verileceğine dair bir düzenleme bulunmadığından bu hallerde mahkemenin ne şekilde karar vermesi gerektiği sorusunun yanıtı Yasa'nın diğer hükümleri de gözönünde tutularak belirlenmelidir.

HMK'nın 119/e bendine göre "Davacının iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetleri" dava dilekçesinde bulunmalıdır. Somut olayda davacı, iddiasının dayanağı olan vakıaları dava dilekçesinde açıklamıştır. Vakıalar davanın gerçek sebebi ve temeli olup HMK'nın 119.maddenin (e) bendine göre vakıaların dava dilekçesinde tutarlı ve anlaşılabilir şekilde özet halinde yer alması yeterli ve gereklidir. Yasa metninde yer alan "vakıaların sıra numarası altında açık özetleri" ile amaçlanan da budur.

HMK'nın 119/f bendine göre " İddia edilen her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceği" de dava dilekçesinde bulunmalıdır. Somut olayda davacı, dava dilekçesinde genel olarak deliller kısmında işyeri ve SGK kayıtları, şahsi sicil dosyası, banka kayıtları, maaş bordrosu, tanık, keşif, bilirkişi ve sair tüm deliller demek suretiyle yemin deliline dayanmıştır.

Mahkemece 15.05.2014 tarihli celsede taraflara “3-Taraflara delillerini sunmaları için 2 hafta kesin süre verilmesine kesin süre içinde yerine getirmedikleri taktirde tekrar süre verilmeyeceği ve bu talepten vazgeçmiş sayılacaklarının ihtarına (ihtar edildi )” şeklinde kesin süre verilmiş, deliller bildirilmediğinden ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

HMK'nın 119.maddenin (f) bendine göre ispata yarar delilleri açık olarak değil genel olarak bildiren davacıya usulüne uygun olarak delillerini bildirmesi aksi halde tekrar süre verilmeyeceği ve delil bildirmekten vazgeçmiş sayılacağı açıkça ihtar edilmiştir. Nitekim takip eden 03.07.2014 tarihli karar duruşmasında davacı delillerini bildirdiğini savunmuştur. Verilen kesin süreye rağmen davacı tanıklarını bildirmediğinden artık tanık deliline dayanmaktan vazgeçmiştir. Ancak davacının dava dilekçesinde dayandığı diğer işyeri ve SGK kayıtları, şahsi sicil dosyası, banka kayıtları, maaş bordrosu, keşif, bilirkişi incelemesi ile işe iade dosyası ve davalı delilleri, ibraname, ikale sözleşmesi değerlendirilmeden ve sair tüm deliller demek suretiyle dayandığı yemin hakkı da kullandırılmadan eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8103, Karar No: 2012/15142, Tarih: 04.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8103 E.  ,  2012/15142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/10/2010 tarih ve 2008/195-2010/549 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin keşidecisi ... olan davalı bankaya ait toplam 50.000,00 TL bedelli 2 adet çekin hamili olduğunu, keşidecisinin kimliğinin gerçeği yansıtmadığının ortaya çıktığını, davalının çek hesabı açarken üzerine düşen yükümlülükleri ihlal ettiğini, keşideci hakkında yapılan icra takibinin sonuçsuz kaldığını, sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından şikayette bulunulduğunu ileri sürerek, çek bedelleri olan 50.000 TL zararın fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000 TL’nın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, Çek Kanunu uyarınca alınması gereken tüm belgelerin alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bankanın çek karnesi verirken ve hesap açarken yürürlükteki bankacılık ve çek mevzuatında belirtilen dikkat ve özeni göstermediği, basiretli bir tacir gibi davranmadığı, çek hesabı açılan kişinin adres bilgileri araştırılmasına rağmen kayıtların ticaret sicilinden kontrol edilmediği, karşılıksız çek ve protestolu senet konusunda TCMB’dan gerekli araştırmanın yapılmadığı, davalı bankanın %20 oranında müterafik kusurlu olduğu, gerekçesiyle çek bedellerinden doğan 50.000 TL zararın %20’si olan 10.000 TL’nın her bir çek için 5.000’er TL olmak üzere faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye444.00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19326, Karar No: 2015/14399, Tarih: 22.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/19326 E.  ,  2015/14399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Davacıya ait hizmet cetveli ile var ise maluliyet aylığı tahsis talebinin onaylı suretlerinin dosya arasında bulunmadığı anlaşılmakla Kurum'dan davacının hizmet cetveli ile var ise maluliyet aylığı tahsis talebinin onaylı suretlerinin istenerek ilgili evrakların dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5583, Karar No: 2016/8620, Tarih: 26.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/5583 E.  ,  2016/8620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ... giriş tarihinin Türkiye'de 5510 sayılı Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında sigorta başlangıcı olarak kabul edilmesi gerektiğinin, yaşlılık aylığına hak kazandığının, yaşlılık aylıklarının yasal faizi ile birlikte ödenmesi gerektiğinin tespiti ile aksine Kurum işleminin iptali istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, sigorta başlangıcı yönünden verilen karar isabetli ise de, kesin dönüş koşulları usulüne uygun araştırılmadan yaşlılık aylığı talebinin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle

geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23'üncü maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2'nci maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır. 3201 sayılı Kanunun 6'ncı Maddesinin B bendi ile tekrar yurtdışına gitmek değil, yabancı ülke mevzuatına tabi olarak çalışmak ve ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği almak, aylığın kesme nedeni olduğu belirtilmiş; 3201 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlanıp altı aydan daha uzun süre yurtdışında bulunmuş olanların, yurtdışında çalışıp çalışmadıklarını ve ikamete dayalı bir sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadıklarını “3201 sayılı Kanuna göre aylık alanlara mahsus yoklama belgesi” vererek, aylıklarını almaya devam edebilecekleri, Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 14'üncü maddesi ile hüküm altına alınmış olup, yurtdışında uzun süre kalmak, tek başına bir aylık kesme nedeni teşkil etmemektedir.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Bu bağlamda, 3201 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince, borçlanılan süreler gözetilerek yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için, yurtdışındaki çalışma veya çalışmaya dayalı yardım ilişkisinin sona ermesi gerekmekte olup; Mahkemece, yaşlılık aylığı talebinde bulunduğu tahsis talep tarihi ve sonrası süre yönünden davacı için kesin dönüş şartının belirlenmesiyle ilgili olarak yurtdışından aylık alıp-almadığı veya yurtdışında çalışıp-çalışmadığı veyahut da çalışmaya dayalı olarak yardım alıp-almadığı resmi belgeler, yeni tarihli TR-4 belgesi vs. ile kesin dönüş şartı araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3- Kabule göre ise;

3- Kabule göre ise;

Süresinde ödenmeyen yaşlılık aylıkları nedeniyle, davalı Kurumun sorumlu olduğu faiz alacağının başlangıç tarihinin belirlenmesinde, Kuruma tanınan 5510 Sayılı Yasanın 42. maddesinde yazılı üç aylık işlem süresinin varlığı dikkate alınarak, yaşlılık aylığı tahsis tarihini takip eden 3 aylık sürenin sonundan itibaren hesaplanacak faiz tutarı ile sorumlu tutulması gerekirken, mahkemece, hatalı

değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15767, Karar No: 2019/4082, Tarih: 02.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/15767 E.  ,  2019/4082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 4. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, sahibi olduğu ... Köyünde bulunan Starlight ve Sunrise otellerine elektrik enerjisi sağlanmak üzere dava dışı İçdaş Elektrik Enerjisi ... AŞ ile elektrik satış sözleşmesi imzalanarak her iki otele de abonelik tesis edildiğini, elektrik enerjisi İçdaş A.Ş tarafından sağlanmasına karşın bu enerjinin dağıtımının davalı ... Edaş tarafından işletilen hatlar aracılığı ile yapıldığını, 18/06/2013 tarihinde enerji nakil hattına 3. bir şahsın zarar vermesi sonucunda elektrik temin edilemeyip meydana gelen hasar olayının oluşumundan yaklaşık 30 saat sonra giderilebildiğini, yaşanan yaklaşık 30 saatlik kesinti sırasında otellerde jeneratör çalıştırılmak zorunda kalındığını, jeneratörlerin çalışması için harcanan mazot tutarından elektrik kesilmeseydi ödenecek bedelin düşülmesi ile fazladan ödemek zorunda kaldığı bedelin yaklaşık 54.042,00 TL olduğunu, davalının enerji nakil hattında meydana gelebilecek hasarları zamanında gidermesi ve bakım ve onarımlarını aksatmadan zamanında yapması gerektiğini, davalının kısa sürede arızayı gidermekle yükümlü olduğunu belirterek, şimdilik 10.000,00 TL'nin 18/06/2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında talebini 54.042,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, öncelikle davacı ile dava dışı İçdaş Elektrik..AŞ arasında yapılan sözleşme nedeniyle husumet itirazında bulunduklarını, iddia edilen tarihlerde davacı tarafça yapılan arıza kaydı bulunmadığını, kesintinin 3. kişinin enerji nakil hattına zarar vermesi sonucu meydana geldiğini bu durumda dava konusu zarardan sorumluluğunun olmayacağını, eylem ve netice arasında uygun nedensellik bağının olmadığını, yasal mevzuatlar gereğince herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın ıslah edilmiş haliyle kabulüne, 54.042,00 TL'nin olay tarihi olan 18/06/2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiş, ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İlk derece mahkemesince; davanın ıslah edilmiş haliyle kabulüne, 54.042,00 TL'nin olay tarihi olan 18/06/2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiş, ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; 6098 sayılı Kanunun 112 inci maddesine göre borç hiç veya gereği gibi ifa edilmezse borçlu kendisine hiçbir kusurun yüklenemeyeceğini ispat etmedikçe, alacaklının bundan doğan zararını gidermekle yükümlü olduğunu, arıza sebebiyle davacının otellerine elektrik dağıtılamaması sözleşmeyle yüklenen borcun gereği gibi ifa edilmemesi niteliğinde olduğunu, elektrik dağıtım şirketlerinin sorumluluklarının özen sorumluluğu (tehlike sorumluluğu) niteliğinde olduğunu, bu şirketlerin kusurları olmasa da meydana gelen zararı karşılamak ödevi altında olduğu gerekçesiyle yerinde olmayan tüm istinaf itirazlarının reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince bozma nedenidir.

Somut olayda, ilk derece mahkemesi tarafından tefhim edilen kısa kararda “54.042,00 TL'nin olay tarihi olan 18/02/2013 tarihlinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine”, gerekçeli kararda ise "54.042,00 TL'nin olay tarihi olan 18/06/2013 tarihlinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine" hükmedilmek suretiyle, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

Bu durumda ilk derece mahkemesince yapılacak iş; önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile yeni bir karar vermekten ibarettir. Bu hal, HMK'nın 298/2 maddesine aykırılık teşkil ettiğinden, hükmün bozulması gerekmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK' nın 373/1 maddesi uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK' nın 373/1 maddesi uyarınca, iş bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK' nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 02.05.2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7811, Karar No: 2018/16609, Tarih: 02.10.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/7811 E.  ,  2018/16609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Asıl davacı ... vekili dava dilekçesinde, 11.01.2015 doğumlu ............'un evlat edindirme hizmetinden yararlanabilmesi için Türk Medeni Kanunu'nun 311 ve 312. maddeleri gereğince anne baba rızasının aranmamasına karar verilmesini istemiş; birleşen davanın davacısı ... vekili ise dava dilekçesinde, ............'un velayetinin davacıya verilmesini talep etmiş; mahkemece, Medeni Kanun'un 311 ve 312. maddelerine göre ana baba rızasının aranmamasına ilişkin talebin reddine, ............ Okur'un velayet hakkının davalı ...'e verilmesine dair verilen karar ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ancak;TMK'nın 337. Maddesi; ''Ana ve baba evli değilse velayet anaya aittir. Ana küçük, kısıtlı veya ...... ya da velayet kendisinden alınmışsa hakim, çocuğun menfaatine göre, vasi atar veya velayeti babaya verir.'' hükmü mevcuttur. Dosyanın incelenmesinde; Serhat Umur Okur'un ... tarafından 26.02.2015 tarihinde tanındığı, .....................'nın evli olmadığı anlaşıldığından, çocuğun velayeti anaya aittir. Velayet anneden kaldırılmadan çocuğu tanıyan babaya velayetin verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nin 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, (1) numaralı bentte yazılı nedenlerle sair temyiz itirazlarının reddine, taraflarca HUMKnin 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 02/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.