muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11050, Karar No: 2016/7094, Tarih: 25.04.2016

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafilerinin kusura ve ceza miktarına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılan ... ’in kendisini vekille temsil ettirmemesine rağmen lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının (10.) bendindeki “ve ... kendilerini” ve “katılanlara” ibarelerinin sırasıyla “kendisini” ve “katılana” şeklinde değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ve ...’ın mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre;

1-Sanık ...'ın, garanti süresi henüz dolmamış bulunan vincin zorunlu periodik kontrolünü makine mühendisi sanık ...’a 26.08.2013 tarihinde yaptırmış bulunması ve sanığın görevlendirmiş olduğu operatörlük belgesi bulunan sanık ...’ün de ifade ettiği üzere, söz konusu vinci olaydan bir hafta kadar önce imalatçı firmaya kontrol ettirmiş bulunması nazara alınarak, sanığın, imalat hatası olduğu tespit ve kabul edilen vincin kazaya neden olmaması bakımından alabileceği başkaca bir tedbir bulunmadığı, dolayısıyla dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık teşkil eden bir eylemi olmadığı, bu nedenle atfı kabil kusuru bulunmayan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Sanık ...'ın, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının verdiği yetkiye binaen iş araçlarının yılda bir kez yapılması zorunlu olan periyodik muayenelerini bağımsız olarak yapan makine mühendisi olması, mevzuat gereği üstlenmiş olduğu görevin, bakım ve onarım niteliğinde bulunmaması, iş makinesinin teknik yapısı ve imalatında kullanılan malzeme konusunda değerlendirmeyi içermemesi, iş makinesinin(vincin) kullanılacağı amaca hizmet edebilirliğinin, standartlara uygunluğunun denetim ve tespitinden ibaret olması ile söz konusu iş makinesinin sanığın uygunluk belgesi düzenlemesinden sonra, imalatçı firmanın denetim ve kontrolünden geçmiş olması nazara alındığında sanık ...’ın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık teşkil eden bir eyleminin, dolayısıyla sanığa atfı kabil kusur bulunmadığı gözetilip, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Katılan ... ’in kendisini vekille temsil ettirmemesine rağmen lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

Katılan ... ’in kendisini vekille temsil ettirmemesine rağmen lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8537, Karar No: 2010/12075, Tarih: 11.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/8537 E.  ,  2010/12075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİAsliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yazı işleri Müdürlüğünce 24.05.2010 tarihinde toplam 481,40 TL karar ve ilam harcının tahsili için müzekkere yazılmış olduğu anlaşılmakta olup temyiz incelemesi yapılabilmesi için: karar ve ilam harcının tahsil edilip edilmediği araştırılarak edilmiş ise harç tahsil belgesinin dosyaya eklenmesi,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliğin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 11/10/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1586, Karar No: 2021/4291, Tarih: 15.06.2021

**14. Ceza Dairesi         2017/1586 E.  ,  2021/4291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 07.04.2020 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11997, Karar No: 2014/19910, Tarih: 31.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/11997 E.  ,  2014/19910 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 11/04/2014

Numarası : 2012/251-2014/287

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü;

Davacı; davalı işyerinde 28.03.2007- 13.12.2011 tarihleri arasında aralıklı olarak davalı idarenin taşeronlarında şoför olarak çalıştığını, iş akdinin davalı şirket tarafından haksız ve gerekçesiz olarak feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile diğer bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında dava konusu alacaklardan hangi davalının sorumlu olduğu, diğer bir deyişle husumetin hangi davalıya yöneltilebileceği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır .

Davacı 28.03.2007-13.12.2011 tarihleri arasında “Orhaneli Göynükbelen Göleti ve Pe Borulu Sulama İnşaatı” işinde aralıklı olarak davalı idarenin taşeronu olan G.. G.. bünyesinde olan davalı şirketlerde çalıştığını iddia etmiştir.

Davalılardan DSİ, kendilerinin ihale makamı olduğunu ve kendilerine husumet düşmeyeceğini, davalı Birsu Ltd. Şti. davacının hiçbir zaman kendi şirketlerinde çalışmadığını, dolayısıyla kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, diğer davalı G.. Ltd. Şti. ise çalışmayı kabul ederek ihale bitimi nedeniyle iş akdinin sonlandığını bildirmiştir.

Mahkemece, davalı DSİ ile diğer davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisi bulunduğunun kabulü ile dava konusu alacaklardan davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları şeklinde hüküm kurulmuştur.

Somut olayda en başta davalı DSİ ile diğer davalılar arasındaki ilişki kesin olarak belirlenmemiştir. Eğer davalı DSİ davacının çalışmış olduğu gölet inşaatını anahtar teslim usulü ile davalılara ihale etmiş ise, davalı DSİ'nin ihale makamı olarak kabul edilip, sorumluluğu 4857 sayılı İş Kanununun 36. maddesi gereği 3 aylık ücret alacağı ile sınırlı olacaktır. Fakat davalı DSİ davacının çalıştığı işyerinde kendisi de işçi çalıştırmış ise diğer davalılar ile asıl-alt işveren ilişkisi mevcut olacağından tüm alacaklardan diğer davalılar ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacaktır.

Diğer yandan davalı B.. Ltd. Şti. ile G.. Ltd. Şti. arasındaki ilişki dosya kapsamında ortaya konulmamış olmasına ve davacının SGK hizmet cetveline göre davalı B.. Ltd. Şti.'de hiçbir çalışması gözükmemesine rağmen, bu şirketin dava konusu alacaklardan sorumlu tutulmuş olması da doğru olmamıştır.

Diğer yandan davalı B.. Ltd. Şti. ile G.. Ltd. Şti. arasındaki ilişki dosya kapsamında ortaya konulmamış olmasına ve davacının SGK hizmet cetveline göre davalı B.. Ltd. Şti.'de hiçbir çalışması gözükmemesine rağmen, bu şirketin dava konusu alacaklardan sorumlu tutulmuş olması da doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş, davalılar arasında yapılmış olan ihale sözleşmesini getirtmek ve tanıkları bu hususta tekrar dinlemek suretiyle ihale sözleşmesinin anahtar teslim işi niteliğinde olup olmadığı ortaya koymaktır. Ayrıca Ticaret Sicil kayıtları getirtilerek ve yine davacının B.. Ltd. Şti.'de çalışması olup olmadığı husunda tanıklar dinlenilerek davalı şirketler arasındaki ilişki araştırılmalı ve çıkacak sonuca göre karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin eksik araştırma ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 31.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/617, Karar No: 2013/1879, Tarih: 26.03.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/617 E.  ,  2013/1879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-KARAR-

Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK'nın 434. maddesinde açıklanmış olup, buna göre harca tabi ise temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz defterine kayıt ettirilip, harcı alınmayan temyiz dilekçeleri bakımından çözüm getiren ....05.1985 gün ve 1984/... Esas, 1985/... Karar sayılı ... İçtihadı Birleştirme Kararında, harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK`nın 434/.... maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır.

Hükmü temyiz eden davacılar vekili tarafından verilen 05.....2012 tarihli temyiz dilekçesinin temyiz kaydı yapılmış ise de temyiz harcının sadece bir davacı adına yatırılmış olduğu anlaşılmış, 03.04.2012 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği'nin 48. maddesi hükümleri uyarınca diğer davacılar adına yatırılmış temyiz harcına dair bilgi ve belgeye rastlanmamıştır. Davacılar arasında ihtiyari dava arkadaşlığı bulunup her davacı için ayrı ayrı temyiz harcı yatırılması gereklidir. Bu itibarla her bir davacı için ayrı ayrı temyiz harcı yatırılmışsa buna ilişkin belgenin, dosya içerisine konulması, yatırılmamışsa hangi davacı için temyiz harcının yatırıldığı hususunda davacılar vekilinden yazılı açıklama alındıktan sonra, harcı yatırılmadığı belirlenen davacı bakımından temyiz harcının yatırılması için HUMK`un 434/.... maddesi uyarınca davacılar vekiline muhtıra çıkarılması, sonucuna göre gerektiğinde HUMK’un 432/... maddesi uyarınca mahkemece bir karar verilmesi ve temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, ....03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/680, Karar No: 2009/323, Tarih: 03.02.2009

**7. Hukuk Dairesi         2009/680 E.  ,  2009/323 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava ve temyize konu 149 ada 130 parsel sayılı taşınmaz tutanağında belirtilen hukuksal nedenlere dayanılarak davalı taraf adına tespit edilmiştir. Davacı hazine dava ve temyize konu taşınmazın kaçak ve yitik kişilerden kanunları uyarınca hazineye kalan taşınmazlardan olduğunu tespit gününde zilyedi yararına hak kazanma koşullarının gerçekleşmediğini öne sürerek dava açmıştır.

Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi davalı taraf adına tesciline karar verilmiş; hüküm davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece kadastro tespit gününde adına tescile karar verilen zilyet davalı taraf yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş isede, yapılan araştırma, soruşturma hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Kadastro tespitine bir kayıt ve belge esas alınmamış, yargılama sırasında taraflar bir kayıt ve belgeye de dayanmamışlardır. Kural olarak asıl olan ülke topraklarının devlete, bir başka deyişle hazineye ait olmasıdır. Bu kuralın ışığı altında somut olaya bakıldığında kanıtlama yükümlülüğünün davalı tarafa ait olduğu kuşkusuzdur.

Hazinenin dava dilekçesinde öne sürdüğü hukuksal neden dikkate alındığında davalı taraf çekişmeli taşınmazın kacak ve yitik kişilerden kanunları uyarınca hazineye kalan taşınmazlar olmadığını kanıtlamak zorunda olduğu gibi taşınmazın sınırında 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesi hükmü gereğince mera niteliği ile sınırlandırılmak suretiyle tespit edilen taşınmazın bulunduğu da gözönüne alındığında ayrıca dava konusu taşınmazın kamu malı niteliğinde mera olup olmadığı yolunda da yöntemine uygun bir araştırma ve soruşturma yapılması da zorunludur.

Nevarki, mahkemece bu doğrultuda yapılan araştırma ve soruşturma da yetersiz olduğu gibi yöntemine de uygun değildir. Öte yandan davanın dayanağını oluşturan 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14/son maddesi hükmünde öngörülen kısıtlamalar yönünden yapılan araştırma ve soruşturma yetersiz olmadığı gibi bu konuda mahkemenin karar yerinde gösterdiği gerekçenin de yasal bir dayanağı bulunmamaktadır. Kaldıki, tutanak bilirkişilerinden biri dinlenmiş, diğerleri dinlenmemiş varsa nedenleri karar yerinde yasal gerekçeleri ile birlikte açıklanıp tartışılmamıştır. Öte yandan dava konusu taşınmaza sınırda komşu tüm taşınmazların tespit tutanakları varsa dayanakları kayıtlar getirtilip incelenmemiş, dıştan komşu taşınmazların tespitlerine bir kayıt ve belge esas alınmış ise sözü edilen kayıt ve belgelerde dava konusu taşınmaz yönünün ne biçimde ve kimin yeri olarak sınır gösterildiği yönü üzerinde durulmamış, tespitlerine bir kayıt ve belgenin esas alınmadığı saptandığı takdirde tespit tutanakları içeriğinde vurgulanan maddi ve hukuksal olgularla yerel bilirkişi ve tanık sözleri de denetlenmemiştir. Kaldıki, hükme esas alınan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıkların dava sonucunda yararı olmayan komşu belde yada köyler halkından seçilmemiş, aynı köyden yerel bilirkişi ve tanık dinlenmiş olması da bu doğrultudaki yerleşik Yargıtay uygulamasına da tümden aykırıdır. Böylesine yetersiz araştırma ve soruşturma ile hüküm kurulamaz.

Kural olarak mahkemece bir yerin mera olarak kabul edilebilmesi için taşınmazın yetkili idari merciler tarafından mera olarak tahsis edilmiş olması yada taşınmazın öncesinin bilinmeyen bir zamandan beri geleneksel biçimde mera olarak kullanılmasına bağlıdır.

O halde mahkemece sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için, öncelikle dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede yetkili idari merciler tarafından 4753-5618 veya 4342 sayılı Yasa uyarınca mera tahsisi yapılıp yapılmadığı Özel İdare Müdürlüğü ve Mülki Amirlikten ayrı ayrı sorulup saptanmalı, yapılmış ise mera tahsis haritası ve eki belgeler yerinden getirtilmeli, bundan sonra dava konusu taşınmaza dıştan komşu taşınmazların tümünün tespit tutanakları ve varsa dayanakları kayıtlar davalı iseler dava dosyaları da getirtilmeli, bu doğrultuda araştırma ve soruşturma yapılırken taşınmaza sınırda komşu taşınmazların da davalı olduğu saptandığı takdirde davalı olan taşınmazlara dıştan komşu taşınmazların tespit tutanakları ve dayanakları kayıtların getirtileceği düşünülmeli, az yukarıda sözü edilen kayıt ve belgeler getirtildikten sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız ve dava sonucunda yararı olmayan dava konusu taşınmazın bulunduğu köye komşu belde yada köyler halkından seçilecek yerel ve uzman bilirkişi, fen elemanı, uzman ziraatçi bilirkişi ve tutanak bilirkişilerinin tümü hazır olduğu halde çekişmeli taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, öncelikle taşınmazın bulunduğu bölgede mera tahsisi yapılmış ise mera tahsis haritasının ölçeği ile geniş kapsamlı kadastro paftasının ölçekleri eşitlenerek yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi fen elemanı eliyle haritalar çakıştırılarak yerine uygulanmalı, uygulamada haritalarda tarif edilen belli poligon ve röper noktalar ile arz üzerindeki doğal yada yapay sınır yerlerinden varsa değişmez nitelikte sınır yeri sayılabilecek kişi taşınmazlarından da yararlanılmalı, çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgede yetkili idari merciler tarafından mera tahsisi yapılmamış ise dava konusu taşınmazın öncesinin bilinmeyen bir zamandan beri geleneksel biçimde kamu malı nitelinde mera olup olmadığı yolunda yerel bilirkişi ve tanıklardan ayrı ayrı olaylara dayalı bilgiler alınmalı, ayrıca çekişmeli taşınmazın kaçak ve yitik kişilerden kanunları uyarınca hazineye kalan taşınmazlardan olup olmadığı yolunda da yerel bilirkişi ve tanıklardan olaylara dayalı bilgiler alınmalı, bundan sonra mahkeme heyeti hazır olduğu halde uzman ziraatçi bilirkişi refakata alınarak çekişmeli taşınmaz hep birlikte gezilip görülmeli ve gözlenmeli, bu gözlem yapılırken taşınmazın fiziksel yapısı, meyil durumu, toprak yada taş unsurundan hangisinin galip olduğu belirlenmeli, ayrıca dıştan komşu taşınmazlarla toprak yapısı mukayese yapılmalı, mahkemenin gözlemi keşif tutanağına aynen yansıtılmalı, bu yolla dava konusu taşınmazın kültür arazisi niteliğinde olup olmadığı duraksamaya meydan vermeyecek biçimde saptanmalı, uzman bilirkişi fen elemanı ve uzman ziraatçi bilirkişiden konularında ayrı ayrı ayrıntılı, gerekçeli ve özellikle uzman ziraatçi bilirkişiden mahkeme gözlemini yansıtmaya elverişli uzman bilirkişi, fen elemanından ise keşfi izlemeye, yerel bilirkişi ve tanık sözlerini denetlemeye imkan veren rapor alınmalı, dıştan komşu

gözlemi keşif tutanağına aynen yansıtılmalı, bu yolla dava konusu taşınmazın kültür arazisi niteliğinde olup olmadığı duraksamaya meydan vermeyecek biçimde saptanmalı, uzman bilirkişi fen elemanı ve uzman ziraatçi bilirkişiden konularında ayrı ayrı ayrıntılı, gerekçeli ve özellikle uzman ziraatçi bilirkişiden mahkeme gözlemini yansıtmaya elverişli uzman bilirkişi, fen elemanından ise keşfi izlemeye, yerel bilirkişi ve tanık sözlerini denetlemeye imkan veren rapor alınmalı, dıştan komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği varsa dayanakları kayıtlarda az yukarıda vurgulandığı gibi dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözleri denetlenmeli, keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile tutanak bilirkişilerinin beyanları arasında aykırılık bulunduğu takdirde usulün 259

. maddesi hükmü uyarınca tutanak bilirkişilerinin tümü taşınmaz başında ayrı ayrı dinlenerek yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile tutanak bilirkişilerinin beyanları arasındaki aykırılık da giderilmeli, daha sonra davanın dayanağını oluşturan 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14/son maddesi hükmü uyarınca zilyet davalı taraf ile varsa akdi yada irsi halefleri yönünden ilgililerin kimlikleri belirlenerek adları geçenler adına aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden başkaca taşınmaz mal tespit yada tescil edilip edilmediği Tapu Sicil, Kadastro, Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulup saptanmalı, toplanan ve toplanacak deliller değerlendirilirken kamu malı niteliğindeki meralar ile kanunları uyarınca kaçak ve yitik kişilerden hazineye kalan taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetliğin süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımadığı özellikle göz önünde tutulmalı, davanın dayanağını oluşturan 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14/son maddesi hükmünde öngörülen kısıtlamalar yönünden gerektiğinde etkili bir denetim ve kontrol yapılabilmesi için zilyet davalı taraf ile bayii yada miras bırakanı ölmüş ise ve varsa dava dışı paydaşları adına davalı olan başkaca dava dışı taşınmazlar varsa az yukarıda vurgulandığı gibi etkili bir denetim ve kontrol için usulün 45 ve onu izleyen maddeleri hükmü uyarınca salt bu bağlamda dava dosyalarının birleştirilip birleştirilmeyeceği yönü üzerinde özellikle durulmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı hazinenin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 03.02.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7981, Karar No: 2015/3545, Tarih: 05.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/7981 E.  ,  2015/3545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 7. İş Mahkemesi

Tarihi : 25/12/2014

Numarası : 2014/713-2014/877

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Uludağ Üniversitesi Rektörlüğü ile dava dışı şirketler arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca çalıştığını, iş müfettişliğince işyerinde yapılan incelemede davalı ile dava dışı şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, bu tespitin yargı kararı ile kesinleştiğini, bu nedenle davacının baştan beri davalı Üniversitenin işçisi haline geldiği halde 6772 sayılı Yasa gereği ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini iddia ederek bu alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının kamu işçisi olma hakkını elde etmediğini, 6772 sayılı Yasa ile düzenlenen ilave tediye hakkının kamu işçilerine uygulanmakta olduğunu, davacının kamu işçisi olmadığından ilave tediye talep edemeyeceğini, davacının yüklenici firma elemanı olduğunu, bahsedilen iş müfettişi muvazaa raporunun temizlik işçilerini kapsamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek hüküm altına alınmıştır.

Davacının ilave tediye ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.