muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12712, Karar No: 2018/7170, Tarih: 16.07.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/12712 E.  ,  2018/7170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yargılaması sonunda, kararda yazılı nedenlerle davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 09.09.2011 tarihinde davalının maliki olduğu aracın sebep olduğu trafik kazası sonucu malul kalan dava dışı 3. kişiye Güvence Hesabından ödenen tazminatın rücu amacıyla başlatılan ... takibine davalının itiraz ettiğini, dava dışı sürücünün alkollü şekilde araç kullandığı ve % 100 oranında kusurlu olduğunu belirterek, itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., aracını satılmak üzere galericiye teslim ettiğini, kaza anında araç sürücüsü olan dava dışı ...'e aracın taksitli olarak satıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle ödenen maddi tazminatın rücuen tahsiline yönelik ... takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

İşleten tanımı, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 3. maddesinde "Araç sahibi olan veya mülkiyeti muhafaza kaydıyla satışta alıcı sıfatıyla sicilde kayıtlı görülen veya aracın uzun süreli kiralama, ariyet veya rehni gibi hallerde kiracı, ariyet veya rehin alan kişidir. Ancak ilgili tarafından başka bir kişinin aracı kendi hesabına ve tehlikesi kendisine ait olmak üzere işlettiği ve araç üzerinde fiili tasarrufu bulunduğu ispat edilirse, bu kimse

işleten sayılır" şeklinde yapılmıştır. 2918 sayılı ...'nın 3. maddesinde işleten sıfatının belirlenmesinde şekli ve maddi ölçüt olmak üzere iki ayrı ölçüden yararlanılmıştır. Şekli ölçüye göre trafik sicilinde malik görülen kişi işletendir. Maddi ölçüye göre ise, trafik sicilinde adı geçen kişinin önemi bulunmamakta olup önemli olan araç üzerindeki fiili hakimiyet, araçtan ekonomik yarar sağlama, masraf ve rizikolara katlanma gibi ölçütlerdir. İşletenin belirlenmesinde doktrin ve Yargıtay'ın kabul ettiği görüş maddi ölçüdür.

2918 sayılı ...'nın 85. maddesi "Bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, motorlu aracın bir teşebbüsün unvanı veya işletme adı altında veya bu teşebbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibi, doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar" hükmünü içermektedir.

2918 sayılı ...'nın 85. maddesi "Bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, motorlu aracın bir teşebbüsün unvanı veya işletme adı altında veya bu teşebbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibi, doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar" hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenleme karşısında, kazaya karışan araçların meydana getirdikleri zararlardan araç sahiplerinin hukuken sorumlu olacağı ilkesi benimsenmiş ise de, bu araçların sahipleri tarafından herhangi bir sebeple yararlanılmasının bir başka kimseye devir edilmesi halinde (çok kısa bir süre olmaması kaydıyla), artık üzerindeki fiili hakimiyetin kalmaması ve bu sebeple ekonomik yönden de bir yararlanma olanağının kalktığı durumlarda, o aracı kaza sırasında fiili hakimiyeti altında bulunduran ve ondan iktisaden yararlanan kimsenin işleten sıfatıyla meydana gelen zarardan sorumlu tutulması gerekip, bunun sonucu olarak da araç malikinin sorumlu tutulmaması gerekecektir. Gerek doktrinde, gerekse Yargıtay'ın uygulamalarında, işleten sıfatının belirlenmesinde araç üzerinde fiili hakimiyet ve ekonomik yararlanma unsurlarının birlikte bulunması ve fiili hakimiyetin uzun süreli olması gerekmektedir. Ancak bu konuda getirilecek delillerin üçüncü kişileri bağlayabilecek nitelikte ve güçte olması, özellikle zarara uğrayanların haklarını halele uğratacak bir sonuç yaratmaması şarttır.

Bunun yanı sıra, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 20/d bendi "Tescil edilmiş araçların her çeşit satış ve devirleri, satış ve devri yapılacak araçtan dolayı motorlu taşıtlar vergisi, gecikme faizi, gecikme zammı, vergi cezası ve trafik idari para cezası borcu bulunmadığının tespit edilmesi ve taşıt üzerinde satış ve/veya devri kısıtlayıcı herhangi bir tedbir veya kayıt bulunmaması

halinde, araç sahibi adına düzenlenmiş tescil belgesi veya trafik tescil kayıtları esas alınarak noterler tarafından yapılır. Noterler tarafından yapılmayan her çeşit satış ve devirler geçersizdir" hükmünü içermektedir. Görüldüğü gibi Yasa'nın 20/d bendinde tescil edilmiş araçların her çeşit satış ve devirlerinin ancak noterler tarafından yapılacağı hükmüne yer verilmiştir. Ancak böyle bir satış ve devir işlemi araç üzerindeki mülkiyet hakkını devre elverişlidir. Bu devrin yöntemince aracın kayıtlı olduğu, tescil müdürlüğüne bildirilmemesi yüzünden aracın tescil kaydında bir değişiklik yapılmaması satışa konu aracın mülkiyetinin geçişini engellemez ise de, anılan yasa maddesinde belirtilen türden resmi bir satış ve devir işlemi yapılmaksızın, satış işlemine dayalı olarak işleten sıfatının ve araç üzerindeki mülkiyet hakkının devredildiğinin kabulü mümkün değildir.

Somut olaya bakıldığında; mahkemece, dava konusu aracın harici satışı nedeniyle kayıt maliki olan davalının işleten sıfatı bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç az yukarıda yazılı yasal düzenleme ve dosya içeriğine uygun bulunmamaktadır. Dosya kapsamından, dava dışı 3. kişi idaresinde iken dava konusu trafik kazasının meydana geldiği, kaza tarih ve saatinde araç malikinin davalı ... olduğu, kazadan sonra aynı gün aracın dava dışı 3. bir kişiye devredildiği, davalı savunması ile tanık beyanlarından ve mahkemeninde kabulünde olduğu gibi harici satış sözleşmesi ile devredildiği bu halde dava dışı 3. kişi adına aracın resmi satış ve devir işleminin yapılmadığı, kaza tarihinde davalının işleten sıfatını haiz olduğu, az yukarıda yazılı 2918 sayılı ...'nun 3. maddesinde ifadesini bulan işleten sıfatının kaybını doğuran herhangi bir durumun davalı bakımından gerçekleşmediği ve davalının pasif husumet ehliyetine sahip olduğu anlaşılmakla, yargılamaya devam olunarak bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde red kararı verilmesi isabetli bulunmamıştır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 16.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/546, Karar No: 2014/7873, Tarih: 28.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/546 E.  ,  2014/7873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/07/2012 tarih ve 2010/272-2012/405 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 24/03/2010 tarihinde bir çok haber içerikli internet sitesinde "Eyvah! Kesecek hayvan kalmadı" veya "yediğiniz sosis, tavuk kemiğinden olabilir" veya "Etçii Steakhouse"un patronundan uyarı: At ve eşek kesimi hızla artıyor" gibi flaş başlık altında davalı Etçii Steakhouse Restoran ve Kasap Zincirinin sahibi ...'ın ifadesine yer verildiğini, yapılan yayında davalı ... Aslan'ın kendisini Etçii Steakhouse Restoran ve Kasap Zincirinin sahibi olarak tanıtarak “Et ve Balık Kurumu yüzde 40 kemiği olan, ayakta zor duran, zayıf, çelimsiz, sütten yeni çıkmış yaşlı ineği bile 15 bin liraya peşin ödeyerek kesim yapıyor” şeklinde açıklamalarına yer verildiğini, davalı tarafın bu ifade ile hiçbir doğruluğu olmayan, haksız, maddi gerçeklikten uzak, kurumun amaç ve faaliyetlerini önlemeye yönelik, tüketicinin müvekkili kuruma olan güvenini sarsıcı, manevi kişiliğine saldırı niteliği taşıyan beyanatta bulunarak et fiyatlarındaki yükselişin tek nedeni olarak müvekkili kurumu göstermeye çalıştığını, bu beyanıyla TTK mad. 56 vd. maddeleri anlamında haksız rekabette bulunduğunu ileri sürerek, haksız rekabetin tespiti ve davalı tarafın beyanlarının düzeltilmesini, maddi tazminat hakkı saklı kalmak kaydıyla, 10.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkilinin eleştiri sınırları içerisinde açıklamalarda bulunduğunu, sivil toplum kuruluşunun yöneticisi olarak et fiyatlarındaki yüksekliğin ülke gündemine oturduğu dönemde çözüm önerilerinde bulunduğunu, açıklamalarında davacıyı hedef almadığını, davacının müvekkilinin açıklamalarının samimiyetini görüp kamu kurumu olarak çözüm arayıp tedbir alması gerekirken bu davayı açmasının doğru olmadığını, müvekkilinin yaptığı açıklamaların kamu yararı ve sağlığı için yapılmış bir açıklama, eleştiri ve uyarı olduğunu, kamu kurumlarının daha fazla eleştiriye katlanmak zorunda olduğunu, eleştirilerin hayvancılık sektöründe düzenleyici bir rolü olan davacıya yöneltilmesinin doğal olduğunu, istenen tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, kamu kurumunun kendisine yapılan ağır eleştirilere tahammül etmesi gerektiğinden bahisle gerçeği yansıtmayan iddia ve olay aktarımlarına meşruluk kazandırılamayacağı, davalının "Et ve Balık kurumu, yüzde 40 kemiği olan, ayakta zor duran, zayıf, çelimsiz, sütten yeni çıkmış yaşlı ineği bile 15 bin liraya peşin ödeyerek kesim yapıyor" şeklindeki açıklamalarının gerçeği yansıttığına dair hukuken itibar edilebilir herhangi bir delil ibraz edilmediği, bu nedenle davalının işbu beyanlarının ifade özgürlüğünün sınırlarını aşar şekilde davacının ticari itibarını zedelediği, eleştiri sınırlarını aştığı, gerçek bir bilgiye dayanmadığı ve iyi niyet kurallarına aykırı olduğundan TTK’nın 57/1. maddesi uyarınca haksız rekabet teşkil ettiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, davalıların fiilinin haksız olduğunun tespitine, davalıların beyanlarının düzeltilmesine, haksız rekabetin men'ine, 5.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 242,95 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 28.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1267, Karar No: 2022/20751, Tarih: 12.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/1267 E.  ,  2022/20751 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/3, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/02/2019 tarihli ve 2017/122 esas, 2019/79 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 10/12/2021 gün ve 94660652- 105-04-77-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/01/2022 gün ve 2021/154527 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya arasında mevcut nüfus kayıt örneğine göre, 25/09/1999 doğum tarihli olup suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuğa, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150/2. maddesi uyarınca tayin edilmiş zorunlu müdafinin yokluğunda karar verilmiş ise de, karar tarihi olan 13/02/2019 itibariyle suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını ikmal ettiği anlaşılmakla, bu husus kanun yararına bozma değerlendirilmesi dışında bırakılarak yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında üzerine atılı mala zarar verme suçu nedeniyle, anılan Kanun'un 151/1. maddesi uyarınca belirlenen 150 gün adli para cezasından, anılan Kanun'un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 100 gün adli para cezası yerine, 120 gün adli para cezasına hükmedilmesini müteakip, aynı Kanun'un 62. maddesinin uygulanması suretiyle 83 gün adli para cezası yerine, 100 gün adli para cezasına hükmedilmesi sonrasında, anılan Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca 1.660,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 2.000,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerde, 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesi uyarınca temel ceza olarak belirlenen 150 gün adli para cezasından, aynı Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken hesap hatası sonucu 100 gün adli para cezası yerine, 120 gün adli para cezasına hükmedilmesinin ardından, 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesinin uygulanması suretiyle 83 gün adli para cezası yerine, 100 gün adli para cezasına hükmedilmesi sonrasında, aynı Kanun’un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL’den hesaplanarak 1.660,00 TL adli para cezası yerine, 2.000,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayin edildiği anlaşılmakla; mala zarar verme suçundan kurulan hüküm yönünden suça sürüklenen çocuk ... ile aynı hukuki durumda bulunan diğer suça sürüklenen çocuk ... hakkında da anılan fazla ceza tayini hususu nedeniyle kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 12/12/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/433, Karar No: 2018/999, Tarih: 09.05.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2018/433 E.  ,  2018/999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki "işçilik alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 19. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 16.03.2017 gün ve 2015/309 E- 2017/216 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili ile davalılardan ... vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 04.07.2017 gün ve 2017/35873 E.- 2017/15913 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

6100 sayılı HMK’nın 294. maddesinin 3 fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 05.04.2017 gün 1610-668 sayılı; 24.05.2017 gün 1265-1005 sayılı kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "Bozma ilamına uyulmayarak mahkememizce tesis edilen önceki kararda direnilmesine," denilmekle yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 09.05.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2270, Karar No: 2020/4131, Tarih: 07.07.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/2270 E.  ,  2020/4131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezaların türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 318. maddesi uyarınca reddine oy birliğiyle karar verildikten sonra gereği görüşüldü;

2008 ve 2009 yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında her ne kadar sanık savunmasında şirketin asıl sahiplerinin ... ve ... olduğunu, kendisinin sadece şirketin bir çalışanı olduğunu, sahte faturalarla bir ilgisinin bulunmadığını savunmuş ise de, şirketin muhasebe işlerine bakan ve tanık olarak dinlenen ... ...'ün vergi müfettişlerine verdiği ifadesinde ve mahkeme huzurunda sanığı şirketin yöneticisi olarak bildiğini, şirket işleriyle onun ilgilendiğini ve beyannamelere konu faturaları sanığın kendisinin getirdiğini beyan etmesi sanığın da savunmasında fiilen müdür olarak çalıştığını söylemesi karşısında; CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendiren mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümlerde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA, 07/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10699, Karar No: 2016/21835, Tarih: 24.11.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/10699 E.  ,  2016/21835 K.**

**"İçtihat Metni"**

... İşletme Müdürlüğü vekili avukat ... ile.... aralarındaki dava hakkında .... Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 16.5.2013 gün ve 2011/195-2013/589 sayılı hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, 11.01.2007 tarihli açık artırma sonucu 126 ster miktarındaki orman emvalini 5.720,40 TL'ye satın alan davalının süresinde mal bedelini yatırmaması üzerine aynı emvalin yeniden açık arttırmaya çıkarıldığını ve 5.682,60.-TL'ye satıldığını ileri sürerek, 37,80.-TL iki ihale bedeli arasındaki fark ile 308,90 TL ek zarar olmak üzere 346,70 TL'nin ikinci ihaleye göre bedel yatırılması gereken en son gün olan 19.04.2007 tarihinden borcun tahsil tarihine kadar ticari işlerde uygulanan temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilinini istemiş, Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2013 tarihinden itibaren 1.820,00 YTL'ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davacı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 1.820,00 YTL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.