muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3500, Karar No: 2015/5641, Tarih: 19.03.2015

Somut olayda davacının 1.10.2008 tarihinden önce 5434 Sayılı Emekli Sandığı Kanunu kapsamında çalışmaya başladığı belirlenir ise uyuşmazlığın, 5510 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihinden önce Emekli Sandığı iştirakçisi olan davacının tedavi giderlerinin tahsiline ilişkin sayılarak uyuşmazlığın çözümünün idari yargının görev alanına girdiği gözetilerek 6100 sayılı HMK'nın 114/1-b maddesine göre dava şartı olan "yargı yolunun caiz olmaması" nedeniyle davanın usulden reddine karar vermek aksi halde işin esasına girilerek davacıya uygulanan sağlık hizmeti bedelini, sözleşmeli sağlık hizmeti sunucuları için belirlenen bedellere göre, ayrıca tarifede olmayıp da, davacının tedavisinde kullanılması zorunlu sağlık hizmeti varsa bunlar için de piyasa araştırması yaptırılıp rayiç bedeli belirlenerek, içinde doktor bilirkişinin de bulunduğu heyetten alınacak rapor ile hesaplama yaptırmak ve çıkan miktar kadar davanın kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabule göre ;Sebebi ve gerekçesi gösterilmeden doktor ile hasta arasında tanzim edilen serbest meslek makbuzuna itibar edilerek karar verilmesi hatalı bulunmuştur.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6428, Karar No: 2012/7497, Tarih: 02.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6428 E.  ,  2012/7497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'un beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 10.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 28.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının göz önüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine

göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Dairemizce, Yargıtay C.Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulüne Dairemizin 10.10.2011 tarih ve 2010/7645 Esas, 2011/5436 Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, sanığın ticareti terk edip etmediğinin ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediğinin araştırılmasına yönelik zabıta ve vergi dairesi müdürlüğüne yazılan yazı cevapları alınarak, ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 02.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12931, Karar No: 2013/15966, Tarih: 14.11.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/12931 E.  ,  2013/15966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen manevi tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 11/09/2011 tarihinde davalı kuruma amcasının kızı ... tedavi için götürdüğünde, davalı kurum nezdinde sigortalı çalışan .....ın saldırısına maruz kaldığını, burnunun kırıldığını, olayla ilgili olarak .... sayılı dava dosyası ile darp nedeniyle kamu davası açıldığını, Borçlar Kanunun 58. maddesi uyarınca çalışan .... eyleminden dolayı istihdam eden davalı hastanenin sorumlu olduğunu, bu saldırı sonucu müvekkilinin şeref ve haysiyeti ile onurunun emniyet görevlisi olması ve mesleki konumu itibari ile kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; açılan davanın usul ve yasaya aykırı olduğunu, davacının dava açma husumeti olmadığını, davacının davalının iş yerine gelerek çalışanı işçiyi tahrik ettiğini, işçi hakkında disiplin soruşturması başlatıldığını, davacının, davalıyı tahrik ettiğini, davalının olayda kusuru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı hastane çalışanının darp etmesi sonucu davacının yaralandığının ceza dosyası ile sabit olduğu, 818 saylı BK.nun 55. maddesi şartlarının somut olayda gerçekleştiği, davalı istihdam edenin, zararın meydana gelmemesi için şartların gerektirdiği bütün dikkat ve özeni gösterdiğini ispatlayamadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile 3.500,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

....

Kişilerin sözleşme dışı sorumluluğunda kural olarak kusur sorumluluğu esastır. Ne var ki; yasa koyucu değişik sebeplerle kusursuz sorumluluk hallerini de kabul etmiştir. 818 sayılı BK'nun "istihdam edenlerin mesuliyeti" başlığı altında düzenlenen 55. maddesi (6098 sayılı TBK'nun 66. maddesi) uyarınca; istihdam edenlerin müstahdemlerinin eylemlerinden sorumlu tutulmaları ilkesi, kendi yararı için başkasını çalıştıran kimsenin, bu işin ifasından meydana gelecek zarar tehlikesini bazı şartlar altında üzerine alması esasına dayanır. İstihdam eden, müstahdem veya işçilerini seçerken, onları çalıştırırken, başkalarına zarar vermemelerini sağlamakla ve buna dikkat ve özen göstermekle yükümlüdür.

Borçlar Kanununun 55.maddesi hükmü gereğince adam çalıştıranın sorumlu tutulabilmesi için; zararın çalışanın hukuka aykırı eyleminden doğması ve zarar ile çalışanın eylemi arasında uygun illiyet bağının bulunması yeterlidir.

Borçlar Kanununun 55.maddesi hükmü gereğince adam çalıştıranın sorumlu tutulabilmesi için; zararın çalışanın hukuka aykırı eyleminden doğması ve zarar ile çalışanın eylemi arasında uygun illiyet bağının bulunması yeterlidir.

Bu koşulların varlığı halinde çalıştıranın kendisine yükletilmiş olan özen gösterme yükümlülüğünü yerine getirmediği ve zararın bu yüzden meydana geldiği kabul edilmektedir. Bu sorumluluk karinesinin çürütülebilmesi için yasa koyucu adam çalıştıranlar için kurtuluş beyyinesi hakkını tanımıştır.

Adam çalıştıran, çalışanın seçiminde, talimat vermede ve denetlemede gerekli özeni gösterdiğini kanıtlaması halinde sorumluluktan kurtulur. Bir başka ifade ile çalıştıranın sorumlu tutulabilmesi için zarar verici eylem ile çalıştıranın görülen işi arasında fonksiyonel bağlılık bulunması yeterlidir.

Çalışma yardımcısının adam kullanan yararına işi görürken üçünçü kişilere zarar vermesinden adam çalıştıranın sorumluluğu için zararlandırıcı eylem ile hizmet arasında amaç ve görev yönünden sıkı bir bağın bulunması gerekir. Ancak, iş ile verilen zarar arasında sırf dış görünüş yönünden örneğin, sadece yer ve zaman itibariyle bir ilgi varsa, sıkı bir bağ bulunmasına ilişkin koşul gerçekleşmiş olmaz. İşin görülmesi ile zararlandırıcı eylem arasında, bu eylemin hizmet ya da işe ilişkin uğraşıları oluşturan tedbir çerçevesi içinde sayılmasını gerekli kılacak şekilde "içten bir bağlılık" bulunması yeterlidir. Çalıştırılan tamamıyla kendi başına buyruk olarak ya da çalıştıranla hiçbir yolla ilgisi olmayan özel amaçlar için davranmışsa, çalıştıran onun bu davranışlarından doğan zararla sorumlu olması için, çalıştıranın uğraşısı, ona ait bir iş olarak ve bu uğraşın yapılması da işletmede bir eksiklik olarak kendini göstermelidir.

Çalışanın üçüncü kişiye verdiği zarar, işin görülmesi sırasında ve işle ilgili olmalıdır. Bu unsur yok ise, çalıştıranın zarardan sorumluluğu söz konusu olmaz. Şayet, çalıştırılanın zarar verici eylemi ile hizmeti arasında gaye ve görev bakımından sıkı bir ilgi yoksa adam çalıştıran tazminatla sorumlu tutulamayacaktır.

Somut olayda, olay tarihinde davacı, dava dışı istihdam edilen Halil Varışlı'nın boşanma aşamasında olduğu eşi ile birlikte bir yakınlarının rahatsızlanması üzerine davalı hastaneye gittikleri, çalışanın dışarı çıkıp sigara içtikten sonra dönerken davacıyı kasten yaraladığı sabit ise de meydana gelen zarar, çalışanın işin görülmesi sırasında ve işle ilgili verdiği bir zarar değildir. Tamamen çalıştırılanın kendi özel amaçları içerisinde davranması sonucu oluşan bir zarardır. Zararın işin görülmesi sırasında ve işle ilgili olarak verilmediği gözardı edilerek adam çalıştıranın sorumluluğu hükümleri gereğince davalının sorumlu tutularak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

....

....

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3187, Karar No: 2018/1918, Tarih: 14.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/3187 E.  ,  2018/1918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 15.03.2015 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4868, Karar No: 2010/11085, Tarih: 01.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/4868 E.  ,  2010/11085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Söke 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.07.2008 tarih ve 2007/447-2008/328 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılar ..., ... ve ...'nun kooperatif eski yönetim kurulu başkan ve üyeleri olduğunu, davalı ...'ın ise kooperatifin kurucu üyesi, inşaatların fenni mesulü ve kooperatif inşaatlarını üstlenen ...Mim. Müh. Tic. Ltd. Şti.'nin temsilcisi olduğunu, eski yönetim kurulu tarafından 15.01.2005 tarihine kadar müteahhit firmaya usulsüz, açık hesap ödemeleriyle ve denetimsiz fazla ödemeler yapıldığını, inşaatlardaki malzemelerin kalitesiz, çürük, sakat ve ayıplı olduğunu, bu suretle kooperatifin zarara uğradığını bildirerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 20.000 TL. tazminatın dava tarihinden itibaren ticari temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, davanın kooperatif denetçileri tarafından açılmadığını, genel kurul yanlış bilgilendirildiği için 2004 yılı yönetim kurulunun ibra edilmediğini, tazminatla sorumlu olmadıklarını bildirerek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin 10.05.2003 tarihine kadar kooperatif inşaatlarının proje ve fenni sorumluluk işlerini yürüttüğünü, bu tarihte Söke 2. Noterliği aracılığıyla görevinin bittiğini davacı kooperatife ve Söke Belediye Başkanlığı'na bildirdiğini, bu tarihten sonra kooperatif inşaatları ile ilişkisinin kalmadığını, usulsüzlük yapmadığını, iddiaları kabul etmediklerini, müvekkilinin hissedarı olduğu ...Mim. Müh. Tic. Ltd. Şti. ile davacı arasında karşılıklı olarak alacak ve tazminat davaları olduğunu, bu nedenle derdestlik itirazında bulunduklarını bildirerek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ..., inşaatların kesin hesabı ve kabulünün yapılmadığını, iddiaları kabul etmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme, iddia ve savunma ile tüm delilleri değerlendirerek, davacı kooperatif lehine Söke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/194 esas, 2008/158 karar sayılı dosyasında 5000 TL. maddi tazminatın ...Mim. Müh. Tic. Ltd. Şti.'den tahsiline karar verildiği, davacı tarafça bu rakamın dışında davalılar tarafından ne şekilde kooperatife zarar verildiği ve ne zaman meydana geldiğine ilişkin delil sunulmadığı, böylece davacının davasını ispatlayamadığı belirtilerek davanın reddine karar vermiştir.

Davacı vekili kararı temyiz etmiştir.

Davacı vekili kararı temyiz etmiştir.

1- Dava, 2004 yılı için ibra edilmeyen kooperatif yönetim kurulu başkan ve üyelerinin kooperatifi zarar uğrattıkları iddiasına dayalı tazminat davasıdır.

Kooperatifin eski yönetim kurulu üyeleri aleyhine açılan sorumluluk davasının görülebilmesi, 1163 sayılı Kooperatifler Yasası'nın 98'inci maddesinin yollamasıyla TTK'nun 341'inci maddesi gereğince, genel kurulun bu yönde karar alması ve davanın denetçiler tarafından açılması prosedürüne bağlıdır. Ancak, anılan yönteme uyulmaması davanın hemen reddi sonucunu doğurmaz. Bu halde, mahkemece, davacı tarafa, HUMK'nun 39 ve 40'ıncı maddeleri uyarınca, dava açılması yönünde genel kurulda izin alınmasının ve denetçilerin muvafakatı ve vekaletnamesinin ibrazı için önel verilmesi, bu usuli işlemler yerine getirildikten sonra davaya devam edilmesi gerekir. Somut olayda, dava açılması yönünde genel kurulda karar alınmasına rağmen, yeni yönetimce verilen vekaletnameye istinaden dava açılmıştır. O halde, mahkemece, davacı vekiline denetçilerin davaya muvafakatleri ve onlar tarafından verilmiş vekaletname ibrazı için süre verilip, dava koşulu sağlandıktan sonra işin esasına girilmesi (davalı yönetim kurulu başkan ve üyeleri için) gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2- Kabule göre de; davalılar arasından farklı sebeplere dayalı sorumluluk (BK. 51) bulunmaktadır. Mahkemece, davacı tarafa zararının nelerden ibaret olduğu ve hangi yıla ilişkin olarak oluştuğunun açık ve net bir şekilde açıklattırılması gerekir. Bundan sonra, tarafları ve hukuki sebebi farklı olan fakat güçlü delil oluşturabilecek nitelikteki Söke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/194 esas, 2008/158 karar sayılı dosyasının sonucu beklenerek, bu dosya ile karşılaştırma yapılıp ve davacının iddialarına yönelik araştırma yapılarak ayrıntılı bilirkişi raporu alınıp, davacıya mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye mahal vermeden sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken buna uyulmaması ve eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı vekili yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/14489, Karar No: 2006/1861, Tarih: 20.02.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2005/14489 E.  ,  2006/1861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., 112 ada 1, 2 ve 3 nolu parsellerin maliki olduğunu, bu parsellerle bir bütün olan ve birlikte kullanılan yaklaşık 950 m2'lik bölümünün genel arazi kadastrosu sırasında orman alanı içinde bırakıldığını, bu bölümde ... yıllardır zilyetliğinde olduğunu, bu bölümün tapusunun iptali ile adına tescilini talep etmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali ve tescil davası niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesine göre orman kadastrosu yapılmış ve çekişmeli taşınmaz orman alanı içinde bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince orman kadastrosu yapılmış olup, taşınmaz orman alanı olarak tespit edilmiş ve yapılan orman kadastrosu arazi kadastrosu ile birlikte ilan edilerek kesinleşmiştir. Zilyetliğe dayalı olarak bu tür taşınmazlara sadece 3402 Sayılı Yasanın 11/1 maddesine dayanılarak askı ilan süresi içinde (30 gün) dava açılabilir. Askı ilan süresi geçtikten sonra zilyetliğe dayanarak dava açılamaz. Davacı 30 günlük askı ilan süresi geçtikten sonra 18.10.2001 tarihinde dava açmış olduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 20/02/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/30076, Karar No: 2021/1143, Tarih: 11.02.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/30076 E.  ,  2021/1143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan,

TCK'nın 204/1,62/1,53 ve 51 maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan,

TCK'nın 158/1-f,son,62,52/2-4 ve 53 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanık hakkında verilen mahkumiyet hükümleri, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanığın, birinci ciranta sıfatıyla imzalayıp tedavüle koyduğu suça konu TEB Pendik Şubesi'ne ait 10/04/2008 ve 20/04/2008 keşide tarihli 4.000 TL bedelli iki çekin son yetkili hamil olan katılan tarafından bankaya ibrazında karşılıksız çıkması üzerine, çek keşidecisi olan dava dışı ... hakkında Şişli 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/397 E. Sayılı dosyası ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılamada her iki çekteki keşideci imzasının çek keşidecisi gözüken ...'a ait olmadığının tespit edildiği, bunun üzerine keşideci ... hakkında beraat kararı verilerek suç duyurusunda bulunulduğu, yapılan soruşturmada çeklerin çalıntı çekler olup ilk ciranta olarak sanık tarafından tedavüle konulduğunun tespit edildiği, bu surette sanığın resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

Sanığın suçtan kurtulmaya yönelik soyut savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; sanık hakkında verilen mahkumiyet hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçu yönünden kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün miktarının, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenmesi gerektiği, bu kapsamda, sanığın 4.000 TL bedelli toplam 2 adet sahte çeki katılana vermesi nedeniyle sanığın elde ettiği haksız menfaat miktarının çek bedeli olan 8.000 TL olduğu, bu nedenle sanık hakkında hüküm kurulurken gün para cezasının 800 gün olarak belirlenerek artırma veya eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak aynı Kanun'un 52. maddesi gereğince 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının tespit edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafisinin eksik incelemeye ve suçun sübutuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.