muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/60, Karar No: 2023/440, Tarih: 14.09.2023

Suç tarihi itibarıyla FETÖ/PDY'nin silahlı terör örgütü olduğuna ilişkin kesinleşmiş bir mahkeme kararının bulunmaması, neticeyi bilerek ve isteyerek tipik hareketi gerçekleştiren sanığın kanuni yönden sorumlu tutulmasına engel teşkil etmeyecektir. Ayrıca örgüt piramidi içindeki konumu itibarıyla mahrem alan yapılanmasında yer alması, sanığın eğitim düzeyi, yaptığı görev nedeniyle edindiği bilgi ve tecrübeleri ile örgütteki konumu itibarıyla bu oluşumun bir silahlı terör örgütü olduğunu ve amaçlarını bilebilecek durumda olduğu anlaşıldığından ve ayrıca bu yönde bir savunması da bulunmadığından sanık hakkında TCK'nın 30. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hata hükmünün uygulanmamasına ilişkin kabul yasaya aykırı görülmemiştir.

Bu itibarla, sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâlleri ile sanık müdafiinin temyiz itirazları doğrultusunda incelenmesi sonucunda, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, sanığın örgütte kaldığı süre ve bu süre içerisindeki örgütsel eylemlerinin çeşitliliği itibarıyla suç kastının yoğun olması, örgütün mahrem yapılanmasında ve bu yapılanmanın da Danıştay gibi örgüt tarafından büyük önem taşıyan Anayasal bir kurum içerisindeki örgütlenmesinde yer alması, bu örgütlenme içerisinde tanık beyanları ve diğer delillerle ispatlandığı şekilde örgütsel saikle hareket ettiği, gerçekleştirdiği eylemlerin vahameti karşısında işlediği suçla meydana gelen tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirildiğinde temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi dosya kapsamına uygun olup TCK'nın 3. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen orantılılık ilkesine aykırılık oluşturmadığı, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca cezanın indirilmesi esnasında belirlenen takdiri indirim oranının yerinde olduğu anlaşılan Özel Daire kararı isabetli bulunmuştur.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; eksik araştırma ile karar verilmesinden dolayı hükmün bozulması gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Açıklanan nedenlerle;

1) Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 07.12.2020 tarihli ve 4-49 sayılı; sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA,

2) Dosyanın, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.06.2021 tarihli ve 196 sayılı kararı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla baktığı terör suçlarından kaynaklanan davalara ilişkin dosyaların devredildiği Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.09.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1263, Karar No: 2012/3683, Tarih: 25.05.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1263 E.  ,  2012/3683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2008/ 11462 sayılı takip dosyasında yapılan 05.07.2011 tarihli sıra cetvelinde, pay ayrılan şikayet olunan ... Gıda San. ve Tic. A.Ş.'nin alacaklı olduğu icra dosyalarında gönderilen ödeme emirlerinin usulsüz olduğu ve takiplerin kesinleşmediklerini, ayrıca bu şikayet olunanın hacizden itibaren iki yıl içinde satış istenilmediğinden hacizlerinin düştüğünü, bu nedenle sıra cetvelinde pay ayrılmasının yasaya aykırı olduğunu, satış tutarından masraflar düşülmeden paylaştırma yapıldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan şirket vekili, icra takiplerinin usulüne uygun kesinleştiğini ve hacizlerinin düşmediğini, ayrıca satış tutarından masraf ayrılmamasının şikayetçinin yararına olmadığını, zira satış masraflarını kendilerinin yaptığını, şikayetçinin hacizleri düştüğünden ehliyeti olmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan Vergi Dairesi Müdürlüğü, şikayete cevap vermemiş, yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece, dosya kapsamı ve toplanan delillere göre; sıra cetveline esas satışı yapılan taşınmaz üzerine şikayet olunanın iki ayrı icra takip dosyasında haciz konulduğu ve yasal süresi içinde satış talebinde bulunularak satış avanslarının yatırıldığı, bu nedenle hacizlerinin düşmediği, şikayetçinin şikayet olunanın yaptığı takiplerde ödeme emrinin tebliğinin usulsüzlüğü yolundaki iddiada bulunamayacağı, satış parasından satış masrafların düşürülmediği hususunu ileri süremeyeceği, şikayetçinin alacaklı olduğu 2009/292 sayılı takip dosyasında şikayetçinin taşınmaz üzerindeki haczinin de düştüğü gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 25.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3637, Karar No: 2010/9439, Tarih: 01.07.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/3637 E.  ,  2010/9439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi davasından dolayı Yerel Mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı ... hükmün; Dairemizin 17/11/2009 gün ve 2009/17110-16965 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davacılar ..., ... ve ... Köy Tüzelkişiliği ile ... ve arkadaşları vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

1) ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.02.2006 gün 2001/132-10 sayılı kararı ile davacı ile davalılar arasında görülen tapu iptali tescil davası sonucu davanın kısmen kabul kısmen reddine ilişkin karar dairenin 22.03.2007 gün 2007/16547-3544 sayılı kararı ile bir kısım parseller yönünden onanmasına, bir kısım parseller yönünden bozulmasına karar verilmiş, davacı ... vekili ile ... Köyü Tüzelkişiliği, davacı ... mirasçıları, ... ve arkadaşları ... vekili, yine davalılardan ..., ... ve arkadaşları ... mirasçısı ..., ... mirasçıları ... ve arkadaşları ... mirasçısı ... , ... , ... ve arkadaşları vekili ve ..., ..., ... ve arkadaşları, ..., ..., ..., ... ... mirasçıları ... ve arkadaşları ve ..., ... mirasçıları olan ... ve arkadaşları ve ... mirasçısı ... mirasçısı ve ... tarafından Yargıtay kararının düzeltilmesi istenmiş ve Dairenin 11.12.2007 gün 2007/14879-16224 sayılı kararı ile davaya konusu 373 parselin numarasının hatalı yazıldığı, doğrusunun 273 olduğu anlaşılmakla, bu kanunun düzeltilmesine, diğer karar düzeltme istemlerinin reddine karar verilmiş ve bundan sonra asıl (2001/122 sayılı tapu iptali ve tescil davasının davalılardan ... ve 44 arkadaşı ile ... Köyü Tüzelkişiliği vekili Av. ... tarafından 19.11.2008 günlü dilekçe ile mahkemenin 06.02.2006 gün 2001/10 sayılı kararının onanarak kesinleşen parsellerin bir kısmı yönünden Yargılamanın iadesi talebinde bulunarak, davacının tapu kaydının kadastro sırasında uygulanmayan kayıtlar listesine alındığını ve davacı tapu kayıtlarının taşınmazlarda uymadığını, bir kısım parsellerin iyiniyetle satın aldığını, köy hudutnamelerinin uygulanmadığı gibi nedenlerle, yine; 605 parsel maliklerinden ... bu parselin anneleri ... miras yolu ile intikal ettiğini, 2002 yılında intikallerinin yaptırılarak ..., ..., ... adlarına tescil edildiğini ve bundan sonra Sulh Hukuk Mahkemesinin 2004/307 sayılı ortaklığın giderilmesi davasına konu olduğunu, tapu kaydına şerh konulmadığı için mahkemece satışına karar verilip, 2006/13 sayılı satış dosyasına konu edildiğini, 2001/122 sayılı dosyada davanın açıldığı, 2001 yılında 605 maliki olan anneleri ... ... in davada taraf olduğunu, mahkeme kararının sonradan kendilerine tebliğ edildiğini, yargılama sırasında taraf teşkili sağlanmadan davanın karar bağlanması nedeniyle 19.12.2008 tarihli dileçe ile mahkemenin 2008/352 sayılı dosyasında yargılamanın yenilenmesini istemiş, mahkemenin 26.12.2008 gün 2008/352-379 sayılı kararıyla daha önce ... 45 arkadaşı vekili Av. ... tarafından açılan mahkemenin 2002/332 sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir. Bundan sonra, Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.02.2009 gün ve 2008/332-10 sayılı kararı ile yargılamanın iadesi davası reddedilmiş ve bu karar dairenin 03.11.2009 gün 2009/16425-16191 sayılı kararı ile "H.Y.U.Y.'nın 445. ve devamı maddelerinde sınırlı olarak belirtilen yargılamanın iadesi nedenlerinden hiçbirine uymadığından davacı ..., ... arkadaşları vekili ve ..

... 45 arkadaşı vekili Av. ... tarafından açılan mahkemenin 2002/332 sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir. Bundan sonra, Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.02.2009 gün ve 2008/332-10 sayılı kararı ile yargılamanın iadesi davası reddedilmiş ve bu karar dairenin 03.11.2009 gün 2009/16425-16191 sayılı kararı ile "H.Y.U.Y.'nın 445. ve devamı maddelerinde sınırlı olarak belirtilen yargılamanın iadesi nedenlerinden hiçbirine uymadığından davacı ..., ... arkadaşları vekili ve ... Köy Tüzelkişiliği vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme hükmünün onanmasına" karar verilmiştir.

2) Bu kez davacılardan ... süresinde verdiği 04.01.2010 tarihli dilekçe ile Daire Başkanı ... ve üyeler ... ve ...'ı ... hakiminin reddedilmesine ilişkin kararının reddine ilişkin merci kararının onanmasında ilgili daire kararında imzasının bulunmaları nedeniyle, üye ...'ın da Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.02.2006 gün ve 2001/122-10 sayılı kararının temyiz incelemesi aşamasında tetkik hakimi olarak görev yaptığı ve dairenin 22.03.2007 gün 2006/16547-3544 sayılı kararını yazdığı halde, karar düzeltme isteminin reddiyle ilgili kararın temyiz edilmesi üzerine dairenin 11.12.2007 gün ve 2007/14879-16224 sayılı karar düzeltme isteminin reddine ilişkin imzasının bulunması ve ayrıca yargılamanın iadesi ile kararın temyiz aşamasında duruşmaya katılıp Dairenin 30.09.209 gün 2009/9157-13874 sayılı iade kararında da imzası bulunması nedeniyle Üye ...'ı reddettiğini bildirerek ve karar düzeltme istemine ait kuvvetli delillerin de bulunduğu nazara alınarak daire kararının kaldırılarak mahkeme kararının bozulmasını istediği,

3) 552-575 parsel maliki davacı ... süresinde verdiği 07.01.2010 günlü dilekçeleri tapu maliki ...'un tapu kaydında ... olduğu gibi ... ve ...'e hibe ettiği halde 1983 yılında asıl davanın davacısına satış yapılmasının mümkün olmayacağını (dilekçesine eklediği belgeye göre sözü edilen tapu kaydının asıl davacı ... dayandığı tapu kaydı ile ilgisi olmadığı, sözü edilen Eylül 1978 tarih 148 nolu tapu kaydının kadastro sırasında dava dışı 131-926-941-942 parsellere revizyon gördüğü görülmektedir.) bu tapunun kuvvetli delil olduğu nazara alınarak karar düzeltme isteminin kabulü ile mahkeme kararının bozulmasını istediği,

4) Davacı ... ile ... ve arkadaşları vekili Av. ... süresinde verdiği 07.01.2010 günlü dilekçesi ile daha önce Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/122 sayılı dosyasında dayandıkları köy hudutnamesinin yerine uygulanmadığını, orman bilirkişileri ve kadastro bilirkişilerin raporlarında farklı görüşler ileri sürüldüğünü, Balıkesir Vakıflar Bölge Müdürlüğünden aldıkları belgelerin kendilerini doğruladığını, taşınmazlarda Vakıflar Genel müdürlüğünün haklarının bulunduğunun nazara alınmadığını, mera ile tarım arazilerinin birbirine karıştırıldığını, ... Köyünde halen orman kadastro çalışmaları bulunmadığı halde, Orman Yönetiminin dava konusu yerlerin orman iddiasında bulunduğunu bildirerek, dairenin onama kararının kaldırılarak mahkeme kararının karar düzeltme yolu ile mahkeme kararının bozulmasını istediği anlaşılmaktadır.

5) Yine karar düzeltme dilekçesinin verilmesinden çok sonra dairemize 02.03.2010 tarihinde intikal eden ... ... Göker imzalı 18.03.2010 tarihli dilekçede, karar düzeltme aşamasında olan bu davanın öncelikle görevli olan Yargıtay Hukuk Dairesinde incelenmesinin istendiği, yine 05.04.2010 tarihinde Dairemize intikal eden ... imzalı 02.04.2010 tarihli dilekçede aynı iteklerin tekrarlandığı ve 02.04.2010 tarihli dilekçede köy muhtarı ..., ..., ... tarafından daha önce bildirilen sebeplerle Başkan ..., Üye ... , Üye ...'ı reddettiklerini bildirmişlerdir.

6) Dairece öncelikle Başkan ve Üyelerin ret edilmesine ilişkin dilekçeler Yargıtay Yasasının 39/III-3. maddesi çerçevesinde incelenmiştir. Sözü edilen yasa hükümlerine göre bir Yargıtay Dairesinin toplantılarını engelleyen toplu red istemleri dinlenmez. Daire Başkanı ve iki üyenin reddi istendiği ve halen daire bir başkan ve 6 üye ile çalışmasını sürdürdüğü, kalan 4 üye ile dairenin toplanması mümkün olmadığından, istemin toplu red niteliğinde olduğu ve dairenin toplanmasını engellediği görülmekle davacılar ..., ... ve köy muhtarı ...'in, red istemlerinin dinlenmesine yer olmadığına, hakim reddine ilişik işin esasına girilmediğinden, red isteminde bulunanlara H.Y.U.Y.'nın 5728 Sayılı Yasa ile değişik 36/II. maddesi gereğince para cezası verilmesine oybirliği ile karar verildikten sonra işin esasının incelenmesine geçildi:

7) Karar düzeltme isteminde bulunanların bir kısmı karar düzeltme isteminin 20. Hukuk Dairesinde incelenmeyip başka bir hukuk dairesi tarafından incelenip karara bağlanmasını istemişlerse de, Yargıtay Yasasının 14. maddesi keza Yargıtay Başkanlar Kurulunun 26.01.2009 gün 1 sayılı kararı gözönünde bulundurulduğunda, asıl davada Orman Yönetiminin taraf olduğu, davada orman incelenmesinin yapıldığı, mahkemenin ilk kararının Dairenin 22.03.2007 gün 2007/16547-3544 sayılı kararı ile kısmen onanıp kısmen bozulduğu, yargılamanın yenilenmesi davasında Orman Yönetimi taraf değilse de, bu davanın asıl davanın uzantısı olup oradaki delillerin de değerlendirilmesi gerekeceğinden, temyiz inceleme görevinin Dairemizi ait olduğu,

8) Karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür.

Dairemiz kararı bu konulara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi, usul ve yasaya da uygundur.

Dairenin 22.03.2007 gün 2007/16547-3544 sayılı kısmen onama ve kısmen bozma kararını, o tarihte Dairemizde tetkik hakimi görevinde bulunan ve halen Daire Üyesi ...'ın tetkik hakimi olarak heyete sunmadığı, yine aynı kararın karar düzeltme isteminin reddine ilişkin 11.12.2007 gün 2007/14879-16224 sayılı kararında da raportör üye olarak görev yapmayıp sadece üye sıfatıyla karara katıldığı, dairedeki evrak asıllarının incelenmesinden anlaşılmaktadır.

Dairenin 22.03.2007 gün 2007/16547-3544 sayılı kısmen onama ve kısmen bozma kararını, o tarihte Dairemizde tetkik hakimi görevinde bulunan ve halen Daire Üyesi ...'ın tetkik hakimi olarak heyete sunmadığı, yine aynı kararın karar düzeltme isteminin reddine ilişkin 11.12.2007 gün 2007/14879-16224 sayılı kararında da raportör üye olarak görev yapmayıp sadece üye sıfatıyla karara katıldığı, dairedeki evrak asıllarının incelenmesinden anlaşılmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ve H.Y.U.Y.nın 440. maddesinde ... hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı yasanın 442. maddesi uyarınca takdiren 172.00.- TL. para cezası ile Harçlar Yasası uyarınca 35.50.- TL. red harcının düzeltme isteyenlerden ayrı ayrı alınmasına 01/07/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13932, Karar No: 2007/1993, Tarih: 15.02.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/13932 E.  ,  2007/1993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 15.02.2007

KARŞI OY YAZISI

Davacı “kadın” tarafından boşanma davası açıldığı; davalı “kocanın” süresi içinde (HUMK m. 195) yetki itirazında (HUMK m. 187 b. 2) bulunduğu konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Boşanma davası, davacı “kadın” tarafından “sürekli kalma niyetiyle” oturduğu/kaldığı “baba evinin” bulunduğu yerde (TMK. m. 19 f. I) açıldığı halde bu yer mahkemesinin kadının “yerleşim yeri” mahkemesi (TMK. m. 168) olması “gerçeğine” rağmen değerli çoğunluğun farklı yönde oluşan düşüncesine katılmıyorum.

Başka bir anlatımla düşünceme göre : Aralarında meydana gelen olaylardan sonra kocası ile oturamaz duruma gelen ve ekonomik/sosyal yetersizlik sebebiyle bu dünyada gidecek başka yeri de bulunmadığı için dava konusu dosyada olduğu gibi baba evine dönen/dönmek zorunda kalan “her kadın” boşanma davasını “ertesi günü” bile “sürekli kalma niyetiyle” geldiği/oturduğu/kaldığı “baba evinin” bulunduğu yerde açabilir/açabilmelidir.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 186 hükmüne göre “oturacakları konutu” eşler “birlikte” seçerler. Buna karşılık koşulları oluştuğunda kadının “sürekli kalma niyetiyle” oturacağı yeri (TMK. m. 19) koca belirleyemez. Aksi düşünce (= Kadın, sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri tek başına belirleyemez düşüncesi ) “Kocanın yerleşim yeri kadının da yerleşim yeri sayılır” kabulünü zorunlu kılar ki hiç de böyle olmadığı TMK. m. 168 metninde yer alan “eşlerden birinin yerleşim yeri” anlatımıyla açık seçik bellidir.

Eşlerden birinin yerleşim yeri” ifadesi ile kadının ve kocanın yerleşim yerlerinin “bir ve tek” olmadığı gerçeği hiçbir farklı düşünmeye/yoruma sebebiyet vermeyecek kadar açık ve seçik olarak düzenlenmiştir.

Bu sebeple “Kadın, kocasından ayrı otursa bile ‘makul süre’ geçene kadar yerleşim yeri kocasının yerleşim yeridir” şeklindeki bir düşünce yerinde değildir/kabul edilemez.

“Koca” sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri “tek başına” belirlerken/belirleyebiliyorken “kadın” neden sanki bu konuda geçmesi gereken asgari bir süre varmış da geçmemiş gibi bu belirlemeyi tek başına yapamamaktadır/yapamaz duruma düşürülmektedir?

Bu sebeple “Kadın, kocasından ayrı otursa bile ‘makul süre’ geçene kadar yerleşim yeri kocasının yerleşim yeridir” şeklindeki bir düşünce yerinde değildir/kabul edilemez.

“Koca” sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri “tek başına” belirlerken/belirleyebiliyorken “kadın” neden sanki bu konuda geçmesi gereken asgari bir süre varmış da geçmemiş gibi bu belirlemeyi tek başına yapamamaktadır/yapamaz duruma düşürülmektedir?

Bilindiği üzere tarafların “nüfusa kayıtlı oldukları” yer Kanunda yapılan değişikliklerden sonra boşanma hukukunda “kadın” açısından bir anlam ifade etmemektedir. Çünkü kadın, kocası hanesine sürekli kalma niyeti (=TMK m.19) olduğundan değil yasal zorunluluk (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 23, Resmi Gazete: 29 Nisan 2006, - Sayı : 26153) nedeniyle kaydedilmiştir.

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 3 hükmünde yer alan yerleşim yeri adresi=sürekli kalma niyetiyle oturulan yer adresinin bildirilmesinde “kişinin” (=kadının) (=kocanın) yazılı beyanı esas alınır. (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 50) Başka bir anlatımla kadın baba evinin bulunduğu yeri “yerleşim yeri” olarak bildirebilir. Bu bildirim için kocasının ya da mahkemenin onayına ihtiyacı da yoktur

Kaldı ki nüfusa kayıtlı olunan yer “koca” açısından da artık anlamsızdır. Çünkü kocanın bile başka bir yere nüfus kaydını nakil etmesi (=yerleşim yerini değiştirmesi!) artık olanaksızdır. O halde koca da sürekli kalma niyetinden (=TMK m.19) değil yasal zorunluluk nedeniyle o hanede kayıtlıdır/o ilçede kayıtlı kala kalmıştır.

Kanun Koyucu TMK. m. 168 değişikliği ile “Davacı gibi kadınlara” kolaylık sağlamayı hedeflemiştir. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 422) Başka bir anlatımla 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu boşanma veya ayrılık davasının açılmasını “kolaylaştırabilmek” düşüncesiyle davanın eşlerden birinin yerleşim yerinde açılabileceğini kabul ettiğine kadının da “eş olduğu” gözetildiğinde boşanma veya ayrılık davasının “kadının da yerleşim yerinde” açılacağı konusunda bir duraksama olamaz. (Ömer Uğur GENÇCAN, “Türk Medenî Kanununda Kadının Özgürleşimi”, Güncel Hukuk Dergisi, Ocak-2006, Sayı:25, s. 29, Kısaltma: GENÇCAN- Özgürleşim)

Türk Medeni Kanununun 168. madde gereğince, boşanma davalarında yetkili mahkeme eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce en son altı ay birlikte oturdukları yer aile mahkemesi olduğundan davacı kadının seçimlik hakkını kullanarak “kendi yerleşim yerinde” dava açması bu sebeple kanuna uygundur. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Ankara 2004 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK., s. 905)