muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/19328, Karar No: 2010/5437, Tarih: 01.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/19328 E.  ,  2010/5437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/665, Karar No: 2012/38084, Tarih: 13.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/665 E.  ,  2012/38084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasa ile değişik 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrasındaki temel para cezasının alt sınırının "30 gün adli para cezası" olacağı gözetilmeden "450" TL olarak eksik adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 6136 sayılı Yasanın 13/1. ve TCK.nun 62. maddesi uyarınca tayin edilen “450 TL adli para cezası” ve "375 TL adli para cezası"nın çıkarılıp yerine sırasıyla “30 gün adli para cezası” ve “25 gün adli para cezası” yazılması ve "TCK.nun 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL’den çarpılarak sonuç olarak 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 13.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4956, Karar No: 2011/5603, Tarih: 29.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/4956 E.  ,  2011/5603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalı vekili ve davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, bir kısım davalı vekili ve davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Harcı yatırılmayan ve temyiz defterine kaydedilmeyen bir kısım davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verildikten sonra, davacı idare vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 29.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1490, Karar No: 2020/3820, Tarih: 01.07.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1490 E.  ,  2020/3820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki cezai şartın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı kurum ile aralarında 2012 yılı Optik Sözleşmesi bulunduğunu, davalı kuruma fatura ettiği bir takım reçetelere ilişkin kurum müfettişlerince hazırlanan rapor doğrultusunda davalı kurum tarafından 11/07/2013 tarih 88430792/04OPT/1451903/ 6.729082 yazı ile anılan sözleşmenin 5..3.9., 5.3.1., 6.1.10., 6.1.15. ve 6.1.19. maddeleri doğrultusunda cezai işlem tahakkuk ettirildidiğini, işlemin hukuki dayanaktan yoksun olup sözleşmeye aykırılık taşıdığını ileri sürerek, haksız cezai işlemin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, cezai işlemin sözleşmeye uygun olduğunu beyanla davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, tanık beyanları dikkate alınmak suretiyle yönlendirme isnadı ile uygulanan cezai işlemin dayanaksız olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, davalının temyizi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 08/06/2016 tarihli ve 2015/5196 E., 2016/14679 K. sayılı ilamı ile; "...Mahkemece, sadece cezai işlemin dayanağı olan yönlendirme olgusu üzerinde durulmuş, cezai işleme konu reçete muhteviyatının hak sahiplerine verilmediği ve katılım payının tahsil edilmediği hususuna yönelik bir inceleme ve araştırma yapılmamıştır. Diğer yandan, yönlendirme yasağına ilişkin olarak 07.03.2012 tarih 130195 reçete numaralı hak sahibi ... ile 14.04.2012 tarih 138207 reçete numaralı hak sahibi ... dinlenilmemiştir. Hal böyle olunca, cezai işlemin dayanağı reçete muhteviyatının hak sahiplerine verilip verilmediği ile katılım payının tahsil edilip edilmediği hususlarında inceleme ve araştırma yapılmalı, gerekirse dosya konusunda uzman bilirkişiye verilmeli, yönlendirme yasağı yönünden yukarıda belirtilen hak sahipleri dinlenilmeli, sonucu çerçevesinde bir karar verilmelidir. Karar bu yönler itibariyle usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir." gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiş, Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Davalının reçete muhteviyatının hak sahiplerine verilmediğine ilişkin eylemin irdelenmediği yönündeki temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiş, Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Davalının reçete muhteviyatının hak sahiplerine verilmediğine ilişkin eylemin irdelenmediği yönündeki temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece beyanına başvurulan tanıklar ..., ... ve ...'nun reçete muhteviyatının hak sahiplerine verilmediği yönündeki eyleme ilişkin olmak üzere açık beyanlarına yer verilmediği anlaşılmaktadır. Dosyaya ibraz edilen 07/07/2018 tarihli Göz Hastalıkları Anabilim Dalı Öğretim Üyesi tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda da bu eksiklik tespit edildiği üzere; bu eksiklik giderilmeksizin hüküm kurulmuş olması hatalıdır. O halde, Mahkemece, ..., ... ve ...'nun yeniden beyanına başvurularak reçete edilen gözlüklerin eksiksiz teslim alınıp alınmadığı üzerinde durulup bu kişilere ait reçete ile davalı Kuruma ibraz edilen bu reçetelere ilişkin faturalar da karşılaştırılmak suretiyle yeniden uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yapılarak reçete muhteviyatının hak sahiplerine verilmediği yönündeki eylemin gerçekleşip gerçekleşmediği hususunda değerlendirme yapılması gerekirken, eksik inceleme neticesinde bu eyleme yönelik davanın da kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01/07/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7349, Karar No: 2014/15454, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/7349 E.  ,  2014/15454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2013

NUMARASI : 2013/19-2013/173

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7910, Karar No: 2012/27167, Tarih: 04.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/7910 E.  ,  2012/27167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla çalışma ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, davalı 19 ... Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı olarak, değişen alt işverenler işçisi sıfatı 12.11.2008-12.....2009 tarihleri arasında çalıştığını, işyerinde fazla çalışma yapmasına rağmen, bu çalışma karşılığı ücret alacakları ile, altı aylık ücretinin ödenmediğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir

Davalı vekili, davacı ile müvekkili arasında ... sözleşmesi bulunmadığını ileri sürerek davanını husumet yokluğu sebebi ile reddine karar verilmesini talep etmiştir .

Mahkemece, davalının asıl işveren olması sebebi ile işçilik alacaklarından sorumlu olduğu, davacının fazla çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı, davalının ücret alacaklarının ödendiğine ilişkin delil ibraz etmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında; davalı Üniversitenin harçtan sorumlu tutulup tutulmayacağı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır .

Harçtan muaflık kurumu 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13. maddesinde düzenlenmiştir

13.maddenin j(Ek bent:21/01/1982 - 2588/3 md.) bendi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan muaf olduğunu hüküm altına almıştır.

Bu sebeple; genel bütçeye dahil olan davalı Üniversitenin, Harçlar Kanunun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin peşin harçtan sorumlu tutulması hatalı ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Temyize konu olan kararın 2 . ve 3 maddelerinde yazılı olan “2-Kabul edilen miktar üzerinden karar tarihi itibariyle alınması gereken 227,... TL nispi karar ve ilam harcından, dava dilekçesi ile peşin ve ıslah dilekçesi ile yatırılan 55,00 TL harcın mahsubu ile arta kalan 172,... TL nispi karar ve ilam harcının davalıdan tahsiline,

SONUÇ: Temyize konu olan kararın 2 . ve 3 maddelerinde yazılı olan “2-Kabul edilen miktar üzerinden karar tarihi itibariyle alınması gereken 227,... TL nispi karar ve ilam harcından, dava dilekçesi ile peşin ve ıslah dilekçesi ile yatırılan 55,00 TL harcın mahsubu ile arta kalan 172,... TL nispi karar ve ilam harcının davalıdan tahsiline,

3-Davacı tarafından yatırılan 15,60 TL. başvurma harcı, 55,00 TL peşin harç ve 2,50 TL. vekalet harcının davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, cümlelerinin hükümden tamamen çıkarılmasına ve yerine “2-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, davacı tarafça yatırılan 15,60 TL başvurma harcı, 55,00 TL peşin harcın davalı kurum harçtan muaf olduğundan, talep halinde davacıya iadesine” yazılması sureti ile hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20864, Karar No: 2013/23818, Tarih: 12.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/20864 E.  ,  2013/23818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise,4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'e iadesine, 12/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2283, Karar No: 2021/2967, Tarih: 28.04.2021

**16. Ceza Dairesi         2020/2283 E.  ,  2021/2967 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütü kurma veya yönetme, Silahlı terör örgütüne üye olma

Sanıklar ..., ...,..., ..., ... ve...için; 31.05.2016

Sanık ... için; 09.06.2016

Hüküm : Sanık ... hakkında;

TCK'nın 314/1, TMK'nın 5/1, TCK 53, 63 maddesi uyarınca mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusu üzerine hükmün kaldırılması ile TCK'nın 314/1, TMK'nın 5/1, TCK 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyetine ilişkin karar

Sanıklar ..., ..., ... hakkında; TCK'nın 314/2, TMK'nın 5/1, TCK 53, 58/9, 63 maddesi uyarınca mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusu üzerine hükmün kaldırılması ile TCK'nın 314/2, TMK'nın 5/1, TCK 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyetine ilişkin karar

Sanık ... hakkında;

5237 sayılı TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1; 5237 sayılı TCK'nın 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Sanıklar ... ve ... hakkında;

5237 sayılı TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1; 5237 sayılı TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Sanık ... hakkında;

CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Sanık ... hakkında;

TCK'nın 314/2, TMK'nın 5/1, TCK'nın 221/4-son, 62, 53, 58/9, 63 maddesi uyarınca mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusu üzerine hükmün kaldırılması ile TCK'nın 314/2, TMK'nın 5/1, TCK'nın 221/4-son, 221/5, TCK 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyetine ilişkin karar

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Sanıklar hakkında tayin olunan cezanın süresi itibariyle yasal şartları oluşmadığından, sanık Sanık ... müdafinin duruşma isteminin CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Tebliğnamenin başlık kısmında; ... isminde tek sanık olmasına rağmen iki defa ... yazılmış olması, sanık ...’ın ilk derece aşamasında yapılan yargılama esnasında 14.05.2018 tarihinde vefat etmiş olduğu ve hakkında kamu davasının düşmesine karar verilmesine rağmen isminin yer alması, Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.10.2018 tarih ve 2018/13 - 2018/252 sayılı kararı ile sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet kararının Sanık ... müdafiinin yüzüne karşı 22.10.2018 tarihinde tefhim edildiği ve sanık ... müdafiinin süresinde istinaf talebinde bulunmadığı, 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine sanık ... müdafinin 7188 sayılı Kanun kapsamında dilekçe verdiği, Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.11.2019 tarihli ek kararı ile ilk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmünün sanık ... müdafince süresi içerisinde istinaf edilmemesi nedeniyle kesinleştiği, bu