muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/19457, Karar No: 2016/20686, Tarih: 26.09.2016

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Gerek kanuni düzenleme ve gerekse sözleşmedeki hükümler dikkate alındığında, davalı kurumda özelleştirme öncesi kapsam dışı olarak çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine tabi olarak ücreti belirlenen davacının özelleştirme sonrası çalıştıktan sonra nakledildiği tarihe kadar kamuda aynı statüde çalışanlar için getirilen özlük haklarından yararlandırılarak, nakil edildiklerinde haklarının korunması amaçlanmıştır. Kısaca davacı kapsam dışı olarak kamuda çalışmış gibi sayılmaktadır. Sonuç olarak davacı, davalı kurumda iken çalıştığı dönemde 375 ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameler ile getirilen artışlardan yararlandırılmalı ve bu artışlar uygulanmak sureti ile nakledildiğinde maaş nakil ilmühaberi düzenlenmelidir.

Davalı kurum, taraflar arasındaki sözleşme hükmü veya eki yönetmelik hükümleri ile kapsam dışı nakle tabi olarak çalışan davacının 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer  malî  haklarına veya belirlenmemiş ise Yönetim Kurulu kararı ile sözleşme imzalandığı tarihteki ücretine artışlar yapmış olabilir. Bu artışlar Kanun Hükmünde Kararnamelere dayanılarak çıkarılan ve kamuda çalışan sözleşmeli personel ile kapsam dışı personel için sağlanan artışlardan az da olabilir, fazla da olabilir. Aynı oranda veya fazla oranda artış yapılmış ve yansıtılmış ise kapsam dışı nakle tabi olarak çalışan davacı, kamudaki personel için getirilen artışlardan faydalanamaz. Ancak davalı işveren anılan hükümleri dikkate almadan artış yapmamış veya daha az artış yapmış olabilir. Taraflar arasında yapılan sözleşmenin 7. maddesine göre, davacının ücretinde yapılacak artış, memur maaşlarına yapılan artış oranından az olamaz. Buna göre davalı şirketçe davacının ücretine yapılan artışlar kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan az ise aradaki fark alacak hüküm altına alınmalıdır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi, gerek 4046 sayılı Kanun'un 22/5. maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan unvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir. Şu halde davacı için 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenen unvanda görev yapanların 5473 sayılı Kanun ile öngörülen ek ödeme kapsamında olup olmadığı önem arz etmektedir. Bunun için öncelikle davacının belirlenmiş olan unvanı itibariyle ek ödeme yapılması gereken kamu görevlilerinden olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Davacı ile aynı unvanda görev yapan kamu görevlilerinin belirtilen ek ödemelerden yararlanması söz konusu ise davacının da ek ödemeden yararlandırılması ve varsa bundan kaynaklanan fark alacaklarının hüküm altına alınması gerekir.

Davacı, maaş nakil ilmuhaberinin de eksik düzenlendiğini iddia ederek, bunun 406 sayılı Kanuna uygun şekilde düzenlenmesi gerektiğinin tespitini istemiştir. 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesinin üçüncü fıkrasına göre 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanların Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana  göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer malî haklarına, bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde  kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir. Buna göre davacının bildirim tarihindeki unvanı için Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ücret ve diğer mali haklarına, anılan tarihten bildirim tarihine kadar geçen süre içinde, bildirim tarihindeki kadro ve pozisyonu göz önünde bulundurularak, kamu görevlilerine yapılan artış oranı ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutarın nakil ilmuhaberinde belirtilmesi gerekir.

Sonuç olarak, öncelikle davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilmeli, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlenmeli; kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Kanun'un Ek. 29 ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmuhaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20358, Karar No: 2015/6921, Tarih: 07.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/20358 E.  ,  2015/6921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; müvekkillerinin ... vatandaşı olduklarını, ...'deki iç savaş nedeni ile ülkelerinden kaçarak ... sahasında bulunan konteyner kente yerleştiklerini, davacıların müşterek çocuğunun davalı ...'nın kullandığı ve davalı kuruma ait olan aracın altında kalarak hayatını kaybettiğini açıklayıp fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 100,00 er TL maddi, 50.000,00 er TL manevi tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan delillere göre davalı ...'nın kamu görevlisi olup görevin ifası sırasında kazanın gerçekleştiği, davalı kurum açısından idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerektiği gerekçesi ile davalı... aleyhine açılan davanın yargı yolu bakımından reddine, diğer davalı ... aleyhine açılan davanın 657 sayılı yasanın 13. maddesi gereğince husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, haksız fiile dayalı destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Yargı yolu kavramı, bir hukuk sisteminde, herhangi bir davanın o hukuk sistemine dahil yargı haklarından hangisinde bakılacağını ifade eder. Uyuşmazlığın hangi yargı kolunda bakılacağı hususu, davanın genel şartlarından olup mahkemece resen dikkate alınması gerekir.

Dava dilekçesinde; kazaya neden olan aracın, işleteni olan davalı ...'ne ve kazanın meydana gelmesi-

ne neden olması sebebi ile araç sürücüsü ...'ya husumet yöneltilerek tazminat istenmiştir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Yasası'nın "devlete ve kamu kuruluşlarına ait araçlar" başlığını taşıyan 106. maddesinde; "genel bütçeye dahil dairelerle katma bütçeli idarelere, il özel idarelerine ve belediyelere, kamu iktisadi teşebbüslerine ve kamu kuruluşlarına ait motorlu araçların sebep oldukları zararlardan dolayı, bu kanunun işletenin hukuki sorumluluğuna ilişkin hükümleri uygulanır. Bu kuruluşlar, 85 inci maddenin birinci fıkrasına göre olan sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere 101 inci maddedeki şartları haiz milli sigorta şirketlerine mali sorumluluk sigortası yaptırmakla yükümlüdürler." hükmü yer almaktadır. Maddenin bu açık hükmü karşısında devletin ve kamu kuruluşlarının, maliki bulundukları motorlu araçların neden oldukları zararlardan sorumluluğunun da işletenin sorumluluğu kapsamında değerlendirilmesi gereği açıktır. Zararın aracın maliki olan kamu tüzel kişi ve kuruluşlarında çalışan bir kişiye verilmiş olması sonuca etkili olmayıp, aynı sorumluluk ilkeleri geçerlidir.

Somut olayda davalı kuruma ait aracın işletilmesi sırasında gerçekleşen kazada desteğin ölümü nedeni ile davalılar aleyhine hizmet kusuruna dayalı olarak değil haksız fiile dayalı olarak tazminat isteminde bulunulmuştur.

Bu hale göre uyuşmazlığın çözümünde 2918 sayılı Yasanın uygulanacağı ve aynı yasa gereğince uyuşmazlığın çözüm yerinin adli yargı yeri olduğu benimsenerek karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davalı...hakkında açılan dava yönünden yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmiş olması ve haksız fiilin faili diğer davalı ... hakkında husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 7.5.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4668, Karar No: 2016/6717, Tarih: 29.09.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/4668 E.  ,  2016/6717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 20.10.2013 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kayıt örneğinden anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7332, Karar No: 2015/21661, Tarih: 17.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/7332 E.  ,  2015/21661 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, boşanma ve velayet dışındaki bölümler yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı, dava dilekçesinde boşanma talebi ile birlikte ziynetlerin iadesini de istemiştir. Davacı, aynı davalıya karşı olan birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürebilir. Bunun için, birlikte dava edilen taleplerin tamamının aynı yargı çeşidi içinde yer alması ve taleplerin tümü bakımından ortak yetkili mahkemenin bulunması zorunludur (HMK m 110). Böyle bir durumda kuşkusuz, bağımsız nitelikteki talepler harca tabı ise bunun gerektirdiği maktu veya nispi peşin harcın da davacı tarafından yatırılmış olması, eksiklik halinde tamamlanması gereklidir. Ne var ki, somut davada davacı, dava dilekçesinde "adli yardım" talebinde de bulunmuş, ancak bu talep hakkında mahkemece olumlu yada olumsuz bir karar verilmemiştir. Adli yardım kararı kapsamı sınırlandırılmamışsa bundan yararlanana, karar ve ilam harçları da dahil yapılacak tüm yargılama ve takip giderlerinden geçici olarak muafiyet sağlar (HMK m.335/1). Dolayısıyla adli yardımdan yararlanan taraf, karar ve ilam harcının peşin bölümünü yatırmakla yükümlü değildir. Öyleyse mahkemece; davacı kadının adli yardım talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi, sonucuna göre, adli yardım talebinin kabul edilmesi halinde ziynetlere ilişkin davanın esasına girilmesi, adli yardım talebini reddedilmesi halinde ise, talep edilen ziynetlerin değeri üzerinden nispi harcı tamamlaması için usulüne uygun olarak süre verilmesi, harç tamamlandığı takdirde, ziynetlere ilişkin davanın esasına girilmesi, harç tamamlanmaz ise Harçlar Kanununun 30. maddesinde gösterilen usul çerçevesinde işlem yapılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.11.2015 (Salı)

....
Yargıtay — Esas No: 2012/28957, Karar No: 2013/22319, Tarih: 01.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/28957 E.  ,  2013/22319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan TCK.nun 165/1, 62/1 maddeleri uyarınca belirlenen hapis cezasının, adli para cezasına çevrilmesi ve gün miktarı ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle adli para cezanın miktarının bulunması sırasında uygulama maddeleri olan TCK.nun 50/1.a, 52/1.maddelerinin hüküm fıkrasında gösterilmemiş olması mahallinde eklenmesi mümkün eksiklik olarak kabul edilmiştir,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 Sayılı TCK’nın adli para cezası başlıklı 52.maddesinin 1.fıkrasında “adli para cezası beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir” şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun’un 61/8. maddesinde yer alan “adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur” biçimindeki düzenleme uyarınca, adli para cezasına hükmedilirken kanundaki sınırlar arasında temel cezanın gün birimi olarak belirlenmesi, artırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında yazılı şekilde belirlenen gün miktarı karşılığında doğrudan adli para cezasının belirlenmesi ve indirim miktarının adli para cezası üzerinde yapılarak, sonuç cezanın 4 gün karşılığı 80 TL olarak belirlenmesi yerine, 83 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek TCK’nın 52/1 ve 61/8.maddelerine aykırı davranılması ve fazla cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hükümden 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesinin, doğrudan hükmedilen 5 gün adli para cezasına ilişkin indirimin uygulandığı bölümün çıkarılarak, yerine “Sanık hakkında hükmedilen 5 gün karşılığı adli para cezasından, suç konusunun değeri mağdurun şikayetçi olmaması göz önüne alınarak, TCK 62. maddesi gereğince cezasından takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezasına ve 4 gün karşılığı adli para cezasının TCK'nun 52/2. maddesi gereği günlüğü takdiren 20 TL'den hesaplanarak sanığın 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/52, Karar No: 2009/2056, Tarih: 10.02.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/52 E.  ,  2009/2056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz istemine ilişkin davada Ankara 22. Asliye Hukuk ile Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sıra cetveline itiraza ilişkindir.

Dosya kapsamından; davacının sözleşme gereğinin yerine getirilmemesi nedeniyle sözleşmenin feshi ve ödenen miktarın tahsilini istediği, yargılama devam ederken davalı şirketin iflası nedeniyle dava alacak davası olarak açıldığı halde bu kez dava sıra cetveline itirazla birlikte kayıt kabul davasına dönüştüğü anlaşılmakla, uyuşmazlığın çözümünde Asliye Ticaret Mahkemesi görevlidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/02/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7439, Karar No: 2010/4791, Tarih: 20.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/7439 E.  ,  2010/4791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, ticari satıştan kaynaklanan faturalara dayalı alacağın tahsili için girişilen icra takibine yönelik itirazın asıl alacak yönünden iptali ile icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Davalı vekili, takibin dayanağı irsaliyeli faturalardaki teslim alan imzasının müvekkili şirket temsilcisi ...’a ait bulunmadığını, taraflar arasındaki ticari ilişkiyi gösteren başka bir belgenin olmadığını, faturalar altındaki imza sahipleri ... hakkında müvekkili şirketin malları izinsiz bir şekilde işyerinden çıkarmaları sebebiyle karakola şikayette bulunulduğunu ve bunların işten çıkarıldığını, bu kişilerin tanık olarak dinlenmesine muvafakatlarının bulunmadığını belirterek davanın reddi ile %40 tazminatın davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde malların davalı şirketin çalışanı olan şahıslara teslim edildiği her ne kadar davalı bu kişilerin şirketi zarara uğratmaları nedeniyle işten çıkarıldığını savunmuş ise de, davalı ile çalışanları arasındaki iç ilişkinin davacıyı ilgilendirmeyeceği gerekçeleriyle davanın kabulüne davalının 1.783.48 TL’ye yaptığı itirazın iptaline, hükmedilen miktarın %40’ı oranındaki icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 20.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11645, Karar No: 2022/14041, Tarih: 30.11.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/11645 E.  ,  2022/14041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yasa yollarına ilişkin hukuk normlarının yorumlanmasında, Anayasa'nın 36. maddesinde düzenlenen "Hak arama hürriyeti" ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde hüküm altına alınan mahkemelere erişim hakkının değerlendirilmesi gerekliliği nazara alınıp, yanılgılı bildirim nedeniyle temyiz hakkının etkin kullanılmasının engellendiği hâllerde temyiz isteminde bulunanın bu yanılgısından faydalanması gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu gözetildiğinde, mahkemece ara kararıyla "sanık müdafin mazeretinin kabulüne, duruşma gününü Uyap sisteminden öğrenmesine" karar verilmesi karşısında kovuşturmanın başından itibaren vekaletnameli vekilin hukuki yardımından yararlanan sanığın yanıltılması nedeniyle temyiz istemi süresinde kabul edilerek tebliğnamede ret öneren düşünceye iştirak edilmemiştir.

26/04/2021 tarihli mazeret dilekçesi ile 29/04/2021 tarihli celse için koronavirüs hastalığının izolasyon sürecinde olduğundan bahisle duruşmaya katılamayacağını ve duruşmanın başka bir güne ertelenmesini talep eden sanık müdafin mazeretinin kabulüne karar verildiği halde, aynı celsede hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 30/11/2022 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY