muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/48231, Karar No: 2010/3156, Tarih: 09.02.2010

4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Kanununun 10/3 fıkrasına göre, genel kurulu olağanüstü toplantısı, genel yönetim kurulu veya denetleme kurulunun gerekli gördüğü durumlarda ya da genel kurul üye veya delegelerinin beşte birinin talebi ile toplanır. Sendika genel kurulunun olağanüstü toplanmasının kimler ve hangi sendika organları tarafından istenebileceği sınırlı olarak sayılmış olup bu hüküm emredici niteliktedir.

Somut olayda usulünce oluşturulmuş denetleme kurulunca alınmış bir karar olmadığı halde denetleme kurulu tarafından talep edildiği için genel kurulu olağanüstü toplantıya çağıran genel yönetim kurulun işlemi hukuki dayanaktan yoksun ve emredici yasa hükmüne aykırıdır. Dolayısıyla sendika olağanüstü genel kurulunun ve bu genel kurulda alınan kararların baştan itibaren yoklukla sakat ve baştan itibaren yok hükmünde olduğu kabul edilmelidir.

Kaldı ki, dosya içerisinde bulunan Ankara Valiliğinin 24.9.2007 tarih ve 18714 sayılı yazı ve eklerinden 28-29.4.2007 tarihli olağanüstü genel kurulda sendika yönetim kuruluna seçilen davalı ... hariç diğerlerinin sendika üyeliğinden çekildikleri ve Ulaştırma Çalışanları Sendikası adında başka bir sendikanın kurucuları arasında yer aldıkları anlaşılmaktadır.

Tüm bunlar dikkate alındığında sonuç itibarıyla doğru olan kararın bu gerekçe ile ONANMASINA,aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 9.2.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4700, Karar No: 2017/13580, Tarih: 13.12.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/4700 E.  ,  2017/13580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suç eşyasının satın alınması suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 165 ve 52/2. maddeleri uyarınca 6 ay hapis ve 100,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, hapis cezasının aynı Kanun'un 50/1-f maddesi gereğince 6 ay süre ile kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek yaptırımına çevrilmesine dair BAKIRKÖY 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/09/2009 tarihli ve 2008/1299 esas, 2009/514 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 24/10/2017 gün ve 8980-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/11/2017 gün ve 2017/60346 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun “Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar” başlıklı 50/1-f maddesinde “Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama süresinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlemesindeki özelliklere göre; Mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle ve gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya, çevrilebilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, sanığın 21/04/2009 tarihinde alınan ifadesinde kamuya yararlı bir işte çalışmak isteyip istemediğine dair beyanının alınmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre cezanın kişiselleştirilmesidir. Hâkim, kısa süreli hapis cezasının, hapis cezası olarak infaz edilmesi yerine, cezayı kişiselleştirerek daha etkili, caydırıcı ve ıslah edici olduğu kanaati ile cezayı seçenek yaptırıma çevirmektedir. 5237 sayılı Kanun’un 50. maddesinin 1. fıkrasında kısa süreli hapis cezası yerine uygulanabilecek seçenek yaptırımlar altı bent halinde düzenlenmiştir… (f) bendindeki düzenleme; “Mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle ve gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırmaya çevrilebilir” şeklindedir.

“Kamuya yararlı işte çalıştırma” tedbirinin ne şekilde infaz edileceği; 5275 sayılı Kanun'un 105. maddesinde; “(1) Türk Ceza Kanunu’nun 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde yer alan kısa süreli hapis cezasının yaptırım seçeneklerinden kamuya yararlı bir işte çalıştırma; hükümlünün, ücretsiz olarak bir kamu kurumunun veya kamu yararına hizmet veren bir özel kuruluşun belirli hizmetlerinde çalıştırılmasıdır. (2) Denetimli serbestlik ve yardım merkezleri, bölgelerinde bulunan bu tür kurumlardan hükümlüleri ne suretle çalıştırabileceklerine dair bilgi alırlar ve hizmetler listesini oluştururlar. Bu listeler mahkemelere verilir. Mahkeme, bu listelerden uygun gördüğü hizmeti ve süresini hükümlüye önerir ve bunu reddetme hakkına sahip olduğunu hatırlatır.….” biçiminde düzenlenmiştir. Aynı Kanun'un 109. maddesinde ise; 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesine göre hükmedilen seçenekli yaptırımların infazında uygulanacak rejimin tüzükte gösterileceği yazılıdır. Anılan tüzük 06.04.2006 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanmak suretiyle yürürlüğe girmiştir. Tüzüğün 51. maddesinin 6. fıkrası da İnfaz Kanunu'nun 105. maddesi ile aynı doğrultudadır.

İnceleme konusu somut olayda; sanığa suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan hükmolunan 6 ay hapis cezasının, mahkemece aynı süre ile kamuya yararlı bir işte çalıştırılma tedbirine çevrildiği, ancak yargılama sürecinde kısa süreli hapis cezası yerine kamuya yararlı bir işte çalıştırılma seçenek yaptırımının uygulanmasına gönüllü olup olmadığının sanıktan sorulmadığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla, TCK’nın 50/1-f. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek yaptırımına karar verilirken, sanığa gönüllü olup olmadığının sorulmaması hukuka aykırıdır. Açıklanan nedenle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (BAKIRKÖY) 32. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 29.09.2009 gün ve 2008/1299 E., 2009/514 K. sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 13.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10763, Karar No: 2013/17315, Tarih: 24.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/10763 E.  ,  2013/17315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sosyal Güvenlik Kurumundan davacının geri çevirme tarihine kadar olan süredeki çalışmasını gösterir hizmet cetvelinin istenerek, ayrıca 31.03.2010 tarihinden sonraki çalışmalarına ilişkin hizmet cetvelinde görülen işyerlerinin işverenlerinin isimlerinin ve işyerlerinin adreslerinin sorularak verilecek cevabın eklenip gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9954, Karar No: 2014/12868, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9954 E.  ,  2014/12868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2014

NUMARASI : 2014/44-2014/468

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar usulüne uygun tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı SGK vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13203, Karar No: 2008/8012, Tarih: 21.05.2008

10. Ceza Dairesi 2006/13203 E., 2008/8012 K.

**10. Ceza Dairesi 2006/13203 E., 2008/8012 K.**

**- İSTİNABE

- UYUŞTURUCU MADDE TİCARETİ YAPMAK

- ZORUNLU MÜDAFİ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 188 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 150 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 196 ]

**"İçtihat Metni"**

Uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan sanık Bengi hakkında (Ankara Birinci Ağır Ceza Mahkemesi)'nce yapılan yargılama sonunda, 30.05.2006 tarih ve 2005/456 esas, 2006/186 karar sayı ile mahkumiyet kararı verildiği; hükmün sanık müdafii tarafından süresi içinde temyiz edildiği; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma isteğiyle dava dosyasının teb-liğname ekinde 08.11.2006 tarihinde Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-

Yargılama tarihinde yürürlükte olan 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi gereğince görevlendirilen zorunlu müdafiinin, 28.02.2006 tarihli oturuma katılamayacağına ilişkin mazereti hakkında bir karar verilmediği, müdafiinin duruşma gününden haberdar edilmediği, Cumhuriyet Savcısının esas hakkında görüş bildirerek hükmün tefhim edildiği 12.10.2006 tarihli son oturumda da sanık müdafiinin bulunmadığı gözetilmeden yargılamaya devamla mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2-

Sanık hakkında uygulanan 5237 sayılı TCK'nın 188/3. maddesindeki hapis cezasının alt sınırının 5 yıl olduğu ve 5271 sayılı CMK'nın 196/2. maddesi uyarınca istinabe suretiyle sorguya çekilemeyeceği gözetilmeden hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün sair yönleri İncelenmeksizin isteme ayları olarak (BOZULMASINA), 21.05.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4363, Karar No: 2014/13732, Tarih: 29.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/4363 E.  ,  2014/13732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, davalı bankaya Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının sorulduğunu, davalı bankanın konunun müşteri sırrı ve ticari sır niteliğinde olduğunu belirterek talebin reddedildiğini ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; davalı tarafın temyizi üzerine karar dairemizce onanmış, davalı bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların tahakkukuna bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli), bir kısmı da olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o 2014/4363-13732

davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkca anlaşılmaktadır.

Kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkca anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Mahkeme kararı bu gerekçe ile bozulması gerekirken, zuhulen onandığı bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından davalının karar düzeltme isteminin kabulü ile onama kararı kaldırılarak hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemizin 20.11.2013 tarih 2013/30009-28783 sayılı onama kararının kaldırılmasına yukarıda açıklanan gerekçe ile hükmün davalı lehine BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 29.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6003, Karar No: 2012/11516, Tarih: 13.09.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/6003 E.  ,  2012/11516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, kira parasının sözleşmedeki artış şartlarına göre eksik ödendiğini belirterek, kira farkının tahsilini istemiştir. Davalı kira sözleşmesindeki şartları uygulamadıklarını, kira parasını sonraki dönemlerde aralarında sözlü olarak belirlediklerini belirterek, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, kira sözleşmesindeki artış şartı uygulanmayarak kiraların tarafların anlaşması ile belirlendiği ve kira paralarının tahsili esnasında ihtirazı kayıt konulmadığını, kiralananın tahliyesinden sonra geriye dönük kira farklarının tahsilinin hakkın kötüye kullanımı olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 1.06.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinde kira bedeli aylık 500 TL olarak belirlenmiştir. Kira sözleşmesinin özel şartlar 6. maddesi “ödeme her ayın 3. gününe kadar kiralayanın banka hesabına yatırılacaktır. Bir ayın kirası kısmen veya tamamen ödenmemesi halinde veya geç ödenmesi haline sözleşme süresi sonuna kadar işlememiş aylara ait kira bedelleri muaccel olur. Kiracı geciken ve muaccel olan kira bedellerinin gecikmenin ve muacceliyetin başladığı günden itibaren aylık %10 gecikme tazminatı ve yasal faizi ile birlikte ödemeyi kabul eder. Kiralayanın, kiracının sözleşmeye aykırı olarak ödeme süresi geçtikten sonra yaptığı ödemeleri kabul etmiş olması sözleşmenin ödeme süresine ilişkin hükmünün zımnen değiştirilmesini kabul ettiği anlamına yorumlanamaz ve kiracı bu yönde bir savunma ileri süremez, “7. maddesinde ise “kira sözleşmesi, sonraki yıllarda tarafların susması ile yenilendiği takdirde, yeni kira dönemi için kira parası; ilk kira döneminde belirlenen kira parasına, Devlet İstatistik Enstitüsü'nün geçmiş yıl için açıkladığı TÜFE oranına 10 eklenmek suretiyle bulunacak rakam oranında arttırılarak ödenecektir. 3. kira döneminde kira parası 1.500 TL olacaktır.” şeklinde düzenlenmiştir. Tarafların serbest iradeleriyle sözleşmeye konulan bu şartlar geçerli olup, tarafları bağlar. Bu durumda mahkemece, sözleşmenin 6 ve 7. maddelerine göre hesaplanacak bedel üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, bu hususlar göz ardı edilerek yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2157, Karar No: 2023/1657, Tarih: 23.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/2157 E.  ,  2023/1657 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2556 E., 2022/808 K.

...

HÜKÜM/KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/135 E., 2021/63 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkilinin yurtdışında bulunduğu Amerika Birleşik Devletlerinde, 2019 Temmuz ayında yürürlüğe giren yurtdışı borçlanması ile ilgili değişiklikten önce 31.07.2019 tarihine kadar yurtdışı borçlanması hakkından yaralanmak için New York Başkonsolosluğa giderek bilgi aldığını, Konsolosluğunun verdiği belgeyi ve hüviyet fotokopisini kuruma Temmuz 2019 ayında gönderildiğini, 08.01.2020 tarihli yazı ile borçlanma talep dilekçesi gönderilmemiş olması nedeni ile herhangi bir işlem yapılmadığını, bu nedenle Kuruma 16.01.2020 tarihinde yazı yazılarak yeniden belgeler gönderilerek borçlanma tahakkuk cetveli gönderilmesi istenildiğini ve olumlu bir cevap alınamadığını, müvekkilinin Amerika’da yaşadığını, konsolosluktaki görevlinin belirttiği şekilde hareket ettiğini ancak kimsenin müvekkiline borçlanma talep dilekçesinin dolduracağını söylemediğini, yasaya göre dilekçenin verileceği son günü olan 31.07.2019 tarihinde konsolosluğun gönderilmesini istediği hizmet belgesi ve hüviyetini davalı kuruma gönderdiğini, müvekkilinin yeni yasadan faydalanmak için 31.07.2019 tarihinde postaya verilen zarfı aldığında zarfın içinde borçlanma talep dilekçesi olmadığını, davalı kurumun davacının belirttiği adrese bir yazı yazarak, eksik olan borçlanma talep dilekçesini ve gerekirse bu konuda açıklamayı içeren bilgileri göndermesi gerektiğini ancak borçlanma talep dilekçesi yok gerekçesi ile herhangi bir işlem yapılmadığını, 19.07.2019-31.07.2019 tarihleri arası 12 gün içinde borçlanma yapmak için belgelerini iadeli taahhüt ile kuruma gönderimiş olduklarını, postaya verilen tarihin geçerli olması nedeni ile 19.07.2019-31.07.2019 tarihleri arası iadeli taahhütlü olarak gönderilen tüm belgelerin işleme alındığını, ancak belgeler kuruma geldiğinde, eksiklikler için vatandaşlara 3 ay içinde eksikliklerin tamamlanması için yazılar gönderilmiş ise de, müvekkiline bu şekilde bir yazı gönderilmediğini, davacının 31.07.2019 tarihinde gönderdiği yazının nedenin kurumca bilindiğini, yazının içinde borçlanma için yurtdışından aldığı hizmet belgesi ve hüviyet olduğunu, kurumun işleminin bu nedeni le usul ve yasaya aykırı olduğunu beyanla 31.07.2019 tarihindeki dilekçenin, borçlanma talep dilekçesi olarak geçerli olduğunun ve 2001-2018 tarihleri arası borçlanma tahakkuk cetvelinin düzenlenmesinin tespitine ve aksi yöndeki kurum kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP