muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3160, Karar No: 2019/33338, Tarih: 25.06.2019

Tediye fişleri bulunmamış ya da bulunan tediye fişlerinde mudi imzası yok ise, eylem basit zimmet;

Tediye fişine mudi yerine sahte imzalar atmak suretiyle gerçekleştirilen işlemler ile ilgili olarak, fişler üzerindeki sahte imzalar ile mudilerin banka kayıtlarında bulunan örnek imzalarının ilk bakışta ve basit bir inceleme işe sahteciliğinin anlaşılması halinde eylem basit zimmet, sahteciliğin aldatıcılık özelliğinin bulunması halinde ise eylem nitelikli zimmet suçunu oluşturacaktır.

Yukarıda anılan hususlar nazara alınarak, Denizbank Yenişehir şubesinde gişe görevlisi ve operasyon yöneticisi olarak çalışan sanığın, ... ile diğer mudilerin hesaplarından havale yapmak, eft yapmak, fatura ödemek ve nakit para çekmek suretiyle zimmetine para geçirmesi şeklinde gerçekleşen olayda, ... adına düzenlenen ve dosyaya celbedilen belge asılları yanısıra ..., ... ve ... adlarına düzenlenmiş belge asıllarının da temin edilerek, mudilerin daha önce alınmış kartonet imzaları ile karşılaştırma yapılmadan eksik soruşturma ile hüküm kurulması'' nedenleriyle bozulduğu, Dairemizin yerleşik uygulamalarının sahte imzalı tediye fişi ile yapılan zimmet işlemlerinde mahkemenin huzurda belge asıllarını inceleyerek sahteliğin iğfal kabiliyetinin bulunup bulunmadığına dair değerlendirme yaparak işlemlerin nitelikli mi basit zimmet mi olduğunu belirlemesi, işlem sayısının çokluğu halinde mahkemece bu konuda bilirkişi görüşüne başvurulabileceği yönünde olduğu, bozma öncesi mahkemece grafoloji ve sahtecilik bilirkişisinden alınan 04/11/2013 tarihli raporda inceleme konusu yapılan 53 adet işlemdeki mudi ... adına atılan imzaların mudinin eli ürünü olmadığı gibi her birinin de ayrı ayrı iğfal kabiliyetine haiz olduğunun belirtildiği, mahkemece Dairemizin anılan bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada bozmanın gerekleri yerine getirilerek Adli Tıp Genel kurulundan sanığın cezai ehliyeti hususunda rapor alındığı, 06/04/2017 tarihli raporda atılı suç bakımından sanığın cezai ehliyetinin tam olduğunun belirtildiği, mahkemece bir kısım zimmet eylemlerine ilişkin belge asılları celbedilerek huzurda yapılan incelemede 6 adet işlemdeki sahte imzaların aldatıcılık özelliğine sahip olduğu belirlenerek sanık hakkında Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 30/04/2018 tarihli ve 2016/160 Esas, 2018/570 Karar sayılı kararı ile sanığın tekrar 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160/2, 160/5-son cümle, TCK'nun 43/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 8 yıl 4 ay hapis ve 60,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ve sanık müdafii ile katılan ... vekilinin temyiz istemleri üzerine yapılan incelemede; Dairemizin 07/05/2019 tarihli ve 2018/17989 Esas - 2019/31019 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkındaki hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından Dairemizin anılan ilamına karşı Dairemizin 09/06/2016 tarihli ve 2015/17521 Esas, 2016/8624 Karar sayılı bozma ilamı öncesi savcılık ve yerel mahkemece alınan bilirkişi raporlarındaki eylemin basit zimmet suçunu oluşturduğu yönündeki görüşlere dayanılarak itirazda bulunulmuştur.

Yeniden yapılan incelemede; Dairemiz uygulamasına göre tediye fişine mudi yerine sahte imzalar atmak suretiyle gerçekleştirilen işlemler ile ilgili olarak, fişler üzerindeki sahte imzaların ilk bakışta ve basit bir inceleme ile sahteliğinin anlaşılması halinde eylem basit zimmet, sahteciliğin aldatıcılık özelliğinin bulunması halinde ise eylem nitelikli zimmet kabul edilmektedir, Dairemizin 09/06/2016 tarihli ve 2015/17521 Esas, 2016/8624 Karar sayılı ilamı sonrası mahkemece incelenen bir kısım sahte imzalı işlemlerdeki imzaların iğfal kabiliyetine haiz olduğu yönündeki tespitin denetlenmesinde yerinde olduğu görüldüğü gibi mahkemece inceleme konusu yapılmayan mudi ... adına düzenlenmiş 30/03/2009 tarihli 1.500,00 TL bedelli dekont, 27/06/2008 tarihli 300,00 TL bedelli dekont, 05/06/2008 tarihli 3.000,00 TL bedelli dekont gibi bir kısım diğer fişlerdeki sahte imzaların da ilk bakışta ve basit bir inceleme ile sahteliğinin anlaşılamadığı, aldatıcılık özelliği bulunduğu kanaatine varılarak Dairemizin kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Dosyanın 05/07/2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkraları uyarınca itiraz incelemesinin yapılması için Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 25/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1446, Karar No: 2014/25460, Tarih: 27.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1446 E.  ,  2014/25460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Nusaybin Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2013

NUMARASI : 2011/614-2013/349

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum ile N.. K.. Sosyal Yard. ve Dayanışma Başk. vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise,4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin ve dahili davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4738, Karar No: 2012/6268, Tarih: 30.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4738 E.  ,  2012/6268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayet sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 09.04.2012 gün ve 2012/944 Esas 2012/2718 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Dairemiz kararı, şikayetçi vekiline 04.06.2012 tarihinde tebliğ edilmesine karşın, İİK'nun 366/3.maddesi hükmünde öngörülen 10 günlük süre geçirildikten sonra, 15.06.2012 tarihinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, süre yönünden karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde iadesine, 30.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/280, Karar No: 2021/2243, Tarih: 29.03.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/280 E.  ,  2021/2243 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 31.07.2015 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01.06.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacı, dava konusu 4155 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, aynen taksim suretiyle ortaklığın giderilmesini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu 4155 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış yolu ile giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

1)Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalı ...’ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2)Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Öte yandan, mahkemece paydaşlığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde, kararın infazı için satış memuru görevlendirilmesi gerekli olmakla birlikte, satış memurunun isminin belirtilmemesi gerekir.

Somut olayda; mahkemece, satış için yazı işleri müdürünün görevlendirilmesi ibaresi gerekli ve yeterli iken, satış memurunun ismen gösterilmesi, ayrıca satış bedelinin "tapu kaydı oranında taraflara paylaştırılması" ibaresine yer verilmesi doğru görülmemiş ise de, belirtilen hususlar kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...’ın sair temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bent uyarınca davalı ...’ın temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün 3. bendindeki "Satış memuru olarak hukuk mahkemeleri yazı işleri müdürü Bahattin Altıntaş’ın görevlendirilmesine," ibaresinden "hukuk mahkemeleri yazı işleri müdürü Bahattin Altıntaş’ın" kelimelerinin çıkartılmasına yerine "yazı işleri müdürünün" ibaresinin yazılmasına ve hükmün 2. bendindeki "tapu kaydı" ibaresinin çıkarılmasına yerine "tapu kaydındaki payları" ibaresinin eklenmesine hükmün ve gerekçesinin değiştirilmiş ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 29.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8206, Karar No: 2017/17096, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/8206 E.  ,  2017/17096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2818, Karar No: 2015/14256, Tarih: 27.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/2818 E.  ,  2015/14256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MİLAS KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/11/2014

NUMARASI : 2014/179-2014/359

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Uygulama kadastrosu sırasında Y. Mahallesi çalışma alanında bulunan ve tapuda M.. B.. adına kayıtlı bulunan eski 301 parsel sayılı 4500 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 103 ada 6 parsel numarasıyla ve 4.795,04 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir. Davacı Hazine, uygulama kadastrosu sırasında 103 ada 6 sayılı parselin yüzölçümünün artırıldığı, bunun dere yatağına doğru genişlemeden kaynaklandığı iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişme konusu 103 ada 6 sayılı parselin uygulama tutanağı tespiti gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 26.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10515, Karar No: 2011/14906, Tarih: 15.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/10515 E.  ,  2011/14906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, İncirlikuyu köyü 24 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün yörede 1998 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kaldığını, davalı adına olan tapu kaydının 1334 m² yüzölçümlü bölümünün iptali ve orman niteliği ile Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün davalı tarafından temyizi üzerine, hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2010/10363-13393 sayılı 01.11.2010 günlü bozma kararında özetle: “Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava mülkiyetin tesbiti niteliğinde olup, hakem sıfatıyla görülüp sonuçlandırılmıştır. 3533 sayılı Mecburi Tahkim Yasasının 4. maddesinde katma bütçe ile idare edilen daireler, belediyeler, özel bütçe ile idare edilen ve sermayesinin tamamı Devlet, belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseselerden biriyle genel bütçeye dahil dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıkların o yerdeki yüksek dereceli hukuk mahkemesi başkanı veya hakimi tarafından çözümleneceği hükme bağlanmıştır. Ne var ki; davacı ... Yönetimi ile davalı Hazine anılan kanun kapsamındaki kurumlardan ise de, dava dilekçesinde ileri sürülen iddialar, davanın hukuki sebepleri ve mahkemenin hukuki tavsifi gözönünde bulundurulduğunda taraflar arasında mecburi tahkim yoluyla çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Çünkü, 19.07.2003 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan ve bu davada da uygulanması gereken 4916 sayılı Yasanın 24. maddesi ile değiştirilen 3533 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince “... taşınmazların aynına yönelik olan...” uyuşmazlıkların hakemde görülemeyeceği hükümleri getirilmiştir. Her ne kadar hakem mahkemesinin verdiği kararlar kesin ise de, hakemin görevi dışında ve yetki aşımı suretiyle verdiği kararlar temyiz edilebilir. O halde, mahkemece temyize konu davada mecburi tahkim yoluyla çözümlenmesi gereken uyuşmazlık bulunmadığı, 3533 sayılı Yasa gereğince hakem sıfatıyla bakılan davalarda ancak tespit niteliğinde hüküm kurulabileceği, mülkiyete ilişkin iptal ve tescil yolunda karar verilemeyeceği gözetilmeksizin davanın hakem sıfatıyla görülüp işin esası hakkında yazlı biçimde hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğu” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davaya asliye hukuk mahkemesi sıfatıyla bakılmasına karar verilerek davanın kabulüne ve dava konusu İncirlikuyu köyü 24 nolu parselin 25.05.1999 günlü raporda (A) ile gösterilen 1334 m² kısmının tapusunun iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan tapu kaydının iptal ve tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı Yasaya esas olmak üzere 6831 sayılı Yasaya göre 1998 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada temyize konu bölümlerin orman tahdidi içinde kalan yerlerden olduğu belirlenerek, mahkemece davanın kabulü yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasaya eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi ve 17. maddesi ile eklenen "Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalı aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değil ise de; bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hükmün 3. ve 4. bentlerinin kaldırılarak, bunun yerine “6099 sayılı Yasa ile 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Yasanın değişik 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına 15.12.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.