muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3470, Karar No: 2022/1034, Tarih: 25.01.2022

Somut olayda davacının, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Bölge Sağlık Kurulu'nun 23/02/2015 tarihli kararı ile belirlenen %14,1 sürekli iş göremezlik oranına yönelik, gerek dava dilekçesi içeriğinden gerekse de yargılama aşamalarında, açık bir kabulünün bulunmadığının anlaşılması karşısında mahkemece davacının sürekli iş göremezlik oranının %14,1 olduğu kabul edilerek sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu'nun 03/05/2018 tarih ve 666 sayılı kararında davacı için belirlenen %33,2 sürekli iş göremezlik oranının, 11/07/2014 tarihinde geçirmiş olduğu iş (yüksekten düşme) kazasına bağlı fibula kırığı sonrası gelişen venöz yetmezlik arızası nedeniyle verildiği ancak davacının, kaza sonrası oluşan rahatsızlığında “gelişen” bir durum oluşup oluşmadığı (venöz yetmezliği) ile davacının sürekli iş göremezlik oranının hangi nedenle arttığı tam olarak anlaşılmamakla birlikte davacının sürekli iş göremezlik oranının hangi tarihten itibaren geçerli olduğu belirtilmemiştir.

Yapılacak iş, davacı açısından gelişen bir durumun söz konusu olup olmadığını, davacının sürekli iş göremezlik oranının hangi nedenle arttığını, davacıda belirlenen %33,2 oranındaki meslekte kazanma güç kayıp oranının hangi tarihten itibaren geçerli olduğunu, Adli Tıp Kurumundan alınacak raporla belirledikten sonra, tarafların usuli kazanılmış haklarını gözeterek, değerlendirmek ve gerekçelerini de yazmak suretiyle sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve tarafların temyiz itirazlarının sair yönleri bu aşamada incelenmeksizin ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak, ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının sair yönleri bu aşamada incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/8897, Karar No: 2016/8410, Tarih: 04.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8897 E.  ,  2016/8410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 11. Asliye Hukuk ve ... 8. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesine aykırılık nedeniyle sözleşmenin feshi istemine ilişkindir.

... 11. Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın 6502 sayılı Kanun kapsamına girdiği ve tüketici mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

... 8. Tüketici Mahkemesi ise davacının arsa sahibi, davalının yüklenici olduğu, 6502 sayılı Kanun anlamında tüketici ilişkisi bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3/1. maddesinin (l) bendinde "Gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini" tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğunu belirlemiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak, kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin, Tüketici Kanununda 3/1. maddesinin (k) bendindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç, kullanmak için konut edinmek değil, arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle, arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin, 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır.

Somut olayda davacı vekili, müvekkilleri ile davalı arasında mülkiyeti müvekkiline ait ... ili ... ilçesi, ... Mahallesinde kain 12 ada, 54 parsel üzerinde inşaat yapmak üzere kat karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşmeye göre ruhsat alınmasından itibaren 12 ay içerisinde inşaatın tamamlanması gerektiğini, sözleşme tarihinden bugüne 3 yıl süre geçmiş olmasına rağmen, ruhsat alınıp inşaata başlanamadığını, sözleşmenin ifasının imkansız olduğunu, belirtilen nedenlerle taraflar arasında düzenlenen kat karşılığı inşaat sözleşmesi ve ek sözleşmenin feshine karar verilmesini talep etmiştir.

Bu durumda, davacıların, 6502 sayılı Kanunda belirtilen “Tüketici” tanımına girmediği, arsasını değerlendirme amacının olduğu anlaşılmakla, Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında bulunmayan uyuşmazlığın asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 11. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3087, Karar No: 2015/108, Tarih: 21.01.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/3087 E.  ,  2015/108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi (CMK 250. Madde İle Görevli)

SUÇ : Tasarlayarak öldürme, tasarlayarak öldürmeye azmettirme

1-) Sanıklar ....... ve ..... maktüller ...... ve ...... tasarlayarak öldürmeye azmettirme, sanık ...... maktül ...... tasarlayarak öldürme, sanık .... maktül ...... tasarlayarak öldürme suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Lehe aleyhe yasa karşılaştırmasında 5237 sayılı TCK. nun 82/1-a, 62 ve 53. maddeleri uyarınca kurulan hükmün, 765 sayılı TCK’nun 450/4, 59, 31 ve 33 maddeleri uyarınca kurulacak hükme göre açıkça lehe olduğu ve 01/06/2005 tarihinden önce işlenen suçlarda 5237 sayılı TCK.nun 58/9-son maddesinin uygulanamayacağı anlaşılmakla, tebliğnamedeki lehe aleyhe yasanın belirlenmesi sırasında somut karşılaştırma yapılması gerektiği yönünde bozma öneren düşünce benimsenmemiştir.

2-)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ...... ve .... maktüller ...... ve ...... tasarlayarak öldürmeye azmettirme, sanık ..... maktül .... tasarlayarak öldürme, sanık .... maktül ..... tasarlayarak öldürme, sanık ..... maktül ....... tasarlayarak öldürmeye yardım, sanık ..... maktül ..... tasarlayarak öldürmeye yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümlerde bozma ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ...... ve ..... müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde usule, görevsizlik kararı verilmesi gerektiğine yönelen, sanık ..... müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde görevsizlik kararı verilmesi gerektiğine ilişen, sanıklar ..... ve ..... müdafii ile sanık ..... müdafiinin vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

a-)Suç tarihleri dikkate alındığında 5237 sayılı TCK.nun 58/9.maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi yasaya aykırı ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasının mahsus bölümlerindeki 5237 sayılı TCK.nun 58/9-son maddesinin uygulandığı bendlerin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN, sanıklar...... ve ...... maktüller ...... ve ....... tasarlayarak öldürmeye azmettirme, sanık ..... maktül ..... tasarlayarak öldürme, sanık ..... maktül ...... tasarlayarak öldürme suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA,

b-) Sanık ....... hakkında maktül ..... tasarlayarak öldürmeye yardım, sanık ...... hakkında maktül ........ tasarlayarak öldürmeye yardım suçlarından kurulan hükümler yönünden;

b-) Sanık ....... hakkında maktül ..... tasarlayarak öldürmeye yardım, sanık ...... hakkında maktül ........ tasarlayarak öldürmeye yardım suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Gerekçede sanık ..... maktül ...... öldürülmesi eylemine olay öncesinde yapılan bağlantı sonucu maktül ..... restorantta içki içmekteyken alıp götüren ve bu şekilde diğer sanıklarla bağlantısını kuran konumunda olup, bu nedenle yardım eden feri fail durumunda bulunduğu, sanık ..... ise maktül .... öldürülmesi eylemine maktülün işyerini göstererek ve sanık ..... olay yerine götürerek suça yardım ettiği ve feri fail konumunda olduğu kabul edildiği halde sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 39. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ...... ve ...... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu nedenle tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 21/01/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.

21/01/2015 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Azmi Kızılkaya'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ........, ......., ........ müdafiileri Avukatlar ........, ........ yokluklarında 22/01/2015 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2023/20966, Karar No: 2023/5018, Tarih: 02.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/20966 E.  ,  2023/5018 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/127 E., 2022/161 K.

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1, 29/1, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca 50 ... adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Bilecik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.05.2022 tarihli ve 2020/127 Esas, 2022/161 Karar sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 13.05.2023 ... ve 2022/21301 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.06.2023 ... ve 2023/58279 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Suça sürüklenen çocuk hakkındaki ceza belirlenirken, 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesinde seçimlik olarak öngörülen hapis ve adli para cezalarından adli para cezası seçilip sanığın 4 ay adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve aynı Kanun'un 29/1, 31/3 ve 62/1. maddelerince indirim uygulanması suretiyle 50 ... adli para cezasına hükmedildikten sonra belirlenen ... adli para cezasının anılan Kanun’un 52/2. maddesi uyarınca bir ... karşılığı takdir edilecek miktar ile çarpılmak suretiyle paraya çevrilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun’un 151/1, 29/1, 31/3 ve 62/1. maddeleri gereğince tayin edilen adlî para cezasının 50 ... olarak belirlenmesinden sonra hükmün bu şekilde bırakılması suretiyle eksik kurulduğu; zira, aynı Kanun'un “Adlî para cezası” başlıklı 52. maddesinde yer ...;

“(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam ... sayısının, bir ... karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir ... karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.

(3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam ... sayısı ile bir ... karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir ... karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.

(3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam ... sayısı ile bir ... karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.

(4) Hâkim, ekonomik ve şahsî hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.” şeklindeki düzenlemeler uyarınca infaza elverişli olacak şekilde bir ... karşılığı para cezası miktarı takdir edilerek bu miktar ile belirlenen tam ... sayısının çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın kararda gösterilmesi ve bu şekilde sonuç cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden adlî para cezasının 50 ... olarak tayin edilmesiyle yetinilmesi suretiyle infazda tereddüt oluşturacak şekilde yazılı şekilde karar verildiği anlaşılmakla, Bilecik 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 18.05.2022 tarihli ve 2020/127 Esas, 2022/161 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle; suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 151/1, 29/1, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca belirlenen 50 ... adlî para cezasının aynı Kanun’un 52/2. maddesine göre günlüğü 20,00 TL’den hesaplanarak sonuç cezanın 1.000,00 TL adlî para cezası olarak belirlenmesine, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/722, Karar No: 2012/234, Tarih: 19.06.2012

**Ceza Genel Kurulu         2012/YYB-722 E.  ,  2012/234 K.**

* GÖREVSİZLİK KARARI

* ZİNCİRLEME ŞEKİLDE GERÇEĞE AYKIRI BİLDİRİMDE BULUNMA SUÇU

* ASKERİ SAVCI OLAN SANIK

* DOĞAL HAKİM İLKESİ

* 3628 SAYILI YASAYA AYKIRILIK

* TÜRKİYE CUMHURİYETİ ANAYASASININ BAZI MADDELERİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASI HAKKINDA KANUN (5982) Madde 15

* ASKERLİK KANUNU İLE BAZI KANUNLARDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR KANUN (6318) Madde 35

* ASKERİ MAHKEMELER KURULUŞU VE YARGILAMA USULÜ KANUNU (353) Madde 1

* ASKERİ HAKİMLER KANUNU (357) Madde 25

* ASKERİ HAKİMLER KANUNU (357) Madde 28

* HAKİMLER VE SAVCILAR KANUNU (2802) Madde 1

* HAKİMLER VE SAVCILAR KANUNU (2802) Madde 2

* HAKİMLER VE SAVCILAR KANUNU (2802) Madde 3

* MAL BİLDİRİMİNDE BULUNULMASI, RÜŞVET VE YOLSUZLUKLARLA MÜCADELE KANUNU (3628) Madde 12

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 145

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 43

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 4

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 17

**"İçtihat Metni"**

Sanık Mehmet hakkında, Genelkurmay Askeri Savcılığının 03.05.2010 gün ve 30-127 sayılı iddianamesi ile gerçeğe aykırı bildirimde bulunma suçundan 3628 sayılı Yasanın 12 ve 5237 sayılı TCY’nın 43. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında, Genelkurmay Askeri Mahkemesince 15.03.2011 gün 20-26 sayı ile; “yargılama sırasında Anayasa'nın 145. maddesinde 12 Eylül 2010 tarihinde 5982 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle asker kişilerin askeri mahkemelerde yargılanmasını sağlayan ‘askeri mahallerde’ unsurunun Anayasa'nın 145. maddesinden çıkarılması, sanığa isnat edilen suçun askeri bir suç olmaması ve askeri bir suça bağlı bulunmaması nedenleriyle Ankara Ağır Ceza Mahkemelerinin görevli olduğu” gerekçesiyle Anayasa’nın 145. ve 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Yasasının 176. maddeleri uyarınca verilen görevsizlik kararı üzerine dosyanın gönderildiği Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesince 15.12.2011 gün ve 148-472 sayı ile, “357 sayılı Askeri Hakimler Yasasının 25/2. maddesi Anayasaya aykırılığı nedeniyle iptal edildiğinden birinci sınıf hakim olan sanık hakkında atılı suçtan yargılama yapma yetkisinin Yargıtay'a ait olduğu” belirtilmek suretiyle 5271 sayılı CYY'nun 3-6, 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 1, 13/2, 14 ve 353 sayılı Yasanın 25. maddeleri uyarınca görevsizlik kararı verilerek dosya Yargıtay 7.  Ceza Dairesine gönderilmiştir.

Yargıtay 7. Ceza Dairesince de 05.03.2012 gün ve 1-1 sayı ile; “atılı zincirleme şekilde gerçeğe aykırı mal bildiriminde bulunma eylemin Askeri Ceza Yasasında tanımlanan bir suçu oluşturmaması, Anayasa Mahkemesi'nin bahsi geçen iptal kararının kovuşturmaya ilişkin olmayıp soruşturmaya ilişkin olması, 353 sayılı Askeri Mahkemelerin Kuruluşu ve Yargılama Usulu Yasasının 12, 357 sayılı Askeri Hakimler Yasasının 28. maddesi gereğince yargılama yerinin Ankara Ağır Ceza Mahkemesi olması” nedeniyle karşı görevsizlik kararı verilmiştir.

5271 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının 4 ve 17. maddeleri uyarınca oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Ceza Genel Kurulunca çözümü gereken uyuşmazlık, suç tarihinde askeri savcı olarak görev yapan sanık hakkında gerçeğe aykırı bildirimde bulunma suçundan açılan kamu davasında, yargılama görev ve yetkisinin Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesine mi yoksa Yargıtay 7. Ceza Dairesine mi ait olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

5271 sayılı CYY’nın 4 ve 17. maddeleri uyarınca uyuşmazlığın çözümü, üst görevli mahkeme olarak Ceza Genel Kuruluna ait olup, bu konuda herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 11.12.2001 gün ve 291-295, 15.04.2003 gün ve 108-120, 28.12.2004 gün ve 218-232 ile 11.12.2007 gün ve 222-273 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Suç tarihinde yüzbaşı rütbesi ile askeri savcı olarak görev yapan sanığın da aralarında bulunduğu bir kısım asker kişiler hakkında Milli Savunma Bakanlığı, Askeri Yargıtay Başkanlığı ve Yargıtay Başsavcılığına 22.12.2008 tarihli ihbar mektubu gönderilmesi üzerine ön inceleme için Askeri Adalet Müfettişlerinin görevlendirildiği, inceleme sonucunda düzenlenen raporda isnat edilen bazı eylemlerin genel yargıya tabi kişisel suçları oluşturabileceği ve Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca da soruşturmanın açıldığı belirtilerek bu eylemler yönünden bir değerlendirme yapılmadığı,

Milli Savunma Bakanlığının 19.06.2009 tarihli “olur” yazısı ile sanık hakkında 3628 sayılı Yasanın 10, 11, 12 ve 13. maddelerine aykırılık suçundan soruşturma yapılmasına izin verilerek soruşturmanın Genelkurmay Başkanlığı Askeri Savcılığınca yürütülmesine karar verildiği,

Genelkurmay Askeri Savcılığınca sanık ve yakınlarıyla ilgili olarak şüpheli bildirim dahil herhangi bir kayıt olup olmadığı, banka hesap hareket bilgileri, üzerlerine kayıtlı aktif-pasif taşınmazlar ve adlarına kayıtlı ya da fiilen kullandıkları araçların araştırıldığı, alım ve satımlarda ilgilisi olan kişilerin tanık olarak dinlendiği, aktif gayrimenkullerin durumu ve elde edebilecekleri gelir konusunda bilirkişi raporları aldırıldığı, Mali Suçları Araştırma Kurulu Başkanlığının da görüşünün alındığı ve soruşturma sonucunda sanık hakkında 3628 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen haksız mal edinme, mal kaçırma veya gizleme suçundan kovuşturmaya yer olmadığına karar verilirken; 03.05.2010 gün ve 30-127 sayılı iddianame ile, 16.11.2005, 10.07.2008, 01.09.2008 tarihli mal bildirimlerinde bir kısım otomobil, arsa, altın, döviz ve TL değerleri belirtilmeyerek zincirleme olarak gerçeğe aykırı bildirimde bulunma suçunu işlediği iddiası ile kamu davasının açıldığı,

Atılı eylemin başka bir askeri suçla irtibatlı olduğuna yönelik iddianamede bir anlatıma yer verilmediği ve sanığın dosya kapsamına yansıyan başka bir suçunun da belirlenemediği,

Genelkurmay Başkanlığı Askeri Mahkemesince görevsizlik kararı verilerek dosyanın Ankara Ağır Ceza Mahkemesi'ne gönderildiği,

Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesince de, 357 sayılı Yasanın 25. maddesinin 2. fıkrasının Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edildiğinden bahisle görevsizlik kararı verilerek dosyanın Özel Daireye gönderilmesi ve Özel Dairece de görevsizlik kararı verilmesi üzerine görev uyuşmazlığının doğduğu,

Anlaşılmaktadır.

Suç tarihinde askeri savcı olarak görev yapan sanık hakkında 3628 sayılı Yasaya aykırılık suçundan açılan kamu davasında yargılama görev ve yetkisinin Yargıtay 7. Ceza Dairesine mi yoksa Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesine mi ait olduğunun belirlenmesine ilişkin uyuşmazlığın çözümüne geçmeden önce askeri yargının görevli olup olmadığı hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

26.10.1963 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 353 sayılı Yasanın “Genel Görev” başlıklı 9. maddesinde; “Askeri mahkemeler kanunlarda aksi yazılı olmadıkça, asker kişilerin askeri olan suçları ile bunların asker kişiler aleyhine veya askeri mahallerde yahut askerlik hizmet ve görevleri ile ilgili olarak işledikleri suçlara ait davalara bakmakla görevlidirler” hükmü yer almaktadır.

Bu maddeye göre askeri mahkemelerin;

1-Asker kişilerin askeri suçları,

2-Asker kişilerin asker kişiler aleyhine işledikleri suçlar,

3-Asker kişilerin askeri mahallerde işledikleri suçlar,

4-Asker kişilerin askerlik hizmet ve görevleri ile ilgili olarak işledikleri suçlara bakmakla görevli olduğu düzenlenmiştir.

Askeri suç, öğreti ve uygulamada; unsurları ve cezalarının tamamı Askeri Ceza Yasasında yazılı olan suçlar, unsurları kısmen Askeri Ceza Yasasında kısmen diğer ceza yasalarında gösterilen suçlar ve TCY'na atıf suretiyle askeri suç haline dönüştürülen suçlar olarak gösterilmektedir.

T.C. Anayasası'nın “Askeri Yargı” başlıklı 145. maddesinin 1. ve 2. fıkrası; “Askerî yargı, askerî mahkemeler ve disiplin mahkemeleri tarafından yürütülür. Bu mahkemeler, asker kişilerin; askerî olan suçları ile bunların asker kişiler aleyhine veya askerî mahallerde yahut askerlik hizmet ve görevleri ile ilgili olarak işledikleri suçlara ait davalara bakmakla görevlidirler.