muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4393, Karar No: 2011/5630, Tarih: 30.03.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/4393 E.  ,  2011/5630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Nevşehir Aile Mahkemesi

TARİHİ :18.6.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere, delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine ve özellikle 1991 doğumlu müşterek çocuk ... yargılamanın devamı sırasında ergin olmasına göre davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı (kadın) 16.02.2007 tarihinde boşanma ile fer'ilerini oluşturan tazminat ve nafaka isteminde bulunmuştur. Ancak daha önce yabancı mahkemede 20.5.1998 tarihinde açılıp 28.9.2005 tarihinde kesinleşen boşanma kararının tenfizine karar verildiğinden, davanın devamı sırasında boşanmaya ilişkin tenfiz kararının 02.12.2008 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının boşanma isteği mahkemece karar yerinde gösterildiği gibi konusuz kalmıştır. Eşler birlikte yaşamak, birbirine sadık kalmak ve yardımcı olmak zorundadır. (TMK.md.185/3) Toplanan delillerden tarafların 1995 yılından beri ayrı yaşadıkları, kocanın birlik görevlerini yerine getirmediği, kadının hastalığı ile ilgilenmediği, sadakatsiz davrandığı, ... adlı bir kadından 1998 ve 2006 doğumlu iki tane çocuğu olduğu boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurlu olduğu ve kusurlu davranışlarının süreklilik arzettiği anlaşılmaktadır.

a)Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK.md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak davacı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

b)Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 BK. md. 42,43,44,49) dikkate alınarak davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davacı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

4-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2/a-b, 3. ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.30.03.2011(Çrş)

KARŞI OY YAZISI

Evlilik birliği davalı erkeğin yabancı mahkemede açtığı boşanma davasının kabulü ile sonlandığı için boşanmaya sebep olan olaylarda davalı erkeğin daha fazla kusurlu olmadığı konusunda kesin hüküm oluştuğu halde üstüne üstlük tazminat ve yoksulluk nafakası ile sorumlu tutulması mümkün değildir.
Yargıtay — Esas No: 2014/221, Karar No: 2014/1753, Tarih: 19.02.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/221 E.  ,  2014/1753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Biga İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2013

NUMARASI : 2013/109-2013/133

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiralananın tahliyesi amacıyla yapılan takipte kira alacağının kabul edilen kısmına ilişkin olarak yasal süresi içerisinde ödeme yapılmadığından bahisle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece itirazın kaldırılması talebi olmamasına rağmen, itirazın kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklının, taraflar arasında şifahi kira sözleşmesi olduğundan bahisle aylık 400,00 TL den ödenmeyen 2012 yılı Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım ayı kirası olarak toplam 2800 TL kira alacağının tahsili ve kiralananın tahliyesi istemiyle başlattığı takibe davalı borçlu yasal süresinde itirazında, kiralananda tadilat yapmaması halinde kira parasının 400,00 TL olacağının, yapması halinde ise 150,00 TL olacağının taraflarca kararlaştırıldığını, kiralananda tadilat yaptığını, bu nedenle kira parasının aylık 150,00 TL olması gerektiğini, takibe konu edilmeyen ilk 4 aylık kira parasını aylık 400 TL den ödediğini, yapılan bu ödemelerin kira parasının aylık 150,00 TL olması karşısında takibe konusu dönemi karşıladığı, davacı alacaklının ilk 4 ay kira parasını aylık 400,00 TL den yatırdığından bahisle kira parasının aylık 400,00 TL talep ettiğini bu nedenle, ödeme emrinde belirtilen miktarda borcu olmadığını belirterek ödeme emrine, faize, faiz oranına, icra giderlerine, borca ve tahliye talebine itiraz ettiğini belirtmiştir.

Davacı alacaklı dava dilekçesinde, davalı borçlunun kabul ettiği aylık 150,00 TL üzerinden dahi takibe konu kira parası ödenmediğini belirterek kiralananın tahliyesini istemiştir. Mahkemece kararın gerekçe kısmında davalı borçlunun itirazı konusunda bir değerlendirme yapılmadan, hüküm fıkrasında davalının itirazının kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmiştir.

Davalı borçlu itirazında, kira parasının aylık 400,00 TL olmadığı aylık 150,00 TL olduğunu belirterek aylık kira parasına itiraz ettiği gibi, bu miktar üzerinden de kira borcu olmadığını belirterek borcun tamamına itiraz etmiştir. Buna göre davalı borçlunun itirazı kısmi itiraz mahiyetinde olmadığından, itirazın kaldırılması talep edilmeden kiralananın tahliyesi talep edilemez. Mahkemece bu nedenle, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davacının itirazın kaldırılması talebi olmadığı halde, itirazın kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/1654, Karar No: 2014/8256, Tarih: 17.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1654 E.  ,  2014/8256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6539, Karar No: 2010/5770, Tarih: 04.10.2010

16. Hukuk Dairesi 2010/6539 E., 2010/5770 K.

**16. Hukuk Dairesi 2010/6539 E., 2010/5770 K.**

**- TİCARİ TERK**- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 35 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 337 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 353 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 231 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 232 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 309 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 34 ]

- 4/12059 S. TEBLİGAT TÜZÜĞÜ [ Madde 28 ]

- 4/12059 S. TEBLİGAT TÜZÜĞÜ [ Madde 55 ]

**"İçtihat Metni"**

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık H... K...'ın, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337/a maddesi gereğince 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına dair İstanbul 9.İcra Mahkemesinin 24.3.2009 tarihli ve 2008/3841 esas, 2009/473 sayılı kararında yasa yolunun ve merciinin yanlış gösterilmesi sebebiyle hükmün kesinleşmediğinden kararın usulüne uygun olarak kesinleştirilmesi talebinin reddine ilişkin aynı mahkemenin 28/04/2010 tarihli, 2008/3841 esas, 2009/473 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair İstanbul 8.Ağır Ceza Mahkemesinin 12/05/2010 tarihli ve 2010/278 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Tebliğname ile;

1- İstanbul 8.Ağır Ceza Mahkemesinin 12/05/2010 tarihli, 2010/278 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/11/2006 tarihli ve 2006/6-123 esas, 2006/229 sayılı ilamıyla Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 13/07/2009 tarihli ve 2009/8068 Esas, 2009/10789 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca karar ve hükümlerde, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerekmesi karşısında müşteki vekilinin yüzüne karşı sanığın yokluğunda verilen İstanbul 9. İcra Mahkemesinin 24.3.2009 tarihli kararında kanun yoluna başvuru şekli, başvuru süresinin başlangıcı konusunda tebliğ ve tefhimden hangisinin esas alınacağı ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceği hususları gösterilmediği gibi kanun yolu, süresi, mercii, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin açıkça gösterildiği meşruhatlı davetiye de gönderilmediği cihetle, anılan kararın kesinleşmemesi sebebiyle infaz için gönderilen kararın kesinleşip kesinleşmediği hususuna yönelik İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının talebi üzerine verilen aynı Mahkemenin 28/04/2010 tarihli kararına yönelik itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde,

2- İstanbul 9. İcra Mahkemesinin 24.03.2009 tarihli ve 2008/3841 Esas, 2009/473 sayılı kararına yönelik yapılan incelemede;

2- İstanbul 9. İcra Mahkemesinin 24.03.2009 tarihli ve 2008/3841 Esas, 2009/473 sayılı kararına yönelik yapılan incelemede;

Yargılama aşamasında sanığa gönderilen duruşmaya çağrı kağıdının 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca tebliğ edilerek yargılama yapıldığı anlaşılmış ise de, anılan maddenin uygulanabilmesi için gerekli ön koşul olan kendisine veya adresine Kanun'un gösterdiği usullere göre, daha önce yapılmış bir tebliğ işleminin bulunması veya tebliğ yapılmamış ise söz konusu Kanun'un 35. maddesinin son fıkrasında gösterilen istisnai durumlardan birinin oluşmasının gerekli olması karşısında; duruşmaya çağrı kağıdının tebliği için sanığın bilinen son adresine çıkartılmış tebligat bulunmaması sebebiyle anılan Kanun maddesi uyarınca doğrudan yapılan tebligatın geçerli sayılmayacağı gibi, Tebligat Tüzüğü'nün 55/2. maddesi yollamasıyla aynı tüzüğün 28. maddesinde adres araştırmasına yönelik olmak üzere belirtilen şekil şartları yerine getirilmeden yapılan tebligatın geçerli sayılmayacağı, bu hususun Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 1.12.2004 tarih, 2004/20415-12070 sayılı ilamında da kabul edildiği cihetle, duruşmaya çağrı davetiyesinin usulüne uygun tebliğ edilmediği anlaşılmakla, sanığın savunma hakları kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemekle anılan kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 26.7.2010 gün ve B.03.O.CIG.0.00.00.04¬

¬105-34-4603-2010/7967/49075 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 11.8.2010 gün ve K.Y.B. 2010/186844 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı bulunan ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçu İİK'nun 337/a maddesinde üç aydan bir seneye kadar hapis cezasıyla yaptırım altına alınmış olup, anılan Yasanın 353. maddesinin birinci fıkrasında müeyyidesi disiplin hapsi veya tazyik hapsi olan eylemlerin itiraz yasa yoluna tabi tutulmuş olması karşısında, sanığın üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin müşteki vekilinin yüzüne karşı sanığın yokluğunda verilen İstanbul 9. İcra Mahkemesinin 24.03.2009 tarihli kararının Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6. maddelerine aykırı olarak ve temyiz kanun yoluna tabi olmasına rağmen itiraz yasa yoluna tabi olduğu belirtilerek tarafların yanıltıldığı, başvuru şekli ve süresinin başlangıcı konusunda, tebliğ ve tefhimden hangisinin esas alınacağı ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceği hususlarının gösterilmediği gibi, bu hususları içeren meşruhatlı davetiye de gönderilmediği cihetle, itiraz merciince itirazın bu yönden kabulü ile dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtaya gönderilmesine karar verilmesi gerekirken itirazın reddine karar verilmesi yasaya aykırıdır.

Diğer taraftan, İstanbul 9. İcra Mahkemesinin 24.03.2009 tarih, 2008/3841 esas ve 2009/473 sayılı kararı temyiz incelemesinin yapılmaması nedeniyle henüz kesinleşmediğinden tebliğnamedeki (2) nolu bozma nedenini tartışmakta hukuki yarar görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay C.Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine atfen düzenlediği tebliğname kısmen yerinde görülmekle İstanbul 8.Ağır Ceza Mahkemesinin 12.5.2010 tarihli ve 2010/278 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanunu'nun 309/4-b maddesi gereğince BOZULMASINA, dosyanın yerel mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 04.10.2010 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19152, Karar No: 2014/20098, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/19152 E.  ,  2014/20098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 7. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 26/02/2014

NUMARASI : 2013/652-2014/148

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu,bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda,taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21319, Karar No: 2015/32926, Tarih: 02.07.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/21319 E.  ,  2015/32926 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/304477

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2011

NUMARASI : 2010/346 (E) ve 2011/196 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu ögelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz

denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı

Anlaşıldığından sanık A.. S..'nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 02.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14910, Karar No: 2016/7155, Tarih: 10.05.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/14910 E.  ,  2016/7155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki beyanına göre, olay tarihinde saat 23.20 sıralarında sanıkların yanlarında açık kimliği tespit edilemeyen suç ortağıda olduğu halde müştekinin önünü keserek durdurdukları, açık kimliği tespit edilemeyen kişinin müştekinin sırtına arkadan ucu sivri cisim dayamak suretiyle tehtit ettiği, bu sırada sanıkların da müştekinin gömleğinin cebinden cep telefonunu alarak olay mahallinden uzaklaştıkları olayda; sanıkların eylemlerinin yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları takdir ve tartışma görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ile ... müdafilerinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son. maddesinin gözetilmesine, 10/05/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.