muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14243, Karar No: 2018/1543, Tarih: 05.02.2018

SONUÇ: Yukarıda açıklanan bu hususun yeniden yargılamayı gerektirmediği gözetilerek; hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin son cümlesinde yer alan "-Davacı tarafın yıkım masraflarının tazmini talebinin infaz aşamasını ilgilendiren bir husus olduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,” 2 numaralı bendinde yer alan “Karar tarihinde yürürlükte bulunan harçlar tarifesi uyarınca tahsili gerekli 866,26-TL nisbi karar ve ilam harcının davalılardan alınarak hazineye gelir kaydına,”, 3 numaralı bendinde yer alan “Bu davada davacı tarafından yapılan toplam 814,35-TL yargılama giderinin davanın kabul-red oranına göre hesabolunan 531,58-TL'sinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,” ve 5 numaralı bendinde yer alan “Bu davada davacı kendisini bir vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca tespit olunan 1.521,76-TL maktu vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,” bentlerinin hükümden çıkarılarak; bunun yerine 2 numaralı bent olarak “Davacı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına”, 3 numaralı bent olarak “ 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. ve 17. maddeleri gereğince 3402 sayılı Yasa'ya eklenen 36/A maddesi gereğince davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin ve kal masraflarının davacı üzerinde bırakılmasına ve yine aynı yasa gereğince davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” bentlerinin eklenmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, davacı vekili ve davalı Belediye vekilinin tüm ve davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının yukarıda 1.bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 05.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12506, Karar No: 2018/11125, Tarih: 07.06.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/12506 E.  ,  2018/11125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ... olan baba adının ... ada ... sayılı parselin tapu kaydında sehven "..." olarak yazıldığını, halk arasında babasına "..." olarak hitap edildiğini ileri sürerek baba adının nüfus kaydına uygun olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına

07/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6425, Karar No: 2015/11299, Tarih: 03.12.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/6425 E.  ,  2015/11299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2015/224895

MAHKEMESİ : Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14.04.2015

NUMARASI : 2014/169 Esas, 2015/56 Karar

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan (iki kez) kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümlerden sonra Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafii ile katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümlerde yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümlerin çıkarttılarak yerlerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı da nazara alınmak kaydıyla sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarının uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin, eylemin organ sokmak suretiyle gerçekleştirildiğine yönelik aşamalardaki anlatımlarının çelişkili olması, katılan ile tanığın bilgilerinin mağdure anlatımına dayalı olup, görgüye dayalı olmayışı, psikolog bilirkişinin mağdurenin kendisine cinsel organını dokundurttuğunu söyleyip soktuğuna dair bir şey söylemediği şeklindeki beyanı, Tekirdağ Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 04.09.2014 tarihli, Hymenin halka şeklinde olduğu, intakt olduğu, fevhasının 0,5 cm çapında olduğu, mantar enfeksiyonu saptandığı, kişinin bakire olduğu, erekte penisin duhulüne yırtılmaksızın müsait olmadığı, saptanan hipereminin mantar enfeksiyonu ve cinsel tasaddi eylemi ile oluşabileceği, ikisi arasında ayrım yapmanın tıbben mümkün olmadığı yönündeki raporu ve tüm dosya içeriği karşısında, sanığın eylemlerini organ sokmak suretiyle gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyeti yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 20.11.2007 gün ve 2007/5-142 Esas, 2007/240 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere sanığın zincirleme biçimde gerçekleşen eylemleri nedeniyle uygulamanın TCK'nın 61/4-5. maddeleri hükümleri dikkate alınarak, 103/2. maddesi uyarınca verilecek cezaya 43. maddenin uygulanması sonucu bulunacak arttırımın, 103/6. maddenin tatbikiyle belirlenecek cezaya ilave edilmesi suretiyle yapılması gerekirken, sanık hakkında, TCK'nın 43. maddesine göre yapılacak arttırımın 103/6. maddesinden önce uygulanması ve 103/2. maddesi gereğince tayin edilen 9 yıl hapis cezası 1/4 oranında arttırılırken hesap hatası sonucu 11 yıl 3 ay yerine 13 yıl 6 ay hapis cezasına hükmolunması,

Hükümden sonra Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafii ile katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32589, Karar No: 2016/4886, Tarih: 16.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/32589 E.  ,  2016/4886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler sanıklar ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık G.. Ç..'in 17/04/2001 tarihinde muvazaalı olarak sanık M.. K..'dan boşandığı, sanıkların fiilen birlikte yaşamaya devam ettikleri dönemde sanık Gülten'in babası H... Ç...'den dolayı katılan kurumdan yetim aylığı aldığı, sanıkların bu şekilde katılan kurumu zarara uğratmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanıkların mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden, sanıkların beraati yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 16/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4936, Karar No: 2019/17904, Tarih: 11.11.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/4936 E.  ,  2019/17904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

Mahkemece verilen önceki karar bozma ile ortadan kalktığından, tespit edilen kamulaştırma bedeli ve faiz yönünden yeniden hüküm kurulması gerekirken, yeniden karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 2 nolu bendinde (TESPİTİNE) kelimesinden sonra gelen kısmın hükümden tamamen çıkarılması ile yerine (Kamulaştırma bedelinin tamamı, ilk mahkeme kararı ile davalılara ödendiğinden, tespit edilen 27.389,56TL kamulaştırma bedeline 31.02.2012 tarihinden ilk karar tarihi olan 13.11.2014 gününe kadar geçen süre için yasal faiz işletilmesi ile davalılara ödenmesine ) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/289, Karar No: 2016/163, Tarih: 24.02.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2014/289 E.  ,  2016/163 K.**

**"İçtihat Metni"**

##########

MAHKEMESİ :##########Ticaret Mahkemesi

##########

##########

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; ... Asliye Ticaret Mahkemesince asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine dair verilen 24.03.2011 gün ve 2004/494 E., 2011/153 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay ... Hukuk Dairesinin 03.12.2012 gün ve 2011/13185 E., 2012/19668 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacı vekili, dava dışı sigortalının müvekkili nezdinde Ticari Tüm İşyeri Sigorta Poliçesi ile teminat altına alınan işyerleri ile içerisinde bulunan emtianın .........meydana gelen yangın nedeniyle zarar gördüğünü, dört dükkan için sigortalıya toplamda 177.119,04 TL ödendiğini ileri sürerek, asıl davada bina maliki olan İl Özel İdaresi, yangının çıktığı jeneratörü çalıştıran işçi ... ile işvereni ...; birleşen davada ise sürekli enerji sağlama yükümlülüğünü yerine getirmeyen ... ve çarşıda parlayıcı, patlayıcı, yanıcı malzeme bulundurulmasına ve satılmasına izin verir şekilde ruhsat veren Büyükşehir Belediyesi'nin zarardan sorumlu olduklarını ileri sürerek, 177.119,04 TL'nin 29.01.2004 ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar İl Özel İdaresi, ..., ... ve Büyükşehir Belediye Başkınlığı vekilleri ayrı ayrı davanın reddini savunmuş, davalılardan ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, yangının çalışır durumdaki jeneratöre yakıt ikmali yapan işçinin özensizliği nedeniyle çıktığı, ...'a izafe edilebilecek bir kusur bulunmadığı, davalı Büyükşehir Belediyesine yönelik hizmet kusuru iddiasının idari yargının görev alanına girdiği, bina maliki İl Özel İdaresinin yönetici sıfatıyla gereken uyarıları yaptığı, elektrik kesintilerine karşı binaya jeneratör almasının düşünülemeyeceği, işçi ... ve BK 55. maddesi uyarınca ...'nin zarardan sorumlu oldukları gerekçesiyle, asıl dava yönünden davalılar ... ve ...'ye açılan davanın kabulüne, davalı İl Özel İdaresi'ne karşı açılmış davanın esastan reddine; birleşen dava yönünden, davalı ...'a karşı açılan davanın esastan, davalı Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na açılan davanın ise yargı yolu yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Birleşen dava yönünden, dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Birleşen dava yönünden, dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Asıl davaya yönelik temyiz itirazına gelince; yangının çıktığı dükkan ile davacının sigortaladığı işyerinin dahil olduğu iş merkezinin mülkiyetinin davalı Ankara İl Özel İdaresi'ne ait olmasına, bu işyerindeki dükkanları kiraya vererek işlettiğinin, yönetiminin, temizlik ve güvenlik hizmetlerinin kendisi tarafından tayin edilen kişilerce yerine getirildiğinin sabit bulunmasına, davacının, aynı zamanda işletme kusuruna da dayanmış olmasına, yanıcı maddelerin de satıldığı böylesine büyük bir iş merkezinin günün teknolojisine uygun olarak merkezi jeneratör yedekleme sistemi ile yangın çıkması halinde devreye giren otomatik yangın kesici tertibatını kurmayan davalı malikin meydana gelen zarardan ayrıca BK'nın 58. maddesi uyarınca sorumlu bulunmasına göre, tespit edilecek kusur durumuna göre asıl davanın davalı İl Özel İdaresi yönünden de kabulüne karar vermek gerekirken, yazılı gerekçeye göre bu davalı yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru bulunmamış, kararın bozulmasını gerektirmiştir...)

gerekçesiyle asıl dava yönünden oyçokluğu ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

##########

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, jeneratöre yakıt ikmali yapmaya çalışan işçinin kusurlu eyleminin yangın çıkmasına neden olduğu, bu nedenle zararla bina sahibinin sorumluluğuna ilişkin kurallar arasındaki illiyet bağının kesildiği, bina maliki Ankara İl Özel İdaresinin yönetici sıfatıyla gereken uyarıları yaptığı, elektrik kesintilerine karşı binaya jeneratör almasının düşünülemeyeceği, davalı ...'a izafe edilebilecek bir kusur bulunmadığı, davalı işçi ve işverenin ise zarardan sorumlu oldukları gerekçesiyle, asıl dava yönünden davalılardan ... ve ...'ye açılan davanın kabulüne, davalı İl Özel İdaresi yönünden davanın reddine; birleşen davada ise davalı ...'a karşı açılan davanın esastan, davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığına karşı açılan davanın ise yargı yolu yönünden reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle birleşen dava yönünden onanmış, asıl dava yönünden ise bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davacı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davaya konu zarardan davalı Ankara İl Özel İdaresinin sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle birleşen dava yönünden onanmış, asıl dava yönünden ise bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davacı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davaya konu zarardan davalı Ankara İl Özel İdaresinin sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle sorumluluk kavramının açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Geniş anlamıyla sorumluluk kavramı, bir kişinin başka bir kişiye verdiği zararları giderme yükümlülüğü olarak açıklanmıştır. Hukuki anlamda sorumluluk ise, taraflar arasındaki borç ilişkisinin zedelenmesi sonucu doğan zararların giderilmesi (tazmin edilmesi) yükümlülüğünü içerir.

Sorumluluk hukukunun tarihsel gelişim süreci içerisinde, kusur sorumluluğundan kusursuz sorumluluğa uzayan bir yol izlenmiştir. Kusur sorumluluğunda bir zararı başkasına tazmin ettirmek, ancak zarar onun kusurlu bir fiilinden doğmuş ise mümkündür (Tandoğan Haluk, Türk Mes’uliyet Hukuku, Ankara 1967, s.89). Bu sorumlulukta kusur, sorumluluğun öğesidir (..., Borçlar Hukuku, Genel Hükümler, C.1, B.6, İstanbul 1998, s:554).

Sorumluluk, için mutlaka kusurun aranması bazı hâllerde modern tekniğin ve makineleşmenin icaplarına yabancı düşmektedir. Bu sebeple hukukun, esas prensibi olan kusur sorumluluğu yer yer zayıflamış hatta bazı hâllerde tamamen ortadan kalkarak yerini kusursuz sorumluluğa terk etmiştir. Teknik ilerlemeler ve ona bağlı olan tehlikelerin artması karşısında, kusura dayanan subjektif sorumluluk artık, yalnız başına, zarar görenlere etkili bir koruma sağlamaya elverişsiz ve dolayısıyla adaleti gerçekleştirmek bakımından yetersiz kalmıştır. Kusur yoksa sorumlulukta ortaya çıkmaz görüşü artık geçerliliğini kaybetmiştir. Objektif ihtimam vazifesinin ihlâli mülâhazası gereğince; bir şeye veya şahsa karşı kendisine, kanunî bir ihtimam vazifesi yükletilen kimse, bu vazifeyi kusuru olmaksızın yerine getirmese dahi, bu yüzden doğan zarardan mesul olmalıdır. Kusura dayanmayan sorumlulukta; sorumluluğu doğuran olay, zarar ve zararla söz konusu olay arasında bir illiyet bağı bulunması sorumluluğu doğurmak için yeterlidir (Tandoğan Halûk, Kusura Dayanmayan Sözleşme Dışı Sorumluluk Hukuku, Ankara 1981, s. 3-10; Tekinay/Akman/Burcuoğlu/Altop, Tekinay Borçlar Hukuku, Cilt I, Beşinci Bası, İstanbul 1985, s. 671).

Öğretide kusursuz sorumluluk halleri “olağan sebep sorumluluğu-tehlike sorumluluğu” gibi ikili ayırıma tabi tutulduğu gibi (Eren Fikret, Borçlar Hukuku, Genel Hükümler, C.1, B.3, 1989; Tandoğan Haluk, a.g.e., s.22); “hakkaniyet sorumluluğu-nezaret ve ihtimam gösterme yükümünden doğan sorumluluk-tehlike sorumluğu” şeklinde üçlü ayırım yapanlar da vardır (Tekinay /Akman /Burcuoğlu/ Altop, Tekinay Borçlar Hukuku, Genel Hükümler, B.7, İstanbul 1993, s:498).

Kusursuz sorumluluk, genellikle olumsuz bir biçimde sorumlu kişinin kusurunu gerektirmeyen bir sorumluluk olarak tanımlanır.

Kusursuz sorumluluk, genellikle olumsuz bir biçimde sorumlu kişinin kusurunu gerektirmeyen bir sorumluluk olarak tanımlanır.

Bu noktada; “bina ve yapı eserlerinden doğan sorumluluğa” ilişkin olarak, kusursuz sorumluluk/ağırlaştırılmış sebep/ağırlaştırılmış objektif sorumluluğa ilişkin kuralların uygulanacağında doktrinde ve uygulamada görüş birliği bulunmaktadır.

Mülga 818 sayılı Borçlar Kanununun 58.maddesinde (818 s. BK); “Bir bina veya imal olunan herhangi bir şeyin maliki, o şeyin fena yapılmasından yahut muhafazasındaki kusurundan dolayı mes’ul olur.” denilmektedir. Burada, yasa koyucu bozuk yapılan bir yapı eserinden zarar görenleri, mümkün olduğu kadar basit ve dolaysız bir tazmin imkanı sağlayarak, onları korumaktadır. Bu anlamda sorumlu olabilecek malik, gerçek kişi veya özel hukuk tüzel kişisi olabileceği gibi, kamu hukuku tüzel kişisi de olabilir.

Bina veya yapı eserlerinden doğan sorumluluğu için; bina veya sair inşa eserinin maliki olmak ve zararın doğmasında bina veya sair inşa eserinin yapılmasındaki bozukluktan veya bakımındaki bir noksandan meydana gelmesi gerekir.

Malikin, bina ya da tesisin tehlike taşımayacak bir durumda bulunmasını sağlama yükümlülüğü, yalnız onu kullananlara karşı değil, herkese karşı vardır.

Mülga 818 s. BK’nın 58. maddesi kapsamında sorumluluğun doğmasında, yapılıştaki bozukluk-bakım eksikliği ayrımının bir önemi bulunmamaktadır. Zira malikin sorumlu olması için bakım eksikliği veya yapılıştaki bozukluktan herhangi birinin varlığı yeterli görülmektedir. Her iki olasılıkta da yalnızca malikin sorumluluğu söz konusu olmaktadır.

Bir bina veya yapı eserini malikinin mülga 818 s. BK’nun 58. maddesine göre sorumlu tutulabilmesi için, zararın, yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinden doğduğu ispatlanmalıdır. Buradaki ispat yükü zarar görene düşer.

Bununla birlikte sorumluluğun son şartı; zararla yapım bozukluğu veya bakım eksikliği arasında uygun illiyet bağının bulunmasıdır. Yani zararın yapımdaki bozukluktan veya bakımdaki eksiklikten dolayı meydana gelmiş olması gerekmektedir. Kanunda, bu illiyet bağının varlığı konusunda bir karine kabul edilmemiştir. Yapım bozukluğunu veya bakım eksikliğini ispat etmesi gereken zarar görenin, bir de illiyet bağının varlığını ispat etmesi gerekir. Ancak doktrindeki baskın görüşe göre, hakim, zarar görenin bu konudaki ispat külfetini değerlendirirken fazla katı olmamalıdır (Ataay Aytekin, Borçlar Hukuku Genel Teorisi, İstanbul 1995, s.348; Erten Ali, Türk Borçlar Hukukuna Göre Bina ve İnşa Eseri Sahiplerinin Sorumluluğu, BK.58, Ankara 2000, s.203; İmre Zahit, Doktrinde ve Türk Hukukunda Kusursuz Mesuliyet Halleri, İstanbul 1949, s.182; Tunçomağ Kenan, Borçlar Hukuku, İstanbul 1972, s.357; Baş Ece, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu Açısından Bina ve Yapı Eserlerinden Doğan Sorumluluk, XII Levha Yayınları, s.110; Tandoğan Haluk, Türk Mes’uliyet Hukuku, 1961, s:193).