muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4799, Karar No: 2024/934, Tarih: 07.02.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/4799 E.  ,  2024/934 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

...

...

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil istekli davada İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne ilişkin verilen kararın istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf isteğinin HMK'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; ...,... parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, dava konusu 153 ada 3 parselin de davalının kayınpederi olan ...’a ait olduğunu, iki taşınmaz arasındaki boşluğun uzun yıllardır nizasız olarak kullanıldığını, 153 ada 2 parselin davacının babası ... tarafından 1970 yılında davacıya satıldığını, 1984 yılında da davacının taşınmazdaki binaya bir kat daha çıktığını, iki taşınmaz arasında eski taştan bir temel ve ... tarafından dikilmiş elma ağaçları olduğunu, 1987 yılında aradaki boşluğa ... ile anlaşarak bir kısım bedeli de ... tarafından ödenmesi ile beton döküldüğünü, aralarındaki anlaşmaya göre yolun üst kısmının davacı, alt kısmının da ... tarafından kullanılacağının kararlaştırıldığını, taraflar arasında hiçbir niza yaşanmadığını, 2009 yılında kadastro tespiti sırasında dava konusu yerin bir kısmının hatalı olarak dava konusu 153 ada 3 parsel içerisine dahil edildiğini ileri sürerek 153 ada 3 parsel içerisine katılan yol miktarının iptaline, iptal edilecek kısmın 2 parsele yarı yarıya veya eski kullanım halindeki miktarı kadar tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı; zamanaşımı süresinin geçtiğini, taşınmazı mevcut hali ile 2016 yılında satış yolu ile devraldığını, davacının iddialarının asılsız ve mesnetten yoksun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı; zamanaşımı süresinin geçtiğini, taşınmazı mevcut hali ile 2016 yılında satış yolu ile devraldığını, davacının iddialarının asılsız ve mesnetten yoksun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin tarih ve sayısı yukarıda belirtilen kararı ile; dava konusu iki ev arasındaki boşlukta eskiden sınırı belli eden duvar ve duvar kalıntıları olduğu, davacının babasının yaşadığı dönemde bu boşluğun davacı tarafındaki alanın arka bahçeye geçmek için kullanıldığı, daha sonra bu duvarın kaldırılarak ortaya beton atıldığı, davacının babası ile davalının taşınmazın önceki maliki olan ...'un boşluğa garaj yapma hususunda anlaştıkları ve 1979 yılında aradaki boşluğun üzerinin çatı ile kapatılarak, taşınmazın önceki maliki ...'un yeğeni ... tarafından kullanıldığı, davacılar tarafından evlerine üst kat yapıldıktan sonra 1984 yılında bu çatının davacı tarafından kaldırıldığı, ardından 1987 yılında taşınmazın önceki maliki ...'un bu boşluğu garaj olarak kullanmayı yeniden teklif etmesi üzerine, malzemesi ... tarafından karşılanmak ve işçiliği davacı ve kardeşi tarafından yerine getirilmek üzere bu boşluğun üzerinin betonla kapatıldığı, o tarihten itibaren bu betonun üst tarafının davacı tarafından teras olarak, alt tarafının ise ...'un yeğeni ... tarafında garaj olarak kullanıldığı, bu haliyle davacının dava konusu alanda fen bilirkişisi tarafından ibraz edilen 30.11.2020 havale tarihli raporda (A) harfi ile kırmızı boyalı olarak gösterilen 8.14 m²' lik bir taşınmazının olduğu, her ne kadar ...'un bu boşluktaki alanı garaj olarak kullanmasına rıza gösterse de garajın üstünü de kendisi kullanarak taşınmaz üzerindeki zilyetliğini terk etmediği, kadastro tespitine kadar davacının 20 yıllık süre boyunca nizasız ve fasılasız olarak taşınmaza malik sıfatıyla zilyet olduğu ve davalının önceki tapu maliklerinden ...'un damadı olduğu ve taşınmazın dava edilen kısmının yolsuz tescil edildiğini bilen ya da bilebilecek durumda olan kişi olması sebebiyle tapu kütüğüne güven ilkesinden yararlanamayacağı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalının iyiniyetli üçüncü kişi konumunda olduğunu, yıllardır İzmir’de ikamet ettiğini, taşınmazın yaklaşık 8,14 m2 lik kısmının kime ait olduğunu bilmesinin mümkün olmadığını, davacının iddiasını kabul etmediklerini, arza zilyet olunmadan mülkiyetin kazanılamayacağını, davacının garajın üstünü kullandığını iddia etse de bu kısmın taşınmazın zemininin devamı niteliğinde olduğunu, davacı tanıklarının sınırı tam gösteremediklerini, her iki tarafın dinlettiği tanıkların beyanlarının hükümde tartışılmadan karar verildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin tarih ve sayısı yukarıda belirtilen kararı ile; davacı tarafın, mülkiyet iddiasında bulunduğu yere davalılarca garaj inşa edilmesine izin vermesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı, garajın malzeme bedelinin davalı tarafa ait olduğu durumda işçiliğinin davacı tarafça yapılması karşılığında garajın üstünün davacı tarafça kullanılmasına izin verildiği; dolayısıyla davacının zilyetliğinin feri nitelikte olduğu, malik sıfatıyla olmadığı gerekçesi ile davalının istinaf isteğinin HMK'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki iddiaları tekrar ederek ve davalının dava konusu taşınmazı sonradan satın aldığını ve geçmiş yıllardaki kullanım durumuna ilişkin bilgi sahibi olmadığını, davacı tanıklarının iddiayı doğruladıklarını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190 ıncı maddesi, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 üncü maddesi, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6 ıncı ve 713/1 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; ... Mahallesi çalışma alanında bulunan dava konusu 153 ada 3 parsel sayılı, 155,12 m2 yüz ölçümlü, “iki katlı kargir ev-depo” vasıflı taşınmazın senetsizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile dava dışı ... adına tespit edildiği, tespitin 23.01.2009 tarihinde kesinleştiği, taşınmazın dava dışı ... tarafından 15.08.2016 tarihinde davalıya satış suretiyle devredildiği anlaşılmaktadır.

2. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 346,90 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.02.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/19825, Karar No: 2012/2042, Tarih: 14.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2011/19825 E.  ,  2012/2042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Hakaret, Kişi özgürlüğünden yoksun kılma, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suçun işlendiği 29.08.2010 tarihinde yaz saati uygulamasına göre, güneşin saat 06:22'de doğduğu ve buna göre yağma suçu gece sayılan zaman diliminde işlendiği halde, yaz saati uygulaması gözden kaçırılarak yazılı biçimde uygulama yapılması, temel ceza belirleme gerekçesi karşısında sonuca etkili görülmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 14.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6445, Karar No: 2014/13692, Tarih: 16.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/6445 E.  ,  2014/13692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2011/480-2013/624

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalılar vekilince sunulan gerekçeli temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1794, Karar No: 2020/4438, Tarih: 21.12.2020

**23. Hukuk Dairesi         2020/1794 E.  ,  2020/4438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Davacı vekilince açılan sıra cetveline itiraz davası sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş olup, verilen kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez Dairemiz kararına karşı davacı vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, karar düzeltme harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 450,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine 21.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3039, Karar No: 2016/8583, Tarih: 20.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/3039 E.  ,  2016/8583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.02.2013 ve 09.04.2013 gününde verilen dilekçeler ile birleştirilen dava elatmanın önlenmesi, tahliye, tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; asıl davanın kabulüne, birleştirilen davanın reddine dair verilen 01.10.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı-davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 18.10.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5373, Karar No: 2014/2885, Tarih: 06.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5373 E.  ,  2014/2885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8891, Karar No: 2013/15694, Tarih: 12.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/8891 E.  ,  2013/15694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan Sosyal Güvenlik Kurumu vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. HGK.'nun 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E.-2013/215 K. sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; hizmet tespiti ve işe iade davasını ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı ve davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine, 12/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26765, Karar No: 2011/43097, Tarih: 29.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/26765 E.  ,  2011/43097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/281348

MAHKEMESİ : Eskişehir 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2007

NUMARASI : 2007/525 (E) ve 2007/776 (K)

SUÇ : Resmi Görevlilere Görevinden Dolayı Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre incelenerek diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında iddianamede, olay tarihinde, sanığın alkollü olarak Önleyici Hizmetler Şube Müdürlüğünün önünden geçtiği sırada nöbet tutan görevli polis memuru S.. Yı... a, “bunlar Amerikan polisi, bunlar Coni Cordun” diye bağırması üzerine yakınan polis memuru S...Y...ın kendisini uyardığı, bunun üzerine sanığın sen kimsin, sen bana karışamazsın sen git müdürün gelsin demesi üzerine şube müdürlüğüne getirildiğinde, tekrar yakınan polis memuru S.. Y..’ a “sinkaf ettiğimin çocuğu, seni öldüreceğim” demesi, hastaneye götürülmek üzere, ekip otosuna bindirileceği sırada yine yakınan polis memuruna hakaret etmesi ile sınırlı olarak dava açılması, 5271 sayılı CMK’ nun 225. Maddesindeki hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemle sınırlı olduğunun belirtilmesi karşısında iddianame kapsamı dışına çıkılarak, dava konusu edilmeyen şubeye getirildikten sonra, yakınan E.. Y..’ in silahını almak için saldırması eylemi de dahil edilerek eylemin bütün halinde, görevliye etkin direnme suçunu oluşturduğu kabul edilerek hükümlülük kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 29/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/19634, Karar No: 2020/634, Tarih: 14.01.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/19634 E.  ,  2020/634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı usulüne uygun 14.05.2015 tarihinde tefhim olunan hükmü, CMUK'un 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 22.05.2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 14.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1962, Karar No: 2017/9930, Tarih: 30.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/1962 E.  ,  2017/9930 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Davacı, ...kaydının iptaliyle kesintisiz 4-a sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Yasanın 4/1-(a) bendi kapsamında...'ye ait işyerinde çalışmakta iken ortağı olduğu...'nin bu şirkete devredilmesi sebebiyle 30/01/2014 tarihi itibariyle Bağ-Kur sigortalılık tescili yapılan davacının ...igortalılığının iptali ile kesintisiz 5510 sayılı Yasanın 4/1-(a) bendi kapsamında sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 10/01/2012 tarihinden itibaren 5510 sayılı Yasanın 4/1-(a) bendi kapsamında ...'ye ait işyerinde çalıştığı, ortağı olduğu ...'nin 02/01/2014 tarihli devir sözleşmesi ile...'ye devredildiği, devir sözleşmesinin 23/01/2014 tarihli ... ilan edildiği, devirden sonra Kurum tarafından resen davacının ...sigortalılık tescilinin yapıldığı anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasanın 53/2. maddesinde; “4 üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında sayılanlar, kendilerine ait veya ortak oldukları işyerlerinden dolayı, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı bildirilemezler.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, yukarıda yer alan yasal mevzuat doğrultusunda Kurum işleminde bir hata bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 30/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...