muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7330, Karar No: 2020/7869, Tarih: 19.11.2020

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3) 7201 sayılı Tebligat Kanununun 10. maddesine göre tebligatın, öncelikle muhatabın beyan ettiği, en son adrese yapılması, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip, bu adrese tebligatın yapılması gerekir.

İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 31/12/2013 tarihli çağrı yazısının, sanığın 15/04/2012 tarihli celsede ikamet adresi olarak bildirdiği “Esenyalı mh. Kartal sk. No:35/7 Pendik/ İSTANBUL” adresi yerine, "Orhangazi Mah. Kısa Sk. No:14 D:1 Pendik/İSTANBUL” adresine tebliğe çıkarılarak iade gelmesi üzerine, 21/05/2014 tarihli çağrı yazısının bu adreslerden farklı olan MERNİS adresinde tebliğ edilmesinin usulsüz olması nedeniyle; 12/10/2012 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla mahkûmiyet kararı verilmesi,

4) Hükmün esasını oluşturan kısa kararın hüküm fıkrasında “Sanığa verilen kısa süreli hapis cezası seçenek yaptırım olarak para cezasına çevrildiğinden sanık hakkında CMK 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesine yer olmadığına” şeklinde karar verildiği halde, gerekçe bölümünde “Yukarıda açıklanan nedenlerle sanığın TCK’nın değişiklikten önceki 191/1. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmiş ancak sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı mahkûmiyetinin bulunmaması nedeniyle hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin aşağıdaki gibi karar vermek gerekmiştir.” denilmek suretiyle kısa kararla gerekçe arasında çelişki oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 19/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17852, Karar No: 2014/24008, Tarih: 16.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/17852 E.  ,  2014/24008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 19. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2014

NUMARASI : 2010/358-2014/251

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılardan B..H.. Üretim San. Tic. Ltd. Şti.'nin E.. H.. Elektrik Santrali baraj inşaatı kapsamında yapılan iletkenli enerji nakil hattı işinde davalılardan O.. Enerji İnş. Turz. Taah. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve bu şirkete işi veren B.. Enerji Nak. İnş. Ltd.Şti.'de çalıştığını, işçilik alacaklarının eksik ödendiğini ileri sürerek, eksik ödenen ücret ile fazla mesai, hafta tatili ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, B.. Enerji Nakliyat İnşaat Ltd. Şti. yönünden eksik ödenen ücret alacağının kabulüne, fazla mesai ve hafta tatili ücreti alacağının ispatlanamadığından reddine, diğer davalılar yönünden ise husumet yokluğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesine göre bir işverenden işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

Dosya içeriğine göre TEİAŞ Kuruluş ve Görevleri Hakkındaki Kanun Hükmündeki Kararname ve tüm mevzuat ile yurtiçi enerji elektrik sistemlerinin oluşturulması, iletim - yüksek gerilim hatlarının kurulup bakım ve onarımının sağlanması, yerleşim merkezlerine yüksek gerilimli enerjinin indirilmesi ve buna ilişkin yüksek gerilimli trafolarının bakım - onarım ve işletim işleri ile iştigal eden kamu hissesi %50 den fazla kamu ortaklığıdır. Kurum işleri kendi personeli ile yürütebileceği gibi 4734 ve 4735 sayılı Kanunlar ile ilgili mevzuat uyarınca ihale açmak suretiyle üçüncü şahıslar eli ile de yürütebilme hak ve yetkisine sahiptir. Bu bağlamda E.. H.. Elektrik Santrali baraj inşaatı ve enerji nakil hattı işi TEİAŞ tarafından davalı B.. A.Ş.'ye anahtar teslimi olarak ihale edildiği, anılan şirketin de işin bir bölümünü diğer davalılara ihale ettiği anlaşılmaktadır. Buna göre TEİAŞ'nin ihale makamı, B.. A.Ş.'nin asıl işveren, diğer davalıların ise alt işveren konumundadır.

Somut uyuşmazlıkta taraflar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi mevcuttur. Buna göre asıl işveren olan davalı B.. A. Ş.'nin ve diğer alt işverenlerin mahiyeti itibarıyla iş sözleşmesinden kaynaklanan işçilik alacaklarından sorumlu olmasına rağmen yazılı gerekçelerle sorumlu tutulmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı işçinin fazla mesai ve hafta tatili çalışması yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Hafta tatili çalışması bakımından da aynı esaslar geçerlidir.

Dosya kapsamına göre davanın taraflarının anlatımına, yapılan işin niteliğine, rasathane bilgilerine, emsal dosya içeriklerine ve şahit beyanlarına göre davacının haftanın yedi günü 07:00-17:00 saatleri arasında çalıştığı, haftalık onbuçuk saat fazla mesai yaptığı kabul edilmesi gerekmektedir. Belirtilen hususlar dikkate alınmadan fazla mesai ve hafta tatili ücretinin reddine karar verilmesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18208, Karar No: 2014/6953, Tarih: 09.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18208 E.  ,  2014/6953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/09/2013

NUMARASI : 2013/160-2013/466

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/09/2013 tarih ve 2013/160-2013/466 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının senet karşılığı davacıya borçlu olduğunu, aleyhine yapılan icra takibine karşı davalı tarafça borca ve imzaya itiraz üzerine Kadıköy 4. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2011/1096 Esas sayılı dosayasında yapılan yargılama sonucu keşide tarihinde oynama yapıldığı, bu şekli ile belgenin bono vasfında olmadığı gerekçesi ile takibin iptal edildiğini ve karararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiğini, davalının şikayeti üzerine Kadıköy C.Başsavcılığı'nca yapılan soruşturmada imzanın davalıya ait olduğuna hükmedilerek, takipsizlik kararı verildiğini, bu kararın da itiraz üzerine kesinleştiğini ileri sürerek 140.000,00 TL'nin temerrüt faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, senet altındaki imzanın davalının eli ürünü olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, takibe dayanak belgenin, tanzim tarihinin vade tarihinden sonraki bir tarih olması nedeniyle kambiyo senedi vasfında bulunmadığı, belgedeki imzanın davalının eli ürünü olduğu, alacağın BK.nın 125. maddesine göre 10 yıllık zamanaşımana tabi olup, davanın süresi içerisinde açıldığı, üzerindeki imzanın davalıya ait olduğu sabit olan belge karşılığının ödendiğinin HMK.nın 201. maddesi gereği belge ile ispatının gerekeceği, bu yönde sunulmuş bir delilin bulunmadığı, davalının yemin deliline de dayanmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne; 140.000,00 TL'nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava ve takibe dayanak belgenin tanzim tarihinde yapılan tahrifat ile birlikte tanzim tarihinin vade tarihinden sonraki bir tarih olması nedeniyle kambiyo senedi vasfı taşımadığının kabul edildiği, bonoya dayalı takipte borca ve imzaya itiraz üzerine Kadıköy 4. İcra Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda senedin kambiyo vasfına sahip olmadığı gerekçesiyle bu senede dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip yapılamayacağından takibin iptaline karar verildiği, kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Çek veya bono şeklinde düzenlenmekle birlikte kanuni şartlardan birinin mesela keşide veya tanzim yerinin noksan olması nedeniyle çek veya bono niteliğinde olmayan belge, belgede yazılı alacak hakkında yazılı delil başlangıcı teşkil edebilir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 2001, Cilt II, s.2307)

Davada dayanılan belgenin davacı lehine düzenlendiği, ancak tanzim tarihinin vade tarihinden sonraki bir tarih olması nedeniyle, bono niteliğinde bulunmadığı, dosya içerisinde bulunan soruşturma dosyası ile bilirkişi raporundan keşideci imzasının davalıya ait olduğu anlaşılmaktadır. O halde böyle bir belge davacı lehine yazılı delil başlangıcı kabul edilerek, davacının gösterdiği diğer deliller toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken alacağın varlığına ve esas ilişkiye yönelik ispat yükünün davacıda bulunduğu gözetilmeksizin, belge karşılığının ödendiğinin davalı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle, ispat yükü ters çevrilmek suretiyle davanın kabulüne hükmedilmesi doğru olmayıp kararın temyiz eden mümeyyiz davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1326, Karar No: 2021/139, Tarih: 19.01.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/1326 E.  ,  2021/139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava ve birleştirilen davalar, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince dava ve birleştirilen davaların kabulüne dair verilen karara karşı, davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle yeniden kurulan hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... İli, ... İlçesi, .... Mahallesi 101 parsel sayılı taşınmaza değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun, m2 birim bedeli yönünden kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine,19/01/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13286, Karar No: 2018/2776, Tarih: 19.04.2018

**16. Hukuk Dairesi         2015/13286 E.  ,  2018/2776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Çekişmeli taşınmazın tespitine esas Mayıs 1981 tarih 4 sıra, Aralık 1964 tarih, 12 sıra, Kasım 1987 tarih 2 ve 3 sıra, Ağustos 1988 tarih 1 sıra, Mayıs 1989 tarih 1 sıra numaralı tapu kayıtlarının ilk tesislerinden itibaren intikal eden tüm payları gösterecek şekilde bilgisayar ortamında hazırlanmış sıralı olarak tüm tedavüllerinin ve varsa haritalarının, ... sırasında revizyon görüp görmediklerinin, görmüş iseler revizyon gördükleri taşınmazara ait ... tespit tutanaklarının onaylı suretleri ve varsa tespite dayanak kayıtlarının, tespitlerin kesinleşmediği ve davalı olduklarının ya da hükmen kesinleştiklerinin belirlenmesi halinde dava dosyalarının getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21541, Karar No: 2015/3257, Tarih: 02.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21541 E.  ,  2015/3257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 2. ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2012/191-2013/1255

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davada, eğitimine devam eden ergin çocuk için yardım nafakası talep edilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 1.000 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacı tarafın tüm, davalı tarafın ise sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, 21.02.2013 tarihli celsede davacı lehine geçici önlem niteliğinde aylık 1.000 TL tedbir nafakasına hükmedilmiş olup, mahkemece; bu husus gözetilmeden tahsilde tekerrüre neden olacak şekilde davacı için dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere yardım nafakasına hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 1.bendinde yer alan “…nafakasının…” kelimesinden sonra gelmek üzere “tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla,” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün HUMK. nun 438. maddesinin 7.bendi uyarınca düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4633, Karar No: 2017/4052, Tarih: 19.09.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/4633 E.  ,  2017/4052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

( Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 24.01.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5602, Karar No: 2012/2746, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/5602 E.  ,  2012/2746 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Turgutlu Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 08.07.2008 gün ve 2007/903 Esas, 2008/664 Karar sayılı hükümlerin Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, mağdurenin işlettiği işyerinin kapısını mağdure kapatmak istemesine ve içeriden bastırmasına rağmen ayağını sıkıştırıp zorlayarak içeri girip, kaçan mağdureye "nereye kaçarsan kaç seni yakalarım, yukarıda da bulacağım" diyerek yukarı kaçan ve kendini iş yerinin tuvalet kısmına kilitleyen mağdurenin arkasından gidip dışarıdan kapıyı yumruklayıp zorla açmaya çalıştığı iddia edilmiş bulunması karşısında, eylemin cebir kullanmak suretiyle konut dokunulmazlığının ihlali ve basit cinsel saldırıya teşebbüs suçlarını oluşturup oluşturmadığının tayin ve takdiri ile bu konudaki kanıtların değerlendirilmesi görevinin üst dereceli asliye ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek, CMK.nın 3 ve devamı maddeleri uyarınca görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. ve 326. maddeleri uyarınca kazanılmış haklar saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5246, Karar No: 2021/3679, Tarih: 02.06.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/5246 E.  ,  2021/3679 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.06.2010 gününde verilen dilekçe ile meranın aidiyetinin tespiti talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 10.11.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı köy vekili, Kağızman ilçesinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında sınırın yanlış belirlenmesi sonucu köylerine ait taşınmazın 114 ada 78 parselde davalı köy adına mera olarak sınırlandırıldığını belirterek keşifte belirlenecek taşınmazın mera kaydının iptali ile adlarına tescilini istemiştir.

Davalı köy vekili, davacı ..., hükmen ve idari kararla men ettirdiklerini, kadim meraları olduğununu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı köy vekili temyiz etmiştir.

Dava, meranın aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mera, bir veya birden fazla köy veya kasaba halkına bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz (4342 sayılı Mera Kanunu m.3,4).

31.05.1965 tarihli ve 4/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile “...tek başına bir köye ait bulunan mera, yaylak ve kışlakların tümünün veya bir parçasının bir başka köy sınırı içine alınmış olması halinde, sınır değişikliğinin ikinci köye bir yararlanma hakkı sağlamayacağı ve ilk köyün eskiden olduğu gibi bu yerlerden tek başına yararlanacağı” öngörülmüş olup, bu karar 4342 sayılı Mera Kanununun 29. maddesi ile de yasa hükmü haline gelmiştir. Böylece, bir köy ya da belediye sınırları içinde kalan mera, yaylak ve kışlaklar üzerinde bir başka köy veya belediyenin de intifa hakkı olabileceği kabul edilmiş, idari sınırların aidiyetin belirlenmesinde önemi olmadığı vurgulanmıştır. İdari sınırlar sadece yetkili mahkemenin saptanmasında önem arz eder.

Meraya elatmanın önlenmesi davası, kadim yararlanma hakkı olan köy veya belediye tüzel kişiliği ya da taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle Hazine tarafından açılabilir. Aynı şekilde, bir yerin mera olduğu iddiasıyla köy veya belediye tüzel kişiliğinin ya da Hazinenin tapu iptali ve sınırlandırma istemiyle dava açmasına olanak vardır.