muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5113, Karar No: 2023/5649, Tarih: 14.12.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/5113 E.  ,  2023/5649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/860 E., 2016/287 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bor 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2015/860 Esas, 2016/287 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 62 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 22.09.2020 tarihli onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, seçenek yaptırımlara çevrilmesine, erteleme hükümlerinin uygulanmasına karar verilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ,

İlişkindir.

B. Katılan vekilinin temyiz sebepleri;

Ölen motosiklet sürücüsünün kusuru bulunmadığına, sanığın tam kusurlu olduğuna, cezanın az olduğuna

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü

1."...Olay tarihinde sanığın idaresindeki otomobil ile Bor İlçesi Türbe kavşağı mevkiinde seyir halinde iken maktül ...'ın kullandığı motorsiklete çarparak maktül ...'ın ölümüne neden olduğu sanık savunması, tanık beyanları, katılan beyanları, Adli Tıp Kurumu raporu, ölü muayene ve otopsi tutanağı, olay yeri inceleme raporu ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığından sanığın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı olarak hız sınırlarının üzerinde araç kullanmak suretiyle taksirle ölüme neden olma suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir..." şeklindedir.

2. Sanık savunmasında "...23/08/2015 günü saat 17.45 sıralarında kullanmakta olduğum aracım ile Bor ilçesi Alparslan Türkeş Bulvarı üzerinde seyir halinde gidiyordum. Tahmini hızım 50-60 km civarında idi. Türbe kavşağına geldiğimde kavşak olması nedeni ile hızımı yavaşlattım. Bu esnada Ahmet Kuddusi caddesinin olduğu ara yoldan bir motosiklet aniden yola çıktı. Ben motosikleti görür görmez frene bastım ancak durmak için tüm çabama rağmen duramadım ve motosiklet ile çarpıştık. Ben aracımı hiç hareket ettirmeden hemen aracımdan indim yaralı şahsa yardım ettim. " şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. Kaza tespit tutanağının incelenmesinde; sanığın idaresindeki otomobil ile gündüz vakti, hız limitinin 50 km/s olduğu meskun mahalde seyir halinde iken, olayyeri ışık kontrolsüz dört yönlü ve dönel kavşaklı yola geldiğinde, seyrine göre sağ taraftan yola giren motosiklet ile kavşak içinde çarpıştığı, olay yeri krokisine göre çarpmadan önce 16.40 metre, çarpmadan sonra izi 18,70 metre fren izinin bulunduğu, otomobilin çarptıktan 18.70 metre sonra durduğu ve motosiklet sürücüsünün öldüğü olayda; motosiklet sürücüsünün 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı Kanun) 84/h maddesinde (kavşaklarda geçiş önceliğine uymamak) düzenlenen kuralı ihlal etmesi nedeni ile asli kusurlu olduğu sanığın ise 2918 sayılı Kanun'da yer alan tali kusurlardan 51/2-a maddesi (Hız sınırlarını %10'dan 30'a kadar aşmak) kuralını ve 52/1-b maddesi (Hızlarını, kullandıkları aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmak) kurallarını ihlal ettiğinden 2.derecede kusurlu olduğu yönünde görüş verilmiştir.

4.İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin kusur raporunda, " sanığın kavşağa yaklaşırken ön ilerisinde bulunan kavşakta sağ tarafta kalan tali yol konumundaki Ahmet Kuddusi Caddesi'ni takiben gelerek kontrolsüzce kavşağa giren müteveffa yönetimindeki vasıtayı zamanında fark edip kazayı önlemeye yönelik olarak etkin fren tatbik etmiş ise de hızının mahal şartlarına uygun olmamasından dolayı tatbik ettiği frende etkisiz kalarak kazayı önleyememiştir. Olayda, dikkat ve özen yükümlüğüne aykırı hareketleriyle tali kusurludur. Ölen sürücü ise tali yolu takiben kavşak girişine yaklaşırken hız azaltması, aracı kavşak girişinde durdurması, ana yolu takiben yaklaşan araç olup olmadığını kontrol edip, kavşağa güvenle duramayacak mesafede bulunan düz geçiş yapan vasıtaların geçişini beklemesi, şartların uygun olduğu bir anda yönetimindeki aracı harekete geçirerek kavşak alanına giriş yapması gerekirken belirtilen bu kurallara riayet etmemiş, sol tarafından, ana yolu takiben gelmekte olan ve kavşağa güvenle duramayacak mesafede bulunan sanık yönetimindeki araca ilk geçiş hakkı bırakmayıp kontrolsüzce kavşağa giriş yaparak kazaya sebebiyet vermiştir. Olayda, dikkat ve özen yükümlüğüne aykırı hareketleriyle ile asli kusurludur. " şeklinde görüş vermiştir.

5.Sanığın güncel adlî sicil kaydı dava dosyasına eklenmiş ve sabıkalı olduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

A. Katılan vekilinin temyizi yönünden;

Sanığın idaresindeki otomobil ile gündüz vakti, hız limitinin 50 km/s olduğu meskun mahalde seyir halinde iken, olay yeri ışık kontrolsüz dört yönlü kavşağa geldiğinde, seyrine göre sağ taraftan yola giren motosiklet ile kavşak içinde çarpıştığı, olay yeri krokisine göre çarpmadan önce 16.40 metre, çarpmadan sonra izi 18,70 metre fren izinin bulunduğu, otomobilin çarptıktan 18.70 metre sonra durduğu ve motosiklet sürücüsünün öldüğü olayda; motosiklet sürücüsünün 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı Kanun) 84/h maddesinde (kavşaklarda geçiş önceliğine uymamak) düzenlenen kuralı ihlal etmesi nedeni ile asli kusurlu olduğu sanığın ise 2918 sayılı Kanun'da yer alan tali kusurlardan 51/2-a maddesi (Hız sınırlarını %10'dan 30'a kadar aşmak) kuralını ve 52/1-b maddesi (Hızlarını, kullandıkları aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmak) kurallarını ihlal ettiğinden 2.derecede kusurlu olduğu yönündeki bilirkişi raporlarının oluşa ve tüm dosya kapsamına uygun olduğu görülmüş, ölenin kusuru yönünden yapılan tespitte hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sanık müdafiinin lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin temyizi yönünden;

1. Sanığın olay tarihindeki adli sicil kayıtlarının incelenmesinde, daha önce kasıtlı suçtan mahkumiyeti (3 aydan fazla hapis cezası ) bulunması nedeniyle yasal koşulları oluşmadığından, 5271 sayılı CMK'nın 231/5 ve 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.09.2018 tarihli ve 2015/4-1163 Esas-2018/382 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; hüküm bölümünde CMK'nın 230. ve 232. maddeleri uyarınca cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezası veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına ya da bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanakların açıkça gösterilmesi zorunluluğu bulunmakta olup; lehe hükümlerin uygulanması talebi olan sanık hakkında, "... verilen hapis cezasının miktarı ve sanığın suç işleme eğilimi ve suçun işlenmesindeki özellikler gözetilerek  T.C.K.’nın 50. maddesinde düzenlenen seçenek yaptırımlara çevrilmesine takdiren yer olmadığına..." şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile 5237 sayılı Kanunun 50 nci maddesinin dördüncü fıkrası delaletiyle 50 nci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinin uygulanmamasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün B-2 bendinde açıklanan nedenlerle Bor 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2015/860 Esas, 2016/287Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünün B-2 bendinde açıklanan nedenlerle Bor 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2015/860 Esas, 2016/287Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10784, Karar No: 2013/11471, Tarih: 13.09.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/10784 E.  ,  2013/11471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 07.02.2009 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.03.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Gedik tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı 106 ada 25 parsel sayılı taşınmazı yararına, davalılara ait 106 ada 1, 18, 19, 20, 21, 22, 23 ve tescil harici dere yatağından geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 106 ada 25 parsel sayılı taşınmaz yararına 29.05.2008 tarihli bilirkişi raporu ve krokisinde gösterilen106 ada 21 parsel sayılı taşınmazın (B), 106 ada 22 parsel sayılı taşınmazın (C), 106 ada 23 parsel sayılı taşınmazın (D), tescil harici dere yatağının ise (A) harfi ile gösterilen kesimlerinden geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Karar, Davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı”ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nun 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden

sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 maddesi uyarınca tapu kaydının beyanlar hanesine şerhi de gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 maddesi uyarınca tapu kaydının beyanlar hanesine şerhi de gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında, komşuluk hukukundan kaynaklanan geçit davalarında uygulanan fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi uyarınca geçit ihtiyacı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak karşılanmalıdır. Bilirkişi raporunda (A) ile işaretli kesim tescil harici dere yatağı olduğundan buradan geçit hakkı kurulması ve bunun Türk Medeni Kanununun 748/3 maddesi hükmü uyarınca tapu kaydının beyanlar hanesine şerh edilmesi mümkün değildir. Dosya kapsamına, 29.05.2008 tarihli bilirkişi raporu ve krokisine göre fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi uyarınca en uygun geçit güzergahının 106 ada 16 parsel sayılı taşınmazın (E), 15 parsel sayılı taşınmazın (F), 2 parsel sayılı taşınmazın (G) ile işaretli kesimleri olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş, davacıya 106 ada 16, 15 ve 2 parsel sayılı taşınmazların maliklerini yukarıda açıklanan 6100 sayılı HMK’nın 124. maddesi uyarınca davaya dahil etmesi için süre vermek, davaya dahil edildikleri takdirde belirtilen güzergahtan geçit kurmak olmalıdır.

Açıklanan bu yönler nazara alınmadan yazılı olduğu şekilde davanın kabulü doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 13.09.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12137, Karar No: 2019/483, Tarih: 30.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/12137 E.  ,  2019/483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 19.04.2000 tarihinde meydana geldiği tespit edilen meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masraflar nedeniyle oluşan kurum zararının davalı işverenden tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 506 sayılı Kanun'un 26.maddesidir.

İşveren ve üçüncü kişilerin, meydana gelen iş kazası meslek hastalığı nedeniyle sigortalı ya da hak sahiplerine sosyal sigorta yardımları yapmakla görevli olan Kuruma karşı 506 sayılı Kanun’un 26. maddesi uyarınca sorumluluğu, kusur sorumluluğu ile sınırlı bulunmaktadır. Anılan kusur sorumluluğu; ancak işverenin kastı, suç sayılır eylemi, işçilerin sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına aykırı eyleminin, üçüncü kişilerin kasıt ve kusuru ve bunlarla meydana gelen iş kazası arasında illiyet bağının bulunması halinde oluşmaktadır. Buna göre; işverenin/üçüncü kişilerin iş kazası/meslek hastalığındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

1-Eldeki davada, Mahkemece, davalı işverenin %70 oranında kusurlu, sigortalının %20 oranında kusurlu ve olayda %10 oranında kaçınılmazlık faktörünün etkili olduğunu belirten kusur raporu esas alınmak suretiyle, %70 kusur üzerinden davacının talep edebileceği miktarın belirlendiği; ancak taleple bağlı kalınarak hüküm tesis edildiği anlaşılmış ise de; hükme esas alınan kusur raporunda, sigortalının dava dışı diğer işyerlerindeki çalışmalarının niteliği ve bu çalışmalarının meslek hastalığına etkisi ise irdelenmemiştir.

Değinilen yasal mevzuat ve yapılan açıklamalar çerçevesinde; davalı işyerinde akü imalat bölümde çalıştığı anlaşılan sigortalının, 19.04.2000 tarihinde "kurşun nefropatisi" teşhisi konularak meslek hastalığına yakalandığı belirlenmekte olup; dava konusu dosyada, sigortalının davalılara ait işyeri haricinde başka işyerlerinde de çalışmalarının varlığı hususu sigortalıya ait hizmet döküm cetveli ile sabittir. Mahkemece kurum kayıtlarından sigortalının çalışmış olduğu önceki işyerlerinin hangi iş kollarında faaliyet gösterdiği tespit edilmeli,tespit edilen faaliyet kollarının meslek hastalığına etkisi olup olmadığı araştırılmalı ,etkisi olduğu sonucuna ulaşıldığı taktirde, bu çalışmalarının meslek hastalığına yakalanmasındaki etki oranı irdelenmek suretiyle ilgili işverenlere de kusur verilmesi gerektiği gözetilerek yeniden kusur incelemesi yapılmalı; ancak işverenler arasında teselsül sorumluluğunun olmayacağı gözönünde tutulmalı, sonucuna göre karar verilmelidir. Aksi taktirde; önceki çalışmaların maruz kalınan meslek hastalığına etkisi olmayan bir faaliyet koluna aitliği tespit edilirse, kusura ilişkin dosya kapsamındaki mevcut rapor ile yetinilmelidir. Mahkemece sigortalının dava dışı diğer iş yerlerindeki çalışmalarının niteliği ve bu çalışmaların meslek hastalığına etkisi irdelenmeksizin hüküm kurulması isabetsiz bulunmuştur.

2-Somut durumda, dava dışı ...'ın meslekte kazanma gücü kaybı oranının 19.04.2000 tarihi ile 19.06.2015 tarihleri arası değişiklik gösterdiği, meslekte kazanma gücü %44,2 olarak belirlenen 19.06.2015 tarihli raporda, 13.05.2018 de kontrol muayene kaydı konulduğu anlaşılmaktadır. Sigortalıda oluşan %44,2 meslekte kazanma gücü kaybı oranı bakımından kontrol kaydı varlığı ve bu durumun rücu alacağına doğrudan etkili bulunması karşısında, Mahkemece, kontrol muayene kaydının sonucu araştırılarak, meslekte kazanma gücü kaybı oranında değişiklik olup olmadığı, değişiklik olması halinde en başından itibaren mi, yoksa azalma kaydıyla mı değiştiği ve gelirin kesilip kesilmediği ile Kurumca yapılan fiili ödeme olup olmadığı hususu Kurumdan sorularak ilk peşin değer belirlenip, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1262, Karar No: 2014/2583, Tarih: 06.03.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/1262 E.  ,  2014/2583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2012/410-2013/529

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki İşletme Hakkının Devri Sözleşmesine istinaden rücuen alacak istemidir. Mahkemece taraflar arasındaki sözleşmenin hasılat kirası hükümlerine tabi olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı TEDAŞ ile davacı Yeşilırmak Elektrik Dağıtım A.Ş. arasında imzalanan 24.06.2006 tarihli İşletme Hakkının Devri Sözleşmesi mahkemece kira sözleşmesi olarak kabul edilmişse de, taraflar arasındaki sözleşme TEDAŞ'in özelleştirilmesinde kabul edilen yöntemin gerçekleştirilmesine yönelik olarak imzalanan bir sözleşmedir. Sözleşmenin amacı sözleşmenin birinci maddesinde sözleşmede belirtilen bölgede “TEDAŞ'ın uhdesinde bulunan Dağıtım Sistemi'nin, Dağıtım Tesisleri'nin ve Dağıtım Tesisleri'nin işletilebilmesi için varlığı zorunlu diğer taşınır ve taşınmazların, mülkiyet hakkı saklı kalmak koşulu ile Y.. Ş..'ne İşletme Hakkının devredilmesi ile Dağıtım Tesisleri'nin ve gerekli diğer unsurların iyileştirilmesi, güçlendirilmesi ve yeni Dağıtım Tesisi yapımının esaslarını ve tabi olduğu hükümleri belirlemek” olarak belirtilmiş, sözleşmenin konusunu düzenleyen 3.1 maddesinde de “Dağıtım bölgesindeki mevcut ve yeni yapılacak Elektrik Dağıtım Sistemi'nin, Dağıtım Tesislerinin işletilebilmesi için varlığı zorunlu diğer taşınır ve taşınmazların, Dağıtım Faaliyeti için İşletme Hakkı'nın devri, bu tesislerin iyileştirilmesi ve güçlendirilmesi ile ihtiyaç duyulan yeni dağıtım hat ve tesislerin yapımı ve sözleşmenin herhangi bir şekilde sona ermesinde söz konusu bütün tesislerin TEDAŞ'a veya TEDAŞ'ın belirleyeceği kuruluşa geri devredilmesi ile bu konularda tarafların her türlü hak ve yükümlülüklerinin tespit edilmesi” olarak belirtilmiştir.

4628 Sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun'un 14. maddesinde TEDAŞ'ın özelleştirilmesine ilişkin olarak “Bakanlık, TEDAŞ, Elektrik Üretim Anonim Şirketi, bunların müessese, bağlı ortaklık, iştirak, işletme ve işletme birimleri ile varlıklarının özelleştirilmesine yönelik öneri ve görüşlerini Özelleştirme İdaresi Başkanlığına bildirir. Özelleştirme işlemleri, 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamalarının Düzenlenmesine ve Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun hükümleri dairesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından yürütülür.