muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3506, Karar No: 2012/3050, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/3506 E.  ,  2012/3050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan iş verene ait iş yerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı iş verene ait iş yerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece tespit isteminin kısmen kabulüne, işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar vermiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava

dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesi bu aşamada yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı ...'na iadesine 06/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1709, Karar No: 2024/4007, Tarih: 29.04.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/1709 E.  ,  2024/4007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

DAVALILAR : ..., ..., ..., ..., ..., ...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bölge adliye mahkemesi kararının dosyası Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nce verilen 11/07/2023 tarih ve 2022/1829 Esas, 2023/1074 Karar nolu kararının bir kısım davalılar tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 23/10/2023 tarih ve 2023/5719 E.-2023/6055 K. sayılı kararıyla davalılardan ..., ..., ... İnşaat Taah. ve Tic. Ltd.Şti. ile ...’nun adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin adı geçen davalılar vekilleri tarafından istenilmesi üzerine dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 337. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır. 6100 sayılı HMK'nun 337/2. maddesine göre, adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde itiraz edilebilir.

Somut olayda, adli yardım talebinin reddine dair kararın, itiraz edenler ..., ... ile ... İnşaat Taah. ve Tic. Ltd.Şti. vekili Av. ...’ye ve ... vekili Av. ...’a 27/12/2023 tarihinde tebliğ edildiği halde, itiraz dilekçelerinin 6100 HMK'nun 337/2. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçirildikten sonra 08/01/2024 tarihinde verildiği görülmekle, itirazların süre aşımı nedeniyle ayrı ayrı reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Davalıların itirazlarının süre aşımından ayrı ayrı (REDDİNE), 29/04/2024 gününde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13335, Karar No: 2022/17822, Tarih: 08.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/13335 E.  ,  2022/17822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/730 Esas, 2022/696 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu (Kartal Kapatılan) 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 05.07.2007 Tarihli ve 2007/482 Esas, 2007/866 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve babası ...’in velayeti altına bırakılmıştır.

B. Karasu Sulh Hukuk Mahkemesinin 05.01.2017 Tarihli ve 2017/11 Esas, 2017/6 Karar Sayılı Kararı

Yerleşim yeri değişikliğine izin kararı ile dosya Mahkemenin esasına kaydedilmiş, 24.12.2021 tarihli ek karar ile de velisinin vefat etmesi nedeniyle kısıtlıya ...’nin vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, 20.02.2022 tarihli ek karar ile kısıtlının adres kayıt sistemindeki adresinin Kurtköy Mah. Büyükdere Sok. No:3/7 Pendik/İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. İstanbul Anadolu 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.05.2022 Tarihli ve 2022/730 Esas, 2022/696 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vesayet dosyasının takibi ile ilgilidir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez.

Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Karasu Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vesayet dosyasının takibi ile Karasu Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Karasu Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vesayet dosyasının takibi ile Karasu Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Karasu Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 08.12.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6878, Karar No: 2014/6695, Tarih: 10.03.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/6878 E.  ,  2014/6695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray(Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20.11.2013

NUMARASI : 2013/4-2013/4

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09.02.2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 24.01.2014 tarihli ve 2014/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu karar, menfi tespit (ticari alım-satımdan kaynaklı borcun olmadığı ve çeklerin iptali) talebine ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 19. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 10/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9067, Karar No: 2006/15489, Tarih: 23.11.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/9067 E.  ,  2006/15489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının tarımsal sulama abonesi olduğunu, 20.12.2004 tarihinde gönderilen faturanın elektrik tarifeler yönetmeliğinin 38.maddesine aykırı olarak düzenlendiğini, itirazlarının dinlenmediğini, sayacın ilk endeksi ile son endeksi arasındaki farktan ayrı olarak faturada hayali bir miktar ile reaktif enerji adı altında hesaplama yapılıp 19.115.230.000 YTL. istendiğini bildirip, 1.294.943.300 YTL borçlu olduğunun ve fazla kısımdan borçlu olmadığının tespitini istemiştir.

Davalı, davaya bakmaya idari yargının görevli olduğunu ve faturanın da doğru olduğunu bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davacının 1.294.943.300 YTL. borçlu olduğunun, fazla miktardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davamıza konu edilen davalının düzenlediği 20.12.2004 tarihli faturadır. Faturanın tetkikinde ilk okuma tarihinin 2.1.2004 son okuma tarihide 20.12.2004 tarihleridir. Faturada sayacın ilk okuma ile son okuma arasındaki fark olarak tüketimi gösteren miktardan ayrı, (+/-) tüketim adı altında bir miktarın daha ilave edilerek ve reaktif tüketimde nazara alınarak hesaplama yapıldığı görülmektedir. Davacı, faturada (+/-) olarak gösterilen miktar ile reaktif enerji olarak gösterilen miktarların tahakkukta hesaplamaya dahil edilmemesi gerektiği iddiası ile bu davayı açmıştır. Davalı ise genel müdürlüğün talimatı ile 2004 yılı sulama mevsimi başlamadan önce yöredeki ... elektrik kullanımını önlemek için tüm mekanik sayaçların yerlerine dijital saat takılmak üzere söküldüğünü, bir kısım abonelerin dijital saat taktırmadan elektrik kullanmaya devam ettiklerini, bu nedenle Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 18. maddesi ile ... ve usulsüz elektrik kullanımına ilişkin ortak hükümler doğrultusunda saatsiz kullanılan dönemdeki harcamalarda nazara alınarak faturanın düzenlendiğini bildirmiştir.

Dosya icerisinde bulunan davalı idarenin 3.2.2006 tarihli yazısından davacının mekanik saatinin digital saat takılmak üzere 29.4.2004 tarihide söküldüğü, 10.6.2005 tarihinde de yeni digital saatin takıldığı ve 29.4.2004 ile 10.6.2005 tarihleri arasından davacının sayaçsız elektrik kullandığı belirtilmiştir. Öyle olunca davalı idareden sayaçların sökülme ve takılmasına ilişkin tutanak getirilmeli, bu dönemde davacının sayaçsız elektrik kullandığının kabulü ile, davacının kullandığı elektriğin tutarının Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13,14,15. maddeleri hükümlerine göre hesaplaması yapılması gerekir. Mahkemece açıklanan hususlar araştırılmadan eksik inceleme ile yürürlükten ... Eski Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği hükümlerine göre hazırlanan yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23353, Karar No: 2015/5734, Tarih: 19.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/23353 E.  ,  2015/5734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk( İŞ) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Ayrıca, meydana geldiği iddia olunan kaza olayına ilişkin olarak Kurum tarafından yapılmış ise iş kazası tahkikat evrakları ile kurum tarafından belirlenmiş ise davacının sürekli iş göremezlik oranına ilişkin rapor ve belgelerin dosya kapsamında bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı ... İnş. Haf. Mad. ve Tic. Ltd. Şti'ye yöntemince gerekçeli karar tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-İş kazası tahkikat evrakları ile davacının sürekli iş göremezlik oranına ilişkin belgelerin var ise Kurum'dan celbedildikten sonra dosyaya eklenerek gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13276, Karar No: 2012/17633, Tarih: 27.12.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/13276 E.  ,  2012/17633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

BİR. DOS. DAVALILARI: ... ve ark

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalılardan ... İn tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, borçlu ortağın alacaklısı ve paydaş tarafından açılan bir adet taşınmazda ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, ortaklığın satış yoluyla giderilmesine karar verilmesi üzerine, hüküm dahili davalı ...'ın mirasçısı ... İn tarafından temyiz edilmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları paylı veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan iki taraflı taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davasını paydaşlardan (ortaklardan) biri veya bir kaçı diğer paydaşlara (ortaklara) karşı açar. HMK.'nun 27. maddesi hükmü uyarınca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi haklarıyla bağlı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Hukuki dinlenilme hakkı, Anayasının 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılama hakkının en önemli unsurudur. Bu itibarla, paydaşlardan veya ortaklardan birisinin ölmesi halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Olayımıza gelince; Dava konusu taşınmazın paydaşlarından ...'in dava açılmadan önce 1997 yılında ;... ,... ve ...'ın ise yargılama sırasında karar verilmeden önce öldüğü, temyizden sonra dosyaya ibraz edilen mirasçılık belgelerinden anlaşılmıştır. Bu durumda mahkemece, adı geçen davalılar ..., ..., ... ve ...'ın mirasçılık belgelerinde adı geçen tüm mirasçılarının davaya dahil edilmesi, mirasçılara usulüne uygun dava dilekçesinin tebliğ olunması ve taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde taraf teşkili sağlanmadan karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11258, Karar No: 2009/750, Tarih: 28.01.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/11258 E.  ,  2009/750 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ile ... TAŞ. Vekili avukat ... aralarındaki alacak davası hakkında ... Tüketici Mahkemesinden verilen 29.4.2008 gün ve 125-272 sayılı hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, Tüketici Hakem heyetine yaptığı başvuru üzerine, 22.10.2007 tarilli kararla, kredi kartından 60 YTL kart kullanım ücretinin alınması işleminin iptaline karar verildiğini, davalı bankanın Tüketici Hakem Heyetininbu kararının iptali istemi ile ilgili açdığı davanın kabul edildiğini, ... asliye Hukuk Mahkemesinin Tüketici sıfatı ile baktığı 2007/904 esaslı, 2007/811 karar sayılı 26.12.2007 tarihli kesin kararıın yeniden değerlendirilerek kart kullanım ücreti olan 60 YTL.nin tahsil edilmemesine karar verilmesini istemiş, mahkemece 29.04.2008 tarihinde davanın kabulüne dair hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL’ye çıkarılmıştır. Yine 1.6.2005 tarih ve 5236 sayılı yasanın 19. maddesiyle eklenen Ek madde 4 uyarınca temyiz parasal sınırı ... Bakanlığınca tespit ve ilan olunan yeniden değerlendirilme oranında arttırılıp her takvim yılı başından geçerli olacak şekilde uyarlanacağı hükme bağlanmıştır. Yeniden değerlendirme oranı 2008 yılı için 7.2 olarak açıklanmış olmakla bu durumda temyiz sınırı 1,250.00 YTL dir. Hal böyle olunca davacı tarafından temyizi istenen bölüm karar tarihi itibariyle 1.250,00 YTL yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427. maddesinin 2. fıkrası gereğince davacının temyiz talebinde bulunma hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 27.1.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/912, Karar No: 2018/537, Tarih: 15.11.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/912 E.  ,  2018/537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 110-188

Kan gütme saikiyle taammüden adam öldürme suçuna azmettirmeden sanık ... hakkında açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucu, sanığın lehine olduğu kabul edilen 5237 sayılı TCK'nın 82/1-a-j, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Bingöl Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07.06.2007 tarihli ve 110-188 sayılı resen temyize tabi olan hükmün sanık müdafisi tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 05.03.2008 tarih ve 7295-1673 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 09.04.2017 tarih ve 18657 sayı ile;