muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18639, Karar No: 2015/26865, Tarih: 05.11.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/18639 E.  ,  2015/26865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:Sair temyiz itirazları yerinde değilse de;

Şikayetçi icra mahkemesine başvurusunda 1, 2, 3, nolu taşınmazların ihalesinin feshini talep etmiş, mahkemece istemin reddine ve ihale bedelinin %10'una karşılık gelen 48.700 TL para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.İİK'nun 134/8. maddesinde; "İhalenin feshini şikayet yolu ile talep eden ilgili, vaki yolsuzluk neticesinde kendi menfaatlerinin muhtel olduğunu ispata mecburdur" düzenlemesi yer almaktadır.Somut olayda, satış ilanında 2 nolu taşınmaz olarak belirtilen, tapu kaydında 140 ada 1 parselde kayıtlı 11 bağımsız bölüm nolu 82.150,00 TL muhammen bedelli taşınmazın 86.500,00 TL'ye satıldığı, satış ilanında 3 nolu taşınmaz olarak belirtilen, tapu kaydında 140 ada 1 parselde kayıtlı 10 bağımsız bölüm nolu 50.350,00 TL muhammen bedelli taşınmazın 51.000,00 TL'ye satıldığı ve dolayısıyla satış bedellerinin, taşınmazların muhammen bedellerinin üzerinde olduğu anlaşılmaktadır. Yerleşik Yargıtay uygulamasına göre satış bedelinin muhammen bedelin yüzde yüzünün üstünde olması halinde zarar unsuru oluşmayacağından, ihalede zarar unsurunun gerçekleşmediğinin kabulü gerekir. Bu durumda şikayetçinin ihalenin feshini istemekte hukuki yararı yoktur. Mahkemece istemin bu nedenle reddi yerine işin esasının incelenerek sonuca gidilmesi yerinde değil ise de sonuçta istem reddedildiğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.Ancak İİK'nun 134. maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesinde işin esasına girilmeden ihalenin feshi talebinin reddi halinde şikayetçi aleyhine para cezasına hükmedilemeyeceği öngörülmektedir. Bu durumda davacının ihalenin feshi istemi zarar unsuru yokluğu nedeniyle ve işin esasına girilmeden reddedileceğinden aleyhine ihale bedelinin %10’u oranında para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup, mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekmekle beraber anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 21.08.2014 tarih ve 2014/323 E - 2014/381 K. sayılı kararının hüküm bölümünün ikinci paragrafında yer alan “İİK'nun 134/2 maddesi gereğince ihale bedelinin

%10'una karşılık gelen 48.700,00 TL para cezası ile cezalandırılmasına,” cümlesinin karar metninden çıkarılmasına, yerine “Şikayetçinin, İİK'nun 134/2. maddesi uyarınca, ihalenin feshi istemi esastan reddedilen 2090 ada 1 parselde kayıtlı 23 bağımsız bölüm nolu taşınmazın ihale bedelinin yüzde onuna karşılık gelen 28.000,00 TL para cezası ile cezalandırılmasına” cümlesinin yazılmasına kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK.nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12051, Karar No: 2024/3208, Tarih: 06.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/12051 E.  ,  2024/3208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1540 E., 2021/1317 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin 1. fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin 1. fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sakarya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.07.2020 tarihli ve 2019/383 Esas, 2020/175 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81. maddesinin 1. fıkrası, 35. maddesinin 2. fıkrası, 62. maddesinin 1. fıkrası, 53.

maddesinin 1. fıkrası uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 06.10.2021 tarihli ve 2020/1540 Esas, 2021/1317 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiin ve Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280. maddesinin 2. fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86. maddesinin 1. fıkrası, 86. maddesinin 3. fıkrasının (e) bendi, 87. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi, 29. maddesinin 1. fıkrası, 62. maddesinin 1. fıkrası ve 53. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz istemi özetle: eylemin öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına, olayda haksız tahrik bulunmadığına ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafiin temyiz istemi özetle; temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulması gerektiğine ve haksız tahrikte üst sınırdan indirim yapılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz istemi özetle: eylemin öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına, olayda haksız tahrik bulunmadığına ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafiin temyiz istemi özetle; temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulması gerektiğine ve haksız tahrikte üst sınırdan indirim yapılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Dosya içeriğine göre; sanığın, katılanın abisinin oğlu olduğu, sanığın babası ve katılan arasında husumet bulunduğu, katılan olay günü ve saatinde dışarıda ayakta beklemekte iken sanığın katılana yaklaşarak elinde bulunan 97 cm uzunluğunda ve 10 cm eninde olan tahta sopa ile katılanın yüz, el ve ayak bölgelerine vurmaya başladığı ve katılanın bayılması üzerine eylemine son vererek olay yerinden ayrıldığı, meydana gelen yaralanma neticesinde katılanın kollarında ve bacaklarında kırıklar meydana geldiği, yüzündeki dişlerinin bir kısmının kökten bir kısmının da yarım olmak üzere kırıldığı, adli tıp raporuna göre katılanın vücudunda meydana gelen yaralanmaların yaşamını tehlikeye sokmadığı, basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği, oluşan kırıkların hayat işlevlerine etkisinin (6) ağır derecede olduğu ve sol üst ekstremitedeki fonksiyonel kısıtlılığın organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu anlaşılmıştır.

2. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükmün denetime olanak verecek şekilde yeterli gerekçeyi içerdiği, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, suçta kullanılan silah, hedef alınan vücut bölgesi, yaralanmanın niteliği ve suçun işleniş biçimi nazara alınarak sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğuna dair takdir ve değerlendirmede isabetsizlik

görülmediği, suçun işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi göz önüne alınarak belirlenen temel cezada isabetsizlik görülmediği, dosyada eksik inceleme bulunmadığı, ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespit edilememesi karşısında haksız tahrikte asgari oranda indirim yapılmasının isabetli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 06.10.2021 tarihli ve 2020/1540 Esas, 2021/1317 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Sakarya 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2976, Karar No: 2014/21844, Tarih: 04.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/2976 E.  ,  2014/21844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/86726

Mahkemesi : Balıkesir(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27/12/2012

Numarası : 2011/1040 - 2012/1137

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1.00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada sanık M.. Y..'ın 156 mg/dl sanık M.. A..'nın ise 192mg/dl alkollü olarak idarelerindeki araçların çarpışması sonucu basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları ve birbirlerinden şikayetçi olmadıkları olayda, sanıklara atılı trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunun unsurlarının oluştuğu ve atılı suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği halde, beraatlerine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/170, Karar No: 2017/10058, Tarih: 19.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/170 E.  ,  2017/10058 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8865, Karar No: 2016/10572, Tarih: 27.10.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/8865 E.  ,  2016/10572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 12/01/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve adli yardım talepli olarakta davalı vasisi tarafından süresi içinde istenilmekle davalı vasisinin adli yardım talebinin ve temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının 29,20 TL' sinin davacıya, 4.453,00 TL'sinin de davalıya yükletilmesine, peşin alınan harçların bundan mahsubuna 27/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2482, Karar No: 2014/7744, Tarih: 02.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2482 E.  ,  2014/7744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) Anadolu 10. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2013/225-2013/372

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, taraflar arasında düzenlenen 27.08.2009 tarihli yetkili servis sözleşmesi uyarınca müvekkilinin, davalının yetkili servisi olarak İzmit bölgesinde hizmet vermeye başladığını, davalının müşterilerin satın aldığı kombilere belli bir ücret karşılığında garanti süresinin uzatılması için ek garanti paket sözleşmeleri gönderdiğini, bunların ücretinin müvekkilinin cari hesabından peşin olarak tahsil edildiğini, davalının talep olmaksızın her ay 30 ila 40 arasında garanti paket sözleşmesi gönderdiğini, ancak ayda 10-15 arasında satış yapılabildiğini, davalının müvekkilinin rızası hilafına gönderdiği ek garanti sözleşmeleri nedeniyle 37.650,53 TL'yi müvekkilinden tahsil ettiğini, müvekkilince servis sözleşmesinin 11.03.2011 tarihinde feshedildiğini, davalının gönderilen fesih ihtarına rağmen 131 adet ek garanti sözleşme paketini geri almadığı gibi müvekkilinden sebepsiz yere tahsil edilen 37.650,53 TL'yi iade etmediğini ileri sürerek, ek garanti paketi sözleşmelerinin davalıya iadesini ve 37.650,53 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faiz oranıyla birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının sözleşme süresince ek garanti paket kampanyası uygulamasına itirazda bulunmadığı, yetkili servisi sözleşmesi sonlandırılsa dahi, fesihten önce davacıya gönderilen ve itiraz edilmeyen ek garanti sözleşme paketlerinin davacı tarafından satışının mümkün olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının sözleşme süresince ek garanti paket kampanyası uygulamasına itirazda bulunmadığı, yetkili servisi sözleşmesi sonlandırılsa dahi, fesihten önce davacıya gönderilen ve itiraz edilmeyen ek garanti sözleşme paketlerinin davacı tarafından satışının mümkün olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi rapor ve ek raporuna göre; sözleşmenin 6.33. maddesindeki yetkili servisin Baymak tarafından bildirilen uygulamalar ile ilgili her türlü kurallara ve uygulamalara uymakla yükümlü olduğu düzenlenmesinden davacı teknik servisin ek garanti paket sözleşmelerini sınırsız olarak pazarlama yükümlülüğü altına girdiği sonucunun çıkarılamayacağı, ek garanti paket sözleşmelerinin yetkili servis sözleşmesi ermiş bir işletme tarafından satımının oldukça zor olacağı ve işletmeye bir fayda sağlamayacağı, taraflar arasındaki yetkili servis sözleşmesi ilişkisinin ana unsurlarından birini teşkil etmeyen ek garanti sözleşmesi paketi satımı için davacıya makulun üstündeki sayılarla paketlerin gönderildiği ve ücretinin davalı yana peşin tahsil edildiği, davacı 6. paket sözleşmeleri kabul etmediğinden mülkiyetini kazanmış kabul edilemeyeceği, davacının iadesi için ilettiği ek paket sözleşme tutarında davalının sebepsiz zenginleştiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile aynı anda ifa edilmek suretiyle davacıda bulunan ek garanti paket sözleşmelerinin davalıya iadesi ve 37.650,33 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.Başkan