muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11934, Karar No: 2014/25373, Tarih: 10.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/11934 E.  ,  2014/25373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Seydişehir Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :16.01.2014

NUMARASI :Esas no:2011/470 Karar no:2014/15

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı (koca) tarafından, ziynet alacağı yönünden; davacı (kadın) tarafından da, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat ve nafaka talepleri ile vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre,davalı (koca)'nın temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı (kadın)'ın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

a) Mahkemece, “boşanmaya sebep olan olaylarda, taraflar ortak kusurlu” kabul edilmiş, buna bağlı olarak davacının tazminat talepleri reddedilmiştir. Taraflar, 08.10.2009 tarihinde evlenmişler, boşanma davası ise 19.10.2011 tarihinde açılmıştır. Tarafların evlilikleri süresince sağlıklı bir cinsel ilişki kuramadıkları yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Davacıda, cinsel ilişkiye engel olacak fizyolojik ve psikolojik bir rahatsızlık saptanmamıştır. Cinsel ilişkiden kaçınanın davacı olduğuna ilişkin bir delil de mevcut değildir. Bu halde, sağlıklı bir cinsel ilişkinin gerçekleştirilememesinde davalının kusurlu olduğu kabul edilmelidir. Davacının, çocuklarının olmamasının sebebini soran yakınlarına, cinsel hayatlarının bulunmadığını anlatması, özel hayatın başkalarına ifşası niteliğinde görülemez ve bundan dolayı davacı kusurlu kabul edilemez. Başkaca bir kusuru da ispatlanmamıştır. O halde boşanmaya sebep olan olaylarda ağırlıklı olarak kusurlu olan tarafın davalı olduğu, bu sebeple Türk Medeni Kanununun 174'ncü maddesi gereğince diğer tarafın maddi ve manevi tazminatla sorumlu tutulması gerekirken, ortak kusurlu olduklarından bahisle, davacının tazminat isteklerinin reddedilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

b-Davacının boşanmaya sebep olan olaylarda kusurunun bulunmadığı ve boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği toplanan delilerle gerçekleşmiştir. O halde davacı yararına, davalının mali gücü oranında uygun miktarda yoksulluk nafakası tayin ve takdiri gerekirken, bu talebin reddedilmesi doğru bulunmamıştır.

c-Davacının ziynetlere ilişkin talebi kabul edildiğine göre, hüküm altına alınan ziynet eşyalarının değeri üzerinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin Üçüncü kısmına göre vekalet ücreti tayini doğru ise de, tayin olunan vekalet ücretinin, Tarifenin ikinci kısmında gösterilen maktu ücretin altında olamayacağı (Av.As.Ücr.Trf. m. 12/1) nazara alınarak, maktu miktarda vekalet ücret tayini gerekirken, bu miktarın altında eksik vekalet ücreti takdiri usul ve yasaya aykırıdır.

d-Davadan önce yaptırılan delil tespitine ilişkin dosya, asıl dava dosyasının eki sayılır ve onunla birleştirilir (HMK.m. 405). Geçici hukuki koruma tedbirleri için sarfedilen giderler de yargılama giderlerine dahildir (HMK. m. 323/ 1-ç). Görülmekte olan bir dava içinde olmamak koşuluyla, delil tespiti yaptıran yararına bu iş için Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin ikinci kısmının birinci bölümünün 1-a maddesi uyarınca 300 lira vekalet ücreti tayini gerekir. O halde, vekili vasıtasıyla davadan önce delil tespiti yaptırmış olan davacı yararına yukarıda gösterilen miktardaki vekalet ücretinin de, yargılama giderleri kapsamına dahil edilerek davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, bu hususun nazara alınmaması da doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) maddenin (a), (b), (c) ve (d) bentlerinde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda (1.) maddede gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere (2.) maddenin (a) bendindeki bozma sebebi yönünden oyçokluğuyla, diğer yönlerden oybirliğiyle karar verildi. 10.12.2014 (Çrş.)

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece, “boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu” kabul edilerek davacı (kadın)'ın maddi ve manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece, “boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu” kabul edilerek davacı (kadın)'ın maddi ve manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Tarafların evlilikleri süresince sağlıklı bir cinsel ilişki kuramadıkları yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Tarafların cinsel ilişki kurmalarına engel bir hallerinin bulunmadığı tespit edilmiştir. Cinsel ilişkiden kaçınanınn davacı olduğu tespit edilememiş ise de aynı şekilde davalı olduğu da ispat edilememiştir. Her iki tarafın da, cinsel ilişki kurmalarına engellerinin bulunmaması halinde, cinsel ilişkiyi sağlama görevinin cinsel ilişkide aktif olan erkeğe ait olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Davacı kadının cinsel ilişki kurmaktan herhangi bir sebeple kaçınması halinde, erkekten aktif olanın kendisi olduğundan bahisle ilişkiden kaçınan eşine karşı güç kullanmasını beklemek doğru değildir. Bu düşünce çerçevesinde 5237 sayılı TCK’nun da evlilik içerisinde zorla kurulan cinsel ilişkilerde ırza geçme suçu olarak kabul edilmiştir. Bir başka deyişle artık erkeğin cinsel ilişkide aktif olduğu gerekçesiyle ilişkiden kaçınan eşine karşı zor kullanabileceği ilkesi yasa koyucu tarafından da terk edilmiştir. Cinsel ilişki evlilik içerisinde de olsa iki tarafın isteği ve rızası ile olur. Her iki tarafında cinsel ilişki kurmasına engel bir durumlarının bulunmadığının anlaşılması karşısında, davacı eşiyle güç kullanarak onun isteği dışında cinsel ilişki kurmadığı için davalı kocayı tek başına kusurlu kabul etmek hukuken mümkün değildir. Davacı kadın ile koca arasında cinsel ilişki kurulamamış olmasının evlilik birliğini taraflar açısından çekilmez hale getirdiği kuşkusuzdur. Bu durumda taraflardan birinin kusurunu diğerinin kusurundan ağır kabul etmek imkansızdır. O halde taraflar arasında cinsel ilişkinin kurulamamış olmasında ve evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında her iki tarafında eşit kusurlu olduğu kabul edilmelidir. Bu durumda Türk Medeni Kanunun 174/1-2. Maddesindeki koşullar oluşmamıştır. Bu sebeple, davacı (kadın)'ın tazminat taleplerinin reddine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu bölümünün onanmasına karar verilmesini düşündüğüm için sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/8540, Karar No: 2011/8963, Tarih: 15.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8540 E.  ,  2011/8963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26.02.2009 tarih ve 2007/322-2009/58 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili ve davalı T.Medya Yat.San.Tic.A.Ş. vekili ile davalı ... vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 21.06.2011 gününde davacı avukatı .....geldi, davetiye tebliğine rağmen davalılar vekili duruşmaya gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Akşam Gazetesinin 03.07.2007 tarihli nüshasında, ekonomi sayfasında davacıyı karalayan bir haber ile ... tarafından kaleme alınan "Son yılların en büyük fiyaskosu:D-Smart" başlıklı yazıda TTK.57.maddesinde belirtilen hüsnüniyet kurallarına aykırı, davacının ticari faaliyetlerini baltalayıp rakiplerine menfaat sağlayıcı nitelikte haksız rekabet yapıldığını ileri sürerek 50.000.-TL tutarında manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davalılardan Aslı Gazetecilik ve Matbaacılık A.Ş. ile T Medya Yatırım Sanayi ve Tic. A.Ş’nin birleşme sürecine girdiğini, Aslı A.Ş’ne husumet yöneltilemeyeceğini, davalı ...'e de husumet yöneltilemeyeceğini, dava konusu yazıda bahsedilen hususların gerçek olduğunu, dava konusu yazının, toplumu ilgilendiren ve yayınlanmasında kamu yararı bulunan bir yazı olduğunu ve bu yazının yayınlanmasına davacının sebebiyet verdiğini, kullanılan başlığın okurun ilgisini çekmeye yönelik bir gazetecilik tekniği olduğunu, talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu, manevi tazminat şartlarının bulunmadığını, dava konusu köşe yazısının bir eleştiri yazısı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, yayınlayan ve Marka Lisans sahibinin Aslı A.Ş., imtiyaz sahibinin T Medya A.Ş.’nin Yönetim Kurulu Başkanı ..., yazı sahibi ... olan Akşam Gazetesinin 03.07.2007 tarihli nüshasında, ekonomi sayfasında ... imzasıyla yayınlanan "Son yılların en büyük fiyaskosu:D-Smart" başlıklı yazının ve aynı sayfada "D-Smart Kandırıyor" başlıklı yazının Digitürk ve D-Smartın rakip gruplara bağlı olması nedeniyle bu grupların rekabetinden kaynaklanan kamuyu ilgilendirmeyen türden olduğu, yine TTK 57.maddesindeki "Lüzumsuz yere incitici ve kötüleyici" nitelikte bulunup, haksız rekabet teşkil ettiği, BK.49.maddesinde belirtilen manevi tazminat şartlarının da gerçekleştiği, T.Medya A.Ş. ve Aslı A.Ş. sicil kayıtlarının incelemesinde Aslı A.Ş’nin T Medya A.Ş. tarafından devir alındığı, durumun 07.11.2007 tarihli sicil gazetesinde ilan edildiği, bu durumda Aslı A.Ş.’nin taraf sıfatının kalmadığı, davalılardan ...'in T Medya A.Ş. Yönetim Kurulu Başkanı olduğu, sicil kaydına göre şirketi temsil ve ilzam etmeye en az iki kişinin birlikte yetkili olduğu,

5187 Sayılı Basın Kanununun 13.maddesi uyarınca yayın sahibi tüzel kişinin anonim şirket olması halinde yönetim kurulu başkanı da sorumlu tutulmakta ise de haksız rekabete dayalı tazminat davası olarak açılan ve mahkemece de bu şekilde kabul edilen davada şirket ve yazı sahibinin sorumlu bulunduğu sonucuna varıldığı, haksız rekabete ilişkin anılan düzenlemeler karşısında Basın Kanunu'nun 13.maddesi hükmünün uygulanmasının mümkün görülmediğinden yönetim kurulu başkanının davada taraf sıfatı bulunmadığı gerekçesiyle davacı ...Ş vekili tarafından davalılar Aslı Gazetecilik ve Matbaacılık A.Ş, T Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş, ... ve ... aleyhine açılmış bulunan manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile davalı ...Ş. aleyhine açılan davada davanın esası hakkında karar vermeye yer olmadığına, davalı ... hakkında açılan manevi tazminat davasının reddine, T Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş. ile davalı ... aleyhine açılmış bulunan manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile 10.000 TL manevi tazminatın davalılar T Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş. ile davalı ...'den müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, davacı vekilinin hüküm özetinin dava konusu gazetede yayınlanması talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalılar T Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar T Medya A.Ş. ve ... vekilinin tüm ve davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalılar T Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar T Medya A.Ş. ve ... vekilinin tüm ve davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, davalı ...’nin yönetim kurulu başkanı olduğu T Medya A.Ş.’nin imtiyaz sahibi bulunduğu Akşam Gazetesinin 03.07.2007 tarihli nüshasında, ekonomi sayfasında davacıyı karalayan bir haber ile ... tarafından kaleme alınan

"Son yılların en büyük fiyaskosu:D-Smart" başlıklı yazıda, davacının ticari faaliyetlerini baltalayıp rakiplerine menfaat sağlayıcı nitelikte haksız rekabet teşkil edecek şekilde yazı yazıldığı iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece Aslı A.Ş’nin T Medya A.Ş. tarafından devir alındığı, durumun 07.11.2007 tarihli sicil gazetesinde ilan edildiği, davalılardan ...'in T Medya A.Ş.’nin yönetim kurulu başkanı olduğu, 5187 Sayılı Basın Kanununun 13.maddesi uyarınca yayın sahibi tüzel kişinin anonim şirket olması halinde yönetim kurulu başkanı da sorumlu tutulmakta ise de haksız rekabete dayalı tazminat davası olarak açılan ve mahkemece de bu şekilde kabul edilen davada şirket ve yazı sahibinin sorumlu bulunduğu sonucuna varıldığı, haksız rekabete ilişkin anılan düzenlemeler karşısında Basın Kanunu'nun 13.maddesi hükmünün uygulanmasının mümkün görülmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalı ...Ş. aleyhine açılan davada esası hakkında karar vermeye yer olmadığına, davalı ... hakkında açılan manevi tazminat davasının reddine, T Medya Yatırım Sanayi ve Ticaret A.Ş. ve ... aleyhine açılmış bulunan manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile 10.000 TL manevi tazminatın bu davalılardan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Davalı ... hakkındaki dava, davaya konu yazının yer aldığı gazetenin imtiyaz sahibi anonim şirketin yönetim kurulu başkanı olması nedeniyle açılmıştır. TTK’nun 60. maddesi basın yolu ile işlenen haksız rekabeti düzenlemiş olup, maddenin son fıkrası uyarınca 58.maddenin birinci fıkrasının (d) ve (e) bentlerinde yazılı davalarda Borçlar Kanunu hükümlerinin tatbik olacağı belirtilmiştir. Borçlar Kanunu sorumluluk şartlarını düzenlemiş olup sorumlu olan kişiler yönünden ise bir düzenleme içermemektedir. Bu aşamada Borçlar Kanununa göre daha özel bir düzenleme olan Basın Kanununa göre sorumlular tesbit edilecektir. 26.6.2004 tarihinde yürürlüğe giren ve eldeki davada göz önünde tutulması gereken 5187 sayılı Basın Kanununun 13. maddesinde, basın yolu ile işlenen fiillerden dolayı sorumlu kişiler düzenlenmiş bulunmaktadır. 09.06.2004 günü kabul edilerek, 26.06.2004 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5187 sayılı Basın Yasasının hukuki sorumluluğu düzenleyen 13/1. maddesi gereğince, basılmış eserler yolu ile gerçekleştirilen eylem nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararlardan dolayı, süreli yayınlarda eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi, süresiz yayınlarda ise eser sahibi ile yayımcı, yayımcının belli olmaması durumunda ise basımcı ortaklaşa ve dayanışmalı olarak (müştereken ve müteselsilen) sorumludur. Aynı Yasa'nın 13/2. maddesi gereğince de; bu düzenleme, süreli veya süreli olmayan yayınlarda yayın sahibi, marka veya lisans sahibi, kiralayan, işleten veya herhangi bir sıfatla yayımlayan, yayımcı gibi hareket eden gerçek veya tüzel kişiler hakkında da uygulanır. Tüzel kişi şirketse, anonim şirketlerde yönetim kurulu başkanı, diğer şirketlerde en üst yönetici, şirket ile birlikte ortaklaşa ve dayanışmalı olarak (müştereken ve müteselsilen) sorumludur. Bu itibarla mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davalı T Medya A.Ş.’nin yönetim kurulu başkanı olan davalılardan ...’nin de davacının uğradığı manevi zarardan diğer davalı şirket ve yazı sahibi ile birlikte ortaklaşa ve dayanışmalı olarak sorumlu tutulması gerekirken, hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar T Medya A.Ş. ve ... vekilinin tüm ve davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir edilen 825.00 TL duruşma vekillik ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 425,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı T.Medya Yat.San.Tic.A.Ş. ve ...'den alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 15.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4269, Karar No: 2019/10996, Tarih: 15.05.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/4269 E.  ,  2019/10996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : Davacı, kıdem tazminatı ile ücret alacağı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, bayram ve genel tatil ücreti, 6 aylık asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkeme kararının davalı tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 16.09.2015 gün ve 2014/12322 Esas, 2015/25851 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, fazla mesai ücretinin ödendiğinin yazılı belgelerle ispatının davalı işverene ait olduğu ancak davalının bu ispat yükümünü yerine getirmediği, bozmadan önce dinlenen davacı tanığı ...’nın saat ücretlerinin haftalık ücrete göre belirlendiğini fazla çalışmanın da haftalık üzerinden bölünerek belirlendiğini belirttiği, davalı işyerinde 11 yıldan fazla çalıştığı anlaşılan davacının fazla mesaisinin ne şekilde ödendiğine ilişkin davalı yanın beyanda bulunmadığı da görülerek bozma ilamının 4. maddesinde belirtilen bozma sebebine ve 5. maddede belirtilen bozma sebebinin yasaya uygun olmadığı gerekçesi ile bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.

Dairemizin 22/06/2017 tarihli ve 2017/21640 E.- 2017/11087 K. sayılı ilamı ile kısmî direnme kararının Hukuk Genel Kurulu’na gönderilmesine karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nun 04.10.2018 tarihli ve 2017/9-2840 E.- 2018/1422 K. sayılı kararı ile “Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda (I) ve (II) nolu başlıklar altında gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,” karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nun 04.10.2018 tarihli ve 2017/9-2840 E.- 2018/1422 K. sayılı kararı ile “Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda (I) ve (II) nolu başlıklar altında gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,” karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunun bozmasına uyan Mahkemece, usul ve yasaya uygun bulunan Hukuk Genel Kurulu kararına uyma zorunluluğu bulunduğundan anılan karar doğrultusunda ve her ne kadar 3 nolu uyulan bozma ilamı doğrultusunda davacının ücretinin parça başı yada sabit olup olmadığı konusunda gerekli araştırmaların yapılıp yapılan emsal ücret araştırması, tanık beyanları ve diğer hususlar da göz önüne alınarak davacının aylık sabit ücret üzerinden çalıştığı yine ilaveten yemek yardımının da ilavesi ile davacının toplam giydirilmiş ücretinin 1.645,24 TL. olduğu belirlendiği Hukuk Genel Kurulu kararında belirtildiği üzere 3 nolu bozma ilamına uyularak, 4 nolu bozma ilamına direnilmesinin hukuken mümkün bulunmadığı ancak yapılan araştırmaya göre davacının ücretinin sabit ücret olduğu belirlenmiş dolayısıyla 2. kurulan hükümde her ne kadar direnme kararı yerinde değil ise de sonuç itibari ile davacının sabit ücretle çalıştığının tespit edilmesi nedeni ile yapılan fazla mesai ücret alacağının da sonuç itibari ile doğru olduğu bu itibarla hükmün 4 nolu bendi yönünde direnme kararı verilmesinin yerinde değil ise de sonuç itibari ile herhangi bir olumsuz durumun ortaya çıkmadığı tespit edildiği, bu kez hükmün direnilmesine karar verilen 5 nolu bendi yönünden ise alacakların infazda tereddüte yol açacak şekilde net mi brüt mü olduğu hususunda kararda bir belirlemenin yapılmadığı hususundaki bozma ilamına direnilmiş olup bu hususta da dosyadaki düzenlenen tüm bilirkişi raporlarına göre ve verilen hükümlerin miktarlarına göre net oldukları açıkça yazıldığı dolayısıyla mahkeme kararında verilen miktarların net olduğu konusunda herhangi bir tereddüt bulunmayıp hesaplamalarda gelir vergisi, damga vergisi ve kesilmesi gereken miktarlardan sigorta primlerinin kesildiği, bu hususta kararın infazı aşamasında ihtilaf çıktığı takdirde 6100 sayılı HMK.nın 305 ve devamı maddeleri uyarınca bu konuda mahkemeden tavzih istenilip infazdaki tereddütün ortadan kaldırılması mümkün bulunduğundan Yargıtay 9. HD 'nin bozma ilamındaki 5 nolu bende bu nedenle uyulmadığı gerekçesiyle tekrar direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı taraflar vekillerince temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6763 sayılı Kanunun 45. maddesi ile eklenen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici dördüncü maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Direnme kararı taraflar vekillerince temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6763 sayılı Kanunun 45. maddesi ile eklenen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici dördüncü maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dairemizin “Yüzde veya parça başı ücretle çalışmada işçi mesai arttıkça ücreti arttığından, fazla mesai ücretinin sadece zamlı kısmının hesaplanması gerekir. Davacının parça başı ücretle çalıştığının tespiti halinde fazla çalışma ücret alacağının sadece zamlı kısmının hüküm altına alınmalıdır. Ücretin niteliği belirlenmeden fazla çalışmanın hesaplanıp hüküm altına alınması ayrı bir bozma nedeni yapılmıştır.

Hüküm altına alınan alacakların infazda tereddüte yol açacak şekilde net mi yoksa brüt mü olduğunun belirtilmemesi usule aykırıdır.” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olduğu, Yerel Mahkeme’nin kısmî direnmesinin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 4. maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 15/05/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.