muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8390, Karar No: 2014/16706, Tarih: 03.11.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/8390 E.  ,  2014/16706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı ....'nın kayden maliki olduğu 234 ada 10 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında babasının ... olan baba adının ... yazıldığını ileri sürerek, baba adının nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

, 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6098, Karar No: 2012/4088, Tarih: 19.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/6098 E.  ,  2012/4088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi ve davalılardan .... vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 435/2. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...'ye iadesine 19/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3079, Karar No: 2014/8046, Tarih: 10.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3079 E.  ,  2014/8046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2012/822-2013/502

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçlu O.. G.. adına kayıtlı araçlar üzerine müvekkilinin takip dosyasından 20.07.2012 tarihinde ihtiyati haciz konulduğunu, 02.08.2012 tarihinde kesin hacze çevrildiğini, anılan şikayet olunanın takip dosyasında kesin haczin 23.07.2012 tarihinde konulduğunu, dolayısıyla müvekkilinin şikayet olunanın kesin haciz tarihinden önce ihtiyati haciz koyduğundan ilk hacze iştirak etmesi gerekirken, 2. sırada yer almasının yasaya ve usule aykırı olduğunu ileri sürerek, 23.11.2012 tarihli sıra cetvelinde müvekkilinin hacze iştiraki ile satış bedelinin garameten paylaştırılmasını talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; şikayetçi alacaklının takibinin dayanağı kambiyo senedinin İİK'nın 100. maddesinde sayılan belgelerden olmadığı, şikayet olunan haczine iştirak imkânı vermeyeceği gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı,şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Şikayet, sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.

İİK'nın 142/1. maddesine göre, "Cetvel suretinin tebliğinden yedi gün içinde her alacaklı takibin icra edildiği mahal mahkemesinde alakadarlar aleyhine dava etmek suretiyle cetvel münderecatına itiraz edebilir." Anılan hükümde yer alan "alakadarlar" ifadesi, kural olarak borçluyu değil, şikayet eden alacaklıdan sıra itibariyle önce olan ve pay ayrılan alacaklıları ifade eder. Şikayet, kural olarak şikayet edene göre sıra cetvelinde öncelikli olup, pay ayrılan ya da aynı derecede hacze iştirak eden alacaklılara, diğer bir deyişle, kendisine pay ayrılan ve şikayet sonucundan etkilenecek olan alacaklılara yöneltilmelidir.

Bu durumda, mahkemece, sıra cetveline şikayette borçluya husumet yöneltilemeyeceğinden, şikayetin, borçlu O.. G.. hakkında hukuki yarar yokluğundan usulden reddine, diğer şikayet olunan S. Piliç İşletme San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden ise şimdiki gibi esasa ilişkin gerekçeyle reddine karar verilmesi gerekirken, her iki şikayet olunan yönünden şikayetin esastan reddi doğru olmamış ise de, sonucu itibariyle doğru olan kararın, şikayet olunan O.. G.. yönünden HUMK'nın 438/son maddesi uyarınca gerekçesi değiştirilerek ve hüküm fıkrasında yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamaya gereksinim göstermediğinden, HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) no'lu bentte açıklanan nedenle, İcra Mahkemesi kararının gerekçesi değiştirilerek ve “HÜKÜM” fıkrasının 1. paragrafındaki “Davacının davasının reddine” ibaresi hüküm fıkrasından çıkarılarak, yerine “Şikayet olunan O.. G.. yönünden HMK'nın 114/1-h ve 115/2. maddeleri uyarınca şikayetin usulden reddine, şikayet olunan S.P. İşletme San. ve Tic. Ltd.Şti. yönünden şikayetin reddine” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcınının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 10.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13596, Karar No: 2016/9388, Tarih: 06.12.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/13596 E.  ,  2016/9388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (Kapatılan) 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/01/2014 tarih ve 2013/81-2014/55 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, müvekkili ile davalının ... Isıtma Ltd. Şti. isimli şirketi kurduklarını, davalının şirket müdürü olduğunu, şirketin kuruluşu sırasında dava dışı ...'in iç ortak olarak yer aldığını ve şirkete mal alımı için 3. kişi ... lehine 150.000 TL değerinde ipotek tesis ettiğini, şirketin demirbaşlarını da alarak şirketin kullanımına bıraktığını, son derece iyi bir performans sergilerken birden bire davalının 2012 yılı Eylül ayında hiçbir gerekçe olmadan şirketin faaliyetlerine son verdiğini, bu sırada özellikle .... tarafından ipotek tesis edilen ...L'e olan borcun ödenmediğini ve ...'in işbu teminat mektubu karşılığını ödemekle yükümlü kaldığını, davalının hem iç ortağa hem de müvekkiline özellikle zarar vermek için diğer ticari borçlarını ödediğini, şirketin tüm emtialarını, demirbaşlarını bilinmeyen bir yere götürdüğünü, davalının bu eylemlerinin yasanın hem ortaklara hem de özellikle müdürlere yüklediği görevlere aykırı olduğunu, şirketin vermesi gereken beyannameleri vermesi, takip etmesi gereken alacakları takip etmesi ve yeniden faaliyete geçmesi gerektiğini ileri sürerek, müdür yerine şirkete kayyım atanmasını, davalının şirkete vermiş olduğu zarar bilinemediğinden fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 2.000 TL tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı vekili, husumet itirazında bulunmuş, davanın dava şartı yokluğundan usulden ve ayrıca yerinde olmaması nedeniyle esastan da reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı vekili, asıl davada ileri sürdüğü sebeplerle, müdürün azli ile şirkete kayyım atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sırasında şirketin sicil kaydının re'sen terkin edilerek şirketin tüzel kişiliği sona erdiğinden davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle, reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, asıl davada ileri sürdüğü sebeplerle, müdürün azli ile şirkete kayyım atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sırasında şirketin sicil kaydının re'sen terkin edilerek şirketin tüzel kişiliği sona erdiğinden davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle, reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Asıl dava, şirket müdürü yerine şirkete kayyım atanması ve müdür olan davalının sorumluluğuna dayalı tazminat, birleşen dava ise, müdürün azli ile şirkete kayyım atanması istemlerine ilişkin olup, mahkemece yargılama sırasında şirketin sicil kaydının re’sen terkin edilerek tüzel kişiliği sona erdiğinden davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir. Ancak, Dairemiz 2014/9560 E- 2014/17437 K. sayılı geri çevirme ilamında da belirtildiği üzere davacı tarafa, davalı şirketin TTK'nın geçici 7/son ve 547. maddesi uyarınca ihyası için mehil ve yetki verilerek, şirketin ihyasına karar verilmesi ve şirketi temsilen tasfiye memuru atanması halinde tasfiye memuru ya da tasfiye memuru tarafından atanacak vekil huzuru ile yargılamaya devam edilerek işin esasının incelenmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin yargılama gideri ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın asıl ve birleşen davada davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7734, Karar No: 2013/14748, Tarih: 16.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/7734 E.  ,  2013/14748 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki itirazlarının reddine,

2-Davacı, montajcı olarak davalıya ait Türkmenistan’daki işyerinde aylık 750,00 USD fiks ücret ve fazla mesai, hafta sonu ücreti ilave edilmek suretiyle anlaştığını, hafta sonu ve fazla mesai ücreti dahil 875,00 USD ücretinin olduğunu, ancak 2008 Ekim, 2009 Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos aylarına ilişkin ücretlerinin ödenmemesi ve yatacak yer olarak belirlenen yerin koşullarının uygun olmaması nedeniyle 6.8.2009 tarihli dilekçesi ile iş akdini haklı feshettiğini, bu nedenle ihbar ve kötüniyet tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili ücretinin tazminatının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının 875,00 $ ücretine fazla çalışma ve hafta tatili ücretinin de dahil olduğunu ve iş akdini kendisinin feshetmesi nedeniyle ihbar tazminatı talep edemeyeceğini, iş güvencesi kapsamında bulunması nedeniyle de kötüniyet tazminatı isteyemeyeceğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının ihbar ve kötüniyet tazminatı taleplerinin reddine, ücret, fazla mesai ve hafta tatili ücreti taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma hafta tatili ve genel tatil ücretini davacıyı ödenen maktu ücrete dahil olup olmadığı konusundadır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 41 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Somut olayda, davacı, dava dilekçesi ile montajcı olarak aylık 750,00 USD fiks ücret ve fazla mesai, hafta sonu ücreti, ilave edilmek suretiyle anlaştığını, hafta sonu ve fazla mesai ücreti dahil 875,00 USD ücretinin olduğunu açık ve net olarak beyan etmiştir. Bu durumda aylık 875,00-USD ücretin, davacının fazla çalışma, hafta tatili ücretleri dahil aylık maktu net ücret olduğu anlaşılmakla hesaplamalarda bu miktarın gözönüne alınması, ayrıca fazla mesai ve hafta tatili ücreti hesaplaması yapılmaması gerekirken, hatalı kabul ile ayrı ayrı hesaplanması isabetsiz olmuştur.

Aynı işveren hakkında yine Ankara Mahkemelerince verilen ve ücreti, fazla çalışma ve hafta tatilini de içerir şekilde 875,00 USD olarak kabul eden kararların Yargıtay incelemesinden geçerek onanmak süratiyle kesinleşmesi nedeniyle uygulama birliği açısından da bu şekilde kabulü zorunludur.

Ayrıca, kabule göre, davacının iş akdini 6.8.2009 tarihli dilekçesi ile haklı nedenle feshettiğinin kabulüne rağmen, kıdeminin belirlenmesi sırasında, davalı tarafından SGK ya çıkışının bildirildiği tarih olan 2.9.2009 tarihinin esas alınmak suretiyle, kıdemini 10 ay 26 gün olarak belirleyen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18533, Karar No: 2015/3607, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18533 E.  ,  2015/3607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/11073 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22.Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre ( 13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 11/06/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.