muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/20535, Karar No: 2013/24059, Tarih: 16.12.2013

edilebilir ise de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir.

Somut olayda; davacının çalışmalarının davalı işveren tarafından kısmi olarak bildirildiği, ayrıca duruşmada dinlenen tanıkların işin mevsimlik olarak yürütüldüğünü ifade ettikleri ve deri sezonunun Mayıs ayında başlayıp o yılın son ayının 15'ine kadar devam ettiğini, Aralık ayının 15'inden Nisan sonuna kadar çalışma olmadığını, davacının da makinacı olarak bu şekilde çalıştığını beyan etmelerine rağmen bu hususun hükümde nazara alınmaması ve hizmet cetveline yansıyan hizmet sürelerinde her yıl için 1 Mayıs-15 Aralık ayları arasında bildirilmeyen sürelerin tespitinin gerektiğinin gözden kaçırılarak sonuca varılması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; bordro tanıklarının beyanlarına göre davacının hizmet cetvelinde çalışma bildirilen yıllarda 1 Mayıs-15 Aralık ayları arasında bildirilmeyen sürelerin tespit edilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/605, Karar No: 2014/3847, Tarih: 16.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/605 E.  ,  2014/3847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2011/832-2013/119

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 23.09.2013 gün ve 5893 Esas, 5649 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi, Denizli 1. İcra Müdürlüğü'nün 2006/8222 esas sayılı dosyası ile takip ettiği alacağına ilişkin haczi mevcut olmasına rağmen, 26.08.2011 tarihli sıra cetvelinde dosyasına para isabet etmediğini, anılan dosyanın takip ve kesinleşme tarihlerinin, sıra cetvelinde ilk sırada yer alan şikayet olunan alacaklının takibinden önce olduğunu, İİK'nın 100. maddesi gereğince paylaşıma konu paranın her iki dosya alacağına garameten verilmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyiz itirazı üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez, şikayetçi vekili kararın düzeltilmesini istemiştir.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nın 366. maddesi ve HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 1,95 TL harç ve takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 16.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22283, Karar No: 2013/5786, Tarih: 28.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/22283 E.  ,  2013/5786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar hakkında Dolandırıcılık suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sağlık Bakanlığı’nın 11.05.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan Acil Sağlık Hizmetleri Yönetmeliği’nin 37. maddesinde “Yataklı tedavi kuruluşları, acil sağlık hizmetlerinin bedelini hizmet sundukları kişinin ödeme imkanları çerçevesinde tahsil ederler” hükmü yer almaktadır.

Yine 2008/13 sayılı Başbakanlık Genelgesi’nin; Birinci maddesinde, “Acil sağlık hizmeti vermekle yükümlü bulunan sağlık kuruluşları, acil vakaları hastanın sağlık güvencesi olup olmadığına veya ödeme gücü bulunup bulunmadığına bakmaksızın kabul edecek ve gerekli tıbbi müdahaleyi kayıtsız-şartsız ve gecikmeksizin yapacaktır. Hiçbir sağlık kuruluşu acil olarak gelen hastalara yeterli personeli veya donanımı olmadığı, ilgili birimi veya boş yatağı bulunmadığı, hastanın sağlık güvencesi olmadığı ve benzeri sebepler ile gerekli acil tıbbi müdahaleyi yapmaktan kaçınmayacaktır” denilmektedir.

Yedinci maddesi uyarınca da, acil olarak sağlık kuruluşuna müracaat eden hastaların acil tıbbi müdahale ve tedavileri yapılırken hiçbir surette tedavi masraflarının nasıl karşılanacağı sorgulanmayacak ve hizmet bedelinin tahsili ile ilgili işlemler acil müdahale sağlandıktan sonra yapılacaktır.

Yedinci maddesi uyarınca da, acil olarak sağlık kuruluşuna müracaat eden hastaların acil tıbbi müdahale ve tedavileri yapılırken hiçbir surette tedavi masraflarının nasıl karşılanacağı sorgulanmayacak ve hizmet bedelinin tahsili ile ilgili işlemler acil müdahale sağlandıktan sonra yapılacaktır.

Dokuzuncu maddesinde ise, “Herhangi bir sağlık güvencesi olmayan vatandaşlardan ödeme gücü bulunmayanların acil sağlık hizmeti bedelleri kendilerinden talep edilmeyecektir. Bunlardan kamuya ait sağlık kuruluşlarından ve ayakta teşhis ve tedavi yapan özel sağlık kuruluşlarından acil sağlık hizmeti alanların hizmet bedelleri 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümleri çerçevesinde sağlık kuruluşunun bulunduğu yer sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfından talep edilecektir. Bu konuda gerekli tedbirler ilgili vakıf başkanlıklarınca alınacaktır. Özel hastanelerden acil sağlık hizmeti alanların hizmet bedelleri ise talep edilmesi halinde 2219 sayılı Hususi Hastaneler Kanununun 32 nci, 5393 sayılı Belediye Kanununun 38 inci ve 60 ıncı, 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun 18 inci maddeleri gereğince sağlık kuruluşunun bulunduğu yerin belediyesince ödenecektir. Bu amaçla belediyelerce bütçelerine yeterli ödenek konulacaktır” hükmü yer almaktadır.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olayda;

Sanıkların kardeş oldukları, sanık ...'ın yeşil kart karnesini muayene olması için diğer sanığa verdiği, sanık ...'ın bu karne ile Beydağı Devlet Hastanesi'nde muayene olduğu, ardından ayağındaki menisküs nedeni ile acilen ameliyata alındığı, hastanede görevli memurların hasta kabul ve girişi gerçekleştirirken ilk başta durumu anlamadıkları, ameliyattan sonra çıkış işlemleri yapılırken durumun anlaşıldığı iddiası ile açılan kamu davasında; suça konu tedavi ile ilgili olarak acil sağlık hizmet bedellerinin alınamayacağı ve bu nedenle herhangi bir zararın söz konusu olmayacağı anlaşılmakla, mahkemece verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,01/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32131, Karar No: 2016/363, Tarih: 14.01.2016

**4. Ceza Dairesi         2013/32131 E.  ,  2016/363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/169846

MAHKEMESİ : Bursa(Kapatılan) 5. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2012

NUMARASI : 2010/2146 (E) ve 2012/733 (K)

SUÇLAR : Tehdit, cinsel taciz

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit ve cinsel taciz eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendinde yer alan “ve diğer siyasi hakları kullanmaktan” ibaresinin iptaline karar verilmiş, ayrıca aynı bentte yer alan “seçme ve seçilme” ehliyetleri ile ilgili olarak da, hükümlünün, hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak bu hak ve ehliyetlerden yoksun bırakılması uygulamasını engelleyici nitelikte iptal kararları verilmiş olması ve doğan boşluk nedeniyle bu hususta yeni bir yasal düzenleme yapılması ihtiyacının ortaya çıkması karşısında, yerel mahkeme hükmünde bu hak ve ehliyetlerden yoksun bırakmaya ilişkin uygulamanın dayanaksız kalması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık B.. K..'ın temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye kısmen uygun olarak, hükümlerde TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımdan “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan” ibareleri çıkartılarak DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümler bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 14.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/266, Karar No: 2016/1603, Tarih: 14.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/266 E.  ,  2016/1603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen kooperatif genel kurul kararlarının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davaların kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davada davacı M.. T.. tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacılar, 1995 yılında genel kurul kararı ile davalı kooperatifin tasfiye kararı aldığını, tasfiyenin gerçekleştirilemeyeceği anlaşılmakla, 10.03.2002 tarihinde 1/4 yasal toplantı nisabının üzerinde bir sayı olan 433 ortağın katılımı ile gerçekleştirilen genel kurulda, oybirliği ile tasfiyeden dönülmesine karar verildiğini, kararın ticaret sicilinde tescil ve ilan edildiğini, Biga Ticaret Sicili Memurluğu'nun bir yanlış işlemi dolayısıyla görülen bir dava sonucunda, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 2003/5672 E., 2004/361 K. sayılı kararında 10.03.2002 tarihinde alınan tasfiyeden dönme kararının her konuda, yasal ve geçerli bir karar olduğunun tespit ve teyit edildiğini, Biga Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 16.06.2009 tarih ve 2005/243 E., 2009/211 K. sayılı kararı ile, dava konusu edilen 11.07.2004 ve 26.06.2005 tarihli genel kurul toplantılarının, toplantı yeter sayısı temin edilmeden yapıldığından batıl olduğunun tespitine karar verildiğini, 25.06.2006, 30.06.2007, 29.06.2008, 28.06.2009 tarihinde yapılan kooperatif genel kurul kararlarının toplantı ve karar nisaplarına uyulmadan yapıldığını ileri sürerek, 25.06.2006, 30.06.2007, 29.06.2008, 28.06.2009 tarihli toplantıların mutlak butlan ile batıl olduğunun ve genel kurul sayılmayacağının tespitini talep ve dava etmiştir.

Birleşen 2010/293 E. sayılı davada davacılar, davalı kooperatifin 1995 yılında genel kurul kararı ile tasfiye kararı aldığını, tasfiyenin gerçekleştirilemeyeceği anlaşıldığından 10.03.2002 tarihinde 1/4 yasal toplantı nisabının üzerinde bir sayı olan 433 ortağın katılımı ile gerçekleştirilen genel kurulda, oybirliği ile tasfiyeden dönülmesine karar verildiğini, 10.02.2002 tarihli genel kurul kararları tutanağının Biga Ticaret Sicil Memurluğu'nca tescil edilip ilan edilmek üzere 26.03.2002 tarihinde ticaret sicil gazetesine gönderildiğini, gazetenin 02.04.2002 tarih ve 5518 sayılı 26. sayfasında, aynen ilan edilerek tescil işlemini bütün Türkiye'ye duyurulduğunu, Biga Ticaret Sicil Memurluğu'nun bir yanlış işlemi dolayısı ile görülen bir dava sonunda, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 2003/5672 E., 2004/361 K. sayılı kararında 10.03.2002 tarihinde alınan tasfiyeden dönme kararının her konuda yasal ve geçerli bir karar olduğunun tespit ve teyit edildiğini ileri sürerek, 27.06.2010 tarihli toplantının mutlak butlanla batıl olduğunun ve genel kurul sayılamayacağının tespitini talep ve dava etmiştir.

.../...

.../...

Birleşen 2012/342 E. sayılı davada davacılar vekili, S.S. Arsa ve Konut Yapı Kooperatifi'nin davalı olduğu asıl ve birleşen dava devam ederken, davalı kooperatifin 19.03.2012 tarihinde ticaret sicilinden terkin edilip, tüm aktif ve pasifleri ile S.S. Site İşletme Kooperatifi tarafından devralındığını ileri sürerek, S.S. Arsa ve Konut Yapı Kooperatifi'nin 2006, 2007, 2008, 2009 ve 2010 yıllarında nisapsız olarak yapılmış bütün genel kurul kararlarının geçersiz olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Asıl ve birleşen davalarda davalı vekili, davacıların iddialarının maddi ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, 18.03.1995 tarihinde yapılan genel kurulda tasfiye kararı alındığını ve bu kararın usulüne uygun olarak tescil ve ilan edilerek kesinleştiğini, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 81 ve anasözleşmenin 87/9. maddelerine göre tasfiye halinde kooperatifin yapılacak genel kurul toplantılarında nisap aranmayacağının hüküm altına alındığını, bu nedenle davacılar tarafından batıl olduğu ileri sürülen genel kurulların nisap aranmaksızın yapıldığını, davacıların 10.03.2002 tarihli genel kurulda alınan karar gereğince tasfiye halinin kaldırıldığı ve bu nedenle genel kurul toplantılarında 1/4 nisap şartı aranması gerektiği iddialarının da hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, davacıların da dilekçelerinde belirttiği gibi 2004 ve 2005 yıllarında yapılan genel kurulların batıl olduğuna ilişkin Biga Asliye Hukuk Mahkemesi'nde verilen kararın halen temyiz incelemesinde olduğunu, öncelikle bu dava sonucunun bekletici mesele yapılması gerektiğini savunarak asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; mahkemenin 2005/243 E., 2009/211 K. sayılı kararı ile Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 01.06.2010 tarihli onama ilamında davalı kooperatifin 1995 yılında yapılan genel kurulunda tasfiye kararı aldığı, ancak daha sonra 2002 yılında yapılan genel kurul ile tasfiye kararından dönüldüğü, bu nedenle genel kurul toplantılarının yapılabilmesi için ortak sayısının 1/4'ünün katılımının şart olduğu, davaya konu 25.06.2006, 30.06.2007, 29.06.2008, 28.06.2009 ve birleşen davada 27.06.2010 tarihli genel kurul toplantılarında 1/4 ortağın katılımının sağlanamadığının hükme esas alınan bilirkişi raporundan anlaşıldığı, böylece dava konusu yapılan genel kurul toplantılarında yasal nisabın sağlanamadığı gerekçesiyle, asıl ve birleşen davaların kabulü ile 25.06.2006, 30.06.2007, 29.06.2008, 28.06.2009 ve 27.06.2010 tarihli genel kurul toplantılarında alınan kararların mutlak butlan ile batıl olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davalarda davacı M.. T.. temyiz etmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davalarda davacı M.. T.. temyiz etmiştir.

HMK'nın 323/1-g maddesi, ''Vekil ile takip edilmeyen davalarda tarafların hazır bulundukları günlere ait gündelik, seyahat ve konaklama giderlerine karşılık hâkimin takdir edeceği miktar; vekili bulunduğu hâlde mahkemece bizzat dinlenmek, isticvap olunmak veya yemin etmek üzere çağrılan taraf için takdir edilecek gündelik, yol ve konaklama giderleri ''ni, yargılama giderleri kapsamında düzenlenmiştir. Davacı tarafça sunulan 21.11.2013 havale tarihli dilekçede, masraf takdirinde HMK'nın 323/1-g maddesinin gözönünde tutulması talep edilmiş olup, mahkemece, davacının talebi doğrultusunda gerekli inceleme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu istemin dikkate alınmaması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davalarda M.. T..'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, asıl ve birleşen davalarda anılan davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12717, Karar No: 2015/12405, Tarih: 22.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/12717 E.  ,  2015/12405 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. ... arasındaki dava hakkında ... 2. İş Mahkemesi'nden verilen 11.03.2015 günlü ve 2012/512E. - 2015/255 K. sayılı hükmün, temyizen incelenmesi davacı ve davalı Kurum avukatı tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosya arasından, davalı Kurumca davacı hakkında 09.05.2012 tarihli aylık kesme ve yersiz ödemelerin iadesine ilişkin tahakkuk işleminden sonra davacıya hitaben yazılan B.13.2.SGK.0.10.01.00.STİ-2/3558438 sayılı yazının hangi tarihte tebliğ edildiği hususunun Kurum'dan sorulması ile cevabi yazının eklenmesi suretiyle temini ve işbu dosyaya ekledikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, bu eksiklik giderilip dosya geldikten sonra temyiz itirazlarının incelenmesine 22.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/106, Karar No: 2010/148, Tarih: 15.06.2010

**Ceza Genel Kurulu         2010/7-106 E.  ,  2010/148 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2006/101659

Yargıtay Dairesi : 7. Ceza Dairesi

Sanığın zimmet suçundan beraatine ilişkin, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 09.02.2006 gün ve 192-28 sayılı hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 02.03.2010 gün ve 7619-3681 sayı ile; oyçokluğuyla onanmıştır.

Daire Üyesi M.T. ise;

“Sanığın banko vezne olarak tek yetkili imza ile çalıştığı şubede mudinin bilgisi dışında vadeli hesabının 03.05.2002 tarihinde temdit edilerek yeni bir hesap cüzdanı çıkarılması, hesaptaki paranın çekilerek kapatılması esnasında hesap cüzdanının ibraz edilmemesi halinde kimlik tespiti yapılması, ibraname alınması, hesap kartına mudi imzasının alınması, tediye fişindeki bilgilerin hesap cüzdanı ve hesap kartına yazdırılması gerektiğini bilmesine rağmen bunları yapmaması, tediye fişindeki imza ve parafın kendisine ait olduğunun kabul edilmesi ve sanığın 1986 yılından beri aynı banka şubesinin çeşitli bölümlerinde görev yaptığı da gözetildiğinde eylem zimmet kastıyla gerçekleştirilmiş olup iş yoğunluğu nedeniyle hataen bir başkasına ödeme yapılmış olduğu yönündeki savunmaya itibar edilemeyeceğinden verilen beraat kararı yasaya aykırıdır. Açıklanan nedenlerle hükmün bozulması düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun hükmün onanması yolundaki görüşüne katılmıyorum” görüşüyle karşıoy kullanmıştır.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 26.04.2010 gün ve 101659 sayı ile;

“Sanık hakkında, koğuşturmaya esas Ziraat Bankası A.Ş. Genel Müdürlüğünün 02.09.2002 gün ve 2002/03 sayılı soruşturma raporu ve eklerinde de belirtildiği gibi; sanığın 1986 yılından beri suça konu şubenin çeşitli bölümlerinde çalıştığı, bu sebeple tecrübeli olduğu sabittir. Hesap kapatan mudinin, hesap cüzdanını ibraz etmemiş olması karşısında, yanında hesap cüzdanı bulunmayan şahsa ödemenin ancak kimlik kontrolü yapılarak veya ibraname alınmak suretiyle yapılması gerektiğinin sanıkça bilinmesi gerektiği halde, bunların yapılmadığı, hesabı kapatılan mudiye ait hesap kartına mudi imzasının alınmamış olduğu, sistemden uyarıya rağmen ödemenin yapılmış olduğu açıktır. Sanık tüm bu fiilleri kabul ederek işlerin yoğunluğu sebebiyle belirtilen işlemleri yapmadığını savunmuş ise de, olay günü tediye, tahsil ve mahsup işlemlerinin toplam 61 tane olarak yapılması sebebiyle savunmanın gerçeği yansıtmadığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan, sanığın mudi S.Z.’ye ait 51672 nolu hesaptan suç tarihi olan 28.05.2002 tarihinde ödeme yaparken banko-vezne olarak çalışması sebebiyle tek imza ile ödeme yetkisi bulunmakta olup, 28.05.2002/251 tarih nolu mudiye ait tediye fişindeki yetkili imzalar bölümündeki imza, 251 numaralı tediye fişinin ekindeki hesap defterinin ön yüzündeki yetkili imzası, hesap cüzdanının iç yüzünün süre bölümündeki yazılar sanığa aittir. Vefat ettiği anlaşılan ancak soruşturma aşamasında beyanına başvurulan mudi S. Z. olay tarihinde hastanede tedavi görmekte olduğunu, hesap açılırken verilen vadeli mevduat hesap defterinin elinde bulunduğunu, hesabının kapatılması için bir talimat vermediğini, 01.07.2002 tarihinde parasını çekmek için bankaya müracaat ettiğinde, sanığın temdit işlemi yapılan hesap cüzdanını vermek istemediğini, ancak ısrar edince alabildiğini beyan etmiştir.

Bu sebeplere göre sanığın savunmasının gerçeği yansıtmadığı cihetle, eyleminin sabit olduğu ve bankacılık zimmeti suçunu oluşturduğu” gerekçeleriyle itiraz yasa yoluna başvurularak, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 02.03.2010 gün ve 7619-368 sayılı onama kararının kaldırılıp yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı zimmet suçunun sabit olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosyanın incelenmesinde;