muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5082, Karar No: 2014/9396, Tarih: 12.11.2014

Mahkemece, 01/04/2013 tarihli raporlarında (B) harfi ile gösterilen 6252,88 m2'lik tescil harici boşluğa ilişkin davacı M.. H..nin davasının reddi ile, müdahil davacı H.. K..'ın davasının kabulüne, (B) harfi ile gösterilen 6252,88 m2'lik tescil harici kısmın müdahil davacı H.. K.. adına ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle tapuya kayıt ve tesciline, 01/04/2013 tarihli raporlarında (C) harfi ile gösterilen 7658,51 m2'lik tescil harici boşluğa ilişkin davacı M.. H..nin davasının reddi ile, müdahil davacı K.. A..'ün davasının kabulüne, (C) harfi ile gösterilen 7658,51 m2'lik tescil harici kısmın müdahil davacı K.. A.. adına ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle tapuya kayıt ve tesciline, 01/04/2013 tarihli raporlarında (D) harfi ile gösterilen 3252,18 m2'lik tescil harici boşluğa ilişkin davacı M.. H..nin davasının reddi ile, müdahil davacı S. K.'ın davasının kabulüne, (D) harfi ile gösterilen 3252,18 m2'lik tescil harici kısmın müdahil davacı S. K. adına ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle tapuya kayıt ve tesciline, 01/04/2013 tarihli raporlarında (E) harfi ile gösterilen 1224,26 m2'lik tescil harici boşluğa ilişkin davacı M.. H..nin davasının reddi ile, müdahil davacı Ü.U.'nun temliki ile H. U. yönünden davanın kabulüne, (E) harfi ile gösterilen 1224,26 m2'lik tescil harici kısmın müdahil davacı Ü.U.'nun temliki ile H.U. adına ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle tapuya kayıt ve tesciline, 01/04/2013 tarihli raporlarında (F) harfi ile gösterilen 1158,27 m2'lik tescil harici boşluğa ilişkin davacı M.. H..nin davasının reddi ile, müdahil davacı D.. S..'ın davasının kabulüne, (F) harfi ile gösterilen 1158,27 m'lik tescil harici kısmın müdahil davacı D.. S.. adına ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle tapuya kayıt ve tesciline, 01/04/2013 tarihli raporlarında (H) harfi ile gösterilen 2539,93 m2'lik tescil harici boşluğa ilişkin davacı M.. H..nin davasının reddi ile, müdahil davacı N. K. ve Teslime S. K.'ın davasının kabulüne, (H) harfi ile gösterilen 2539,93 m2'lik tescil harici kısmın müdahil davacı N.. K.. ve T.S. K. adına ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle tapuya kayıt ve tesciline, 01/04/2013 tarihli raporlarında (G) harfi ile gösterilen 1586,92 m2'lik tescil harici boşluğa ilişkin davacı M.. H..nin davasının reddi ile, birleşen dosya davacısı H.. Y..'ın davasının kabulüne, (G) harfi ile gösterilen 1586,92 m2'lik tescil harici kısmın birleşen dosya davacısı H.. Y.. adına ayrı bir parsel numarası verilmek suretiyle tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1982 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında dava konusu taşınmaz tapulama harici bırakılmıştır. Bölgede 6831 sayılı Kanuna göre yapılan orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları 24.11.1990 tarihinde kesinleşmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1982 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında dava konusu taşınmaz tapulama harici bırakılmıştır. Bölgede 6831 sayılı Kanuna göre yapılan orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları 24.11.1990 tarihinde kesinleşmiştir.

Mahkemece, müdahil davacılar ve birleşen dosya davacısı yararlarına zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle davalarının kabulüne yönelik hüküm kurulmuş ise de; verilen karar usûl ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki, taşınmazların bulunduğu yerde 1982 yılında yapılan arazi kadastrosunda tesbit dışı bırakılan krokide (B, C, D, E, F, H ve G) harfleriyle gösterilen taşınmazların üzerindeki imar-ihya faaliyetinin en erken tespit dışı bırakılmanın kesinleştiği 30/06/1982 tarihinde tamamlandığı kabul edilse dahi, bu tarih ile davacı Hazinenin dava açtığı 05/07/2001 tarihleri arasında 20 yıllık zilyetlik süresi dolmamıştır.

Bu nedenle, mahkemece krokide (B, C, D, E, F, H ve G) harfleriyle gösterilen bölümlere yönelik Hazinenin davasının kabulüne, müdahil davacıların ve birleşen dosya davacısının bu taşınmazların adlarına tescili istemiyle açtıkları davaların ise reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 12/11/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5728, Karar No: 2020/6741, Tarih: 09.11.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/5728 E.  ,  2020/6741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17.Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan istinaf incelemesi sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı istinaf başvurusunun kabulüne dair hükmün, davacı vekili tarafından temyizi üzerine; Bölge Adliye Mahkemesince 06/09/2019 tarihli ek karar ile, kararın kesin olmak üzere verildiği gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz isteminin reddine dair verilen kararın, davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile 130.804,09 TL maddi tazminatın davalı ... şirketinden tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından hükmün kaldırılmasına ve dosyanın mahkemesine gönderilmesine kesin olarak karar verilmiş, davacı vekili tarafından bu karara karşı yapılan temyiz başvurusu ek karar ile kesinlik nedeni ile reddedilmiş, bunun üzerine davacı vekili tarafından verilen ek karar süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK m. 310. “(1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine

gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderilmeden önce 20/06/2019 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, vekaletnamesinde feragate yetkisi olduğu anlaşılmakla mahkemesince feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın ilk derece mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın ilk derece mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, dosyanın İlk Derece Mahkemesine ve kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine aşağıda dökümü yazılı 54,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 09/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5565, Karar No: 2010/8580, Tarih: 07.07.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/5565 E.  ,  2010/8580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye HukukMahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde dahili davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Dava sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

Davacı yanın iddiası temlik aldıkları ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile takibin sıra cetveli dışında bırakılmasının hatalı olduğu, davalı ...’ın alacaklı olduğu dosyadaki haczin düştüğü ve diğer iki takip dosyasındaki alacağın aynı ilama dayalı mükerrer takipler olduğu ve hesaplamada hata yapıldığı noktasındadır.

Mahkemece itirazın alacağın esas ve miktarına değil, sıraya yönelik olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 7.7.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18165, Karar No: 2010/21444, Tarih: 22.12.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/18165 E.  ,  2010/21444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memura hakaret ve direnme

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sorgusundan önce sanığa, ifadesini esas mahkemesi huzurunda vermek isteyip istemediği sorulmayarak CYY.nın 196/2.maddesine aykırı davranılması,

2- Sanığın sabıka belgesinde yer alan Hanak Sulh Ceza Mahkemesinin 2002/29-75 sayılı ilamı getirtilerek, hükmün “Ceza Kararnamesi” ile verilmesi durumunda yeniden işlenen suç nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel olmayacağı gözetilerek yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

3- Sanığın eyleminin olay yerinde bulunan tüm kamu görevlilerine yönelik olarak zincirleme hakaret suçunu oluşturduğu kabul edildiği halde, sanığın Jandarma eri ...’ye karşı eyleminden ayrıca beraat hükmü kurularak, çelişkiye yol açılması,

4- Sanığın tek eylemle birden fazla görevliye direnmesi karşısında, TCY.nın 43/2 maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

5- Görevi yaptırmamak için direnme eyleminde CYY.nın 232/6.maddesine aykırı olarak takdiri indirim yapılırken uygulanan yasa maddesinin gösterilmemesi,

Yasaya aykırı ve O yer C. Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CYY.nın 326/son maddesinin gözetilmesine 22.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/8258, Karar No: 2014/4319, Tarih: 20.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/8258 E.  ,  2014/4319 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2011/392422

Mahkemesi : Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 07/09/2011

Numarası : 2007/139 - 2011/225

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık Z.. A.. müdafii ve sanık A.. A.. müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık Z.. A.. müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318. ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi gereğince talebin reddine karar verilerek yapılan incelemede;

1- Sanık A.. A..’ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

UYAP'tan 22.01.2014 tarihinde alınan nüfus kayıt örneğine göre; sanığın hükümden sonra 22/02/2013 tarihinde öldüğü anlaşıldığından hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

2- Sanık Z.. A..’ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Olay tarihinde, Zeytinburnu ilçesi modabağ sokaktaki, 6 katlı çöken bina için 16.05.1986 tarihinde müteahhit A.. A.. ile Teknik Uygulama Sorumlusu olan sanık Z.. A.. adına yapı ruhsat izni verildiği ve 1987 yılından itibaren oturulmaya başlanıldığı, sözkonusu binanın 2. derece deprem bölgesine göre projelendirildiği ve yürürlükte olan 1975 tarihli deprem yönetmeliği kapsamı içinde yapıldığı, sanığın çizdiği projede dükkan olarak belirlenen bölümde bilgisi dahilinde olmadan fırın yapıldığı, herhangi bir ısı yalıtım sistemi yapılmaksızın, 1989 yılından 1999 yılına kadar binanın bodrum ve zemin katının ekmek fırını olarak işletildiği, 17 Ağustos 1999 depreminden sonra 21.08.1999 tarihinde Zeytinburnu Belediyesi tarafından yapılan tespitlerde hasarlı görülerek mühürlendiği ve tahliye edildiği, ancak bir ay sonra Bayındırlık ve İskan İl Müdürlüğünce hasarsız binalar arasında gösterilmesi üzerine tekrar oturulmaya başlanıldığı, İstanbul Belediye Başkanlığı'nın 23.11.1999 tarihli "apartman sakinlerine" başlıklı resmi yazısı ile oturanların binayı güçlendirmesi ve bunun yasa gereği olduğu, aksi takdirde oturmalarının riskli olacağının apartman sakinlerine bildirildiği, 1999 depreminden sonra maliklerin Belediye Başkanlığının uyarı yazısına rağmen anılan binada oturmaya devam ettikleri ve ayrıca kat maliklerince teras kata 20 cm kalınlığında beton atıldığı, kömürlük ve çatı yapıldığı böylece hasarlı binaya yeni bir yük yükledikleri ve binanın 21.02.2007 tarihinde bu aşamalardan sonra çöktüğü, çökme sonucu 3 kişinin ölümü ve 21 kişinin yaralandığı olayda; Binanın olay tarihinde çökmesi üzerine İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı'nın 28.02.2007 tarihli yazısında, üniversite öğretim üyeleri tarafından binanın deprem performans puanı tespitinin yaptırıldığı ve binanın 37 puanla riskli binalar sınıfına dahil edildiği, soruşturma aşamasında alınan bilirkişi kurulu teknik raporunda her ne kadar binanın 1975 deprem yönetmeliğine uygun olarak yapılmadığı, beton basınç mukavemetinin düşük olduğu ve yönetmeliğe aykırı birçok hususun tespit edildiği hususlarına değinilmiş ise de; sözkonusu binanın büyük deprem sonrası hasarlı olarak ayakta kaldığı, hasarlı binalar sınıfına dahil edildiği, binada güçlendirme yapılmasının zaruri olduğu ve belirtilen hususun apartman sakinlerine bildirilmesi karşısında; 21.02

.02.2007 tarihinde binanın çökmesi olayında, binanın yapım aşamasında sanığa yükletilecek kusurlar açısından illiyet bağının 17 Ağustos 1999 depremi ile kesildiği, sanığın binayı yapıp teslim ettiği ve 20 yıl boyunca bina ile ilgisinin olmadığı, binada oturanların tüm uyarılara rağmen binayı güçlendirmeden oturmaya devam etmeleri ve çatı katına beton atarak fazla yük bindirmeleri hususları dikkate alındığında; binanın çökmesi şeklinde gerçekleşen netice ile teknik uygulama sorumlusu olan sanığın hareketleri arasında nedensellik (illiyet) bağının mevcut olmadığı ve ayrıca meydana gelen neticenin objektif olarak sanığa yüklenebilir olmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince sanık A.. A.. hakkında oybirliğiyle, sanık Z.. A.. hakkında ise oyçokluğu ile BOZULMASINA, 20.02.2014 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY YAZISI:

Sözkonusu binanın bulunduğu yer, İstanbul ili, Zeytinburnu ilçesi olup, 2. Derece deprem bölgesidir. Proje ve inşaat sorumlusu olan sanık, 1987 yılında iskan izni verilen binayı, o tarihte yürürlükte bulunan 1975 tarihli deprem yönetmeliğine uygun olarak projelendirmiştir. Ancak; soruşturma aşamasında teknik bilirkişi kurulunun, çöken binadan kolon, kiriş ve karot örnekleri alarak yaptığı incelemede; binanın, projeye rağmen beton basınç mukavemetinin deprem yönetmeliğine göre B 160 vasfında olması gerekirken, 48-132 kğ/cm2 ile son derece düşük olduğu, kolon kiriş ve etriye aralıklarının biribirine bağlanmadığı, binanın geometrik merkezi ile ağırlık merkezinin farklı olduğu, düşey-yatay yük hesaplarının yönetmeliğe aykırı olarak yapıldığı, döşeme kalınlığının yürürlükteki deprem yönetmeliğine göre 15 cm olması gerekirken 12 cm olduğu, bağlantı kirişlerinin etriye aralıklarının 20 cm.'yi geçmemesi gerekirken, çöken binada 25-35 cm olarak tespit edildiği hususlarına değinerek; binanın yapı sahibi ve teknik proje sorumlusu olan sanıkların birinci derecede kusurlu oldukları yönündeki rapor ile kovuşturma aşamasında alınan 16.06.2010 tarihli bilirkişi kurulu raporunda da aynı tespitlerin yapılarak sanık Z.. A..'ın 2/8 oranında kusurlu olduğu yönündeki raporlarının dosya kapsamına uygun olduğu anlaşılmakla;Binanın yapım aşamasında sanık tarafından gerçekleştirilen tüm bu olumsuzluklara rağmen, 1999 depreminde hasarlı olarak ayakta kalmasında, ikinci derece deprem bölgesi kuşağında yer almasının etken olduğu, depremden sonra oturanlar tarafından binanın teras katına 20 cm. kalınlığında beton şap atılmasının ve binanın zemin katına 1989 yılında fırın yapılmasının, sağlam yapılmış bir binada çökme nedeni olamayacağı, sanık tarafından malzemelerin yeterli kullanılması ve 1975 deprem yönetmeliğine uygun olarak yapılması halinde, Zeytinburnu ilçesinde 1999 depreminde hiç hasar görmeden ayakta kalan diğer eski binalardan biri olabilecek iken; sanığa 1999 depremi ve depremden sonra bina sakinleri tarafından binaya eklenen yüklerin, sanığın binanın yapım aşamasındaki eylemi ile olay arasındaki illiyet bağını kestiğinden bahisle kusur izafe edilmemesine ve 3 kişinin öldüğü 21 kişinin yaralandığı olayda, beraat kararı verilmesine ilişkin sayın çoğunluk görüşüne muhalifim.

(Muhalif Üye)
Yargıtay — Esas No: 2013/5033, Karar No: 2014/12366, Tarih: 10.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/5033 E.  ,  2014/12366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7522, Karar No: 2022/7647, Tarih: 05.10.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/7522 E.  ,  2022/7647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölümüne neden olma

HÜKÜM : A- İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/06/2017tarih ve 2016/156 (E) - 2017/19 (K) sayılı kararı ilesanık hakkında maktulü kasten yaralama sonucuölümüne neden olma suçundan 5237 sayılı TCK'nin87/4-2.c, 62, 53. maddeleri uyarınca; 10 yıl hapiscezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğunailişkin kararı,B- İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. CezaDairesinin 03/11/2017 tarih ve 2017/786 (E) -2017/863 (K) sayılı "İstinaf başvurularının esastanreddine" ilişkin kararı.

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, Katılanlar vekili.

İTİRAZ EDEN :Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan mahkumiyetine yönelik İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/06/2017 tarih ve 2016/156 (E) - 2017/19 (K) sayılı kararının sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03/11/2017 tarih ve 2017/786 (E) - 2017/863 (K) sayılı kararının verildiği, bu hükmün sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin duruşmalı yapmış olduğu inceleme sonrası 09/05/2022 tarih ve 2022/397 (E) - 2022/3364 (K) sayılı ilamı ile temyiz itirazlarının esastan reddine kararı verildiği, Dairemizin esastan red kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/06/2022 tarih, 1-2018/1788 itiraz nolu yazısıyla;

"Dava konusu olayda Yüksek Daire ile Başsavcılığımız arasında uyuşmazlık konusu olan husus sanığın eyleminin vasfının belirlenmesine ilişkindir.

Tüm dosya kapsamına göre; sanığın İstanbul Fatih Sultan ... mahallesi Polis merkezinde görevli polis memuru olduğu, olay günü saat: 19.10 sıralarında DHKP/C adlı yasadışı silahlı terör örgütü mensuplarının Fatih Sultan ... mahallesi Polis merkezine silahlı, molotoflu, taşlı ve havai fişekli saldırı gerçekleştirdikleri, aynı gün saat: 22.15’te tekrar saldırı yapılacağı ihbarı alınması üzerine, sanık ve görevli diğer polis memurlarının teyakkuza geçtikleri ve zırhlı araçla sokakta slogan atan bir gruba göz yaşartıcı kullanılarak müdahale ettikleri, grupta bulunanların ara sokaklara doğru kaçtıkları, ancak sokakların dar olması zırhlı aracın girmesine imkan vermediğinden, sanığın araçtan inerek dur ihtarı yapılmasına rağmen kaçmaya devam eden kimlikleri tespit edilemeyen dört şahsı yakalamak amacıyla takibe başladığı.

Sanığın kaçan şahısları durdurmak maksadıyla önce havaya bir el ateş ettikten sonra bir el daha ateş ettiği, bu arada şahıslardan birinin kaçarken atmış olduğu cismin patladığı, aralarında 25 - 30 metre mesafe varken üçüncü kez ateş ettiğinde ise sanık savunmasına göre, kaçan şahısların arasında bulunan, maktul yakınlarının iddiasına göre ise kaçan şahıslarla ilgisi bulunmayıp evine gitmekte olan maktul ...’ün isabet aldığı ve sol sırttan giren, sağ köprücükten çıkan merminin oluşturduğu yaralanma sonucunda öldüğü olayda;

Sanığın maktulün giysilerini tarif ederek kaçan şahıslar arasında olduğunu beyan ettiği, ancak maktulün vucudunda veya giysilerinde patlayıcı madde veya atış artığı bulunmadığı, 92 promil alkollü olduğu, sabıka ve GBT kayıtlarında yasadışı silahlı örgüt bağlantısının bulunmadığı, olayın gerçekleştiği yerin Fatih Sultan ... mahallesi Polis merkezine 600 metre mesafede olduğu, sokak lambaları dolayısıyla yeterli aydınlatmanın olduğu, sokakta sanığın bulunduğu yer ile kaçan şahısların bulundukları yer arasında yaklaşık % 15 - 20 eğim bulunduğu ve olay yerinde bulunan bir adet boş kovan ile maktulü hastaneye nakleden ambulansta bulunan bir adet mermi çekirdeğinin sanığa ait Sarsılmaz marka 9 mm. çapında görev tabancasından atılmış olduğu tespit edilmiştir.

Buna göre; maktulün, polisin dur ihtarına rağmen kaçan şahıslar arasında bulunduğu ancak kaçma nedeninin slogan atan gruba dahil olduğu için mi, yoksa polisin dur ihtarı üzerine korkudan mı olduğu hususu kesin olarak belirlenememiş ise de, fiilin polis merkezine saldırı yapılacağı ihbarı akabinde slogan atarak kaçmaya başlayan ve dur ihtarına uymayan yasadışı silahlı örgüt mensubu oldukları değerlendirilen şahısları yakalamak amacıyla takip sırasında işlendiği hususu sabittir.

Sanığın 2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu'nun Ek 4. maddesi kapsamında suça el koyma ve işlenmesinin devamını engelleme konusunda görevli ve

yetkili olduğu aynı Kanun'un 16. maddesinde yazılı koşullara uygun şekilde hareket ederek kaçan şahıslara dur ihtarında bulunulduktan sonra kaçmaya devam etmeleri üzerine bir el havaya olmak üzere toplam üç el ateş etmek şeklindeki eyleminin kanun hükmünün yerine getirilmesi niteliğinde olduğunda tereddüt yoktur.

5237 sayılı TCK’nin 24/1. maddesinde kanun hükmünü yerine getirilmesi ceza sorumluluğunu kaldıran bir neden olarak düzenlenmiş olup, bu halde kanun hükmünü yerine getiren kimseye ceza verilemeyeceği öngörülmüştür.

TCK’nin 27/1. maddesinde ise ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerde sınırın kast olmaksızın aşılması halinde, fiil taksirle işlendiğinde de cezalandırılıyorsa, taksirli suç için kanunda yazılı cezanın indirilerek hükmolunacağı düzenlenmiştir.