muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/591, Karar No: 2012/72, Tarih: 15.02.2012

İşçi sendikasına üye olma yasağı teşkil eden bir durumun kazanılması dışında herhangi bir nedenle işçilik sıfatı devamlı bir şekilde ortadan kalkan kimselerin de sendika üyeliğini kendiliğinden yitirdiği kabul edilmelidir. Zira 2821 sayılı Kanun’un 20. maddesindeki açık düzenleme karşısında işçi sıfatını haiz olmayan kimselerin sendikada üye olarak kalmaları her şeyden önce işçi sendikası üyeliğinin mantığına aykırıdır.

İşçi sıfatının kesin olarak kaybı durumlarının içine örneğin, memuriyete atanma, milletvekili seçilme, iş kazası sonucu artık iş göremeyecek derecede malul kalma, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununa göre emekli olup yaşlılık sigortası alma, işini terk edip öğrenci olarak bir okula başlama, yahut her nasılsa artık hiç çalışmamak üzere işini terk etme halleri girer (Tuncay, C., İşçi Sendikası Üyeliğinin Kazanılması Ve Sona Ermesi, İstanbul, 1975, s:257 vd).

506 sayılı Kanunun 63. maddesi uyarınca yaşlılık aylığı almakta iken hizmet akdine dayalı olarak yeniden çalışmaya başlayanların aylıklarının kesileceği öngörüldüğünden işçinin hem yaşlılık aylığından yararlanması ve hem de işçilik sıfatını devam ettirmesi kural olarak düşünülemez.

Mülga 274 sayılı Kanunda yer almayan bir düzenlemeyi içeren 2821 sayılı Kanun’un 25/son maddesi uyarınca hem SSK ve Emekli Sandığından, hem de özel Kanunlarla kurulmuş kurum ve sandıklardan yaşlılık, emeklilik veya malullük aylığı ya da toptan ödeme alarak ayrılan işçilerin sendika üyelikleri sona erecektir. Öğretide, bu hükmün getiriliş nedeninin, anılan ödemeleri alan kişinin çalışma yaşamından koptuğu ve artık çalışamayacağı düşüncesi olduğu belirtilmektedir.

Nitekim, işçi sendikası üyesi işçinin, emekli olması halinde, üyelik niteliğinin son bulacağı hususu Hukuk Genel Kurulu’nun 12.02.1975 gün ve 1974/9-505 E. 1975/194 K. sayılı kararında da benimsenmiştir.

İşten ayrılarak yaşlılık aylığı almaya başlayan, dolayısıyla çalışma hayatından kopan kişinin, işçi sıfatının, diğer bir ifade ile hizmet akdi ile çalışmasının sona ermesi nedeniyle sendika üyeliğinin sona ermesi kural olmakla birlikte; Kanun koyucu, bu kişilerin sendikaların yönetim ve denetim kurullarında görevleri bulunması haline ilişkin olarak istisnai bir düzenleme getirmiştir.

2821 sayılı Kanunun 25/son maddesinde yer alan bu istisnai düzenlemeye göre; sendika şubesi, sendika veya konfederasyonların yönetim ve denetim kurullarındaki görevleri sırasında yaşlılık, emeklilik veya malullük aylığı ya da toptan ödeme alan yöneticiler yönünden yerine getirdikleri görevlerin doğası gereği olarak sendika üyelikleri, görevleri süresince ve yeniden seçilerek bu görevleri devam ettiği sürece devam eder. Burada salt bu görev nedeniyle ve Kanunun açık hükmü gereği sendika üyeliği sürdüğünden, başka bir unsur aranmaksızın bu görevin sürüp sürmemesi sendika üyeliğinin sürüp sürmediğini de belirleyecektir.

Bu nedenle 2821 sayılı Kanunun 25/son kapsamında bulunan sendika yöneticisinin bu görevi devam ettiği sürece, Kanun gereği sendika üyeliği de süreceğinden; yaşlılık aylığını almaya devam edip etmemesi, sendikanın işveren sıfatıyla sendika yöneticiliğini yeniden çalışma kapsamında kuruma bildirmesi ve sosyal sigorta destek priminin ödenmesi ya da yönetici sıfatıyla sendikada gerçekleşen çalışmasının 506 sayılı Kanunun 63.maddesi kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği olguları her ikisinin de yöneticilik göreviyle ilgili olması karşısında varılacak sonuca etkili görülmemiş; salt yöneticilik görevinin sürüp sürmediği ve bunun sendika üyeliğine etkisi üzerinde durulmuştur.

Yukarıda açıklanan yasal düzenleme ve ilkeler de gözetilerek somut olay ele alındığında:

Davacının;

2004 yılından itibaren davalı işçi sendikasının genel başkanı olarak görev yaptığı;

Genel başkanlık görevi devam ederken 01.06.2001 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun uyarınca yaşlılık aylığı bağlandığı;

Dava konusu 06-07.02.2010 tarihli olağan genel kurulda genel başkanlığa aday olmadığı ve 2821 sayılı Kanunun 25/son kapsamına giren başka bir yönetim görevi de almadığı;

01.10.2008-07.02.2010 tarihleri arasında sendika genel başkanlığı nedeniyle davalı sendikaca işveren sıfatıyla, sosyal güvenlik destek primine tabi çalışmasının kuruma bildirildiği;

dosya kapsamıyla belirgindir.

Davacı, hizmet akdi ile çalışıp, davalı işçi sendikasının üyesi ve genel başkanı iken emekli olmuş ve 01.06.2001 tarihinde yaşlılık aylığı almaya başlamıştır.

Böylece, hizmet akdiyle çalışması sona ermekle, kural olarak sendika üyeliği de sona ermesi gerekirken, yeniden aday olmadığı 07.02.2010 tarihine kadar davalı işçi sendikasının genel başkanı olarak görev yaptığı için 2821 sayılı Kanunun 25/son maddesinde yer alan istisnai hükmün kapsamında kalmakla, bu madde gereğince işçi sendikası üyeliğinin devam ettiğinin kabulü gerekir.

Vurgulamakta yarar vardır ki, yaşlılık aylığı alması nedeniyle kural olarak sendika üyeliği sona ermesi gereken sendika yöneticisi davacının salt bu yöneticilik görevi nedeniyle ve Kanunun açık hükmü gereği kendiliğinden devam eden sendika üyeliğinin varlığı karşısında; davalı sendikanın işveren sıfatıyla, davacının yaşlılık aylığının bağlanmasında sonra devam eden yöneticilik görevinin yeniden çalışma olgusu kapsamında kabul edilerek, kuruma bildirilmesi ve sigorta destek primi yatırılması da, her iki olgunun da yöneticilik göreviyle ilgili olması karşısında varılacak sonuca etkili görülmemiştir.

Ne var ki, davacının istisnai nitelikteki bu hüküm nedeniyle varlığı kabul edilen sendika üyeliğinin devamı da, yine bu üyeliğine mesnet teşkil eden işçi sendikasındaki görevinin devam etmesine bağlıdır.

Ne var ki, davacının istisnai nitelikteki bu hüküm nedeniyle varlığı kabul edilen sendika üyeliğinin devamı da, yine bu üyeliğine mesnet teşkil eden işçi sendikasındaki görevinin devam etmesine bağlıdır.

Hukuk Genel Kurulu’nun 15.11.2000 gün ve 2000/9-1195 E., 2000/1695 K. sayılı kararında da, yönetici sıfatıyla katıldığı olağan genel kurulda yeniden yöneticiliğe seçilemeyen kişinin delegelik sıfatının yöneticiliğe seçilemediği toplantı tarihi itibariyle sona ereceği ilke olarak kabul edilmiştir.

Nitekim, davacının, yaşlılık aylığı almasına karşın sendika genel başkanlığı görevi nedeniyle devam eden sendika üyeliği; 07.02.2010 tarihli olağan genel kurulda yeniden aday olmayarak genel başkanlık görevini bırakması ve sendika üyeliğinin devamına olanak sağlayan başkaca bir görev de üstlenmemesi nedeniyle, yine bu tarih itibariyle ve bu konuda bir karar alınmasına gerek bulunmaksızın, kendiliğinden sona ermiştir.

O halde, Yerel Mahkemenin, yaşlılık aylığı almakta olan davacının işçi sendikası üyeliğinin, sendika yöneticiliği görevinin sona erdiği 07.02.2010 tarihinde kendiliğinden sona erdiği ve dava tarihi itibariyle sendika üyesi olmadığının kabulü ile davanın taraf sıfatı yokluğundan davanın reddine dair ilk kararı ve bu kararda direnmesi usul ve yasaya uygun olup; direnme kararının onanması gerekir.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 15.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22075, Karar No: 2013/25014, Tarih: 26.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/22075 E.  ,  2013/25014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/01/2000-05/07/2011 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E.- 2013/215 sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı ...ye iadesine 26/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34350, Karar No: 2016/5995, Tarih: 08.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/34350 E.  ,  2016/5995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 19/09/2007 gün ve 2007/2644 esas sayılı iddianamesinde tüm sanıklar hakkında müşteki ...'a karşı eylemlerinden dolayı TCK'nın 37/1, 86/1-3.e delaletiyle 87/1-c.son.2cümle, 53/1-2, 54 md. (her şüpheli için ayrı ayrı) denilerek anlatımında tüm sanıkların birlikte bıçaklarla müştekinin üzerine gelerek yaralama eylemini gerçekleştirdikleri iddia edilerek cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı anlaşıldığından ayrıca Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas - 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ... müdafiinin ve sanık ...'ın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 08.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7476, Karar No: 2013/30444, Tarih: 19.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/7476 E.  ,  2013/30444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Hırsızlık suçundan hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmadığı ve aynı Kanun’un 53/4.maddesi gereğince "kısa süreli hapis cezası ertelenmiş olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmünün uygulanamayacağı" öngörüldüğünden, kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanığın, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışında kalan ve TCK.nun 53/1.maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışında kalan 5237 sayılı TCK.nun 53/1-a-b-c-d maddesi uyarınca hükmolunan güvenlik tedbirlerinin mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6551, Karar No: 2019/16009, Tarih: 12.11.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/6551 E.  ,  2019/16009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdurlar, Gölbaşı Kaymakamlığı’nın Hamzalar Köyü Muhtarlığı'na göndermiş olduğu yazıya istinaden olay yerine gittiklerini beyan etmelerine rağmen, dosya kapsamında belirtilen yazının mevcut olmadığı anlaşılmakla, Gölbaşı Kaymakamlığı’ndan Hamzalar Köyü Muhtarlığı'na su teknelerinin yerleştirilmesine ilişkin yazı yazılıp yazılmadığı sorularak, mağdurların su teknelerinin yerleştirilmesi konusunda her hangi bir görevlerinin olup olmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile ve Gölbaşı Kaymakamlığı'nca gönderilen 14/08/2014 tarih ve 99-1498 sayılı yazı içeriğinde böyle bir husus belirtilmediği halde "Hamzalar Köyü Kandil Mezrasına su teknesi yerleştirilmesi için İlçe Kaymakamlığı'nca verilen idari bir kararın bulunduğu" belirtildiği şeklindeki hatalı gerekçe ile hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanığın görevi yaptırmamak için direnme eylemini birlikte işlediği kabul edilen ...'nin mağdurlara hitaben söylediği "Sizin ananızı, avradınızı, köyünü sinkaf ederim, bu teknelerin suyunu keseceğim." şeklindeki sözleri bütün olarak hakaret suçunu oluşturup, direnme suçunun tehdit unsurunun oluşmadığı gözetilmeksizin, sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçunu birden fazla kişi ile birlikte işlediği kabul edilerek TCK’nın 265/3. maddesi uygulanarak fazla cezaya hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ...’nin temyiz nedenleri yerinde görülmekle tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10863, Karar No: 2013/6122, Tarih: 18.03.2013

**7. Ceza Dairesi         2011/10863 E.  ,  2013/6122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne, ertelemeye, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava konusu eşyaların bulunduğu yerler aracın orijinal boşlukları ve ilk bakışta görülen bir bölüm olduğundan zula niteliği taşımaması nedeniyle taşınan eşya miktarı da gözetilerek nakil aracının sahibine iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde müsaderesine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, ancak bu husus yeniden yagrılamayı gerektirmedğinden 5320 sayılı kanunun 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca hükümden aracın müsaderesine dair bölümün çıkarılarak yerine "Dava konusu eşyaların bulunduğu yerler aracın doğal boşlukları ve ilk bakışta görülen bir bölüm olduğundan zula niteliği taşımaması nedeniyle taşınan eşya miktarı da gözetilerek nakil aracının sahibine iadesine" karar verilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.03.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21274, Karar No: 2023/5276, Tarih: 09.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/21274 E.  ,  2023/5276 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1617 E., 2023/1560 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gebze Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.01.2023 tarihli ve 2023/533 Esas numaralı iddianamesi ile; sanık hakkında, katılana ait kamyonun aküsünü çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 53, 58. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır

2.Gebze 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2023 tarihli ve 2023/39 Esas, 2023/318 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/21-e, 143. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Anılan mahkûmiyet hükmünün istinaf edilmesi üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 05.05.2023 tarihli ve 2023/1617 Esas, 2023/1560 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi kararın eksik inceleme neticesinde verildiği, sanığın göz bozukluğu hususunda ayrıntılı inceleme yapılmadığına ilişkindir.

Sanığın temyiz istemi, cezai ehliyetinin tam olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi kararın eksik inceleme neticesinde verildiği, sanığın göz bozukluğu hususunda ayrıntılı inceleme yapılmadığına ilişkindir.

Sanığın temyiz istemi, cezai ehliyetinin tam olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılanın, 31.12.2023 günü 60 Y.... plakalı kamyonunu yol üstünde ... ederek evine geçtiği, ertesi ... aracın yanına geldiğinde, kamyonun yan tarafında bulunan aküyü yerinde göremediği, kolluk tarafından olayın meydana geldiği yerde bulunan güvenlik kamera kayıtları ve yine aynı bölgede bulunan MOBESE kayıtları izlenmesi neticesinde sanığın suçu işlediğinin tespit edildiği, sanığın suçu işlerken kullandığı 34 N... plakalı araçla birlikte 06.01.2023 tarihinde yakalandığı, araç içerisinde farklı markalarda 4 adet akü ile anahtar takımı, pense, bıçak, tornavidanın ele geçtiği, sanığın savunmasında suçlamaları kabul etmediği, ancak İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Dosya içerisinde yer ... İzmir Seka Devlet Hastanesine ait 16.02.2023 tarihli rapora göre sanığın görme problemi bulunmadığının belirtildiği; diğer taraftan sanığın kolluk ifadesinde, İlk Derece Mahkemesince alınan savunmalarında, istinaf kanun yolu başvuru dilekçesinde cezai ehliyetinin tam olmadığına dair bir hususu ifade etmediği, temyiz dilekçesinde bu durumu ortaya koyan bir sağlık raporu da sunmadığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz talepleri yönünden, kurulan hükümde bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 05.05.2023 tarihli ve 2023/1617 Esas, 2023/1560 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gebze 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7867, Karar No: 2014/5458, Tarih: 22.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7867 E.  ,  2014/5458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.