muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/26705, Karar No: 2024/13061, Tarih: 31.10.2024

Silahlı örgüte üye olmadığı anlaşılan sanığın, örgütün amacını ve faaliyetlerinde kullanılacağını bilerek ve bu amaçla patlayıcı madde bulundurma eylemi, silahlı örgüte yardım suçunun özel bir şeklini düzenleyen TCK'nın 315 nci maddesinde tanımlanan suçu oluşturur (Yargıtay 9. Ceza Dairesi, 05.11.2009 tarih ve 2009/10374 E- 2009/11111 K.).

6145 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinin birinci fıkrasında ise; aynı Kanun'un 3 üncü maddesi kapsamına giren suçların işlenmesinde tümüyle veya kısmen kullanılması amacıyla veya kullanılacağı bilinerek, terör örgütlerine veya bir teröriste fon sağlanması veya toplanması yasaklanmakta ve yaptırıma bağlanmaktadır. Bu düzenlemeye göre, terörizmin finansmanı suçunun oluşabilmesi için, 3713 sayılı Kanun'un 3 ve 4 üncü maddelerinde düzenlenen terör suçlarında veya 6415 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde belirtilen suçların işlenmesinde kullanılacağını bilerek ve isteyerek belli bir fiille ilişkilendirilmeden dahi bir teröriste veya terör örgütüne fon sağlanması veya toplanması yeterlidir.

Aynı maddenin ikinci fıkrasında ise; terörizmin finansmanı suçundan ceza verilebilmesi için, fonun bir suçun işlenmesinde kullanılmış olması şartı aranmamakta, fonun sağlanması veya toplanması yeterli kabul edilmektedir. Bu bakımdan, terörizmin finansmanı suçu bir tehlike suçudur. Zira, fonun sağlanması veya toplanmasının yarattığı tehlike cezalandırılmakta ve başkaca bir zarar ya da netice öngörülmemektedir.

Fon sağlamayı; failin kendi mal varlığından veya başkasının mal varlığından fon sayılabilecek ekonomik bir değeri örgüte aktarma veya terör örgütünün finansmanında kullanılacak fonun temin edilmesine yönelik her türlü faaliyet olarak, fon toplamayı ise; failin başkalarından temin edilen fonları örgüte aktarma konusunda aracılık yapması olarak tanımlamak mümkündür. Toplamak ya da sağlamak nitelik itibarıyla bölünebilen fiiller olduğundan bu suça teşebbüs mümkündür. Ancak teşebbüsün sağlamak ya da toplamak hareketlerinin icrası sırasında gerçekleşmesi gerekmektedir.

Terörizmin finansmanı suçunun oluşması açısından, toplanan ya da sağlanan fonun miktarının ya da toplama veya sağlama yönteminin herhangi bir önemi yoktur. Ancak fon sağlama ya da toplama eylemlerinin belli yoğunluk ve süreklilik arz ettiği durumlarda, diğer koşulların varlığı halinde, failin eyleminin TCK'nın 314 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen silahlı terör örgütü üyesi olmak suçunu oluşturacağı gözetilmelidir.

Terörizmin finansmanı suçunun oluşması açısından, toplanan ya da sağlanan fonun miktarının ya da toplama veya sağlama yönteminin herhangi bir önemi yoktur. Ancak fon sağlama ya da toplama eylemlerinin belli yoğunluk ve süreklilik arz ettiği durumlarda, diğer koşulların varlığı halinde, failin eyleminin TCK'nın 314 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen silahlı terör örgütü üyesi olmak suçunu oluşturacağı gözetilmelidir.

Terörizmin finansmanı suçunun manevi unsuru bilme ve istemeden ibaret olan kasttır. Ancak suçun manevi unsuru değerlendirilirken, TCK'nın “cebir ve şiddet, korkutma ve tehdit” başlıklı 28 inci maddesinin birinci fıkrasındaki “Karşı koyamayacağı veya kurtulamayacağı cebir ve şiddet veya muhakkak ve ağır bir korkutma veya tehdit sonucu suç işleyen kimseye ceza verilmez. Bu gibi hallerde cebir ve şiddet, korkutma ve tehdidi kullanan kişi suçun faili sayılır.” şeklindeki düzenleme göz önünde bulundurulmalıdır. Bu bağlamda, karşı koyamayacağı veya kurtulamayacağı cebir ve şiddet veya muhakkak ve ağır bir korkutma veya tehdit sonucu para veya değeri para ile temsil edilebilen ekonomik değeri bir terör örgütüne veya teröriste veren kimseye TCK'nın 28 inci maddesi uyarınca ceza verilemeyecektir.

Terörizmin finansmanı suçu, silahlı terör örgütüne yardım etme suçunun özel bir hâli olduğundan, bu suçun faili terör örgütünün kurucusu, yöneticisi ya da üyesi olmayan her gerçek kişi olabilir. Failin kamu görevlisi olması ve suçun kamu görevlisinin sağladığı nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle işlenmesi ise, 6145 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında nitelikli hâl olarak düzenlenmiştir.

Anılan maddenin dördüncü fıkrasına göre, bir tüzel kişinin faaliyeti çerçevesinde terörizmin finansmanı suçunun işlenmesi hâlinde, tüzel kişilere özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunacaktır. Aynı maddenin beşinci fıkrasında suçun, yabancı bir devlet veya uluslararası bir kuruluş aleyhine işlenmesi hâlinde, soruşturma ve kovuşturma yapılması Adalet Bakanının talebine bağlı kılınmıştır. Söz konusu maddenin altıncı fıkrası ile Terörle Mücadele Kanunu'nun soruşturmaya, kovuşturmaya ve infaza ilişkin hükümlerinin, bu suç bakımından da uygulanacağı hususu düzenlenmiştir.

Yargıtayın istikrar kazanan uygulamalarına göre, örgüt mensuplarının geçici olarak barındırılması, evde yemek ikram edilmesi, örgütün verdiği para ile ihtiyaç listesindeki malzemelerin temin edilmesi gibi eylemler fon sağlama kapsamında değerlendirilmeyip TCK’nın 314 üncü maddesinin üçüncü ve 220 inci maddesinin yedinci fıkraları delaletiyle uygulanacak olan ve TCK'nın 314 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen genel nitelikte silahlı terör örgütüne yardım suçu kapsamındadır.

Yargıtayın istikrar kazanan uygulamalarına göre, örgüt mensuplarının geçici olarak barındırılması, evde yemek ikram edilmesi, örgütün verdiği para ile ihtiyaç listesindeki malzemelerin temin edilmesi gibi eylemler fon sağlama kapsamında değerlendirilmeyip TCK’nın 314 üncü maddesinin üçüncü ve 220 inci maddesinin yedinci fıkraları delaletiyle uygulanacak olan ve TCK'nın 314 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen genel nitelikte silahlı terör örgütüne yardım suçu kapsamındadır.

Öte yandan, 6415 sayılı Kanun'un genel gerekçesi, “Amaç ve kapsam” başlıklı 1. maddesi ve aynı maddenin gerekçesine göre; 6415 sayılı Kanun, Terörizmin Finansmanının Önlenmesine Dair Uluslararası Sözleşmenin ve Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin bu Kanun kapsamındaki terör ve terörizmin finansmanıyla mücadeleye ilişkin kararlarının uygulanması, terörizmin finansmanı suçunun düzenlenmesi ve terörizmin finansmanının önlenmesi amacıyla malvarlığının dondurulmasına ilişkin usul ve esasların belirlenmesi amacıyla hazırlanmıştır. Bu bakımdan, terörizmin finansmanı suçunun yalnızca düzenli, sürekli ve çeşitlilik arzeden ve belli bir organizasyon dahilinde ulusal ve uluslararası boyutta yapılan yardım eylemlerini kapsadığını ileri sürmek imkân dahilinde değildir. Zira; terörizmin finansmanı suçunun belli bir organizasyon dahilinde yoğunluk ve süreklilik arzedecek biçimde işlenmesi hâlinde eylem, niteliğine göre TCK'nın 314 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen silahlı terör örgütü yöneticiliği veya aynı maddenin ikinci fıkrasında düzenlenen silahlı terör örgütüne üye olmak suçu kapsamında kalmaktadır.

Benzer şekilde, 6145 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi kapsamında belirtilen suçlar arasında, ülkemizin taraf olduğu dokuz adet uluslararası sözleşmede suç olarak düzenlenen fiillerin yanı sıra, terörizm amacıyla işlenen kasten öldürme veya ağır yaralama fiilleri ile 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nda terör suçu olarak yer verilen fiiller de açıkça sayılmıştır. Bununla birlikte, 3713 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde düzenlenen ve doğrudan terör suçu olarak kabul edilen suçlar arasında TCK'nın 314 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen silahlı terör örgütüne üye olma suçuna yer verilmiş olması ve anılan suçun temadi eden niteliği nazara alındığında; silahlı terör örgütü mensuplarına erzak ve yaşam malzemesi temin etme eyleminin, örgüt üyeliği suçunu işlenmesini kolaylaştırdığında tereddüt bulunmamaktadır. Kaldı ki, bir teröriste veya terör örgütüne yapılan bu nitelikte yardımlar, devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü cebri yöntemlerle bozmayı amaçlayan, bu amaç doğrultusunda bombalama, kasten öldürme, ağır yaralama gibi suçlar işleyen terör örgütü mensuplarının faaliyetlerini idame ettirmelerine, bu şekilde mevcudiyetini devam ettiren terör örgütünün de eylem kapasitesini yükseltmesine katkı sağlamaktadır. Buna göre; terör örgütüne veya mensuplarına bilerek ve isteyerek erzak, yaşam malzemesi ve para temin edilmesinin "fon sağlanması" niteliğinde olduğu ve eylemin bu hâliyle, terörizmin finansmanı suçunu oluşturacağı anlaşılmaktadır. Nitekim, Ceza Genel Kurulunun 13.02.2018 tarihli ve 692-41 sayılı kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Kabule göre, örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla katıldıklarına dair yeterli delil bulunmayan ancak Mali Suçları Araştırma Kurulunca düzenlenen 25/08/2014 tarih ve 2014/AN-1/1 sayılı analiz raporuna göre FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün varlığını koruması ve örgütsel faaliyetlerini sürdürülebilmesi amaçlarına uygun olarak, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile bağlantılı Amerika ülkesinde faaliyet gösteren The Respect İnstitute isimli kuruluşa 27.03.2014 tarihinde Bank Asya şubelerinden ABD doları transfer ettikleri tespit edilen sanıkların eylemlerinin bu haliyle silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturmayacağı gözetilerek; örgüte para vermek suretiyle maddi destek sağlanması şeklindeki eylemlerinin, kül halinde silahlı terör örgütüne yardım etme yahut 6415 sayılı terörizmin finansmanının önlenmesi hakkında Kanun'a Muhalefet suçlarını oluşturup oluşturmadığı karar yerinde tartışılıp, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayin edilmesi gerekirken, eksik inceleme ve delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebepten dolayı hükümlerin CMK'nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul 26. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.10.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4401, Karar No: 2012/13629, Tarih: 29.11.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/4401 E.  ,  2012/13629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... İlçesi, ... Mevkiinde bulunan iki parça taşınmazın, tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medenî Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile 12.10.2009 tarihli ... bilirkişi raporunda gösterilen 2400 ve 7480 m2 taşınmazların davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1969 yılında orman kadastrosu, 1992 yılında aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmıştır. Genel arazi kadastrosu 1962 yılında yapılmış, çekişmeli yer tespit dışı bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosuna, eski tarihli ... fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen kişi yararına 3402 sayılı Yasanın 14. maddesinde ... kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek ... biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 29/11/2012 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/43263, Karar No: 2017/25626, Tarih: 22.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/43263 E.  ,  2017/25626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 16.11.2011 tarihinde davalı işveren bünyesinde şantiye şefi olarak çalışmaya başladığını ve iş akdinin haksız olarak 03.06.2013 tarihinde feshedildiğini, gerek çalışmaları sırasında hak kazandığı ücretlerin gerekse iş akdinin sona ermesi sebebiyle hak kazandığı tazminatların kendisine ödenmediğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.Davalının Cevabının Özeti:Davalı vekili, gerçekte davalının işçi statüsünde çalışmadığını, taşeron (... İnşaat Ltd. Ştı.) firmanın müdür ve ortağı olduğunu, aynı zamanda mühendis olduğu için sadece bir prosedürü tamamlama adına şantiye şefi olarak gösterildiğini, kesinlikle işçi statüsünde bir işçi gibi çalışmadığını, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve ücret alacağının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.Mahkeme Kararının Özeti:Bozma ilamına uyulan Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Temyiz:Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda karar verilmiş olmasına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda karar verilmiş olmasına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki sorun bozmadan sonra ıslah yapılıp yapılmayacağı konusundadır.Dairemizin 14.03.2016 tarihli ilamı ile, "Dosya içeriğindeki ticaret sicil kayıtlarına göre, ... İnşaat Ltd. Şti'nin sermayesinin yarısı davacıya aittir, davacı bu şirketin müdür ortağıdır ve şirketi tek başına temsil yetkisi bulunmaktadır. Bu sebeple,... İnşaat Ltd. Şti'nin, davalıdan aldığı yol altyapı iyileştirilmesi işini yaptığı dönem için, davacının bağımlı çalışan olduğundan söz edilemeyeceğinden taraflar arasında işçi-işveren ilişkisi bulunmadığı yönünde yapılan tespit ve verilen görevsizlik kararında isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak birkısım şahitler ... İnşaat Ltd. Şti'nin davalıdan aldığı işin 2012 yılı Eylül ayında bittiğini beyan etmişlerdir. Bu sebeple mahkemece öncelikle anılan şirketin davalıdan aldığı işi hangi tarihe kadar yürüttüğü tereddüte yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır. Davacının, davalı bünyesinde işe başladığı 18.11.2011 tarihi ile ... İnşaat Ltd. Şti'nin, davalıdan aldığı işi yürütmeye başladığı 13.12.2011 tarihleri arasında; ayrıca bu şirketin işi bıraktığı tarih ile davacının Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarında davalı çalışanı olarak gösterildiği 03.06.2013 tarihleri arasında davacı ile davalı arasındandaki ilişkide iş sözleşmesinin bağımlılık unsurunun tamamlandığı ve anılan dönemler için davaya bakmakla İş Mahkemelerinin görevli olduğu kabul edilerek bir karar verilmelidir." gerekçesi ile verilen görevsizlik kararının hatalı olduğu belirtilerek mahkemenin 13.11.2015 tarihli kararı bozulmuştur.Dosya içeriğinden; bozma sonrasında Mahkemece bozma ilamına uyulduğu, dosyanın bozma doğrultusunda rapor tanzimi için bilirkişiye gönderildiği, 08.05.2017 havale tarihli bilirkişi raporunun dosyaya sunulduğu, bunun üzerine davacı vekilince 17.05.2017 tarihli ıslah dilekçesi vermek ve aynı tarihte ıslah harcı ödemek suretiyle bozma sonrasında ıslah yapıldığı görülmektedir.Gerek mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 84. maddesinde gerekse 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 177. maddesinde ıslahın ancak tahkikat tamamlanıncaya kadar yapılabileceği hükme bağlanmıştır.Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 04.02.1948 tarih ve 1944/10 esas, 1948/3 sayılı kararı uyarınca bozmadan sonra ıslah yapılması mümkün değildir.Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 13.05.2016 tarih ve 2015/1 esas ve 2016/1 karar sayılı ilamında da bozma sonrası ıslahın mümkün olmadığı kesin bir şekilde belirtilmiştir.Davacı vekili bozma sonrası ıslah yapmış olmakla bu ıslah dikkate alınarak karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11867, Karar No: 2020/15411, Tarih: 04.11.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/11867 E.  ,  2020/15411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Mağdur ... hakkında hükme esas alınan Ordu Devlet Hastanesinin 08/08/2014 tarih ve 1704 sayılı raporunda suça konu yaralanma nedeniyle mağdurun sol alın bölgesinde gözlemlenen iyileşmemiş kesinin yüzde sabit ize neden olduğu bildirilmişse de; anılan raporun yaranın niteliği ile sözel diyalog mesafesinden, belirgin bir dikkat sarf etmeden, ilk bakışta fark edilip edilmediği gibi hususlarda yetersiz içerikte bulunması nedeniyle, Adli Tıp Kriterlerine uygun olmadığı anlaşıldığından, mağdurun tedavi evrakları, geçici ve kesin raporları ve varsa grafileriyle birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevk edilerek yaralanmasının yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunda ve 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm unsurları kapsayacak şekilde kesin raporu aldırılarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre;

2) Mağduru silahtan bıçak ile yüzünde sabit iz olacak şekilde yaraladığı kabul edilen suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri gereğince belirlenen cezanın TCK’nin 87/1-c maddesi uyarınca bir kat artırılması, bulunan ceza miktarının 5 yılın altında kalması halinde TCK’nin 87/1- son maddesine göre 5 yıla çıkarılması ve bundan sonra indirim maddelerinin uygulanması yerine, mahkemece yazılı şekilde kurulan hükümde bu kurala yanlış anlam verilerek TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c, 31/3 ve 62/1. maddeleri gereğince belirlenen netice cezanın “verilecek cezanın 3 yıldan az olmayacağından” bahisle “3 yıl” hapis cezasına çıkarılması suretiyle hükmün karıştırlması,

3) Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-c maddeleri uyarınca hükmolunan “2 yıl 12 ay” hapis cezasından yaş küçüklüğü nedeniyle (1/3) indirim yapıldığında “2 yıl” hapis cezası yerine hesap hatası yapılarak “1 yıl 14 ay” hapis cezasına ve takdiri indirim nedeniyle (1/6) indirim yapıldığında “1 yıl 8 ay” hapis cezası “21 ay 20 gün” hapis cezasına hükmolunması suretiyle fazla ceza tayini,

4) Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda, ''Yasal şartları oluşmadığı” gerekçesiyle CMK'nin 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiğinin belirtilmesine karşın, gerekçeli kararın gerekçe kısmında hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde hüküm kurulduğu belirtilerek, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması,

4) Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda, ''Yasal şartları oluşmadığı” gerekçesiyle CMK'nin 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiğinin belirtilmesine karşın, gerekçeli kararın gerekçe kısmında hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde hüküm kurulduğu belirtilerek, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı açısından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 04/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26487, Karar No: 2014/6912, Tarih: 26.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/26487 E.  ,  2014/6912 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Karabük İş Mahkemesi

Tarihi : 22/10/2013

Numarası : 2009/116-2013/224

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 10.6.1999 ile 31.12.2005 tarihleri arasında davalı Satı'nın lokanta işyerinde, bu işyerinin davalı Satı'nın oğlu diğer davalı Hüseyin'e devredilmesi üzerine 16.1.2007 tarihine kadar davalı H.. F..'ın yanında kesintisiz şekilde günlük 20,00 TL net yevmiye ile sabah 7.00 akşam 18.00 arası çalıştığı, davalı Hüseyin tarafından işyeri kapatma gerekçesi ile iş akdinin fesih edildiğini, ancak davalı Hüseyin'in kendisini sigortaya 22.1.2006 tarihinden itibaren bildirdiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, yıllık izin, ücret, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar müşterek vekili iş akdini davacının sona erdirdiği, davalının işyerini kapatmak zorunda kaldığı bunun üzerine başka yerde bulunan işyerinde çalıştırmak üzere davacıya teklifte bulunduğu fakat davacının bunu kabul etmediğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 10.6.1999- 1.6.2007 tarihleri arasında davalılara ait işyerinde kesintisiz olarak çalıştığının tespiti istemiyle hizmet tespit davası açtığı Karabük İş Mahkemesince davacının 10.6.1999-4.6.2002 tarihleri arasında davalı S.. F..'a ait işyerinde asgari ücretle kesintisiz olarak çalıştığının tespitine, 5.6.2002-1.6.2007 tarihleri arasındaki çalışmanın sigortaya bildirilen gün kadar olduğunun kabulüyle bu döneme ilişkin istemin ve davalı H.. F..'a yönelik davanın reddine karar verildiği, verilen 11.9.2012 tarihli kararın Yargıtay 10.Hukuk Dairesinin 22.1.2013 tarihli kararı ile onanarak kesinleştiği bu şekilde davacının 10.6.1999-4.6.2002 tarihleri arasında davalı S.. F.. yanında 1074 gün tespit edilen, 1094 gün SGK'na bildirilen olmak üzere toplam 2169 gün (6 yıl 9 gün) çalışmasının, davalı H.. F.. yanında ise SGK'na bildirilen 22.1.2006-1.6.2007 tarihleri arasında toplam 491 gün (1 yıl 4 ay 10 gün) çalışmasının bulunduğu, davacının 31.12.2005 tarihinde davalı S.. F.. tarafından işten çıkarıldığı, işyerinin davalı H.. F..'a devredildiği ve H.. F..'ın 1.6.2006 tarihi itibariyle işyerini sigorta kapsamına aldırdığı davacıda bu davalı yanında 22.6.2006 tarihinden itibaren çalışmaya başladığı anlaşılmaktadır.