muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7600, Karar No: 2014/6050, Tarih: 06.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7600 E.  ,  2014/6050 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/88149

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15.12.2010

NUMARASI : 2010/119 Esas, 2010/247 Karar

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Nüfus kaydına göre 06.06.1995 doğumlu olup, suç tarihi itibariyle 14 yaşı içerisinde bulunan mağdurenin aşamalardaki anlatımları, sanık ifadeleri ve tüm dosya içeriğinden, yaklaşık 1 yıldır arkadaş olan sanık ile mağdurenin 01.04.2009 günü sanığın ailesine ait kömür deposunda buluştukları, burada mağdure ile cinsel ilişkiye girmek isteyen sanığın, mağdurenin buna karşı çıkması üzerine önce mağdureye tokat attığı, ancak daha sonra ailesinin ilişkiye girmeleri halinde evlenmelerine izin vereceğini başka türlü buna razı olmayacağını söyleyerek mağdureyi ikna ettiği ve bu şekilde mağdurenin rızası ile cinsel ilişkiye girdikleri, daha sonra da bir çok kez çeşitli yerlerde buluşup, yine mağdurenin rızasıyla cinsel ilişkiye girdiklerinin anlaşılması karşısında, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlerken cebir kullanmadığının anlaşıldığı, yine 01.04.2009 tarihinde gerçekleşen ilk cinsel istismar eyleminden önce mağdureye tokat atan sanığın, daha sonra mağdureyi ikna ederek cinsel ilişkiye girmeye rıza göstermesini sağlamış bulunması nedeniyle eylemini zorla gerçekletirdiğinin kabul edilemeyeceği, buna göre sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulurken cezasının TCK.nın 103/4. maddesi ile

artırılamayacağı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eyleminin TCK.nın 109. maddesinin 1. fıkrasındaki suçu oluşturduğu gözetilmeyerek aynı maddenin 2. fıkrası ile hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

15 yaşından küçük sanık hakkında işlediği suçun hukuki anlam ve sonuçlarını kavrama, davranışlarını yönlendirme yeteneğinin tespiti amacıyla gerekli olan sosyal inceleme raporu aldırılmadığı gibi, Adli Tıp Kurumundan da bu konuda görüş sorulmadığı, Tekirdağ Devlet Hastanesince düzenlenen 25.04.2009 tarihli raporda ise yalnızca çocuğun cinsel istismarı suçuyla ilgili görüş belirtilmiş olup, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin açıklamaya yer verilmediği, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesine rağmen, gerekçeli kararda, işlediği iddia olunan suçların hukuki anlam ve sonuçlarını kavrama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin ne şekilde geliştiği de tartışılmadan mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre ise;

Kabul ve uygulamaya göre ise;

Sanık hakkında, zincirleme şekilde işlediği çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ceza tayin edilirken TCK.nın 103/2 ve 103/4. maddeleri ile 109/2, 109/3-f ve 109/5. maddeleri sırasıyla belirlenecek olan cezanın TCK.nın 43. maddesi ile artırılması gerektiği gözetilmeyerek, yazılı şekilde uygulama yapılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 Sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2462, Karar No: 2013/2380, Tarih: 14.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/2462 E.  ,  2013/2380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda mahkumiyetine ilişkin Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 27.11.2007 tarih ve 2007/47 Esas, 2007/972 Karar sayılı hükmün sanık müdafi tarafından temyizi üzerine Dairemizin 30.11.2012 gün ve 2010/9279 Esas, 2012/20737 sayılı “yetkisi olmadığı halde sanık müdafi olarak hükmü temyiz eden Av. Mustafa Kemal Çiçek'in temyizinin reddine” ilişkin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2013 tarih ve 11-2010/132641 sayılı yazısı ile “sanığın sorgusunun yapıldığı oturumda, yargılamaya sanık müdafii olarak katılan Av. .....'ten haberdar olduğuna ya da davayı takip etmesini istemediğine dair bir hususun bulunmadığı, verilen hüküm ile yoklukta atanan müdafinin temyiz dilekçesinin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 gün ve 2008/9-7 Esas, 2008/56 sayılı kararı uyarınca, sanığa tebliğinin ardından sanık tarafından yapılmış bir temyiz ya da adı geçen müdafiin temyiz talebine karşı bir işlem (sanık tarafından yapılmış temyiz talebinin reddi, temyizden feragat vb)bulunmadığı, bu durum karşısında Av. ....'in sanık müdafii olarak hükmü temyiz yetkisi bulunduğunun kabulüyle temyiz talebinin reddine ilişkin kararın kaldırılarak temyiz incelemesinin yapılıp sonucuna göre karar verilmesi” gerektiğinden bahisle itirazda bulunulması üzerine dosya yeniden okunarak gereği görüşüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dairemizin kararında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2013 tarih ve 11-2010/132641 sayılı itiraz istemi yerinde görülmemiş olduğundan itirazın REDDİ ile 5271 sayılı CMK'nun 308/2. maddesi uyarınca Dairemizin 30.11.2012 gün ve 2010/9279 Esas, 2012/20737 sayılı kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 14.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1491, Karar No: 2019/3945, Tarih: 30.09.2019

**23. Hukuk Dairesi         2017/1491 E.  ,  2019/3945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 8. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya itiraz şikayetinin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, sıra cetveline usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek sıra cetveline iptaline karar verilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili; şikayetin reddini istemiştir.

İzmir 8. İcra Hukuk Mahkemesinin 24.11.2016 tarihli, 2016/599 Esas, 2016/722 Karar sayılı ilamıyla, borçlunun sıra cetvelinde alacaklıların sırasına ilişkin şikayet yoluna başvurmakta hukuki yararı bulunmadığı sebebiyle şikayetin reddine karar verilmiş, şikayetçi vekilinin istinaf talebi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesinin 06.03.2017 tarihli, 2017/178 Esas, 2017/186 Karar sayılı ilamı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına 30.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11280, Karar No: 2011/14102, Tarih: 22.11.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/11280 E.  ,  2011/14102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 07.09.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.05.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, 4 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek, davalıya ait 5 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı, davacının taşınmazına ulaşabilmesi için iki ayrı yolu bulunduğundan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif

esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, 4 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısı bulunmadığından mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu açıktır. Ancak, mahkemece, geçit ile yükümlendirilen 5 parsel sayılı taşınmaz iki parçaya ayrılarak kullanım bütünlüğü bozacak biçimde geçit kurulmuştur.

Somut uyuşmazlıkta, 4 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısı bulunmadığından mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu açıktır. Ancak, mahkemece, geçit ile yükümlendirilen 5 parsel sayılı taşınmaz iki parçaya ayrılarak kullanım bütünlüğü bozacak biçimde geçit kurulmuştur.

Ayrıca, tapu kayıtlarından, geçit ihtiyacı içindeki 4 parsel sayılı taşınmazın batı sınırında yer alan 3 parsel sayılı taşınmazın 21/420 payı verasetten iştirak halinde ve 2 parsel sayılı taşınmazın ise tam pay olarak davacıya ait olduğu anlaşılmaktadır. Geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri ile taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi gözetilmeli, uygun güzergâh saptanırken aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım şekli ve bütünlüğü bozulmamalıdır.

Bunların yanında, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Somut uyuşmazlıkta, geçitle yükümlendirilen 5 parsel sayılı taşınmazın kullanım bütünlüğünü bozacak biçimde iki parçaya ayırarak geçit kurulması doğru görülmemiştir. Ayrıca, davacının malik ve paydaş olduğu taşınmazlardan geçit kurulmaması da doğru bulunmamıştır.

Mahkemece, yukarıda yapılan saptamalar bir yana bırakılarak yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 22.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20836, Karar No: 2017/7363, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/20836 E.  ,  2017/7363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29806, Karar No: 2013/27194, Tarih: 20.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/29806 E.  ,  2013/27194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı 12.06.2012 tarihinde verilip kendisine açıklanan kararı, 1412 Sayılı CMUK’nın 310.maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 25.06.2012 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15768, Karar No: 2012/13616, Tarih: 30.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/15768 E.  ,  2012/13616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, Mahalli Cumhuriyet savcıları tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; olay tarihinde saat 00:30 sıralarında, iki yönlü yol üzerinde, sanığın sevk ve idaresindeki motosikleti ile Muratlı istikametinden İnanlı köyüne doğru seyri sırasında kaza mahalline geldiğinde direksiyon hakimiyetini kaybedip, motosikletini yol üzerinde devirmesi neticesinde meydana gelen kaza ile ilgili olarak olaydan yaklaşık 35 dakika sonra alınan raporda sanığın 99 promil alkollü olduğu ve güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği belirtilmiş olmasına rağmen atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, beraat kararı verilmesi;

Kanuna aykırı olup, Mahalli Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18410, Karar No: 2015/3484, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18410 E.  ,  2015/3484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/4945 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22. Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre ( 13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 04/03/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.