muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15732, Karar No: 2015/13033, Tarih: 16.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/15732 E.  ,  2015/13033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 27. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2013/268-2014/228

Davacı A.. M.. vekili Avukat M..K.. tarafından, davalı B.. Ş.. aleyhine 23/07/2013 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptalinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylemden kaynaklanan maddi zararın ödetilmesi talebiyle yapılan takibe itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı tarafından yapılan çalışmalar esnasında, davacı yönetimindeki su şebeke hattının zarar gördüğü ileri sürülerek icra takibinde bulunulmuştur.

Dava şartı niteliğindeki görev sorunu, kendiliğinden ve öncelikle irdelenmelidir. (HMK m.114, m.115 ).

6102 sayılı T..K.. 4. maddesine göre, bir davanın ticari dava olabilmesi için uyuşmazlığın her iki tarafının da tacir olması ve ticari işletmeleriyle ilgili hususlardan doğmuş bulunması veya anılan yasa maddesinde sayılan mutlak ticari davalardan olması gerekli ve yeterlidir. Aynı Kanun’un 5/2. maddesine göre ticari davalara, ayrı A.. M.. olan yerlerde o yerdeki A.. M.. bakılır.

Diğer yandan, 6102 sayılı T..K..16/1. maddesi uyarınca; ticaret şirketleriyle, amacına varmak için ticari bir işletme işleten vakıflar, dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşlar da tacir sayılır.

2560 sayılı İ.. Y...gereğince İ..M..genel kurul, yönetim kurulu ve genel müdürlük ile yönetileceği; denetçileri aracılığı ile denetleneceği yıllık çalışma ve yatırımlarının bilançolarda belirlenerek genel kurulun onayına sunulacağı ve bütçesinin kamu iktisadi teşebbüslerinde uygulanan bütçe formülüne göre düzenleneceği belirtilmiş; 2560 sayılı Yasa'nın Ek 5. maddesinde ise, kanun hükümlerinin diğer büyükşehir belediyelerinde de uygulanacağı düzenlenmiştir. Şu durumda, davacı A.. M..'nün 2560 sayılı Yasa kapsamında bir kamu kurumu olduğu ve kamu hizmeti yaptığı; ancak, çalışmalarının özel hukuk hükümlerine bağlı bulunduğu ve tacir sıfatını taşıdığı kabul edilmelidir.

Tacir olan tarafların, ticari işletmeleriyle ilgili bulunan uyuşmazlığın çözümünde, asliye ticaret mahkemesi görevlidir. Mahkemece, görevsizlik kararı verilmesi gerekir. Hüküm, bu nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

Tacir olan tarafların, ticari işletmeleriyle ilgili bulunan uyuşmazlığın çözümünde, asliye ticaret mahkemesi görevlidir. Mahkemece, görevsizlik kararı verilmesi gerekir. Hüküm, bu nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre, öteki temyiz itirazlarının ise incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2944, Karar No: 2014/4102, Tarih: 28.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/2944 E.  ,  2014/4102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Gaziantep 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 28.11.2013

No : 2012/701-2013/638

Davacı : Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. S.. B.. A..

Davalı : A.. S.. adına Av. S.. A..

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde davanın reddine hükmedilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 07/01/2003 tarihinde kesinleşen davalıya, yaşamını yitiren sigortalı babası M..E.. üzerinden  506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümlerine göre hak sahibinin kızı sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşanmış olduğu eski eşiyle 23/09/2011 tarihinde yeniden evlenmeden önce de fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca kesilerek, yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden icra takibi başlatıldığı ve takibe davalı-borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine icra takibinin durdurulmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Gelir ve aylık bağlanmayacak haller başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır. düzenlemesine yer verilmiş olup, hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas  2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45  53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24  33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat   hükümleri   göz   önünde   bulundurulmak  suretiyle  yöntemince  araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, davalı ve boşandığı eşinin talep konusu dönemde verdikleri medula sisteminde kayıtlarda görülen adreslerinin de ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, talep konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları yerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalıdır.

İnceleme konusu dava yönünden ise; K.. Mah.. K.. M.. S..No:.../... Ş../G..adresinde ayrı bir elektrik aboneliğinin bulunup bulunmadığı araştırılmalı, A.. S.. ve M..S..'ın medula sisteminde kayıtlarda görülen adreslerinin de ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, talep konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları yerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı ve böylelikle boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6240, Karar No: 2015/13717, Tarih: 21.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/6240 E.  ,  2015/13717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ........MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/01/2015

Taraflar arasında görülen davada ........Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 21/01/2015 tarih ve 2014/1313-2015/36 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ....... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 30 yıla yakın süredir davalı şirket ortaklarından .........'ün yanında çalıştığını, işin devamı için kurulan davalı şirkete 500/50 hisse ile ortak olarak katıldığını, idari müdür sıfatı ile kar payı dışında verdiği emek ve mesai karşılığı 12.9.2007 tarihinden itibaren aylık 4.000 TL ücret almasının kararlaştırıldığını, ancak, ücretin şirketin nakit darlığı gösterilerek ödenmediğini, aldıklarının zaruri ev harcamaları olduğunu, çalışmasının karşılığını alamaması üzerine ortakları görüşmeye çağırdığını, bu görüşmede şirketin cirosu üzerinden ek pirim verilmesinin kararlaştırıldığını, yine, şirket adına alınmış bağımsız bölümün tapusunun da 10 sene teminatta kalmak üzere müvekkiline verileceğinin kararlaştırıldığını, ancak ödemeler yapılmadığı, taahhütler yerine getirilmediği gibi şirketin zorunlu ödemeleri dışında ödeme yapmadıklarını, müvekkilinin Bağ-Kur primlerinin, şahsi kredi harcamalarının ve kredi kartı giderlerinin dahi ödenemez olduğunu, müvekkilinin şirketin iyi yönetilmemesi nedeniyle şirketten ayrılmayı istemiş ise de, çabalarının yanıtsız kaldığını ileri sürerek, şirket öz sermayesinin tespitini, gerçek sermaye üzerinden müvekkilinin payının hesaplanıp ödenmek suretiyle şirket ortaklığından çıkarılmasını, aksi halde şirketin tasfiyesi yoluna gidilerek müvekkilinin gerek hisse payının gerekse fiilen çalışması karşılığı miktarın anlaşmaya bağlı olarak hesaplanıp müvekkiline ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının şirkette çalışması sırasında alması gereken payının ödenmesinin yanı sıra benzin harcamaları, kirası, telefon harcamaları vb. giderlerinin de müvekkili tarafından karşılandığını, davacının kendi borçlarının da yine müvekkili tarafından icraya verilmemesi için ödendiğini, davacının şirkette görevlerini yerine getirmemesi üzerine şirket ortaklarının toplanarak davacının yapması gerekenler ile cirodan orana göre pay almasının kararlaştırıldığını ancak, davacının görevlerini yerine getirmediğini, ciro hedefi tutmadığı için de primlerin ödenmediğini, evin de şirketin borçlarından dolayı satıldığını, davacının eşinin ortak olduğu Mepak isimli müvekkiliyle aynı iştigal konusunda faaliyet gösteren bir şirket kurduğunu, müvekkilinin müşterileri ile irtibata geçerek müvekkilini zarara uğrattığını, bu itibarla davacının ortaklıktan çıkmak ya da şirketin feshi için haklı bir sebebe dayanmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamı doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6212, Karar No: 2015/4951, Tarih: 01.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/6212 E.  ,  2015/4951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/122865

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2012

NUMARASI : 2011/182 (E) ve 2012/108 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın işyerinde ele geçirilen taklit ürün sayısı dikkate alındığında cezanın alt sınırdan uzaklaşarak verilmesinin gerektiği, ancak aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Ceza muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz” (Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda arama sırasında o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de, sanığın arama işlemine herhangi bir itirazının bulunmaması ve mahkeme huzurunda da suçunu ikrar etmesi karşısında suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 01.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4005, Karar No: 2017/6843, Tarih: 06.12.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/4005 E.  ,  2017/6843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1-Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

2-Kenevir ekme

Hükümler : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında 18.02.2010 tarihinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği gerekçesiyle Balıkesir 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2010/500 E. - 817 K. sayılı dosyasında 02.11.2010 tarihinde tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmolunarak bu dosyaya ihbarda bulunulduğu, ihbar üzerine dosyayı yeniden ele alan Mahkemenin 01.02.2011 tarihli ek kararında, ihbara konu edilen kararın tedavi ve denetimli serbestlik kararı olduğu ve mahkûmiyet kararı olmadığı gözetilmeksizin, açıklanması geri bırakılan hükmün denetim süresi içinde işlenmiş kasıtlı bir suçtan kesinleşen mahkumiyet hükmü olduğu kabul edilerek CMK’nın 231. maddesine aykırı şekilde hükmün açıklanmasına karar verildiği anlaşılmış olmakla;

a)Sanık hakkında 2313 sayılı Kanuna aykırılık nedeniyle açılan davada görevli mahkemenin üst dereceli Asliye Ceza Mahkemesi olduğu gözetilmeden yargılamaya devam edilmesi,

b)Sanık hakkında 2313 sayılı Kanuna aykırılık suçu nedeniyle yargılama yapılarak 02.10.2009 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın yüzüne karşı verilen kararda “yasa ve itiraz yolu açık olmak üzere” denilerek kanun yolu mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının belirtilmediği ve bu nedenle kararın kesinleşmediği,

c)Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yapılan yargılama sonucunda 02.10.2009 tarihinde 10 ay hapis cezası ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, sanığın yüzüne karşı verilen kararda kanun yoluna başvuru süresinin yanıltıcı biçimde “tefhim ve/veya tebliği tarihinden itibaren” başlayacağının belirtilmesi nedeniyle mahkemece verilen hükmün kesinleşmediğinin anlaşılması karşısında,

1-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin verilen ilk mahkûmiyet hükmünün tarihi olan 02.10.2009 tarihinden hükmün incelendiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; hükmün BOZULMASINA; 5320 sayılı Kanun’un 8/1 ve 1412 sayılı

CMUK’nın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-Sanık hakkında kenevir ekme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

CMUK’nın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-Sanık hakkında kenevir ekme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Anayasa’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, başvurulacak kanun yolunun, merciinin, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yüzüne karşı verilen 02.10.2009 tarihli kararda “yasa ve itiraz yolu açık olmak üzere” denilerek kanun yolu mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının belirtilmemesi nedeniyle mahkemece verilen ilk hükmün kesinleşmediği göz önünde bulundurularak yapılan incelemede CMK’nın 231. maddesinin 12. fıkrası gereğince, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

06.12.2017 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3574, Karar No: 2016/3341, Tarih: 05.04.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/3574 E.  ,  2016/3341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

DÜŞÜNCE : Düşme

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 13.06.2015 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4862, Karar No: 2008/5965, Tarih: 29.05.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/4862 E.  ,  2008/5965 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayet eden vekili, işçi olan müvekkilinin alacağının iflas sıra cetvelinin 1. sırasına kaydı gerekirken 4. sıraya kaydedildiğini belirterek sıra cetvelinin düzeltilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yasal süresi geçtikten sonra yapılan şikayetin reddine karar verilmiştir.

Şikayet eden vekili kararı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 29.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.