muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7116, Karar No: 2010/7907, Tarih: 01.11.2010

Kabule göre de;

Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53/5. maddesinin uygulanmasına karar verildiği halde hak yoksunluğu sürelerinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiilerin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3164, Karar No: 2018/4654, Tarih: 26.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/3164 E.  ,  2018/4654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında mahkemece kurulan ilk hükümlerin temyiz incelemesinde bozulmasının ardından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen üçüncü celseye ait duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1976, Karar No: 2023/2547, Tarih: 03.07.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/1976 E.  ,  2023/2547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/174 E., 2023/371 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki mal varlığının terki suretiyle konkordato davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketinin yurtdışından kahve makinaları ithal ettiğini, davacı şirketin daha önce İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesinde vade konkordatosuna başvurduğunu ancak pandemi nedeniyle projede öngörülen gelirlerin elde edilemediğini, projenin hayata geçemeyeceği anlaşıldığından davadan feragat ettiklerini, mahkemece feragat nedeniyle davanın reddine karar verildiğini, bu dava ile mal varlığının terki suretiyle konkordato talep ettiklerini, bu şekilde borçların ödeneceğini ileri sürerek mal varlığının terki suretiyle konkordato projesinin tasdikini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı şirketin daha önce açmış olduğu konkordato davasının feragat nedeniyle reddine karar verildiği, feragatin davaya son veren taraf işlemlerinden olduğu, HMK 311. maddesi gereğince feragatin kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğuracağı, aynı zamanda daha önceki konkordato davasında davanın açıldığı tarihten karar verilene dek yaklaşık 15 aylık bir sürecin geçtiği, sonrasında davacı tarafça mal varlığının terki suretiyle konkordato talebi ile eldeki davanın açıldığı, 3 ay süre geçici mühlet kararı verildiği, mahkemece kesin mühlet kararı verilmesi halinde sürecin en iyi ihtimalle 12 ay daha süreceği, davacının konkordato tedbirlerinden yararlandığı tarihler ve süreler nazara alındığında alacaklıların alacaklarına kavuşması için oldukça uzun bir süre beklemek zorunda kalacakları, bu denli uzun bir sürenin beklenmesinin alacaklılar ile borçlu arasındaki menfaat dengesini borçlu lehine bozar mahiyette olduğu, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir .

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; davadan feragatin açılan davadan feragat olduğunu, bir başka dava açma hakkı olan davacının her tür davadan feragati anlamını taşımayacağını, yerel mahkemece komiser tayin edildiğini, komiserin vermiş olduğu 2 raporunda da projenin uygulanabilir olduğu görüşünü bildirdiğini, komiser raporunu güvenilir bulmayan mahkemenin bu konuda eksiklikler var ise komisere bildirmesi ve ek rapor alması gerekirken kendi tayin ettiği komiser raporuna aykırı olarak karar vermesinin hukuka aykırılık teşkil ettiğini istinaf nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; konkordato başvurusunun maddi hukuka taalluk eden bir hakka dayalı talep olmadığı, konkordato talebinden feragatin maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmeyeceği, ancak konkordato talebinden feragat eden borçlunun yeniden konkordato başvurusunda bulunmasının dürüstlük kuralı ile sınırlandırıldığı, davacı tarafın İzmir 2. ATM nin 2021/459 Esas sayılı dosyasında 15 aylık bir süre ile konkordatonun sağladığı tedbirlerden yararlandığı, hemen akabinde mal varlığının terki suretiyle konkordato talep edildiği, önceki davada alınan komiser raporunda bazı alacaklıların konkordatoya tabi alacağının komiserlik talimatlarına ve alacaklılar arasındaki eşitlik ilkesine aykırı olarak ödendiği, yine komiserlik talimatlarına aykırı olarak borçlu şirketin bir kısım ticari malvarlığını, aynı dosyadaki davacı diğer borçluya bedelsiz devrettiği, yeniden konkordato kapsamındaki tedbirlerden yararlanılarak alacaklıların zarara uğramasına neden olacağı, talebin TMK 2 ve HMK 29. Maddesine aykırılık oluşturduğu bu nedenlerle ilk derece mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri temyiz nedeni olarak ileri sürmüş ayrıca müvekkilin amacının mal varlığını elden çıkartarak alacaklıların alacağını kavuşmasını sağlamak olduğunu temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mal varlığının terki suretiyle konkordato istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 nci maddesi, İİK309/a maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mal varlığının terki suretiyle konkordato istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 nci maddesi, İİK309/a maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle ;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,03.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17467, Karar No: 2014/4128, Tarih: 10.02.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/17467 E.  ,  2014/4128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmekten vazgeçilmesine, mahkumiyete dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) 5237 sayılı TCK'nin 129/3. maddesi gereğince, hakaret suçunun karşılıklı olarak işlenmesi nedeniyle ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, 5271 sayılı CMK'nin 223/4-c maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1 ve 29. maddeleri gereğince tayin olunan 2 yıl 8 ay hapis cezasından, 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezasına hükmolunması gerekirken 2 yıl 6 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,

3).....Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 06.04.2010 tarihli raporuna göre, yaralanmasının katılanın yaşamını tehlikeye sokmadığı bildirilmesine rağmen, 5237 sayılı TCK'nin 87/1-c maddesi gereğince eylemin yüzde sabit ize neden olmasından dolayı artırım yapılması ile yetinilmesi gerekirken ayrıca katılanın hayati tehlike geçirdiğinden de bahisle artırım yapılması ve uygulanan kanun maddesinin 5237 sayılı TCK'nin 87/1-c maddesi yerine 87/1-d maddesi olarak gösterilmesi,

4) Mahsup nedeniyle indirim yapılırken uygulanan kanun maddesinin yanlış gösterilmesi,

4) Mahsup nedeniyle indirim yapılırken uygulanan kanun maddesinin yanlış gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hakaret suçu ile ilgili hüküm fıkrasının (1) numaralı bendindeki "TCK'nin 129/3. maddesi gereğince çocuğa ceza verilmekten vazgeçilmesine" ibaresinin karar yerinden çıkarılarak yerine "5237 sayılı TCK'nin 129/3. maddesi gereğince ceza vermekten vazgeçilerek 5271 sayılı CMK'nin 223/4-c maddesi gereğince suça sürüklenen çocuğa ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, yaralama suçu ile ilgili hüküm fıkrasının hayati tehlike ve yüzde sabit iz nedeniyle artırımın uygulandığı bendinin karar metninden çıkarılarak yerine "Suça sürüklenen çocuğun fiili, katılanın yüzünde sabit ize neden olduğundan 5237 sayılı TCK'nin 87/1-c maddesi gereğince cezasının bir kat artırılması suretiyle suça sürüklenen çocuğun 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hüküm fıkrasının 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesinin tatbiki ile ilgili paragrafındaki "2 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin karar metninden çıkarılarak yerine "2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, yine hüküm fıkrasının mahsuba ilişkin bendindeki "TCK 43 maddesi" ibaresinin karar metninden çıkarılarak yerine "5237 sayılı TCK'nin 63. maddesi" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7819, Karar No: 2018/11096, Tarih: 25.09.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/7819 E.  ,  2018/11096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca, 1412 sayılı CMUK'nın halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında; "hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz"; 5271 sayılı CMK'nın 307/4. maddesinde de; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" düzenlemesinde belirtilen aleyhe karar verme yasağına aykırı olarak sonuç itibariyle önceki cezadan daha ağır bir cezaya hükmedilmek suretiyle, aleyhe karar verme yasağına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasına CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sanık hakkında hükmolunan 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezasının 1 yıl 8 ay hapis cezası üzerinden infazına cümlesinin yazılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.09.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20995, Karar No: 2015/10936, Tarih: 07.04.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/20995 E.  ,  2015/10936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı ..., açılan ihaleler sonucunda, davalı işverenlerle hizmet sözleşmeleri yapıldığını, davalı şirketlerin çalıştırmış oldukları işçilerden ...’nun işçilik alacakları nedeniyle iş mahkemesinde açmış olduğu davanın ... aleyhine sonuçlandığını, başlatılan icra takibi üzerine ödeme yapmak zorunda kaldıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere dava dışı işçiye yapılan 26.132,05 TL ödemenin, ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan rücuen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, ... ve ... hakkındaki davanın reddine, diğer davalı hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, asıl işveren davacı Belediyenin, davalı şirketler tarafından çalıştırılan işçinin açmış olduğu dava sonrasında ödemek zorunda kaldığı miktarın rücuen tahsili istemine ilişkindir. Dosya kapsamına göre, davacı Kurumun temizlik işlerini davalı ...’e, ...ne ve davacı ... iştiraki olan ....ne ihale ettiği, davalılarla ayrı ayrı hizmet sözleşmeleri imzalandığı, ....’nin daha sonra unvan değişikliği ile ... ismini aldığı anlaşılmaktadır.

20.9.1990 tarihinde ihaleyi alarak davacı ... ile sözleşme imzalayan davalı ..., 28.9.1990 tarihli devir sözleşmesi ile, bu sözleşmeden doğan hak ve borçları aynı bedelle ve sözleşmede belirtilen hak ve mükellefiyetleri ile birlikte davalı ...ne devretmiş olup, davacı ... de bu devre muvafakat etmek suretiyle sözleşmeyi imzalamıştır. Davalılar ... ile ... arasındaki bu sözleşme, işyeri devri niteliğinde olup, davalı alt işveren ...’in, asıl işveren davacı ... karşı sözleşmeden doğan sorumlulukları devam etmektedir. Söz konusu devir sözleşmesinde, davalı alt işveren ... nezdinde çalışan işçilerin tüm işçilik hakları ile birlikte devredildiğine ilişkin bir hüküm bulunmadığından, davacı asıl işveren ... söz konusu devre muvafakat etmesi de, tüm işçilik hak ve alacaklarının devri konusunda açık bir onay niteliğinde olmayıp, olayda işçilik alacakları yönünden borcun nakli de söz konusu değildir.

... ile ... arasında noterde düzenlenen 12.07.1991 tarihli devir sözleşmesinde ise, “31.07.1991 tarihinde ...nde çalışan tüm işçilerin yasal hakları ile birlikte devir alındığı” açıkça belirtilmiş olup, sözleşme ... tarafından da imzalandığından, ... ile ... arasındaki 12.07.1991 tarihli devir sözleşmesi, işçilik alacakları yönünden borcun nakli niteliğinde olup, davalı ...'ne ait borcun tamamından davalı ...'nin sorumlu olduğunun kabulü gerekir.

O halde mahkemece ... hakkındaki davanın reddedilmesi isabetli ise de, davalı ... hakkındaki davanın reddi isabetli olmayıp, adı geçen davalı, kendi dönemine ilişkin işçilik alacağı yönünden davacı ... karşı sorumludur. Bununla beraber davalı ...’in, davacı ... ile imzalamış olduğu hizmet sözleşmesinde, işçilik alacakları nedeniyle sorumluluğun tümüyle kendisine ait olacağına ilişkin açık bir hüküm mevcut olmadığından, kendi dönemine isabet eden işçilik alacakları nedeniyle %50 oranda sorumlu olduğunu, kalan %50 sorumluluğun ise davacı ...’ye ait olduğunu kabul etmek gerekir. O halde mahkemece açıklanan hususlar dikkate alınarak, ...’in sorumlu olacağı miktar belirlenip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, adı geçen davalı hakkındaki davanın tümüyle reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: 1. bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle, temyiz edilen hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, 07/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9357, Karar No: 2021/9099, Tarih: 25.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9357 E.  ,  2021/9099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme, Sahte Fatura Düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

A) Sanık hakkında “2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde:

Sanık hakkında “2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaları düzenleyen şirketin yetkilisi olduğunu, ancak faturaları kendisinin düzenlemediğini, şirketin asıl yetkililerinin ... ve ... olduğunu, sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgisinin bulunmadığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1)Suça konu faturaların asıllarının, sanığın veya faturaları kullanan mükelleflerin bağlı bulunduğu vergi dairelerinden getirtilmek suretiyle, sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını, ... veya ...’ye ait olduğunu söylemesi halinde; ismi bildirilen kişilerin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılmaları, duruşmada çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

2) ... ve ...’nin de faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde sanık ve bu kişilerin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa, ...’a ya da ...’ye ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

B) Sanık hakkında “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

B) Sanık hakkında “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/02/2009 tarihli ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nin 231/6-c. maddesinde işaret olunan zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunda anılan maddenin aradığı anlamda somut bir zarardan söz edilemeyeceği dikkate alındığında; engel adli sicil kaydı bulunmayan, iyi halli olduğu değerlendirilerek hükmolunan cezası ertelenen ve CMK‘nin 231. maddesinin uygulanmasını kabul eden sanık hakkında, “zarar giderilmediğinden” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nin 51/7. maddesinde "hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; Mahkemece sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen cezanın tamamen infaz kurumunda çektirilmesine denilerek infazı kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

C) Her iki suç yönünden kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 25.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.