muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12880, Karar No: 2022/341, Tarih: 13.01.2022

(14) Bu madde uyarınca arabuluculuk bürosu tarafından yapılması gereken zaruri giderler; arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılması hâlinde anlaşma uyarınca taraflarca ödenmek, anlaşmaya varılamaması hâlinde ise ileride haksız çıkacak taraftan tahsil olunmak üzere Adalet Bakanlığı bütçesinden karşılanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, tarafların zorunlu arabuluculuk kapsamında arabuluculuk faaliyetinde bulundukları ve sürecin sonunda anlaşamadıkları görülmektedir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda arabuluculuk masrafının davalının harçtan muaf olduğu gerekçesiyle hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmiş ise de yukarıda belirtilen mevzuat uyarınca arabuluculuk giderinin yargılama gideri olduğu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yargılama giderlerinden sorumluluk başlıklı 326. maddesinin 1. fıkrasına göre yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınması gerektiği dikkate alındığında arabuluculuk masrafının yazılı şekilde hazine üzerinde bırakılması hatalıdır. Açıklanan husus bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, yukarıda yazılı sebepten, İlk Derece Mahkemesi kararının “Dava açılmadan önce yapılan 680,00 TL arabuluculuk giderinin davalı kurumun harçtan muaf olması nedeni ile hazine üzerine bırakılmasına” şeklindeki 6 numaralı bendinin hükümden çıkartılarak yerine;

“6- Dava açılmadan önce yapılan 680,00 TL arabuluculuk giderinin davalıdan tahsil edilerek hazineye gelir kaydedilmesine” bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.01.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/966, Karar No: 2014/11925, Tarih: 29.05.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/966 E.  ,  2014/11925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Yalova Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.12.2013

NUMARASI :Esas no:2013/709 Karar no:2013/614

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından kişisel ilişki süresi ve mal rejiminin tasfiyesine ilişkin talebi konusunda karar verilmemesi yönünden; davalı (koca) tarafından ise temyize cevap dilekçesinde (katılma yoluyla) kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı da temyize cevap dilekçesinde hükme ilişkin itirazlarını bildirmek suretiyle (HUMK md. 433/2) temyiz talebinde bulunmuş ise de, temyiz başvuru ve peşin harcı yatırmadığı gibi, dilekçenin temyiz defterine kaydedildiğine ilişkin bir bilgi de bulunmadığından,davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,

2-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Taraflar anlaşmalı boşanma isteğiyle mahkemeye birlikte başvurmuşlardır. Dava dilekçesinde yer alan anlaşma şartları içinde "evlilik birliği içinde müştereken çalışmış ve ortak birikimler sağlamış olmaları sebebiyle davalı, davacıya 10.000 TL ödemeyi kabul ve taahhüt etmiştir." Davacı, duruşmada dava dilekçesini tekrar ettiğine göre, dava dilekçesindeki 10.000 TL isteği devam etmektedir. Davalıda duruşmadaki beyanında "dava dilekçesindeki bu isteğe karşı çıkmamış, aksine "taraflarca evlilik birliği içerisinde edinilen malların paylaşıldığını" beyan etmiştir. Öyleyse tarafların bu hususta anlaştıklarının kabulü gerekir. Tarafların Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi uyarınca boşanmalarına karar verildiğine göre 10.000 TL ile ilgili talep hakkında da hüküm kurulması gerekirken bu hususun nazara alınmaması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. maddenin (b) bendinde gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 2. maddenin (a) bendinde gösterilen sebeple ONANMASINA, davalının katılma yoluyla yaptığı temyiz incelemesinin yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 29.05.2014 (Per.)

KARŞI OY YAZISI

KARŞI OY YAZISI

Anlaşmalı boşanmaya karar verilebilmesi için; tarafların boşanma, boşanmanın mali sonuçları konusunda ve çocukların durumu hususunda anlaşmaları gerekir (TMK md. 166/3). Boşanmanın fer'i hükümlerinden olan kişisel ilişkiyi her iki taraf da temyiz etmiştir. Şu halde kişisel ilişki konusunda tarafların anlaşmadıkları sabittir. Anlaşmalı boşanma koşulları oluşmadan boşanma kararı verilmesi yasanın açık ve ağır bir ihlalidir. Yargıtay, yasanın açık ve ağır ihlali halinde temyiz sebepleri ile bağlı olmayıp diğer yönlerden de hükmü bozabilir (HUMK md. 439/2). Her ne kadar boşanma hükmü temyize gelmemişse de, yasanın açık ve ağır ihlali nedeniyle boşanma hükmünün bozulması gerektiği düşüncesindeyim. Bu nedenle değerli çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum. Kararın boşanma yönünden bozulması gerektiğini düşünüyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/16199, Karar No: 2011/6526, Tarih: 30.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/16199 E.  ,  2011/6526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Zara Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 11.05.2010 tarih ve 2007/121-2010/77 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı bankadan tarımsal kredi kullanan müvekkilleri murisinin diğer davalı nezdinde hayat poliçesiyle sigortalandığını, prim tahsilatının yapıldığını, muris ...’in 12.05.2000 tarihinde geçirdiği kafa travması sonucu hayatını kaybettiğini, davalı sigorta şirketi muris ...’in tedavi gördüğü koroner arter hastalığını gizlediğini gerekçe göstererek sigorta sözleşmesi uyarınca bankaya ve yasal mirasçılara ödemesi gereken sigorta tazminatını ödemediğini, ödenmeyen tarımsal kredinin müvekkillerinden tahsilinin istendiğini, ancak sigortalının böyle bir hastalığının bulunmadığını, kaldı ki ölüm nedeninin kafa travması olduğunu ileri sürerek, taraflar arasındaki anlaşmazlığın giderilmesine, davalı sigorta şirketinin tazminat bedelini faiziyle birlikte müvekkil ve davalı bankaya ödemesine, davalı bankanın mirasçılardan tarımsal kredi ve faizleri talep etmesinde haklılık payı bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Başak Hayat Sigorta A.Ş vekili, davacıların murisinin sigorta sözleşmesi yaptığı sırada beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığını, 23.12.1997-29.12.1997 tarihleri arasında koroner kalp hastalığı tedavisi gördüğünü gizlediğini, bu durumun kayıtlarla sabit olduğunu, genel ve özel şartlara aykırı davrandığını, tazminat ödeme koşullarının oluşmadığını savunmuştur.

Davalı ... vekili, davacıların sigorta sözleşmesinin esasına etkileyecek hastalığını gizlediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sırasında alınan bilirkişi raporuna ve tüm dosya kapsamına göre, hayat sigortası sözleşmesinin teminat bedeli 10.005.000.000 TL’den muris ...’in ölüm tarihi olan 12/05/2000 tarihi itibariyle toplam borcu olan 6.678.085.000 TL’nin ödenmesi halinde bakiye 3.326.915.000 TL’nin ... mirasçılarına ödenmesi gerektiği gerekçesiyle, 3.326,915 TL’nin davalı sigorta şirketinden alınarak, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davacılara iadesine, davalı bankanın davacılardan kredi ve yasal faiz talep etme hakkının bulunmadığının tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve davacıların davalı ...' na ödedikleri tutarı ayrı bir davaya konu etmelerinin mümkün bulunmasına göre davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 31,60 TL harcın temyiz edene iadesine, 30.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7620, Karar No: 2016/9523, Tarih: 25.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/7620 E.  ,  2016/9523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali istemine ilişkin olarak ... 5. Asliye Ticaret, ... 14. Tüketici ve ... 5. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kredi kartı sözleşmesinden kaynaklanan borcun ödenmemesi nedeniyle başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın tüketici işleminden kaynaklandığı gerekçesiyle; tüketici mahkemesince, bankacılık işleminden kaynaklandığı ve ticaret mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle; ticaret mahkemesince yine Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanundan kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

28/05/2014 tarihinde yürürlüğe giren ve dava tarihinde de yürürlükte bulunan 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında öncelikle görev açısından inceleme yapılmıştır.

6502 sayılı Kanunun 2. maddesi her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaların bu kanun kapsamında olduğu belirlendikten sonra, 3. maddesi ile buna yönelik tanımlar yapılmış olup, 3. maddenin I bendinde açıkça tüketici işlemi tanımlanmış olup, buna göre" mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekalet, bankacılık vb. sözleşmeler de dahil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemin" tüketici işlemi olarak tanımladığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda uyuşmazlığın tüketici işlemi niteliğinde olduğu anlaşıldığından davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi görevlidir. Uyuşmazlığın Tüketici Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 14.Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 25/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24401, Karar No: 2014/135, Tarih: 13.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/24401 E.  ,  2014/135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı tefhim olunan 01.11.2011 tarihli hükme yönelik olarak yasal süresi geçtikten sonra yapmış olduğu 20.01.2012 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5833, Karar No: 2013/10819, Tarih: 22.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5833 E.  ,  2013/10819 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Temyiz isteminin reddi

Taksirle yaralama suçundan sanığın temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz isteminin süresinde olmaması nedeniyle temyiz isteminin reddine ilişkin 14.11.2011 tarihli ek karar sanığa 17.11.2011 tarihinde tebliğ edilmiş olup, sanığın ek kararı 25.11.2011 tarihinde temyiz ettiği, 26.03.2012 tarihli ek kararla sanığın temyiz isteminin süresinde olmadığından reddedildiği, sanık müdafinin 12.04.2012 tarihli temyiz isteminin 26.03.2012 tarihli ek karara ilişkin olduğu bu kararın tebliğine ilişkin bilgi bulunmadığı ve temyizin süresinde olduğu belirlenerek tebliğnamedeki ret öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Temyiz isteminin süresinde olmaması nedeniyle sanığın temyiz isteminin reddine ilişkin, Mersin 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 26.03.2012 tarih ve 2008/890-2011/896 karar sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, sanık müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle, ek kararın ONANMASINA, 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9518, Karar No: 2014/5086, Tarih: 26.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/9518 E.  ,  2014/5086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2013

NUMARASI : 2010/597-2013/17

Davacı M.. S.. vekili Avukat İ.. Ö.. tarafından, davalılar Ö.. T.. vd. aleyhine 19/07/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı Ö.. T.. vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş; kararı, davacı ve davalılardan Ö.. T.. temyiz etmiştir.

Davacı, çocukları K.. S..ve S.. S..'nun davalıların kusurlu eylemleri nedeniyle öldüğünü, bu nedenle maddi ve manevi olarak zarara uğradığını belirterek, uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalılardan F.. B.. davaya cevap vermemiş; diğer davalı Ö.. T.. ise, haklarında devam eden ceza davasının sonuçlanmadığını, olayda kusurunun olmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

818 sayılı BK 53. ve 6098 sayılı TBK 74. maddelerine göre hukuk hakimi, ceza mahkemesi ilamının, maddi olguya ilişkin tespitleriyle bağlıdır. Dava konusu uyuşmazlık ile ilgili olarak, Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2006/354 Esas sayılı dosyası üzerinden yargılamanın (Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 09/04/2012 tarihli bozma kararı üzerine) devam ettiği anlaşılmaktadır. Somut olayda, ceza davası sonucunun eldeki davayı etkilemesi söz konusudur. Açıklanan nedenle, ceza davasının bekletici mesele yapılması ve buna göre bir karar verilmesi gerekir. Karar, bu nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 26/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3455, Karar No: 2019/3937, Tarih: 16.04.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/3455 E.  ,  2019/3937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığın savunmasında, söz konusu işyerini eşinin 2007 yılında açtığını, sigortalılık kaydı bulunsun diye işyerinin üzerinde görüldüğünü, en başından itibaren işlerle ilgilenen kişinin eşi ... ...... olduğunu, kendisinin hiç fatura düzenlemediğini, fatura ya da makbuz nasıl kesilir bilmediğini söylemesi nedeniyle, suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların kanaat oluşturacak sayıdaki asılları getirtilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; ... ......'ın CMK'nin 45 ve 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi ve faturalar kendisine gösterilerek fatulardaki yazıl ve imzaların kendisine ait olup olmadığı işleri fiilen idare edenin kim olduğu sorularak, yazı ve imza örneklerinin temin edilmesi, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ve ... ......'a ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2-Hakkında hükümle birlikte 2009 yılında sahte fatura düzenleme suçundan suç duyurusunda bulunulan ... ...... hakkında kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde mümkünse davaların birleştirilmesi, mümkün olmazsa ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi,

Sonucuna göre, tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 16.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10956, Karar No: 2014/14050, Tarih: 18.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/10956 E.  ,  2014/14050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (Kapatılan) ... 14. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/02/2013 tarih ve 2013/10-2013/12 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 16/09/2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... ve davalı ... A.Ş. vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı ...'ın müvekkili şirkette Mayıs 2005 tarihinde ön muhasebe elemanı olarak işe başladığını, 2008 yılı başları itibariyle müvekkili şirkete ait çek defterinden muhtelif çek yapraklarını sahte imza ile hamiline doldurarak gerek kendi adına gerekse suç ortakları vasıtası ile bankaya tahsile verdiğini, bunu yaparken gerek çek hesabının bulunduğu şubeyi, gerekse aynı bankaya ait muhtelif şubeleri ve takas odalarını kullandığını, banka görevlilerinin ihmali davranışları neticesinde bu tür bir eylemin gerçekleşebilmesinin hayatın olağan akışına uygun düşmediğini, üçüncü kişiler ile banka görevlileri hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunulduğunu, soruşturmanın devam ettiğini, davacı şirketin ... A.Ş. ... E - 5 şubesinde bulunan 3581 nolu hesabından değişik tarihlerde ve değişik şahıslar tarafından çeklerin tahsil edildiğini, müvekkilinin uğradığı toplam zararın 77.350 TL olduğunu, bankanın sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 77.350 TL zararın davalıdan tahsiline, her bir zarar doğuran eylemin oluştuğu tarihten itibaren ayrı ayrı işleyecek ticari temerrüt faizi uygulanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının fiili yeni öğrendiğini iddia etse de bir yıl boyunca 18 defa gerçekleşmiş olan fiili yeni fark ettiğini iddia etmesinin samimi olmadığını, dava tarihi 17/12/2009 olduğundan 17/12/2008'den önce keşide edilmiş çekler bakımından bir yıllık dava açma süresinin geçmiş olduğunu, davacının şikayeti ile ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nca başlatılmış olan soruşturmanın bekletici mesele yapılmasını, dava konusu işlemler ile varlığı iddia olunan zarar arasındaki illiyet bağının davacının kusurlu eylemi ile kesildiğini, davacının çek defterini saklama ve muhafaza etme hususunda gerekli dikkat ve özeni göstermediğini, davacının şirketin muhasebe işlerini tebliğ ettiği dava dışı üçüncü kişi ...'ın vazifelerini gereği gibi ifa edip etmediğini, kontrol ve nezaretle yükümlü olduğunu, zararın artmasında davacının kusurlu olduğunu, TTK'nın 353/2. maddesi gereğince şirket defterlerinin 6 ayda bir incelenmesi yükümlülüğünün bulunmasına rağmen davacının basiretli bir tacirin işlerinde göstermesi gereken özen ve dikkati göstermediğini,

bankanın davacı şirket hesaplarına ilişkin hesap özetlerini düzenli olarak gönderdiğini, davacının bu hesap özetlerine herhangi bir itirazının da olmadığını, hesap özetlerinin kesinleştiğini, çeklerin üzerindeki imzaların davacı şirket müdürü olarak imza yetkisine sahip ... 'nin imzası ile benzer olduğunu, dikkatli ve tedbirli bir birey tarafından dahi gözle yapılacak inceleme ile hangi imzanın orjinal hangisinin sahte olduğunun kesinlikle saptanamadığını, bankanın her işlem için grafoloji uzmanına başvuramayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre taraflar arasında bankacılık hizmetleri ve sermaye piyasası işlemleri çerçeve sözleşmesinin bulunduğu, davacı şirket adına açılmış olan vadesiz ticari mevduat hesabı üzerinden keşide edilen dava konusu 18 adet çek toplamının üçüncü kişiler tarafından çekildiği hususunda taraflar arasında bir ihtilaf bulunmadığı, çekler üzerindeki keşideci imzalarının taraflar arasında tartışmalı olduğu, davacı şirketin keşideci imzalarının şirket yetkililerine ait olmadığını iddia ettiği, ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2009/23329 soruşturma sayılı dosyasında dava konusu para çekme işlemini gerçekleştiren dava dışı üçüncü kişi olan davacı şirket çalışanı ...'ın beyanında; dava konusu çekleri davacı şirket yetkilisinin sözlü talimatı ile kendisinin imzaladığını, şirket yetkilisinin imzasını taklit ettiğini beyan ve ikrar ettiği anlaşıldığından imza incelemesi yönünden herhangi bir inceleme yapılmasına gerek görülmediği, dava konusu çeklerin üçüncü kişiler tarafından tahsili nedeniyle oluşan zararda davacı şirketin % 40 oranında kusurlu olduğu, çek karnelerinin saklanmasında basiretli tacir gibi hareket etmediği, davalı bankanın ise gerekli imza ve kimlik kontrolünü yapmadığı, bu nedenle % 60 oranında kusurlu olduğu, gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile toplam 46.410 TL'nin çeklerin ödeme tarihlerinden itibaren talep gibi 3095 sayılı Kanun'un 2. maddesi uyarınca avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2.377,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.