muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/35147, Karar No: 2019/14932, Tarih: 16.12.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/35147 E.  ,  2019/14932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İstanbul Küçükçekmece Belediyesi tarafından 2010 Haziran ve Temmuz ayında sünnet kampanyası düzenlendiği ve sanık ...’nın başhekim olduğu Dr. Sadık Ahmet Hastanesi ile de sözleşme yapılarak çocukların sünnet edildiği, hastanede sünneti yapılan çocuklara hastane tarafından yapılan sağlık kontrolleri ve bu muayenelerle ilgili kurumdan talep edilen vizite ücretlerinin de liste halinde SGK'ya gönderildiği, sünnet yapılan çocuklara ait medula çıktılarına göre sünnet işleri hariç çocuk hastalıkları, kulak burun boğaz ve göz hastalıkları branşlarında muayenelerinin yapıldığı ve muayene ücretlerinin kuruma fatura edildiği, çocuk hastalıkları, kulak burun boğaz ve göz hastalıkları branşlarında muayene işlem bedelleri olarak KDV dahil toplam 36.249,77 TL'nin hastaneye yersiz olarak ödendiği ve kurumun zarara uğratıldığı, böylece sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan, tanık beyanları ve alınan bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamından mahkemenin her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı maddi bir delil elde edilemediği, gerekçesiyle sanığın beraatine yönelik kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 16/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5042, Karar No: 2019/10081, Tarih: 18.06.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/5042 E.  ,  2019/10081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 18.05.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12588, Karar No: 2016/8679, Tarih: 24.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/12588 E.  ,  2016/8679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ...'ın taşeron olarak yapımını üstlendiği inşaatta işçi olarak çalışan ölenin aynı inşaatta çalışan bir kaç akrabası ile birlikte çalıştıkları inşaatın yakınında bulunan ve diğer sanıklar ... ile ...'in sahibi olduğu ancak iflas etmeleri nedeni ile yarım kalan başka bir inşaatta kaldıkları, yaklaşık üç haftadır inşaattın birinci katında yatan ölenin olay gecesi sivrisineklerden rahatsız olması nedeni ile inşaatın ikinci katındaki, asansör boşluğuna yaklaşık 4 metre mesafede yattığı ve gece karanlığında merdivenlerden inmek isterken merdiven ile yanyana olan asansör boşluğunu fark edemeyip, düşerek öldüğü olayda; ölenin kendisine tahsis edilmiş olan yerde yatmayıp, kişisel güvenlik önlemine de özen göstermeyip, inşaatın ikinci katına çıkarak düşmesi sonucu ölümüyle sonuçlanan olayda, ölenin tam kusurlu olduğu, bu nedenle sanıklara kusur atfedilmesinin mümkün olmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği yönündeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, mahalli Cumhuriyet savcısı sanıkların kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin isteme aykırı olarak ONANMASINA, 24.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9233, Karar No: 2020/6411, Tarih: 02.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/9233 E.  ,  2020/6411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 04/12/2019 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...'ın mahkûmiyetine dair Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 29/05/2018 tarihli ve 2018/25 esas, 2018/207 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 12/12/2019 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Aralarındaki bağlantı nedeniyle, Dairemizin 2020/12250 esasında kayıtlı Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2015 tarihli ve 2015/315 esas, 2015/338 karar sayılı dosyası ile birlikte incelenmiştir.

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanığın 08/06/2013 tarihinde işlediği iddia edilen “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda, 14/11/2014 tarihinde TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği ve tedbirin infazına başlanıldığı,

Ancak sanığın yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar ettiğinin bildirilmesi üzerine, 27/11/2015 tarihli iddianameyle kamu davası açıldığı,

Yapılan yargılama sonucunda Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2015 tarihli ve 2015/315 esas, 2015/338 sayılı kararıyla, “ısrar şartının gerçekleşmediği” gerekçesiyle “beraat” kararı verildiği, beraat kararının Cumhuriyet savcısınca temyiz edildiği ve Dairemizin 2020/12250 esas sayılı dosyasında kayıtlı olduğu,

2- Kanun yararına bozma talebine konu olan dosyada ise, sanığın 13/10/2017 tarihinde işlediği iddia edilen “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda, 24/01/2018 tarihli iddianameyle TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının ertelenmesine karar verilmeden kamu davası açıldığı,

Yapılan yargılama sonucunda Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 29/05/2018 tarihli ve 2018/25 esas, 2018/207 sayılı kararıyla, TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ancak yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Yapılan yargılama sonucunda Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 29/05/2018 tarihli ve 2018/25 esas, 2018/207 sayılı kararıyla, TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ancak yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 08/06/2013 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde satın almak veya bulundurmak suçundan dolayı Savaştepe Cumhuriyet Başsavcılığının 14/11/2014 tarihli ve 2014/542 soruşturma, 2014/1 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymamakta ısrar ettiğinden bahisle açılan kamu davası üzerine yapılan yargılama sonucunda Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2015 tarihli ve 2015/315 esas, 2015/338 sayılı kararı ile sanık hakkında ısrar şartının gerçekleşmediğinden bahisle beraat kararı verildiği ve karara karşı Savaştepe Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz talebi üzerine dosyanın Yargıtay'a gönderildiği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde yer alan, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde hüküm çeşitlerinin tahdidi olarak sayıldığı, somut olayda mahkemesince açılan kamu davası hakkında durma kararı verilerek, şüpheli hakkında geçerli tebligat işlemleri yapıldıktan sonra müracaat etmesi halinde denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği,

Bu hali ile Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2015 tarihli ve 2015/315 esas, 2015/338 sayılı kararının durma kararı mahiyetinde olduğunun anlaşılması karşısında, Savaştepe Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali mahiyetinde olabileceği anlaşılan 13/10/2017 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak ve kabul etmek suçunun ayrıca bir suç oluşturmayabileceği anlaşıldığından, beraat kararına konu dosyanın temyiz incelemesi sonucunun beklenerek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 29/05/2018 tarihli ve 2018/25 esas, 2018/207 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

08/06/2013 tarihli ilk suça ilişkin verilmiş olan 14/11/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlal edildiğinden bahisle 27/11/2015 tarihli iddianameyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2015 tarihli kararıyla yargılama şartının gerçekleşmediğinden bahisle beraat kararı verildiğinin ve bu kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay’da bulunduğunun anlaşılması karşısında,

Bu durumda artık 16/05/2017 tarihli ikinci suça ilişkin olarak kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesinin gerekip gerekmediği hususunda ilk suçtan verilen beraat kararının temyiz incelemesinin sonucu beklenerek sanığının hukukî durumunun belirlenmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan, kanun yararına bozma talebi kabul edilmiştir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; 16/05/2017 tarihli ikinci suça ilişkin olarak sanığın mahkûmiyetine dair Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin 29/05/2018 tarihli ve 2018/25 esas, 2018/207 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanunun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 02.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24384, Karar No: 2018/5329, Tarih: 01.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/24384 E.  ,  2018/5329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı iş yerinde çalışmakta iken davalının özelleştirilmesi nedeniyle 406 sayılı yasanın ek 29. Maddesi gereğince önce davalı ile İş Yasası kapsamında iş sözleşmesi imzaladığını, daha sonra müvekkilinin hizmet sözleşmesi sona erdirilerek 4046 sayılı yasanın 22. Maddesi ve 406 sayılı yasanın ek 29. Maddesi gereğince memur olarak bir kuruma atandığını, müvekkilinin 375 sayılı KHK'ya 5473 sayılı yasa ile getirilen ek 3. Madde gereğince ödenen ek ödeme artışlarından faydalandığını belirterek ek ödemenin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece,yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 Sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır.Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu,Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı,4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı,buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,01/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11529, Karar No: 2014/4710, Tarih: 26.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/11529 E.  ,  2014/4710 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2-b, 22/3 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sürücü belgesi bulunmayan sanığın idaresindeki araçla gündüz vakti yerleşim yeri içerisindeki bölünmüş yolda seyrederken yolun kenarında park halinde duran araca çarparak mağdur ...'in vücudunda hayati fonksiyonlarına 2. derece etkili kemik kırığı olaçak şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda, sanığın ayakta durmakta zorlandığı ve alkolmetreye üfleyemeyecek derecede alkollü olduğu yönündeki Fethiye Devlet Hastanesi'nin 05.08.2011 tarihli raporu, suçun işleniş şekli ve kusur durumu gözetildiğinde mahkemenin temel cezayı alt sınırdan uzaklaşarak 8 ay hapis cezası olarak belirlemesi isabetli kabul edilerek tebliğnamedeki bozma öneren düşünceye iştirak edilmemiş, TCK'nın 61/2. maddesine aykırı olarak, TCK'nın 22/3. maddesinin, aynı Kanunun 89/1. maddesi gereğince belirlenen temel cezadan sonra uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, sonuç cezanın değişmemesi ve hükmün sonucuna etkili görülmediğinden bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın, üzerine atılı suçu işlemediğine ve ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 26.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.