muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11507, Karar No: 2013/2791, Tarih: 18.02.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/11507 E.  ,  2013/2791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum ve ... Motorlu Araçlar İmal Ve Satış A.Ş. vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalılara ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti ve alacak davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, sosyal güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan Yasa'nın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ...ye iadesine

19.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17157, Karar No: 2015/3525, Tarih: 31.03.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/17157 E.  ,  2015/3525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 21.10.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; tapu iptali ve tescil isteminin kabulüne dair verilen 02.10.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 31.03.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... ile karşı taraftan davacılar vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19801, Karar No: 2014/12328, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/19801 E.  ,  2014/12328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2013

NUMARASI : 2011/550-2013/431

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2. fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1) Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı B.. G.. vekili ile davalı işveren S.. O.. vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

2-Temyiz eden davalılarca sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı B.. G.. vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5341, Karar No: 2012/7035, Tarih: 28.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/5341 E.  ,  2012/7035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen birleştirilen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 05.06.2012 gün ve 2012/2525 Esas 2012/3935 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalılar vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Asıl davada davacı vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan davalıların alacaklarının muvazaaya dayandığını, müvekkilinin taşınmazın hileli devri nedeniyle açtığı tasarrufun iptali davasını kazandığını ileri sürerek, davalılara ayrılan payların müvekkilinin alacaklı olduğu takip dosyasına ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, sıra cetvelinin birinci ve ikinci sırasında yer alan davalıların alacaklarının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, davalıların sıra cetvelindeki alacaklarının müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, takiplerin 2005 yılında yapıldığını, davacıların bu takiplerden daha önce haberdar olduğunu savunarak, davaların reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı Asya Katılım Bankası AŞ. vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez, davalılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 43,90 TL harç ve takdiren 406,00 TL (203,00x2) para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 28.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3762, Karar No: 2014/17771, Tarih: 27.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/3762 E.  ,  2014/17771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/200274

MAHKEMESİ : Tokat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/03/2009

NUMARASI : 2007/114 (E) ve 2009/61 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yakınanın olaydan hemen sonra alınan 03.04.2007 günlü kolluk ifadesinde, “Olay günü isminin Kenan olduğunu öğrendiğim sanık ile yolda karşılaştık. Beraber içki içmek için Gıj Gıj Tepesine gittik. Kenan telefonla birini çağırdı. Gelen şahıs bana, burası Tokat'ın bittiği yer, kimse benim babama yanlış yapamaz, dedi. Ben Kenan'a ne olduğunu sordum. Kenan ise, o benim oğlum, ne derse doğru der, adam vurur ceza almaz, dedi. O sırada telefonum çaldı. Ben cep telefonuma bakmaya çalışırken, elimden aldılar. Ben telefonumu geri istediğimde Kenan diğer şahsa, sen telefonu al eve git, dedi. Bizim aramızda bu şahısla telefon yüzünden münakaşa çıktı. Bu sırada Kenan tabanca kabzası ile bana vurdu. Diğer şahısta vurmaya başladı. Ben ellerinden kaçarak kurtuldum.” dediği, 04.04.2007 tarihinde Cumhuriyet Savcılığında ise, “Olay günü sanık K.. A.. ile birlikte içki içmek için Gıj Gıj Tepesine gittiklerini, yapılan telefon görüşmesi sonrası iki kişinin daha yanlarına geldiğini, beraber içki içtiklerini, tuvalet ihtiyacı için yanlarından ayrılıp geri döndüğünde sanık Kenan'ın tabanca kabzası ile başına vurduğunu, sonradan gelen şahıslardan birinin de kendisini darp ettiğini, telefonunun zorla alınmadığını, bu arbede içerisinde suça konu telefonu bırakıp kaçtığını” beyan ettiği, tanık E.. K..'ın ise talimatla alınan 04.12.2008 tarihli celsedeki beyanında, “Olay günü evlerinin yakınındaki piknik alanından sesler gelmesi üzerine olay yerine gittiğinde daha önceden tanıdığı

sanık K.. A.. ile yakınanı içki içerlerken gördüğünü, sanık Kenan'ın yakınanı dövüp, telefonunu alacağını söylediğini, kendisinin de yapmamasını sanığa söylediğini, akabinde kardeşi olan sanık E.. K..'ın da geldiğini, sanık Kenan ile yakınanın tartışmaya başlayıp birbirlerini darp ettiklerini, yakınanın yere düşüp kafasını çarptığını, kardeşi ile birlikte ayırdıklarını, telefonun yağmalanma olayını görmediğini, yakınanın bu kavga sırasında telefonu düşürmüş olabileceğini” belirtmesi karşısında; tanıktan yakınanın değişen ifadeleri arasındaki çelişki sorulmalı, ayrıca 03.04.2007 tarihli ilk ifadesinde yakınanın sanıklar tarafından yağmalandığını iddia ettiği suça konu telefonun suç tarihi ve sonrasında kullanılıp kullanılmadığı, kullanılmışsa kimler tarafından kullanıldığına dair telefon kayıtlarının istenerek, hangi baz istasyonlarından sinyal aldığının belirlenerek, sonucuna göre suç vasfının tayini gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, “eşit” olarak alınmasına karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

3- Sanık Ertuğrul'un TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

4- UYAP sisteminden alınan ve dosya içerisine konulan nüfus kayıt örneğinden, sanık Kenan'ın 27.06.2011 tarihinde öldüğünün anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık K.. A.. ve E.. K.. savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8742, Karar No: 2016/3421, Tarih: 28.03.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/8742 E.  ,  2016/3421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada....Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/10/2013 tarih ve 2012/61-2013/211 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının "..." markasının tescili için...ye başvurduğunu müvekkili tarafından yapılan itirazın ve...'ya yapılan itirazın reddedildiğini, bunun üzerinde söz konusu markanın davalı adına 9, 35, 38 ve 42. sınıflarda tescil edildiğini, "...." markasının aynı isim ile hem dünyada, hem de birçok sektörde aynı amaçla kullanılan ve hiçbir ayırt edici özellik içermeyen bir tanımlamadan ibaret olduğunu ileri sürerek, davalı adına 2009/... tescil numaralı "..." markasının hükümsüzlüğüne ve tüm sınıflarda tescilinin terkine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, "..." markasının verilen hizmeti tanımlayıcı ve karakteristik özelliğini belirtici nitelikte olmadığını; zira uygulamaya verilen "biyometrik ses analizi ile kimlik doğrulama hizmeti"nin akla "sesli imza" ibaresini getirmediğini, "sesli imza" ibaresinden de "biyometrik ses analizi ile kimlik doğrulama hizmeti"nin anlaşılmadığını, ayrıca "sesli imza" ibaresinin özgün ve ayırt edici gücü yüksek bir ibare olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sesli imza ibaresinin hizmetin türü, karakteristik özelliğini belirtir nitelikte olduğu ve bu ibarenin biyometrik ses analizi ile kimlik doğrulama hizmeti için gerek Türkiye’de gerekse yurt dışında kullanılan genel ad olduğu, .... nezdinde emtia dışındaki hizmet alanlarında topluluk markası olarak tescil başvurusunun reddedildiği, 9. sınıfta otomatik satış makinaları için kabul edildiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davalının ... nezdinde 18/07/2011 tescil tarihli 2009 39140 tescil nosuyla tescil edilen "sesli imza " markasının 9. sınıf haricindeki tescilli bulunduğu, 35,38 ve 42. sınıflarda hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Ancak, Mahkemece dava konusu markanın kapsadığı 35 42. sınıf hizmetler bakımından da uyuşmazlık konusu sesli imza ibaresinin 556 sayılı KHK'nın 7/1 c-d bentleri kapsamında olduğu gerekçesiyle hükümsüzlük kararı verilmiştir. Bir ibarenin 556 sayılı KHK 7/1-c bendi kapsamında tasviri işaret olarak nitelendirilebilmesi için bu ibarenin üzerinde kullanılacağı mal ve hizmetler bakımından doğrudan tanımlayıcı vasfını sahip olması gerekir. Bunun dışında aynı ibarenin birden çok anlama gelmesi karşısında değişik seçeneklerin değerlendirilerek, bu seçenekler içerisinden tanımlayıcı olduğu sonucuna varıldığı takdirde ise (telmih yoluyla) bu ibarenin tasviri nitelikte bir ibare olduğu kabul edilemez.

Aynı şekilde 556 sayılı KHK 7/1-d bendi uyarınca bir işaretin ticaret alanında herkes tarafından kullanılan veya belirli bir meslek sanat veya ticaret grubuna mensup olanları ayırt etmeye yarayan işaret ve adları münhasıran veya esas unsur olarak içeren markalar olarak nitelendirilmesi için de, işaret ve hizmet alanıyla doğrudan bağlantılı bulunması gerekir. Bu hususta görüşüne başvurulan bilirkişi, dava konusu sesli imza ibaresinin 35 ve 42. sınıflar bakımından da tescil edilmesi gereken mutlak red sebebi kapsamındaki işaretler olduğu hususunda görüş bildirmiş ise de, bilirkişinin uzmanlık alanı itibariyle bu sınıflar açısından yapılacak değerlendirmenin esasen iletişim alanında bir bilirkişinin de dahil olacağı bilirkişi heyeti vasıtasıyla yapılması gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak 35 ve 42. sınıflar bakımından da hükümsüzlük kararı verilmesi doğru görülmediğinden, hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 28/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8442, Karar No: 2021/8849, Tarih: 25.05.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/8442 E.  ,  2021/8849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın tekerrüre esas alınan ilamdaki hapis cezasının 5 ay hapis olmasına rağmen 6 ay hapis olarak hatalı gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmekle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre göz önüne alındığında TAHLİYESİNE, başka suçtan dolayı tutuklu ve hükümlü değilse tahliyenin sağlanması için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına, 25.05.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1210, Karar No: 2009/2377, Tarih: 24.02.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/1210 E.  ,  2009/2377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.03.2001 gününde verilen dilekçe ile tapu iptal, tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.11.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili, davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali tescil, ikinci kademedeki istek tazminat taleplerine ilişkindir.

Davanın arsa sahibi ..., yüklenicinin edimlerini yerine getirmediğini, açılan davanın reddini, davalı yüklenici kooperatif, diğer davalı ...’ya tapuda yapılan satışın danışıklı olduğunu davayı kabul ettiklerini bildirmiş, davalılardan ... ise, iyiniyetli kayıt maliki olduğunu davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, hükmüne uyulan Dairemiz bozma kararı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılmış, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davacı, davalı arsa sahibi ... ve davalılardan ... temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, dosyada toplanan delillere ve hükmüne uyulan Dairemiz bozma kararına uygun değerlendirme yapılmış bulunmasına göre davalı ...’nın bütün, davalı arsa sahibi ...’ün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dairemiz bozma kararından sonra yapılan keşif sonucu düzenlenen 23.06.2007 tarihli bilirkişi raporunda; davalı yüklenici kooperatifin yapımını üstlendiği inşaatları tamamladığı, sitenin çevre düzenlenmelerinde de eksik imalat bulunmadığı saptanmıştır. Bu rapora karşı arsa sahibi itiraz etmiş,

bilirkişiler 28.07.2008 tarihli ek raporlarında; sadece davalı arsa sahibinin iddiasına dayanarak bir kısım çevre düzenleme işlerinin arsa sahibi tarafından yapıldığını kabul etmiş, bunun binanın genel maliyetine %2 etki edeceğini belirtmiştir. Arsa sahibi ... ile yüklenici Kooperatif arasındaki sözleşmeler geçerli hale gelmiş ve ayaktadır. Sözleşmeler ayakta olduğundan kural olarak da, bu sözleşmeler kapsamında kalan tüm işlerin yüklenici tarafından yapıldığının kabulü zorunludur. Aksinin Türk Medeni Kanununun 6.maddesi hükmü gereğince bunu kabul eden arsa sahibi tarafından yazılı delille kanıtlanması gerekir. Bundan ötürü salt arsa sahibi davalının iddiasına dayanarak çevre düzenlemesindeki bazı eksikliklerin arsa sahibi tarafından yapıldığının kabulü ile bunun parasal tutarının davacıya ödetilmesi doğru olmamıştır.

Karar bu nedenle davacı yararına bozulmalıdır.

3-Davalılardan arsa sahibi ...’ün temyiz itirazlarına gelince;