muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25797, Karar No: 2015/32457, Tarih: 16.11.2015

HMK 107. maddesinin gerekçesine göre belirsiz alacak davasının, kısmen eda davasıyla birlikte külli tespit davası olarak da açılabilmesi imkân dâhilindedir. O halde belirsiz alacak davasında bir miktarın tahsili yanında, kalan tutarın tespiti istenebilecek ve yargılama sırasında belirlendiğinde kalan miktar da talep edilebilecektir.

Bunun tam eda davasından farkı, belirlenebilen miktarın talebi yerine, kısmi bir miktarın istenebilmesidir. Örneğin belirsiz bir alacak için alacaklı tarafından belirsiz alacak davası açıldığında ve 100,00 TL için tahsil, kalan miktarı için ise alacağın tespiti istendiğinde kısmi eda külli tespit davasından söz edilir. Zira alacaklı işveren veya resmi kurum kayıtlarında geçen belirleyebildiği miktarı davaya konu etmek yerine, farazi bir miktar için talepte bulunmuştur. Sözü edilen davanın kısmi davadan farkı ise, alacaklının kısmi dava açtığını belirtmeksizin belirsiz alacak davasından söz ederek taleplerde bulunmasına dayanır. Yukarıda açıklandığı üzere belirsiz bir alacak için alacaklının açıkça kısmi dava açtığını belirterek talepte bulunması veya belirsiz alacaktan söz edilmeksizin kısmi taleplerde bulunulması halinde davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul edilir.

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Yargılama sırasındaki işleminden veya hâkimin her kararından sonra yeniden işlemeye başlayacağından yargılama sırasında alacağın zamanaşımına uğradığından söz edilemez. Bu nedenle yargılama sırasında arttırılan taleplere karşı yapılan zamanaşımı defi sonuca etkili değildir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmın sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Dosya kapsamına göre; davacı vekili dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığını açıkça belirtmiş, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak toplamda 3.200,00 TL talepte bulunmuş, 12.02.2015 harç tarihli dilekçesi ile de davasını ıslah ettiğini bildirmiştir. Bu hali ile eldeki dava kısmi eda külli tespit davası niteliğinde olup kıdem tazminatı dışında kalıp da hükmedilen alacaklar yönünden dava ve ıslah tarihinden itibaren ayrı ayrı faize hükmedilmesi yerine bu alacaklar yönünden dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olup bozma nedeni ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün, 6100 sayılı yasanın geçici 3/2 maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Kararının hüküm kısmının ikinci ve üçüncü bentlerinin çıkartılarak yerine;

F) Sonuç:

Kararının hüküm kısmının ikinci ve üçüncü bentlerinin çıkartılarak yerine;

“2- Net 5.132,32 TL fazla mesai alacağının, 2.000 TL’sinin dava tarihi olan 04.09.2013 tarihinden itibaren, bakiye 3.132,32 TL’sinin ıslah tarihi olan 12.02.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

3- Net 518,56 TL genel tatil ücreti alacağının, 100 TL’sinin dava tarihi olan 04.09.2013 tarihinden itibaren, bakiye 418,56 TL’sinin ıslah tarihi olan 12.02.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,” bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 16.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21029, Karar No: 2017/8907, Tarih: 25.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/21029 E.  ,  2017/8907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti ve resmi tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin T.C. ...'na bağlı Kanarya ilköğretim okulunda 14/09/2002 tarihine güvenlik görevlisi olarak işe başladığını, hafta içi her gün saat 06.00 ile 18.30 arasında çalışan müvekkilinin 577 TL.'si net ücret aldığını, okul yaz aylarında kapalı olduğu için 2002 yılından 2010 yılına kadar her yıl okullar tatile girdikten bir süre sonra müvekkilinin izne çıkarıldığını, okulların açılmasından bir süre önce yeniden işbaşı yaptırıldığını, 8 yıl bu şekilde çalıştırıldığını, ancak 2010 yılı öğretim döneminin başlamasından önce yeniden işbaşı yapmak üzere işyerine gelen müvekkilinin işbaşı yapmak üzere işyerine gelen müvekkiline işbaşı yaptırılmadığını, herhangi bir açıklamada yapılmadığını, müvekkilinin yerinede bir başka kişinin işe alındığını, müvekkiline ihbar yapılmaksızın ve haklı bir sebep gösterilmeksizin iş aktinin feshedilmesinin yasaya aykırı olduğunu, kıdem ve ihbar tazminatının ödenmesi gerektiğini iddia ederek, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması ile 1000 TL.si kıdem tazminatı, 500 TL. ihbar tazminatı, 1000 TL. fazla çalışma ücreti, 500 TL. resmi tatil ücreti, 3000 TL. alacaklarının fesih tarihinden itibaren mevduata uygulanan en yüksek faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. ... vekili; davacının okul aile birliği tarafından çalıştırıldığından bakanlığa husumet yöneltilemeyeceğini, zira müvekkil bakanlık ile davacı arasında işçi-işveren ilişkisi doğuran bir hizmet akdi söz konusu olmadığını, okul aile birliği tüzel kişiliğinin bulunup bulunmadığına bakılmaksızın işveren olarak kabul edilebilecek nitelikte bir topluluk olduğunu, davacının fazla çalışma ve resmi tatil alacağı taleplerinden bir kısmı zamanaşımına uğradığını, fazla çalışma ve resmi tatil ücret alacakları için ancak dava tarihinden itibaren yasal faiz talep edilebileceğini, mevduata uygulanan en yüksek faizin talep edilmesi usule aykırı olduğunu, davacı; okul aile birliği tarafından da okulların eğitim öğretime açık olduğu tarihler arasında olmak üzere geçici ve mevsimlik olarak temizlik ve diğer işlerde istihdam edildiğini, bu husus işe başladığı zamandan itibaren davacı tarafından da bilindiğini emsali olan tüm çalışanlar için rutin uygulamanın bu şekilde olduğunu, okulların açılış zamanından itibaren her yıl yeniden belirlenecek ihtiyaca göre personel temini yoluna gidildiğini, en son 20/03/2010 tarihi itibariyle davacının başvurusu üzerine ve kaymakamlık oluru ile davacının çalışmaya başladığını ve okulların kapanmasıyla birlikte işin sona erdiği bilindiğini, 2010-2011 eğitim- öğretim sezonunun başlaması ile birlikte artık münferit çalışan istihdam etme usulünden vazgeçilerek hizmet alımı yoluna başvurulduğunu ve okul aile birliğince Besnur temizlik şirketi ile anlaşıldığını, resmi mesai saatleri olan okul işyerinde fazla çalışma yaptırılmadığı istisnai olarak resmi tatil çalışmasında davacının yer alması halinde bedelinin ödendiği ve hak edip de ödenmeyen alacağının bulunmadığını, şartları oluşmadığından kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Yerel Mahkemenin ilk kararı, Dairemizin 03/07/2014 tarih ve 2012/22300 Esas, 2014/23313 Karar sayılı ilamıyla “1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Yerel mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hizmet süresi 8 yıl olarak esas alınmış ise de; dava dilekçesi, tanık anlatımları ve hizmet bildirimine ilişkin kurum kayıtlarının incelenmesinde, davacının yılın belirli döneminde çalışmadığı anlaşılmaktadır. Kayıt bulunan dönem açısından kayıtlara itibar edilmesi, kayıt dışı dönemde ise yılın hangi aylarında çalışma olduğunun gerekirse tanıklar yeniden dinlenerek araştırılması, sonucuna göre davacının çalışma süresinin hesaplanması ve işçilik alacaklarının da tespit edilerek çalışma süresine göre yeniden saptanması gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalıdır.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Yerel mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemenin ilk kararı, “…Yerel mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hizmet süresi 8 yıl olarak esas alınmış ise de; dava dilekçesi, tanık anlatımları ve hizmet bildirimine ilişkin kurum kayıtlarının incelenmesinde, davacının yılın belirli döneminde çalışmadığı anlaşılmaktadır. Kayıt bulunan dönem açısından kayıtlara itibar edilmesi, kayıt dışı dönemde ise yılın hangi aylarında çalışma olduğunun gerekirse tanıklar yeniden dinlenerek araştırılması, sonucuna göre davacının çalışma süresinin hesaplanması ve işçilik alacaklarının da tespit edilerek çalışma süresine göre yeniden saptanması gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalıdır.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma ilamında da açıkça değinildiği üzere, davacının hizmet süresinin belirlenmesi açısından kayıtlı dönem bakımından kayıtlara itibar edilmelidir. Buna göre davacının davalı işyerinde 28/06/2010 tarihine kadar çalıştığı, 17/02/2005 ila 28/06/2010 tarihleri arasındaki çalışmasının kayıt altında olduğu anlaşılmakla, bu dönemdeki çalışma süresinin belirlenmesi bakımından kayıtlardaki çalışmanın aralıklı olduğu da gözetilerek giriş ve çıkış tarihlerine göre hizmet süresi hesaplanmalı, kayıt dışı olduğu anlaşılan 14/09/2002 ila 17/02/2005 tarihleri arasındaki çalışması bakımından ise tanıklar, davacının Şubat ayı ve yaz tatillerinde çalışmadığını beyan ettiklerinden, ilgili dönem bakımından okulların açık olduğu tarihler T.C. ...’ndan sorularak sadece okulların açık olduğu dönemde çalıştığı kabul edilip hizmet süresi buna göre belirlenmelidir. Hem tanık anlatımlarına hem de kayıtlara göre aralıklı çalışma sabit olup, bu husus bozma sebebi de yapılmadığından ve bozmaya uyulduğu halde, hesaplamanın çalışma aralıksızmış gibi yapılmasındaki ısrar anlaşılamamıştır. Ayrıca hizmet süresi değişeceğinden, tüm alacakların yeniden hesaplanması gerektiği de gözden kaçırılmamalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15744, Karar No: 2014/26552, Tarih: 25.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/15744 E.  ,  2014/26552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Nazilli Aile Mahkemesi

TARİHİ :04.12.2013

NUMARASI :Esas no:2011/138 Karar no:2013/872

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından; velayeti babaya verilen müşterek çocuklar için hükmedilen iştirak nafakası yönünden davalı (koca) tarafından ise; kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kocanın tüm, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının çalışmadığı, herhangi bir geliri ve mal varlığının bulunmadığı görülmektedir. Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine katılma yükümlülüğü mutlak olmayıp, mali gücü varsa söz konusudur (TMK.m. 182/2). Kendisi yoksul olan davacı kadın, iştirak nafakasından sorumlu tutulamaz. Bu husus nazara alınmadan geliri ve malvarlığı bulunmayan davacı kadının velayeti babaya verilen müşterek çocuklar için davalıya iştirak nafakası ödemekle sorumlu tutulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.25.12.2014(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/26483, Karar No: 2016/6375, Tarih: 05.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/26483 E.  ,  2016/6375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Açık alandan motosiklet çalınması eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan suçu oluşturacağı gözetilmeden, aynı Kanun'un 141/1. maddesinin uygulanması suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 05.04.2016 gününde oybirliğiyle (eleştiri yönünden oyçokluğuyla) karar verildi.

KARŞI GÖRÜŞ:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun hırsızlık suçun nitelendirilmesine ilişkin eleştirisinin isabetli olmadığını düşünüyorum.

Ayrıntılarını Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/04/2015 gün ve 2014/833 - 2015/98 sayılı kararında azınlık görüşü olarak ifade ettiğimiz üzere; motosikletler, motorlu araçlar, iş makineleri, traktörler aynı nitelikte eşya olup, çoğunlukla kapı ve kontak kilit sistemleri olduğundan kilitlenmek suretiyle koruma altına alınmakta, yine bir anahtar ile çalıştırılmak suretiyle bir yerden başka bir yere taşınmaktadırlar. Bu nedenle direksiyon veya kontak kilit sistemi bulunan motosikletlerin bu kilit sistemiyle kilitlenmek suretiyle, böyle bir kilit sistemi olmayanların ise tekerleğin dönmesini veya direksiyonun çalışmasını engelleyecek bir kilit ile kilitlenmek suretiyle, kolaylıkla taşınmasını engelleyecek şekilde kilitlenerek sokak ve açık alanlara park edilmiş olmaları halinde, bu motosikletlere yönelik hırsızlık eylemlerinin, (TCK'nun 142/2-d madde kapsamındaki eylemler hariç) suç tarihinde yürürlükte olan TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturacağı; hiç bir şekilde kilit sistemi olmayan ve yukarıda izah edildiği gibi veya herhangi bir şekilde kilitlenmeden veya kontak anahtarı üzerinde olduğu halde açık alanda bırakılmış motosikletlere yönelik eylemlerinin ise, TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan basit hırsızlık suçunu oluşturacağı düşüncesinde olduğumdan, sayın çoğunluğun eylemin aynı Kanun'un 142/1-e maddesindeki suçu oluşturduğuna ilişkin düşüncesine katılmıyorum.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/1216, Karar No: 2013/24471, Tarih: 30.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/1216 E.  ,  2013/24471 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2009/262914

MAHKEMESİ : Vakfıkebir Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/07/2009

NUMARASI : 2008/168 (E) ve 2009/182 (K)

SUÇ : Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanığa yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCY.nın 125/1. maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım, aynı maddenin 3-a fıkrasında yer alan görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırları arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

2- Suç için, yasada, kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı ceza (hapis cezası) ve para cezası seçenekli olarak öngörülmüş olup da, mahkemece özgürlüğü bağlayıcı cezaya (hapis cezasına) hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilemez (Yeni TCY.nın 50/2. maddesi). Bu durumda, yasada yalnızca adli para cezasına çevrilemeyeceği belirtildiği için, önlemlere çevrilebilir.

TCY.nın 125/3-a maddesindeki suç tanımında, hapis cezası ile adli para cezası seçenekli olarak öngörülmüştür. Mahkemece hapis cezasına hükmedilmesine karşın, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, hapis cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynı Yasanın 50/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CYUY.nın 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 30/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6618, Karar No: 2024/1867, Tarih: 27.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/6618 E.  ,  2024/1867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2751 E., 2022/239 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : KDZ.Ereğli 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2011/604 E., 2021/352 K.

Taraflar arasında meslek hastalığından kaynaklı maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın kısmen kabul ve kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı ... davalı vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kesinlikten, davacı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; dosyanın duruşmaya tabi işlerden olduğu anlaşılmakla murafa yapılmak üzere tayin olunan 14.02.2023 Salı günü için yapılan tebligatlar üzerine murafalı temyiz eden davacı adına Av. ... ile davalı adına Av..... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra duruşmaya son verilerek aynı gün yapılan incelemede noksan tespit edilen hususların ikmali için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verildikten, noksan ikmal edilerek dosya dairemize gelmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili 12.05.2011 tarihli asıl dava dilekçesinde özetle; sigortalı ...’in 1985- 2009 yılları arasında davalı ... Ereğli Demir ve Çelik A.Ş.’de çalışması nedeniyle meslek hastalığı olarak tespit edilen işitme kaybı rahatsızlığı nedeniyle 26.11.2010 tarihinde %20,2 oranında sürekli iş göremezliğe uğraması nedeniyle 1,00 TL maddi tazminat alacağının 26.11.2010 tarihinden itibaren davalıdan tahsilini talep etmiştir.

2. Davacı vekili 20.08.2021 tarihli ıslah dilekçesiyle dava dilekçesinde %20,2 olarak belirttikleri sürekli iş göremezlik oranını %32,2 olarak ıslah ettiklerini beyan etmiştir.

3. Davacı vekili 20.08.2021 tarihli birleşen dava dilekçesinde; aynı sigortalının sürekli iş göremezlik oranının 08.04.2021 tarihinde onanan sürekli iş göremezlik oranının tespiti ve gelir bağlanması istemli dava neticesinde %32,2 olarak tespit edildiğini bu orana göre hesap edilen 118.154,00 TL maddi ve 80.000 TL manevi tazminatın meslek hastalığı tespit tarihi olan 01.12.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

3. Davacı vekili 20.08.2021 tarihli birleşen dava dilekçesinde; aynı sigortalının sürekli iş göremezlik oranının 08.04.2021 tarihinde onanan sürekli iş göremezlik oranının tespiti ve gelir bağlanması istemli dava neticesinde %32,2 olarak tespit edildiğini bu orana göre hesap edilen 118.154,00 TL maddi ve 80.000 TL manevi tazminatın meslek hastalığı tespit tarihi olan 01.12.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili asıl dava dilekçesine cevap dilekçesinde özetle; davacının çalıştığı işten dolayı meslek hastalığına tutulduğunun Kurum Sağlık Kurulu tarafından tespit edilmesinin zorunlu olduğunu, mesleki hastalığı işten ayrıldıktan sonra meydana gelmiş ve sigortalı olarak çalıştığı işten kaynaklanmış ise sigortalının bu kanunla sağlanan haklardan yararlanabilmesi için, eski işinden fiilen ayrılmasıyla hastalığın meydana çıkması için 6 aydan daha uzun bir zamanın geçmemiş olmasının şart olduğunu, davacının 31.03.2009 tarihinde müvekkili işyerinden ayrılmış olduğundan 6 aylık yükümlülük süresinin geçtiğini, Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü Meslek Hastalıkları Listesi E-3 Gürültü Sonucu İşitme Kaybı Bölümünde belirtilen hususlara göre, davacının çalıştığı müvekkili işyerinde, gürültü şiddetinin 85 desibeli aşmadığından sözkonusu hastalığın meslek hastalığı sayılamayacağını, müvekkili işverenin gürültülü işyerlerinde yapılan çalışmalar için İş Sağlığı ve Güvenliği ile ilgili gerekli her türlü önlemi aldığını, meslek hastalığının kesin tanısı için işyerinde sağlığa zarar verecek derecede gürültü bulunduğunun saptanmasının gerektiğini, bu şekilde bir saptamanın müvekkili işyerinde yapılmadığını, davacının dosyaya sunduğu sağlık raporunun mevzuata aykırı bir şekilde düzenlendiğinin açık olduğunu, söz konusu raporun davacının iddiasına dayanak olamayacağını, müvekkili şirkette tüm işçilerin her yıl periyodik sağlık muayenesinden geçirildiğini, davacının da işe girdiği tarihten itibaren bu kontrollere tabi tutulduğunu, söz konusu kontrol sonuçlarından yararlanılmadan düzenlenen raporun bu nedenle de dayanak olamayacağını, yapılan periyodik muayenelerde davacının kulakları ile ilgili herhangi bir sağlık probleminin bulunmadığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

2. Davalı vekili ıslah dilekçesine süresi içerisinde sunduğu 03.09.2021 tarihinde zamanaşımı def'inde bulunmuştur.

3. Davalı vekili birleşen dava dilekçesine süresi içerisinde sunduğu 15.09.2021 tarihli cevep dilekçesi ile asıl davaya sunduğu cevap dilekçesini tekrarla zamanaşımı def'in de bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARLARI