muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17359, Karar No: 2013/9297, Tarih: 28.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/17359 E.  ,  2013/9297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 27.000 TL kira alacağının tahsiline ilişkindir. Mahkemece 6100 Sayılı HMK'nun 119 / son maddesi hükmü gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının kiralananda kiracı iken mahkeme kararı ve icra marifeti ile tahliye edildiğini, ancak halen aylık 3.000 TL'den Haziran 2010- Şubat 2011 arası aylar kirası 27.000 TL borcunun bulunduğunu belirterek, 24.02.2012 tarihinde açmış olduğu dava ile 27.000 TL kira alacağının ödeme tarihlerinden itibaren yasal faizi ile tahsilini talep etmiştir. Dava dilekçesinde davalının adresi, kimlik numarası da yazılarak ... Mahallesi ... Sokak No: 2 / 2 olarak bildirilmiş, ancak bu adrese çıkarılan dava dilekçesi ekli davetiye davalının adresten ayrılmış olması nedeniyle tebliğ edilememiştir. Bunun üzerine mahkemece, davacı vekiline davetiye çıkarılarak 6100 Sayılı HMK'nun 119 / 2. maddesi gereğince davalının adresinin bir haftalık kesin süre içinde bildirilmesi istenmiştir. Bu konudaki davetiye davacı vekiline 22.05.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davacı vekili de, 23.05.2012 tarihli dilekçesi ile ellerinde dava dilekçesinde yazılı adresten başka davalının adresine ilişkin bir bilgi olmadığını bildirmiştir. Mahkeme bu durum karşısında 6100 Sayılı HMK'nun 119 / son maddesi hükmü gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Anılan yasal düzenleme mülga 1086 Sayılı HMUK'nun 179. maddesine karşılık gelmekte olup, maddede dava dilekçesinde bulunması gereken unsurların gösterilmesinin yanı sıra, davanın açılması sırasında, gerekli bilgilerin tamamlanarak usul ekonomisine uygun şekilde davanın makul bir sürede sonuçlandırılması amaçlanmıştır. Bu bağlamda, davacı da dava dilekçesinde davalının adresini ve kimlik numarasını bildirmiştir. Bu şekilde yasal gereklilik yerine getirildiği gibi, bildirilen adreste davalıya tebligat yapılamaması üzerine eldeki bilgi ve verilere göre davalının adresinin araştırılıp tespit edilmesi davacının görevi olmaktan çıkmıştır. Nitekim mahkemenin gerekçeli kararı ve davacının temyiz dilekçesi de, davalının adres kayıt sistemindeki ... Mahallesi, ... Cad. No: ..., İç Kapı No: ... ... ... adresinde davalıya tebliğ edilmiştir.

Davalının bildirilen kimlik numarasından adres kayıt sistemindeki adresine ulaşmak mümkün olup, bu adrese yapılacak tebligatla taraf teşkili sağlanarak yargılamaya devam edilmesinin olanaklı olmasına karşın, usulüne uygun olarak açılan davada yazılı şekilde davacının davalının adresini bildirmediğinden söz edilerek davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5804, Karar No: 2013/8869, Tarih: 29.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/5804 E.  ,  2013/8869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KAYIT DÜZELTİM İSTEMLİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, murisi ....'in paydaşı olduğu dava konusu taşınmazların tapu kaydında baba adının yanlış yazıldığını ileri sürerek, baba adının " ...." olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Sicil Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 29.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12702, Karar No: 2022/4535, Tarih: 17.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/12702 E.  ,  2022/4535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanık hakkında “2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, mahalleden tanıdığı ancak ismini hatırlamadığı bir kişinin yanında birkaç kişi ile birlikte gelerek şirket açmak istediklerini belirterek kendisine ortak olmayı teklif ettiklerini, karşılığında da 2.000-3.000 TL para vereceklerini söylediklerini, o zaman işsiz olduğu ve paraya sıkıştığı için teklifi kabul ettiğini, ortaklık belgesi olduğunu söyleyerek kendisine belgeler imzalattıklarını ve karşılığında 2.000-3.000 TL para verdiklerini, bunun dışında başka bir işe karışmadığını, fatura düzenleme ve şirket işlerinden anlamadığını beyan ettiği, temyiz dilekçesinde ise polisler tarafından yönlendirilmesi nedeniyle bu şekilde savunma yaptığını, aslında .....isimli petrol istasyonunu 2011 yılının 6. ayında kiraladığını, işlerin kötü gitmesi nedeniyle 2012 yılının 7. ayında vergi dairesine iş yerini kapattığına dair bildirimde bulunduğunu, elinde bulunan düzenlenmiş ve düzenlenmemiş tüm faturaları vergi dairesine verdiğini ancak vergi dairesinin belgelerde eksiklik olduğu gerekçesiyle soruşturma başlattığını, iş yerini terk tarihinden sonra kendisinin fatura düzenlemediğini, faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını, adlarına fatura düzenlenen kişilerin dinlenmesini istediği halde mahkemece dikkate alınmadığını beyan etmesi, vergi tekniği raporunda; mükellefin, 09.06.2011 mükellefiyet tesis tarihinden terk bildiriminde bulunduğu 18.07.2012 tarihine kadar faaliyetinin gerçek olduğu, bu tarihten sonra fatura düzenlemeye devam ettiği ve bu faturaların sahte olduğu, adlarına fatura düzenlenen......İnş... Ltd. Şti. ve ...... isimli mükelleflerin sahte fatura düzenlemeden incelemeye sevk edileceklerinin belirtildiği, ancak Mahkemece bu şirketler hakkında düzenlenen raporlar değil mükellefin gerçek faaliyette bulunduğu dönemde adlarına fatura düzenlenen şirketler hakkındaki raporların istendiğinin anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1) Suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde, temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen ........ İnş... Ltd. Şti. ve .......isimli mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

2) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen ........ İnş... Ltd. Şti. ve .......isimli mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

3) Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 17.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9370, Karar No: 2020/1235, Tarih: 12.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/9370 E.  ,  2020/1235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanıkların, katılan tarafından açığa imzalanarak kendisine işe girişte teminat olarak verilen boş senedi, aralarındaki anlaşmaya aykırı olarak doldurup kullandığının iddia olunması ve sanığın savunmasında atılı suçu kabul etmemesi karşısında; Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 24/03/1989 gün ve 1988/1-1989/2 sayılı ilamında açıklandığı üzere; senedin anlaşmaya aykırı doldurulduğunun veya bedelsiz kaldığının yazılı delille ispatı zorunlu olup, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun cevaz verdiği haller dışında iddianın yazılı delille ispatı gerekeceği; katılanın soyut iddiası dışında, suç konusu belgenin aralarındaki anlaşmaya aykırı olarak doldurulduğuna dair yazılı delil sunulmadığı gözetilmeden sanıkların beraatleri yerine mahkumiyetlerine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/45149, Karar No: 2016/3670, Tarih: 29.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/45149 E.  ,  2016/3670 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Basit tehdit suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1 (2.cümle), 43/2 ve 62. maddeleri gereğince 1.880,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına dair Espiye Sulh Ceza Mahkemesinin 28/02/2014 tarihli ve 2013/345 esas, 2014/89 sayılı kararın, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2015 gün ve 197900 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “1- 5237 sayılı Kanun'un 49/1. maddesinde "Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz.", yine aynı Kanun'un temel cezanın belirlenmesi başlıklı 61/9. maddesinde "Adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz." şeklindeki düzenlemeler ile sanığa atılı suçun düzenlendiği 106/1-2. cümlede yer alan "Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adli' para cezasına hükmolunur." hükmü ile dosya kapsamına göre Mahkemece cezanın alt sınırdan tayin edildiği nazara alındığında, sanık hakkında temel cezanın 30 gün karşılığı adli para cezası olarak tayini yerine yazılı şekilde fazla ceza tayininde,

2- Sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125/1 ve 43. maddeleri uyarınca belirlenen 112 tam gün adli para cezasından, aynı Kanun'un 62.maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması neticesinde 93 gün adli para cezası yerine 94 gün adli para cezası hükmedilmesi ve 52. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak belirlenen 20 Türk Lirası ile çarpılması neticesinde 1860 Türk Lirası adli para cezasına hükmolunması yerine, hesap hatası yapılmak suretiyle 1880 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayininde, isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106. maddesinin 1. fıkrasında “Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit eden kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.” anılan Kanun'un 61. maddesine, 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile eklenen 9. fıkrasında “Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz.” hükmüne yer verildiği, aynı Kanun’un 49. maddesinin 1. fıkrasında ise: “Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hâllerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz.” hükümleri yer almaktadır.

İncelenen somut olayda; mahkemece sanığın, katılanlara ”sizi burada barındırmayacağım" diyerek tehdit ettiği kabul edilerek, TCK’nın 106/1- ikinci cümlesi uyarınca takdiren alt sınırdan denilmek suretiyle, 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 43/2 maddesi uyarınca cezadan 1/4 oranında artırım yapılarak 112 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 62/1. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapılarak 94 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına ve TCK'nın 52. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL olarak belirlenerek, sanığın sonuç olarak 1880,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Basit tehdit suçunun düzenlendiği TCK’nın 106/1- ikinci cümlesinde yaptırım olarak, altı aya kadar hapis veya adlî para cezası şeklinde seçimlik ceza öngörülmüştür. Suç tarihi 11.09.2013 olup, 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun’dan sonrasına tekabül etmektedir. Bu durumda seçimlik ceza olarak belirlenen adli para cezasının alt sınırının, TCK’nın 61/9. ve 49/1. maddeleri uyarınca 1 ay olarak belirlenmesi gerekirken, hatalı uygulama yapılarak adli para cezasına ilişkin gün biriminin alt sınırının 3 ay üzerinden belirlenmesi hukuka uygun bulunmamıştır.

Sanık ... hakkında hakaret suçundan TCK'nın 125/1 ve 43/2. maddesi uyarınca 112 gün adli para cezasıyla cezalandırıldığı, TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim uygulanırken yapılan hata sonucu sonuç ceza 93 gün yerine 94 gün adli para cezası olarak belirlenmiş olduğu anlaşılmakla bu husus ta hukuka aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar: Yukarıda açıklanan nedenlerle:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünceler yerinde görüldüğünden,

1- Espiye Sulh Ceza Mahkemesinin 28/02/2014 tarih ve 2013/345 esas, 2014/89 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Sonuç ve Karar: Yukarıda açıklanan nedenlerle:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünceler yerinde görüldüğünden,

1- Espiye Sulh Ceza Mahkemesinin 28/02/2014 tarih ve 2013/345 esas, 2014/89 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Karardaki hukuka aykırılık sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, aynı yasa maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, mahkemesince cezanın alt sınırdan takdir edildiği de gözetilerek, sanık hakkında TCK'nın 106/1-ikinci cümlesi uyarınca, adli para cezasına ilişkin gün biriminin alt sınırının 30 gün olarak belirlenmesine, TCK’nın 43/2. maddesi uyarınca cezada 1/4 oranında artırım yapılarak 37 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 30 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca gün üzerinden belirlenen cezanın, mahkemece bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın sonuç olarak 600 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca sanığın ekonomik durumu da gözetilerek, mahkemece tehdit suçundan hükmolunan adli para cezasının, 10 eşit taksit halinde tahsiline,

2- Sanığın hakaret suçundan, TCK'nın 125/1. maddesi uyarınca 90 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK’nın 43/2. maddesi uyarınca cezada 1/4 oranında artırım yapılarak 112 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 93 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca gün üzerinden belirlenen cezanın, mahkemece bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın sonuç olarak 1860 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca sanığın ekonomik durumu da gözetilerek, mahkemece tehdit suçundan hükmolunan adli para cezasının, 10 eşit taksit halinde tahsiline,

3- İnfazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, 29.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29096, Karar No: 2015/14740, Tarih: 05.10.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/29096 E.  ,  2015/14740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan yaşı sebebiyle TCK'nın 31/2. maddesi gereğince uygulama yapılırken cezasından 1/2 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeden 2/3 oranında indirim yapılmış olması,

2- Suça sürüklenen çocuk ...'nin diğer suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte hırsızlık eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, hakkında hırsızlık suçundan uygulanma yeri bulunmayan yardım etme hükümlerinin uygulanarak cezasından indirim yapılmış olması,

3- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hüküm fıkrasında konut dokunulmazlığını ihlal suçunda TCK'nın 31/3 maddesi yerine 31/1. maddesi gereğince uygulama yapılması

4- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan değerlendirme yapılarak 5237 sayılı TCK'nın 62/1. maddesi gereği indirim yapıldığı halde, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan aynı yasa maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması

5- Suça sürüklenen çocuklar hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmamasına rağmen bunun gerekçesinin hükümde belirtilmeyerek 5395 sayılı Kanunun 35/3. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, suça sürüklenen çocukların kazanılmış hakkının gözetilmesine. 05.10.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4124, Karar No: 2024/77, Tarih: 09.01.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/4124 E.  ,  2024/77 K.**

**"İçtihat Metni"**

HÂKİMLİĞİ : İnebolu Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2019/658 Değişik İş

İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Yeni Akit Gazetesi’nin 21.04.2019 tarihli nüshasında "Yuva yıkımı 1 milyarlık rant kapısı" başlıklı yazı nedeniyle kişilik haklarının ihlal edildiğini iddia eden ... adına Baro Başkanı Avukat .........,'in düzeltme ve cevap talebinin kabulüne ve düzeltme ve cevap metninin yayımlanmasına dair Kastamonu Sulh Ceza Hâkimliğinin 23.05.2019 tarihli ve 2019/1438 Değişik İş sayılı kararına karşı yapılan itirazın İnebolu Sulh Ceza Hâkimliğinin 26.06.2019 tarihli ve 2019/658 Değişik İş sayılı kararı ile reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 08.04.2022 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.05.2022 tarihli ve KYB-2022/56006 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.05.2022 tarihli ve KYB-2022/56006 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “...5187 sayılı Basın Kanunu’nun 14/1. maddesinde yer alan, “Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması hâlinde, bundan

zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ... içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında,

Somut olay kapsamında ... tarafından Kastamonu 1. Noterliğinin 02.05.2019 tarihli ve 05347 nolu yazısı ile cevap ve düzeltme yazısının yayımlanmasına yönelik Yeni Akit Gazetesi sorumlu müdürüne ihtar gönderilmesini müteakip, Yeni Akit Gazetesinin 09.05.2019 tarihli nüshasında, talep doğrultusunda "Kastamonu Barosu'ndan açıklama" başlıklı haberin yayınlandığının anlaşılması karşısında, Kastamonu Baro Başkanlığı adına Baro Başkanı Avukat .......,tarafından düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmasına dair talebin mükerrer yayıma neden olacak şekilde kabulüne karar verilemeyeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” yönündeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE