muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/491, Karar No: 2021/634, Tarih: 04.03.2021

. Netice itibariyle, bir kararın kamu düzenine aykırı olarak kabul edilebilmesi için; tarafların sözleşmesel yükümlülüklerini aşan, toplumsal boyutu olan, toplumun kabul edemeyeceği, toplumsal vicdanı yaralayan, toplumda rahatsızlık oluşturan bir karar olması gerekir.İflas hükümlerinin de bir yönüyle kamu düzeni niteliği bulunduğu öğreti ve uygulamada kabul edilmektedir. Bu kabulde çeşitli etkenler göz önünde bulundurulur. İflasın ağır sonuçlarının olması, geri dönüşünün ve telafisinin çok zor olması, iflas kararının hüküm ve sonuçları ile davanın tarafları dışındaki kişilere de etki edebilme potansiyeli bu etkenler arasındadır. Ancak bunlardan her halde en önemlisi, iflas kararından sonra tasfiyenin devlet organları vasıtasıyla yapılmasıdır. İflas hükümlerinin kamu düzenine ilişkin görünümü, tüm iflas hükümlerinin kamu düzenini ilişkin olduğu sonucunu doğurmaz. Bazen uygulanacak hükümlerin doğurduğu sonuç bu niteliği sağlar. Örneğin, iflas kararı sonrasında yapılacaklar ve alınacak tedbirler bu niteliktedir. Bazen maddenin yazılışından bu sonucu çıkarırız. Örneğin, İcra İflas Kanunu’nun 154/3. maddesi gereğince, iflas davaları için yetki sözleşmesi yapılamaz ve iflas davaları mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılır. Bu hükümde bir emredicilik çok açıkça anlaşılmaktadır. Eğer ki tüm iflas hükümleri kamu düzenine ilişkin olsa yasa koyucu tarafından bu maddedeki emredicilik özellikle vurgulanmazdı.İflas hükümlerinin kamu düzeni niteliğinde, korunan hukuki değerin de dikkate alınması gerekecektir. Örneğin, iflas talebinin ilanı ve duyurulması bu niteliktedir. Burada, verilecek iflas kararından etkilenecek olanların haberdar edilmesi, bir anlamda toplumsal etkisi kamu düzenine düçar olmaktadır. Yine verilen iflas kararı sonrası ilgililerin resen harekete geçme görevi de bu niteliğinden kaynaklanmaktadır. Yine iflas durumunun mahkemeye bildirilmesi, iflas davasından feragat edilememesi, konkordato ve iflasın ertelenmesi koşullarının bulunmaması durumunda zorunlu olarak iflas kararı verilmesinde de öyledir. Belirtilen bu niteliklere sahip olan iflas hükümlerinin kamu düzenine ilişkin olduğunu söyleyebiliriz. Bu nitelikte olmayan iflasa ilişkin hükümlerin ise doğrudan kamu düzenine ilişkin olduğunu söyleyemeyiz.İcra İflas Kanunu’nun 292. maddesinde, kesin mühlet içinde konkordato talebinin reddi ile iflasın açılması düzenlenmiştir. bu maddede belirtilen şartların gerçekleşmesi halinde, konkordato talebinin reddine ve borçlunun iflasına karar verilmesi gerekecektir. Burada birçok ret durumunun gerçekleşmesi hali düzenlenmiştir. Maddede ayrıca borçlunun veya yetkilisinin dinlenmesi de hüküm altına alınmıştır. Yetkilinin dinlenmesindeki amaç, iflas kararının ağır sonuçları nedeniyle sürpriz bir durumun yaşanmasının önüne geçmektir. Ancak konkordatonun reddi halinde de derhal iflas kararı verilmesi gerekmektedir.Buradaki korunan hukuki yarar ve hükmün emredici olup olmadığını aynı yasanın 308

. Burada birçok ret durumunun gerçekleşmesi hali düzenlenmiştir. Maddede ayrıca borçlunun veya yetkilisinin dinlenmesi de hüküm altına alınmıştır. Yetkilinin dinlenmesindeki amaç, iflas kararının ağır sonuçları nedeniyle sürpriz bir durumun yaşanmasının önüne geçmektir. Ancak konkordatonun reddi halinde de derhal iflas kararı verilmesi gerekmektedir.Buradaki korunan hukuki yarar ve hükmün emredici olup olmadığını aynı yasanın 308. maddesi ile birlikte değerlendirmek daha aydınlatıcı olacaktır. Kanun'un 308. Maddesinde aynen “Konkordato tasdik edilmezse mahkeme konkordato talebinin reddine karar verir ve bu karar 288 inci madde uyarınca ilân edilerek ilgili yerlere bildirilir. Borçlunun iflâsa tabi şahıslardan olması ve doğrudan doğruya iflâs sebeplerinden birinin mevcut olması hâlinde mahkeme, borçlunun iflâsına resen karar verir” ifadesi bulunmaktadır. Bu madde hükmünde, mahkemeye resen karar verme yükümlülüğü yüklemektedir. Madde metnindeki “resen” ifadesinden emredici olduğunu ve bu nedenle kamu düzenine ilişkin olduğunu da açıkça anlamaktayız. Kanun'un aynı konuyu düzenleyen bir maddesinde, şartların gerçekleşmesi halinde resen hareket ederek iflas kararı vermesi emrolunan bir konuda, davada taraf olarak da yer alan şirket yetkilisinin dinlenmemesini kamu düzeninden görmek mümkün değildir.Tüm bu anlatılanlar nezdinde davaya konu olaya döndüğümüzde; konkordato talebi üzerine yapılan yargılama sırasında davacı şirketin İİK’nın 292. maddesinde yer alan şartların vuku bulması nedeniyle iflas kararı vermiştir. Mahkemenin atladığı husus ise, yine bu maddenin son fıkrası gereğince borçlu şirket yetkilisinin dinlenilmemesidir.

Davacı tarafından verilen karar istinaf edilmiş, ancak istinaf sebepleri arasında bu hususa yer verilmemiştir. HMK’nın 355. maddesi gereğince istinaf incelemesi, istinaf sebepleri ile sınırlı olarak yapılacaktır. Davacı tarafından bu husus istinaf sebebi yapılmadığından bölge adliye mahkemesi tarafından resen incelenemeyecektir. Bunun tek istisnası da kamu düzenidir. Yukarıda kamu düzenine ilişkin açıklamalar dikkate alındığında ve özellikle Kanun'un 308. maddesi hükmü ile birlikte değerlendirdiğimizde, mahkemenin borçlu şirket yetkilisini dinlememesinin kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı açıktır. Zira iflas hükümlerinde, borçlu ile birlikte alacaklıların ve diğer ilgililerin hakları da korunmaktadır. Burada korunan hukuki yarar sadece borçlunun değil, alacaklıların haklarına da ilişkindir. Kanun'un 308. maddesi gereğince, koşuları oluştuğu takdirde mahkemeye gecikmeksizin iflas kararı verme yükümlülüğü de yüklemektedir. Dosya kapsamına baktığımızda da İİK’nın 308. maddesi şartlarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Zira, davacı borçlunun iflasa tabi olduğu gibi doğrudan iflas hallerinden en az birisinin de bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle iflas kararı dışında bir karar verilemeyeceği gibi bu kararın gecikmeksizin de verilmesinde yasal zorunluluk bulunmaktadır.Netice itibariyle, İİK’nın 292/son maddesi gereğince borçlunun dinlenmemesinin istinaf sebebi yapılmadığı, kamu düzenine ilişkin bir durum bulunmadığından istinaf incelemesinde re’sen de dikkate alınamayacağının anlaşılması karşısında verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğundan onanması gerektiği düşüncemle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2017/5926, Karar No: 2018/2377, Tarih: 05.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/5926 E.  ,  2018/2377 K.**

**"İçtihat Metni"**

6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun'un 30. maddesine aykırılık eyleminden dolayı ... Tic Lt. Şti. hakkında Karayolları Genel Müdürlüğü 4. Bölge Müdürlüğü HGS AKM Başmühendisliğinin 30/10/2014 tarihli ve 24009 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 74.235,50 Türk lirası idarî para cezasına karşı yapılan başvurunun kabulüne ve söz konusu idari para cezalarının kaldırılmasına dair Çerkezköy Sulh Ceza Hakimliğinin 11/09/2015 tarihli ve 2015/1044 değişik iş sayılı karara yönelik itirazın kabulüne, kararın kaldırılmasına ve idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Çorlu Sulh Ceza Hakimliğinin 04/112015 tarihli ve 2015/3394 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 22/09/2016 gün ve 5286 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/11/2017 gün ve KYB-2017-66333 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin, 5560 sayılı Kanun'un 33. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile değişik 1 ve 2. fıkralarında; "(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idarî para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde dört,c) Ellibin Türk Lirasından az idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır. Ancak, 89 uncu maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idari yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, idarî para cezasını gerektiren fiilin 2013 yılında işlendiği, bu nedenle söz konusu bu tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idarî para cezasının tebliğ edilmediği nazara alındığında, muteriz hakkında verilmiş idarî yaptırım kararının düşeceği gözetilmeden, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Kabahatli ... Tic Lt. Şti. hakkında Karayolları Genel Müdürlüğü 4. Bölge Müdürlüğü HGS AKM Başmühendisliğinin 30/10/2014 tarihli ve 24009 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 81.658,50 Türk lirası idarî para cezası işlemine karşı yapılan başvuru üzerine Çerkezköy Sulh Ceza Hakimliği'nin11/09/2015 tarihli ve 2015/1044

Değişik İş sayılı kararı ile, ihlalin gerçekleştirildiği tarihler hariç olmak üzere düzeltilmesi gerektiği halde hesap bakiye durumu uygun olmadığı için düzeltilemeyen idari para cezalarının kaldırılmasına karar verildiği, bu karara karşı yapılan itiraz üzerine ise mercii Çorlu Sulh Ceza Hakimliği'nin 04/11/2015 tarihli ve 2015/3394 Değişik İş sayılı kararı ile, .... plakalı araç hakkında Ulaştırma Denizcilik Haberleşme Bakanlığı KGM 4. Bölge Müdürlüğü'nce 30/10/2014 tarih UA-24009 sayılı tutanak ile düzenlenen toplamda 81.658,50 TL tutarındaki idari para cezasının hukuka uygun olduğuna karar verilerek, başvuru üzerine Çerkezköy Sulh Ceza Hakimliği'nce verilen kararın bozulmasına dair karar verildiği, uygulanan idari para cezalarının kabahatli şirkete ait aracın 12/06/2013 ile 31/12/2013 tarihleri arasında yapmış olduğu ihlalli geçişlerine ilişkin olduğu, 81.658,50 TL tutarındaki idari para cezasının kabahatli şirkete 02/01/2015 tarihinde tebliğ edildiğinin dosya içerisinde bulunan ve "asli gibidir " şerhi düşülen tebligat parçasından görüldüğü, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20/2. maddesinde, "6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idari yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer." hükmünün yer alması karşısında, 2013 yılında gerçekleşen ihlalli geçişler için idari para cezasının kanunda öngörülen süreden sonra kabahatli şirkete tebliğ edilmiş olduğu anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden, Çorlu Sulh Ceza Hakimliğinin 04/112015 tarihli ve 2015/3394 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, ... Tic Lt. Şti. hakkında Karayolları Genel Müdürlüğü 4. Bölge Müdürlüğü HGS AKM Başmühendisliğinin 30/10/2014 tarihli ve 24009 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan idari para cezasının kaldırılmasına, 05/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7245, Karar No: 2006/8768, Tarih: 06.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/7245 E.  ,  2006/8768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Pazaryeri Belediye Başkanlığının 26.4.2006 günlü yazısından dava konusu taşınmazın belediye ya da mücavir alan sınırları içinde bulunmadığı, belediye alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı anlaşılmakta olduğundan tarım arazisi niteliğinde kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Mahkemece bir kez bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerinin saptanmasında dava konusu taşınmazın da içinde yer aldığı ilçenin genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden sonra bunlara göre hesaplama yapılması gerekirken salt dava konusu taşınmazın bulunduğu köye özgü lokal verileri esas alarak kamulaştırma bedelini saptayan bilirkişi kurulu raporuna göre karar verilmesi,

2-Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (h) bendine göre yapılarda dava tarihindeki Bayındırlık ve İskan Bakanlığınca yayımlanan resmi birim ve yapı yaklaşık birim fiyatları listesi esas alınarak niteliklerine göre belirlenecek sınıfı itibariyle

değerinin belirlenip yaşına göre yıpranma payı da düşüldükten sonra ulaşılacak değere hükmedilmesi gerekirken dava konusu taşınmaz üzerindeki yapıların sınıflarına göre saptanan değerlerinden (bakımsız oluşu, yapım tarzı ve tekniği, malzemenin türü ve kalitesi gibi nedenlerle) belli oranlarda indirim yapılması,

3-Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 5018 sayılı Yasaya ekli I sayılı cetvelde genel bütçeye dahil kamu idareleri kapsamına alınmış olup, anılan Yasanın 45. maddesinin birinci fıkrası uyarınca genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tapu sicilinde tescil olunacağı gözetilmeden dava konusu taşınmazın doğrudan idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, İlçe Tarım Müdürlüğünden münavebeye alınan ürünlere ait ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış kg fiyatını gösterir veri listesi (2006 yılına ait) getirtildikten sonra 2 nolu bozma nedenini de gözetir biçimde ek rapor alınmalı, oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, İlçe Tarım Müdürlüğünden münavebeye alınan ürünlere ait ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış kg fiyatını gösterir veri listesi (2006 yılına ait) getirtildikten sonra 2 nolu bozma nedenini de gözetir biçimde ek rapor alınmalı, oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 6.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8674, Karar No: 2017/2694, Tarih: 04.04.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/8674 E.  ,  2017/2694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.12.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 30.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 19.01.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ... ile karşı taraftan davalı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.480 TL Yargitay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14269, Karar No: 2024/18708, Tarih: 03.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/14269 E.  ,  2024/18708 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/907 E., 2022/878 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

I - Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Silopi 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/907 Esas, 2022/878 Karar sayılı kararının, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun bozma sonrası beyanının alındığı 03.11.2022 tarihli duruşmada, 18 yaşını doldurmuş olması, müdafii istemediğini beyan etmesi ve 5271 sayılı CMK’nın 150/2-3. maddesi gereğince de suça sürüklenen çocuğa zorunlu müdafii atanmasını gerektirecek bir durumun da bulunmadığının anlaşılması karşısında, mahkemenin talebi üzerine barodan atanmış olan ve dosyada vekaletnamesine de rastlanmayan Av. ...'e yapılan tebliğin kendisine bağlanan hukukî sonuçları doğurmayacağı, bu itibarla anılan müdafiinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305/1 maddesi gereği hükmün re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, Av. ...'in temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği Tebliğname’ye aykırı olarak REDDİNE,

II - Suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, suça sürüklenen çocuk kısa kararın açıklandığı 10.11.2022 tarihli duruşmada SEGBİS vasıtasıyla hazır edilerek hüküm yüzüne karşı verilmiş ise de, yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı CMK'nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltıldığı, 08.12.2022 tarihli dilekçe ile hükmü temyiz eden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği süresinde olduğunun kabulü gerektiği, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

Şikayetçinin suça konu aracını iş yeri önüne kapılarını kilitleyerek park ettiğini, anahtarının da yanında olduğunu beyan etmesi, dosya kapsamında yer alan 11.05.2009 tarihli Olay Tespit - Yakalama ve Muhafaza Altına Alma Tutanağı içeriğine göre suça sürüklenen çocuk kullanımında seyir halinde olan ve polis ekibini görünce aniden duran aracın, çay kaşığı marifetiyle çalıştırıldığının görüldüğü, araç üzerinde yapılan teknik inceleme sonucu tanzim edilen raporda da aracın sağ ön koltuğu üzerinde eğilmiş çay kaşığı bulunduğu bilgisine yer verilmesi, aracın kapılarında, kilit sisteminde ya da kontak düzeneğinde başkaca bir zarar tespitine ilişkin tespite yer verilmemiş olması hususları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2012 tarihli, 483-240 E/K sayılı ve 09.10.2012 tarihli, 2012/375-1809 E/K sayılı kararlarında belirtilen ilkeler ile birlikte değerlendirildiğinde bir kilidi kırmadan, normal yoldan açmaya yarayan; bir tel, tornavida, bıçak, toka, kart, maymuncuk, çay kaşığı, pense vb. aletle açılması halinde "diğer bir alet" sayılması gerektiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinde düzenlenen suça uyacağı gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 142/1-e maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8795, Karar No: 2015/13772, Tarih: 16.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8795 E.  ,  2015/13772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2013/347-2014/223

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 23.12.2014 gün ve 2014/22870 Esas - 2014/31224 Karar sayılı ilama karşı davacılar ile davalılardan S.. B.. vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

S.. B.. İmar ve Şehircilik Müdürlüğü’nün 05.07.2010 günlü yazısında; dava konusu taşınmazdaki davacılar murisi payının 6305 m² olduğu, % 35 (2206,75 m²) Düzenleme Orteklık Payı kesildikten sonra 2782 m²’sinin davacılar murisi adına tescil edildiği belirtildiği halde, aynı Müdürlüğün 02.08.2010 günlü yazısında; dava konusu taşınmazdaki davacılar murisinin 6305 m² payının 4283 m²’si 1998 yılında uygulamaya girdiği, % 35 (1499 m²) Düzenleme Ortaklık Payı kesildikten sonra kalan kısmın davacılar murisi adına tescil edildiği, 2022 m²’lik kısmın ise uygulamaya girmediği belirtilmektedir.

S.. B.. İmar ve Şehircilik Müdürlüğü’nün 05.07.2010 günlü yazısı ile 02.08.2010 günlü yazısı arasındaki çelişkinin nedeni bu idareden sorulup, varsa buna ilişkin belgeler de eklenildikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.