muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14665, Karar No: 2015/10490, Tarih: 16.09.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/14665 E.  ,  2015/10490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DARENDE KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2006/390-2014/15

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında B. Mahallesi çalışma alanında bulunan 1180 ada 11 parsel sayılı 11.262,02 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, ham toprak iken S.. K.. tarafından tarla olarak kullanılmaya başlandığı ancak zilyetlik süresi dolmadığı gerekçesiyle davalı Hazine adına tespit edilmiş, 1180 ada 41 parsel sayılı 341.784,71 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise mera niteliği ile orta malı olarak sınırlandırılmıştır. Davacı S.. K.., 1180 ada 11 parsel sayılı taşınmazın tamamı ile 1180 ada 41 parsel sayılı taşınmazın bir bölümü hakkında, davacılar Fatma ve arkadaşları ise 1180 ada 41 parsel sayılı taşınmazın bir kısım bölümleri hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak ayrı ayrı dava açmışlardır. Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davacı S.. K..'in 1180 ada 11 parsel sayılı taşınmaza ilişkin davasının kabulü ile bu taşınmazın davacı S.. K.. adına tapuya tesciline, davacı S.. K..'in 1180 ada 41 parsel sayılı taşınmaza ilişkin davasının reddine, diğer davacıların davalarının kabulü ile çekişmeli 1180 ada 41 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A1) ve (B) harfleri ile gösterilen 2.355,50 ve 4.613,25 metrekarelik bölümlerinin davacı M.. Y.., (C) ve (D) harfleri ile gösterilen 26.879,04 ve 13.561,28 metrekarelik bölümlerinin davacı Fatma , (E) harfi ile gösterilen 12.454,74 metrekarelik bölümünün davacı E.. D.. ve (F) harfi ile gösterilen 19.558,62 metrekarelik bölümünün davacı E.. Y.. adına kayısı bahçesi niteliği ile tesciline, taşınmazın geri kalan bölümlerinin tespit gibi mera niteliği ile tescil harici bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davalılar Hazine ve D.. B.. vekilleri ile davacı S.. K.. tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların dava konusu 1180 ada 11 parsel sayılı taşınmaza ilişkin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile bu taşınmaz hakkındaki hükmün ONANMASINA,

2- Davacı S.. K.. ile davalı Hazine ve D.. B..'nın dava konusu 1180 ada 41 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacılar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak çekişmeli taşınmazın belirli bölümlerinin mera sınırlandırmasının iptali ile adlarına tescili talebinde bulunmuştur. Mahkemece bir kısım davacılar yönünden kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davacı S.. K.. yönünden ise aksi gerekçe ile davanın reddine karar verilmişse de yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece, taşınmazın davaya konu olan bölümleri ile geri kalan bölümlerinin mera olup olmadığı yöntemince araştırılmamıştır. Bilindiği üzere bir yerin mera olarak kabulü için sadece o yerin tabii özellikleri itibariyle hayvan otlatılmaya müsait olması yetmez; aynı zamanda hukuki bir unsurun da buna eklenmesi gerekir. Bu hukuki unsur tahsis ve kadimden beri kullanmadır. Bir yerin mera sayılabilmesi için bu amaçla bir köy veya kasabaya tahsis edilmesi; bir tahsis bulunmadığı takdirde, kadimden beri o yerin mera olarak kullanıla gelmiş olması gerekir. Dosya kapsamından dava konusu 1180 ada 41 parsel sayılı taşınmazın kadastro komisyonunca 27.05.2006 tarihinde 3402 sayılı Kanun'un 16/B maddesine istinaden mera olarak sınırlandırıldığı ve kadimden beri B. Mahallesi halkı tarafından mera olarak kullanıldığı belirtilmek suretiyle kadastro tespitinin yapıldığı anlaşılmaktadır. Yapılan araştırmada dava konusu taşınmaza ilişkin mera tahsis kararının bulunmadığı belirlenmiştir. Bu kapsamda mahkemece yapılacak iş; öncelikle çekişmeli taşınmazın kadim mera olup olmadığının tespit edilmesidir. Kadim, başlangıcı bilinemeyecek kadar eski olan demektir. Süresi ne kadar uzun olursa olsun başlangıcı bilinen kullanma veya intifa kadim sayılmaz. Bu sebeple, bir taşınmazın mera olarak kullanılmaya başlandığını belli bir tarihe bağlamak mümkünse kadimden bahsedilemez. Çekişmeli taşınmazın kadim mera olduğunun tespit edilmesi halinde meraların özel mülkiyete konu teşkil etmeyeceği göz önüne alınarak zilyetliklerine itibar edilemeyeceğinden davacıların davalarının reddine karar verilmelidir. Kadim mera olmadığının anlaşılması halinde ise 20 yılı aşan kazanmayı sağlayan zilyetliklerinin bulunup bulunmadığı hususunun araştırılması gerekir. Bunun için ziraat ve teknik bilirkişi ile komşu köy/mahallelerde oturan ve davada yararı bulunmayan, elverdiğince yaşlı kişiler arasından seçilecek 3 kişilik yerel bilirkişi kurulu, tarafların aynı nitelikteki kişiler arasından bildirecekleri tanıkları ve tüm kadastro tespit bilirkişilerinin katılımı ile mahallinde yeniden keşif yapılmalıdır

. Kadim mera olmadığının anlaşılması halinde ise 20 yılı aşan kazanmayı sağlayan zilyetliklerinin bulunup bulunmadığı hususunun araştırılması gerekir. Bunun için ziraat ve teknik bilirkişi ile komşu köy/mahallelerde oturan ve davada yararı bulunmayan, elverdiğince yaşlı kişiler arasından seçilecek 3 kişilik yerel bilirkişi kurulu, tarafların aynı nitelikteki kişiler arasından bildirecekleri tanıkları ve tüm kadastro tespit bilirkişilerinin katılımı ile mahallinde yeniden keşif yapılmalıdır. Yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından çekişmeli taşınmazın öncesinin ne olduğu, kim tarafından, hangi tarihten beri ve ne şekilde kullanıldığı, zilyetliğin kimden kime ve nasıl geçtiği, çekişmeli taşınmazın öncesinin kadim mera olup olmadığı çekişmeli taşınmaz imar-ihyaya konu edilmiş ise önceki niteliği ile imar-ihyanın hangi tarihte başlayıp, hangi tarihte tamamlandığı, zilyetliğin başlangıcı ve sürdürülüş biçimi kuşkuya yer bırakmayacak biçimde tek tek ve olaylara dayalı olarak sorulup saptanmalı, yerel bilirkişi ve tanıkların sözleri arasında doğabilecek çelişkiler, gerektiğinde yüzleştirme yapılarak, yöntemince giderilmeli, kadastro tespit tutanağının edinme sebebinde bildirilen olaylara aykırı sonuçlara ulaşılması halinde, tüm tespit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenilerek aykırılıkların giderilmesine çalışılmalıdır. Taşınmaz bölümlerinin zilyetlikle edinilmesi mümkün yerlerden olduğu sonucuna varılması halinde kullanımın aralıksız olarak 20 yıla ulaşıp ulaşmadığı, taşınmazın kısa süreli olarak zorunlu nedenlerle kullanamama halinin iradi terk sayılamayacağı da göz önüne alınmak suretiyle değerlendirilmelidir. Bundan sonra keşfe katılacak ziraatçi bilirkişiden çekişmeli taşınmazın tarımsal niteliğini bildiren, zilyetlikle edinilebilecek kültür arazisi olup olmadığını açıklayan, gerektiğinde çekişmeli taşınmazın değişik yönlerden çekilecek fotoğrafları ile desteklenen uzman fen bilirkişisinden ise keşif ve uygulamaları izleyip denetlemeye olanak veren ayrıntılı rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi kabule göre, keşifte taşınmazın geri kalan bölümlerinde köylülerce hayvan otlatıldığı belirtildiği halde, tescile karar verilen bölümlerle kalan bölüm arasında ayırıcı nitelikte doğal bir unsur olup olmadığının değerlendirilmemesi de isabetsiz olup, davacı S.. K.. ile davalı Hazine ve D.. B.. vekillerinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle dava konusu 1180 ada 41 parsel sayılı taşınmaza ilişkin hükmün BOZULMASINA, 16.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19820, Karar No: 2014/19924, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/19820 E.  ,  2014/19924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2013/534-2014/103

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu, bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda, taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1742, Karar No: 2014/4036, Tarih: 26.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1742 E.  ,  2014/4036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2012/336-2013/125

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 08.10.2013 gün ve 2013/4959 Esas, 2013/6192 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, Adana 5. İcra Müdürlüğü'nün 2010/10379 Esas sayılı takip dosyasında hazırlanan 07.08.2012 tarihli sıra cetvelinde birinci sırada yer verilen davalının, takip borçlusu şirketin ortağı olduğunu, muvaazalı olarak borçlu şirket aleyhine takip yapıldığını, takibe dayanak bononun borçlu şirketin diğer ortağı tarafından keşide edildiğini ve şirketin diğer ortağı olan davalıya verildiğini, şirket ortağının şirketten alacaklı olmasının mümkün olmadığını ileri sürerek, müvekkilinin alacağı kadar davalının sıra cetvelindeki payından çıkarılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap vermemiştir.

Mahkemece, davaya konu sıra cetvelinde, tüm paranın ödenmesine karar verilen davalının, takibe konu alacağının dayanağı olan bononun davalının ve dava dışı H.T. ortak oldukları D.. Kağıt Ambalaj ve Tem. Ürün. San. Ltd. Şti. adına yetkilisi H. T. tarafından imzalanarak davalıya verildiği, her zaman düzenlenmesi mümkün olan bonoya dayalı alacağın varlığına dair ispat yükü kendisine düşen davalı tarafından bir delil sunulmamış olduğu, alacağın muvaazalı olduğu kanaatine ulaşıldığı gerekçesiyle, davanın kabulüne, sıra cetvelinin iptaline, davacı alacağı ödendikten sonra bakiyenin davalıya ödenmesine dair verilen karar davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 08.10.2013 tarih ve 2013/4959 Esas, 2013/6192 Karar sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 1,95 TL harç ve takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15, Karar No: 2014/8137, Tarih: 16.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/15 E.  ,  2014/8137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş (4 kez)

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6628, Karar No: 2012/8809, Tarih: 06.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6628 E.  ,  2012/8809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 4. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ... Yenal'ın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 01.11.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 17.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/760 Esas, 2012/565 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 01.11.2011 tarih ve 2011/4132 Esas, 2011/6912 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi gerekmekte olup, somut olayda, şikayet tarihi itibariyle sanığın yöneticiliğini yaptığı borçlu şirketin ticareti gerçekten terk edip etmediğine yönelik zabıta araştırması yaptırılması için yazılan yazı cevabı alınmadan ve ... Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 06.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3763, Karar No: 2011/15158, Tarih: 15.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/3763 E.  ,  2011/15158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/12/2009 tarih ve 2006/235-2009/705 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dış ülkelerden yurda meyve ithal ederek yuriçindeki komisyonculara dağıtmak ve satmak suretiyle ticaret yaptığını, uzun süredir mal sevkiyatlarını davalının temin ettiği kamyonlar ile gerçekleştirdiğini, 11.02.2011 tarihinde davalıdan mal sevkiyatı için kamyon talep ettiğini ve davalı tarafın temin ettiği kamyona 12.02.2011 tarihinde malların yüklendiğini, ancak malların alıcıya ulaşmadığını, dolandırıldıklarından bahisle Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduklarını, davalının alt taşeron olarak kullandığı nakliyecinin seçiminde gerekli dikkat ve özeni göstermediğini ileri sürerek, mal bedeli olarak 21.000 YTL' nin olay tarihi olan 12.02.2006 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kendilerince hazırlanan sevk fişinde, temin edilen aracın ve sürücü bilgilerinin yer aldığını, araç evraklarının kontrolü ile sürücü imzasının alınması hususun ihtar edildiğini, davacı depo görevlisinin özen yükümlülüğüne aykırı olarak gerekli kontrolleri yapmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, tanık beyanları ve tüm dosya kapamına göre, davalının TTK' nun 809/1,784 ve 814/1 maddeleri uyarınca zarardan sorumlu olduğu sonucuna varılarak, dava konusu malların bedeli bulunan 21.000,00 TL' nin 12.02.2006 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 962,40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına,15/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2348, Karar No: 2015/2808, Tarih: 15.06.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2348 E.  ,  2015/2808 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/361063

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2013

NUMARASI : 2013/315 (E) ve 2013/445 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, yokluğunda verilip sorgusunda bildirdiği adrese 03/09/2013 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra, hükümden sonra verdiği vekaletname gereği sanık müdafiince 11/09/2013 havale tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği anlaşılmakla, yasal süresi geçtikten sonra vaki temyiz talebinin reddine dair yerel mahkemenin 12/09/2013 tarihli ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, 12/09/2013 tarihli ek kararın tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 15.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.