muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/522, Karar No: 2024/5260, Tarih: 11.07.2024

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesine göre; Açık ceza infaz kurumunda bulunan ya da açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartları oluşmasına karşın, iradesi dışındaki bir nedenle açık ceza infaz kurumuna ayrılamayan veya bu nedenle kapalı ceza infaz kurumuna geri gönderilen ve iyi halli oldukları belirlenen hükümlülerin, 5275 sayılı Kanun'da belirtilen diğer şartların varlığı halinde, denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezanın infazı usulünden faydalanmaları asıl ise de; 30.03.2020 tarihine kadar işlenmiş bir kısım suçların infazına dair 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'a eklenen geçici 6 maddenin 1 ve 2. fıkralarındaki düzenlemeden, aynı maddenin 3. fıkrasındaki hükme göre, kapalı ceza infaz kurumunda kalan iyi halli hükümlülerin de faydalanacağının belirtilmesi karşısında, 30.03.2020 tarihine kadar işlenmiş bir kısım suçların infazı sırasında, denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezanın infazı usulünden faydalanmak için, açık cezaevinde bulunma ya da kapalı ceza evinde olup da açık cezaevine ayrılma şartlarının taşınmasının gerekmediği, hapis cezasının belirli bir bölümünün infaz edilmiş olması ve iyi halli olunması durumunda, hapis cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazının mümkün olduğu, iyi halli olup olmadığı hususundaki tespitin ise hükümlünün mevcut durumu gözetilmek suretiyle ve somut gerekçelere dayandırılmak kaydıyla idarenin takdirinde olduğu anlaşılmaktadır.

3. Hükümlü ...’ın, infaza konu cezasının suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olmak ve nitelikli yağma suçlarına ilişkin olup, bu suçların 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 52'inci maddesi ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 6. maddesinde sayılan istisna suçlardan olmadığı, hükümlünün...Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 19.06.2023 tarihli ve 2023/2898 sayılı kararına göre iyi halli hükümlü olduğu anlaşılmakla; Patnos Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 20.04.2020 tarihli ve 2017/688, 689, 687 sayılı müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihi 23.01.2026 olarak belirlenen ve 23.06.2023 tarihli dilekçesi ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezanın infazı usulunden yararlanmak isteyen hükümlünün talep tarihi itibariyle koşullu salıverilmesine üç yıldan daha az bir süre kaldığından, cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 6. maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz hakimliğince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmaması nedeniyle itirazın reddine karar verilmesi gerekirken hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımadığından bahisle kabulüne dair itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Patnos Ağır Ceza Mahkemesince verilen 14.07.2023 tarihli ve 2023/464 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 ncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6502, Karar No: 2022/14995, Tarih: 19.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/6502 E.  ,  2022/14995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nin 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 03/03/2014 tarihi itibariyle duran zaman aşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 13/12/2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nin 165/1. maddesinde tanımlanan suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık dava zamanaşımı süresinin, 9 ay 10 gün olan durma süresi eklendiğinde suçun işlendiği 02/09/2009 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 19/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6962, Karar No: 2012/10012, Tarih: 29.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/6962 E.  ,  2012/10012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 204/1, 62/1, 51. maddeleri gereğince sanığın 1 yıl 8 ay hapis cezasının ertelenmesine. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

Gerekçeli karar başlığında 06.09.2000 olarak yanlış gösterilen suç tarihinin resmi belgede sahtecilik suçu bakımından senedin tanzim tarihi olan 30.12.2000 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1-Sahteliği iddia ve kabul olunan çekin, keşidecisi gösterilen ...'in beyanına göre işyerinden boş olarak çalındığı kabul edilmiş ise de, ilgili bankanın cevabi yazısı içeriğine göre bankaya bu şekilde bir bildirimin olmadığı, çek arkasında da bu yönde bir şerhin olmadığı gözetilerek, çek sahibinin hırsızlık müracaatını nereye, ne şekilde yaptığı hususunda ayrıntılı olarak beyanına başvurularak, belirteceği hususların araştırılması ve çekin ön yüzündeki yazı ve imzaların keşideci gösterilen ... veya sanığa ait olup olmadığı hususunda imza incelemesi yaptırılması, çekin arkasındaki ilk cirantanın gerçek bir şirket olup olmadığının araştırılması için Güngören Vergi Dairesine yazılan müzekkerede kaşe üzerindeki 2310194553 olan vergi numarası yanlış yazıldığından, ilk cirantada da belirtilen şirketin yeniden araştırılması, varlığının saptanması halinde ciranta üzerindeki imzanın şirket yetkilisine ait olup olmadığının belirlenmesinden sonra sonucuna göre hukuki durumun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yetinilip yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 7/2 ve 252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri hükmü karşısında; 765 sayılı TCK'nun 342/1. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 204/1. maddesi gereğince alt sınırdan hükmolunacak sonuç cezaların eşit olması halinde 5237 sayılı TCK'nun uygulanması durumunda hükümde gösterilmese bile infaz aşamasında hapis cezasına mahkumiyetin doğal sonucu olarak anılan yasanın 53. maddesindeki hak yoksunluğunun da uygulanması gerekeceğinden 5237 sayılı TCK'nun sanığın aleyhine olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde denetime olanak sağlayacak şekilde uygulamalı karşılaştırma yapılmadan karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2603, Karar No: 2017/13055, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/2603 E.  ,  2017/13055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16951, Karar No: 2014/1582, Tarih: 05.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/16951 E.  ,  2014/1582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; olay tarihi olan 17.01.2013 günü, davalı kuruma elektrik aboneliğinin bulunduğu evin elektriğini besleyen akımın yüksek gerilim sonucu kısa devre meydana getirmesi neticesinde davacıya ait evde yangın çıktığını, bu yangın sebebiyle davacıya ait evin içindeki tüm eşyaların kullanılamaz hale geldiğini ileri sürerek 10.000-TL maddi tazminatın fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacı vekili 07.06.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile, 11.548,00 TL nin tahsilini istemiştir.

Davalı vekili; yangın çıkmasında herhangi bir ihmal ve kusurlarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece bilirkişi raporları ve ıslah dilekçesi hükme esas alınarak; davanın kabulü ile 11.548,00 TL'nin olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı kuruma elektrik aboneliğinin bulunduğu evin elektriğini besleyen akımın yüksek gerilim sonucu kısa devre meydana getirmesine bağlı olarak davacıya ait evin yanması nedeniyle uğranılan maddi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının evinde meydana gelen yangın nedeniyle, enerji nakil hattının maliki olan davalıya izafe edilebilecek bir kusurun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Borçlar Kanununun 41.maddesinde deyimini bulan zarar, mal varlığında meydana gelen bir azalmayı yani eksilmeyi ifade eder. Bu eksilme, mal varlığının zarar verici eylemin işlenmesi sonucu içine düştüğü durum ile bu eylem olmasa idi mal varlığının bulunacak olduğu durum arasındaki farktan ibarettir. Nitekim tazminatın amacı da mal varlığındaki eksilmenin giderilmesi ve onun eski duruma getirilmesinin sağlanmasıdır.

Aynı Kanunun 58/1.maddesi gereğince imal olunan bir şeyin sahibi o şeyin korunmasındaki kusurundan dolayı oluşan zararlardan kusursuz sorumluluk ilkesi gereğince sorumludur. Enerji nakil hatları da maddede belirtilen imal olunan şey kapsamında olduğundan, enerji nakil hattının sahibi bu tesisin korunmasından, bu bağlamda bakım ve onarım eksikliğinden doğan zarardan kusursuz olarak sorumludur.

Aynı Kanunun 58/1.maddesi gereğince imal olunan bir şeyin sahibi o şeyin korunmasındaki kusurundan dolayı oluşan zararlardan kusursuz sorumluluk ilkesi gereğince sorumludur. Enerji nakil hatları da maddede belirtilen imal olunan şey kapsamında olduğundan, enerji nakil hattının sahibi bu tesisin korunmasından, bu bağlamda bakım ve onarım eksikliğinden doğan zarardan kusursuz olarak sorumludur.

Diğer taraftan, bilirkişilik müessesesi HMK'nın 266 ncı maddesinde (eski HUMK 275) düzenlenmiş olup, bu hükme göre çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunlu kılınmıştır. Nitekim bilirkişinin oy ve görüşünün hakimi bağlamayacağı düzenlenmiş ise de işin çözümünde teknik bilgi ve birikimin gerekliliğine inanılarak bilirkişi incelemesi yaptırıldığına göre verilen raporlar çelişkili ise mahkeme bilirkişiden açıklama ya da ek rapor isteyebileceği gibi yeni bir bilirkişi heyeti oluşturularak yeni bir rapor alabilir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporları yetersiz olup, esas itibariyle yangının çıkış nedeninin tereddüte mahal bırakmayacak şekilde tespit edilmesi gerekmektedir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; uzman elektrik bilirkişisinin de içinde bulunduğu üç kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınarak, öncelikle yangının çıkış nedenini duraksamaya yer bırakmayacak şekilde tespit etmek, söz konusu meskende yangının, evin elektriğini besleyen akımın yüksek gerilim sonucu kısa devre meydana getirmesine bağlı olarak ve olay tarihinde elektriklerin sürekli gidip gelmesi nedeniyle çıktığının iddia edilmesi karşısında, olay tarihi itibariyle söz konusu bölgede elektrik kesintilerinin yaşanıp yaşanmadığının ilgili yerlerden sorulmak suretiyle açıklığa kavuşturup hasıl olacak sonuç dairesinde hüküm kurmak olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4659, Karar No: 2022/14725, Tarih: 25.10.2022

**7. Ceza Dairesi         2022/4659 E.  ,  2022/14725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2918 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sehven açılan 2021/396 esas sayılı dosya hakkında herhangi bir hüküm kurulmasına yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya içerisinde bulunan tutanak, sanık ve mağdur anlatımları, Edirne Belediye Başkanlığı Ulaşım Hizmetleri Müdürlüğü'nün 05.11.2020 tarihli cevabı ile Edirne Valiliği İl Emniyet Müdürlüğü'nün 07.10.2020 tarihli cevapları birlikte değerlendirildiğinde; sanık tarafından otoparkçılık yapılan yerin eski un fabrikasına ait olan boş arazi olduğu, bu hali ile Kanun'da öngörülen karayolu üzeri park yerleri ya da belediye kontrolündeki yollar içerisinde kalmadığının anlaşılması karşısında, unsurları itibarı ile oluşmayan suçtan sanığın beraatına kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/10/2022 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(KD)

MUHALEFET ŞERHİ

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 79’uncu maddesinde düzenlenen “yetkisi olmadığı halde otopark ücreti alma“ (halk arasında kullanılan tabirle “otopark kahyalığı” veya “otopark değnekçiliği”) suçunun kapsam ve uygulama alanına ilişkin olarak Daire çoğunluğunun verdiği karara iştirak etmediğim için bu muhalefet şerhini kaleme almış bulunmaktayım.

Edirne 6. Asliye Ceza Mahkemesi, Kırkpınar yağlı güreşlerini seyretmek amacıyla Edirne’ye gelen ve kara yolunun kenarındaki boş bir araziye aracını park eden kişiden “yetkisi olmadığı halde otopark ücreti alma" suçunu işlediği için sanık hakkında mahkumiyet kararı vermiş; 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu m. 79/2, TCK. m.62, TCK m. 52/2 ve TCK m.58/6

gereğince sonuç ceza olarak sanığın 5 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine hükmetmiştir.

Daire çoğunluğu, Edirne 6. Asliye Ceza Mahkemesinin bu kararını hukuka aykırı bularak bozmuş, bozma gerekçesi olarak “sanık tarafından otoparkçılık yapılan yerin eski bir un fabrikasına ait olan boş arazi olduğu, bu hali ile Kanunda öngörülen karayolu üzeri park yerleri ya da belediye kontrolündeki yollar içerisinde kalmadığının anlaşılması karşısında, unsurları itibarı ile oluşmayan müsnet suçtan dolayı sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın mahkumiyetine karar verildiğini” ifade etmiştir.

Daire çoğunluğu ile şahsım arasında çıkan uyuşmazlık esasında “yetkisi olmadığı halde otopark ücreti alma” suçunun nerelerde işlenebileceğine ilişkindir. Daire çoğunluğu, bu suçun sadece “karayolu üzeri park yerindeki araçlar” hakkında (ya da belediye kontrolündeki yollar dahilinde) uygulanacağı yönünde karar vermiş iken; şahsım Kanunun kapsamı, amacı, gerekçesi, kanunda yer alan tanımların içeriği, kanunun lafzı ve yazım tekniği, konuyla ilgili 79’uncu maddenin başlığında gerçekleştirilen değişiklik gereği bu suçun sadece karayolu üzeri park yerindeki araçlar için değil daha geniş bir kapsamda karayoluna bitişik alanlardan kamuya açık olanlar ile park yeri veya garaj olarak faydalanılan yerlerde de bu Kanun hükümlerinin uygulanacağı kanaatini taşımaktayım. Dolayısıyla “yetkisi olmadığı halde otopark ücreti alma“ suçunun karayolu üzeri park yerindeki araçların yanı sıra karayoluna bitişik olan ya da karayolunun yakınında bulunan, fiilen veya hukuken kamuya açık park yeri veya garajlar bakımından da “yetkisi olmadığı halde otopark ücreti alma suçu” oluşacağı için bu muhalefet şerhini kaleme almış bulunmaktayım.

Bu görüşümün hukuki dayanak ve temelleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun;

1-) Kapsamı,

2-) Amacı ve gerekçesi,

3-) Kanunda yer alan tanımların içeriği,

4-) 13.10.1983 tarihinde TBMM tarafından kabul edilen 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 79’uncu maddesinde 03.06.2012 tarihinde 6321 sayılı Kanun ile gerçekleştirilen değişikliğin içeriği ve bu bağlamda Kanunun 79’uncu maddesinin yeni başlığı,

İncelendiğinde görülmektedir.

“Yetkisi olmadığı halde otopark ücreti alma“ suçu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 79’uncu maddesinin ikinci paragrafında düzenlenmekte olup, bu suçu düzenleyen 79’uncu maddenin birinci ve ikinci fıkraları şöyledir:

“Park ücretinin alınması, araçların çektirilmesi ve kaldırılması ile muhafazası”

Madde 79- (Değişik: 31/5/2012-6321/2 md.)

Karayolu üzeri park yerindeki araçlar için park ücreti, yetki ve sorumluluk alanına göre park yerini tespite yetkili idarece veya bu idare tarafından işletme izni verilen gerçek veya tüzel kişilerce alınabilir. Bunlar dışında hiçbir gerçek veya tüzel kişi herhangi bir şekilde park ücreti alamaz. Erişme kontrollü karayolları (otoyol-ekspresyol) hariç olmak üzere büyükşehirlerde yetkili idareler, büyükşehir belediyeleridir.

Birinci fıkra hükmüne aykırı olarak park ücreti alan veya almaya teşebbüs edenler, fiilleri daha ağır bir ceza gerektiren bir suç oluşturmadığı takdirde, altı aydan iki yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır...”

Yukarıda ana hatlarıyla ifade ettiğim görüşümün gerekçelerini ve hukuki dayanaklarını aşağıda sistematik ve daha detaylı olarak izah edeceğim.

1-) KANUNUN KAPSAMI