muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11788, Karar No: 2022/13935, Tarih: 27.12.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11788 E.  ,  2022/13935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hükümler : 1- Beraat: Konya 7. Asliye Ceza Mahkemesi

02/11/2017 - 2017/455 esas ve 2017/747 karar

2-Mahkûmiyet: (İlk derece mahkemesinin beraat hükmü kaldırılarak) Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

20/03/2019 - 2017/1830 esas ve 2019/375 karar

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın 5271 sayılı CMK'nın 263. maddesi uyarınca sanığa, hükümlü bulunduğu ceza infaz kurumu müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceğine ilişkin bildirimde bulunulmaması nedeniyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 01/06/2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı hükümlü bulunduğu ceza infaz kurumu müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceğine ilişkin ihtar ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2-01/06/2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının cezaevinde bulunan sanığa ceza infaz kurumu aracılığı ile 06/06/2016 tarihinde tebliğinin CMK'nın 35. maddesinde yer alan şartları taşımaması,

3)Kabule göre; Sanık hakkında 16/02/2014 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı 14/04/2014 tarihli iddianameyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Konya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/12/2014

tarihli, 2014/523 esas ve 2014/324 sayılı kararıyla TCK'nın 191/1, 192/3 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun kapsamında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 22/01/2015 tarihinde kesinleştiği,

tarihli, 2014/523 esas ve 2014/324 sayılı kararıyla TCK'nın 191/1, 192/3 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun kapsamında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 22/01/2015 tarihinde kesinleştiği,

Daha sonra, sanık hakkında, temyize konu olan 03/08/2015 ve 11/04/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçlarından dolayı yapılan soruşturma sonucunda TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca, 01/06/2016 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ayrıca “yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması” halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edilmesine karar verildiği, kararın sanığa 06/06/2016 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 20/05/2016 ve 22/06/2016 tarihlerinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçları nedeniyle birleştirme kararı verilerek kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırıldığı ve kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda sanığın beraatına karar verildiği, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 20/03/2019 tarih, 2017/1830 esas ve 2019/375 sayılı kararı ile beraat kararı kaldırılarak 03/08/2015 tarihli suça ilişkin ceza verilmesine yer olmadığına ve 11/04/2016, 20/05/2016 ve 22/06/2016 tarihli suçlara ilişkin TCK 191/1, 43 ve 62. maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılması karar verildiği görülmekle,

Bu kapsamda yargılama konusu olan 11/04/2016, 20/05/2016 ve 22/06/2016 tarihli suçların, daha önce Konya 17. Asliye Ceza Mahkemesince 6545 sayılı Kanun kapsamında verilmiş olan 11/12/2014 tarihli, 2014/523 esas ve 2014/324 karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğinde olup olmadığı tespit edilerek TCK’nın 191/5. maddesi uyarınca kovuşturma şartı bulunup bulunmadığı belirlendikten sonra, önceki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içinde işlendiğinin tespit edilmesi halinde ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapılmasına yasal engel bulunacağından; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olan önceki davanın akıbeti araştırılarak hükmün açıklanıp açıklanmadığının tespit edilmesi, henüz hüküm açıklanmamışsa durma kararı verilerek gereğinin takdiri için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine; açıklanması geri bırakılan hüküm daha önce başka bir nedenle açıklanmışsa artık birleştirme imkanı kalmadığından, 6545 sayılı Kanun kapsamında verilmiş olan önceki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğinde olan bu suç bakımından TCK’nın 191/5. maddesi uyarınca düşme kararı verilerek 20/05/2016 ve 22/06/2016 tarihli eylemler yönünden gereğinin takdiri için Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulmasına karar verilmesi gerekirken, bu hususlar araştırılmadan yargılamaya devam edilerek mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, dosyanın Konya 7. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 27/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6647, Karar No: 2012/8818, Tarih: 06.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6647 E.  ,  2012/8818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 4. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nun beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 01.11.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 17.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/764 Esas, 2012/569 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 01.11.2011 tarih ve 2011/4545 Esas, 2011/6861 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanığın ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 06.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6194, Karar No: 2014/13461, Tarih: 12.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/6194 E.  ,  2014/13461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elazığ İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/01/2014

NUMARASI : 2009/685-2014/9

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı vekilince sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24113, Karar No: 2015/32483, Tarih: 21.12.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/24113 E.  ,  2015/32483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/219940

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2012/466, 2013/436

SANIKLAR : C.. A.., Ş.. S..

SUÇ : Dolandırıcılık

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık Ş.. S.. müdafiinin 02/04/2015 havale tarihli eski hale getirme ve temyiz dilekçesi yönünden tebliğnamede bir görüşe yer verilmediği anlaşılmakla; anılan konuda ek tebliğname düzenlenebilmesinin temini amacıyla dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7709, Karar No: 2017/6638, Tarih: 21.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/7709 E.  ,  2017/6638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair İ Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.12.2016 gün ve 2016/173 Esas, 2016/446 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün sanık müdafii tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, 13.12.2017 Çarşamba saat 09:30'a duruşma günü verilerek sanık müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belirlenen tarihte sanık müdafiin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesindeki "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir" şeklindeki düzenleme karşısında, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemden ibaret olduğu, açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılması, davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulmasının kanuna aykırı olduğu, sanık hakkında tanzim edilen 14.04.2016 tarihli iddianame ile nitelikli cinsel saldırı suçundan kamu davası açılırken bu suçun zincirleme şekilde işlendiğine dair anlatım da bulunmadığı halde ilk derece mahkemesince ek savunma hakkı verilmek suretiyle yazılı şekilde sanık hakkında belirlenen cezada zincirleme suça ilişkin 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi uyarınca arttırım yapılması,

Yargılama sırasında sanıkla ilgili olarak Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi sağlık kurulunca düzenlenen 28.06.2016 günlü, 6231 sayılı raporda sanığa, "remisyonda bipolar affektif bozukluk" tanısı konularak atılı suçla ilgili cezai sorumluluğunun tam olduğunun bildirilmesine rağmen aynı dosyanın mağduresi olan Aslıhan'la ilgili olarak İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca hazırlanan 27.05.2016 günlü, 1724 sayılı raporda mağdurede "bipolar affektif bozukluk" denilen akıl hastalığının (mixt atak dönem) içerisinde bulunup bu

nedenle olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunmadığı, fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olmadığı, beyanlarına ana hatları ile kuvvetli delillerle desteklendiği takdirde itibar edilebileceği, durumunun hekim olmayanlar tarafından anlaşılamayabileceği ancak yakın tanıyanlarca ve tekrarlayan görüşmelerle anlaşılabileceğinin mütaala edilmesi karşısında, her iki rapor nazara alındığında aynı hastalık tanısı konulan sanıkla ilgili olarak cezai sorumluluğunun tam olduğu bildirilmesine rağmen mağdurenin akıl hastası olduğunun belirtilmesi nedeniyle ortaya çıkan çelişkinin giderilmesi için öncelikle sanığın İstanbul Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kuruluna sevkiyle dosya içerisindeki tüm tıbbi belgelerde gözetilerek muayenesi yapılıp kendisinde akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı ve müsnet suçla ilgili cezai sorumluğunun mevcut olup olmadığı hususunda rapor aldırılmak suretiyle çelişkinin giderilmesi, çelişkinin giderilememesi durumunda ise Adli Tıp Genel Kurulundan sanık ile mağdure haklarında düzenlenen raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için yeni rapor aldırıldıktan sonra toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, ilk derece mahkemesince eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verildiği gözetilerek hükmün bozulmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları ile duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunması bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 25.05.2017 gün ve 2017/2128 Esas, 2017/1197 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, 21.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3434, Karar No: 2019/5267, Tarih: 21.11.2019

**19. Hukuk Dairesi         2019/3434 E.  ,  2019/5267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Hükmü temyiz eden davalı vekilinin adli yardım talebi Dairemizin 2014/1254 esas ve 2014/3820 karar sayılı ve 26/02/2014 tarihli ilamıyla reddedilerek dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

HMK'nın 337/2. maddesi hükümlerin göre adli yardım talebinin reddine ilişkin Dairemiz kararına yönelik itiraz niteliğindeki 05/05/2014 tarihli dilekçenin Yargıtay 20. Hukuk Dairesi'nce karara bağlanması gerekirken mahkemece, davalıya harcı yatırması için muhtıra çıkarılarak ve yatırmaması üzerine de ret kararı verilmesi doğru olmayıp redde ilişkin yok hükmünde olan kararın ortadan kaldırılarak adli yardım talebinin reddine ilişkin Dairemiz kararına yönelik itirazın değerlendirilmesi için dosyanın 20. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yargıtay Yüksek 20. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 21/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13819, Karar No: 2015/3289, Tarih: 07.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/13819 E.  ,  2015/3289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yaralama, mala zarar verme, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında yaralama ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz talebinin incelemesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanun'larda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün temyizine yönelik yapılan incelemede;

Sanığın suç tarihinde daha önce aralarında husumet bulunan katılan ile karşılaştığı ve tartışmaya başladığı, sanık tartışma sırasında katılana hitaben "belediyenin oraya gelirsen senin ayaklarını kırarım" biçiminde sözler sarf ettiği anlaşıldığından tehdit suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.07.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.