muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/55, Karar No: 2020/491, Tarih: 01.12.2020

d) Cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanaklar.

(2) Beraat hükmünün gerekçesinde, 223. maddenin ikinci fıkrasında belirtilen hâllerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.

(3) Ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın gerekçesinde, 223. maddenin üçüncü ve dördüncü fıkralarında belirtilen hâllerden hangisine dayanıldığının gösterilmesi gerekir.

(4) Yukarıdaki fıkralarda belirtilen hükümlerin dışında başka bir karar veya hükmün verilmesi hâlinde bunun nedenleri gerekçede gösterilir.",

"Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar" başlıklı 232. maddesinde ise;

"(1) Hükmün başına, 'Türk Milleti adına' verildiği yazılır.

(2) Hükmün başında;

a) Hükmü veren mahkemenin adı,

b) Hükmü veren mahkeme başkanının ve üyelerinin veya hâkimin, Cumhuriyet savcısının ve zabıt kâtibinin, katılanın, mağdurun, vekilinin, kanunî temsilcisinin ve müdafiin adı ve soyadı ile sanığın açık kimliği,

c) Beraat kararı dışında, suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi,

d) Sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile halen tutuklu olup olmadığı,

Yazılır.

(3) Hükmün gerekçesi, tümüyle tutanağa geçirilmemişse açıklanmasından itibaren en geç onbeş gün içinde dava dosyasına konulur.

(4) Karar ve hükümler bunlara katılan hâkimler tarafından imzalanır.

(5) Hâkimlerden biri hükmü imza edemeyecek hâle gelirse, bunun nedeni mahkeme başkanı veya hükümde bulunan hâkimlerin en kıdemlisi tarafından hükmün altına yazılır.

(6) Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

(7) Hükümlerin nüshaları ve özetleri mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır ve mühürlenir.”,

Hükümlerine yer verilmiştir.

(6) Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

(7) Hükümlerin nüshaları ve özetleri mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır ve mühürlenir.”,

Hükümlerine yer verilmiştir.

Buna göre, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının karşı oy da dâhil olmak üzere gerekçeli olarak yazılması zorunlu olup hüküm; başlık, sorun, gerekçe ve sonuç (hüküm) bölümlerinden oluşmalıdır. “Başlık” bölümünde; hükmü veren mahkemenin adı, mahkeme başkanının ve üyelerinin veya hâkimin, Cumhuriyet savcısının, zabıt kâtibinin, katılanın, mağdurun, varsa vekilinin ve kanuni temsilcisinin adı ve soyadı, sanığın açık kimliği ile varsa müdafisinin adı ve soyadı, beraat kararı dışında suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi, sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile hâlen tutuklu olup olmadığı belirtilmeli, "sorun" bölümünde; iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ortaya konulmalı, "gerekçe" kısmında; mevcut deliller tartışılıp değerlendirildikten sonra, hükme esas alınan ve reddedilen deliller belirlenmeli, delillerle sonuç arasındaki bağ üzerinde durularak, niçin bu sonuca ulaşıldığı anlatılmak suretiyle hukuki nitelendirmeye yer verilmeli ve sonuç bölümünde açıklanan uygulamaların dayanaklarına değinilmeli, "sonuç (hüküm)" kısmında ise CMK’nın 230 ve 232. maddeleri uyarınca aynı Kanun'un 223. maddesine göre verilen kararın ne olduğu, TCK’nın 61. ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre uygulanan kanun maddeleri ve hükmolunan ceza miktarı, yine aynı Kanun'un 53. ve devamı maddelerine göre, mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbiri, cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanaklar, kanun yollarına başvurma ve tazminat talep etme imkânının bulunup bulunmadığı, kanun yoluna başvurma mümkün ise kanun yolunun ne olduğu, şekli, süresi ve mercisi tereddüde yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmelidir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nın 230. maddesi uyarınca, hükmün gerekçe bölümünde, suç oluşturduğu kabul edilen fiilin gösterilmesi, nitelendirilmesi ve sonuç (hüküm) bölümünde yer alan uygulamaların dayanaklarının gösterilmesi zorunludur. Gerekçe, hükmün dayanaklarının, akla, hukuka ve dosya muhtevasına uygun açıklamasıdır. Bu nedenle, gerekçe bölümünde hükme esas alınan veya reddedilen bilgi ve belgelerin belirtilmesi ve bunun dayanaklarının gösterilmesi, bu dayanakların da geçerli, yeterli ve kanuni olması gerekmektedir. Kanuni, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek, tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime imkân sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Ayrıca, hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi, 5271 sayılı CMK'nın 289/1-g ve 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 308/7. maddeleri uyarınca hukuka kesin aykırılık hâllerinden birini oluşturacaktır.

Diğer taraftan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM); bir yargılamada hak ve özgürlüklerin gerçek anlamda korunabilmesi için davaya bakan mahkemelerin, tarafların dayanaklarını, iddialarını ve delillerini etkili bir biçimde inceleme görevi olduğunu belirtmektedir (Dulaurans/Fransa, B. No: 34553/97, 21/3/2000, § 33.). AİHM; mahkemelerin davaya yaklaşma yönteminin, başvurucuların iddialarına yanıt vermekten ve temel şikâyetlerini incelemekten kaçınmaya neden olduğunu tespit ettiği durumları, davanın hakkaniyete uygun bir biçimde incelenme hakkı yönünden Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) 6. maddesinin ihlali olarak nitelendirmektedir (Kuznetsov/Rusya, B. No: 184/02, 11/4/2007, §§ 84, 85.).

AİHM ayrıca, derece mahkemelerinin, kararların yapısı ve içeriği ile ilgili olarak özellikle delillerin kabulü ve değerlendirilmesinde geniş bir takdir yetkisine sahip olduğunu pek çok kararında yinelemiştir (Van Mechelen ve diğerleri/Hollanda, B. No: 21363/93, 21364/93, 21427/93 ve 22056/93, 23/4/1997, § 50; Barbera Messegue ve Jabardo/İspanya, B. No: 10590/83, 6/12/1988, § 68.). Bu bağlamda, temel hak ve özgürlüklerin ihlali sonucunu doğuracak derecede ve keyfî olmadıkça belirli bir kanıt türünün (tanık beyanı, bilirkişi raporu veya uzman mütalaası) kabul edilebilir olup olmadığına, değerlendirme şekline veya aslında başvurucunun suçlu olup olmadığına karar vermenin ilk derece mahkemelerinin görevi olduğunu vurgulamaktadır (Garcia Ruiz/İspanya, B. No: 30544/96, 21/1/1996, § 28; S.N./İsveç, B. No: 34209/96, 2/7/2002, § 44.).

Bunun yanı sıra AİHM; derece mahkemelerinin kendilerine sunulan tüm iddialara yanıt vermek zorunda olmamakla birlikte somut davanın özelliğine göre esas sorunları incelemiş olduğunun, açık ya da zımni anlaşılabilir bir şekilde gerekçeli kararında yer almasına önem vermektedir (Boldea/Romanya, B. No: 19997/02, 15/2/2007, § 30; Hiro Balani/İspanya, B. No: 18064/91, 9/12/1994, § 27.). Zira mahkemelerin, tarafların temyiz hakkını kullanabilmeleri için gerekli olan “kararlarını hukuken geçerli hangi temele dayandırdıklarını yeterince açıklama” yükümlülüğü altında bulunduklarını belirtmektedir (Hadjianastassiou/Yunanistan, B. No: 12945/87, 16/12/1992, § 33.).

Gerekçeli karar hakkı, kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlamakta; tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri ve ayrıca demokratik bir toplumda, kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması için de gerekli olmaktadır (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34.).

Bir kararda tam olarak hangi unsurların bulunması gerektiği davanın niteliğine ve koşullarına bağlıdır. Muhakeme sırasında açık ve somut bir biçimde öne sürülen iddia ve savunmaların davanın sonucuna etkili olması, başka bir deyişle davanın sonucunu değiştirebilecek nitelikte bulunması hâlinde, davayla doğrudan ilgili olan bu hususlara mahkemelerce makul bir gerekçe ile yanıt verilmesi gerekir (Sencer Başat ve diğerleri, § 35.).

Aksi bir tutumla mahkemenin, davanın sonucuna etkili olduğunu kabul ettiği bir husus hakkında “ilgili ve yeterli bir yanıt” vermemesi veya yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddiaların cevapsız bırakılmış olması hak ihlaline neden olabilecektir (Sencer Başat ve diğerleri, § 39.).

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 tarihli ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde,

Aksi bir tutumla mahkemenin, davanın sonucuna etkili olduğunu kabul ettiği bir husus hakkında “ilgili ve yeterli bir yanıt” vermemesi veya yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddiaların cevapsız bırakılmış olması hak ihlaline neden olabilecektir (Sencer Başat ve diğerleri, § 39.).

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 tarihli ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde,

Denetim süresi içerisinde yeni bir suç işlenmesi üzerine açıklanan ve kesinleşmesi hâlinde infaza verilecek olan hükmün, açıklanacak yeni hüküm olması, bu nedenle yargılama sonucunda ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açıkça hükmün gerekçesine yansıtılması gerekirken Yerel Mahkemece bu ilkelere uyulmayıp açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle açıklanmasına karar verildiğinin diğer bir anlatımla hükmün açıklanma gerekçesinin belirtilmesi ile yetinilip savunmada ileri sürülen görüşlere yer verilmemesi suretiyle CMK’nın 230. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine, delillerin tartışılarak değerlendirilmemesi suretiyle aynı fıkranın (b) bendine ve ulaşılan kanaat ile sanığın suç oluşturduğu kabul edilen fiili gerekçeli kararda belirtilmeyerek aynı fıkranın (c) bendine muhalefet edildiğinin anlaşılması karşısında; direnme kararına konu hükmün, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesinin 11.05.2016 tarihli ve 78-78 sayılı direnme kararına konu hükmünün Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 01.12.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19997, Karar No: 2017/3198, Tarih: 27.03.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/19997 E.  ,  2017/3198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Davacılar vekili; 01/09/1996 günü davalılara ait otobüsün sebep olduğu trafik kazası sonucu davacıların küçük kızları ....vefat ettiğini, anne ... ile.... yaralandıklarını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile anne ... ve baba....'nın kızlarının ölümü nedeniyle her biri için 150 TL'şer destekten yoksunluk kalma tazminat, cenaze ve defin gideri olarak baba ... için 100 TL; davacı ...'in kazada yaralanması ve iş göremez hale gelmesi nedeniyle 50 TL, kızları ....'in ameliyat, tedavi ve sair masrafları için baba ... için 200 TL olmak üzere toplam 650 TL maddi tazminat ile küçük kızları....'in ölümü nedeniyle anne ve baba için 250 TL'şer manevi, ....'in yaralanması nedeniyle 100 TL manevi...'in yaralanması nedeniyle kendisi için 100 TL manevi olmak üzere toplam 700 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir

Davacılar vekili; 29/09/2006 tarihli dilekçesi ile 17/12/2009 tarihinde harcını yatırarak maddi tazminat taleplerini 20.000 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalılar ... ve ... davayı takip etmemişlerdir

Davalılar ... ve ... cevap dilekçelerinde kazaya karışan otobüs ile bir ilgilerinin olmadığı ve araç maliki de olmadıklarını belirterek davanın reddini istemişlerdir

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalılar ..., ... ve ... hakkında açılan maddi ve manevi tazminat davalarının reddine; davacılar .... ve....'nin yaralanmaları nedeniyle davalı ... hakkında açılan tedavi giderlerine ilişkin davanın zararın sigorta şirketince karşılandığından reddine; davacılar .... ve ....'nin davalı ... hakkında açtıkları destekten yoksunluk tazminatı davalarının kısmen kabulü ile davacı ... için 4.882,19 TL, davacı ... için 817,29 TL destekten yoksunluk tazminatının olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ...'ten alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine; davacı ... Çifçi'nin cenaze - defin gideri davasının kabulü ile 100 TL'nin olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ...'ten alınarak davacıya verilmesine; davacıların manevi tazminat davalarının kabulü ile davacı ... Çifçi için 250 TL, davacı ... Çifçi için 350 TL ve davacı .... Çifçi için 100 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ...'ten alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 81,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılara geri verilmesine 27/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15065, Karar No: 2010/4527, Tarih: 06.04.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/15065 E.  ,  2010/4527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görev yönünden yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı ile 12.01.1989 tarihinde yapılan görev verme sözleşmesi ve Mülga TEK genel Müd. ile yapılan 08.01.1990 tarihinde işletme ... devir sözleşmesi ve 09.02.1990 tarihinde yapılan işletme ... devir sözleşmesi eki olan enerji satış sözleşmesi imzalanarak 01.03.1990 tarihinde tesislerin fiilen devredildiğini, sadece işletme hakkının devralındığını ve mülkiyetin halen devlete ait olduğunu, kendilerinden talep edilen arazı tahsis bedeli olan 50.783,20 TL ihtirazi kayıt koyarak ödediklerini,ancak böyle bir bedelin talep edilemeyeceğini, böyle bir bedel ödenmesi gerekmesi halinde mülkiyet sahibi olan TEDAŞ’ın ödemesi gerektiğini,talep edilen bedelin fahiş olduğunu ve arazı tahsis bedeli tutanağından kendilerini ilzam edecek imzanın bulunmadığını, bu nedenlerle; arazi tahsis bedeli talep yazısının hukuka aykırı olduğunun tespitini ve bu bedelin ödenmesine yer olmadığına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık davacı ile davalı arasında düzenlenen özel hukuk hükümlerine tabi işletme ... devir sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davada kamu hukukundan kaynaklanan ve idari yargıda görülmesi gereken idari bir işlem veya hizmet söz konusu değildir. Bu nedenle somut olayda, özel hukuk hükümlerinin uygulanması gerekli olup,davanın adli yargı yeri mahkemelerinde görülmesi gerekir. O halde mahkemece işin esası incelenerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekir iken, yazılı gerekçe ile görevsizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün,temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 6.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5026, Karar No: 2018/1629, Tarih: 18.04.2018

**15. Hukuk Dairesi         2016/5026 E.  ,  2018/1629 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Müh. Müş. İnş. Elektrik Mekanik Madencilik İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile davalı ...Ş. arasındaki davadan dolayı ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 11.05.2016 gün ve 2014/234-2016/313 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/23 talimat Esas sayılı 28.05.2015 tarihli duruşma tutanağının eki bölümünde talimat dosyası ve 5 klasörden oluşan eklerin inşaatçı ve jeoloji mühendisi bilirkişilere teslim edildiği yazılmış olmasına rağmen dosya ekinde ek klasör bulunmadığından, mahkemece araştırılarak ilgili yazıda belirtilen 5 klasörden oluşan eklerin temin edilerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12444, Karar No: 2014/22499, Tarih: 29.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/12444 E.  ,  2014/22499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanıkların Mahkumiyetlerine

Sanık ...'ın ek karar hakkında temyiz talebinin reddine

I-Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanığın, yokluğunda verilen ve 02.01.2013 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü 1412 sayılı CMUK’nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra 12.02.2013 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiğinden vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanıklar ... ve ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

1-Sanık ...'un olay tarihinde Samsun Merkez Fatih Mahallesi muhtarı olarak görev yaptığı ve sanık ...'ın Terme ilçesinde ikamet ettiğini bilmesine rağmen sanık ...'in ... Çözüm Merkezinden nakdi yardım alması maksadıyla, Fatih Mahallesinde oturduğu ve fakir olup yardıma ihtiyacı olduğuna dair fakirlik ilmühaberi düzenlediği, sanık ...'in ise fakirlik ilmühaberine özürlü olduğuna dair sağlık raporunu ekleyerek müracaat ettiği ve 500 TL nakdi yardım aldığı, sanık ...'un ise sanık muhtarın oğlu olup, babasının olmadığı bir zamanda muhtarlığa gelen ...e mahallede ikamet etmediğini bildiği halde, babası sanık ... tarafından daha önce mühürlenmiş ve imzalanmış şekilde hazır bulundurulan fakirlik ilmühaberini doldurarak adı geçene verdiği, bu şekilde sanıklar Cemal ve İsmail'in atılı resmi belgede sahtecilik suçunu işlediklerinin iddia ve kabul olunması, yapılan incelemede, dosyadaki mevcut belgelere göre adlarına ilmühaber düzenlenen ...'ın %45 özürlü, soruşturma aşamasında vefat eden ...'in ise 4 yaşındaki oğlunun özürlü olduğu ve adı geçenlerin bu durumlarını ileri sürerek nakdi yardım talebinde bulunduklarının anlaşılması ve Samsun Belediyesi'nin cevabi yazısında başvuruda bulunan ilgililerin durumlarını gösterir resmi belgelerin bulunması halinde herhangi bir araştırma yapılmaksızın başvurularının değerlendirmeye alındığının, Terme Kaymakamlığının 17.05.2006 tarihli yazısında, sanık

...'a 2001 yılından itibaren belirli aralıklarla nakdi, gıda, yol ücreti ve protez yardımı, ...'e ise 2002 doğumlu hipotonik rahatsızlığı olan çocuğu için 15.03.2006 tarihinde nakdi yardım yapıldığının belirtilmesi karşısında, suç tarihleri itibariyle suça konu belgeleri kullanarak nakdi yardım talebinde bulunan sanık ... ile vefat eden ...'in mevcut sosyal ve ekonomik durumları nazara alınarak, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı Yasanın 211. maddesindeki ''bir hukuki ilişkiye dayanan alacağın ispatı veya gerçek bir durumun belgelenmesi amacıyla sahtecilik'' suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık ...'un savunmasında, sanık ...'i tanımadığını, ancak sanığın amcası ...'ın komşusu olduğunu, olay günü Niyazi'nin yanında yeğeni olduğunu söylediği kişi ile yanına geldiğini, yeğeninin ayağının sakat olduğunu, yardım alabilmesi için kendi adres kaydına göre ilmühaber düzenlemesini istediğini, kendisinin de bu kişinin mağdur olduğunu görmesi üzerine sahtecilik kastı olmaksızın yardım amaçlı olarak fakirlik ilmühaberi düzenleyip verdiğini ifade etmesi karşısında, yapılan sahtecilik eyleminde şahsi menfaati bulunmayan sanık ...'nun eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 257/1. maddesinde düzenlenen görevi kötüye kullanmak suçunu oluşturup oluşturmadığı karar yerinde tartışılmadan, yazılı şekilde hüküm verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK.nun 325. maddesi uyarınca 1 nolu bozmanın, temyiz istemi süreden reddedilen sanık ...'a teşmiline, bozma gerekçesine göre, sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen hükmün infazının durdurulmasına, sanığın bu suçtan tahliyesi için mahalline müzekkere yazılmasına, 29.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.