muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13351, Karar No: 2012/20449, Tarih: 30.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/13351 E.  ,  2012/20449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca taşınmazın dere koruma alanında kalıp, kullanımı yasaklanan bölümünün dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelinin davalı idareden tahsili ile bu kısmın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13987, Karar No: 2014/12458, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/13987 E.  ,  2014/12458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2013

NUMARASI : 2008/418-2013/111

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6438, Karar No: 2016/979, Tarih: 25.01.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/6438 E.  ,  2016/979 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. Hukuk Dairesi

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Saray (Tekirdağ) Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/09/2014

NUMARASI : 2013/321-2014/273

DAVACI : H.. E..

DAVALI : H.. A..

Dava dilekçesinde, itirazın iptaline karar verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği düşünüldü.

Temyize konu miktar karar tarihi itibarıyla 1.890,00 TL.sını geçmemektedir.

HUMK.nun 5219 Sayılı Yasa ile değişik 427. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca miktar veya değeri 1.890,00 TL.yi geçmeyen kararlar kesin olduğundan miktar yönünden temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı SA.
Yargıtay — Esas No: 2015/7634, Karar No: 2015/45745, Tarih: 03.12.2015

**6. Ceza Dairesi         2015/7634 E.  ,  2015/45745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2015/19619

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2014

NUMARASI : 2013/53 (E) ve 2014/149 (K)

SUÇ : Mala zarar verme, Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık M... B... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın tür ve miktarı bakımından, 5219 sayılı Yasa ile değişik 1412 sayılı CMUK’nın 305/1.maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmayıp kesin nitelikte olduğundan, sanık M.. B.. savunmanının temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

II- Sanıklar S.. K.. ve M.. B.. hakkında yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 11.09.2013 tarih ve 2013/53 Esas sayılı yakalama emri ile aranan Sanık S.. K..'nın 11.09.2013 tarihinde yakalandığı, sorgusunun Bakıköy 5. Ağır Ceza Mahkemesince yapıldığı, sanığın sorgusu yapıldıktan sonra 13.11.2013 tarihli celsede önceki savunmalarını tekrar ettiğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın savunma hakkının kısıtlanmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir.

Dosya içerisindeki 26.03.2012 tarihli tutanak içeriğine göre; olaydan sonra katılan M.. K..'un ihbarı üzerine güvenlik güçlerinin çevrede yaptığı araştırma sonucunda yakalanan sanık S.. K..a'nın, yakalandığı sırada yağmaladığı oto teybini yere attığının anlaşılması karşısında; etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları oluşmadığı halde yazılı şekilde hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanıklar S.. K.. ve M.. B.. savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin ONANMASINA, 03.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3692, Karar No: 2019/5128, Tarih: 09.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3692 E.  ,  2019/5128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZURUM BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Kars 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 22/06/2017 tarih ve 2016/453 E- 2017/585 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 14/05/2018 tarih ve 2017/1075 E. - 2018/788 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkiline ait hesaplardan, müvekkilinin rızası ve bilgisi dışında başka hesaplara 08.09.2015 tarihinde toplamda 735.000,00TL aktarıldığını, işlemlere müvekkilinin rızasının bulunmadığını, şirket yetkilisince verilmiş yazılı bir talimatın bulunmadığını, müvekkilinin paranın gönderildiği şirket ile herhangi bir ticari ilişkisinin olmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 735.000,00TL'nin paranın 08.09.2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; konuya ilişkin Kars Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2016/982 Hazırlık nolu dosyasında cezai soruşturma açıldığını, soruşturma neticesinin davayı ilgilendirmesi nedeniyle bekletici mesele yapılması gerektiğini, banka çalışanlarının müşterinin yazılı talimatı uyarınca işlem yaptığını, paranın gönderildiği hesap sahibi ile davacı arasındaki ilişkinin müvekkilince bilinmesinin mümkün olmadığını, bu nedenle paranın gönderildiği hesap sahibinin davaya dahili edilmesi gerektiğini, davacının hesabından rızası ve bilgisi dışında para çekildiğini altı ay sonra fark etmesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; havale talimatı işlemlerinden, davacı şirket yetkililerinin haberinin olmadığı, bankada para transferine ilişkin ıslak imzalı talimatların bulunmadığı, banka müfettişince yaptırılan grafoloji inceleme raporunda imzaların davacı şirket yetkilisine ait olmadığının tespit edilidiği, davacı şirket ile dava dışı Eray Döviz A.Ş. arasında ticari bir ilişkinin bulunmadığı, dosya kapsamında alınan bilirkişi kurulu raporu, tanık beyanları, dosya arasına alınan müfettiş soruşturma raporuyla sabit olduğu, bu durumda davalı bankanın adam çalıştıranın sıfatıyla kusursuz sorumlu olduğu, bankanın kendi personelinin usulsüz eylemi sonucu doğan zarara katlanması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne, 735.000,00 TL'nin 08.09.2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar aleyhine, davalı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince, dosya üzerinden yapılan istinaf incelemesinde; dava konusu işlemlere dayanak gösterilen talimat evraklarının ıslak imzalı olmaması bizzat banka müfettişlerince yapılan idari soruşturma sırasında alınan 04.01.2017 tarihli bilirkişi raporu uyarınca mevcut evraklardaki imzaların davacı şirket yetkilisine ait olmadığının tespit edilmesi ve bu tespitin banka müfettişlerince kabul edilmesi karşısında mahkemece ıslak imza içermeyen (fotokopi) talimat evrakları üzerindeki imzaların davacı şirket yetkilisine ait olup olmadığının tespitine yönelik ayrıca bir araştırma yapılmadan karar verilmesinde isabetsizlik olmadığı, dava konusu işlemlerin gerçekleşmesinde davacıya atfedilebilecek bir kusurun varlığının davalı tarafından ispatlanamadığı, taraflar arasındaki mevduat ilişkisi uyarınca davalı bankanın, davacıya ait parayı iade etmekle yükümlü olduğu gerekçesiyle davalı banka vekilinin istinaf itirazlarının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 37.655,89 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 09/09/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30489, Karar No: 2015/29897, Tarih: 30.11.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/30489 E.  ,  2015/29897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 20/11/2014 tarih ve 2013/18029 E.- 2014/18019 K. sayılı kararının itirazen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

.... Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 22/05/2013 tarih ve 2011/2 E.- 2013/108 K. sayılı kararı ile davacının alacağın tahsili talebinin kabulüne karar verildiği, mahkemece verilen bu kararın, davalı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 20/11/2014 tarih ve 2013/18029 E.- 2014/18019 K. sayılı ilâmı ile kanun yoluna ilişkin adli yardım isteminin reddedildiği, iş bu karara davalı tarafından itiraz edildiği ve dosyanın ...nun 337. maddesi gereğince itirazı incelemekle görevli olan Dairemize gönderildiği anlaşılmaktadır.

...nun 337/2. maddesine göre, adli yardım talebinin reddine ilişkin kararlara karşı, tebliğinden itibaren bir hafta içinde itiraz edilebilir.

Somut olayda, adli yardım talebinin reddine dair kararın, itiraz edene 20/05/2015 tarihinde tebliğ edildiği halde, itiraz dilekçesinin HMK’nun 337/2 maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçirildikten sonra 29/05/2015 tarihinde verildiği görülmekle, itirazın süre aşımı nedeniyle reddi gerekmiştir.

SONUÇ : Davalının itirazının yukarıda açıklanan nedenlerle süre aşımından (REDDİNE) 30/11/2015 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4278, Karar No: 2017/10431, Tarih: 11.10.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/4278 E.  ,  2017/10431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihinde yaz saati uygulamasına göre, güneşin İstanbul ili Pendik ilçesinde saat 06:01'de doğduğu, olay günü saat 05:10 sıralarında emniyete suça konu iş yerine hırsız olduğuna dair gelen ihbar üzerine olay yerine giden görevlilerin içeride suça sürüklenen çocuğu yakaladıklarının anlaşılması karşısında; hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma eylemlerinin gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleşmesi nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerince uygulama yapılıp yazılı şekilde hüküm kurularak suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayin edilmiş olması,

2-Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olması ve suç tarihi itibariyle daha önce hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK’nın 50/3. maddesi gereğince hırsızlık suçundan hükmedilen kısa süreli hapis cezasının aynı Kanunun 50/1. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının ertelenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca belirlenen denetim süresinin hükmolunan ceza miktarından az olamayacağı gözetilmeyerek 1 yıllık denetim süresinin belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 11.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13904, Karar No: 2024/3936, Tarih: 16.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13904 E.  ,  2024/3936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/817 E., 2022/556 K.

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında görülen tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı SGK Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi Betül Sönmez tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, 1980 – 2000 yılları arasında Milli Eğitim Bakanlığına bağlı olarak başta Kulp, Çınar ve daha sonra ise Diyarbakır Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğünde usta öğretici olarak çalıştığını, bu süre içerisinde aylık maaş almasına ve tam gün çalışmasına rağmen part-time çalışmış gibi gösterildiği ve sigorta primlerinin bu nedenle eksik yatırıldığını ileri sürerek, davacının çalıştığı dönemlerde aylık 30'ar gün çalıştırıldığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

II.CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının Halk Eğitim Merkezinde hizmet akdine göre değil, valilik-kaymakamlık onayına istinaden saat üzerinden ve saat başı kabul edilen ücrete göre çalıştığını, bu nedenle görevli mahkemenin idare mahkemesi olduğunu, ayrıca davacının çalışma şeklinin part-time olduğunu, davacının hizmetlerinin buna göre bildirildiğini ve yapılan işlemlerde hukuka aykırılık olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının eylemli olarak çalışıp çalışmadığının araştırılması gerektiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

III.MAHKEME KARARI

Mahkemenin 13.04.2011 tarih ve 2008/358 - 2011/195 E.K. sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV.BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin 28/01/2013 tarih ve 2011/7487 - 2013/1337 E.K. sayılı ilamı ile dosyadaki kayıt ve belgelerden, Milli Eğitim Bakanlığına bağlı Çınar ve Kulp Halk Eğitim Merkezinde usta öğretici olarak görev yapan davacının sigortalı çalışmalarının ücret bordrolarına uygun olarak Kuruma kesintili ve kısmi süreli olarak bildirildiği, tanıkların beyanlarında davacının 08.00-16.30-18

.00-16.30-18.00 saatleri arasında çalışması bulunduğunu beyan etmelerine karşın ders saati karşılığında ücrete hak kazanan davacının halı siparişi veren firmanın bir sonraki dönem iş sözleşmesinin yenilememesinden çekinerek işi yetiştirebilmek için tam gün çalıştıklarını beyan ettikleri, dosyada bulunan ve imzalı ücret bordrolarında yer alan çalışma süresinin Kuruma bildirilen sigortalı çalışmalar ile uyumlu olduğu, davacı ile birlikte çalışan müdür, müdür yardımcısı ve öğretmenlerin dinlenmediği, davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenle bildirim dışı kaldığının yeterince araştırılmadığı, somut olayda, davacının davalı işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı konusunda uyuşmazlık bulunmadığı, uyuşmazlığın, davacının çalışmalarının kısmi süreli ya da tam süreli olup olmadığı noktasında toplandığı, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 13 üncü maddesine göre işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşmenin kısmi süreli iş sözleşmesi olduğu, emsal işçinin, işyerinde aynı veya benzeri işte tam süreli çalıştırılan işçi olduğu, yukarıda anılan yasa hükümleri doğrultusunda, usta öğreticilerin ders saati karşılığında ücrete hak kazanmaları esas olduğundan kısmi süreli iş sözleşmesi ile çalıştıklarının kabul edilmesi gerektiği, ancak, davacının ders saatleri dışında Kurumun kendisine verdiği görev ya da işin niteliği gereği çalışmasını sürdürdüğü hallerde günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırdığı ve aynı işyerinde tam gün süreli çalışan emsal çalışanlarla aynı işi yaptığı belirlendiği takdirde davacının tam süreli çalıştığı kabul edilebilir ise de Mahkemenin yeterli ve gerekli bir araştırmayla davacının çalışmasının kısmi süreli ya da tam süreli olup olmadığını aydınlığa kavuşturmadan yazılı şekilde karar verilmesinin yerinde olmadığı, yapılacak işin, işyerinden davacının işyeri özlük dosyası ile ders programlarını, devam-devamsızlık ve puantaj kayıtlarını ve imzalı ücret ödeme belgelerinin tamamını getirtmek, hangi tarihler arasında davalı işyerinden bildirim yapıldığını belirlemek, davacı ile birlikte çalışan müdür, müdür yardımcısı, öğretmenleri dinlemek, davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenle bildirim dışı kaldığını araştırmak, davacının günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırıp ayırmadığı ve aynı işyerinde tam gün süreli çalışan emsal çalışanlarla aynı işi yapıp yapmadığı yada tam gün süreli çalışan emsal çalışanlara göre önemli ölçüde daha az çalışıp çalışmadığı belirlenerek davacının çalışmalarının tam süreli mi kısmi süreli mi olduğu tüm uyuşmazlık konusu süre için ayrıntılı olarak tespit edilip dosyadaki tüm deliller değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibaret olduğu belirtilerek, eksik inceleme ve araştırma ile verilen hüküm bozulmuştur.