muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/787, Karar No: 2016/116, Tarih: 08.03.2016

03.10.2009 tarihinde savcılıkta; ...'i geçen yıl kış aylarında tanıdığını, bir kaç ay arkadaşlık kurduklarını, evlenmek niyetiyle görüştüklerini ancak kendisinin düzgün bir insan olmadığını öğrenince ayrıldığını, zaman zaman kendisini telefonla aradığını, aramasını istemediğini ve görüşmeyeceğini söylemesine rağmen aramalarına gizli numaradan devam ettiğini söyleyerek kolluktaki anlatımlarını tekrarlamış, ateş eden ve kendisine tecavüz eden kişinin ... olduğunu söylemiş devamında; kızıyla beraber önce kızının okula gittiğini, daha sonra çantasında bulunan maaş kartını iptal ettirmek için bankaya uğradığını, ancak saat 24.00 civarında 40 Lira parasının çekildiğini öğrendiğini, şifresinin herhangi bir hastalığı halinde kızı tarafından bulunup, kullanılsın diye yazılı olarak çantasında bulunduğunu, bu nedenle ...'in bulup parayı çektiğini, kartın Ziraat Bankasına ait olduğunu, olay yerinden ayrılırken bazı evleri gördüğünü ancak korku ve panikten yardım istemenin aklına gelmediğini ifade etmiş aynı tarihli sorgu beyanında benzer anlatımlarda bulunmuş,

18.11.2009 tarihli savcılıkta ise; her ne kadar cinayet işleyen şahsın ... olduğunu söylemişse de, polislerin kendisini olayın faili konusunda sıkıştırmaları nedeniyle bu şahsın ismi aklına geldiği için ... ismini verdiğini, ancak bu ifadesinin doğru olmadığını, olayı gerçekleştiren şahsın uzun boylu, zayıf yapılı, kaba köylü şiveli, 25-40 yaşları arasında sakal ve bıyığını görmediği daha doğrusu karanlıkta yüzünü tam seçemediği bir şahıs olduğunu, kendisini tüfekle ve elinde bıçakla tehdit ederek olay yerinden bir miktar uzaklaştırdığını, uzaklaştırırken de kendisine hayat kadınıymış gibi hakaretler ederek "niçin buraya geliyorsunuz, etrafta evler var, görmediniz mi, neden bir otele gitmediniz, burası beleş yer tabi" gibi sözler söyleyerek kendisine tecavüz ettiğini, kimsenin kendisine inanmayacağı ve işlemediği bir suçun üzerine kalacağı korkusu ile olay yerine yakın evlerden yardım istemediği gibi, polisi ve jandarmayı da aramayı düşünemediğini, kendisine ait bankamatik kartı ile aynı gün Isparta Ziraat Bankası çarşı özel işlem şubesinden para çektiğini, olayı gerçekleştiren şahsın ise bir karta yazdığı şifreyi kullanarak gece kalan parayı çektiğini söylemiş,

Duruşmada; aynı beyanlarını tekrarlayarak ateş esnasında kurşunların çok yakınına geldiğini, vurulmamasının bir mucize olduğunu, kendisinin de vurulmuş olabileceğini, ateş eden kişiye yalvardığını, maktule yardım edelim dediği halde kendisini bırakmadığını, işini bitirdikten sonra küfürlü kelimeler kullandığını, kendisinin yalvarıp yakardığını daha sonra giyinmesine izin verdiğini, giyindikten sonra hiç arkasına bakmadan uzaklaşmasını yoksa kendisini de acımadan öldüreceğini söylediğini, kendisini bıraktığına hâla inanamadığını, çevrede bulunan evlerden birinde oturabileceğini düşündüğü için o evlerden de yardım isteyemediğini, tahminen genç birisi olduğunu, karanlıkta tam yüzünü seçemediğini, elinden kurtulduktan sonra bilinçsiz bir şekilde oradan uzaklaştığını, olaydan sonra sabah anahtarcıdan anahtar çıkarttığını, evde bir tane yedek kırık bir kontak anahtarı olduğunu, o anahtardan cuma pazarındaki bir anahtarcıya çoğalttırdığını, tahminine göre maktulü vuran ve çantasını alan şahsın gece saat 24.00 sularında 40 Lirayı çektiğini, olayın ertesi günü öğleden önce çarşı polis karakoluna gittiğini, orada bütün özel kimliklerinin evrakının çalındığını söylediğini, Gülistan karakoluna kendisini yönlendirdiklerini, sonra bankaya giderek kartının çalındığını söylediğini, ancak hesabından para çekildiğini öğrenince Gülistan polis karakoluna gittiğini, orada ifadesini aldıklarını, kızının ... ile ilişkisinden haberinin olmadığını, bu yüzden utandığından ilk anda olayı söyleyemediğini savunmuştur.

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından gözönünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi halinde uygulanabileceği gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemeli, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Emekli polis olup arkadaşı ile oto tamirciliği yapan maktul ... ile kızıyla beraber yaşayan sanık ...’nin 2009 yılı başında tanıştıkları ve aralarında gönül ilişkisi başladığı, son zamanlarda ilişkilerinin cinsel boyuta ulaştığı, olay günü de maktulün saat 20.25’de sanık ...’yi arayarak buluştukları, olay yerine giderek cinsel ilişkide bulunduktan sonra maktule ait oto içerisinde otururlarken kimliği belirsiz bir kişinin araca av tüfeğiyle ateş ederek yanlarına geldiği, ...’ın otopsi tutanağında yazılı olduğu şekilde göğüs ön yüz sağ kısmında av tüfeği tek domuz kurşunu giriş yarasıyla vurularak öldürüldüğü, aracın bagaj kapağında, kaportasında ve şoför kapısı çerçevesinde kurşun izi bulunduğu, ...’ın vurulmasından hemen sonra saldırganın sanık ...’yi olay yerinden uzaklaştırıp silah zoruyla cinsel saldırıda bulunduğu, banka maaş kartı, nüfus cüzdanı ve cep telefonu gibi eşyalarını aldığı, sanığa ait cep telefonunun olay yerine yaklaşık 685 metre uzaklıkta başkaları tarafından bulunarak 19.01.2010 tarihinde kolluğa teslim edildiği, sanık ...’nin olaydan sonra saat 23.00 sıralarında evine ulaştığı, sanığın banka maaş kartını en son olay günü saat 17.17’de kullanarak hesabından 350 Lira para çektiği, olaydan sonra ise saat 00.53’de kamerası bulunmayan ATM’den hesabında kalan 40 Liranın çekildiği, ancak kartı kullanan ve parayı çeken kişinin kimliğinin belirlenemediği, sanık ...’nin cinayetle suçlanma korkusundan ve maktul ... ile kurduğu ilişki ve cinsel saldırıya uğramasının çevrede olası dedikodularından çekinerek olayı başta gizlediği, ancak ertesi gün saat 12.55’de kolluğa başvurarak aracının soyulduğunu bildirdiği olayda; sanık ...’nin beyanlarının olay yerinde tespit edilen fiziki bulgularla ve banka kayıtlarıyla uyumlu olması, aşamalarda suça iştirak etmediğine ilişkin savunmaları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın yüklenen suça katıldığı konusunda her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerekirken, yerel mahkemece mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme hükmünün sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Isparta Ağır Ceza Mahkemesinin 20.12.2012 gün ve 339-405 sayılı direnme hükmünün sanığın üzerine atılı kasten öldürme suçuna iştirak ettiği sabit olmadığından beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.03.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/149, Karar No: 2016/5368, Tarih: 11.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/149 E.  ,  2016/5368 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davaya konu olayda, davacı şirket aleyhine kesilen idari para cezalarının tahsili amacı ile şirket adına düzenlenen 6 adet ödeme emrinin tebliğ edildiği, davacının, anılan borçların zamanaşımına uğradığı iddiası ile sorumlu olmadığı gerekçesi ile ödeme emrinin iptali istemi ile dava açtığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 140. Maddesi olup gerek anılan maddede, gerekse 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesinde, işverenin kanunla düzenlenen yükümlülüklerini yerine getirmemesi halinde idari para cezası ile sorumlu olacağı düzenlenmiştir.

“Kurumca verilecek idari para cezaları” başlığını taşıyan 140. madde, idari para cezaları, cezayı uygulayacak makam, cezaya itiraz ve itirazı inceleyecek merci ile itiraz üzerine verilen karara karşı ilgililerce başvurulacak yargı yolu ve zamanaşımı konusunda düzenleme içermektedir. İdari para cezasına karşı fiilin işlendiği tarihteki yasal düzenlemeye göre süresi içinde Kuruma itiraz edilmemesi veya itirazın reddine karar verilmesi halinde yine süresi içinde ilgili Mahkemeye dava açılmaması ya da ilgili Mahkemece itirazın reddine karar verilmesi hallerinde idari para cezası kesinleşir ve Kurum alacağına dönüşür. Kesinleşen idari para cezasına karşı İş Mahkemesinde menfi tespit ve itiraz davası açılamaz.

Burada söz konusu olan idari para cezasının kendisinin iptali olup, tahsili nedeniyle tanzim edilen ödeme emrinin iptali ya da borçlu olmadığının tespiti talepleri iş mahkemesinin görev alanındadır. 06.05.1993 tarih ve 3910 sayılı Kanun ile değişik 140. maddenin son fıkrasına göre idari para cezalarının tahakkuk ve tahsilatında 10 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanacağı düzenlenmiş, anılan fıkra

06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 51. maddesiyle, “fiilin işlendiği günden itibaren beş yıl içinde tebliğ edilemeyen idarî para cezaları zamanaşımına uğrar.” şeklinde değiştirilmiş, sonrasında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı ... Kanununun aynı başlıklı 102. maddesinde, idari para cezalarının on yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, zamanaşımı süresinin, fiilin işlendiği tarihten itibaren başlayacağı öngörülmüştür.

06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 51. maddesiyle, “fiilin işlendiği günden itibaren beş yıl içinde tebliğ edilemeyen idarî para cezaları zamanaşımına uğrar.” şeklinde değiştirilmiş, sonrasında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı ... Kanununun aynı başlıklı 102. maddesinde, idari para cezalarının on yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, zamanaşımı süresinin, fiilin işlendiği tarihten itibaren başlayacağı öngörülmüştür.

Mahkemece, yukarıda açıklanan prosedür çerçevesinde, 506 sayılı Kanun’un 140. maddesi uyarınca başlatılmış prosedürün bulunup bulunmadığı araştırılmalı, başka bir deyişle idari para cezalarına karşı idari aşamada idare mahkemesine karşı dava açılıp açılmadığı belirlenmeli, davanın varlığı saptandığında idari para cezasının kesinleşmesi olgusu bekletici sorun yapılarak idari para cezalarının kesinleşip kesinleşmediği belirlenmeli, 2007/5-6,7 ve 8. aylara ilişkin idari para cezasının fiilin işlendiği tarihten itibaren 10 yıllık zamanaşımına tabi olduğu gözetilerek, 6183 sayılı Yasa gereği zamanaşımını kesen sebepler araştırılıp, zamanaşımı ve işin esası konusunda, yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18744, Karar No: 2014/4642, Tarih: 03.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/18744 E.  ,  2014/4642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, çekişme konusu 13, 151, 174 ve 290 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydında baba adının Hüseyin olarak yazıldığını ileri sürerek baba adının nüfus kaydına uygun şekilde Ahmet olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6928, Karar No: 2012/10108, Tarih: 17.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/6928 E.  ,  2012/10108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2009

Mahkemece, davacı ve davalı vekillerinin  yüzüne karşı  verilen kısa kararda isteme göre  davanın kısmen kabulüne  karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysa 31.03.2009 günlü oturumunda taraf vekillerine tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın aykırı olduğu zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Gerçekten, kısa kararda, davacının kıdem tazminatının 3001,58 TL'nın kabulüne 3482,09 TL'lık kısımının ise reddine, ihbar tazminatı istemininde de 443,22 TL'nın kabulüne 1384,24 TL'lik kısmının reddine  şeklinde karar altına alınan miktarların, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında farklı rakamlar olarak yazıldıkları, gerekçeli kararda davanın istem gibi kabulü şeklinde hüküm kurulduğu görülmüştür. Bu durumda, konuyla ilgili 10.04.1992 günlü ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır. Mahkemece bu şekilde hüküm fıkrası ile gerekçe karar arasında çelişki yaratılmış olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesin 17.05.2012  gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11304, Karar No: 2019/5825, Tarih: 30.09.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/11304 E.  ,  2019/5825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “yapılan araştırma ve incelemenin yetersiz olduğu belirtilerek, 6360 sayılı Kanun'un 1. ve geçici 1/13. maddesi uyarınca ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı ile taşınmazın bulunduğu İlçe Belediye Başkanlığının davaya dahil edilmesi, taşınmazın hangi tarihte tescil harici bırakıldığı hususunun yeniden Kadastro Müdürlüğü'nden sorulması, taşınmazın tescil harici bırakılma nedeni gözetildiğinde, çekişmeli taşınmazın nehir yatağı olup olmadığının, öncesi nehir yatağı ise yatağın insan eliyle değiştirilmiş olup olmadığının ve davacı tarafından zilyetlikle iktisap koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması, bu saptamanın yapılabilmesi için dava tarihinden en az 15-20-25 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ile aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftalarının getirtilerek dosya arasına konulması ve ardından taşınmaz başında fen bilirkişisi, jeolog bilirkişisi ve daha önceki keşifte görev almamış bir ziraat mühendisi bilirkişisinin katılımıyla yeniden keşif yapılması, keşif sırasında dinlenilecek davada yararı bulunmayan yerel bilirkişiler ve taraf tanıklarından, taşınmazın öncesinin ne olduğu, taşınmaz üzerinde zilyetliğin bulunup bulunmadığı, varsa hangi tarihte ve ne zaman başladığı, zilyetliğin sürdürülüş biçimi, kimden kime ve nasıl intikal ettiği hususlarının etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılması, jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişiye hava ve uydu fotoğrafları üzerinde streoskopik inceleme yaptırılarak, çekişme konusu taşınmaz bölümünün, önceki ve şimdiki niteliğinin, arazinin ekonomik amacına uygun olarak zilyetliğine ne zaman başlanıldığının belirlemesinin istenilmesi, jeolog bilirkişiden taşınmazın niteliği, dere yatağı niteliğinde olup olmadığı konusunda, ziraatçi bilirkişiden ise çekişmeli taşınmazın belirtilen dönem içindeki niteliği ve kullanım durumu hususunda raporlar alınması, davanın kabulüne karar verilecek olması halinde yapılması zorunlu yasal ilanlar yaptırılması” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından esasa yönelik, davalı Hazine vekili tarafından ise vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro çalışmaları sırasında tescil harici bırakılan taşınmaz bölümü hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak açılan tescil davasıdır. Mahkemece bozma ilamına uyulduğu halde bozma gerekleri de tam olarak yerine getirilmemiştir. Bozma ilamına uyulmakla, taraflar yararına usulü müktesep hak oluşur. Bu hakkın zedelenmemesi için bozma ilamında işaret edilen hususların tam ve eksiksiz olarak yerine getirilmesi zorunludur. Hükmüne uyulmasına karar verilen bozma ilamında, çekişmeli taşınmaz bölümü üzerinde davacı lehine zilyetlikle kazanım koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin yöntemine uygun şekilde araştırılması gereğine değinilmiş olmasına rağmen, mahkemece gerekli araştırma yapılmadan taşınmazın fen bilirkişi raporunda dere yatağı olduğunun belirtildiği, imar planı içerisinde kaldığı ve park olarak belirlendiği, bu tür yerlerin zilyetlikle iktisap edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme karar vermek için yeterli bulunmamaktadır. Bu şekilde eksik ve yetersiz bir incelemeye dayalı olarak karar verilemez.

Hal böyle olunca, mahkemece öncelikle çekişmeli taşınmazın hangi tarihte ve hangi sebeple tescil harici bırakıldığı hususu Kadastro Müdürlüğünden sorularak belirlenmeli, taşınmazın imar planı kapsamında olup olmadığı, imar planı kapsamında ise imar planının onay ve kesinleşme tarihleri ilgili mercilerden sorularak saptanmalı ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu alana ilişkin imar planının bir örneği dosya arasına konulmalı, imar planı dava tarihinden önce kesinleşmiş ise bu tarihten, aksi halde dava tarihinden 15-20-25 yıl öncesine ait stereoskopik hava fotoğraflarının tarihleri açıkça yazılmak suretiyle en az üç tanesi Harita Genel Komutanlığı’ndan, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftalar ise İl Kadastro Müdürlüğü'nden getirtilerek dosya arasına konulmalı ve ardından taşınmaz başında fen bilirkişisi, jeolog bilirkişisi ve daha önceki keşifte görev almamış bir ziraat mühendisi bilirkişisinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalı ve bu keşif sırasında dinlenilecek davada yararı bulunmayan yerel bilirkişiler ve taraf tanıklarından, taşınmazın öncesinin ne olduğu, taşınmaz üzerinde zilyetliğin bulunup bulunmadığı, varsa hangi tarihte ve ne zaman başladığı, zilyetliğin sürdürülüş biçimi, kimden kime ve nasıl intikal ettiği husuları etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı; jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişiye hava ve uydu fotoğrafları üzerinde streoskopik inceleme yaptırılarak, çekişme konusu taşınmaz bölümünün, önceki ve şimdiki niteliğinin, arazinin ekonomik amacına uygun olarak zilyetliğine ne zaman başlanıldığının belirlenmesi istenilmeli; jeolog bilirkişiden, taşınmazın niteliği, dere yatağı niteliğinde olup olmadığı konusunda, ziraatçi bilirkişiden ise çekişmeli taşınmazın belirtilen dönem içindeki niteliği ve kullanım durumu hususunda raporlar alınmalı; çekişmeli taşınmazın imar planı kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, 3402 sayılı Kanun'un 17. maddesi göz önüne alınarak imar planının onay tarihinden önce 3402 sayılı Yasa'nın 14 ve 17. maddesinde öngörülen koşulların davacı taraf yararına gerçekleşmiş olup olmadığı belirlenmeli, kadastroca tescil harici bırakılan yerler için açılan tescil davalarında TMK’nın 713/4 ve 5. fıkraları gereğince keşif sonucu elde edilen bilirkişinin rapor ve krokisine göre gerekli ilanların yöntemine uygun bir biçimde yapılması, yasal 3 aylık sürenin dolmasının beklenilmesi ve ilanın yapıldığı gazete ile ilan tutanaklarının dosya arasına konulması gerektiği de göz önüne alınmalı ve bundan sonra toplanan ve toplanacak olan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır

. fıkraları gereğince keşif sonucu elde edilen bilirkişinin rapor ve krokisine göre gerekli ilanların yöntemine uygun bir biçimde yapılması, yasal 3 aylık sürenin dolmasının beklenilmesi ve ilanın yapıldığı gazete ile ilan tutanaklarının dosya arasına konulması gerektiği de göz önüne alınmalı ve bundan sonra toplanan ve toplanacak olan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Mahkeme bu hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.