muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/391, Karar No: 2024/42, Tarih: 13.02.2024

CGK 2022/843 K sayılı ilamında; Kuruluşu, amacı, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün, başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, amaca ulaşmak için her yolu mübah gören fakat sözde meşruiyetini sivil alanda dinden, kamusal alanda ise hukuktan aldığı izlenimi vermek için yeterli güce ulaşıncaya kadar alenen kriminalize olmamaya özen göstermesi karşısında tanıkların daha somut, ayrıntılı ve dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerle örtüşür mahiyette olduğu için itibar edilmesi gereken kovuşturma aşamasındaki beyanlarına göre sanık Mustafa Refik Kırlı'nın örgütün gerçek yüzünü ortaya koyan operasyonlara başladığı, bu yapının kamuoyu ve medya tarafından tartışılır hâle geldiği, üst düzey hükûmet yetkilileri ve kamu görevlileri tarafından yapılan açıklamalarda ‘paralel yapı’ veya ‘terör örgütü’ olduğuna ilişkin tespitlerin ve uyarıların yapıldığı, Milli Güvenlik Kurulu tarafından da aynı değerlendirmelerin paylaşıldığı süreçten önce esnaf sohbetlerine katıldığı ve örgüte müzahir Ödemiş Genç İş Adamları Derneği'ne üye olduğu anlaşılmakta ise de anılan süreci takiben bu sohbetlere katılmamaya başladığı, dernekten istifa ettiği ve Bank Asya hesabındaki parasının büyük bölümünü çekip katılım hesabını kapattıktan sonra sadece mutat bankacılık işlemleri gerçekleştirdiği nazara alınıp silahlı terör örgütüne üye olma suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulmasının ve süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk içeren faaliyetlerde bulunulmasının gerekmekte olduğu ve örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını ve ideolojisini benimsemek veya örgütsel yayınları okumak ve bulundurmak gibi eylemlerin örgüt üyeliği için yeterli olmadığı gözetildiğinde savunmasının aksine örgütle organik bağ kurup örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmak suretiyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gösteren eylemler gerçekleştirdiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı kabul edilmelidir.

Yukarıdaki içtihatlar ve açıklamalar ışığında; sanığın örgütsel hiyerarşiye dahil olarak mahkumiyet hükmüne esas alınan faaliyetleri gerçekleştirdiği hususunda şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamadığı gibi bazı faaliyetlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin dahi kuşkulu olduğu dikkate alınarak ‘şüpheden sanık yararlanır’ kuralının somut olayımızda nasıl karşılık bulması gerektiğinin irdelenmesi gerekmektedir.

Yukarıdaki içtihatlar ve açıklamalar ışığında; sanığın örgütsel hiyerarşiye dahil olarak mahkumiyet hükmüne esas alınan faaliyetleri gerçekleştirdiği hususunda şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamadığı gibi bazı faaliyetlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin dahi kuşkulu olduğu dikkate alınarak ‘şüpheden sanık yararlanır’ kuralının somut olayımızda nasıl karşılık bulması gerektiğinin irdelenmesi gerekmektedir.

Ceza muhakemesi, geçmişte yaşandığı iddia edilen bir olayın gerçekten meydana gelip gelmediğini, meydana gelmiş ise ne şekilde ve kim tarafından meydana getirildiğini ortaya çıkarmak ve bu olayın hukuk normları karşısındaki durumunu tespit etmek amacıyla yapılmaktadır. Bu amacı gerçekleştirmeye yönelik yürütülen temel faaliyete de ispat denilmektedir. Maddi olay bakımından ispatın ölçütü, hakimin/mahkemenin şüpheyi yenerek vicdani kanaate ulaşmasıdır. Eğer bu şüphe yenilmezse ve dolayısıyla vicdani kanaate ulaşılmazsa, ihtimale, tahmine veya varsayıma dayanarak karar vermek mümkün olmadığından, şüpheden sanık yararlanır (in dubio pro reo) ilkesi devreye girmektedir.

Günümüz ceza muhakemesinde geçerli olan ispat sistemi, vicdani delil sistemidir. Temel özelliği, her şeyin delil kabul edilmesi ve delillerin de serbestçe değerlendirilmesi olan vicdani delil sistemi; mahkumiyet için tam bir inanış, başka bir deyişle suçluluk konusunda vicdani kanaat aradığından, esasen şüpheye dayalı cezalandırmayı yasaklamakta ve şüpheden sanık yararlanır ilkesine uygulama alanı yaratmaktadır.

Anayasanın 38/4. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/2. maddelerinde düzenlenmiş bulunan suçsuzluk (masumiyet) karinesi, suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar kişinin suçsuz sayılması gerektiğini ifade etmektedir. Bu karine uyarınca, suçsuz olduğu varsayılan kişinin suçlu kabul edilmesi için kesin hükümle mahkum olması, mahkumiyet için de fiilin ispatlanması, yani şüphenin bertaraf edilmesi gerektiğinden, şüpheden sanık yararlanır ilkesi suçsuzluk karinesinin bir uzantısı ve ona koşut bir ilke olarak karşımıza çıkmaktadır.

Suçsuzluğu olasılık içinde bulunan bir kimsenin adli hataya uğratılmasını önleme esasına dayanan şüpheden sanık yararlanır ilkesi, tarihsel ve evrensel bir ilke olarak günümüz ceza muhakemesi hukukunun değişmezleri ve vazgeçilmezleri arasındadır. Uygulama alanı gittikçe genişleme eğilimindedir ve yargısal kararlarda da daha sık vurgulanır olmuştur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.10.2010 tarih, 2010/8-134 esas- 2010/217 karar sayılı içtihadında ‘Şüpheden sanık yararlanır ilkesi’ özet olarak aşağıdaki şekilde açıklanmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.10.2010 tarih, 2010/8-134 esas- 2010/217 karar sayılı içtihadında ‘Şüpheden sanık yararlanır ilkesi’ özet olarak aşağıdaki şekilde açıklanmıştır.

Latince ‘in dubio pro reo’ olarak ifade edilen ve masumiyet (suçsuzluk) karinesinin bir uzantısı olan ‘şüpheden sanık yararlanır ilkesi’ ceza yargılaması hukukunun evrensel nitelikteki önemli ilkelerinden biridir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, teorikte olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir.

Anayasanın 38/4. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/2. maddelerinde düzenlenmiş bulunan suçsuzluk karinesi, suçluluğu hükmen sabit oluncaya kadar kişinin suçsuz sayılması gerektiğini ifade etmektedir. Bu karine uyarınca, suçsuz olduğu varsayılan kişinin suçlu kabul edilmesi için kesin hükümle mahkum olması, mahkumiyet için de fiilin ispatlanması, yani şüphenin bertaraf edilmesi gerektiğinden, şüpheden sanık yararlanır ilkesi suçsuzluk karinesinin bir uzantısı olarak karşımıza çıkmaktadır.

Prof. Dr. Hakan Hakeri; Şüpheden sanık yararlanır ilkesi, ceza yargılaması hukukunda geçerli olan ve mevzuatımızda yazılı olarak hükme bağlanmamış bulunan bir ispat kuralıdır. Buna göre, bir suç işlediği iddiasıyla yargılanan kimse hakkında mahkûmiyet kararının verilebilmesi için, o kimsenin o suçu işlediğinin yüzde yüz oranında kesin olması, ispatlanmış bulunması gerekir. Bu noktadaki yüzde birlik şüphe dahi, sanığın beraat etmesine yol açar.

Böylece masum bir kimsenin cezalandırılmasındansa, suçlu bir kimsenin serbest bırakılması daha üstün tutulmaktadır. Nitekim jüri sisteminin bulunduğu Amerika Birleşik Devletlerinde jürinin tek görevi, sanığın suçu işleyip işlemediği konusunda, yani ispat hususunda karar vermektir. Jüri 11 üyeden oluşmaktadır ve bir kimsenin suçu işlediğine karar verilebilmesi için 11 üyeden, 11'inin de sanığın suçu işlediğine kanaat getirmesi gerekir. 10 üye sanığın suçu işlediği; ancak bir üye işlemediği yönünde oy kullandığı takdirde sanığın beraatına karar verilir. Bu örnek, şüphenin yüzde yüz oranında yenilmemesi dolayısıyla, sanığın beraatına karar verilmesi gerektiğini göstermektedir.

Yargıtayın da benzer olaylardaki pek çok kararlarında bu ilkeye gerekli önemi verdiği açıkça görülmektedir. Çeşitli kararlarda bu husus şöyle ifade edilmiştir:

Yargıtayın da benzer olaylardaki pek çok kararlarında bu ilkeye gerekli önemi verdiği açıkça görülmektedir. Çeşitli kararlarda bu husus şöyle ifade edilmiştir:

Ceza yargılamalarında amaç, gerçeğin hiçbir şüpheye yer bırakılmaksızın ortaya çıkarılmasıdır; şüphenin bulunması halinde, mahkûmiyet kararı verilmesi ceza yargılaması hukukunun genel ilkelerine aykırıdır; şüpheden sanığın yararlanacağı evrensel bir ceza yargılaması hukuku ilkesidir ve varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz.

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 22.05.1996 tarih, 1996/3748 esas-1996/4759 karar sayılı içtihadında;

Mahkeme kararının dayandığı tüm verilerin, bu verilere ait mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddianın savunma ve varsa tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması, Anayasanın 141. ve CYUY'nın 32, 260 ve 308/7. maddeleri uyarınca sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet Savcısını ve de herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde olması gerekir.

Şüpheden sanık yararlanır ilkesi; özenle yapılmış bir hazırlık soruşturmasına, her türlü araştırma soruşturma sonucu toplanmış ve değerlendirilmiş bütün delillere rağmen sanığın suçluluğu veya aleyhe durum konusunda var olan makul şüphenin giderilmemesi halinde uygulanmalıdır. Bu durumun aksi, bu kez de mağdur tarafın, adaletin ve toplumun zarar görmesine sebep olacaktır. Uygulama alanı çok geniş ve hukukumuzda da vazgeçilmez bir yere sahip olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi doğru uygulandığı ve doğru anlaşıldığı takdirde adalet sistemine ve hukuka hizmet edebilir.

Yukarıdaki içtihatlar ve açıklamalar ışığında; somut olayımızı incelediğimizde;

Örgütsel faaliyet olarak kabul edilen, sanığın dört FETÖ mensubundan birisi olduğunun o dönemde yargı bürokrasinde konuşulması ve Danıştay üyesi olarak çalıştığı dönem içerisinde oluşan kamplaşmada FETÖ/PDY mensuplarının bulunduğu grup içerisinde yer alması şeklinde sıralanan iki eylemin beş duyu organından en az birisi tarafından algılandığına dair herhangi bir tanık beyanına dayanmadığı gibi bu şekildeki somut verilere dayanmayan tamamen kişisel tahminleri içeren soyut değerlendirmelerin delil olarak kabul edilmesinin kusursuz maddi gerçeğe ulaşmayı ideal bir hedef olarak belirleyen ceza muhakemesi hukukunun amacı ile bağdaşmayacağı hususunda gerek öğretide gerekse uygulamada herhangi bir duraksamanın bulunmaması, mahkumiyet hükmüne esas alınan faaliyetlerden, örgüt açısından varlık-yokluk meselesi olarak görülen 2014 yılında yapılan HSYK seçimleri öncesinde örgüt adayları lehine seçim çalışması yapılması, örgütün üst düzey temsilcilerinden olan ... ... ile irtibat kurulması şeklindeki faaliyetlerin yapıldığına dair savunmanın aksini ispatlayacak kesin kanıtların elde olunamadığı gibi anılan faaliyetler ile birlikte Rota-Haber gibi örgütün propaganda amaçlı oluşturduğu sitelerin takip edilmesinden ibaret faaliyetlerin örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceğinin yerleşik uygulamalarda (CGK 2022/495 K-843 K, 3.C.D 2024/902 K, 16. C.D 2017/5155 K) benimsendiği gibi Yüksek Seçim Kurulu tarafından uygun görülen adaylar lehine faaliyette bulunulmasının örgütsel faaliyet çerçevesinde yapıldığına ve Devlet bürokrasisi içerisinde yer alan ... ... ile irtibatı olmadığına dair savunmasının aksini ispatlayacak şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamaması, dosya içeriğine göre örgüt liderinin çağrısından önce 24/04/2013 tarihinde Bank-Asya’ya yatırılan 152.411,55 TL paranın, bankanın en çok paraya ihtiyaç duyduğu dönemde örgüt liderinin iradesi ile uyuşmayacak şekilde 07/04/2014 tarihinde hesapta bulunan 106

... ... ile irtibatı olmadığına dair savunmasının aksini ispatlayacak şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamaması, dosya içeriğine göre örgüt liderinin çağrısından önce 24/04/2013 tarihinde Bank-Asya’ya yatırılan 152.411,55 TL paranın, bankanın en çok paraya ihtiyaç duyduğu dönemde örgüt liderinin iradesi ile uyuşmayacak şekilde 07/04/2014 tarihinde hesapta bulunan 106.601,21 TL'nin Vakıfbank nezdinde bulunan şahsi hesaba gönderilmesi suretiyle hesabın kapatılmasının sanık lehine değerlendirilmesi gerekirken, çağrıdan önce açılan hesapta yaklaşık 4 aylık bir süre para bulundurulmasının yerleşik uygulamalara aykırı bir şekilde sanık aleyhine değerlendirildiği gibi bu hususun sanık aleyhine değerlendirilme nedeninin denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmamış olması, yine sanığın Danıştayda çalıştığı dönemde örgüt açısından önemli olan davalarda örgütün iradesi ile uyuşmayacak şekilde tercihte bulunması ve sonuç itibarıyla örgütün sözde meşruiyet vitrini olarak kullanılan katlarla irtibatlı olduğu anlaşılan sanığın örgütle organik bir bağ kurarak hiyerarşisine dahil olmadığı yönündeki savunmasının aksini ispatlayacak hiçbir delilin elde olunamadığı gibi mahkumiyete esas alınan faaliyetlerin örgütsel faaliyet olarak kabul edilme imkanının mevcut olmadığı dikkate alınarak ‘şüpheden sanık yararlanır’ kuralı gereğince sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, mahkumiyet kararı verilerek bizzat özel daireler ile ceza genel kurulunun kendi içtihatları ile çelişkiye düşülmüştür. Bu duruma çağdaş herhangi bir hukuk sisteminin izin vermesi de düşünülemez. Böyle bir uygulamanın, ceza muhakemesi hukukun en temel ilkelerini çok derinden sarsacağı ve ortaya çıkan çelişkinin ceza hukukunun temel ilkelerinden olan kanun önünde eşitlik ilkesini zedeleyeceği açıktır.

Bütün ihtimalleri değerlendirmek zorunda olan mahkeme tarafından sanığın savunmasının aksini ispatlayacak şekilde silahlı terör örgütü üyesi olduğuna dair şüpheden arındırılmış kesin kanıtların bulunamaması karşısında; toplanan delillere ve yerleşik uygulamalara göre sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğinden bahisle direnme kararının bozulması gerekirken, direnme kararının onanmasına dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun kararına yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." şeklindeki,

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer nitelikteki,

Düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

Açıklanan nedenlerle;

1) Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 06.06.2023 tarihli ve 27-16 sayılı; sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA,

2) Dosyanın, Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2024 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13372, Karar No: 2013/13401, Tarih: 03.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/13372 E.  ,  2013/13401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.05.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12238, Karar No: 2013/16607, Tarih: 24.10.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/12238 E.  ,  2013/16607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı Girişim Varlık Yönetim AŞ. vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... ihbar olunan: ... Bankası AŞ. aralarındaki itirazın iptali davası hakkında İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 03.04.2013 gün ve 2010/349 E. - 2013/120 K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Hükmü temyiz eden davalı vekili müvekkilinin mali durumunun elverişli olmadığını belirterek müvekkili ve mali durumuna ilişkin herhangi bir kayıt örneği ve belge sunmaksızın adli yardım talebinde bulunmuştur.

Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin Yargıtay’a yapılacağı 6100 sayılı HMK’nun 336/3 maddesinde hükme bağlanmış ise de, aynı maddenin ikinci fıkrasında; “talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasının dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır” hükmüne yer verilmiştir.

1- Hükmü temyiz eden davalı vekili HMK 336/2 maddesinde öngörülen belgeleri mahkemeye sunmadığından dayanaksız olan adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı vekilince temyiz harcı ve temyiz başvuru harcının yatırılmadığı anlaşıldığından, bu harçlar ödenmedikçe müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacağından temyiz harcı ve temyiz başvurma harcının yatırılması konusunda 6100 sayılı HMK’nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nun 434/3 maddesi uyarınca işlem yapılarak sonucuna göre gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz eden davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22036, Karar No: 2014/23216, Tarih: 02.07.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/22036 E.  ,  2014/23216 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/244894

MAHKEMESİ : Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2012/1141 (E) ve 2013/219 (K)

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A- Hırsızlık suçu bakımından yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken çalınan aracın ve paranın değeri dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerekirken sanığa yazılı şekilde alt sınırdan ceza tayin edilmesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5320 sayılı Kanunun 5560 sayılı Kanunla değişik 13. maddesinin "Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince soruşturma ve kovuşturma makamlarının istemi üzerine baro tarafından görevlendirilen müdafii ve vekile, avukatlık ücret tarifesinden ayrık olarak, Türkiye Barolar Birliğinin görüşü de alınarak Adalet ve Maliye Bakanlıkları tarafından birlikte tespit edilecek ücret, Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla yer alan ödenekten ödenir. Bu ücret, yargılama giderlerinden sayılır" yönündeki açık hükmü karşısında katılan vekilinin CMK'nın 239. maddesi uyarınca baro tarafından atanmış olması nedeniyle katılan yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği, bu miktarın sanıktan yargılama gideri olarak tahsili gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. A.. müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından katılan vekalet ücretine ve yargılama giderine ilişkin bölümlerin çıkarılarak, yerine “Tebligat ve baro tarafından atanan vekil ücreti olarak toplam 320 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B- Mala zarar verme suçu bakımından yapılan incelemede;

Mala zarar verme suçunun konusunu aynı zamanda hırsızlık suçunun konusu olan aracın kendisinin oluşturması durumunda, eylemin aracın mülkiyetine yönelik olması nedeni ile malın çalınması sırasında araca verilen zarardan dolayı ayrıca mala zarar verme suçundan ceza verilemeyeceği, bu nedenle sanığın aracı çalmak amacıyla araca zarar vermesi eyleminin suç oluşturmayacağı göz önüne alınmadan sanığın beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Mala zarar verme suçunun konusunu aynı zamanda hırsızlık suçunun konusu olan aracın kendisinin oluşturması durumunda, eylemin aracın mülkiyetine yönelik olması nedeni ile malın çalınması sırasında araca verilen zarardan dolayı ayrıca mala zarar verme suçundan ceza verilemeyeceği, bu nedenle sanığın aracı çalmak amacıyla araca zarar vermesi eyleminin suç oluşturmayacağı göz önüne alınmadan sanığın beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. A.. müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 02.07.20014 gününde oybirliğiyle karar verildi.