muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/604, Karar No: 2021/129, Tarih: 18.03.2021

Söke 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.10.2012 tarih ve 122 değişik iş sayı ile;

"Söke İlçe Jandarma Komutanlığınca verilen mağdurenin eşi sanık tarafından hakaret ve tehdide maruz kalması nedeniyle 6284 sayılı Kanun’un 5. maddesinin 2. fıkrası uyarınca bir ay süreyle evden uzaklaştırılmasına dair tedbir kararının onanmasına," karar verildiği,

Mağdurenin Söke Cumhuriyet Başsavcılığına sunduğu 03.10.2012 tarihli dilekçede; sanıkla gayri resmî evli olduklarını, müşterek 6 çocuklarının bulunduğunu, uzun süredir kendisinin ve çocuklarının sanığın şiddetine maruz kaldıklarını, sanığı şikâyet ettiğini, evden uzaklaştırma kararı olmasına rağmen sanığın 02.10.2012 tarihinde akşam saatlerinde eve geldiğini, sanığa "Evden uzaklaştırıldın." dediğini, sanığın "Kes sesini. Seni öldürürüm." demek suretiyle kendisini ölümle tehdit ettiğini, can güvenliğinin olmadığını, kendisine ve çocuklarına bir şey olursa sanığın sorumlu olduğunun bilinmesini istediği,

03.10.2012 tarihinde Söke Fehime Faik Kocagöz Devlet Hastanesince düzenlenen rapora göre; olayın öyküsünde mağdurenin bir gün önce gece saat 01.00’de eşinin kendisine zorla tecavüz ettiğine dair şikâyetinin bulunduğu, yapılan genital muayenesinde; darp ya da cebir izine rastlanmadığı, kızlık zarının perfore olduğu, eski yırtıkların mevcut olduğu, yeni yırtık izlenmediği, vajinal sürüntü muayenesinde bazı sahalarda tipik sperm hücreleri görüldüğü hususlarının belirtildiği,

06.10.2012 tarihinde kolluk görevlilerince düzenlenen tutanağa göre; sanığın ev adresinde yakalandığı,

Mağdurenin Söke Cumhuriyet Başsavcılığına sunduğu 08.10.2012 tarihli dilekçede; yaklaşık bir hafta önce eşi olan sanık hakkında şikâyette bulunduğunu, ancak eşiyle barıştıklarını, aralarında hiçbir sorun kalmadığını, şikâyetinden vazgeçtiğini bildirdiği,

06.10.2012 tarihinde kolluk görevlilerince düzenlenen tutanağa göre; sanığın ev adresinde yakalandığı,

Mağdurenin Söke Cumhuriyet Başsavcılığına sunduğu 08.10.2012 tarihli dilekçede; yaklaşık bir hafta önce eşi olan sanık hakkında şikâyette bulunduğunu, ancak eşiyle barıştıklarını, aralarında hiçbir sorun kalmadığını, şikâyetinden vazgeçtiğini bildirdiği,

Sanık hakkında düzenlenen sosyal araştırma raporuna göre; sanığın 46 yaşında olduğu, 20 yıl önce Bitlis ilinden göç ettiği, mağdurenin 40 yaşında olduğu, sanık ve mağdurenin 6 çocuklarının bulunduğu, yoksulluk içerisinde hayatlarını devam ettirdikleri, düzenli gelir elde edemedikleri, birlikte pamuk toplama işinde çalıştıkları, tek odalı evlerinin fiziki koşullarının son derece yetersiz olduğu, sanığın Türkçeyi tam olarak konuşamadığı, eğitimsiz olmasının işlediği iddia edilen fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama konusunda farkındalık düzeyini düşürdüğü, sanığın fizik ve sağlık durumun iyi olduğu, psikolojik durumu ve davranışlarında anormal bir durum gözlemlenmediği, bilişsel durumunun normal düzeyde olduğu, karşılaştığı sorunları tanımlayabilip çözebilecek zihinsel olgunluğa sahip bulunduğu, görüşme boyunca oldukça saygılı ve işbirlikçi tutum sergilediği, sosyal çevre bilgilerine göre; sorunlu bir kişilik yapısı olan sanığın cinsel içerikli gayri ahlaki davranışlarının bulunduğu yönünde köyün ilköğretim okulunda görev yapan öğretmenlerden bilgi alındığı, sonuç olarak sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmediği, ailesi ve eşine karşı sorumsuz bir yaşam sürdürdüğü, aile planlaması ve çocuk yetiştirme konusunda bilgi ve bilinç düzeyinin düşük olduğu, toplum açısından tekrar suç işleme riskinin olduğu yönünde izlenim edinildiğinin belirtildiği,

Anlaşılmaktadır.

Anlaşılmaktadır.

03.10.2012 tarihinde mağdure Savcılıkta; sunmuş olduğu 03.10.2012 tarihli şikâyet dilekçesinin doğru olduğunu, dilekçeyi yazan kişiye utandığı için söyleyemediği bir olay daha yaşandığını, sanıkla yaklaşık 20 yıldır resmî nikâh olmadan yaşadıklarını, 6 çocuklarının olduğunu, sanığı evliliklerinin başından beri istemediğini, aile baskısı nedeniyle evlendiklerini, sanığın son zamanlarda kendisine ve çocuklarına şiddet uyguladığını, son 10 gün içerisinde kendisini iki kez dövdüğünü, yardımcı olmak isteyen ev sahiplerini ise tehdit ettiğini, bu olayları jandarmaya bildirdiklerini ve soruşturma başlatıldığını, iki gün önce jandarmada ifadelerinin alınmasının ardından sanık hakkında evden uzaklaştırma kararı verildiğini, gece saat 00.00 sıralarında jandarmanın araçla kendilerini ve sanığı karakoldan aldığını, sanığı eve yaklaşmaması için uyarıp Söke çarşı merkezine, kendisini ise çocuklarıyla beraber eve bıraktıklarını, sanığın eve bir gün önce gündüz vaktinde gelmediğini, akşam hava kararmaya başladığında gelerek kendisinden habersiz içeri girip salona geçtiğini fark ettiğini, o esnada kendisinin mutfakta çalışmakta olduğunu, sanığa "Evden çek git." dediğini, sanığın "Sus kimse duymasın." diyerek oturduğunu, tartıştıklarını ancak karşı koyamadığını, sanığın evde kaldığını, sanıktan korktuğu için 11 yaşındaki kızı Hasret ve 7 yaşındaki kızı İpek’le birlikte aynı yatakta yattığını, gece saat 03.00 sıralarında sanığın eliyle sarsarak kendisini uyandırdığını, yanında uyuyan çocuklarını uyandırmadan kenara çekmiş olduğunu fark ettiğini, kendisine "Kalk seni istiyorum." biçiminde sözler söyleyen sanığa "Sende hiç namus şeref yok mu? Seni evden kovmaya çalışırken sen nasıl böyle bir şey istersin?" dediğini, bunları söylerken çocukların uyanmaması için kısık sesle konuştuğunu, çocukların uyanmasından korktuğu için hareketsiz kaldığını, sesini çıkartamadığını, istemediğini söylediği hâlde iç çamaşırının sanık tarafından çıkartıldığını, sanığın normal yoldan kendisiyle ilişkiye girdiğini, çocuklara rezil olmamak için sanığa karşı koyamadığını, işini bitiren sanığın kalkıp odanın diğer tarafına gittiğini, sanığa kızdığını, sabah uyandığında sanığın evden ayrılmış olduğunu gördüğünü, gece giymiş olduğu çamaşırları çamaşır makinasına atıp yıkadığını, olay sırasında sanığın kendisini darbetmediğini, vücudundaki yara bere izlerinin önceki olaylar sebebiyle olduğunu, iç beden muayenesine rıza gösterdiğini, uyudukları için çocukların olayı gördüklerini zannetmediğini, sanığın eve izinsiz olarak gelip isteği dışında kendisiyle cinsel ilişkiye girmesi nedeniyle ondan şikâyetçi olduğunu,

Mahkemede; sürekli olarak sanığın şiddet, hakaret ve tehdit içeren eylemlerine maruz kaldığını, bu konuda zaman zaman karakola ve savcılığa başvurduğunu, son olarak davaya konu olan olayda jandarmaya başvurduğu için sanık hakkında evden uzaklaştırma kararı verildiğini, aynı gün sanığın eve, akşam karanlık çöker çökmez geldiğini, bağırıp rezil etmemesi için kapıyı açmak zorunda kaldığını, evlerinin tek odalı olduğunu, çocuklarla aynı odada yattıklarını, olay günü sanığın henüz çocuklar uyanıkken ilişkiye girmek istediğini söylediğini ancak sanığa istemediğini defalarca söyleyip uyumaya çekildiğini, çocukların lambayı kapattıklarını, sanığın tekrar geldiğini, istemediği hâlde çocuklara rezil olmaktan korkup ses çıkaramadığını, bu şekilde rızasına aykırı olarak sanığın kendisiyle cinsel ilişkiye girdiğini, ertesi gün savcılığa şikâyette bulunduğunu, ancak sanıktan şikâyetçi olmadığını, sorulması üzerine; o gece sanıkla rızası dahilinde ilişkiye girmediğini, istemediği hâlde sanığın kendisiyle cinsel ilişkiye girdiğini, şikâyetçi olmadığını,

Beyan etmiştir.

06.10.2012 tarihinde sanık Kollukta; mağdureyle 20 yıldır gayri resmî evli olduklarını, müşterek 6 çocuklarının bulunduğunu, mağdureyle aralarında daha önce tartışmalar çıktığını, bu nedenle kendisi hakkında mahkeme tarafından bir ay süreyle evden uzaklaştırma kararı verildiğini, jandarmanın uzaklaştırma kararını kendisine tebliğ ettiğini, 02.10.2012 tarihinde çocuklarını çok özlemesi, ev sahibinin kendilerini evden çıkarma durumu olduğunu duyması ve evde elektrik ile suyun kesildiğini öğrenmesi nedenleriyle Akçakonak köyünde bulunan evine gitmek mecburiyetinde kaldığını, eve gittiğinde mağdurenin kendisine hiçbir tepki göstermediğini, normal bir şekilde oturup yemek yediklerini, aynı gece mağdurenin de isteğiyle ilişkiye girdiklerini, kesinlikle onu ilişkiye zorlamadığını, zorlamış olması hâlinde çocuklarının uyanmasının gerektiğini, ilişkiden sonra mağdureyle beraber yattıklarını, sabah erken vakitte evden çıktığını, mağdurenin kendisini neden şikâyet ettiğini anlamadığını,

07.10.2012 tarihinde Savcılıkta; jandarmada vermiş olduğu ifadesini aynen tekrar ettiğini, jandarmanın kendisi hakkında evden uzaklaştırma kararı uyguladığını, ailesiyle oturdukları evin sahibinin, eşini ve çocuklarını eşyalarla birlikte dışarı çıkartmak istediğini öğrendiğini, bunun üzerine eve gittiğini, ev sahibinin evde olmadığını, eşi olan mağdurenin ev sahibiyle görüştüğünü ve birikmiş kira borcunu istediğini anlattığını, bu nedenle evde kaldığını, geceyi evde geçirdiğini, mağdureyle onun isteği ve rızası doğrultusunda cinsel ilişkiye girdiğini, zorlama olmadığını, mağdureyle en büyüğü 18, en küçüğü 10 yaşlarında 6 çocuklarının olduğunu, hakkındaki suçlamayı kabul etmediğini, eşiyle barıştıklarını, başka bir eve taşınıp birlikte yaşamaya devam edeceklerini, mahkemenin uzaklaştırma kararının iptali için de başvuruda bulunacaklarını,

Mahkemede; mağdurenin zaman zaman şiddet uyguladığından bahisle kendisini şikâyet ettiğini ancak her defasında başkalarının mağdurenin aklına girmesi nedeniyle şikâyete maruz kaldığını, şikâyet edildiği zamanlarda akşamları jandarmanın gelip kendisini aldığını, suçlama konusu yapılan olayda ise jandarma tarafından hakkında evden uzaklaştırma kararı verildiğini fakat o gün ev sahibinin, çocuklarını ve eşini evden çıkartmak isteyip elektriği de suyu da kestirdiğini öğrendiğini, bu nedenle borçlarını ödemek için eve gidip ev sahibiyle görüştüğünü, gitmişken geceyi de evde geçirdiğini, eve zorla girmediğini, gece mağdurenin rızası dahilinde onunla ilişkiye girdiğini, eşi olan mağdureyle ilişkiye girmesinin normal olduğunu, 20 yıl önce kendisine başlık olarak bir servet ödediğini, mağdurenin ifadesinde geçtiği gibi zorla ırzına geçme durumunun söz konusu olmadığını, buna rağmen mağdurenin, başkalarının yönlendirmesi nedeniyle şikâyette bulunduğunu, ardından şikâyetten vazgeçtiğini, bu vazgeçmeyi kabul ettiğini, 20 yıllık evliliği süresince mağdureye karşı zorla bu tarz bir eyleminin olmadığını, suçlamaların asılsız olduğunu,

Savunmuştur.

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latince'de ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi hâlinde uygulanabileceği gibi suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate veya herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Mağdurenin soruşturma aşamasında sanığın hava kararmaya başladığında gelerek kendisinden habersiz içeri girip salona geçtiğini fark ettiğini, o esnada kendisinin mutfakta çalıştığını, sanığa "Evden çek git." dediğini, sanığın "Sus kimse duymasın." diyerek oturduğunu, tartıştıklarını ancak karşı koyamadığını ve sanığın evde kaldığını, sanıktan korktuğu için 11 ve 7 yaşlarındaki kızları Hasret ve İpek’le aynı yatakta yattığını, gece saat 03.00 sıralarında sanığın eliyle sarsarak kendisini uyandırdığını, sanığın, yanında uyuyan çocuklarını uyandırmadan kenara çekmiş olduğunu fark ettiğini, "Kalk seni istiyorum." şeklinde konuşan sanığa "Sende hiç namus şeref yok mu? Seni evden kovmaya çalışırken sen nasıl böyle bir şey istersin?" sözleriyle cevap verdiğini, bunları söylerken çocukların uyanmaması için kısık sesle konuştuğunu ve hareketsiz kaldığını, sesini çıkartamadığını, istemediğini söylediği hâlde iç çamaşırının sanık tarafından çıkartıldığını, sanığın normal yoldan kendisiyle ilişkiye girdiğini, çocuklara rezil olmamak için karşı koyamadığını, işini bitiren sanığın kalkıp odanın diğer tarafına gittiğini, sabah uyandığında sanığın evden ayrılmış olduğunu gördüğünü, kovuşturma aşamasında sanık hakkında evden uzaklaştırma kararı verilmesinin ardından aynı gün karanlık çöker çökmez sanığın eve geldiğini, bağırıp etrafa rezil etmemesi için kapıyı açmak zorunda kaldığını, evlerinin tek odalı olduğunu, çocuklarla aynı odada yattıklarını, sanığın, henüz çocuklar uyanıkken ilişkiye girmek istediğini söylediğini, ancak ona istemediğini defalarca söyleyip uyumaya çekildiğini, çocukların lambayı kapattıklarını, sanığın tekrar geldiğini, istemediği hâlde çocuklara rezil olmamak için ses çıkaramadığını, bu şekilde rızasına aykırı olarak sanığın kendisiyle cinsel ilişkiye girdiğini iddia ettiği, sanığın ise aşamalarda 02.10.2012 tarihinde çocuklarını çok özlemesi, ev sahibinin kendilerini evden çıkarma durumunun olması ve evde elektrik ve suyun kesilmiş olması nedenleriyle Akçakonak köyünde bulunan evine gitmek mecburiyetinde kaldığını, eve gittiğinde mağdurenin kendisine hiçbir tepki göstermediğini, normal bir şekilde oturup yemek yediklerini, aynı gece mağdurenin de isteğiyle ilişkiye girdiklerini, kesinlikle mağdureyi ilişkiye zorlamadığını, zorlamış olması hâlinde çocuklarının uyanmasının gerekeceğini, ilişkiden sonra mağdureyle beraber uyuduklarını savunduğu olayda;

Olay tarihinden bir gün önce jandarmaya müracaat ederek sanık hakkında evden uzaklaştırma kararı verilmesini sağlayan mağdurenin, soruşturma aşamasında sanığın eve kendisinden habersiz geldiğini söylemesine karşın kovuşturma aşamasında olay günü sanığın eve geldiğini, kapıda bağırıp rahatsızlık vermemesi için onu içeri almak durumunda kaldığını belirtmek suretiyle çelişkili beyanlarda bulunması, evden uzaklaştırma kararı nedeniyle sanık ile mağdure arasında bir husumet bulunması, kendisine karşı darp ve tehdit uyguladığı iddiasıyla müteaddit defalar sanık hakkında adli mercilere şikâyette bulunan mağdurenin olay esnasında çocuklarına rezil olmamak için tepki gösteremediğini belirtmesinin hayatın olağan akışına uygunluk göstermemesi, mağdurenin ifadelerinde ilişki esnasında sanığın kendisine karşı cebir veya tehdit kullandığına dair iddialara yer vermemesi ve alınan raporda cebrin gerçekleştiğine ilişkin bir bulguya rastlanmaması, sanığın aşamalarda mağdureyle rızası dahilinde ilişkiye girdiklerini istikrarlı olarak savunması hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanığın mağdureye yönelik eylemini onun rızasına aykırı olarak gerçekleştirdiği hususunun şüphede kalması ve bu şüphenin de sanık lehine değerlendirilmesi zorunluluğu nedeniyle sanığın üzerine atılı nitelikli cinsel saldırı suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığına karar verilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmündeki gerekçelerinin isabetli olmadığına ve mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Yapılan yargılama sonucu Yerel Mahkemede oluşan vicdani ve hukuki kanaat ile direnme kapsamında incelenen dosya içeriğine göre;

Sanık ... ile mağdure ...’ın yaklaşık 20 yıldır resmî nikâh olmaksızın birlikte yaşadıkları, bu birlikteliklerinden altı çocuklarının bulunduğu, uzun yıllardır sanıktan fiziksel şiddet, tehdit ve hakaret gören mağdurenin çeşitli zamanlardaki şikâyetleri üzerine sanık hakkında çok sayıda soruşturma yapıldığı ve kamu davaları açıldığı, olay öncesinde benzer nitelikteki davranışları nedeniyle mağdurenin başvurusuyla sanığın 6284 sayılı Kanun kapsamında ortak ikametten uzaklaştırılmasına ilişkin karar verildiği ve bu kararın sanığa tebliğ edildiği, buna rağmen sanığın aynı günün akşamında tekrar konuta giderek mağdurenin rızasına aykırı şekilde onunla cinsel ilişkiye girdiği anlaşılan olayda;

Mağdurenin cinsel ilişkiye dair iddiasının gerek sanığın kabule dayalı savunması, gerekse tıbbi raporlarla doğrulanması, mağdurenin tek odalı bir evde bazıları ergenlik döneminde altı çocuğuyla beraber aynı yerde uyumaları nedeniyle durumu çocuklarının göreceği ve rezil olacakları kaygısıyla bu duruma sesini çıkaramamış olması, öte yandan sanığın sergilediği fiziksel şiddet, tehdit ve hakaret davranışları nedeniyle kendisinden şikâyetçi olarak uzaklaştırma kararı verilmesini sağlayan mağdurenin aynı günün akşamında tedbir kararını hiçe sayarak eve gelen sanığın cinsel ilişki teklifine olumlu yaklaşmasının beklenemeyecek oluşu, sanığın yargılama evresinde dile getirdiği '...kendisi benim eşimdir. İlişkiye girmem normaldir. 20 yıl önce kendisine başlık olarak bir servet ödemiştim...' biçimindeki beyanlarının da özelde mağdureye, genelde kadınlara yönelik onları tümüyle meta olarak gören, üzerlerinde her türlü tasarrufa hakkı olduğunu iddia eden ve sağlıklı bir düşünce yapısı içermeyen bakış açısını yansıtması, okuma yazma bilmeyen, köyde yaşayan, mevsimlik işlerde çalışan, altı çocuklu bir anne olan mağdurenin ait olduğu sosyokültürel anlayış içinde sıkça gözlemlenen 'aile içinde yaşanan aile içinde kalır' anlayışına ters düşme, iffetini ortaya koyma ve kınanma pahasına hemen ertesi gün adli makamlara başvurarak sanıktan şikâyetçi olması karşısında, sanığa yüklenen suçun sübut bulduğu, Yerel Mahkemenin cinsel ilişkinin mağdurenin rızası dışında ve zora dayalı olarak gerçekleştiği biçimindeki kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bu itibarla direnme hükmünün onanması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma yönündeki düşüncesine iştirak etmiyorum. " düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.09.2013 tarihli ve 178-183 sayılı direnme kararına konu hükmünün, mağdurenin sanığın eylemine rızasının bulunmadığı hususunun şüphede kalmasının sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği ve bu itibarla gerçekleşen eyleme mağdurenin rızasının bulunduğu sonucuna ulaşıldığından sanığa atılı nitelikli cinsel saldırı suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığının gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13648, Karar No: 2017/14662, Tarih: 13.06.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/13648 E.  ,  2017/14662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 35, 62, 52/2, 58 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın şikayetçi ...' nun işlettiği lokantayı arayarak kendisini zabıta müdür yardımcısı ... olarak tanıttığı, annesinin cenazesinin memleketine gönderileceğini ve 100 TL paraya ihtiyacı olduğunu söyleyerek para istediği, şikayetçinin de kabul ederek parayı lokantadan almasını söylediği, sonrasında ise zabıta müdürlüğünü arayıp ... isminde bir kimsenin olup olmadığını sorduğu, bu isimde birinin olmadığını öğrenmesi üzerine durumu polislere bildirerek işyerine geldiğinde sanığı yakalattığı, bu suretle sanığın dolandırıcılığa teşebbüs suçunu işlediğinin iddia edilmesi karşısında; eylemin, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 14. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 158/1.maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık fiiline ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 13/06/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3457, Karar No: 2007/3848, Tarih: 03.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/3457 E.  ,  2007/3848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde nüfus kaydında davacının kardeşi olarak görünen ...'nin, baba adının ..., annesinin ..., soyadının da "..." olarak nüfusa tescilini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyada,

1-Davalı ...'ye mahkeme kararı ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliğ edildiğine dair bir belge ve kayda rastlanmamıştır.

Mahkeme kararı ve temyiz dilekçesi tebliğ edilmiş ise tebliğ belgelerinin dosyaya konulması veya kayıtlara dayanılarak tebliğ tarihlerinin bildirilmesi, tebligat işlemi yapılmamışsa bu noksanlığın giderilmesi ile temyiz süresinin beklenmesi,

2-Davacı ...'nin babası ...'nin anne, baba, kardeşleri ve kardeşlerinin çocuklarını gösterir biçimde nüfus aile kayıt tablolarının ilgili nüfus idaresinden getirtilerek dosyasına konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 3.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26484, Karar No: 2014/1218, Tarih: 16.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/26484 E.  ,  2014/1218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/87478

MAHKEMESİ : Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2011

NUMARASI : 2011/1016 (E) ve 2011/3056 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

Dava konusu yerde orman tahdidi veya kadastrosunun yapılmamış olduğu, sanığın açmaya yönelik eylemi bulunmadığı gibi dava konusu 1078 m2 lik alanda bulunan 70-80 yaşlarındaki kızılçam ağaçlarının aralarındaki boşluğa ve 440 m2 lik orman boşluğuna çadır kurup mısır ve zeytin fidanı dikerek işgal ve faydalanma eyleminde bulunmasının 6831 sayılı Yasanın 93/1. maddesindeki suçu oluşturacağı gözetilmeden, 93/2. maddesinin de uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 16.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.