muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5713, Karar No: 2018/13020, Tarih: 19.12.2018

...'dan tahsili ile davacı ...'e verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Mahkemece, hükmün gerekçesinde her ne kadar davacı anne babanın kusur oranı yüzde 10 olarak belirtilmiş ise de; anne babanın kusur oranı yüzde 30 olup tazminat miktarının buna göre hesaplandığı, gerekçeye zuhulen yüzde 10 olarak yazılmış olduğu anlaşılmış; bu husus, sonuca etkili görülmemiştir.Hâl böyle olunca; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yukarıda açıklanan ilke esaslar gözönünde tutularak yazılı şekilde hüküm tesisinde bir isabetsizlik bulunmadığından, davalının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.873.25.TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10877, Karar No: 2016/12376, Tarih: 29.12.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/10877 E.  ,  2016/12376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Müşteki ... vekillerinin temyizine hasren yapılan incelemede;

Köy yoluna ve köy boşluğuna tecavüz suçundan açılan davada, suçtan zarar görmeyen köy halkından ...'in davaya katılma hakkı bulunmadığı anlaşılmakla yerel mahkeme tarafından temyiz talebinin reddine karar vermesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, müşteki vekillerinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oyçokluğuyla REDDİNE,

2- Katılan Maliye Hazinesi vekili ve Cumhuriyet Savcısının temyizine hasren yapılan incelemede;

Mahkemece, kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan Cumhuriyet Savcısı ve ... vekilinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ... hakkında, köy yoluna ve köy boşluğuna tecavüz etmeleri nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 154/2,1. maddesinden cezalandırılması için dava açılmıştır.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda sanığın beraatine karar verilmiştir.

Mahkemenin beraate ilişkin kararı, süresi içerisinde köy halkından olan katılan ... tarafından temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 715. maddesinde yararı kamuya ait malların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu, bu malların kazanılması, bakımı, korunması, işletilmesi ve kullanılmasının özel kanun hükümlerine tâbi olduğu belirtilmiştir.

Anılan kanuni düzenleme uyarınca köy yolu ve köy boşluğu kamu malı olup en genel tanımıyla kamu malları, Devletin özel mülkiyetindeki malları, kamunun yararlanmasına tahsis edilen hizmet malları ile kamunun ortak kullanımına ve yararlanmasına açık olan orta malları ve sahipsiz malları ifade eder (Sadık Kırbaş, Devlet Malları, Birlik Yayınevi, Ankara,s.4). Yararlanma, tahsis şekli, mahiyet gibi ölçütler çerçevesinde kamu malları sahipsiz malları, hizmet malları, orta malı, vakıf malları, eski eserler gibi çeşitli sınıflandırmalara tâbi tutulmaktadır. Bu ayrım içerisinde köy yolu ve köy boşluğu kamu orta malları kapsamında yer almaktadır. Orta mallarının bir kısmından yapılan tahsise göre toplumun belirli bir kesimi yararlanırken -meralar buna örnektir- bir kısmından ise yol ve meydanlar gibi mahiyetleri itibariyle herkes yararlanmaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 2. maddesinde; orta mallarının köyü oluşturan unsurlardan biri olduğu, 8. maddesinde köy orta mallarının Devlet malı gibi korunacağı, bu türlü mallara el uzatanların Devlet malına el uzatanlar gibi cezalandırılacağı,

442 sayılı Köy Kanununun 2. maddesinde; orta mallarının köyü oluşturan unsurlardan biri olduğu, 8. maddesinde köy orta mallarının Devlet malı gibi korunacağı, bu türlü mallara el uzatanların Devlet malına el uzatanlar gibi cezalandırılacağı,

3091 sayılı Taşınmaz Mal Zilyedliğine Yapılan Tecavüzlerin Önlenmesi Hakkında Kanunun 3. maddesinde; köye ait taşınmaz mallara yapılan tecavüz veya müdahalelerde köy halkından herhangi birinin de yetkili makama başvuruda bulunabilineceği, anılan kanunun uygulama şekli ve esaslarına dair yönetmeliğin 46. maddesinde ise köy tüzel kişiliğine ait mer'a, harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz mallara yapılan ilk tecavüz ve müdahaleler 3091 sayılı Kanuna göre önlenmekle birlikte, tecavüz veya müdahalede bulunanlar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 154. maddesi uyarınca cezai işlem yapılmak üzere durumun valilik ve kaymakamlıkça Cumhuriyet Savcılığına bildirileceği,

Düzenlenmiştir.

Görüldüğü üzere köy yolu ve köy boşluğu üzerinde Devletin ve köy tüzel kişiliğinin müşterek hak ve yükümlülükleri bulunmaktadır. Köyler köy yolu ve köy boşluğu kullanma hakkının sahibi, Devlet ise bu mülkün sahibidir. Köy yolu ve köy boşluğu sahibi olduğundan özel hukukta köy yolu ve köy boşluğunun aynına ilişkin bir dava ... taraf olmadan görülemeyecektir. Hazinenin köy yolu ve köy boşluğuyla ilgili aidiyet, tapu iptal, el atmanın önlenmesi, kâl, sökme, ecrimisil ve tazminat davası açma hakkı olduğu gibi, köy yolu ve köy boşluğuna tevacüz eden veya amaç dışı kullanan köyün kendisi ise ... mülkiyet sahibi olarak köy tüzelkişiliğine karşı da dava açabilecektir.

Bu şekilde köy yolu ve köy boşluğunun hukuki durumu, ... ve köy tüzel kişiliğinin köy yolu ve köy boşluğu üzerinde sahip olduğu hakkın hukuki niteliği ortaya konulduktan sonra, köy yolu ve köy boşluğuna tecavüz suçu üzerinde de durulacak olursa;

Köy yolu ve köy boşluğuna tecavüz suçu, hakkı olmayan yere tecavüz suçunun bir türü olarak 765 sayılı Kanunun 513. maddesi ile buna benzer biçimde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 154. maddesinde düzenlenmiş olup maddenin 2. fıkrası; “Köy tüzel kişiliğine ait olduğunu veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunduğunu bilerek mera, harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz malları kısmen veya tamamen zapt eden, bunlar üzerinde tasarrufta bulunan veya sürüp eken kimse hakkında birinci fıkrada yazılı cezalar uygulanır” hükmünü taşımaktadır.

Suçun maddi unsurunu oluşturan seçimlik hareketler; köy yolu ve köy boşluğunu kısmen veya tamamen zapt etme veya üzerinde tasarrufta bulunma ya da sürüp ekmektir. Zapt etme; taşınmazdan başkalarının kısmen veya tamamen yararlanmasını engellemek, taşınmazı fiilen el altında tutmaktır. Tasarruf etmek ise, taşınmazın devamlı bir biçimde kullanılması olup kısa süreli tasarruflar, kanunun aradığı anlamda tasarruf değildir. Öte yandan sürüp ekmek de, taşınmaz üzerinde tasarruf etme şekillerinden biridir.

Suçla korunan hukuki yarar köy yolu ve köy boşluğunun mülkiyet ve ortak kullanım hakkının korunmasıdır. Bu suçla köy yolu ve köy boşluğuna vâki tecavüz eylemlerinin herhangi bir şikayet ve başvuru şartına bağlı olmaksızın etkin bir biçimde yaptırım altına alınması ve bu suretle köy yolu ve köy boşluğunun korunması amaçlanmıştır.

Suçun mağduru köy yolu ve köy boşluğundan yararlanma hakkı olan herkestir. Köy yolu ve köy boşluğunun kullanma hakkı sahibi köy tüzel kişiliği ve köy yolu ve köy boşluğunun sahibi ... de suçtan zarar görendir.

Mağdur, suçtan zarar gören ve malen sorumlu kavramları ile kamu davasına katılma kurumu üzerinde durulacak olunursa;

5271 sayılı CMK’nun 237 maddesinin 1. fıkrasında; "Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanlar.....şikayetçi olduklarını bildirerek kamu davasına katılabilirler” hükmü ile kamu davasına katılma hak ve yetkisi bulunanlar üç grup halinde belirtilmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda, kamu davasına katılma konusunda suç bakımından bir sınırlama getirilmemiş, ilke olarak şartların varlığı halinde tüm suçlar yönünden kamu davasına katılma kabul edilmiştir. Öğreti ve uygulamada kamu davasına katılma yetkisi bulunan kişinin “suçtan zarar görmesi” şartı aranmış, ancak kanunda “suçtan zarar gören” ve “mağdur” kavramlarının tanımı yapılmadığı gibi, zararın maddi ya da manevi olduğu hususu bir ayrıma tâbi tutulmamış ve sınırlandırılmamıştır.

Malen sorumlu; işlenmiş olan suçun hükme bağlanması ve bunun kesinleşmesinden sonra, maddî ve malî sorumluluk taşıyarak hükmün sonuçlarından etkilenecek veya bunlara katlanacak kişidir.

Mağdur; Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlüğünde, “haksızlığa uğramış kişi” olarak tanımlanmaktadır. Ceza hukukunda ise mağdur kavramı, suçun konusunun ait olduğu kişi ya da kişilerdir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde suçun maddi unsurları arasında yer alan mağdur, ancak gerçek bir kişi olabilecek, tüzel kişilerin suçtan zarar görmeleri mümkün ise de bunlar mağdur olamayacaklardır. Suçtan zarar gören ile mağdur kavramları da aynı şeyi ifade etmemektedir. Mağdur suçun işlenmesiyle her zaman zarar görmekte ise de, suçtan zarar gören kişi her zaman suçun mağduru olmayabilecektir. Bazı suçlarda mağdur belirli bir kişi olmayıp; toplumu oluşturan herkes (geniş anlamda mağdur) olabilecektir. (Mehmet Emin Artuk - Ahmet Gökcen - A. Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 3. Bası, Ankara, 2007, s.444; İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 5. Bası, Ankara, 2010, s. 197 - 199; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 5. Bası, Ankara, 2012, s.105 - 107; Osman Yaşar-Hasan Tahsin Gökcan–Mustafa Artuç, Türk Ceza Kanunu, Ankara, 2010, 6. cilt, s.7702-7703)

Kamu davasına katılmak için aranan “suçtan zarar görme” kavramı kanunda açıkça tanımlanmamış, gerek Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında bu kavram “suçtan doğrudan zarar görmüş bulunma hali” olarak anlaşılıp uygulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında;

Köy yolu ve köy boşluğuna tecavüz suçunda suçun mağduru o köyde oturan herkes, köy tüzel kişiliği ve yolun sahibi Hazinedir. Köy yolu ve köy boşluğunun kullanma hakkı sahibi köy halkının suçtan zarar gören konumunda olduğu gözönüne alındığında, köyde oturup kullandıkları yol ve köy boşluğuna tecavüz edilen katılan ...’in köy yolu ve köy boşluğuna tecavüz suçunda doğrudan zarar gördüğü ve buna bağlı olarak davaya katılma ve hükmü temyiz etme hak ve yetkisinin bulunduğu gözetilerek, dosyanın esasına ilişkin temyiz incelemesi yapılması yerine, köy halkından ...’in davaya katılma hakkı bulunmadığından temyiz isteminin reddine ilişkin sayın çoğunluğun 1 nolu kararına katılmıyorum. 29.12.2016
Yargıtay — Esas No: 2021/7402, Karar No: 2022/8203, Tarih: 29.12.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/7402 E.  ,  2022/8203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 30.09.2015 tarihinde verilen dilekçeyle elatmanın önlenmesi, yıkım ve tazminat talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 29.03.2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından talep edilmiştir. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, elatmanın önlenmesi, yıkım ve tazminat taleplerine ilişkindir.

Davacılar vekili, bir kısım müvekkillerinin diğer müvekkili olan ... Ltd. Şti. ile 22 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yaptıklarını, davalı şirketin maliki olduğu 16 parsel sayılı taşınmazın, 22 parsel sayılı taşınmaza aplikasyon projesinde tecavüzlü olduğunun anlaşıldığını belirterek davalının el atmasının önlenmesini, tecavüzlü kısmın üzerinde bulunan yapının yıkılmasını ve 50.000,00 TL tutarında tazminatın tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın görevsiz mahkemede açıldığını belirterek davanın usulden reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmü, davacılar vekilinin istinaf etmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 2019/1116 Esas ve 2021/806 Karar sayılı ilamıyla talebin esastan reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 4. maddesine bakıldığında mutlak, yarı nispi ve nispi ticari dava şeklinde üç grup ticari davanın bulunduğu görülmekte olup bir yargılamanın ticari bir dava niteliğinde sayılıp sayılmayacağının tespiti için bu üç gruptan birinin aradığı şartlarla söz konusu uyuşmazlığın örtüşmesi gerekmektedir. 6102 sayılı TTK'nın 19/2. maddesi uyarınca, taraflardan biri için ticari iş sayılan bir işin diğeri için de ticari iş sayılması, davanın niteliğini ticari hale getirmeyecektir. Zira, Türk Ticaret Kanunu, kanun gereği ticari dava sayılan davalar haricinde, ticari davayı ticari iş esasına göre değil, ticari işletme esasına göre belirlemiştir. Hal böyle olunca, işin ticari nitelikte olması davayı ticari dava haline getirmez.

6335 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 5. maddesi uyarınca ticari davalar Asliye Ticaret Mahkemeleri tarafından görülerek karara bağlanır.

6335 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 5. maddesi uyarınca ticari davalar Asliye Ticaret Mahkemeleri tarafından görülerek karara bağlanır.

Somut olaya gelince; elatmanın önlenmesi talebi, mülkiyet hakkının sağladığı yetkilerin kullanılmasının haksız olarak başka bir kişi tarafından engellenmesi durumunda ileri sürülmektedir. Haksız bir elatma sonucu ortaya bir zarar çıkmışsa bu taleple birlikte veya ayrı olarak bu zarar ile bağlantılı uygun bir tazminatın da talep edilebilmesi mümkündür. Zira; haksız elatmanın önlenmesi, 4721 sayılı TMK’nın 683. ve 995. maddeleri gereğince haksız fiil niteliğinde olup her ne kadar taraflar tacir ve çekişme konusu taşınmaz üzerinde ticari faaliyet yapıyor ya da yapacak olsalar dahi, davanın bu özelliği itibariyle mutlak ve nispi ticari dava olarak nitelendirilemeyeceği ve TTK hükümlerinin veya özel kanun hükümlerinin uygulanmasını gerektirir ticari bir uyuşmazlıktan söz edilemeyeceği, uyuşmazlığın çözümünün genel mahkemelerin görev kapsamında kaldığı sonucuna ulaşılmaktadır. Bu durumda esas görevli mahkemenin Asliye Ticaret Mahkemesi olmayıp Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu anlaşıldığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 373/1. maddesi gereğince temyiz olunan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 29.04.2021 tarih ve 2019/1116 Esas; 2021/806 Karar sayılı ilamının KALDIRILMASINA, yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, karardan bir örneğin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE GÖNDERİLMESİNE, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 29.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5004, Karar No: 2009/8910, Tarih: 07.05.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/5004 E.  ,  2009/8910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çaycuma l. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :21.11.2007

KARŞI OY YAZISI

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \*  davalı kocanın manevi tazminat istemi konusunda çelişki yaratılmıştır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisine rağmen işin esasının diğer yönlerden incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum. Dairemin formüle edilmiş ilke kararına göre: “...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.” Dikkat edilecek olursa Dairemin formüle edilmiş ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden ve  tek başına bozma sebebi olur. Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması mutlak bir bozma sebebi sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olması görüşü konusunda oybirliği vardır. İçtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı görev yönünden ya da hak düşürücü süreden de reddedebilir.

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin tümünü ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istekler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan yasal nedenlerle yok hükmünde olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284) Çelişik kararın gerek tamamının gerekse bir bölümünün temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibaret olduğundan değerli çoğunluğun farklı  görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/8469, Karar No: 2018/98, Tarih: 18.01.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/8469 E.  ,  2018/98 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 01.07.2015 gün ve 2014/6463 Esas, 2015/5094 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl ve birleşen davada davalı ... vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, Borçlu ... Yatçılık San. Tic. Ltd. Şti.'den alacağını tahsil amacıyla ... 17. İcra Müdürlüğü'nde takipte yaptıklarını, borçlu adına kayıtlı taşınmazın haczedildiğini, taşınmazın 20.10.2011 tarihinde satıldığını, ... İcra Müdürlüğü'nce hazırlanan sıra cetvelinde yer alan davalı ...'un gerçekte borçlu ... Yatçılık San. Tic. Ltd. Şti.'den herhangi bir alacağının olmadığını, ...'un borçlu ... Yatçılık San. Tic. Ltd. Şti'nin yetkilisi ...'ın avukatı aynı zamanda şirket ortağı olduğunu, muvazaalı olarak aralarında bir ipotek alacak ilişkisi kurulduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinde davalı ...'a ayrılan bedelin müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen dosya davacısı ... Ticaret Ltd. Şti. vekili, davalı ...’un alacağının muvazaalı olduğunu, davalının borçlu şirketin avukatlığını yaptığını, davalı ile borçlu arasında bir ticari alışveriş olmamasına rağmen varmış gibi gösterip kendisi lehine ipotek tesis ettirmesinin muvazaaya delil olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinde davalıya ayrılan payın müvekkiline ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Borçlu ... Yatçılık San. Tic. Tur. Ltd. Şti vekili, sıra cetveli itiraz davasında sıra cetvelinde pay alan alacaklılara karşı husumet yöneltilebileceğini savunarak, müvekkili yönünden husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davalı borçlu ile aralarındaki ilişkinin muvazaalı olduğu iddiasının gerçeği yansıtmadığını, banka kayıtları incelendiğinde davalıya ipotek bedelini miktarda borç verdiğinin sabit olduğunu, davalının kendisine 550.000 USD borçlu olduğunu bu nedenle taşınmaz üzerine ipotek tesis ettiklerini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemenin 03.12.2013 tarih ve 2013/499 E, 2013/184 K sayılı ilamı ile davanın ... Yatçılık Ltd. Şti. ve... yönünden husumetten reddine, davalı...

Varol bakımından asıl ve birleşen davanın reddine dair kararının, asıl davada davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin, 01.07.2015 tarih ve 2014/6463 E., 2015/5094 K. sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Bu kez, asıl ve birleşen davada davalı ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

Varol bakımından asıl ve birleşen davanın reddine dair kararının, asıl davada davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin, 01.07.2015 tarih ve 2014/6463 E., 2015/5094 K. sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Bu kez, asıl ve birleşen davada davalı ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davalı ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 74,80 TL harç ve takdiren 315,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen asıl-birleşen davada davalı ...'dan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 18.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.