muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/854, Karar No: 2014/2206, Tarih: 13.02.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/854 E.  ,  2014/2206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Simav Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2013

NUMARASI : 2009/126-2013/54

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746E.- 2013/215 K. sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davacı vekilinin, davalı Kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ve davalılardan K... Halı Tur. İnş San Tic Ltd Şti'ne iadesine, 13/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/27155, Karar No: 2020/10990, Tarih: 20.10.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/27155 E.  ,  2020/10990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hakkında hırsızlık suçundan mahkumiyet kararı verilen sanığın 24/03/2016 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 31/03/2016 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek ve sanığın yokluğunda verilen hükmün doğrudan ''Mernis adresi'' şerhli şekilde 7201 sayılı kanunun 21/2 maddesine göre muhtara yapılması yasa ve usule aykırı tebligat olduğundan, sanığın cezaevinden gönderdiği dilekçe ile hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesine göre, anılan madde ve fıkrada belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmanın, kasten işlenmiş bir suçtan dolayı verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olması karşısında, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1- Somut olayda müştekilerin eşyalarını çalan kişiyi uyumaları nedeniyle görmedikleri, sanığın kollukta 01/08/2015 tarihinde verdiği ifadesinde ''Bagaj

kapağının düşmesi nedeniyle aracın muavini ile birlikte bagaj kapağını yerine taktıklarını, bu nedenle bagaj kapağında parmak izinin bulunduğunu, suçlamayı kabul etmediğini'' ifade etmesine göre, olayın aydınlatılması için sanığın savunmasında bahsettiği olayın doğruluğu araştırılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de; sanığın eylemlerinin ulaşım aracı içinde gerçekleştirdiği göz önüne alınarak TCK’nın 142/1-c maddesi ile cezalandırılması gerekirken TCK’nın 142/1-b maddesi ile cezalandırılması,

3-Sanık hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 18.07.2014 tarihli iddianame ile TCK'nın 142/1-c maddesi ile cezalandırılması talep edildiği halde CMK’nın 226. maddesine uygun şekilde ek savunma hakkı verilmeden TCK’nın 142/1-b maddesi ile cezalandırılması sonucu savunma hakkının kısıtlanması,

4-Müştekilerin soruşturma aşamasında 04.00 sıralarında dışarıdan gürültü duymaları üzerine uyandıklarında hırsızlık eylemini fark etmiş olmaları ve olay günü güneşin doğuş saatinin 05.35 olduğunun anlaşılması karşısında sanık hakkında TCK’nın 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Müştekilerin soruşturma aşamasında 04.00 sıralarında dışarıdan gürültü duymaları üzerine uyandıklarında hırsızlık eylemini fark etmiş olmaları ve olay günü güneşin doğuş saatinin 05.35 olduğunun anlaşılması karşısında sanık hakkında TCK’nın 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 20.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2650, Karar No: 2011/2564, Tarih: 28.04.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/2650 E.  ,  2011/2564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

K A R A R

Tescil davasında uyuşmazlık konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususunda inceleme yapılmış bulunduğuna göre ve 26.01.2009 günlü Başkanlar Kurulu kararı gereğince, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesine ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 28.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2818, Karar No: 2012/5011, Tarih: 07.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/2818 E.  ,  2012/5011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm kusur tespiti, velayet ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı kocanın, davacı kadına ve çocuğuna fiziksel şiddet uyguladığı, davacı kadının da davalıya "seni sevmiyorum, seni istemiyorum" şeklinde sözler söylediği, boşanmaya neden olan olaylarda davalı kocanın daha ziyade kusurlu olduğunun anlaşılmış bulunmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava açıldığı sırada tarafların müşterek çocuğu ...'in annesi yanında diğer müşterek çocuklar ..., ..., ... ve ...'in baba yanında kaldıkları anlaşılmıştır. Baba yanında kalan müşterek çocuklar için davacı kadın yararına yazılı şekilde tedbir nafakası taktiri uygun bulunmamıştır. Ne var ki, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK.m.438/7).

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm bölümünün müşterek çocukların tedbir ve iştirak nafakası ile ilgili 5. fıkrasının tamamının hükümden çıkarılmasına, yerine 5. fıkra olarak "velayeti davacı anneye verilen müşterek çocuklardan ... için dava tarihinden itibaren, ..., ..., ... ve ... için annelerine teslim tarihinden itibaren başlamak üzere ayrı ayrı aylık 75.00'er TL.'nin karar kesinleşinceye kadar tedbir, kararın kesinleşmesinden sonra iştirak nafakası olarak davalıdan alınıp davacıya verilmesine, müşterek çocuklardan ... halen davalı baba yanında bulunduğundan ve inceleme sırasında ergin olduğu anlaşıldığından bu çocuk için tedbir ve iştirak nafakası tayinine yer olmadığına" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, hükmün temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.03.2012 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2024/3623, Karar No: 2025/927, Tarih: 10.03.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/3623 E.  ,  2025/927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/129 E., 2023/533 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen kararı şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. ŞİKAYET

Şikayetçi vekili şikayet dilekçesinde özetle; müvekkili banka tarafından ...ve diğer borçlular hakkında kullandırılan kredilerden doğan alacak için icra takibi başlatıldığını, ödeme emrinin anılan borçluya 18.01.2007 tarihinde tebliğ edildiğini, borçlu adına kayıtlı taşınmaz üzerine 19.01.2007 tarihinde ihtiyati haciz konulduğunu, alacaklının icra dosyasından da aynı taşınmaz üzerine 18.01.2007 tarihinde ihtiyati haciz uygulandığını, taşınmazın 07.10.2011 tarihinde ihale edilip, 20.10.2011 tarihli sıra cetvelinin düzenlendiğini, müvekkilinin haciz tarihi 19.01.2007 iken, sıra cetvelinde hatalı olarak 09.10.2009 olarak yazıldığını, ilk kesin haczin müvekkiline ait haciz olması nedeniyle ilk ihtiyati haczi koyan dosya ile garameye girmesi gerekirken, satış bedelinin tamamının ilk ihtiyati haciz koyan icra dosyasına ödenmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan vekili cevap dilekçesinde; sıra derece kararına esas olmak üzere şikâyetçinin alacaklı olduğu İstanbul 10. İcra Dairesinin 2007/1487 E. sayılı dosyasından İİK’nın 100. maddesine göre gerekli bilgilerin istendiği ve verilen cevaba göre sıra derece kararının tanzim edildiğini, şikâyetçinin 19.01.2007 tarihli haczinin İİK’nın 106 ve 110. maddelerine göre satış istenmediğinden düştüğünü, bunun üzerine 05.10.2009 tarihinde yeniden haciz koyduklarını savunarak şikâyetin reddini istemiştir.

III. MAHKEMESİ KARARI

Mahkemenin 29.03.2012 tarihli, 2011/1234 E., 2012/342 K. sayılı kararı ile İstanbul 10. İcra Dairesi'nin 2007/1487 E. sayılı takip dosyasında ilk haczin 19.01.2007 tarihinde konulduğunun tapu kayıtları ile sabit olduğu gerekçesi ile şikâyetin kabulü ile şikâyete uğrayan 20.10.2011 tarihli sıra cetvelinin iptali ile alacak miktarı belirlenerek sıra cetvelinin şikâyetçinin haczinin önceliğinin dikkate alınarak yeniden hazırlanmasına ve yanlar arasındaki sıra cetvelinden kaynaklanan uyuşmazlığın bu şekilde çözüme kavuşturulmasına karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 29.03.2012 tarihli kararının süresi içinde şikayet olunan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 23. (Kapatılan) Hukuk Dairesi'nce, şikayetçiye ait İstanbul 10. İcra Müdürlüğü'nün 2007/1487 Esas sayılı dosyasının incelenmesinde, alacaklı şikayetçi vekili ile borçlular vekili tarafından borçların taksitlendirilmesine ilişkin 10.08.2007 tarihli protokol düzenlendiği, İİK'nın 111/4. maddesi uyarınca 10.08.2007 tarihli protokol hükümleri gereğince borçlunun temerrüde düşüp düşmediği, taksit ödemelerinin zamanında yapılıp yapılmadığı hususlarında herhangi bir inceleme yapılmadığı, şikayetçi banka kayıtları üzerinde, bankacılık konusunda uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yapılıp, 10.08.2007 tarihli protokol hükümleri de değerlendirilerek, borçlu tarafından takibe konu borca ilişkin protokol hükümlerine uygun biçimde anapara ve faiz ödemeleri yapılıp yapılmadığı, borçlunun temerrüde düşüp düşmediği, diğer anlatımla taksitlendirme sözleşmesinin ifa edilip edilmediği, buna göre satış isteme süresinin durup durmadığı, dolayısıyla şikayetçi haczinin ayakta olup olmadığı hususlarında rapor alınıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle şikayet olunan vekilinin diğer temyiz itirazları reddedilerek kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin 02.04.2015 tarihli 2014/1479 E., 2015/242 K. sayılı ilamı ile önceki kararda direnilmesi yönündeki kararının süresi içinde şikayet olunan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.03.2021 tarihli, 2017/(23)15-1912 E., 2021/320 K. sayılı kararıyla; şikâyetçi banka kayıtları üzerinde, bankacılık konusunda uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yapılıp 10.08.2007 tarihli protokol hükümleri de değerlendirilerek, borçlular tarafından takibe konu borca ilişkin protokol hükümlerine uygun biçimde anapara ve faiz ödemeleri yapılıp yapılmadığı, borçluların temerrüde düşüp düşmediği, taksitlendirme sözleşmesinin ifa edilip edilmediği hususlarında rapor alınarak, buna göre satış isteme süresinin durup durmadığı, dolayısıyla şikâyetçi haczinin kalkıp kalkmadığının araştırılarak şikâyet hakkında bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile şikayetin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Mahkemece yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile şikayetin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Şikayetçi vekili temyiz dilekçesinde özetle; son celse öncesinde e-duruşma talebinde bulunulduğunu, mahkemece kabul edildiğini, bununla birlikte duruşma günü UYAP'tan vekil kaydı silindiğinden e-duruşma oturumuna katılmadıklarını, ara karardan yokluklarında dönülmesi ve banka tarafından verilen yetersiz cevap uyarınca hüküm verilmesinin hatalı olduğunu, protokole göre lider banka olan Yapı Kredi Bankası evrak saklama yükümlülüğünün olmadığından bahsetmekteyse de borçlular aynı zamanda şikayet dışı bankanın da borçlusu konumunda olduğundan yasal takip hesabı altında tahsilatlarının takip ediliyor olmasının kuvvetle muhtemel olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, sıra cetveline şikayet istemine ilişkin olup, şikâyetçinin 28.01.2007 tarihli kesin haczinin ayakta olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Şikâyetçi, kendisinin alacaklı olduğu icra dosyasındaki ihtiyati haczin daha önce kesinleştiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir. Şikayetçinin alacağına dayanak İstanbul 10. İcra Dairesi’nin 2007/1487 Esas sayılı dosyasında borçların taksitlendirilmesine ilişkin 10.08.2007 tarihli protokolün uygulanıp uygulanmadığının, taksit sözleşmesinin ihlal edilip edilmediğinin, dolayısıyla satış isteme sürelerinin durup durmadığının ve şikâyetçinin haczinin kalkıp kalmadığının re’sen incelenmesi gerektiği bozma ilamında belirtilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası alınan 08.09.2022 tarihli bilirkişi raporunda; 30.03.2008 tarihinde ödenmesi gereken tutarın ödenmediği, bu ödemeye ilişkin belge ibraz edilmediği, 28.01.2007 tarihinde kesin hacze dönüşen ihtiyati haciz için iki yıllık satış isteme süresinin ödeme taahhüdünün ihlal edildiği 30.03.2008 tarihinden itibaren tekrar işlemeye başladığı, şikayetçinin 28.01.2007 tarihli haczinin 17.09.2009 tarihinde düştüğü yönündeki tespiti hükme esas alınarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bu rapordan sonra mahkemece şikayetçinin alacağını temlik aldığı müflis Bank Asya İflas İdaresinin 30.01.2023 tarihli yazısında borçlu tarafa ait hesap ekstresinin bulunduğu CD’yi mahkemeye ibraz etmiş olup mahkemece bilirkişiden bu hususta ek rapor alınmaksızın hüküm kurulmuştur.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; müflis Bank Asya iflas idaresinin 30.01.2023 tarihli yazısı ekinde gönderilen CD dikkate alınarak bu hususta bilirkişiden ek rapor alınarak şikayet konusu protokole ilişkin ödeme yapılıp yapılmadığı dolayısıyla şikayetçinin 28.01.2007 tarihindeki haczinin ayakta olup olmadığının tespit edilmesi gerekirken, Mahkemenin izah edilen kurallara aykırı eksik inceleme sonucu verilen kararının bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararının BOZULMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

10.03.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2006/8586, Karar No: 2006/8605, Tarih: 31.05.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/8586 E.  ,  2006/8605 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \*nafakalar konusunda çelişki yaratıldığına ilişkin değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar “çelişkisine rağmen” işin esasının “diğer yönlerden” incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum.

Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre:

“...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.”

Dikkat edilecek olursa Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık “diğer yönler incelenmeden” ve  “tek başına” bozma sebebi olur.

Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın “çelişik” olması “mutlak bir bozma sebebi” sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara “uygun olması” görüşü konusunda “oybirliği” vardır.

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin ‘tümünü’ ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istekler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan yasal nedenlerle ‘yok hükmünde’ olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284, Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, Yetkin Yayınevi; I. Cilt, Ankara 2000 ,  II. Cilt,  Ankara 2000, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma, s. 1509)

Çelişik kararın gerek “tamamının” gerekse “bir bölümünün” temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek “yeniden karar” oluşturmaktan ibarettir

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.