muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/28281, Karar No: 2016/18676, Tarih: 30.05.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/28281 E.  ,  2016/18676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

İİK'nın 345/a maddesindeki suçun oluşabilmesi için, aynı Kanun'un 179. ve 6762 sayılı TTK'nın 324. maddesinde öngörülen koşullarda şirketin aktif ve pasif durumunun belirlenerek sonucuna göre şirketin iflasının istenmesi şartlarının bulunup bulunmadığının tespit edilmesi gerektiği cihetle, sanığın 14.12.2012 tarihli savunmasında şirketteki hisselerini devrettiğini ve ticari defterleri de yeni müdür Kemal Zorlu'ya verdiğini ileri sürdüğü anlaşılmakla, şirkete ait ticari defterlerin ve kayıtların bu şahıstan gerektiğinde zabıta aracılığıyla temini yoluna gidildikten sonra, ticari defterler, kayıtlar ve banka hesapları üzerinde karşılaştırmalı olarak bilirkişi incelemesi yaptırılmasını takiben sanığın hukuki durumunun takdiri yerine, şirketin aktif ve pasif durumunu tam olarak belirlemekten uzak ve denetime elverişli olmayan, sadece vergi dairesince dosyaya gönderilen bilanço ve gelir tabloları üzerinde yapılan incelemeye göre düzenlenmiş yetersiz bilirkişi raporu dayanak yapılarak yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekili ile sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 30.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/231, Karar No: 2010/256, Tarih: 14.12.2010

Ceza Genel Kurulu 2010/4-231 E., 2010/256 K.

**Ceza Genel Kurulu 2010/4-231 E., 2010/256 K.**

**- KESİNLİK SINIRI**- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 6 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 305 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanıkların adli görevi ihmal suçundan, 765 sayılı TCY'nın 230/1, 59/2, 72 ve 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca 630 YTL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca cezalarının ertelenmesine ilişkin, Bismil Asliye Ceza Mahkemesince verilen 06.03.2007 gün ve 138-165 sayılı hükmün, sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesince 05.10.2010 gün ve 19674-15696 sayı ile; hükmün kesin nitelikte olduğundan bahisle temyiz isteminin reddine, karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 08.11.2010 gün ve 183653 sayı ile;

"Yerel Mahkemece, sanıklar hakkında verilen karar mahkûmiyet hükmüdür. Yerel Mahkemenin kararı ile sanıkların görevi ihmal suçundan dolayı 765 sayılı TCK'nun 230/1 ve 59/2. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis ve 180 YTL adli para cezasına hükmedilmiş, tayin olunan özgürlüğü bağlayıcı ceza 647 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmiştir. Başka bir anlatımla, sanıklar hakkında hükmedilen adli para cezası doğrudan adli para cezası değildir.

1412 sayılı Yasanın halen yürürlükte bulunan 305. maddesinin 1. fıkrasının 1. bendinde, ikibin liraya kadar (ikibin lira dahil) para cezalarına dahil hükümlerin temyiz olunamayacağı ve 647 sayılı Yasanın 4. maddesinin 5. fıkrasında, uygulamadaki asıl mahkûmiyetin bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası olacağı hükme bağlanmış ise de, aynı fıkrada bu hükmün uygulanmasının, kanun yollarına başvurmaya engel teşkil etmeyeceği ön görüldüğünden, sanıklar hakkında hükmedilen adli para cezasının özgürlüğü bağlayıcı cezadan çevrili adli para cezası olması nedeniyle sanıklar hakkındaki mahkûmiyet hükmü, adli para cezasının miktarına bakılmaksızın temyiz yeteneğine sahip bulunmaktadır" görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Dairenin temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılması ve dosyanın esastan incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

Dosya, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasında oluşan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 450 Liralık kısmı 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uygulanmak suretiyle, 180 Liralık kısmı ise doğrudan hükmedilen toplam 630 liradan ibaret adli para cezasının kesin nitelikte olup olmadığına ilişkindir.

Dosya içeriğinden;

Dosya, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasında oluşan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 450 Liralık kısmı 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uygulanmak suretiyle, 180 Liralık kısmı ise doğrudan hükmedilen toplam 630 liradan ibaret adli para cezasının kesin nitelikte olup olmadığına ilişkindir.

Dosya içeriğinden;

Adli görevi ihmal suçundan sanıklar hakkında 765 sayılı TCY'nın 230/1 ve 59/2. maddeleri uyarınca 180 YTL adli para cezası ile birlikte hükmolunan 2 ay 15 gün hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince günlüğü 6 YTL'den paraya çevrilerek 450 YTL adli para cezası tayin edildiği, 765 sayılı TCY'nın 72. maddesi gereğince adli para cezalarının toplanarak sonuç olarak 630 YTL adli para cezasına hükmolunduğu ve bu cezanın da ertelendiği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.12.2005 gün ve 134-163 sayılı kararında ayrıntılarına yer verildiği üzere, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar hakkında uygulanan 647 sayılı Yasanın 4. maddesinde açıkça; "Uygulamada asıl mahkûmiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen para cezası veya tedbirdir. Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez" hükmüne yer verilmiş bulunması, sanıklar hakkında hükmolunan sonuç 630 YTL adli para cezasının, 450 lirasının, 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca günlüğü 6 YTL'dan adli para cezasına çevrilen 2 ay 15 gün hapis cezasından kaynaklandığının anlaşılması karşısında, hükmün temyiz yeteneğine sahip olduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla haklı nedene dayanan Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire ret kararının kaldırılmasına ve hükmün esastan incelenerek bir karar verilmek üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

Sonuç:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının (KABULÜNE),

2-Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 05.10.2010 gün ve 19674-15696 sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin kararının (KALDIRILMASINA),

3-Dosyanın, hükmün esastan incelenerek bir karar verilmek üzere, Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmesi için, Yargıtay C. Başsavcılığına (TEVDİİNE), 14.12.2010 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5180, Karar No: 2011/7415, Tarih: 12.12.2011

**15. Hukuk Dairesi         2010/5180 E.  ,  2011/7415 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından duruşma istenmiş ise de duruşma talebi temyiz süresinden sonra olduğundan, duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Dava ve birleşen dava kur farkının tahsili için başlatılan icra takiplerinin davalı iş sahibi şirketin itirazı üzerine durması nedeniyle itirazın iptâli, icra takibinin devamı, icra inkâr tazminatının tahsili istemleriyle açılmış, mahkemece her iki davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalı iş sahibi şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.Mahkemece 05.02.2010 günlü ek bilirkişi raporuna dayanılarak davanın ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davaya dayanak yapılan ek bilirkişi raporunda açıklandığı gibi taraflar arasında yazılı sözleşme bulunmamaktadır.Sipariş formları yazılı sözleşme olarak kabul edilmiştir. Bilirkişi raporunda kur farkı uygulanması konusunda fiili bir uygulamanın da bulunmadığı açıklanmıştır. Davalı iş sahibi şirket tarafından teneke kutuların yapımına ilişkin bedelin ödendiği uyuşmazlık konusu değildir. Bilirkişi raporunda 23.07.2008 ve 28.07.2008 tarihli fotokopiler dikkate alınarak görüş açıklanmış, bu belgelerde tarafların imzalarının bulunması nedeniyle belgelere değer verildiği belirtilmiştir. Her iki belgenin vade ve ödeme şekli kısmında “60 gün (kur farklı)” ibareleri yer almaktadır. Davalı vekili 12.03.2010 günlü oturumda belgelerdeki “60 gün (kur farklı)” ibarelerinin sonradan belgelere eklendiğini savunmuştur. Davalı iş sahibi şirket vekilinin savunması karşısında sözkonusu belge asılları getirtilip incelenmesi zorunludur. Bu ibarelerin belge asıllarında yer almaması, davalı savunmasının doğru olması durumunda kur farkı isteminin kabul edilmesi mümkün değildir. Mahkemece 23.07.2008 ve 28.07.2008 tarihli belge asılları davacı yüklenici şirketten istenmeden söz konusu ibarenin belge asıllarında davalı tarafça paraflı

olarak yer alıp almadığı araştırılmadan fotokopilere değer verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.Yapılacak iş; davacı yüklenici şirketten 23.07.2008 ve 02.08.2008 tarihli belge asıllarının istenmesinden, belge asılları verildiği takdirde “60 gün (kur farklı)” ibaresinin belge asıllarında yeralıp yeralmadığının incelenmesinden, belge asılları verildiği ve sözkonusu ibarenin davalı parafını taşır şekilde belge asıllarında yer aldığının belirlenmesi durumunda davanın verilen kararda olduğu gibi kabul edilmesinden, belge asılları dosyaya sunulamadığı veya davalı parafını taşımadığı takdirde, fotokopideki ibareye dayanılarak hüküm kurulması mümkün bulunmadığından, davanın reddedilmesinden ibarettir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı iş sahibi şirket yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 12.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2349, Karar No: 2023/2322, Tarih: 12.06.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/2349 E.  ,  2023/2322 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1777 E., 2022/316 K.

ŞİKAYETÇİ : ...Varlık Yönetim A.Ş. vekili Avukat ...

ŞİKAYET OLUNAN : Türk Ekonomi Bankası A.Ş. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 26.03.2018

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret - Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Edremit İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/87 E., 2019/229 K.

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun şikayet olunanın istinaf başvurusunun esastan reddine, şikayetçinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. ŞİKAYET

Şikayetçi vekili şikayet dilekçesinde özetle; Edremit 1. İcra Müdürlüğünün 2015/26 Esas sayılı takip dosyasından tanzim edilen 13.03.2018 tarihli sıra cetvelinde, şikayetçi haczinin 1. sırada yer alması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan vekili cevap dilekçesinde özetle, ilk kesin haczin şikayet olunanın takip dosyasından konulduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ihtiyati haczin kesin hacze dönüşmesi için İİK’nın 168/2 maddesine göre 10 günlük sürenin geçmesi gerektiği, şikayetçi dosyasında 05.06.2017, 06.03.2017 ve 09.03.2017 tarihlerinde ihtiyati haczin kesin hacze dönüştüğü, şikayetçinin ise İzmir 13. İcra Müdürlüğünün 2015/7911 Esas sayılı dosyasında ilamsız takip yaptığı ve bu dosyadan 25.01.2016 tarihinde kesin haciz konulduğu, ilk kesin haczin anılan dosyadan olduğu belirtilerek, şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayetçi vekili; şikayetleri kabul edildiği halde cetvelde şikayet olunana ayrılan payın kendilerine ödenmesi talebi hakkında karar verilmediğini, aleyhlerine yargılama gideri takdirinin ve vekalet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının bu yönleriyle kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayetçi vekili; şikayetleri kabul edildiği halde cetvelde şikayet olunana ayrılan payın kendilerine ödenmesi talebi hakkında karar verilmediğini, aleyhlerine yargılama gideri takdirinin ve vekalet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının bu yönleriyle kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

Şikayet olunan vekili; ihtiyati hacizlerinin kesin hacze dönüşmesine İcra Hukuk Mahkemesinin tedbir kararının engel olduğunu, takibin reddedilen itiraz davasının açıldığı tarihte kesinleşmiş olduğunun kabulü gerektiğini, aksi durumun kötüniyetli borçlulara imkan sağlayacağını belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, şikayetçinin haciz tarihinin şikayet olunanın kesin haczinden önce olduğu, icra hukuk mahkemesince incelenen sıra cetveline itiraz davalarında, şikayet kabul edilir ise sadece sıra cetvelinin iptaline karar verileceği, eda hükmünün kurulamayacağı ve kendisini vekille temsil eden şikayetçi yararına vekalet ücreti takdir edilmemesi ile yargılama giderlerinden şikayetçinin sorumlu tutulmasının doğru olmadığı belirtilerek, şikayet olunan vekilininş vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, şikayetçi vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, şikayetin kabulüne ve sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayetçi vekili; şikayetleri kabul edildiği halde cetvelde şikayet olunana ayrılan payın kendilerine ödenmesi talebi hakkında karar verilmediği ile istinaf dilekçelerinde ileri sürülen gerekçeler ve re'sen dikkate alınacak nedenlerle, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bu yönüyle düzeltilerek onanması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

Şikayet olunan vekili; aleyhe vekalet ücreti takdirinin hatalı olduğu, Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesiz olduğu ve istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile re'sen dikkate alınacak nedenlerle, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetvelinde sıraya itiraza ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 168 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci bendi, Kapatılan Yüksek 23. Hukuk Dairesinin 08.05.2015 tarih, 2014/6392 Esas, 2015/3521 Karar sayılı ilamı.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetvelinde sıraya itiraza ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 168 inci maddesinin birinci fıkrasının ikinci bendi, Kapatılan Yüksek 23. Hukuk Dairesinin 08.05.2015 tarih, 2014/6392 Esas, 2015/3521 Karar sayılı ilamı.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre, usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Şikayetçi harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden şikayet olunana yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1259, Karar No: 2018/12029, Tarih: 12.12.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/1259 E.  ,  2018/12029 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3, 51/7-8, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında, 06.05.2011 olan suçun işlendiği tarihin 07.05.2011 şeklinde gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı kabul edilmiştir.

Oluş ve dosya kapsamına göre, asli kusurlu olan sanık hakkında temel cezanın, sanığın taksirinin yoğunluğu ve meydana gelen neticenin ağırlığı gereği alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve 1 yıl 8 ay hapis cezasına mahkum edilen ve bu cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca tayin edilecek denetim süresinin, ceza süresinden az olamayacağının gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, cezasında indirim uygulanması gerektiğine kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53/6. maddesi uyarınca "Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir" açık hükmü karşısında, sanık hakkında sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi gerekirken, sürücü belgesine el konulmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükme, hükmün 11. bendinde yer alan “el konulmasına” ibaresinin “geri alınmasına” şeklinde değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/391, Karar No: 2018/6629, Tarih: 17.12.2018

**19. Hukuk Dairesi         2017/391 E.  ,  2018/6629 K.**

**"İçtihat Metni"**

19. HUKUK DAİRESİ YARGITAY KARARI

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... arasındaki menfi tespit davası hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 29.06.2016 tarihli ve E.2015/134 - K.2016/199 sayılı hükmün taraf vekillerince temyizi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- KARAR -

Hükmü temyiz edenlerden davacı vekilinin temyiz dilekçesinde “adlî yardım taleplidir” başlığına yer verildikten sonra buna ilişkin herhangi bir bilgi verilmediği veya belge sunulmadığı, temyiz maktu harcının yatırıldığı başvuru harcının ise yatırılmadığı anlaşılmaktadır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 334. maddesine göre, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler talepleri açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilecektir. Kanun’un 336/3. maddesinde, kanun yollarına başvuru sırasında adlî yardım talebinin Yargıtay'a yapılacağı düzenlenmiş olup aynı maddenin ikinci fıkrasında; "Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır” hükmüne yer verilmiştir.

Hükmü temyiz edenlerden davalı vekili de dilekçesini harçlandırmamıştır.

1-Davacı vekilinin “adlî yardım taleplidir” ibaresini hâvi temyiz dilekçesi ve dosya kapsamına göre, davacının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin ödemesi gereken temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde bilgi ve belge sunulmadığından davacı vekilinin adlî yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin adlî yardım talebi reddedildiğinden, Dairemizin bu kararına karşı itiraz edilmez veya itiraz reddedilirse temyiz incelemesi yapılabilmesi için temyiz başvuru harcının yatırılması gerektiğinden bunun ikmâli için HMK'nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un, 26/09/2004 tarihli 5236 sayılı Kanun’un 16. maddesi ile değiştirilmeden önceki 434/3. maddesi uyarınca temyiz eden davacı vekiline usûlüne uygun muhtıra tebliğ edilerek sonucuna göre işlem yapılması için dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

3-Davalı vekilinin, hükmü vekâlet ücreti yönünden temyiz ettiği, ancak, gerek dosyada gerekse UYAP’tan yapılan incelemede temyiz talebini harçlandırmadığı tespit edilmiştir, 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 27/3 ve 32 inci maddeleri uyarınca, harç yatırılmadan müteakip işlemlerden olan temyiz incelemesine başlanamayacağından temyiz harcının tamamlattırılması için HMK’nın Geçici 3. maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK'un, 5236 sayılı Kanun’un 16. maddesi ile değiştirilmeden önceki 434/3. maddesi uyarınca temyiz eden davalı vekiline usûlüne uygun muhtıra tebliğ edilerek sonucuna göre işlem yapılması için de dosyanın geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin adlî yardım talebinin reddine; Dairemizin bu kararına karşı tebliğden itibaren bir hafta içinde Yargıtay 20. Hukuk Dairesi nezdinde itiraz edilebileceğine, (2) ve (3) no’lu bentlerde açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.