muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21467, Karar No: 2014/20044, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/21467 E.  ,  2014/20044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 7. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2013/655-2014/123

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu, bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda, taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2015, Karar No: 2014/6271, Tarih: 26.02.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/2015 E.  ,  2014/6271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/105030

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesi

(Kapanan Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesi)

TARİHİ : 26/10/2010

NUMARASI : 2010/170 (E) ve 2010/819 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Hırsızlık suçu nedeniyle sanık hakkında ceza tayin edilirken uygulama maddesinin TCK'nın 142/2-d maddesi yerine 142/2-b olarak yazılması sonuca etkili görülmediğinden ve yerinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihi itibarıyle güneşin doğuş saatinin 07.22 olup bir saat öncesinin geceye tekabül ettiği ve müştekinin aracını kilitlemek suretiyle parkettiği 25.12.2006 saat 22.30 ile sabah kalktığı saat 06.30 arasındaki belirsiz zaman diliminde otonun çalındığı ve sanığın olayı hatırmadığını savunduğunun anlaşılması karşısında, müştekiye yönelik eylemin şüphe bulunduğundan dolayı gündüz işlendiğinin kabulünün gerektiği gözetilmeden sanık hakkında hırsızlık suçundan TCK'nın 143. maddesiyle temel cezadan arttırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık R.. T..'in temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılması ile sanığın neticeten 3 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

B-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihi itibarıyle güneşin doğuş saatinin 07.22 olup bir saat öncesinin geceye tekabül ettiği ve müştekinin aracını kilitlemek suretiyle parkettiği 25.12.2006 saat 22.30 ile sabah kalktığı saat 06.30 arasındaki belirsiz zaman diliminde otonun çalındığı ve sanığın olayı hatırmadığını savunduğunun anlaşılması karşısında, müştekiye yönelik eylemin şüphe bulunduğundan dolayı gündüz işlendiğinin kabulünün gerektiği gözetilmeden sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan TCK'nın 116/4. maddesinin uygulanması,

2-Suç tarihi itibarıyle konut dokunulmazlığını ihlal suçunun uzlaşmaya tabi olması nedeniyle, 5271 sayılı CMK.'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca taraflara uzlaşma teklif edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık R.. T..'in temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3901, Karar No: 2020/5139, Tarih: 30.09.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/3901 E.  ,  2020/5139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki okutma öğretme giderlerinin tahsili davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili , Emniyet Genel Müdürlüğü Polis Akademisi Başkanlığı Fakülte ve Yüksekokullar öğrenciliğinden 2001-2002 eğitim ve öğretim yılında mezun olarak akademi kadrosuna atanan komiser yardımcısı ...'ün 23.11.2005 tarihli Bakan Onayı ile 15.11.2005 tarihli dilekçesine istinaden neticesini beklemek suretiyle memuriyetten çekilmiş sayıldığını, davalıların imzalamış oldukları 22.09.1997 gün ve 52901 sayılı yüklenme senedi ile yapılan her türlü masrafı 4 katı zammı ve kanuni faizi ile birlikte ödemeyi kabul ve taahhüt ettiğini, adı geçenin mecburi hizmet süresini tamamlamadığını, bu nedenle 4652 Sayılı Polis Yüksek Öğretim Kanunu'nun 15. Maddesi gereğince kendisine yapılan masraflar toplamı 10.417,98 TL'nin talep edilmiş olmasına rağmen ödenmediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.417,98 TL'nin sarf tarihinden itibaren işlemiş yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan bilgi ve belgelere göre; davalı ...'ün 3201 Sayılı Emniyet Teşkilatı Yasasının 27. maddesi uyarınca iaşe, ibate ve öğrenimle ilgili masrafları ile harçlık ve diğer istihkakları Devletçe karşılanmak üzere Emniyet Genel Müdürlüğü adına 1997 yılında Hacettepe İktisadi İdari Bilimler Fakültesi Üniversitesi İşletme bölümünde eğitime başladığı, bu eğitimini 2002 yılında bitirdikten sonra 30.07.2002 tarihinde Emniyet Genel Müdürlüğünde göreve başladığı, mecburi hizmetini tamamlamadan 15.11.2015 günlü dilekçeyle istifa ettiği anlaşılmıştır.

Mahkemece,davalının polis akademisi öğrencisi olmadığı, polis akademisinde sadece mesleki eğitim formasyonu kursuna katıldığını, Emniyet Genel Müdürlüğü adına Hacettepe İktisadi İdari Bilimler Fakültesi Üniversitesinde okuduğunu, burayı başarıyla tamamlayarak mezun olduğunu,tazminat hesabına ait cetvellerde davalı adına çıkarılan masrafların bu üniversitede okuduğu döneme ait olduğunu, 3087 sayılı Kanunu’nun 18. maddesinde ve 4652 Sayılı Kanunu’nun 15. maddesinde FYO olarak okutulan öğrencilerin durumunun düzenlenmediğini, Yönetmelik'in 8. Maddesinde FYO olarak okutulan öğrencileri de kapsayan hüküm bulunmakta ise de yönetmeliğin davalının taahhütnameyi imzalama, mezun olma ve komiser yardımcısı olarak göreve başlama tarihlerinden daha sonra yürürlüğe girdiğini, yönetmeliğin Bakanlıkların ve kamu tüzel kişilerinin kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve tüzüklerin uygulanması için çıkardıkları hukuk kuralları olduğunu, yönetmelik ile kanunun uygulanmasında yol gösterme dışına çıkılarak kanun yerine geçecek şekilde düzenleme yapıldığı ve davalılardan öğrenim giderinin tahsilinin istenemeyeceği sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davalının öğrenciliğe kabul tarihi itibariyle 3201 Sayılı Emniyet Teşkilatı Yasası’nın 27. maddesi ‘‘Emniyet Genel Müdürlüğü,ihtiyaç duyulan alanlarda eleman yetiştirilmek üzere;Yurt içindeki yüksek öğretim kurumlarında iaşe,ibate ve öğrenimle ilgili masrafları ile yönetmelikle belirlenecek,harçlık ve diğer istihkakları Devletçe karşılanmak üzere okutabilir.’’ hükmü düzenlenmiş olup Emniyet Genel Müdürlüğü Yüksek Öğretim kurumlarında Öğrenci Okutma Yönetmeliği’nin 26. maddesi öğrenciler mecburi hizmet hususunda ‘‘3087 sayılı Polis Yüksek Öğretim Kanunu’nun 18 . maddesine tabidirler.’’ Davalının eğitimine devam ettiği sırada 25.04.2001 tarihinde 4652 sayılı Polis Yükseköğretim Kanunu yayımlanarak 3087 sayılı Kanun yürürlükten kaldırılmış ve Eminiyet Genel Müdürlüğü Yüksek Öğretim Kurumlarında Öğrenci Okutma Yönetmeliği 02.05.2002 tarihinde değiştirilerek yürürlüğe girmiştir. Bu yönetmeliğin 23. maddesinde mecburi hizmet yükümlülüğünde öğrencilerin mecburi hizmet hususunda 4652 sayılı Yasa’nın 15. maddesi hükümlerine tabi olduğu düzenlenmiştir. 4652 Sayılı Yasa’nın 15. ve 30. maddesine dayanılarak 30.09.2003 tarih ve 25245 sayılı Emniyet Genel Müdürlüğü adına Polis Akademisi ve Diğer Fakülte Yüksek Okullarda Okuyan Öğrencilerden Alınacak Tazminata Dair Yönetmelik çıkartılarak alınacak tazminatlarla ilgili usul ve esaslar düzenlenmiştir.

Davalı 22.09.1997 tarihli Taahhüüt Senedinin 3. Maddesinde; Devlete Karşı Mecburi Taahhüdümün halen yürürlükte bulunan ve yürürlüğe konulacak olan kanun,tüzük ve yönetmelik hükümlerinin yükledikleri ve yükleyecekleri mükellefiyetlere uygun olarak olarak yerine getireceğini kabul etmiştir.

Davalı 22.09.1997 tarihli Taahhüüt Senedinin 3. Maddesinde; Devlete Karşı Mecburi Taahhüdümün halen yürürlükte bulunan ve yürürlüğe konulacak olan kanun,tüzük ve yönetmelik hükümlerinin yükledikleri ve yükleyecekleri mükellefiyetlere uygun olarak olarak yerine getireceğini kabul etmiştir.

Bu durumda;davaya dayanak oluşturan 3201 Sayılı Emniyet Teşkilatı Yasasının 27. maddesinde bu yasa kapsamında eğitim ve öğretim gören öğrencilerin mecburi hizmetlerinin Polis Yüksek Öğretim Yasası hükümleri uyarınca değerlendirileceği belirtilmiştir.

Mahkemece, davalının mecburi hizmet süresini, kalan mecburi hizmete karşılık gelen borcunu ve uygulanacak cezai şart miktarını 4652 Sayılı Polis Yüksek Öğretim Yasasının 15. maddesi ‘‘Polis Amirleri Eğitimi Merkezi, enstitü ve polis meslek yüksek okullarında, ilk derece amirlik eğitimi alanlar ile lisansüstü veya ön lisans eğitimi yapanlar (yabancı uyruklular hariç) altı yıl süreyle mecburi hizmetle yükümlüdürler. (Değişik fıkra: 27/03/2015-6638 S.K./37.md.) Bunlardan mezun olup olmadığına bakılmaksızın mecburi hizmetle yükümlü olduğu süre içinde, istifa edenler veya ilişiğinin kesilmesini gerektiren bir suç işleyenler ya da sağlık sebebi hariç, başka herhangi bir sebeple ayrılanlar, yükümlülük sürelerinin eksik kısmı ile orantılı olarak kendilerine yapılmış olan öğretim masraflarını yasal faiziyle birlikte tazminat olarak ödemek zorundadırlar.’’ hükmü çerçevesinde değerlendirerek ve dava açılmadan önce yürürlüğe giren ve tamamlanmamış hukuki durumlar nedeniyle değişen ve lehe olan sonraki kanun hükümleri gözetilerek karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30/09/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14879, Karar No: 2012/806, Tarih: 12.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/14879 E.  ,  2012/806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SEVK : 6136 ve 2521 sayılı Yasalara aykırılık

HÜKÜM : 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan hükümlülük; 2521 sayılı Yasanın 13/1 maddesi gereğince müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

CGK.nun 14.01.1985 gün ve 533/10 sayılı kararına göre, erteli cezanın aynen çektirilmesine ilişkin kararı da içermesi nedeniyle hükmün temyizi kabil kabul edilerek yapılan incelemede:

Kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle CMK.nun 231. madde- sinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 156. maddesiyle 6136 sayılı Yasanın 13/4. madde ve fıkrasındaki temel adli para cezası ile ilgili olarak sanık lehine yapılan değişikliğin gözetilmesi zorunluluğu,

2- Sanığın sabıkasında görülen erteli mahkumiyetin infazı hususunda dos- yasına bildirimde bulunulması ile yetinilmesi yerine aynen infazına karar verilmiş olması,

3- Sanıkta ele geçen ruhsatsız av tüfeklerinin 2521 sayılı Yasanın 13. maddesine göre işlem yapılmak üzere idareye teslimi yerine müsaderelerine karar veril- mesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa 6136 sayılı Yasanın 13/4. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK.nun 62. maddesi ile bu cezası 1/6 oranında indirilerek 4 gün, aynı Yasanın 52/2. madde ve fıkrası uyarınca bir gün karşılığı 20 TL'den çarpılarak 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sanığın sabıkasında görülen erteli mahkumiyetinin aynen infazına ilişkin bölüm hükümden çıkarılarak yerine “sanığın sabıkasında görülen erteli mahkumiyetinin infazı hususunda mahkemesine bildi- rimde bulunulmasına” denilmesi ve ruhsatsız av tüfeklerinin müsaderesine ilişkin bölü- mün hükümden çıkarılarak "2521 sayılı Yasanın 13. maddesi uyarınca idareye teslimine" yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA) 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20745, Karar No: 2015/10463, Tarih: 11.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/20745 E.  ,  2015/10463 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/2, 62, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii, katılanlar ile müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müşteki ... adına Avukat ... tarafından ileri sürülen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Meydana gelen olayda hayatını kaybeden...'ın kardeşi olduğu anlaşılan müşteki ...'ın duruşmalara katılıp usulüne uygun katılan sıfatını almadığı bu nedenle, müşteki adına avukat ... da vekil sıfatıyla hükmü temyize hakkı bulunmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310. ve 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,

Sanık müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, ceza miktarına, eksik inceleme ile karar verildiğine, katılanlar vekilinin ise sanık hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53/6. maddesinde "belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde 3 aydan 3 yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceğinin düzenlendiği, bir mesleğin icrasının yasaklanabilmesi için ruhsatnameye bağlı olarak yürütülmesi gerekmekte olup, işyeri sorumlu müdürlüğü görevinin ruhsatnameye bağlı olarak yürütülen bir meslek olmadığı gözetilmeden, sanığın 1 ay süreyle meslekten yasaklanmasına karar verilmesi,Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının hak yoksunluğuna ilişkin 4 fıkrasının hükümden çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20305, Karar No: 2016/13484, Tarih: 16.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/20305 E.  ,  2016/13484 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun Geçici 2 inci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dairemiz ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, 6111 sayılı Kanun kapsamında davalı Bakanlığa devredilen davacının davalı Bakanlık bünyesinde örgütlü sendikaya üye olmasından sonra, TİS hükümlerine göre ücretinin belirlenmesinde kıdeminin dikkate alınıp alınmayacağı, eşit davranma ilkesine aykırı davranılıp davranılmadığı noktalarında toplanmaktadır.