muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2198, Karar No: 2015/2758, Tarih: 22.05.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/2198 E.  ,  2015/2758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup ayıplı ifa nedeniyle bedelde indirim yapılarak yükleniciden tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davalının tahkim ilk itirazı üzerine kabulü ile mahkemenin görevsizliği nedeniyle davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan 11.01.2013 tarihli ....Konut Projesi İnşaat ve Satış Vaadi Sözleşmesinin anlaşmazlıkların çözümü başlıklı 9. maddesinde “Taraflar arasında meydana gelecek ihtilâfların öncelikle tarafların her birinin ayrı ayrı tayin edeceği birer hakemden oluşan iki kişilik hakem heyetince çözülmesi esastır. 30 gün içinde bu yolla anlaşma sağlanamaması durumunda ihtilafların hallinde İstanbul Mahkemeleri ve İcra Daireleri yetkilidir.” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Geçerli bir tahkim şartı ya da anlaşmasından söz edebilmek için tarafların tahkim iradeleri, sözleşmede karışıklığa yer vermeyecek biçimde açık ve kesin olarak belirtilmelidir. Kural olarak bir uyuşmazlığın çözümlenmesi görevi yetkili mahkemelere ait olduğundan tahkim iradesinin açık ve kesin olmaması halinde tahkim şartı ya da anlaşması geçersiz olur.

Eldeki davada kararlaştırılan tahkim şartında 30 gün içinde bu yolla (tahkim) anlaşma sağlanamaması halinde ihtilâfların hallinde İstanbul mahkemeleri ve icra dairelerinin yetkili olacağı belirtildiği, bu şekliyle uyuşmazlığın çözümünde tek yetkili olarak hakem heyeti kabul edilmediği, mahkemede de dava açma yetkisi verildiği, tahkim iradesi açık ve kesin olmadığından geçersizdir.

Bu durumda mahkemece tahkim şartının gerçersiz olması sebebiyle tahkim ilk itirazı reddedilerek, işin esasına girilip taraf delilleri toplandıktan sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken bu husus gözden kaçırılarak davanın görev yönünden reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 22.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14583, Karar No: 2012/289, Tarih: 12.01.2012

**11. Ceza Dairesi         2008/14583 E.  ,  2012/289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik

HÜKÜM : TCK 204/1, 43/1, 53/1-2, 63 m. uyarınca 1 yıl 13 ay 15 gün hapis.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.06.2010 tarihli ve 2010/11-98, 143 sayılı kararında da belirtildiği gibi 765 sayılı TCK.nun 80. maddesinden farklı olarak, 5237 sayılı TCK.nun 43/1. maddesinde bulunan, "değişik zamanlarda" ifadesi nedeniyle zircirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için aynı suçun aynı kişiye karşı mutlaka değişik zamanlarda işlenmesi gerekli olup, somut olayda, suça konu çeklerin, farklı tarihlerde düzenlenip verildiğine ilişkin kanıt bulunmadığı cihetle, 5237 sayılı TCK.nun 43/1. maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, "5237 sayılı TCK.nun 43. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısım" çıkartılarak sonuç hapis cezasının 2 yıl 6 aya indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12240, Karar No: 2014/15271, Tarih: 26.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12240 E.  ,  2014/15271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2013/1441-2014/350

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden tarafça sunulacak gerekçeli temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince yöntemince karşı tarafa tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/39871, Karar No: 2022/5973, Tarih: 28.02.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/39871 E.  ,  2022/5973 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...’ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 129/1, 106/1-2.cümle, 29, 62/1 (2 kez) ve 52/2. (2 kez) maddeleri gereğince 500,00 ve 360,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıl süre ile denetime tabî tutulmasına dair .... Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarihli ve ... sayılı kararının ... tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde ... tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, hükmün açıklanmasına ve sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 125/1, 129/1, 106/1-2.cümle, 29, 62/1 (2 kez) ve 52/2. (2 kez) maddeleri gereğince 500,00 ve 360,00 Türk lirası ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 251. maddeleri gereğince 375,00 ve 270,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair ...Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarihli ve ... sayılı kararının, Yüksek Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, ... sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61. maddesinin 5. fıkrasında yer alan "...Yukarıdaki fıkralara göre belirlenen ceza üzerinden sırasıyla teşebbüs, iştirak, zincirleme suç, haksız tahrik, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı ve cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplere ilişkin hükümler ile takdiri indirim nedenleri uygulanarak sonuç ceza belirlenir.." şeklindeki düzenleme ile sonuç cezanın nasıl belirleneceğinin düzenlendiği 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Basit yargılama Usulü" başlıklı 251/3. maddesinde yer alan "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanununun 61 inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223 üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenlemede öngörülen ve takdiri olmayan indirim oranının sonuç ceza belirlendikten sonra uygulanması gerektiği anlaşılmakla,

1- Hakaret suçu yönünden yapılan incelemede,

5237 sayılı Kanun'un 125, 129 ve 62. maddelerine göre belirlenen 25 gün adli para cezası üzerinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak sanığın 18 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesini takiben, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden yapılan paraya çevirme işlemi neticesinde 360,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 5271 sayılı Kanunu'nun 251/3. maddesine göre yapılacak indirimin, belirlenen 25 gün adli para cezası paraya çevrildikten sonra yapılması suretiyle fazla ceza tayin olunmasında,

2- Sair tehdit suçu yönünden yapılan incelemede,

5237 sayılı Kanun'un 106/1-2.cümle, 29, ve 62. maddelerine göre belirlenen 18 gün adli para cezası üzerinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak sanığın 13 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesini takiben, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden yapılan paraya çevirme işlemi neticesinde 260,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 5271 sayılı Kanunu'nun 251/3. maddesine göre yapılacak indirimin, belirlenen 18 gün adli para cezası paraya çevrildikten sonra yapılması suretiyle fazla ceza tayin olunmasında,

İsabet görülmemiştir. ” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK'nın 61.maddesinin 5. fıkrasında; “Yukarıdaki fıkralara göre belirlenen ceza üzerinden sırasıyla teşebbüs, iştirak, zincirleme suç, haksız tahrik, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı ve cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplere ilişkin hükümler ile takdiri indirim nedenleri uygulanarak sonuç ceza belirlenir”, aynı maddenin 8. fıkrasında “Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri düzenlenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun "Basit yargılama Usulü" başlıklı 251/3. maddesinde "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanununun 61 inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223 üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." hükmü yer almaktadır.

İnceleme konusu somut olayda;

1 numaralı istem yönünden; sanık hakkında hakaret suçundan sonuç olarak hükmedilen 25 gün adli para cezalarından CMK’nın 251/3. maddesi uyarınca ¼ oranında indirim yapılması ile sonuç cezaların 18 gün adli para cezası olarak belirlenmesinden sonra TCK’nın 52/2. maddesi uygulanarak adli para cezasının miktarının tayin edilmesi gerekirken, uygulamada hata yapılarak TCK’nın 52/2. maddesine göre adli para cezası miktarları belirlendikten sonra bu miktarlar üzerinden ¼ oranında indirim yapılmak suretiyle sanık hakkında fazla cezaya hükmedilmesi,

2 numaralı istem yönünden; sanık hakkında tehdit suçundan sonuç olarak hükmedilen 18 gün adli para cezalarından CMK’nın 251/3. maddesi uyarınca ¼ oranında indirim yapılması ile sonuç cezaların 13 gün adli para cezası olarak belirlenmesinden sonra TCK’nın 52/2. maddesi uygulanarak adli para cezasının miktarının tayin edilmesi gerekirken, uygulamada hata yapılarak TCK’nın 52/2. maddesine göre adli para cezası miktarları belirlendikten sonra bu miktarlar üzerinden ¼ oranında indirim yapılmak suretiyle sanık hakkında fazla cezaya hükmedilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ... hakkında, ... Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarihli ve ... sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Karardaki hukuka aykırılık CMK'nın 309.maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle,

a- 1 numaralı istem yönünden ; sanık hakkında TCK’nın 125/1 maddesi uyarınca, belirlenen 90 gün adli para cezasından TCK'nın 129/1 maddesi gereğince 2/3 oranında indirim yapılarak 30 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,TCK'nın 62 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 25 gün adli para cezasıyla cezalandırlmasına, 5271 sayılı CMK'nın 251/3 maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılarak 18 gün adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA, sanığa verilen 13 gün adli para cezasının TCK' nın 52/1. maddesi uyarınca bir günlüğü 20 TL üzerinden hesaplanarak 360 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

b- 2 numaralı istem yönünden; sanık hakkında TCK’nın 106/1-2. cümlesi uyarınca, belirlenen 30 gün adli para cezasından TCK'nın 29/1 maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılarak 22 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına,TCK'nın 62 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 18 gün adli para cezasıyla cezalandırlmasına, 5271 sayılı CMK'nın 251/3 maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılarak 13 gün adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA, sanığa verilen 13 gün adli para cezasının TCK' nın 52/1. maddesi uyarınca bir günlüğü 20 TL üzerinden hesaplanarak 260 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

3- İnfazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, ... tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/1390, Karar No: 2003/1194, Tarih: 27.02.2003

16. Hukuk Dairesi 2003/1390 E., 2003/1194 K.

**16. Hukuk Dairesi 2003/1390 E., 2003/1194 K.**

**- KADASTRO MAHKEMESİNİN GÖREVSİZLİĞİ

- KADASTRO TESBİTİNE İTİRAZ

- TAPU İPTALİ VE TESCİL

- YENİLEME TUTANAĞI**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 27 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 7 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 22 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 25 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, gereği görüşüldü:

Davacılar vekili tarafından, davalılara ait ve 374 ada, 117 ve 118 sayılı parsellerin tevhidi suretiyle oluşan 374 ada, 213 sayılı parselin tevhid işlemi sırasında davacılara ait 374 ada 213 sayılı parsele tecavüzlü hale geldiğinden sözedilerek davalılar aleyhine açılan tapu iptali, tescil ve men'i müdahale davasının Asliye Hukuk Mahkemesinde yapılan yargılaması sırasında dava konusu parsellerle ilgili olarak "yenileme tutanağı" tanzim edilmesi nedeniyle dosya Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; çekişmeli taşınmazların yenileme tesbitinde olduğu gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar 15.1.2001 tarihli dava dilekçesiyle 374 ada 103 numaralı parselin maliki olduklarını, davalıların ise, aynı yerde bulunan 213 numaralı parselin maliki olduklarını, bu 213 sayılı parselin 117 ve 118 sayılı parsellerin tevhidiyle oluştuğunu, tevhid sırasında kendilerine ait parselin 12 metrekarelik bölümünün davalılara ait parsele katıldığını iddia ederek bu miktar kadar yerin tapusunun iptalini, vaki elatmanın önlenmesini istemişler ve Asliye Hukuk Mahkemesinde dava açmışlardır. Yargılama sırasında bu yerlerde "yenileme kadastrosu" yapıldığından sözedilerek Asliye Hukuk Mahkemesince görevsizlik kararı verilmiş ve dosya Kadastro Mahkemesine devredilmiştir. Yenileme Kadastrosu başlamadan önce bu yerde mülkiyet ihtilafı yaratılmıştır. Yenileme Kadastrosu ile mülkiyet ihtilaflarının çözümlenmesi sözkonusu değildir. Bu durumda mülkiyet ihtilafının Asliye Hukuk Mahkemesinde karara bağlanması gerekir, ihtilafın Kadastro Mahkemesince çözümlenmesi görev yönünden mümkün değildir. Bu yön dikkate alınarak görevsizlik kararı verilmesi ve dosyanın görev yönünden Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir. Temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün bu nedenlerle (BOZULMASINA), 27.2.2003 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3540, Karar No: 2012/8588, Tarih: 14.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/3540 E.  ,  2012/8588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :88-17

Davacı, iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik kaybına uğrayan sigortalıya yapılan yardımların davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, tarafların avukatlarının temyiz etmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatının tüm, davalıların avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 9, 10 ve 26. maddeleridir. İş kazasının vuku bulduğu 16.06.2002 tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunun 9. maddesi ile , “işveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Kanunun 10. maddesinde de, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tesbit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır. Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa, bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

Mahkemece, işe giriş bildirgesinin Kuruma iş kazasından önce verilmediği kabul edilerek, 506 sayılı Kanunun 10. maddesinin uygulama şartlarının gerçekleştiği sonucuna varılmış ise de; davacının, davaya konu işkazasının olduğu işyerinden 23.11.1999 – 31.03.2005 tarihleri arasında geçen çalışmalarının davalı Kuruma bildirilmiş, yani Kurumun çalışmadan haberdar olması karşısında, 506 sayılı Yasanın 9 ve 10. maddelerinin uygulama şartlarının gerçekleşmediği gözetilerek karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

0 halde, davalıların avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S0NUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2579, Karar No: 2020/975, Tarih: 06.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/2579 E.  ,  2020/975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 01.06.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.