muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8197, Karar No: 2021/12759, Tarih: 23.09.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/8197 E.  ,  2021/12759 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, davalı idareye ait işyerinde 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosunda çalıştığını, davacının sürekli işçi kadrosuna geçerken davalı idare ile belirsiz süreli hizmet sözleşmesi imzaladığını, imzalanan sözleşmenin ücret kısmında asgari ücretin belirli bir oran fazlası şeklinde belirleme yapıldığını 2019 yılında ise davacının rızası hilafına temel ücretinin düşürüldüğünü, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK’ya eklenen geçici 23. madde gereğince 2018 yılında yapılan ödeme ile davacı lehine kazanılmış hak oluştuğunu, 4857 sayılı Yasa'nın 62. maddesi gereğince ücretin düşürülemeyeceğini, ücretten indirime gidilmesi halinde bunun çalışma şartlarında esaslı değişiklik niteliği taşıdığını, bu değişikliğin işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmesinin yasal zorunluluk olduğunu, işveren tarafından bu kurallara uyulmadığını iddia ederek fark işçilik ücreti, ilave tediye ve ikramiye alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; yürürlükteki mevzuata uygun işlem yapılarak davacının ücretinin eksiksiz ödendiğini, ücret farkı talebinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1)Davacı dava dilekçesi ile 500,00 TL ikramiye farkı alacağı talep etmiş olup bu alacak 295,05 TL olarak hüküm altına alınmıştır. Buna göre hüküm altına alınmayan 204,95 TL dikkate alındığında ikramiye farkı alacağı için kısmen kabul kararı verilerek fazlaya ilişkin istemin reddine ilişkin hüküm kurulması gerekirken tam kabule yönelik hüküm kurulması hatalıdır.

2)Kabule göre de zorunlu arabuluculuk giderine yönelik hatalı şekilde hüküm kurulduğu saptanmıştır.

6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanununun 18/A maddesinin 11,12,13 ve 14. fıkraları;

2)Kabule göre de zorunlu arabuluculuk giderine yönelik hatalı şekilde hüküm kurulduğu saptanmıştır.

6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanununun 18/A maddesinin 11,12,13 ve 14. fıkraları;

“(11) Taraflardan birinin geçerli bir mazeret göstermeksizin ilk toplantıya katılmaması sebebiyle arabuluculuk faaliyetinin sona ermesi durumunda toplantıya katılmayan taraf, son tutanakta belirtilir ve bu taraf davada kısmen veya tamamen haklı çıksa bile yargılama giderinin tamamından sorumlu tutulur. Ayrıca bu taraf lehine vekâlet ücretine hükmedilmez. Her iki tarafın da ilk toplantıya katılmaması sebebiyle sona eren arabuluculuk faaliyeti üzerine açılacak davalarda tarafların yaptıkları yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.

(12) Tarafların arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaları hâlinde, arabuluculuk ücreti, Arabuluculuk Asgari Ücret Tarifesinin eki Arabuluculuk Ücret Tarifesinin İkinci Kısmına göre aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde karşılanır. Bu durumda ücret, Tarifenin Birinci Kısmında belirlenen iki saatlik ücret tutarından az olamaz.

(13) Arabuluculuk faaliyeti sonunda taraflara ulaşılamaması, taraflar katılmadığı için görüşme yapılamaması veya iki saatten az süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâllerinde, iki saatlik ücret tutarı Tarifenin Birinci Kısmına göre Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenir. İki saatten fazla süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâlinde ise iki saati aşan kısma ilişkin ücret aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde uyuşmazlığın konusu dikkate alınarak Tarifenin Birinci Kısmına göre karşılanır. Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama giderlerinden sayılır.

(14) Bu madde uyarınca arabuluculuk bürosu tarafından yapılması gereken zaruri giderler; arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılması hâlinde anlaşma uyarınca taraflarca ödenmek, anlaşmaya varılamaması hâlinde ise ileride haksız çıkacak taraftan tahsil olunmak üzere Adalet Bakanlığı bütçesinden karşılanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, tarafların zorunlu arabuluculuk kapsamında arabuluculuk faaliyetinde bulundukları ve sürecin sonunda anlaşamadıkları görülmektedir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda arabuluculuk masrafının davalının harçtan muaf olduğu gerekçesiyle hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmiş ise de yukarıda belirtilen mevzuat uyarınca arabuluculuk giderinin yargılama gideri olduğu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yargılama giderlerinden sorumluluk başlıklı 326. maddesinin 2. fıkrasına göre davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, Mahkemece yargılama giderlerinin tarafların haklılık oranına göre paylaştırması gerektiği dikkate alındığında arabuluculuk masrafının yazılı şekilde hazine üzerinde bırakılması hatalıdır.

3)Arabuluculuk masrafı dışındaki yargılama giderleri, yargılama harçları ve hükmedilecek vekâlet ücretleri yukarıdaki bozma hükümleri yerine getirilerek kurulacak yeni hükümdeki miktarlara, kabul ve reddedilen tutarlara ve yeni hüküm tarihinde geçerli olacak mevzuata göre yeniden belirlenmelidir

Sonuç:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 23/09/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11919, Karar No: 2019/8481, Tarih: 28.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/11919 E.  ,  2019/8481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

.... Ajans isimli iş yerinin sahibi olan sanığın, müştekinin bilgisi ve rızası dışında .... ve .... numaralı GSM hatlarına ait abonelik sözleşmelerini sahte olarak düzenlemek suretiyle “5809 sayılı Kanuna Muhalefet” suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın, kendisine ait üç adet bayiliğin bulunduğunu, kendisinin bizzat sözleşme yapmadığını, çalışanları tarafından kişilerin kimliklerinin asılları görülmeden sözleşme yapılmadığını savunması; abonelik sözleşmelerinin ekinde bulunan müştekiye ait nüfus cüzdanı suretindeki fotoğraf ve bilgiler ile müştekinin şikayet dilekçesi ekinde sunmuş olduğu nüfus cüzdanı fotokopisindeki fotoğraf ve bilgilerin aynı olması; sözleşmeler üzerinde bulunan müştekiye atfen atılan imzalar ile müştekinin imzaları arasında benzerlikler bulunması; suça konu sözleşmeler dışında, başka firmalarca müşteki adına altı adet daha hat çıkartıldığının anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; suça konu sözleşmelerdeki imza ve yazıların sanığa, suç tarihindeki bayi çalışanlarına veya katılana ait olup olmadığı yönünde bilirkişi incelemesi yaptırılması, suça konu olan hatlara ilişkin HTS raporları getirtilip bu hat ile en çok görüşen kişiler dinlenilerek hatları fiilen kullanan kişi/kişilerin tespiti ile hatların ne şekilde alındığının belirlenmesi; suça konu sözleşmelerin ekinde yer alan nüfus cüzdanı fotokopisinin katılana gösterilerek kendisine ait olup olmadığının sorulması, abonelik işlemlerinin sanığın denetimini ortadan kaldıracak şekilde sahte kimlik kullanılarak yapılıp yapılmadığının tespit edilmesinden sonra suçtan elde edilecek menfaatin GSM bayii işleten sanığa ait olduğu da gözetilerek, suçun sübutu halinde; 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükmü karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunan ve lehe olan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu gereğince cezalandırılması gerekirken, suç vasfında hataya düşülerek özel belgede sahtecilik suçundan mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 28.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9941, Karar No: 2014/10481, Tarih: 07.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/9941 E.  ,  2014/10481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,davalı banka şubesinden konut kredisi kullandığını, kullandığı konut kredisi sırasında davalı bankaca dosya masrafı ve komisyon adı altında 3.200,00 TL kesinti yapıldığını ileri sürerek haksız şekilde alınan toplam 3.200,00 TL.'nin kredinin kullanıldığı tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, 3.200,00 TL’nin 1.400,00 TL.'sine 05/02/2007, 1.800,00 TL.'sine 06/02/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı eldeki dava ile, kendisinden haksız yere tahsil edilen 3.200,00 TL.nin kredinin kullanıldığı tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiş ise de; BK.’nun 101.maddesi hükmü uyarınca muaccel bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur. Dava konusu olayda davacının, davalıyı dava tarihten önce temerrüde düşüren ihtarı söz konusu olmadığı halde, mahkemece davalı bankanın tahsil tarihinden itibaren faize hükmedilmiştir. Öyle olunca, mahkemece hükmedilen meblağa dava tarihten itibaren yasal faiz yürütülmesi gerekirken önceki dönem faizine hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/6.maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2014/9941-10481

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte belirtilen nedenle temyiz olunan hükmün karar bölümünün ( 1 ) nolu bendinde yer alan "1.400,00 TL.'sine 05/02/2007, 1.800,00 TL.'sine 06/02/2007 tarihinden itibaren" söz, tarih ve rakamlarının hükümden çıkarılmasına; yerine "3.200,00 TL.nin dava tarihinden itibaren” söz ve rakamlarının yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1337, Karar No: 2015/1462, Tarih: 09.03.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/1337 E.  ,  2015/1462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 14/2-a bendinde, daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme de gözetilerek temyizin kapsamının esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesi ve temyiz kapsamına göre, uyuşmazlık; icra müdürlüğünce alacaklılar arasında sıralama yapılmaksızın satış bedelinin paylaştırılmasına yönelik icra müdürlüğü işlemini şikayete ilişkin olup, dosyada düzenlenmiş bir sıra cetveli bulunmadığı tartışmasızdır. Dairemizin görevi İİK'nın 140, 151 ve 235. maddelerine göre sıra cetvelinin düzenlenmesinden sonra, buna yönelik şikayet ve itirazlar üzerine verilen hüküm ve kararların temyizen incelenmesi ile sınırlı olup, henüz sıra cetveli düzenlenmemiş bir dosyaya yönelik itiraz üzerine verilmiş olduğundan, hükmün temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 12. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2597, Karar No: 2012/11249, Tarih: 13.11.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/2597 E.  ,  2012/11249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydında kasıtlı suçtan mahkümiyeti olduğundan, CMK'nın 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması olanağı bulunmadığı ve gerekçedeki isabetsizliğin sonuca etkisi olmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın adli sicil kaydına konu olan Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/03/2007 gün ve 2007/12 Esas, 2007/145 Karar sayılı mahkümiyet ilâmı halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 305/1. maddesi gereğince kesin olduğundan, aynı maddenin son fıkrası gereğince tekerrüre esas olmayacağı gözetilmeden, sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimine göre cezanın çektirilmesine ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/11/2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Yüksek Daire'ce inceleme konusu kararda tespit edilen; “..sanığın, halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 305/1. maddesi gereğince kesin nitelikteki mahkumiyet ilamı, aynı maddenin son fıkrası gereğince tekerrüre esas olmayacağından TCK’nın 58. maddesi hükümlerinin uygulanmasına esas alınmaması gerektiği..” biçimindeki bozma düşüncesine katılmakla birlikte, “..bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden ..DÜZELTEREK ONANMASI..” ile giderilebileceği yönündeki sayın çoğunluk görüşünün; iki ayrı aşamada zorunlu sonuçlar doğuran tekerrür hükümlerinin infaza bakan yönünü dikkate alıp sadece infaz hukukunu ilgilendiren sonuçlarını gideren eksik bir uygulama olduğu, diğer yandan hüküm kurulurken neden olduğu zorunlu sonuçlarına bakan yönünün ise dikkate alınmadığı, hükmü kuran hakimin cezayı kişiselleştirebilmesine ilişkin bazı yetkilerini zorunlu olarak ve sanık aleyhine sınırlamış olmasından kaynaklanan olumsuzlukların gözardı edildiği düşüncesindeyim.

Ş ö y l e ki ;

Ş ö y l e ki ;

Konuya ilişkin ‘Suçta Tekerrür’ başlıklı TCK'nın 58.maddesinin 1.fıkrasında; “..önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra (2.fıkranın a) ve b) bentlerinde belirtilen 5 ve 3 yıl'lık süreler içinde) yeni bir suçun işlenmesi hâlinde tekerrür hükümleri uygulanacağı..”, 6.fıkrasında; “..tekerrür hâlinde hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirileceği ve ayrıca mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanacağı..” öngörülmüştür. Maddenin bu fıkralarındaki hükümler; tekerrürün, mahkemece verilen cezanın infazına ilişkin/ infaz hukukuna bakan yönü olup, kronolojik olarak sonraki (ikinci) bir aşamayı ilgilendirmektedir.

Tekerrürün, bir de ilk (birinci) aşamada henüz hükmün kurulduğu ana bakan, mahkemece hüküm kurulurken ‘cezanın kişiselleştirilmesi’ sırasında hakimin bazı yetkilerini/ takdirini sınırlayan yönü vardır. Bu bağlamda, maddenin 3.fıkrasında; “..tekerrür hâlinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adli para cezası öngörülmüşse, h a p i s cezasına hükmolunacağı..”, 4.fıkrasında; “..k a s ı t l ı s u ç larla taksirli suçlar ve sırf askerî suçlarla diğer suçlar arasında tekerrür hükümleri uygulanmayacağı..” öngörülmüştür. Sözü geçen ‘k a s ı t l ı suç’ kavramı da, aynen 3.fıkra uygulamasının bağlayıcı/ zorunlu sonuçlarına benzer şekilde hükmü kuran hakimin cezayı kişiselleştirebilmesine ilişkin yetkilerinden bazılarını kullanabilmesinde yasal engel teşkil etmektedir. Bunlardan b i r i n c i s i; “..hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için, sanığın daha önceden k a s ı t l ı bir suçtan dolayı mahkûm olmaması ..gerektiği” nesnel/ objektif koşulunu düzenleyen CMK’nın 231/6.a.maddesi, i k i n c i ise; “..işlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezasının ..erteleme kararının verilebilmesi için, daha önce k a s ı t l ı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması..” gerektiği nesnel/ objektif koşulunun öngörüldüğü TCK’nın 51/1.a. maddesidir.

Böylelikle, k a s ı t l ı suçtan ‘tekerrüre esas sabıkalılık hali’ HER SOMUT OLAYDA cezanın kişiselleştirilmesi sırasında zaten;

a) Sözkonusu suç tanımındaki cezanın seçenek olarak öngörülmediği hallerde; sadece ‘kasıtlı suç yasal engeli’ nedeniyle CMK’nın 231/6.a. maddesi yollamasına göre ‘hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına’ ilişkin CMK’nın 231/5. maddesinin uygulanamaması olmak üzere bir kez,

b) Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezası seçimlik olarak öngörülmüş ise; TCK’nın 58/3.maddesi yollamasına göre mahkemece artık ‘adli para cezası seçeneğinin uygulanamaması’ ve CMK’nın 231/5.maddesinin tatbik edilememesi olmak üzere iki ayrı madde için YASAL ENGEL TEŞKİL ETMESİ SURETİYLE iki kez,

b) Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezası seçimlik olarak öngörülmüş ise; TCK’nın 58/3.maddesi yollamasına göre mahkemece artık ‘adli para cezası seçeneğinin uygulanamaması’ ve CMK’nın 231/5.maddesinin tatbik edilememesi olmak üzere iki ayrı madde için YASAL ENGEL TEŞKİL ETMESİ SURETİYLE iki kez,

c) EĞER önceki mahkumiyet, ‘kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına ilişkin’ İSE; TCK’nın 51/1.a. maddesi de yasal engel teşkil eden bu maddelere dahil olacağından bu sefer üç kez,

Sanık aleyhine (olumsuz) sonuç doğurmaktadır.

İ n c e l e n e n d o s y a i ç e r i ğ i n e g ö r e ;

– Mahkemece, sanığın atılı suçu işlediği kabul edilerek mahkumiyet kararı verildiği,

– Önceki bir adet “mühür bozma” suçu nedeniyle hakkında tekerrür hükümleri uygulandığı,

– Temel cezanın belirlenmesinde tekerrürün varlığı halinde seçimlik öngörülen cezalardan hapis cezasına hükmolunacağı z o r u n l u luğunu öngörülen TCK’nın 58/3.maddesine de uygun olarak 203.maddesine göre seçimlik öngörülen hapis veya adli para cezası arasından “hapse” hükmedildiği, ancak “..suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı, sanığın kastının ağırlığı, amaç ve saiki..” kriterlerine dayanılarak t a k t i r e n temel hapis cezasının alt sınırdan (altı ay) olarak belirlendiği,

– Hakkında “..fiilden sonra ve yargılama aşamasında gözlenen olumlu tutumu, samimi ikrarı ve cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri..” t a k d i r i indirim nedeni kabul edilip TCK’nın 62.maddesine göre cezasından indirim yapıldığı,

– Yine, “..daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olması ve suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği hususunda mahkememizde oluşan olumlu kanaat..” nedeniyle t a k d i r e n TCK’nun 51/1.maddesi gereğince kısa süreli sonuç (5 ay) hapis cezasının ertelendiği,

– Ayrıca erteleme hükümlerinden TCK’nın 51/6.maddesine ilişkin olarak “..sanığın kişiliği (olumlu) ve sosyal durumu..” gözönünde bulundurularak, denetim süresinde hakkında her hangi bir yükümlülük belirlenmesine ve uzman kişi görevlendirilmesine t a k d i r e n gerek görülmediği,

– Ancak, “..sanığın kişiliği (bu sefer olumsuz), sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre..” t a k d i r e n hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının TCK’nun 50/1.maddesi gereğince adli para cezasına ve diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına karar verildiği,

– Mahkemece tekerrüre esas sayılması zuhule dayalı olsa da, aynı zamanda ‘kasıtlı suç’ engelinin getirdiği yasal zorunluluğa ilişkin TCK’nın 231/6.maddesine de uygun olarak hakkında aynı maddenin 5.fıkrasında öngörülen ‘hükmün açıklanmasının geri bırakılması’ müessesesinin uygulanmadığı,

A n l a ş ı l m a k t a d ı r.

Hüküm fıkrasındaki temel cezanın bireyselleştirilmesi uygulamaları, ‘sanık lehine olanlar’ ve ‘sanık aleyhine olanlar’ biçiminde irdelenecek olursa;