muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/528, Karar No: 2011/571, Tarih: 28.09.2011

BK’nun 20.maddesine göre, bir akdin konusu mümkün değilse, o akit imkânsızdır. Burada söz konusu olan imkânsızlık, başlangıçtaki, yani sözleşme yapıldığı sırada mevcut olan imkânsızlıktır (objektif imkansızlık). Bu halde, konusu hukuki veya fiili sebeplerden dolayı imkânsız olan sözleşme butlan yaptırımına tabidir ve başlangıçtan itibaren geçersizdir. Burada geçerli olan butlan yaptırımından bahsedebilmek için, imkânsızlık sözleşmenin konusu ile ilgili olmalı ve yalnız borçlu bakımından değil, objektif mahiyette ve herkes için söz konusu olmalıdır. Batıl bir sözleşme baştan itibaren hiçbir hüküm ve sonuç doğurmaz. Fakat, sözleşme yapılırken taraflardan biri imkânsızlığı biliyor veya bilmesi gerekiyorsa ve buna rağmen diğer tarafı bundan haberdar etmemişse, bu durumda karşı tarafın uğradığı menfi zararı karşılamakla yükümlüdür (Eren Fikret, age., s. 299.; Reisoğlu, Safa, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 18. Bası, İstanbul 2006, s.116; Serozan Rona, age , s. 162.; Tekinay/ Akman/ Burcuoğlu/ Altop, age., s. 1208).

BK’nun 117.maddesine göre, edimin yerine getirilmesi sözleşme yapıldıktan sonra imkânsız olursa ve bu imkânsızlıkta borçlunun kusuru bulunmazsa, borçlu borcundan kurtulur. Burada sözleşme, başlangıçtaki imkânsızlık gibi butlan yaptırımına tabi olmamakla birlikte, borçlu borcundan kurtulmaktadır.Borçluyu borcundan kurtaran imkânsızlığın objektif veya sübjektif olması önemli değildir. Sözleşme yapıldıktan sonra ortaya çıkan imkânsızlık, ister objektif ister sübjektif olsun, borçlunun kusuruna dayanmadıkça, borçlu borcundan kurtulur.Sözleşmenin kurulmasından sonra ortaya çıkan imkânsızlık, borçlunun kusuruna dayanıyorsa, borçlu bundan sorumlu olur. Sonraki imkânsızlık, ister objektif ister sübjektif mahiyette olsun, borçlunun kusuru söz konusu olursa, borçlu bundan sorumlu olur. Bu takdirde, borca aykırılığı konu alan BK’nun 96.maddesindeki genel hüküm uygulama alanı bulur (Eren Fikret, age., s. 298.; Oğuzman, Kemal/Öz, Turgut, s. 77.; Tekinay/ Akman/ Burcuoğlu/ Altop, s. 1210).

İmkânsızlık; objektif-sübjektif imkânsızlık, başlangıçtaki-sonraki imkânsızlık, tam-kısmi imkânsızlık, sürekli-geçici imkânsızlık, borçlunun sorumlu olduğu imkânsızlık ve borçlunun sorumlu olmadığı imkânsızlık seklinde çeşitli türlere ayrılabilir (Borç İlişkisi Doğuran Sözleşmelerde Başlangıçtaki İmkânsızlık, Hüküm Ve Sonuçları Zeynep İpek Yücer, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi s. 22 vd.).

İmkânsızlık; objektif-sübjektif imkânsızlık, başlangıçtaki-sonraki imkânsızlık, tam-kısmi imkânsızlık, sürekli-geçici imkânsızlık, borçlunun sorumlu olduğu imkânsızlık ve borçlunun sorumlu olmadığı imkânsızlık seklinde çeşitli türlere ayrılabilir (Borç İlişkisi Doğuran Sözleşmelerde Başlangıçtaki İmkânsızlık, Hüküm Ve Sonuçları Zeynep İpek Yücer, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi s. 22 vd.).

Objektif imkânsızlık, BK’nun 20, 96. ve 117.maddelerinde hüküm altına alınmıştır. Objektif imkânsızlık-sübjektif imkânsızlık ayrımı baştaki imkânsızlık halinde önem kazanmaktadır. Sonraki imkânsızlığın doğurduğu hukuki sonuçlar açısından, objektif imkânsızlık ile sübjektif imkânsızlık arasında bir fark bulunmamaktadır. BK’nun 20. maddesine göre başlangıçtaki objektif imkânsızlık bir butlan sebebidir.Önemli olan, edimi sadece borçlunun mu, yoksa herkesin mi yerine getirip getiremeyeceğidir. Buna göre, eğer edim, borçlu da dahil üçüncü kişiler tarafından da yerine getirilemiyorsa, imkânsızlık objektiftir (Eren Fikret, age., s. 295.; Kılıçoğlu, age., s. 116.; Oğuzman/Öz, age., s. 76.; Dural, Sonraki İmkansızlık, s. 79.; Altunkaya, age., s. 110.; Başpınar, age., s. 119.; Altaş, age., s. 13.; Prof. Dr. Karaaslan, Hakan: Sürekli Borç İlişkileri ve Sürekli Borç İlişkilerinde İfa İmkansızlığı, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul 2003, s. 53.; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.4.1984 gün, 139 E., 426 K. sayılı ilamı).

Yukarıda açıklandığı üzere, BK’nun 117.maddesinde yer alan şekilde, borçluya yükletilemeyen sonraki imkânsızlık hallerinde borçlunun borcu sona ereceğinden, borçlunun karşı taraftan aldığı şeyleri sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iade etmesi gerekir. Henüz almadığı şeyleri ise isteme hakkından mahrum olur. Ancak, bu durumda da istisnai olarak BK’nun 117/II. maddesine göre; taraflar aralarında yaptıkları sözleşme ile borçluya yüklenemeyen imkânsızlık halinde borçlunun karşı taraftan aldığı şeyleri muhafaza edeceğini kararlaştırabilirler.

Ayrıca BK’nun, “ Halin icabından veya hususi şartlardan mütevellit istisnaların maadasından, satılan şeyin nefi ve hasarı akdin inikadı anından itibaren alıcıya intikal eder.” şeklinde düzenlenen 183. maddesi ve “ Uzun müddet için yapılan hizmet akdinde, işçi, hastalıktan, askerlikten veya bu gibi sebeplerden dolayı kusuru olmaksızın nispeten kısa bir müddet için işi ifa edemediği takdirde o müddet için ücret istemeye hakkı vardır” şeklinde hüküm altına alınan 328. maddesi, BK’nun 117. maddesine istisna getiren özel hükümlerdir. Sözleşmenin kurulmasından sonra ortaya çıkan imkânsızlık halinde borçlunun kusuru söz konusu ise daha önce de belirtildiği gibi, BK’nun 96. maddesindeki genel hüküm uygulanır. Bu durumda, borç sona ermez, borçlu, alacaklı zarara uğramışsa, bunu tazmin etmek zorunda kalır.

İmkansızlık, borçlunun kusuruna dayanıp dayanmamasına değil, genel olarak borçlunun bu imkânsızlıktan sorumlu tutulup tutulmayacağına göre tasnif edilmelidir. Nitekim, BK’nun 117.maddesinde kullanılan tabirler de bu görüşü desteklemektedir. Yani, kanun kusursuz olmayı değil, sorumlu olmamayı aramaktadır.( Eren Fikret, age., s. 1251.; Altunkaya, age., s. 139; Dural, Sonraki İmkansızlık, s. 110)

Şüphesiz geçici imkânsızlığın varlığı, beraberinde tarafların bu sözleşmeyle ne kadar süre bağlı kalacakları sorununu getirir. Bu konudaki kural "ahde vefa, söze sadakat" ilkesi gereği tarafların sözleşmeyle bağlı tutulmasıdır. Ancak bazı özel durumlar vardır ki, tarafları o sözleşmeyle bağlı saymak hem onların ekonomik özgürlüklerini engeller, hem de bir başkası ile sözleşme yapma fırsatını ortadan kaldırır. Uygulamada, geçici imkânsızlık halinde tarafların o sözleşmeyle bağlı tutulma süresine "akde tahammül süresi" denilmektedir. Bu sürenin gerçekleşip gerçekleşmediğini de her somut olaya göre ve onun çerçevesinde değerlendirmek gerekir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 28.04.2010 gün ve 2010/15-193- 235 sayılı ilamı).

Bilindiği gibi, genelde temlik borcu doğuran sözleşmelerden olan satım sözleşmelerinde satış konusu olan malın, sözleşmenin yapıldığı anda mevcut olmasına ya da satıcının malvarlığında bulunmasına gerek yoktur. Bu itibarla ilerde yapılacak veya üretilecek yahut hâsıl olacak şeyler de satışa konu teşkil edebilirler. Bir başka anlatımla, satıcı başkasına ait şeyleri de satabilir. Eğer satıcı başkasına ait şeyi satmış ve ifa zamanına kadar da o şey üzerinde tasarruf yetkisini elde edememişse ve bu yüzden borcunu yerine getiremiyorsa, ademi ifa nedeniyle tazminat ödemekle yükümlü tutulabilir (BK. 96).

Kural olarak, başkasına ait tapuda kayıtlı taşınmazların noter tarafından düzenlenen satış vaadi sözleşmesi ile satışı, kişisel borç doğuran bir sözleşme olması nedeniyle geçerlidir. Bir başka deyimle, borç doğuran bir sözleşmenin geçerliliği, hiç bir zaman satıcının satış tarihinde veya daha sonra o şeye malik olması şartına bağlı değildir. Vaatte bulunanın, satış vaadinin konusunu oluşturan taşınmaz üzerinde tasarruf yetkisinin varlığını aramak da gerekmez(Karahasan, Mustafa Reşit, Türk Borçlar Hukuku, Özel Borç İlişkileri, C.4, s.308). Maliki olmadığı bir taşınmazı satmış bulunan kişi aleyhine açılacak (ifa ve mülkiyetin alıcıya geçirilmesi) davasının redde müncer olması, böyle bir satışın BK.’nun 20.maddesinde öngörülen afakî imkânsızlık (objektif imkânsızlık) nedeniyle geçersiz sayılmasını gerektirmez. Çünkü, böyle bir sözleşme, “borç doğuran” bir sözleşme olarak geçerlidir ve sonuçta sübjektif imkânsızlık nedeniyle tasarrufi işlemin, yani ifanın yerine getirilememesi sonunda meydana gelen zararın tazmini, BK.’nun 96. maddesi gereğince satıcıdan istenebileceği gibi, eğer bir ceza şartı kararlaştırılmış ise bunun da ödetilmesi yine BK.’nun 158. maddesi uyarınca alıcı tarafından istenebilir (Yargıtay HGK.'nun, 22.12.1982 T., 13-1905 E., 966 K. sayılı ilamı).

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Davacı Fikret ile davalı Turan arasında Antalya 9.Noterliğinde 29.08.2001 tarih ve 21900 yevmiye numarası ile düzenlenmiş satış vaadi sözleşmesi bulunduğu, bu sözleşme ile davalının davacıya 9880 Ada, 2 parsel üzerinde bulunan Antalya İli Merkez,Duraliler Köyü,Kepezaltı mah. 3199 sk.No:29 adresindeki taşınmazın 5.000.000.000 (5.000,00) TL bedelle satışını vaad ettiği; satış vaadi sözleşmesine konu bu taşınmazın sözleşme tarihinde davalı adına tapuda kayıtlı olmadığı, belediye adına kayıtlı olduğu; öylece sözleşme tarihinde de davalı ediminin ifasına olanak bulunmadığı, ancak bu imkânsızlığın sözleşmenin hiçbir zaman ifa edilememesine neden olacak şekilde objektif imkânsızlık niteliği taşımadığı belirgindir.

Diğer taraftan, bu sözleşmeyle ilgili olarak dava dışı Hatice tarafından açılan dava sonucu Antalya Asliye 1. Hukuk Mahkemesi'nin 13.12.2006 gün ve 2002/657 E. 2006/606 K. sayılı kararı ile , dava konusu tek katlı gecekondunun 16.12.2009 tarihli, muhtarlık onaylı, harici senetle davalı Durmuş Ali tarafından davacı Hatice’ye satılarak zilyedliğinin devredildiği, evin bedeli olan 3.800 ABD Dolarının peşin alındığı, ikinci kez davalı Turan’a sattığı, Turan’ın da eldeki davanın davacısı Fikret’e sattığı, satışa konu yerin zemin mülkiyeti üzerinde satış yapan Durmuş Ali ve diğerlerinin hiçbir haklarının olmadığı, satış konusunun yalnız gecekondu tarzındaki menkul hükmündeki yapı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu gecekondu ile ilgili davalılar arasındaki harici satışların davacı Hatice yönünden geçersiz olduğunun tespiti ile 02.05.2006 tarihli bilirkişi raporuna ekli haritasında sarıya taralı olarak gösterilen tek katlı gecekondu tarzındaki yapının davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmiş; mahkemece “kararın davalılar tarafından temyizi isteminden vazgeçilmesi üzerine 13.06.2007 tarihinde kesinleştiği” kararın altına şerh edilmiştir.

Antalya 1. Bölge Tapu Sicil Müdürlüğü'nün 14.04.2007 tarihli yazısı ile satış vaadi sözleşmesinde geçen 9880 Ada, 2 parselin tapu kaydına rastlanmadığı mahkemeye bildirilmiş; mahkemece 21.01.2008 ve 04.01.2008 tarihli yerinde yapılan uygulamalı keşif sonucu alınan bilirkişi raporlarında; Antalya İli Merkez, Duraliler Köyü, Kepezaltı mah. 3199 sokak.No:29 adresindeki dava konusu taşınmazın dava tarihi itibariyle alanı 110,00 m2 olup,tapuda 2747 parsel sayılı taşınmaz içinde kaldığı, satışa konu 110 m2 lik bölümünün piyasa rayiçlerine göre değerinin 9.657,00 TL olduğu, bu bölüm üzerinde bulunan tek katlı gecekondu binasının yıpranma payı tenzilinden sonra değerinin 11.022,00 TL olduğu, 226 parselin Kepez Belediyesince imar uygulamasına tabi tutulması sonucu oluşan 9880 Ada 2 parselin tapu kütüğüne tescil edilmediği, ilgili meskenin Duraliler Köyü 226 parselin hükmen ifrazından oluşan mülkiyeti Antalya Büyükşehir Belediyesine ait 1.331.155. m2 miktarlı ve arsa vasıflı 2747 parsel içinde kaldığı tespit edilmiştir.

Dolayısı ile, davalıyla davacı arasında yapılan satış vaadi sözleşmesine konu olan yerin satışının vaat edildiği tarihte satıcı adına tapu kaydı bulunmadığı, Belediye adına kayıtlı olduğu, üzerinde de sözleşmede geçen binanın bulunduğu, açıktır.

Hemen belirtmelidir ki, yukarıda ayrıntısıyla açıklanan yasal düzenlemeler ve bu sözleşmenin hukuki yapısı gözetildiğinde vaad edenin mutlaka malik olması gerekmediğinden davalının satış vaadinde bulunduğu taşınmazın Belediye adına kayıtlı olmasının, taraflar arasındaki Antalya 9.Noterliğinde 29.08.2001 tarih ve 21900 yevmiye numarası ile düzenlenmiş satış vaadi sözleşmesinin geçerliliğini etkilemeyeceğinde; şekil bakımından geçerli bir sözleşmenin bulunduğunda ve bu sözleşmeye dayanarak davacının tazminat talep edebileceğinde kuşku bulunmamaktadır.

Önemle vurgulamakta yarar vardır ki, satış vaadi sözleşmesinde davalı vaadinde açıkça “… sahibi bulunduğum Antalya ili, Merkez ilçesi, Kepezaltı mahallesinde bulunan 9880 ada 2 parsel no.da kayıtlı Antalya İli Merkez,Duraliler Köyü,Kepezaltı mah. 3199 sk.No:29 adresindeki” taşınmazın satışını vaad etmiştir. Geçerli biçimde kurulan bu sözleşmenin daha sonra üçüncü kişi tarafından açılan dava nedeniyle ve salt bu üçüncü kişi yönünden iptal edilmiş olması bu vaadi ve yine bu sözleşmeden doğan taraflara ait yükümlülükleri ortadan kaldıran bir unsur olarak düşünülemez. Sözleşmenin “ifa imkansızlığı” nedeniyle ifa edilememesi de temelinde satışı vaad olunan şeyin niteliğini değişikliğe uğratmaz. Burada ifa imkansızlığı nedeniyle taşınmazı devir ve temlik yükümünü yerine getiremeyen vaad borçlusu olan tarafın, ifa edemediği bu edim yerine karşı tarafa yani vaad alacaklısına tazminat ödeme yükümlülüğü söz konusu olacaktır. Burada tazminatın hesabında hem taşınmaz hem de üzerindeki muhdesat olmak üzere her iki unsurun da birlikte nazara alınması gerekir.

Mahkemenin, vaad edenin taşınmazın maliki olmaması olgusunu, sözleşmenin sadece binaya ilişkin olduğunu kabule dayanak alması, davacı ve davalı arasındaki satış vaadi sözleşmesinin içeriğine ve yukarıda açıklanan satış vaadi sözleşmesinin nitelikleri ile hukuki yapısına aykırı düşmektedir.

Bu nedenle; taraflar arasındaki sözleşmede, dava konusu 9880 Ada 2 parsel sayılı taşınmazın ve üzerindeki muhdesatın satışının vaad edilmesi karşısında, mahkemenin satış vaadinin sadece taşınmaz üzerinde bulunan muhdesata (binaya) ilişkin olduğu yönündeki gerekçesi yerinde bulunmamıştır.

Öte yandan, taşınmazlara ilişkin satış vaadi sözleşmelerinin kurulmasının nedeni de, esasen taşınmaz satımı konusunda anlaşan ancak, taşınmazın tapu kaydında vaad edene ait olmaması nedeniyle bunu gerçekleştirmeyen tarafların başlangıçta ifa olanağı bulunmayan bu edimin daha sonra ifa edilebileceği yaklaşımıdır.

Nitekim, eldeki davanın tarafları arasında da aynı amaçla satış vaadi sözleşmesi düzenlediğine göre, resmi şekle uygun olarak geçerli bir biçimde kurulan bu sözleşmede yer alan davalının taşınmazın mülkiyeti devir ediminin ifasının, üçüncü kişinin aynı taşınmazla ilgili açtığı davada verilen “üçüncü kişi lehine” iptal kararı nedeniyle, ilerde de imkansızlaşması nedeniyle, davalının taşınmazın mülkiyetini devir vaadine ilişkin “aynen ifa” nın yerini “tazminat borcu” alacaktır.

Nitekim, eldeki davanın tarafları arasında da aynı amaçla satış vaadi sözleşmesi düzenlediğine göre, resmi şekle uygun olarak geçerli bir biçimde kurulan bu sözleşmede yer alan davalının taşınmazın mülkiyeti devir ediminin ifasının, üçüncü kişinin aynı taşınmazla ilgili açtığı davada verilen “üçüncü kişi lehine” iptal kararı nedeniyle, ilerde de imkansızlaşması nedeniyle, davalının taşınmazın mülkiyetini devir vaadine ilişkin “aynen ifa” nın yerini “tazminat borcu” alacaktır.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığı altında sonuç itibariyle; davacı ile davalı arasında davalıya ait olmayan tapuya kayıtlı taşınmazın satışının vaadine yönelik sözleşmenin noterde ve usulünce düzenlenmekle geçerli olarak kurulduğu, satışı vaad edilen taşınmazın, üzerinde muhdesat bulunan mülkiyeti belediyeye ait taşınmaz olduğu, ancak daha sonra vaade konu taşınmazla ilgili olarak üçüncü kişi tarafından açılan dava sonucunda- eldeki sözleşme bu sözleşmenin tarafları yönünden geçerliliğini koruduğu halde- taşınmazın mülkiyetinin devrine ilişkin ifanın imkansız hale geldiği, göz önüne alınarak davacı vaad alacaklısının mahkeme kararının kesinleştiği tarih itibariyle taşınmazın muhdesat dahil değerini isteyebileceğine ilişkin bozma gerekçesine heyetçe de iştirak edilmiş; burada tazminatın konusunun taşınmaz ile muhdesatın birlikte hesaplanacak rayiç değere göre belirlenmesi hususu karara bağlanmıştır.

Ne var ki, özel daire bozma ilamında, maddi hata yapılarak, üçüncü kişinin açtığı davada verilen ve ifanın imkansızlığına neden olan kararın 03.07.2007 tarihinde kesinleştiği belirtilmişse de söz konusu karar 13.06.2007 tarihi itibariyle kesinleşmiştir. O halde, özel daire kararındaki maddi hatanın bu şekilde düzeltilerek ifanın 13.06.2007 tarihinde imkansız hale geldiğinin kabulü gerekir.

Hal böyle olunca;, mahkemece yapılacak iş; taraflar yönünden geçerli olarak kurulan satış vaadi sözleşmesinden kaynaklanan satış vaadi borçlusunun ediminin ifasının, üçüncü kişinin açtığı aynı sözleşmenin iptaline ilişkin davada verilen ve 13.06.2007 tarihinde kesinleşen karar nedeniyle, imkansız hale geldiğinin ve davalı vaad borçlusunun, davacı vaad alacaklısına karşı tazminle mükellef olduğunun kabulü ile; bilirkişi marifetiyle ; ifanın imkansız hale geldiği 13.06.2007 tarihi itibariyle taşınmazın üzerindeki muhdesatla birlikte rayiç bedelinin, araştırılıp tespit edildikten sonra, buna hükmedilmesi olmalıdır.

Aynı hususlara işaret eden ve Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 28.09.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/4346, Karar No: 2015/18322, Tarih: 14.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4346 E.  ,  2015/18322 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki yargılamanın yenilenmesi davasına dair Antalya 8. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 15.11.2013 günlü ve 2012/531-2013/528 sayılı hükmün onanması hakkında Dairece verilen 18.12.2014 günlü ve 2014/9463-2014/18463 sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine tüm dosyanın yeniden incelenmesi sonucunda; davacı ... Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden davacıdan karar harcının alınmış olması nedeniyle bu hususun düzeltilmesi gerektiği bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 18.12.2014 gün ve 2014/9463 Esas - 18463 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına karar verilip dosyadaki tüm bilgi ve belgelerin yeniden incelenmesi sonucunda;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davacı idarenin harçtan muaf olması nedeniyle harca hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiş ise de bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, gerekçeli kararın (2) nolu hüküm fıkrasının metinden çıkarılarak yerine "2-Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına" sözleri yazılmak suretiyle 6100 sayılı HMK.ya 6217 sayılı Kanunla eklenen Geçici 3. madde gözetilerek HUMK.nun 438. maddesi uyarınca hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 14.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/21666, Karar No: 2019/12763, Tarih: 15.10.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/21666 E.  ,  2019/12763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

5237 sayılı TCK’nin 49/2. maddesinde “Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır.” şeklindeki düzenlemeye göre; sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 11 ay hapis cezasının kısa süreli olmaması karşısında; kısa süreli olmayan hapis cezalarının ertelenmesinin kanuni sonucu olarak TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafii ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, hüküm fıkrasına "24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı iptal kararı da gözetilerek kasıtlı suçtan erteli kısa süreli olmayan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15225, Karar No: 2012/46011, Tarih: 20.12.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/15225 E.  ,  2012/46011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Temyiz isteminin süre yönünden reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

14.12.2011 tarihli "temyiz isteminin süre yönünden reddine" dair mahkemenin "ek kararının" sanığın sorguda bildirdiği ikametgah adresinde oğlu Mücahit'e 11.1.2012 tarihinde tebliğ olunduğu, anılan ek karara yönelik temyiz talebinin ise sanık vekilince 13.2.2012 havale tarihli dilekçe ile yapıldığı ve dilekçe içeriğinde ek kararı muhatap (sanık) yerine tebellüğ eden oğul Mücahit'in "çocuk" olduğunun ileri sürüldüğü, elektronik ortamda 20.12.2012 tarihinde alınan aile nüfus kaydından da bu savın doğru olduğunun anlaşıldığı, buna göre; "ek kararın" 11.1.2012 tarihli tebliğinin Tebligat Yasanının 22. maddesine aykırı olduğu, sanık müdafiinin anılan ek karara yönelik temyizinin yasal süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Temyiz isteminin "süreden reddine" dair 14.12.2011 gün ve 2010/845 E. 2011/582 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden; bu karara yönelik sanık müdafiinin 13.02.2012 havale tarihli dilekçesiyle vaki temyiz itirazlarının reddiyle, anılan "ek kararın" ONANMASINA, 20.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.