muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1485, Karar No: 2013/707, Tarih: 15.05.2013

Kuşkusuz hak sahibine, fiili birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir veya aylık bağlanabileceği açıktır.

5510 sayılı Kanunun 56.maddesinin uygulanmasında üzerinde durulması gereken bir diğer husus da, maddede yer alan “boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” unsurunun, diğer bir ifade ile boşlanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusunun nasıl kanıtlanması gerektiğidir.

Bilindiği üzere, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun “İspat yükü” başlıklı 6.maddesinde, kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her birinin, hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlü olduğu belirtilmiş olup, ispat yükünün kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi yararına hak çıkaran tarafa ait olduğu, yasal bir karineye dayanan tarafın, sadece karinenin tarafını oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altında olduğu, kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı tarafın yasal karinenin aksini ispat edebileceği kabul edilmektedir.

Uyuşmazlığın çözümü açısından özellikle belirtilmelidir ki, 5510 sayılı Kanunun 59 ve 100. maddeleri uyarınca Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından tutulan tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerlidir. Diğer bir anlatımla; yetkili kişilerce düzenlenen ve tarafların itirazı kayıt koymaksızın imzaladığı tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olup, aksi ancak yazılı delille kanıtlanabilir.

Ne var ki, aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olan tutanaklar ile ifade edilen tutanaklar, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından belgelere dayalı olarak düzenlenmiş olanlar ile belgeye dayalı olmamakla birlikte düzenlenmesinde hazır bulunan işveren, işçi veya üçüncü kişi beyanları uyarınca düzenlenerek, doğruluğu ilgili kişilerin imzaları ile tasdik edilen ve imza inkarına konu olmayan tutanaklardır.

Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından yapılan incelemelere dayalı tutanakların değerlendirildiği ve varılan sonucun yazıya geçirildiği raporların, sadece memur veya müfettiş tarafından düzenlenmiş olmaları, anılan raporların 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesi ile 5510 sayılı Kanunun 59 ve 100.maddeleri kapsamında aksinin yazılı delille kanıtlanması gereken belgeler olarak kabulleri için yeterli değildir.

Buna göre, özellikle, rapor veya ekli tutanaklarda imzası bulunmayanlar yönünden, söz konusu tutanakların aksinin yazılı delille kanıtlanması yükümünden söz etmek mümkün değildir.

Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları ve iş müfettişi raporlarının, rapora dayanak alınan tutanaklar ile birlikte değerlendirilmesi ve ancak belirtilen nitelikteki ekli tutanakların anılan Kanun kapsamında aksi sabit oluncaya kadar geçerli belge olduğunun kabulü, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesinin açık hükmü karşısında zorunludur.

Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları ve iş müfettişi raporlarının, rapora dayanak alınan tutanaklar ile birlikte değerlendirilmesi ve ancak belirtilen nitelikteki ekli tutanakların anılan Kanun kapsamında aksi sabit oluncaya kadar geçerli belge olduğunun kabulü, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesinin açık hükmü karşısında zorunludur.

Nitekim Hukuk Genel Kurulu’nun 14.11.1979 gün ve 1014 E., 1364 K., 04.02.2009 gün 2009/9-2 E. 2009/48 K. ve13.03.2013 gün 2012/10-1154 E., 2013/ K.sayılı kararlarında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Bu kapsamda, fiilen birlikte yaşama olgusunun kanıtlanması yönünden anılan genel kurallar çerçevesinde tarafların delilleri toplanarak, araştırma ve değerlendirme yapılmak suretiyle boşlanılan eşle kurulan ilişkinin fiili olarak birlikte yaşama kapsamında yer alıp almadığı saptanmalıdır.

Uyuşmazlık konusu, 5510 sayılı Kanunun 56/2.maddesine dayalı olarak Kurumca açılan ve yersiz ödenen aylıkların geri alınmasına ilişkin davalar ile hak sahibi tarafından açılan Kurum işleminin iptali ve aylık bağlanması talebine ilişkin davalarda özellikle, boşlanılan eşle kurulan ilişkinin “fiili olarak birlikte yaşama olgusu” kapsamında yer alıp almadığı, ilişkinin niteliği ve başlangıç tarihi açıkça ortaya konulmalıdır.

Bu doğrultuda, öncelikle T.C.Anayasası’nın 20.maddesi, 5510 sayılı Kanunun 59 ve 100.maddeleri, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu’nun 3, 45 ve 53.maddeleri, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun’un 28 ve 45.maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 32.maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 6, 24 ila 33.maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 2 ve 6.maddeleri ve ilgili diğer mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle, yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı; hak sahibi ile boşandığı eşinin yerleşim yerleri, adres değişikliği ve nakilleri tarihleriyle saptanmalı, muhtarlık ve Nüfus Müdürlüğü gibi özel ve kamu kurumlarındaki bilgi ve belgelerden yararlanılmalı, ilgililerin elektrik, su, telefon aboneliklerinin hangi adres ve tarihte kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtlarındaki adresler ile mevcut ise 4857 sayılı Kanun gereği ücret ödemelerinin yapılabileceği banka kayıtları sorgulanmalı ve böylelikle boşlanılan eşle fiili olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği konusunda varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Somut uyuşmazlığın incelenmesinde, davacıya boşanması sonrasında talebi üzerine 15.08.2004 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun uyarınca babasından dolayı ölüm aylığı bağlandığı, Kurum yoklama memurlarının 02.03.2010 tarihli raporları doğrultusunda boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı gerekçesiyle ölüm aylığının kesildiği anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlığın incelenmesinde, davacıya boşanması sonrasında talebi üzerine 15.08.2004 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun uyarınca babasından dolayı ölüm aylığı bağlandığı, Kurum yoklama memurlarının 02.03.2010 tarihli raporları doğrultusunda boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı gerekçesiyle ölüm aylığının kesildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında, davacının beyan ve imzasını içermeyen, Kurum yoklama memurlarının tutanaklarının, tutanaklarda beyanı ve imzası bulunmayan davacı yönünden aksinin ancak eşdeğer yazılı belge ile kanıtlanabilecek nitelikte kabul edilmesi mümkün değildir.

Hukuk Genel Kurulu görüşmeleri sırasında bir kısım üyeler; somut olayda davacının boşanma kararından sonra, boşandığı eşinden çocuğunun olmasının hayatın olağan akışına uygun düşmeyeceğini, bu nedenle birlikte yaşama olgusunun gerçekleştiği kabul edilerek yerel mahkeme kararının onanması yönünde görüş bildirmiş iseler de; çoğunluk tarafından bu görüş kabul edilmemiş ve bu nedenle, Mahkemece ayrıntıları yukarıda belirtilen araştırmalar eksiksiz olarak yapılarak, tarafların delilleri de toplanmak suretiyle, “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Bu itibarla Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8/3.fıkrası uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.05.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8270, Karar No: 2021/549, Tarih: 18.01.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/8270 E.  ,  2021/549 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : GERZE Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Düşme

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığından, 28.08.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, kamu davasının durmasına karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında yazılı şekilde düşme kararı verilmesi,

2-“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan sanık hakkında yapılan soruşturma sonunda, Gerze Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 28.08.2014 tarihli-2014/698 soruşturma ve 2014/2 karar sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, sanığın kendisine yüklenen yükümlülükleri ihlal ettiği gerekçesiyle Gerze Cumhuriyet Başsavcılığının 11.12.2014 tarihli ve 2014/370 esas sayılı iddianamesiyle kamu davası açılması üzerine;

Mahkemece ısrar şartının kovuşturma şartı olduğu, sanık adına çıkartılan davetiyenin usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen yasal 10 günlük süre içerisinde Müdürlüğe başvurmaması üzerine Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce 2. Kez uyarılı ihtarat yapılmaması nedeniyle sanığın denetime uymamada ısrar ettiğinden söz edilemeyeceğinden ve kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle açılan kamu davasının CMK 223/8 gereği düşürülmesine ve sanık hakkında yeniden Denetimli Serbestlik İşlemleri yapılması için takdiri Cumhuriyet Savcılığında olmak üzere karar örneği ile birlikte yazı yazılmasına karar verildiği anlaşılmakla,

5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde; “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenlemenin yer aldığı, tüm bu düzenlemeler karşısında somut olayda; hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş olan sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi şartının gerçekleşmediği gerekçesi ile düşme kararı verilemeyeceği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümlesi uyarınca kamu davası hakkında durma kararı verilerek, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri ugulanmasına ilişkin kararın infazının sonucunun beklenilmesi, kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

3-Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının erteleme süresi zarfında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının erteleme süresi zarfında işlemişse; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. Maddesi uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

4-28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla TCK'nın 191. maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmü gözetildiğinde dosya kapsamına göre; sanığa Sinop Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğünün 27.10.2014 tarihli çağrı davetnamesi ile 10 gün içerisinde adı geçen müdürlüğe gelmesi konusunda ihtarda bulunulduğu ve 04.11.2014 tarihinde tebliğ edildiği ; ancak sanığın yasal sürede herhangi bir başvuru yapmaması üzerine, sanığa tekrar yeni bir süre verilerek başvuru yapması konusunda ihtaratta bulunulmadığının anlaşılması karşısında; sanığın ilk çağrıya uymamasının, kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi olarak kabul edilemeyeceği gözetilmeden mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 18.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13236, Karar No: 2011/1476, Tarih: 14.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2010/13236 E.  ,  2011/1476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 30.11.1999 tarih ve 10 sayılı tapu kaydı kapsamındaki doğusu yol, batısı dere, kuzeyi hali arazi, güneyi ... ile çevrili yaklaşık 30.000 m2 lik tarla niteliğindeki zilyetliği altında bulunan taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında hali arazi olarak tespit dışı bırakılmış olduğunu ileri sürerek , dava konusu alanın adına tescili isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu edilen alanın davacının dayandığı tapu kaydı kapsamında kaldığının ve davalı belediyenin husumet ehliyetinin bulunmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalı yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı Hazine ve davacı vekillerince tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı Hazine ve davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1,25.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına14.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/476, Karar No: 2019/8937, Tarih: 09.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/476 E.  ,  2019/8937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 25.01.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4084, Karar No: 2022/1356, Tarih: 21.02.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4084 E.  ,  2022/1356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil ve tescil istemine ilişkin açılan davadan dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece verilen kabul kararı Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince bozulması üzerine İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ilişkin kararın, süresi içinde davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde;  Kemah ilçesi Gülbahçe Köyü 168 Ada 3 ve 169 Ada 1 parsel sayılı taşınmazların kendilerine ait olduğunu, ancak kadastro çalışmaları sırasında 168 ada 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların güneyinde geçen yolun yanlış belirlendiğini, yol olan bölümün ise 169 Ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde bırakıldığı belirterek yol olarak gösterilen kısmın adlarına tesciline, yol olduğu halde 169 Ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisine bırakılan bölümün ise yol olarak terkinine karar verilmesini talep etmişlerdir.

II. CEVAP

Davalı ... temsilcisi ön inceleme duruşmasında; 168 ada 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların güneyinde bulunan yolun yanlış belirlendiğini, dava konusu yerlerin davacılar ait olduğunu beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Kemah Asliye Hukuk Mahkemesinin 05/06/2014 tarihli ve 2014/2 E. 2014/45 K. sayılı kararıyla; davanın kabulü ile 30/04/2014 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen  yol boşluğu ve (C)  harfi ile gösterilen 169 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan kısmın ifrazı ile  163 ada 3 parsel sayılı taşınmaza ilave edilmek suretiyle davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, (B) harfi ile gösterilen 169 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan bölümün tapu kaydının iptali ile yol ve boşluk olarak tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Kemah Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine  temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

Mahkeme kararından sonra 31.10.2014 tarihli dilekçe ile ... haklarının ihlal edildiği iddiasıyla davaya müdahil olmak istediği yönünde dilekçe sunmuştur.

2. Bozma Kararı

Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesi 18/11/2014 tarih 2014/15982 E. 2014/13275 K.  sayılı ilamı ile TMK 713/4 ve 5.  maddelerde belirtilen yasal ilanların yapılmadığı belirterek sair yönler  incelenmeksizin hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. İlk Derece  Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen karar

Mahkeme kararından sonra 31.10.2014 tarihli dilekçe ile ... haklarının ihlal edildiği iddiasıyla davaya müdahil olmak istediği yönünde dilekçe sunmuştur.

2. Bozma Kararı

Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesi 18/11/2014 tarih 2014/15982 E. 2014/13275 K.  sayılı ilamı ile TMK 713/4 ve 5.  maddelerde belirtilen yasal ilanların yapılmadığı belirterek sair yönler  incelenmeksizin hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. İlk Derece  Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen karar

Kemah Asliye Hukuk Mahkemesinin 08/10/2015  tarihli ve 2015/29 E. 2015/67 K. sayılı kararıyla; davanın kabulü ile 30/04/2014 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen  yol boşluğu ve (C)  harfi ile gösterilen 169 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan kısmın ifrazı ile  163 ada 3 parsel sayılı taşınmaza ilave edilmek suretiyle davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, (B) harfi ile gösterilen 169 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan bölümün tapu kaydının iptali ile yol ve boşluk olarak tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

4. Bozma Sonrası İlk Derece Mahkemesi Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Kemah Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine  temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Bozma Kararı

Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesi 05/12/2018 tarihli 2016/1514 E., 2018/7439 K.  sayıda ilamı ile “ Mahkemece davacılar lehine zilyetlikle taşınmaz mal edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, Mahkeme tarafından verilen ilk kararın temyiz incelemesi sırasında davanın tarafı olmayan ... tarafından dosyaya sunulan 31.10.2014 havale tarihli dilekçede, dava konusu yerin, maliki bulunduğu 163 ada 2 parsel sayılı taşınmaz ile komşu taşınmazlara ulaşmaya imkan sağlayan kadim yol olduğu belirtilerek müdahil olma talebinde bulunulmuş olup, sunulan dilekçe tartışılıp, niteliği (fer'i müdahale mi, yoksa itiraz mı olduğu) değerlendirilmeden ve bu şahıs karar başlığında gösterilmeden yazılı olduğu şekilde hüküm kurulmasının” isabetsizliğine değinilerek hükmün BOZULMASINA karar verilmiştir.

6. İlk Derece  Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen karar

Kemah Asliye Hukuk Mahkemesinin 26/09/2019   tarihli ve 2019/8 E. 2019/33 K. sayılı kararıyla; ...’ın feri müdahillik talebinin kararın verilmesinden sonra yapılmış olması nedeniyle talebinin reddine karar verildiği belirtilerek, davanın kabulü ile 30/04/2014 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen  yol boşluğu ile (C)  harfi ile gösterilen 169 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan kısmın ifrazı ve  163 ada 3 parsel sayılı taşınmaza ilave edilmek suretiyle davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, (B) harfi ile gösterilen 169 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan bölümün tapu kaydının iptali ile yol ve boşluk olarak tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

7. Bozma Sonrası İlk Derece Mahkemesi Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar