muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7911, Karar No: 2018/4, Tarih: 15.01.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/7911 E.  ,  2018/4 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen kooperatif üyeliğinin tespiti davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 15.04.2015 gün ve 2014/11246 Esas, 2015/2576 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı, 08.05.2003 tarihli 4 no'lu yönetim kurulu kararıyla ortaklığa kabul edildiğini, tahsis edilen D blok 14 no'lu daire için 30.11.2005 tarihine kadar 19.500,00 TL ödeme yaptığını, kooperatife bir çok kez müracaat ettiğini, üye tespiti listesinde isminin yer almadığını bildirdiklerini, 2005 yılından itibaren hiç bir genel kurula çağrılmadığı gibi hazirun cetvellerinde de isminin olmadığını ileri sürerek, ortaklığının tespiti ile D blok 14 no'lu dairenin adına tahsisini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kooperatif hakkında davalının soyadını taşıyan başka şahıslarca aynı taleple açılmış dava dosyalarının mevcut olduğunu, kooperatifin eski üyesi ...'in kooperatifi 1999 yılı itibariyle zarara uğrattığını, hakkında kıymetli evrakta sahtecilik, zimmet suçlarından soruşturma açıldığını, defter kaşe ve mühürleri de iade etmediğini, bu davaların da onun tarafından hazırlandığını, davacının kooperatif üyesi olmadığını, kooperatif üye listesinin ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2004/1112 D. İş sayılı dosyası ile belirlendiğini, davacının üye olmadığının Ticaret Sicil Müdürlüğü'ndeki evrakla da sabit olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; kooperatiflerde açık kapı ilkesinin geçerli olması ve geçerlilik bakımından herhangi bir şekle bağlı olmamasının esas olduğu, dosyada yer alan kesin hüküm niteliğindeki yargı ilamları da dikkate alındığında pek çok yönetim kurulu kararının sahte olarak düzenlendiği, sahte ödeme makbuzlarının düzenlenmiş olduğu, kooperatifin genel kurullarının mutlak butlanla batıl olduğuna ilişkin kararlar verildiği ve bu kararların kesinleştiği, davacının isminin mahkemece tespit edilen üye listesinde yer almaması ve mutlak butlanla batıl olan genel kurul kararlarının iptal edilmiş olduğu da gözönüne alınmış olduğunda; ortaklık payının usulüne ilişkin devralındığına ilişkin adi yazılı belge fotokopileri dışında bir belgenin sunulmadığı, bu belgenin de kooperatif kayıtları ile doğrulanmadığı, davacının hak iddia ettiği bağımsız bölümün başka bir kişi adına tahsisli olduğu, bu davada verilecek herhangi bir kararın bu kişinin haklarını etkileyeceği, ortaklık payının bölünmezliği ilkesi dışında mahkemece değerlendirme yapılmasının zorunlu olduğu, Yargıtay uygulamaları da dikkate alındığında davada kesin ve inandırıcı delillerle davacının üyeliğinin varlığının ispat edilemediği gerekçesiyle davanın rrddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairmez'in 2014/11246 E., 2015/2576 K. sayılı ilamı ile onanmıştır.

Bu kez davacı, Dairemiz'in 15.04.2015 tarih ve 2014/11246 E., 2015/2576 K. sayılı onama ilamına karşı karar düzeltme isteminde bulunmuş, mahkemece karar düzeltme talebinin süresinde olmadığı gerekçesiyle 21.07.2015 tarihli ek karar ile karar düzeltme isteminin reddine karar verilmiş ise de davacının Dairemiz ilamları ile ilgili bu istemi yönünden isteğinin yerinde olup olmadığının değerlendirilmesi yerel mahkemeye ait olmayıp, bu konuda karar vermek üzere dosyanın doğrudan Dairemize gönderilmesi gerekirken, karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmesi doğru olmadığından, mahkemenin 21.07.2015 tarihli ek kararı yok hükmünde olduğundan ve yapılan ... sorgusuna göre Dairemiz ilamının davacı vekiline 02.07.2015 tarihinde tebliğ olduğu görülmekle, karar düzeltme talebinin süresinde olduğu anlaşılmış ve davacının karar düzeltme isteminin incelenmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 17,20 TL harç ve takdiren 315,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,15.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11064, Karar No: 2010/17797, Tarih: 28.12.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/11064 E.  ,  2010/17797 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Dava, eksik ödenen tasfiye payı alacağı 2.605,93 TL'nin hakkın doğum tarihinden işleyecek yasal faizi ile tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

29/6/1956 tarih ve 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun “Müstahdem ve işçiler lehine yardım akçesi” başlıklı 468. maddesi hükmü uyarınca; “Esas mukavelede şirketin müstahdem ve işçileri için yardım sandıkları ve sair yardım teşkilatı kurulması ve idamesi maksadiyle akçe ayrılması derpiş olunabilir. Yardım maksadına tahsis olunan para ve diğer mallar, şirket mallarından ayrılarak bunlarla Medeni Kanun hükümleri dairesinde bir tesis (vakıf) meydana getirilir.”

13/7/1967 tarih ve 903 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi’ne eklenen “İstihdam Edilenlere ve İşçilere Yardım Vakıfları” başlıklı 77/A maddesi ile getirilen düzenleme uyarınca; “Türk Ticaret Kanununun 468 inci maddesi gereğince kurulan istihdam edilenler ve işçilere yardım vakıfları ayrıca aşağıdaki hükümlere tabidirler.” denmekte olup, maddenin son fıkrasında “Faydalananlar vakfa aidat ödedikleri veya vakfı düzenliyen hükümler onlara edayı talep hususunda bir hak bahşettiği takdirde, vakfın edalarını dava yoliyle…” talep edebilecekleri hükme bağlanmıştır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Çalıştırılanlara ve işçilere yardım vakfı” başlıklı 110. maddesi de benzer bir düzenleme içermekte olup;   “Yararlananların, vakfın edimlerinin yerine getirilmesini dava yoluyla” isteyebilecekleri belirtilmektedir.

17.07.1964 tarih ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun yürürlüğe girmesi üzerine “Bankalar, sigorta şirketleri, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya bunların teşkil ettikleri birlikler personelinin malûllük, yaşlılık ve ölümlerinde yardım yapmak üzere bu kanunun yayımı tarihine kadar tesis veya dernek olarak kurulmuş bulunan sandıklar, bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren “…bu personelin, iş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlıyacak, birer tesis (vakıf) haline getirildikleri takdirde, bu teşekküllerin ve sandıkların personeli 506 sayılı Kanun uygulanmasında sigortalı sayılmayacakları belirtilmektedir.

-....

-....

İşlevi, tıpkı Sosyal Güvenlik Kurumu (devredilen .......gibi emeklilik sandığı niteliğinde bulunan bu vakıflar dışında bulunan, Türk Ticaret Kanunu 468. maddesi hükmü dikkate alınarak, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin 77/A maddesi uyarınca tesis (vakıf) şeklinde yapılandırılan ve “munzam sandık-vakıf” olarak ifade de edilen yardımlaşma sandıklarından yararlananlara dava hakkı da anılan Medeni Kanun hükümleriyle tanınmıştır.

Bu tür “munzam sandık-vakıf”lara ilişkin olarak, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun “Yardımlaşma sandıkları” başlıklı 128. maddesinde; “Sigortalı çalıştırılan her türlü işlerde/ ve iş yerlerinde, herhangi ad altında kurulmuş veya kurulacak olan borç verme, emekli ve yardım sandıkları ve benzerleri, faaliyetlerine ve kuruluş amaçlarına göre ilgililere menfaatler sağlamaya devam edebilir” ifadeleriyle yer verilmiş olması, 1964 yılında kabul edilen 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan, emeklilik sandığı niteliğinde bulunan vakıflar gibi bir yeniden yapılanma sürecine girip-girmeyecekleri yönünde oluşan tereddütleri gidermeye yönelik olup, amacı; “İş kazalariyle meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm hallerinde bu kanunda yazılı şartlarla sosyal sigorta yardımları” sağlamak olan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun, “uyuşmazlıkların çözüm yeri”ni düzenleyen 134. maddesindeki “Bu kanunun uygulanmasından doğan uzlaşmazlıklar, yetkili iş mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görülür.” Hükmü kapsamında ele alınarak, yardımlaşma sandıklarınca sağlanan, bir ekonomik, mali değerle ifade edilen yardımların dahi, sigorta kollarından sağlanan yardımlar gibi ele alınmasında yasaca olanak bulunmamaktadır.

Kaldı ki, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı .......da “yardımlaşma sandıkları” na ilişkin bir düzenlemeye de yer verilmeyerek, bu yönde oluşan tereddütler giderilmiştir.

Davalı Vakfın, Türk Ticaret Kanununda ifade edilen olanaktan yararlanmak üzere, 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi 77/A maddesi uyarınca kurularak, yararlananlarına belirli şartlar altında ekonomik ve mali olanaklar sağlamayı amaçladığı, 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesinde tanımlanan nitelikte emekli sandığı vakfı niteliğinde bulunmadığı, Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın 29.06.2000 gün ve 24094 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanununun Uygulanmasına ilişkin 2 Nolu Tebliği ekindeki “506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesine Tabi Özel Emekli Sandıkları” başlıklı listede de davalı vakfın adının geçmediği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.12.2006 gün 2006/18-820 Esas, 810 Karar, 29.09.2010 gün 2010/10-382 Esas, 441 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği gibi; davalı vakfın 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununa tabi bulunmadığı, Türk Kanunu Medenisi hükümlerine göre kurulduğu, taraflar arasında 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu kapsamında bir sosyal güvenlik ilişkisi bulunmadığı, ortada iş mahkemelerinin görev alanını düzenleyen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi kapsamında bir uyuşmazlığın bulunmadığı, vakıf senedinin uygulanmasından doğan davalara bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu düşünülmeksizin, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilip yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

....

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28/12/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2016/7200, Karar No: 2019/3731, Tarih: 28.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/7200 E.  ,  2019/3731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacılar vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 20.03.2019 Çarşamba günü davacılar vekili Av. ...geldi. Davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacılar vekili dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; meydana gelen kazada müvekkillerinin desteğinin öldüğünü, davalıların zarara neden olan aracın işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğunu açıklayıp toplam 2.250,00 TL maddi, toplam 165.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan delillere göre meydana gelen kazada desteğin tam kusurlu olduğu, davalıların kusuru bulunmadığı gerekçesi ile açılan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, müvekkillerinin desteğinin meydana gelen kazada öldüğünü açıklayıp tazminat talebinde bulunmuştur.

Haksız fiile dayalı olarak açılan davalarda kusurun tespiti önemli yer tutmaktadır.

Somut olayda kaza; davacıların desteğinin orta refüjden karşıya geçmek isterken sağ şeritten gelen davalı sürücünün aracı ile çarpması şeklinde gerçekleşmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, müvekkillerinin desteğinin meydana gelen kazada öldüğünü açıklayıp tazminat talebinde bulunmuştur.

Haksız fiile dayalı olarak açılan davalarda kusurun tespiti önemli yer tutmaktadır.

Somut olayda kaza; davacıların desteğinin orta refüjden karşıya geçmek isterken sağ şeritten gelen davalı sürücünün aracı ile çarpması şeklinde gerçekleşmiştir.

Davaya konu olay nedeni ile görülen ceza yargılamasında alınan 24.10.2011 tarihli raporda; davalı sürücünün kamyoneti ile meskun mahalde seyir halinde bulunduğu sırada kontrolsüz kavşağa yaklaşırken trafik güvenliği ile ilgili tedbirleri almadığı, trafik kanunu ve yönetmelikte belirlenen uyulması zorunlu kurallara ve yükümlülüklere uymadığı, aracın hızını kavşağa yaklaşırken azaltmadığı, hava, yol ve trafik durumuna göre ayarlamadığı, taşıt yolunu karşıdan karşıya geçmekte olan yayayı gördüğünde aracının farları ile selektör yaparak veya klaksiyon çalarak yayanın kendi güvenlik emniyetini alması için uyarmadığı, kontrolsüz kavşağa gelirken ışıklı trafik ışıkları izin verse bile trafik akımı kendisini kavşak içinde durmaya zorlayacak veya diğer doğrultudaki trafiğin geçişine engel olacak ise sürücülerin kavşağa girmeleri yasaktır kuralını ihlal ettiği, kavşak kenarında taşıt yolunu karşıdan karşıya geçen yayaya yaklaştığında ani fren tedbirine başvurduğu sırada ıslak yolda kayarak yayaya çarptığı ve ölümüne neden olduğu olayda asli kusurlu olduğu, davacıların murisinin ise kendi can güvenliği ile ilgili tedbirleri almadan ve aracın uzaklık ve hızını düşünmeden araca ilk geçiş hakkını vermediği taşıt yoluna inerek ve koşarak taşıt yolunu geçmek istediği sırada gerçekleşen kazada tali kusurlu olduğu tespit edilmiş, anılan rapora itiraz edilmesi üzerine ceza mahkemesince Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinden alınan 21/12/2011 tarihli heyet raporunda, davalı/sanık sürücü ...'ın kusursuz olduğu, müteveffa yaya ...'un asli ve tamamen kusurlu olduğu belirtilmiş, ceza mahkemesince; Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi raporunda önceki iki rapor aksine sanığa hiç kusur yüklenmemiş ise de, sanığın olay yerinde 8 metre fren izinin bulunduğu, ancak çöp konteynırın yanında bulunan yaya kaldırıma çaparak ve kısmen yaya kaldırıma çıkmak suretiyle durduğu gözetildiğinde sanığın yaya kaldırıma çapmaması halinde aracın daha fazla giderek durabileceği hususu açıktır

denildiği, bu durumun sanığın olayda az da olsa kusurlu olduğunu gösterdiği, bu bakımdan daha önceki sanığa tali kusur yükleyen bilirkişi raporlarına itibar edilerek sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş, anılan kararın temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesince de; sanık yönetimindeki minibüs ile gece vakti yerleşim yeri içerisinde yağmurlu havada bölünmüş tek yönlü aydınlatması, yol şerit çizgisi bulunan asfalt 7 metre genişliğindeki zemini ıslak düz, eğimsiz caddenin sağ şeridinde seyir halindeyken, dört yönlü ışıksız kavşağa geldiğinde kavşakta gidiş yönüne göre yolun solundan sağına geçmeye çalışan 33 yaşındaki yayaya sağ şeridin ortasında aracının orta kısmı ile çarpması sonucu yayanın öldüğü olayda; sanığın aracının çarpma noktasından önce ve sonra olmak üzere sağa yönelimli toplam 8 metre fren izinin bulunduğu ve çarpma noktası nazara alınarak, sanığın kavşaklarda hızını azaltmama kuralını ihlal ettiğinden tali kusurlu olduğunun kabulünde isabetsizlik bulunmadığından hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Eldeki bu davada ise mahkemece, yargılama sırasında kusur konusunda rapor alınmaksızın ceza yargılamasında alınan Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin raporu esas alınarak davalının kusuru olmadığının, desteğin tam kusurlu olduğunun kabulü yönünde karar verilmiştir.

Mahkeme kararlarının gerekçeli olması zorunludur. Mahkemenin gerekçesinde, ceza yargılamasında alınan Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin raporunu neden hükme esas alındığı, hangi yönleri ile olayın oluşuna uygun olduğu, olayın ne şekilde gerçekleştiği, desteğin ve davalının trafik akışı içinde hangi kuralları ihlal ettiği, hangi kurallara uyduğu konularına yer verilmemiştir.

Hukuk mahkemesi, ceza mahkemesince belirlenen kusur oranları ile bağlı değil ise de ceza yargılaması sonucunda belirlenen maddi olgu hukuk mahkemesi için de bağlayıcıdır.

Ceza yargılamasında davalı/sanığın meskun mahalde, ıslak zeminde gerektiğinden daha hızlı seyrettiği, çarpma noktası, yayayı gördüğünde ışıklı ve sesli uyarılar yapmadığı, fren izi ve fren mesafesi gibi hususlar maddi olgu olarak kesinleşmiştir. Akside kanıtlanamamıştır.

Davaya konu kaza nedeni ile ortaya çıkan bu maddi olgu doğrultusunda tarafların trafik akışı içinde hangi kuralı ihlal ettiği konusunda tespit ve değerlendirmelere yer vermeksizin ve gerekçeleri açıklanmaksızın yazılı şekilde karar vermesi doğru görülmemiş hükmün bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz talebinin kabulü ile kararın BOZULMASINA, 2.037,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacılara verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 28/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7411, Karar No: 2013/12187, Tarih: 10.06.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/7411 E.  ,  2013/12187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı ...'na bağlı ... Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğü'nde tam gün esasıyla çalıştığını belirterek, Kuruma eksik bildirilen sigortalı çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın 5510 sayılı Yasa'nın 4/I-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, geçiş hükümlerini içeren aynı yasa'nın Geçici 7. maddesi hükmünde “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun'un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü gözetildiğinde, eldeki somut uyuşmazlığın dayandığı mevzuat hükümlerinin 506 sayılı Yasanın 79. maddesi ile 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanununun 47. maddesidir. Milli Eğitim Temel Kanununun 47. maddesi hükmüne göre, örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ve hizmetiçi yetiştirme kurs, seminer ve konferanslarında uzman ve usta öğreticiler de geçici veya sürekli olarak görevlendirilebilir. Öğretim tür ve seviyelerine göre uzman ve usta öğreticilerin seçimlerinde aranacak şartlar, görev ve yetkileri, yönetmeliklerle tespit edilir. Bu yasal düzenleme uyarınca çıkarılan Yönetmeliğin 5. maddesi, “Uzman ve usta öğreticiler aşağıdaki şekillerde görevlendirilirler.

1-Geçici personel olarak: Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanunun 1. maddesi ile değiştirilen 4. maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

1-Geçici personel olarak: Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanunun 1. maddesi ile değiştirilen 4. maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

2-Ek ders görevi verilmek yoluyla: 4. maddede belirtilen esaslara göre ek ders görevi verilmesi yoluyla görevlendirilecek uzman ve usta öğreticilere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 89. maddesi uyarınca 02.12.1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan ... Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebilir . ” ; aynı Yönetmeliğin 8. maddesi, “geçici sözleşmeli olarak görevlendirilen uzman ve usta öğreticilerin haftalık çalışma süresi 40 saattir”; aynı yönetmeliğin 9. maddesi ise, “uzman ve usta öğreticilerin günlük çalışma süresi en fazla 8 saattir. Kurum müdürü, cumartesi, pazar günleri de dahil olmak üzere, uzman ve usta öğreticilere günün 08.00-23.00 saatleri arasında görev verebilir.” hükümlerini içermektedir.

Davacının, çalışma esasları ile çalışması sırasında tabi olacağı statü yukarıda sıralanan mevzuat çerçevesinde ayrıntılı bir düzenlemeye tabi tutulmuş olup, anılan düzenlemelere egemen ilkeler ve 4857 sayılı İş Kanununun 13. maddesinde yer alan “işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir.” hükmü de gözetildiğinde, çalışma ilişkisinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelenmeye olanak verecek bir bağımlılık ilişkisinin bulunmadığı, usta öğreticilerin öngörülen ve önceden belirlenen süre dahilinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıklarını göstermektedir.