muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1509, Karar No: 2021/2672, Tarih: 14.04.2021

Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun içtihadı (06.12.2016 tarih ve 2016/17-939, 2016/465 sayılı kararı) doğrultusunda genel uygulama beş yıllık ceza süresinin, suçun basit hali için öngörülen temel cezaya göre belirlenmesi şeklindedir.

Ancak hakkaniyete uygun bir yargılamanın gerçekleştirilmesi için, savunma hakkının yeterince ve tam olarak kullanılması ve bu hakkı teminat altına alan usul kurallarının teorik ve soyut değil, etkili ve pratik olacak şekilde yorumlanması gerekmektedir.

Suç genel teorisinde suça etki eden nedenler, suçun temel şeklini düzenleyen suç tipindeki kanuni unsurların dışında kalan ve ona eklenen özel fiili nedenler veya şahsi nedenlerdir. Bu bağlamda suça etki eden nedenler, doktrinde çeşitli ayrımlara

tabi tutulmaktadır: Ağırlatıcı/hafıfletici nedenler, genel/özel nedenler, kanuni/takdiri nedenler, fıili/şahsi nedenler gibi. Suça etki eden nedenlerden cezanın artırılmasını gerektiren nedenler ağırlatıcı nedenler iken, indirilmesini gerektirenler hafifletici nedenlerdir.

Ceza adalet sistemimizde “bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekillerinin aynı suç sayılacağı” kabul edilmiştir (TCK md. 43/1, 3. cümle). Keza dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde dosyadaki mevcut deliller itibarıyla suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hallerinin de göz önünde bulundurulacağı hüküm altına alınmıştır (TCK md. 66/ 3).

Dairemiz de, 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesinin 2/g bendi kapsamında “temyiz edilebilirlik sınırının” belirlenmesinde beraat kararı verilen suç için yasada öngörülen cezanın üst haddinin, nitelikli hal ve ağırlaştırıcı nedenler de gözetilerek saptanması gerektiğini kabul etmektedir (16.01.2018 tarih, 2017/3415 E. - 2018/495 K. sayılı karar).

Esasen suç isnadı altında olan şüpheli ya da sanık için önemli olan husus, tehdit altında tutulduğu hapis cezasının alt veya üst sınırının miktarıdır. Bu miktarın, suçun temel şekli için ya da uygulanması zorunlu nitelikli halleri veya ağırlaştırıcı sebepleri için öngörülmüş olmasının pratikte sanık/şüpheli için hiç bir önemi yoktur.Aksi yöndeki düşünce, ceza adalet sistemimizin kabul ettiği “bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekillerinin aynı suç sayılacağı” olgusuna, kişisel savunmada kural olarak ihtiyari müdafilik sistemini benimseyen1412 sayılı CMUK’un rağmına, zorunlu müdafilik sistemini önemli ölçüde genişleten, AİHS’nin 6. maddesinden daha geniş bir teminat içeren 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesinin amaç ve kapsamına, dürüstlük ilkesine ve adil yargılanma hakkına uygun düşmeyeceği apaçık ortadadır.

5237 sayılı TCK’nın 314/2. maddesinde düzenlenen ve 3713 sayılı TMK’nın 3. maddesinde tadat olunan mutlak terör suçlarından olması nedeniyle aynı kanunun 5. maddesinin zorunlu olarak uygulanmasını gerektiren silahlı terör örgütü üyesi olmak suçu(ları)nda cezanın alt sınırının beş yıldan fazla (7 yıl 6 ay hapis cezası) olduğu görülmektedir.

5237 sayılı TCK’nın 314/2. maddesinde düzenlenen ve 3713 sayılı TMK’nın 3. maddesinde tadat olunan mutlak terör suçlarından olması nedeniyle aynı kanunun 5. maddesinin zorunlu olarak uygulanmasını gerektiren silahlı terör örgütü üyesi olmak suçu(ları)nda cezanın alt sınırının beş yıldan fazla (7 yıl 6 ay hapis cezası) olduğu görülmektedir.

Bu nedenlerle sanık hakkında, “silahlı terör örgütü üyesi olmak” suçundan yapılan yargılama sırasında, CMK’nın 150/3 maddesi gereğince isteğine bağlı olmaksızın hatta açıkça müdafi istemediğini beyan etse bile müdafi görevlendirme zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu zorunluluğa uyulmamasının temyizen inceleme konusu yapılıp yapılamayacağına gelince;

CMK’nın, “Duruşmada hazır bulunacaklar” kenar başlıklı 188/1. maddesinde; “Duruşmada, hükme katılacak hâkimler ve Cumhuriyet savcısı ile zabıt katibinin ve kanunun zorunlu müdafiliği kabul ettiği hallerde müdafiinin hazır bulanması şarttır.” denilmek suretiyle duruşmada hazır bulunması gerekenler gösterilirken “zorunlu müdafii” de muhakeme heyetinden sayılmıştır.

CMK 289. maddesinin 1-a ve e bendlerinde, “mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkül etmemiş olması ile Cumhuriyet savcısı veya duruşmada kanunen

mutlaka hazır bulunması gereken kişilerin yokluğunda duruşma yapılması”, hukuka kesin aykırılık halleri içinde sayılmıştır. Temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da bu madde kapsamında sayılan hukuka aykırılıklar temyiz denetiminde resen incelenecektir (CMK 289/1). Temyiz incelemesi yönünden hukuka kesin aykırılık hallerinde, hükümden önce verilen kararların hükme esas teşkil edip etmediğinin de bir önemi bulunmamaktadır.

Bu itibarla, mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkülü için duruşmada hazır bulunması doğrudan şart koşulan zorunlu müdafiin görevlendirilmemesi, CMK 289. maddesinin 1-a-e bendleri bağlamında hukuka kesin aykırılık oluşturması nedeniyle usulüne uygun açılmış bir temyiz davasında temyiz kapsamında gösterilmiş olmasa da resen inceleme konusu olacaktır.

Açıklanan gerekçeler doğrultusunda somut olay değerlendirildiğinde;

Silahlı terör örgütü üye olma suçundan yargılanan, kovuşturma aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafi bulunmadığı gibi CMK’nın 156. maddesi uyarınca da resen müdafi görevlendirilmeyen sanığa, Anayasanın 36 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesinin zorunlu sonucu olarak CMK’nın 150. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca müdafi görevlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma hakkının kısıtlanmasını netice verecek biçimde müdafii hazır bulundurulmaksızın mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi,

b- Temyiz aşamasında dosya içerisine geldiği anlaşılan ve sanığın ByLock kullanıcısı olduğunu bildiren ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunarak yargılamaya devamla bir hüküm kurulması gerekirken, sanığın ByLock kullanıcısı olduğuna dair yetersiz ByLock sorgu tutanaklarına dayanılarak eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri ile sanık ..., sanık ... ve eşinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sanık ... yönünden sair yönleri incelenmeyen hüküm ile diğer hükümlerin öncelikle bu nedenlerle CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık ... hakkında atılı suç için kanun maddelerinde öngörülen ceza miktarı ve mevcut delil durumları gözetilerek tahliye talebinin reddi ile tutukluluk halinin devamına, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanun’un 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Kilis Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2184, Karar No: 2024/6704, Tarih: 17.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/2184 E.  ,  2024/6704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/939 E., 2023/1278 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

KARAR : Önceki hükmün aynen infazına dair karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Hükümlü hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.07.2015 tarihli ve 2014/564 Esas, 2015/422 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29/1, 62/1, 53/1 ve 58/6. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2. Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.07.2015 tarihli ve 2014/564 Esas, 2015/422 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 17.10.2018 tarihli ve 2018/558 Esas, 2018/15457 Karar sayılı ilâmı ile hükmün onanmasına,

3. Hükümlünün yargılamanın yenilenmesi talebinin Mahkemece reddine ilişkin karara itirazın Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.07.2021 tarihli ve 2021/1168 değişik iş sayılı kararı ile kabulüne karar verilmesi üzerine yeni esasa kaydedilip duruşma açılmak suretiyle yeniden yapılan yargılama neticesinde Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2022 tarihli ve 2021/1192 Esas, 2022/257 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/1-c, 29/1, 62/1, 53/1, 58/6. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

4. Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2022 tarihli ve 2021/1192 Esas, 2022/257 Karar sayılı kararının hükümlü ve müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 12.07.2023 tarihli ve 2022/14315 Esas, 2023/4964 Karar sayılı ilâmı ile yargılamanın yenilenmesi sonucunda, 5271 sayılı Kanun’un 323/1. maddesinde belirtilen; “Yeniden yapılacak duruşma sonucunda mahkeme, önceki hükmü onaylar veya hükmün iptali ile dava hakkında yeniden hüküm verir.” şeklindeki düzenleme gereği Mahkemece önceki hükmün onaylanmasına veya ilk hükmün iptali ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan açılan davada yeniden hüküm kurulmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde infazda tereddüt oluşturacak biçimde yeniden hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına,

5. Bozma ilamı üzerine Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.10.2023 tarihli ve 2023/939 Esas, 2023/1278 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında yapılan yargılanmanın yenilenmesi işlemi sonucu Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.07.2015 tarihli ve 2014/564 Esas, 2015/422 Karar sayılı ilamının aynen infazına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü ve müdafiinin temyiz sebepleri; eksik incelemeye, bozma sonrası hükmedilen cezada hiçbir değişiklik yapılmadığına, kararın sanık lehine bozulması gerektiğine ve vesaire ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulü ile yeniden yapılan duruşma sonucunda, yargılanmanın yenilenmesini gerektirir bir neden bulunmadığının, dava dosyası kapsamına uygun ve gerekçeleri

denetime imkân verecek şekilde tutanaklara yansıtılarak mahkemece kabul ve takdir kılınan önceki hükmün aynen infazına dair kararda hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.10.2023 tarihli ve 2023/939 Esas, 2023/1278 Karar sayılı kararında hükümlü ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden hükümlü ve müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8449, Karar No: 2015/7938, Tarih: 07.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8449 E.  ,  2015/7938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ....Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında müvekkiline ait taşınmaza inşaat yapması konusunda 02.11.2010 tarihli sözleşme imzalandığını, davalının edimlerini projesine uygun olarak yerine getirmediğinden zararının meydana geldiğini, ayrıca eksiklikler bulunduğunu iddia ederek dairelerin ve binanın sözleşme şartlarına, yönetmeliğe, mimari projeye uygun hale getirilmelerini ayrıca maddi ve manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarihinde binanın sözleşme, imar planı ve onaylı projesine uygun olarak süresi içinde tamamlayıp, yapı ruhsatı alınıp, edildiğini teslim davacının gözle görülebilir açık ayıpları önkoşul ileri sürmeden teslim aldığını, sözleşmedeki ufak değişikliklerin ise davacı tarafın isteği doğrultusunda yapıldığını, savunarak, davasının reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalının yapmış olduğu çatı ve teras kısmında yapılan her türlü su ve ısı yalıtımına ilişkin imalatların gizli ayıp, diğer imalatların tümünün ise açık ayıp niteliğinde oldukları, gerekçesiyle gizli ayıplarla ilgili maddi tazminat talebinin kabulüne ve davacının kişilik haklarının zarar gördüğüne dair herhangi bir delil ibra edilmediğini manevi tazminat isteme hakkını vermeyeceği gerekçesiyle, manevi tazminat isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin ileri sürdüğü temyiz sebepleri ile davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz edenlerden alınmasına, davalı yönünden kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık, davacı yönünden karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 07.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2016/9239, Karar No: 2017/930, Tarih: 27.03.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/9239 E.  ,  2017/930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan Maliye Bakanlığına izafeten ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi, İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin kararı ile yürüttüğü kayyımlık görevi nedeniyle hak kazandığı kayyımlık ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile ... İcra Dairesinde takip yaptığını, dava dışı borçlunun taşınmazının satışı üzerine icra müdürlüğünce düzenlenen sıra cetvelinde alacağına ikinci sırada yer verildiğini, birinci sırada yer verilen vergi dairesinin borçlusunun Limited şirket olduğunu, vergi dairesinin, borçlu şirketin ortak ve yöneticilerinin sorumluluğuna gitme şartlarının oluşmadığını savunarak, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan vergi dairesi vekili, şikayetçi alacağının imtiyazlı alacak olmadığını, bu nedenlerle sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olarak düzenlendiğini savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre şikayet olunan vergi dairesinin borçlusunun ... Uluslararası Taşımacılık Ltd. Şti. olduğu, vergi dairesinin, borçlu şirketin ortak ve yöneticilerinin sorumluluğuna gidebilmesi için, borçlu şirket hakkında takip yapmış olması, şirketin aciz halinde olmasının ve alacağın şirket malvarlığından tahsilinin mümkün olmadığının belirlenmesi gerektiği, şikayet olunan tarafından şirket adına kayıtlı çok sayıda vasıtaların kayıtlarına haciz konulduğu ve yakalama şerhi bulunduğu, ancak araçların yakalanıp satışının yapıldığına dair bir kaydın bulunmadığı, hacizlerin devam ettiği, şirketin acziyetine dair bir tespit, tutanak bulunmadığı, şirketin aciz halinde olduğuna ve alacağın şirket malvarlığından tahsilinin mümkün olmadığına ilişkin de delil ileri sürülemediği gerekçesiyle şikayetin kabulü ile ... İcra Müdürlüğü'nün 2008/205 E. sayılı dosyasında düzenlenen 27.03.2015 tarihli sıra cetvelinin iptali ile yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vergi dairesi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan Maliye Bakanlığına izafeten ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan Maliye Bakanlığına izafeten ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11677, Karar No: 2014/13239, Tarih: 22.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/11677 E.  ,  2014/13239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2013

NUMARASI : 2012/1535-2013/1739

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalıdan konut satın aldığını, satışın kredi kullandırılarak yapıldığını ve imzalanan sözleşmenin 2.2 maddesine göre " taksit oranlarındaki artış oranı bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, tüfe ve üfe oranlarını içeren endeksler arasından düşük olanına göre arttırılacaktır" düzenlemesinin bulunduğunu, davanın bu hükme rağmen bu hükme rağmen memur maaş artış oranı daha düşük olmasına rağmen diğer kriterleri esas aldığını ve müvekkilinden fazladan bedel tahsil edildiğini ileri sürerek fazlaya dair haklarını saklı tutarak her bir müvekkili ayrı ayrı 1.200,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 03/04/2013 tarihli ıslah dilekçesiyle de;dava değerini davacı Ö.. E.. için 684,83 TL arttırarak toplamda 1.884,83 TL'ye, S..K.. için 103,50 TL arttırarak toplamda 1.303,50 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı S.. R.. yönünden açılan davanın husumet yokluğundan reddine, diğer davacılar yönünde açıdan davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar ile davalı arasında düzenlenen sözleşmelerin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını

hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre; devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı; 2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır. Bu durumda TÜFE yada ÜFE oranları daha düşük olduğundan, bu oranlardan hangisi daha düşük ise o aran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 401.80 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20259, Karar No: 2017/4707, Tarih: 25.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/20259 E.  ,  2017/4707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından, kadın lehine hükmedilen tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe, ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia ve savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra ise diğer tarafın açık muvafakati ve ıslah dışında iddia ve savunma genişletilemez yahut değiştirilemez (HMK m. 141/1). Somut olayda mahkemece verilen ilk hüküm, davacı- davalı kadın tarafından daha önce tazminat istememişken ilk defa 04.11.2014 tarihli son oturumda talep edilen tazminatlar hakkında "Karar verilmesine yer olmadığına" dair karar verilmek üzere bozulmuş, bozma sonrası davacı- davalı kadın tazminat taleplerini ıslah ettiğini bildirmiştir. Bozmadan sonra ıslah mümkün olmadığı gibi (04.02.1948 tarihli 10/3 sayılı İçt. Bir. Kararı) boşanma hükmü bozma kapsamı dışında kaldığından kesinleşmiştir. Boşanma hükmü kesinleştiğine göre Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesinde düzenlenen maddi ve manevi tazminat isteği ayrı bir dava ile harç yatırmak suretiyle istenebilir hale gelir (TMK m. 178). Mahkemece, bu yönler gözetilmeden davacı-karşı davalı kadının maddi ve manevi tazminat talebinin kabulüne karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.04.2017 (Salı)