muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/15, Karar No: 2022/495, Tarih: 29.06.2022

Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarihli ve 956-370 sayılı kararında da belirtildiği üzere;

FETÖ/PDY Silahlı Terör Örgütünün, Devletin Anayasal düzenini cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olan nihaî amacını gerçekleştirmek için "mahrem alan" şeklinde örgütlenmesi ve Devletin silahlı kuvvetlerindeki unsurları dikkate alındığında gerekli ve yeterli örgütsel güce sahip olduğu hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Örgütün bu amaç ve yöntemlerini bilen örgüt mensuplarının örgütteki konumları gözetilerek cezalandırılacağı da açıktır. Örgütlenme piramidine göre beş, altı ve yedinci kat ve kural olarak üç ve dördüncü katlarda bulunan örgüt mensuplarının bu durumda olduklarının kabulü gerekmektedir. Ancak önce dinî bir kült, ardından da terör örgütü hâline dönüşen FETÖ/PDY'nin, başlangıçta bir ahlâk ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve genellikle böyle algılanması, örgütün gayrı meşru amaçlarını gizleyip alenen kriminalize olmamaya çalışması ve örgütün kurucusu ve yöneticisi Fetullah ... hakkında ... 11. Ağır Ceza Mahkemesince verilen beraat kararının onanarak kesinleşmesi karşısında, özellikle örgütün sözde meşruiyet vitrini olarak kullanılan diğer katlardaki örgüt mensupları tarafından bilinip bilinmediğinin olaysal olarak TCK'nın 30. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu bağlamda söz konusu değerlendirme yapılırken, ülke çapında yürütülen soruşturma ve kovuşturmalar, FETÖ/PDY Silahlı Terör Örgütü ile ilgili dava dosyalarında yer alan belgeler, mahkemelerce karara bağlanan davalar, bu davalarda dinlenen itirafçı sanıkların savunmaları, tanık beyanları ve benzer pek çok kaynakta yer aldığı üzere; örgüt mensubu olan kamu görevlileri tarafından örgütün nihaî amacının açıkça ortaya konularak devleti ve hükûmeti açıkça hedef alan terör faaliyetlerinin icra edilmesi, bu faaliyetlerin örgüt liderinin açıklamaları ve basın yayın araçlarıyla üstlenilmesi gibi sansasyonel olayların kamuoyunun gündemini uzunca bir süre meşgul edip yoğun bir şekilde tartışılması, Milli Güvenlik Kurulu'nun 30 Ekim 2014, 29 Nisan 2015 ve 26 Mayıs 2016 tarihli toplantılarında alınan ve kamuoyu ile paylaşılan kararlarda sözde "hizmet hareketi" adlı legal görünümlü illegal yapının, paralel bir devlet kurma amacında olan, devletin varlığına ve Anayasal düzenine karşı ciddi tehdit oluşturan bir örgüt olarak kabul edilmesi, aynı tespit ve açıklamaların Devlet ve Hükûmet yetkililerince de en üst düzeyde benimsenip kamuoyu ile paylaşılması gibi olguların da gözardı edilmemesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Devletin Anayasal düzenini cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek nihai amacında olduğu anlaşılan FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, amaca ulaşmak için her yolu mübah gören fakat sözde meşruiyetini sivil alanda dinden, kamusal alanda ise hukuktan aldığı izlenimi vermek için yeterli güce ulaşıncaya kadar alenen kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında, örgütün sözde meşruiyet vitrini olarak kullanılan katlarla irtibatlı olduğu anlaşılan ve fakat örgütün nihai amacını bildiği, örgütle organik bir bağ kurarak hiyerarşisine dahil olduğu yönünde herhangi bir delil bulunmayan sanığın, çoğu 2013 yılı öncesinde olmak üzere birkaç kez de bu tarihten sonra örgütün dini sohbet toplantılarına katılmak, 2012 ve 2015 yıllarında kapandığı anlaşılan iki ayrı derneğe üye ve örgüt tarafından çıkarılan gazete ve dergilere gerçek ismiyle abone olmak, çocuklarını örgüte müzahir olması nedeniyle kapatılan okula göndermek, örgütsel toplantı düzenlendiğine ilişkin herhangi bir iz, emare ve tespitin bulunmadığı bir otelde başka dosya sanığıyla aynı tarihlerde kalmak ve örgüt liderinin talimatı üzerine açıldığı ya da para yatırıldığı tespit edilmeyen Bank Asya hesabına sahip olmaktan ibaret eylemlerinin, sanığın konum ve kişisel özellikleri de nazara alındığında sempati boyutunu aşan, örgüt üyesi olduğunu ispat etmeye yeterli örgütsel faaliyetler kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşıldığından beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesinin isabetsiz olduğu özel daire kararının bozma ilamının yerinde olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Yapılan yargılama ve incelenen dosya kapsamına göre, Başmakçı ilçesinde eczacılık yapan sanığın suç tarihi ve öncesinde silahlı terör örgütü FETÖ/PDY’nın amaç ve hedefler doğrultusunda ilçe mütevelli heyetinde görev aldığı, çeşitli yurt ve derneklere düzenli olarak ayni ve maddi yardımda bulunduğu, örgütsel nitelikteki sohbet toplantılarına iştirak ettiği, örgütsel yapının yurt dışında en kuvvetli olduğu bazı ülkelere yapılan gezilere katılarak örgütün faaliyetlerini sürdürdüğü okulları ziyaret ettiği, sanığın bilinç düzeni, eğitim durumu, kariyeri ve toplum içindeki konumu gözetildiğinde sıradan bir esnafın ya da ibadet odaklı sempatizan olarak değerlendirilebilmesinin olanaklı olmadığı ve bu nedenle hakkında TCK’nın 30. maddesindeki hata hükümlerinin tatbik imkanının bulunmadığı, bununla birlikte sanığın aşamalarda örgüte dair verdiği bilgiler ve samimi beyanlarının varlığı karşısında hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması yönünden araştırma yapılmasında zorunluluk bulunduğu nazara alınarak bu yönlere ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulü düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmıyorum."

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; atılı suçun oluştuğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Ulaşılan sonuç karşısında, sanık hakkında TCK’nın 221/4-2. cümlesi gereğince etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesine ilişkin uyuşmazlık konusu bu aşamada değerlendirilmemiştir.

SONUÇ:

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 29.06.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2014/253, Karar No: 2014/476, Tarih: 16.01.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/253 E.  ,  2014/476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2013

NUMARASI : 2010/175-2013/87

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 28/11/2005 - 21/06/2010 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise,4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı vekilinin, davalı Kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ile davalılardan .....Tekstil Perdecilik Tur İnş Taah Tic Ltd Şti'ne iadesine, 16.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/122, Karar No: 2023/4309, Tarih: 15.06.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/122 E.  ,  2023/4309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2008 Tarihli ve 2007/377 Esas, 2008/844 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında,

a) Kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası

ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ve 450.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.12.2008 Tarihli ve 2007/377 Esas, 2008/844 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 20.06.2012 Tarihli ve 2010/8976 Esas, 2012/25922 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun’un 87 nci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanması sırasında denetime olanak verecek şekilde lehe yasa değerlendirmesi yapılması gerekliliği ve yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair karar verilmesi, nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.2013 Tarihli ve 2012/1003 Esas, 2013/700 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında,

a) Kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ve 375.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ve 375.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Hükmedilerek 5271 sayılı Kanun'un 231 ... maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 31.01.2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

4. 5271 sayılı Kanun'un 231 ... maddesinin 11 ... fıkrası gereği sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2022 Tarihli ve 2022/190 Esas, 2022/305 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanması suretiyle;

a) Kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ve 375.00 TL adli cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, beraate, vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile katılan arasında trafikte çıkan tartışmada sanığın katılanın diz bölgesine tabanca ile ateş ederek yaraladığı kabul edilmiştir.

2. Sanığın, katılanın ve tanıkların beyanları tespit edilerek dosya içerisine alınmıştır. Katılanın yaralanmasına ilişkin düzenlenen adli muayene raporu dosyada mevcuttur.

3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta ayrıntılarına yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin katılanın beyanları ile uyumlu adli muayene raporu ile saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, mevcut deliller ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hüküm yönünden;

B. Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hüküm yönünden;

Sanığa yüklenen suç için Kanun'da öngörülen cezaların türü ve üst haddine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılma tarihi ile işlenen ikinci suç arasındaki durma süresi de dikkate alınarak suç tarihi olan 14.10.2005 tarihi ile inceleme tarihi arasında, 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 67 nci maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkralarında öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

A. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2022 Tarihli ve 2022/190 Esas, 2022/305 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2022 Tarihli ve 2022/190 Esas, 2022/305 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun'un 321 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12350, Karar No: 2021/2153, Tarih: 10.03.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/12350 E.  ,  2021/2153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Yardım Sandığı Tüzüğünden Kaynaklanan Alacak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davalı .... yönünden husumet yokluğundan davanın reddine, diğer davalı ... Memurları Yardım Sandığı yönünden davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı Yardım Sandığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, temyiz edenin sıfatı, temyiz nedeni ile hükmedilen miktara göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve 423,00 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1.267,87 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 10.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11883, Karar No: 2021/2866, Tarih: 22.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/11883 E.  ,  2021/2866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

I-Sanık hakkında 2007-2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat ve mahkumiyet hükümlerine yönelik katılan vekilinin ve sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 22/08/2011 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun ise Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının en aleyhe kabulle 31/12/2008 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin ve sanığın temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

II-Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekilinin ve sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Sanık hakkında "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaları düzenleyen işletmenin sabibi olduğunu, ancak faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını, vekaletname ile işlerini yürüttüğünü, sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgisinin bulunmadığını beyan etmesi yine mükellefin iş yerinin 28/02/2009 tarihi itibariyle resen terkin edilmesine rağmen Ba-Bs analizine göre mükelleften mal aldığını beyan eden mükelleflerin 2009/Temmuz dönemine kadar bildirimde bulundukları ancak 2009 takvim yılında düzenlenen fatura tarihlerinin belli olmadığının anlaşılması karşısında, suç tarihinin ve maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından;

1-Sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden suça konu faturaların hangi tarihte ve kimin adına ne miktar ve tutarda düzenlendiğini gösterecek biçimde listesinin istenmesi;