muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/348, Karar No: 2021/221, Tarih: 27.05.2021

. maddesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Yardımcısının yani Yargıtay savcısının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı adına iddianame düzenleme görevi bulunmadığından iddianamenin şekil bakımından sakat olduğunu, iddianamede kendisiyle ilgili olmayan olayların anlatıldığını, CMK'nın 170/4. maddesine uyulmadığını, Yargıtay üyelerinin kişisel suçlarından dolayı yargılamalarının Ceza Genel Kurulunda yapılması gerekirken ilgili ceza dairesi olarak değiştirildiğini, iddianamede lehe olan delillerin gösterilmediğini, beyanlardaki lehine anlatımlara yer verilmediğini, Yargıtay Birinci Başkanlar Kurulunun Yargıtay üyeliğinin sonlandırılması ve yetkilerinin kaldırılması ile HSYK Genel Kurulunun meslekten çıkarmaya dair kararların kesinleşmemesine rağmen iddianamede kesinleşmiş gibi yer verildiğini, Bylock kullanmadığını, iddianamedeki mesaj ve mail içerikleriyle bir ilgisinin bulunmadığını, kim oldukları bilinmeyen kişiler arasındaki mesajlarda yer alan bir isim üzerinden kendisiyle bağlantı kurulmasının yerinde olmadığını, 493849 nolu ID'nin kendisine ait olduğunun afaki olarak kabul edildiğini, kullanıcı şifresinde isminin baş harfine yer verdiği belirtilen oğlu Uğur'un 2015 yılında doğduğunu, Bylock'un MİT tarafından istihbarat yöntemleri kullanılarak elde edildiğini, bu nedenle hukuka uygun bir delil olarak kullanılamayacağını ve hükme esas alınamayacağını, elde edilen verilerin suç tarihinden sonra harddisk ve flash bellek içinde adli mercilere teslim edildiğini, kim tarafından hangi usul ve yöntemle elde edildiğinin belli olmadığını, verilerin elde edilmesinin CMK'nın 135. maddesi kapsamında olduğunu, CMK'nın 134. maddesinin söz konusu olmadığını, CMK'nın 135. maddesine göre iletişimin tespiti için alınan bir mahkeme veya Cumhuriyet savcılığı kararı olmadığını, Sulh Ceza Hâkimliği kararlarının CMK'nın 134. maddesi anlamında dijital materyallerde arama kararı olmadığını, CMK'nın 134/4. maddesi kapsamında yasa dışı erişimle elde edilen verilerin kopyasını çıkarmak için sonradan alınan kararlar olduğunu, uluslararası sözleşme hükümlerine ve MİT Kanunu'na göre CMK'nın 134 veya 135

. maddesinin söz konusu olmadığını, CMK'nın 135. maddesine göre iletişimin tespiti için alınan bir mahkeme veya Cumhuriyet savcılığı kararı olmadığını, Sulh Ceza Hâkimliği kararlarının CMK'nın 134. maddesi anlamında dijital materyallerde arama kararı olmadığını, CMK'nın 134/4. maddesi kapsamında yasa dışı erişimle elde edilen verilerin kopyasını çıkarmak için sonradan alınan kararlar olduğunu, uluslararası sözleşme hükümlerine ve MİT Kanunu'na göre CMK'nın 134 veya 135. maddelerine dayanılarak verilen bir mahkeme kararı olmadan verilerin bulunduğu serverdan MİT'in temin etmeye yetkisinin bulunmadığını, MİT'in adli kolluk görevi olmadığından adli soruşturma ve kovuşturma makamları için delil toplayamayacağını, teknik rapora göre bu programın google play ve appstore'dan herkes tarafından indirilebildiğini, internetten serbestçe indirilebilen böyle bir programın örgüt tarafından kullanılmak için üretilmiş olamayacağını, bir IP numarasının aynı anda 17-18 kişiye verilebildiğini, bylock listelerinin sürekli güncellendiğini, bu listelere eklemeler çıkarmalar yapıldığını, ByLock kayıtlarına ilişkin verilerde çelişki ve hataların yer aldığını, bu nedenle kapsamlı bir bilirkişi raporu alınması, bu programla ilgili tutanakları tanzim eden kamu görevlileri ile Ankara Cumhuriyet Başsavcısı Harun Kodalak ve HSYK Başkan Vekili Mehmet Yılmaz'ın tanık olarak dinlenmesi, TBMM'nin 15 Temmuz araştırma komisyonunun toplantı tutanaklarının getirtilmesi gerektiğini, 15 Temmuz darbe teşebbüsüne katılan askerlerin yargılandığı çatı davaların sonucunun bekletici mesele yapılmasını, Yargıtay, Danıştay, HSYK ve Anayasa Mahkemesi üyelerinin davalarının birleştirilmesini, HSYK'nın adli yargı kadro defterindeki soruşturma evrakının getirtilmesini, başka dosya sanığı Mustafa Sarıçam'ın davasının 29.03.2018 tarihli duruşmasında kendisiyle ilgili olarak hiçbir ilgisini duymadığına dair verdiği lehine ifadenin dosya içine alınmasını talep ettiğini, hukuka aykırı şekilde elde edilen itirafçı sanık ve tanık beyanlarının delil olarak kabul edilemeyeceğini, özgür iradeleriyle beyanda bulunmalarını engelleyici nitelikte kötü davranma, yorma, aldatma, tehdit etme ve kanuna aykırı yarar vaat etme gibi CMK'nın 148/1. maddesinde belirtilen yasaklar uygulanarak ifadelerinin alındığını, bu ifadelerin rıza ile verilmiş olsa dahi delil olarak kabul edilemeyeceğini, bir kısım avukatlarla cezaevi müdürleri aracılığıyla itirafçı pazarlıklarının yapıldığını, bu ifadelerin kendilerini kurtarma, tahliye olma, hatta mesleğe geri dönme amaç ve umuduyla verildiğini, tanıklar ... ve ..

. maddesinde belirtilen yasaklar uygulanarak ifadelerinin alındığını, bu ifadelerin rıza ile verilmiş olsa dahi delil olarak kabul edilemeyeceğini, bir kısım avukatlarla cezaevi müdürleri aracılığıyla itirafçı pazarlıklarının yapıldığını, bu ifadelerin kendilerini kurtarma, tahliye olma, hatta mesleğe geri dönme amaç ve umuduyla verildiğini, tanıklar ... ve ...'i tanımadığını, onların da kendisini tanımadıklarını söylediklerini, tanımadığı kişilerin suça ilişkin beyanda bulunmalarının mümkün olmadığını, beyanlarının soyut ve genel nitelikte duyum ve dedikodudan ibaret olduğunu, atfı cürüm niteliğinde olduğunu, Yargıtaya üye seçiminin hangi usulle yapıldığını bilmediği gibi aktif bir eyleminin de bulunmadığını, üye seçilme niteliklerine sahip olduğunu, 22 kişiden oluşan HSYK Genel Kurulundaki üyelerin 19'unun oyunu aldığını, en çok oy alanlar arasında 5. sırada yer aldığını, aldığı oyun da bir kontenjana dahil olarak üye seçilmediğini gösterdiğini, bu konuda kurulun diğer üyelerinin tanık olarak dinlenmesini talep ettiğini, tanık ...'in yaptığı fişleme nedeniyle oluşan husumetten kaynaklanan menfaat çatışmasının söz konusu olduğunu, 9. Ceza Dairesinde üye olarak görevlendirilmesinin bu daire üyelerinin oy birliği ve talebi üzerine olduğunu, bu konuda o dönemde 9. Ceza Dairesinde görevli olan Başkan Mahmut Acar, üyeler Ekrem Ertuğrul, Ayşe Doğan, Günsal Albayrak, Osman Baş, Halim Aşaner ile Yargıtay Başkanı Hasan Gerçeker, o zaman divanda görevli Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Mehmet Akarca'nın tanık olarak dinlenmelerini istediğini, tanık ...'in beyanlarının gerçeği yansıtmadığını, atfı cürüm niteliğinde olduğunu, tahliye olabilmek amacıyla verildiğini, kendi içinde çelişki taşıdığını, devre toplantısı yapıldığının doğru olmadığını, tanığın Halit Kıvrıl'ın dosyasındaki ifadesinde yemek sayısını bir olarak söylediğini, konunun açıklığa kavuşması için Galip Tuncay Tutar'ın tanık olarak dinlenmesini talep ettiğini, tanık ..

...'in beyanlarının gerçeği yansıtmadığını, atfı cürüm niteliğinde olduğunu, tahliye olabilmek amacıyla verildiğini, kendi içinde çelişki taşıdığını, devre toplantısı yapıldığının doğru olmadığını, tanığın Halit Kıvrıl'ın dosyasındaki ifadesinde yemek sayısını bir olarak söylediğini, konunun açıklığa kavuşması için Galip Tuncay Tutar'ın tanık olarak dinlenmesini talep ettiğini, tanık ...'nun beyanlarını kabul etmediğini, tanığın kim için oy istendiğini açıkça belirtmediğini, yanında staj yaptığının doğru olduğunu, tarihini hatırlamamakla birlikte nezaket icabı bir kez tanığı aradığını ancak tanıktan oy istemediğini, zira meşguliyetleri ve iş yoğunluğu nedeniyle seçimlerle uğraşacak durumunun olmadığını, tanığın SEGBİS'le dinlenmesi mümkünken talimatla ifadesinin alındığını, her ne kadar müdafisi talimat duruşmasına katılmış ise de kendisine soru sorma imkanının tanınmadığını, kendisini tutuklanmaktan kurtarmak için bu şekilde ifade verdiğini, kaldı ki tanığın meslekten ihracından üç ay sonra mesleğe yeniden kabul edildiğini, arama ve el koyma kararları ile uygulamalarının kanundaki şartlara riayet edilmediği için usulsüz olduğunu, dijitallere imajı alınmadan ve yedeği verilmeden el konulduğunu, bu nedenle hükme esas alınamaması gerektiğini, suçun kanuni tanımındaki maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığını, YARSAV'ın yasal mevzuata göre kurulmuş bir meslek örgütü olduğunu, derneğin kurucularından olması nedeniyle üyeliğinin kendi iradesine dayandığını, yasa dışı bir faaliyetinin olmadığını,

İfade ettiği görülmüştür.

Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde;

Sanığın, silahlı terör örgütünde örgüt üyeliğinden kaynaklanan hiyerarşi içerisinde hareket ederek örgütün Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin tüm Anayasal kurumlarını ele geçirmeye yönelik nihâi amacına ulaşmak için bir süreç ve basamak olarak gördüğü yargısal mekanizmalara egemen olma faaliyetleri kapsamında Yargıtay Üyeliğine yerleştirildiği, örgütsel amaçların gerçekleştirilmesine yönelik örgütsel motivasyonla hareket ederek örgüt adına faaliyetlerde bulunduğu, bu suretle FETÖ/PDY Silahlı Terör Örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olduğu ve böylelikle silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediği anlaşılmaktadır.

Suç tarihi itibarıyla FETÖ/PDY'nin silahlı terör örgütü olduğuna ilişkin kesinleşmiş bir mahkeme kararının bulunmaması, neticeyi bilerek ve isteyerek tipik hareketi gerçekleştiren sanığın kanuni yönden sorumlu tutulmasına engel teşkil etmeyecektir. Ayrıca örgüt piramidi içindeki konumu itibarıyla "mahrem alan" yapılanmasında yer alması, sanığın eğitim düzeyi, yaptığı görev nedeniyle edindiği bilgi ve tecrübeleri ile örgütteki konumu itibarıyla bu oluşumun bir silahlı terör örgütü olduğunu bilebilecek durumda olduğu anlaşıldığından; sanık hakkında TCK'nın 30. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hata hükmünün uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

Bu sebeplerle, sanık yönünden TCK'nın 314/2. maddesi kapsamında silahlı terör örgütüne üye olma suçunun tüm unsurlarıyla oluştuğunun kabulü gerekmektedir.

Bu sebeplerle, sanık yönünden TCK'nın 314/2. maddesi kapsamında silahlı terör örgütüne üye olma suçunun tüm unsurlarıyla oluştuğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâlleri ile sanık ve müdafisinin temyiz itirazları doğrultusunda incelenmesi sonucunda, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, hüküm celsesine katılan üye hâkim Cafer Aşık'ın heyetten çekinmesini gerektiren sebeplerin bulunmadığı, sanığın örgütte kaldığı süre ve bu süre içerisindeki örgütsel eylemlerinin çeşitliliği itibarıyla suç kastının yoğun olması, örgütün mahrem yapılanmasında ve bu yapılanmanın da Yargıtay gibi örgüt tarafından büyük önem taşıyan Anayasal bir kurum içerisindeki örgütlenmesinde yer alması, bu örgütlenme içerisinde tanık beyanları ve diğer delillerle ispatlandığı şekilde örgütsel saikle hareket ettiği, gerçekleştirdiği eylemlerin vahameti karşısında işlediği suçla meydana gelen tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirildiğinde temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi dosya kapsamına uygun olup TCK'nın 3. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen "orantılılık" ilkesine aykırılık oluşturmadığı, TCK'nın 62. maddesi uyarınca cezanın indirilmesi esnasında belirlenen takdiri indirim oranının yerinde olduğu anlaşılan Özel Daire kararı isabetli bulunmuştur.

Açıklanan nedenlerle;

1)Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 13.03.2019 tarihli ve 36-30 sayılı; sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün ONANMASINA,

2)Onama kararı ve sanığın tutuklukta geçirdiği süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki salıverilme isteklerinin REDDİNE,

3)Dosyanın, Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 27.05.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18162, Karar No: 2016/2093, Tarih: 08.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/18162 E.  ,  2016/2093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir, bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. Somut olayda, sanığın tartışma sırasında kullandığı “sen paralı askersin, biz ne dersek o olur, sizin arzunuz olmaz, siz paralı kölesiniz" şeklindeki sözlerin ağır eleştiri ve kaba hitap tarzı niteliğinde olduğu gözetilmeden, mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki görüşe uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/02/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18291, Karar No: 2017/6471, Tarih: 01.06.2017

**13. Ceza Dairesi         2015/18291 E.  ,  2017/6471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen hükmü 1412 Sayılı CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra temyiz eden sanık ve müdafinin temyiz istemlerinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 01/06/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1467, Karar No: 2018/4834, Tarih: 12.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/1467 E.  ,  2018/4834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret farkı alacağı, yıpranma prim farkı alacağı, yasal ilave tediye farkı alacağı, akdi tediye farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin geçici işçi statüsünde çalışmakta iken, 2001 yılında daimi kadroya alındığını ve bu surette çalışmasını emekli olana kadar sürdürdüğünü ancak daimi kadroya alındığı tarihe kadar çalışmış olduğu sürelerin dikkate alınmaması sebebiyle intibakının yanlış yapıldığını belirterek geçici işçi statüsünde çalıştığı sürelerinde dikkate alınması suretiyle derece ve kademesinin tespit edilmesini ve söz konusu yanlış intibak sebebiyle oluşan bir kısım fark işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını ayrıca ilgili dönem Toplu İş Sözleşmesi ve Ek Protokollere göre davacının intibakının yapılarak işe başlatıldığını, davacının emekli olmasından sonraki Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden faydalanmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının kadroya geçmesiyle birlikte yeni çalışma şartlarını suskun kalarak zımni olarak kabul ettiğini ve uzun yıllar boyu anılan şartlara tabi olarak çalıştıktan sonra geçmiş dönemin ücret intibakını talep etmesinin iş hukuku ilkeleri ile bağdaşmadığını, 2013 yılında Toplu İş Sözleşmesinde yapılan düzenlemeden önce davacının emekli olması sebebiyle söz konusu düzenlemeden faydalanamayacağını, işveren ile Türk İş Sendikası arasında imzalanan 26.10.2000 tarihli protokol uyarınca davacının konumunda bulunan geçici işçilerin mevcut ücretleri üzerinden sürekli işçi kadrosuna geçirilecekleri açık ve özel olarak belirtildiğinden davacının geçmişe yönelik taleplerinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm Yargıtay 7. Hukuk Dairesi tarafından bozulmuştur.

Bozma ilamında özetle; davacının kadroya geçirilmeden evvelki çalışmalarının çalışma süresine dahil edilmesi suretiyle derece ve kademesinin belirlenerek eğer var ise fark alacaklarının hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesinin isabetsiz olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozma sonrası kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozma sonrası kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Belirsiz alacak davası 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile öngörülen ve alacaklıya bazı avantajlar sağlayan yeni bir dava türüdür. Sözü edilen hükme göre “Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir”. Şu hale göre davanın açıldığı tarihte alacak miktarının belirlenmesi imkânsız ise belirsiz alacak davası açılabilir. Öte yandan alacaklı tarafından alacağın miktar veya değerinin tam olarak belirlenmesi beklenemez ise yine belirsiz alacak davası açılabilir.

Belirsiz alacak davasını düzenleyen HMK’nun 107. maddesinin gerekçesinde, birçok kez hak arama özgürlüğüne vurgu yapılmıştır. Yine alacaklının hukuki ilişkiyi, muhatabını ve talep edebileceği asgari tutarı bilmesine rağmen “alacağın tamamını tam olarak” tespit edemeyecek durumda olması da davanın nedenleri arasında sayılmıştır. Bu itibarla belirsiz alacak davasıyla ilgili yoruma gidildiğinde, alacaklının hak arama özgürlüğünün değerlendirilmesi gerekir. Bunun aksine ilgili hükmün, alacaklının hakkına ulaşmasını kısıtlayan şekilde ele alınması doğru olmaz.

Dava konusu alacak karşı tarafın vereceği bilgi veya belgelerle belirlenecekse, alacak belirsiz kabul edilmelidir. Karşılaştırmalı hukukta geçerli olan bu kriter 107. maddenin 2. fıkrasının başlangıcında “karşı tarafın vereceği bilgi sonucu” yargılama sırasında belirlenme olarak kabul edilmiştir.

Konuyu iş mevzuatı açısından ele aldığımızda, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 3, 8, 22, 28, 32, 37, 67. maddelerinde işverene çalışan her bir işçi yönünden kayıt tutma ve işçiye belge verme yükümlülüğü getirildiği görülmektedir. Bütün yasal yükümlülüklere uyan işveren bakımından kural olarak işçi alacaklarının belirsiz olduğundan söz edilemeyecektir. Zira işçinin çalışma süresinin tam olarak kayda geçirildiği, iş sözleşmesi ile ücreti, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlendiği, işçiye her ay ücret hesap pusulası verildiği, günlük ve haftalık iş sürelerinin işçiye önceden bildirildiği, işçinin yaptığı olağanüstü çalışmalar için kendisine belge verildiği durumlarda, işçinin birçok alacağı belirli ya da belirlenebilir durumdadır. Sadece hakimin taktirine kalan bazı alacaklar bakımından yine de başlangıçta bir belirsizlikten söz edilebilecektir.

İşçilik alacaklarının hesabı genelde iki kritere tabidir. İşçinin işyerinde geçen çalışma süresi ve ücreti ile ekleri bilindiğinde işçilik alacakları belirlenebilir durumdadır. Bu yüzden özellikle kamu kurumlarında işçinin çalışmalarının tam olarak Sosyal Sigortalar Kurumuna bildirilmesi ve işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinden yararlanan işçinin ücreti ile eklerinin toplu iş sözleşmesinde yer alması sebebiyle işçilik alacakları belirlenebilir durumdadır. Yine de hâkimin taktir alanına giren manevi tazminat, taktiri indirime tabi fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti, cezai şart, sözleşmenin kalan süresine ait ücret gibi alacakların başlangıçta tam olarak ve tamamen belirlenmesi mümkün değildir. Nitekim 107. maddenin Adalet Komisyonu gerekçesinde de, alacaklının “talep edebileceği miktarı asgari olarak bilmesine ve tespit edebilmesine rağmen, alacağın tamamını tam olarak tespit” edememesi halinde belirsiz alacak davası açılabileceği ifade edilmiştir.

Gerekçede örnek olarak “keşif ve bilirkişi raporu” ile alacağın miktarının tespit olunmasından söz edilmiştir ki, iş yargısında bilirkişi hesap raporu alınması çok yaygın bir uygulamadır. Yine 107. maddenin 2. fıkrasında “karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu” alacak miktarının belirlenmesinden söz edilmiştir ki, yukarıda sözü edilen yasal yükümlülükler sebebiyle işçiye çalışırken belge vermekle yükümlü olan işveren bunu yerine getirmediğinde, işçinin alacağın miktarını tam olarak belirlemesini beklemek doğru olmaz.

Belirsiz alacak davasını öngören hükümde biri sübjektif, diğer objektif iki unsur karşımıza çıkmaktadır. Alacağın veya dava değerinin belirlenmesini objektif olarak imkânsız olması halinde belirsiz alacak davası açılabilecektir. Örneğin iş kazası geçiren işçinin açacağı davada işveren ve işçinin karşılıklı kusur oranları, kusursuz sorumluluk olup olmadığı ve varsa kaçınılmazlık durumu ve maluliyet oranlarının dava açma aşamasında belirlenmesi imkânsızdır.

Sübjektif unsur ise alacaklının talep konusu miktarı belirlemesinin alacaklıdan beklenememesidir. İşçinin yasal hakları ödenmeksizin işten çıkarıldığı bir durumda yukarıda belirtilen masraflara ek olarak uzman hesap raporu aldırarak olası işçilik alacaklarını belirlemesi de hak arama özgürlüğü önünde engel olarak değerlendirilebilir.

Talep sonucunun rakam olarak ifadesinin imkânsızlığı, davacının tam olarak miktarını bilmediği ve bu bilgisizliğini davalının sahasında bulunan vakıalardan kaynaklandığı durumlarda söz konusudur.

İşyerinde sendikasız çalışan ve yasal işçilik alacakları konusunda ayrıntılı bilgi sahibi olması beklenmeyen bir işçinin, alacakları doğru şekilde adlandırması dahi mümkün olmazken doğru hesap yöntemiyle birlikte ve tam olarak belirlemesi mümkün görülmemelidir. Ancak işyerinde hukuk müşaviri, personel uzmanı, muhasebe müdürü gibi konumda çalışan bir işçi bakımından aynı sonuca varmak mümkün olmayacaktır.