muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15140, Karar No: 2014/18055, Tarih: 09.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/15140 E.  ,  2014/18055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2014

NUMARASI : 2013/833-2014/442

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili;müvekkillerinin davalıdan konut satın aldığını, satışın kredi kullandırılarak yapıldığını ve imzalanan sözleşmenin 2.2 maddesine göre " taksit oranlarındaki artış oranı bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından düşük olanına göre arttırılacaktır" düzenlemesinin bulunduğunu, davalının bu hükme ve memur maaş artış oranı daha düşük olmasına rağmen diğer kriterleri esas aldığını ve müvekkillerinden fazladan bedel tahsil edildiğini ileri sürerek fazlaya dair haklarını saklı tutarak her bir davacı için ayrı ayrı 700,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiş; 14/02/2014 tarihli ıslah dilekçesiyle dava değerini davacı M.. E.. yönünden 1.307,17 TL'ye,davacı A.. A.. yönünden 1.667,38 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen sözleşmelerin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek

ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre;devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı ;2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38;29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur.MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır.Bu durumda TÜFE yada ÜFE oranları daha düşük olduğundan, bu oranlardan hangisi daha düşük ise o oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 203.20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 9.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12107, Karar No: 2010/7802, Tarih: 21.06.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/12107 E.  ,  2010/7802 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih :09.04.2009

No :352-155

Taraflar arasındaki menfi tespit-senet iadesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalının aralarında yapılan 26.04.2008 tarihli harici ve rızai devir sözleşmesi ile ... Cafe adlı işletmenin 45.000 TL bedel karşılığında devri hususunda anlaştıklarını, bu anlaşma gereğince müvekkilinin davalıya 35.000 TL nakit ve 10.000 TL bedelli 13.06.2008 vadeli senedi vermek suretiyle üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmiş olmasına rağmen, davalının işletmeyi tüm borçları ödenmiş ve eksiksiz halde devir yükümlülüğünü yerine getirmediğini, ayrıca davalının söz konusu işyerinin günlük cirosunun 800-1000 TL olduğu hususunda müvekkilini kandırdığını, dava konusu olan cafenin ruhsatsız olduğunun da öğrenilmesi üzerine davalıya gönderilen ihtarname ile sözleşmeden döndüklerini bildirerek senedin iadesini talep etmelerine rağmen senedin iade edilmediğini ileri sürerek dava konusu senet nedeniyle borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında imzalanan sözleşmede sözkonusu işletmenin genel iskanının alındığını ve işletmenin ruhsatının bulunmadığının yazılı olduğundan hile iddiasının doğru olmadığını, söz konusu gayrimenkule ilişkin devam eden davanın sonucunda işletme ruhsatının belediyeden alınacağının belirtildiğini, davanın mal sahibi lehine sonuçlandığından genel iskan ile ruhsatın alınması için hukuki prosedürün devam ettiğini, sözleşmede iskan ve ruhsatın alınması için belirli süre tayin edilmediğini, söz konusu yere ilişkin mal sahibi ile davacı arasında yeni bir borç sözleşmesi yapıldığından iskan ve işletme ruhsatı alınmasına ilişkin müvekkilinin yükümlülüğünün bulunmadığını, sözleşmede belirtilen 45.000 TL’nin işletmedeki demirbaş malzemeler ile orta bahçenin yapımında kullanılmakta olan malzemelerin devir bedeli karşılığı olduğunu, bu malzemelerin davacıda bulunduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre, davacının işyerini devralırken genel iskan ve ruhsatının olmadığını bildiğini, sözleşmeyi bu işlemlerin yerine getirileceği düşüncesiyle imzaladığı, verdiği bedelin devir bedeli olup davalı ile hava parası ödenmesi hususunda bir anlaşması olmadığını beyan ettiği, davacının sözleşmeyi serbest iradesi ile imzaladığı, davacının söz konusu yeri işletemeyince demirbaş malzemeleri alıp götürdüğü ve bu malzemelerin rayiç değeri yönünden yaptırdığı bir tespitin de bulunmadığı, tarafların serbest iradeleriyle yapılan sözleşme hükümlerinin geçerli olacağı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 21.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/285, Karar No: 2025/2595, Tarih: 17.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2025/285 E.  ,  2025/2595 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/754 E., 2024/2055 K.

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Düşürülme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Temyiz isteminin reddi

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 11.09.2024 tarihli ve 2024/754 Esas, 2024/2055 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; suça sürüklenen çocuğun yokluğunda verilen ve 26.09.2024 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 08.10.2024 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Tekirdağ Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/275, Karar No: 2024/2167, Tarih: 13.02.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/275 E.  ,  2024/2167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/3000 E., 2023/2236 K.

SUÇA

SUÇ : Hırsızlık

SUÇ TARİHLERİ : 03.02.2023, 07.03.2023

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Balıkesir Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2023 tarihli, 2023/1946 ve 2023/2074 Esas No.lu iddianameleri ile suça sürüklenen çocuklar hakkında, katılana ait iş yerinin kapısını 03.02.2023 tarihinde zorladıkları ancak içeri giremedikleri belirtilerek ve 07.03.2023 tarihinde ise camdan girip cafeden telsiz ve para aldıkları iddia olunarak bu eylemleri nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 37/1, 142/2-h, 143, 35, 142/2-h, 143, 31/3. maddeleri gereğince cezalandırılmalarına karar verilmesi istemiyle kamu davaları açılmıştır.

2. Balıkesir Çocuk Mahkemesinin, 26.05.2023 tarihli ve 2023/184 Esas, 2023/309 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143, 43, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 10.10.2023 tarihli ve 2023/3000 Esas, 2023/2236 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istekleri; yeterli delil bulunmadığına, eksik araştırma yapıldığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ve re'sen göz önüne alınacak nedenlerle verilen kararın hukuk ve yasalara aykırı olduğundan bozulmasını talep ettiklerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istekleri; yeterli delil bulunmadığına, eksik araştırma yapıldığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ve re'sen göz önüne alınacak nedenlerle verilen kararın hukuk ve yasalara aykırı olduğundan bozulmasını talep ettiklerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

03.02.2023 tarihinde saat 23.45 sıralarında suça sürüklenen çocukların katılan ...'a ait Sade Kitap ve Kafe isimli iş yerine içeride bulunan telsizleri almak için birlikte geldikleri, çocuklardan birinin iş yeri önünde gözcülük yaptığı sırada diğer çocuğun kapıyı açmaya çalıştığı, havalandırma menfezini aralayarak cam pencereyi açmaya uğraştığı, saat 23.56 sıralarında iş yeri çalışanının tesadüfen iş yerine gelmesi dolayısıyla eylemlerini tamamlayamadan olay yerinden ayrıldıkları, yine 07.03.2023 tarihinde gece saat 02.05 sıralarında suça sürüklenen çocukların tekrar aynı iş yerine hırsızlık amacıyla geldikleri, cam üzerinde bulunan havalandırma kapağını iterek düşürdükleri, havalandırma kapağının kırılması dolayısıyla katılanın 25,00 TL zararının olduğu, çocukların havalandırma boşluğundan ellerini içeriye sokarak cam pencereyi açtıkları, iş yeri binasının içerisine girerek kasada bulunan 800,00 TL para ile toplam değeri 4.000,00 TL olan 3 adet telsizi alarak iş yerinden ayrıldıkları, suça sürüklenen çocukların aldıkları eşyaları iade etmedikleri gibi katılanın zararlarını da gidermedikleri sonuç ve vicdani kanaatine Yerel Mahkemece varılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Dosya içerisindeki CD izleme tutanakları, olay yeri inceleme raporu, suça sürüklenen çocukların ikrarları, olay yerinde suça sürüklenen çocuk ...'ın parmak izinin çıkması ve katılanın beyanlarına göre suça sürüklenen çocukların üzerlerine atılı suçu işledikleri anlaşılmakla suça sürüklenen çocuklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlerde ve Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda bir hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 10.10.2023 tarihli ve 2023/3000 Esas, 2023/2236 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuklar müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği Tebliğname’ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Balıkesir Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8722, Karar No: 2016/5894, Tarih: 04.10.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/8722 E.  ,  2016/5894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Gerekçeli karar başlığında suç adının resmi belgede sahtecilik, suç tarihinin ise 19.08.2008 olarak mahalinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I-Sanık ... hakkında verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında verilen karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanığın, ...'na üç veya dört adet hatır çeki verdiğini, bu çeklerin rızası dışında başka şahıslara verildiğini savunması ve 18.04.2011 havale tarihli dilekçesinde de ...'ın şirketinde müdür olarak yetkili kişi olduğunu belirtmesi, tanık ...'in ise suça konu çeki sanığın talimatı doğrultusunda düzenleyip imzaladığını, iş yerinde bulunan ödeme defterine ve çek koçanına kime hangi tarihte verildiğini yazdığını beyan etmesi ve sanık tarafından 27.06.2008 tarihinde çekle ilgili ödemeden men talimatı verildiğinin anlaşılması karşısında; tanık ...'ın beyanları okunmak suretiyle çekin düzenlenmesi konusunda talimatı olup olmadığı sanıktan sorularak, gerektiğinde iş yeri ödeme defteri de incelenerek sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Yasa ile değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15250, Karar No: 2014/18072, Tarih: 09.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/15250 E.  ,  2014/18072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2014

NUMARASI : 2013/795-2014/434

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili; müvekkillerinin davalıdan konut satın aldığını, satışın kredi kullandırılarak yapıldığını ve imzalanan sözleşmenin 2.2 maddesine göre " taksit oranlarındaki artış oranı bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından düşük olanına göre arttırılacaktır" düzenlemesinin bulunduğunu, davalının bu hükme ve memur maaş artış oranı daha düşük olmasına rağmen diğer kriterleri esas aldığını ve müvekkillerinden fazladan bedel tahsil edildiğini ileri sürerek fazlaya dair haklarını saklı tutarak her bir davacı için ayrı ayrı 700,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiş; 11/12/2013 tarihli ıslah dilekçesiyle dava değerini davacı A.. Y.. Eren yönünden 1.687,08 TL'ye,davacı F.. T.. yönünden 2.508,09 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen sözleşmelerin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE 2014/15250-18072

oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre;devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı ;2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38;29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur.MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır.Bu durumda TÜFE yada ÜFE oranları daha düşük olduğundan, bu oranlardan hangisi daha düşük ise o oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 9.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7534, Karar No: 2016/8628, Tarih: 23.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/7534 E.  ,  2016/8628 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1,00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, kaldı ki; olaydan önce, 11/06/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanuun’un “1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” şeklindeki 48/6. maddesine göre 1,00 promilin üzerinde alkol alınması sonrası araç kullanılmasının atılı suçun oluşması için yeterli olduğu anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 1.27 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA; 23.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.