muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3907, Karar No: 2022/9257, Tarih: 20.12.2022

Görüldüğü üzere bir yıllık zamanaşımı süresi ile on yıllık zamanaşımı süresi arasındaki en önemli fark; sürelerin başlama anlarıdır. Bir yıllık zamanaşımı süresi zararın ve failin öğrenildiği tarihten itibaren işlemeye başlarken, on yıllık zamanaşımı süresi zararın ve  failin öğrenilip öğrenilmediğine bakılmaksızın haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren işlemeye başlamaktadır. Zararın sonradan meydana gelmesi de sürenin işlemeye başladığı anı  değiştirmemektedir.

818 sayılı BK’nın 60. maddesi ile öngörülen zamanaşımı sürelerinden bir diğeri ise  ceza davası zamanaşımı süresidir. Buna göre, cezayı gerektiren haksız fiiller bakımından, ceza kanunlarında daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörülmüşse, tazminat talepleri için de  bu zamanaşımının uygulanması gerekmektedir. Ancak haksız fiillere ceza kanunlarındaki  zamanaşımının uygulanabilmesi için haksız fiilin cezalandırılabilir olması ve bu fiil için ceza kanunlarında öngörülen zamanaşımının haksız fiillere uygulanan nispi veya mutlak zamanaşımından uzun olması gerekmektedir. Buradaki ceza kanunlarındaki zamanaşımı ifadesinden anlaşılması gereken ise ceza kanunlarındaki dava zamanaşımıdır. Zira 818 sayılı  BK’nın 60/2. maddesinin düzenlenme amacı, ceza yargılaması yapılabildiği sürece, aynı fiilden kaynaklanan zararların tazmininin istenebilmesidir. Bir fiilin ceza yargılamasına konu olup olmamasında belirleyici olan süre ise dava zamanaşımı süresidir.

Haksız fiil olarak nitelendirilen davranışlar içerdikleri hukuka aykırılık ve kusur unsurlarına bağlı olarak ceza kanunlarına göre de suç teşkil edebilirler. Dolayısıyla, aynı  davranış hem ceza yargılamasının hem de tazminat davasının konusunu oluşturabilir. 818  sayılı BK’nın 60/2. maddesindeki düzenlenme ile fail, hukuka aykırı bir fiilinden dolayı ceza  kanunlarına göre cezalandırılabildiği sürece bu fiil nedeniyle uğranılan zararın telafisi de  failden istenebilir. Gerçekten de fail için daha ağır sonuçlar doğuran ceza yargılamasına izin  verilirken, aynı fiil nedeniyle faile karşı tazminat davası açılamaması yerinde olmayacaktır.

Ceza davası zamanaşımının uygulanabilmesi için tazminat sorumluluğuna neden olan  fiilin ceza kanunlarına göre suç oluşturması ve cezayı gerektirmesi yeterli olup ayrıca haksız  fiilin faili hakkında ceza davası açılmış olması veya mahkumiyet karan verilmiş olması, hatta  soruşturma yapılması gerekli değildir. Bu nedenle tazminat davasına bakan hakim,  zamanaşımı defi ile karşılaştığında, davanın esasına girmeden önce, fiilin cezayı gerektirir bir  fiil olup olmadığını ceza hukuku ilkelerine göre kendisi değerlendirecek, fiilin suç niteliğinde  olduğu kanaatine ulaşırsa ceza zamanaşımını dikkate alacaktır (Tekinay, S. Sulhi Akman, Sermet Burcuoğlu, Haluk Altop, Atilla: Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler, İstanbul  1993, s. 723.)

Hemen belirtilmelidir ki ceza davası zamanaşımı süresinin başlangıcı 818 sayılı BK  hükümlerine göre değil, ceza kanunu hükümlerine göre belirlenir. Buna göre ceza davası  zamanaşımının uygulandığı durumlarda, zamanaşımı süresi, zararın ve failin öğrenildiği  tarihten itibaren değil, suç teşkil eden fiilin işlendiği (veya fiilin tamamlandığı) tarihten itibaren işlemeye başlayacaktır. Ceza kanunu hükümleri, sadece ceza davasının  zamanaşımının süresi ve başlangıç noktası bakımından uygulanacak olup, zamanaşımın durması ve kesilmesine ilişkin nedenler ve sonuçları hakkında 818 sayılı BK hükümleri uygulanacaktır (Antalya, O. Gökhan: Borçlar Hukuku Genel Hükümler C. IJ, İstanbul 2017, s.  515).

Ceza davası zamanaşımı süresinin amacı gözetildiğinde, daha uzun olmak şartıyla bu  sürenin hem bir yıllık nispi zamanaşımı süresi hem de on yıllık mutlak zamanaşımı süresi  açısından uygulanması gerekir. On yıldan fazla ceza davası zamanaşımı süresinin söz konusu  olduğu bir durumda, artık nispi ve mutlak zamanaşımı süresi dikkate alınmayacaktır. Bu  durumda, ceza davası zamanaşımı süresi hem bir yıllık nispi zamanaşımı süresinin hem de on  yıllık mutlak zamanaşımı süresinin yerini alacak, tazminat davası en geç bu sürenin sonuna kadar açılabilecektir. Öte yandan ceza davası zamanaşımı süresi, bir yıllık nispi zamanaşımı  süresinden uzun ancak on yıllık mutlak zamanaşımı süresinden kısa ise, bu durumda sadece  nispi zamanaşımı süresinin yerine uygulanma imkanına sahip olacaktır  (Tekinay Akman Burcuoğ/u Altop, s. 725.). Zarar gören, zarar ve faili ne zaman öğrenmiş  olursa olsun on yıllık mutlak zamanaşımı süresinin geçmemiş olması şartıyla ceza davası zamanaşımı süresi içinde tazminat davası açabilecektir. Bununla birlikte ceza davası  zamanaşımı süresi dolmuş olsa dahi zarar gören on yıllık mutlak zamanaşımı süresi içerisinde, zarar ve faili öğrendiği tarihten itibaren işlemeye başlayan bir yıllık nispi zamanaşımı süresi içinde tazminat davası açabilecektir.

Dairemizden geçen emsal dosyalardan anlaşılacağı üzere, davalı şirket hakkında düzenlenen SPK raporlarında, hisse senetlerinin izinsiz halka arz edildiği, sermaye artırım kararı verilmesine ilişkin genel kurul toplantısından önce halka arz işlemine başlandığı, Yimpaş Grubu şirketleri tarafından yasal kayıtlara aktarılması zorunlu hususların yerine getirilmediği, muhasebe kayıtlarında gerçeğe aykırı kayıtlar bulunduğu, kâr ve zarar kalemlerinin gerçeği yansıtmaktan uzak olduğu, hisse devir sözleşmelerinde bazı kişilerin ortaklık pay defterinde gözükmediği, kanun dışı yollardan para toplandığı belirtilmiş, bu kapsamda içinde davalı şirket yöneticisinin de bulunduğu sanıklar hakkında Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/253 Esas sayılı davasında ihraç edilecek hisse senetlerinin SPK'ya kaydettirilmesi aşaması tamamlanmadan halka arz işlemine başlandığı, pay bedellerinin usulsüz tahsil edildiği belirlenerek mahkumiyet kararı verilmiş, Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 13.06.2007 tarihli ilamı ile onanmış, Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/121 Esas sayılı dosyasında SPK'dan izin alınmadan hisse senetleriyle ilgili aracılık faaliyetinde bulunulduğu iddiasıyla dava açılmış, sanıklar hakkında verilen mahkumiyet kararları Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin ilamı ile zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmış, yine usulüne uygun olarak defterlerin tutulmaması nedeniyle davalı şirket yöneticisi hakkında mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır. Yine, davalı şirket yöneticileri hakkında Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/188 Esas 2011/475 Karar sayılı dosyasında davalı şirket yöneticileri hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan İsviçre Federal Soruşturma Hakimliği'nce yapılan ihbar üzerine kamu davası açıldığı, mahkememizce yapılan yargılama sonucunda davalı şirket yöneticilerinin İsviçre'de bulunan Yimpaş Group A.G. Şirketine ait paraları davalı şirkete ve Yimpaş grubu şirketlerine aktardıklarından bahisle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan netice itibariyle 5 yıl hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası verildiği, kararın temyiz edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.01.2012 tarihli tebliğnamesine göre hükmün onanmasının talep edildiği ancak Yargıtay 15. Ceza Dairesi'nin 28.03.2012 tarih ve 2012/721 Esas 2012/33114 Karar sayılı bozma ilamı ile zamanaşımı nedeniyle kararın bozulduğu ve tüm sanıklar hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verildiği ve kararın bu şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Bu itibarla, davalıların eyleminin haksız fiil niteliğinde olduğu, süresi içerisinde zamanaşımı def’inde bulunulduğu, işbu davada zamanaşımı yönünden davacı lehine bir kazanılmış hak bulunmadığı, cezanın üst sınırına göre ceza zamanaşımı süresinin 765 sayılı Yasa'nın 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca 5 yıl, uzamış zamanaşımı süresinin ise 7,5 yıl olduğu ve dosyaya ibraz edilen 02.04.1998 ve 26.08.1998 tarihli hisse devir sene tarihleri ile dava tarihi arasında zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilerek, mahkemece zamanaşımı sebebiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

(2) Bozma sebep ve şekline göre davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin zamanaşımına ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,(2) Bozma sebep ve şekline göre davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalılara iadesine, 20.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1575, Karar No: 2016/4086, Tarih: 05.04.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/1575 E.  ,  2016/4086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.09.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; tazminat isteminin kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 30.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili duruşmasız olarak davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 05.04.2016 günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalı ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/567, Karar No: 2011/530, Tarih: 22.09.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/567 E.  ,  2011/530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Şikayetçi vekili, iflas idaresince düzenlenen sıra cetvelinde, müvekkili Defterdarlık alacağının beşinci, Bayındırlık ve İskân Bakanlığı alacaklarının ise altıncı sıraya alındığını, bu uygulamanın İ.İ.K'nun 206 'ncı ve 6183 Sayılı Kanun’un 21 inci maddesine aykırı olduğunu ve bir kısım alacağın reddedildiğini ileri sürerek, alacakların iflasa kadar işleyecek faizler de dikkate alınmak kaydıyla ve imtiyazlı olarak üçüncü sıraya kaydedilmesine, ... plakalı araçtan kaynaklanan vergi alacağının araştırılarak ilk sıraya kaydına karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet olunan iflas idaresi memuru, şikâyetin süresinde olmadığını ve sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, şikâyetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesi'nce dosya kapsamına göre şikâyet dilekçesinde şikayetçinin ... olarak gösterildiği, adı geçenin de aktif husumet ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle şikâyetin reddine karar verilmiştir.

Karar, şikâyetçi Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Şikâyetçi hazine vekili tarafından verilen dilekçenin başlığında, yanılgıya dayalı olarak, ... yazılmış ise de, adı geçenin sıra cetvelinde hiç yer almadığı ve dilekçe içeriğinden sırasına itiraz edilen alacaklıların Defterdarlık ile Bayındırlık ve İskân Bakanlığı olduğu net biçimde anlaşılmaktadır. Bu durumda, İcra Mahkemesi'nce, şikayetin sırasına itiraz edilen anılan alacaklılar yönünden değerlendirilmesi, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, şikâyetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, 22.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8460, Karar No: 2016/6719, Tarih: 29.11.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/8460 E.  ,  2016/6719 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 1-5237 sayılı TCK'nın 314/3 maddesi delaleti ile

220/6. maddesi yollamasıyla TCK'nın 314/2, 220/6,

3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi, TCK'nın 62, 53/1,

58/7-9 ve 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet,

2-2911 sayılı Kanunun 32, 5237 sayılı TCK'nın 62,

50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

3-2911 sayılı Kanunun 33/1, 5237 sayılı TCK'nın 62,

50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, Bilge Gençlik Kulübü organizesinde kutlu doğum haftası münasebetiyle 09.04.2013 tarihinde Dicle Üniversitesi Fuar ve Kongre merkezinde düzenlenecek olan konferans etkinliği bildirisinin bu kulübe üye öğrenciler tarafından Mimarlık fakültesi kantininde dağıtıldığı esnada Dicle Üniversitesi Özgür Öğrenci Derneği (DÜÖÖ-DER) organizesindeki bir grup öğrenci tarafından bildiri dağıtılması engellenerek protesto başlatıldığı, 09.04.2013 tarihinde yapılması planlanan etkinlik ile ilgili üniversite rektörlüğünde izin alınmış olmasına rağmen, DÜÖÖ-DER'e mensup grupta bulununların etkinlikle ilgili afişlerin üniversite içerisinde asılması hususunda kendilerinden de izin alınması yönündeki söylemleri üzerine karşılıklı sözlü, taşlı ve sopalı saldırıların meydana geldiği ve 08.04.2013 tarihindeki olayların bu şekilde başladığı anlaşılmakla;

1-2911 sayılı Kanunun 2. maddesinin a bendine göre toplantı, "belirli konular üzerinde halkı aydınlatmak ve bir kamuoyu yaratmak suretiyle o konuyu benimsetmek için gerçek ve tüzelkişiler tarafından bu Kanun çerçevesinde düzenlenen açık ve kapalı yer toplantılarını," 2. maddenin b bendine göre ise gösteri yürüyüşü, "belirli konular üzerinde halkı aydınlatmak ve bir kamuoyu yaratmak suretiyle o konuyu benimsetmek için gerçek ve tüzelkişler tarafından bu Kanun çerçevesinde düzenlenen yürüyüşleri," ifade etmektedir. Oluş ve kabule göre, 08.04.2013 tarihinde aniden gerçekleşen ve savunma refleksiyle hareket eden grubun önceden kararlaştırılmaksızın karşıt grup ile kavga ettiği anlaşılan olayda, sanığın eyleminin 2911 sayılı Kanunun 32 ve 33. maddesinde belirtilen suçlar kapsamında olmadığı ancak elinde taş ve sopa bulunan gözetilerek koşulları varsa silahla tehdit veya silahlı yaralamaya teşebbüs suçlarını oluşturacağı, sanığın hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Eylem çağrısı olarak kabul edilen sosyal medya duyurularının sanığın mahkumiyetine karar verilen 08.04.2013 tarihli olaydan sonra olduğu ve olay tarihine ilişkin bir çağrının dosya kapsamından anlaşılamadığı gibi yukarıda da açıklandığı üzere olayların 2911 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilemeyeceğinden sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

3-Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Eylem çağrısı olarak kabul edilen sosyal medya duyurularının sanığın mahkumiyetine karar verilen 08.04.2013 tarihli olaydan sonra olduğu ve olay tarihine ilişkin bir çağrının dosya kapsamından anlaşılamadığı gibi yukarıda da açıklandığı üzere olayların 2911 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilemeyeceğinden sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

3-Kabul ve uygulamaya göre de;

a-Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3 maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceğinden, sanık hakkında 2911 sayılı Kanuna muhalefet suçlarında kurulan hükümlerde de, TCK'nın 52/4 maddesi gereğince ihtar yapılması,

b-Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile TCK'nın 53/1. maddesindeki bazı düzenlemelerin iptal edilmiş olması nedeniyle bu karar doğrultusunda hüküm kurulmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 29.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15689, Karar No: 2009/16812, Tarih: 16.11.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/15689 E.  ,  2009/16812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu edilen ve davacı adına tesciline karar verilen (A) bölümünün yörede yapılan genel arazi kadastrosu sırasında tespit harici bırakıldığı anlaşılmaktadır.

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Bu kısmın yörede 3402 Sayılı Yasaya göre yapılan genel arazi kadastrosu sırasında hangi nedenle tescil harici bırakıldığı Kadastro Müdürlüğünden sorularak alınarak cevabi yazının,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 16/11/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8637, Karar No: 2013/10993, Tarih: 25.06.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/8637 E.  ,  2013/10993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı kiraya veren tarafından davalı kiracı aleyhine kira alacağı ve tahliye istemli olarak başlatılan icra takibine davalı kiracının itiraz etmesi üzerine, davacı kiraya veren icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması, kiralananın tahliyesi ve icra inkar tazminatı isteminde bulunmuş, mahkemenin uyuşmazlığın çözümünün yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine dair kararı davacı kiraya veren tarafından temyiz edilmiştir.

İcra takibinde ve davada dayanılan ve karara esas alınan 1.6.2008 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar 6. maddesinde kira bedelleri, ortak yerlere ilişkin tüm giderler ile çevre, çöp vb belediye, vergi ve harçları tamamen hariç olmak üzere sadece kiralanan yerin net kirası olarak tanımlanmış, ortak yerler giderleri katılma payı aylık olarak 195 Euro + KDV olarak kararlaştırılmıştır. Bu bedel fatura karşılığı davacı kiraya verene ödenecektir. Davacı da, sözleşmenin anılan maddesine dayanarak davalı kiracı adına düzenlediği Mayıs- Ekim 2011 arası aylar genel yönetim katkı payı 3.403.73 TL ve Mayıs- Eylül 2012 arası aylar genel yönetim katkı payı 2.684.35 TL bedelli faturaların ödenmemesi üzerine İstanbul 22.İcra Müdürlüğü’nün 2012 / 21508 sayılı dosyası ile 11.10.2012 tarihinde icra takibi başlatmıştır. Takibe yasal süresi içinde itiraz eden davalı kiracı, kiraya verene 1.6.2008 tarihli kira sözleşmesi ya da başka bir isim adı altında borcunun bulunmadığını, takibe ve borca itiraz ettiğini belirtirken, kira sözleşmesine ve alacak miktarına karşı çıkmamıştır. İtiraz üzerine açılan işbu davada ise, taraflar arasında davacı kiraya verenin kiralanana müdahale etmesi nedeniyle aralarında çok sayıda dava olduğunu, davacının kiralananı kiralama amacına uygun bulundurmadığını, iş yerini açmasına engel olduğunu, uyuşmazlığın çözümünün yargılamayı gerektirdiğini savunmuştur. İcra ve İflas Kanunu'nun 63.maddesi gereğince borçlu itiraz sebepleri ile bağlı olup itirazın kaldırılması davasında alacaklının dayandığı senet metninden anlaşılanlar dışında itiraz sebeplerini değiştiremez ve genişletemez. Davalı kiracı, icra takibine itirazında kira sözleşmesine ve alacak miktarına itiraz etmediğine göre, uyuşmazlığın sözleşme hükümleri çerçevesinde çözülmesi gerekirken, davalı kiracının savunmaları doğrultusunda uyuşmazlığın çözümünün yargılamayı gerektirdiğinden söz edilerek davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3913, Karar No: 2022/9259, Tarih: 20.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/3913 E.  ,  2022/9259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 02.04.2019 tarih ve 2017/214 E. - 2019/279 K. sayılı kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.11.2020 tarih ve 2019/976 E. - 2020/1276 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket tarafından müvekkilinden "parasının her istediği an geri ödeneceği ve karşılığında yüksek oranlarda faiz verileceği" garantisi ile Yimpaş Verwaltungs GmbH Komanditer Ortak Ana Sözleşmesine dayanarak 10.000,00 DM (5.112,92 Euro) yatırdığını, bu şirketin Yimpaş grubunun yurt dışı kurumu olduğunu, Yimpaş Verwaltungs GmbH'nin ticari faaliyetlerinin 26/01/2004 tarihinde Frankfurt am Main iflas mahkemesince iflasına karar verildiğini, Avrupa'da kurulan şirketlere Yimpaş ismi kullanarak ortaklık adına toplanan paraların Türkiye'deki şirketlere kaynak olarak sağlandığını, Yimpaş Gurubu Yöneticileri grubu tarafından Avrupa'da doksanlı yıllardan itibaren yüksek oranda faiz getirisi verileceği ve yatırılan paranın istenildiği her an geri verileceği gibi garantilerle para toplandığını, bu hususun TBMM, MASAK, SPK tarafından hazırlanan raporlarda defalarca ortaya konulduğunu, müvekkilinden yüksek oranda faiz getirisi verileceği ve yatırılan paranın istenildiği her an geri verileceği garantileri ile şirket yetkilileri tarafından Yimpaş Group Ag. Taahhütname adında belge ve tahsilat makbuzu ile toplam 10.000,00 DM tahsil edildiğini, Bankalar Kanunu, SPK Kanunu, TTK ihlal ettikleri, hisse senetlerinin izinsiz halka arz edildiği, davalı şirketin yönetim kurulu üyelerini hakkında ceza yargılaması yapıldığı ve yönetim kurulu üyelerinin cezalandırıldığı, davalı ...'ın da ceza aldığı, şirket ana sözleşmesinin ihlal edildiği, ticari defterlerin usulüne uygun tutulmadığı, TTK'ya aykırı olarak sermaye artırım kararı alındığı, mevcut sermayenin ödemesinin yapılmadığı, Yimpaş grup şirketlerinin kasten mal varlığını azalttığı beyanı ile davalıların hisse senedi satımı yapamayacağının ve taraflar arasında geçerli bir ortaklık ilişkisinin olmadığının tespiti ile kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğüne bu nedenlerle fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile haksız fiil hükümleri uyarınca müvekkilinin ödediği 5.112,92 Euro (karşılığı 10.000,00 DM)'nun tahsil tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun 4/a maddesi uyarınca işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.