muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7692, Karar No: 2017/3024, Tarih: 11.04.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/7692 E.  ,  2017/3024 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada, 122 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 48/6. maddesindeki "yapılan tespit sonucunda, 1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır" şeklindeki düzenleme de dikkate alınarak atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğu gözetilmeksizin, sanığın mahkumiyeti yerine, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5440, Karar No: 2017/3892, Tarih: 13.09.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/5440 E.  ,  2017/3892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, hükümden sonra 14.05.2016 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu;

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14531, Karar No: 2011/9534, Tarih: 06.07.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/14531 E.  ,  2011/9534 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ıslak mendil satıp teslim ettiğini, davalının aldığı malların bedelini ödemediğini ileri sürerek 11.375.83.-YTL.alacağın malların davalıya teslim tarihi olan 07.03.2007’den itibaren ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya konu edilen malların davacı temsilcisine iade edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda tarafların ticari defterlerinin usulüne uygun olarak tutulduğu, davalının davacıdan aldığı mallara ilişkin faturanın davalı defterlerinde mal alımları hesabına kayıtlı olduğu, iade faturasının kayıtlı olmadığı, davalı tarafından ibraz edilen iade sözleşmesi altındaki imzanın davacı şirketi temsil ve borçlandırmaya yetkili kişiye ait olmadığı gibi imza sahibi ile davacı arasında ücretten kaynaklanan anlaşmazlığının bulunduğu, bu nedenle iade sözleşmesinin davacı şirketi bağlamayacağı, davalının borcun ödendiğine ilişkin yazılı belge de ibraz edemediği gerekçesiyle davanın kabulüne, 11.375.83.-TL.nin dava tarihinden itibaren değişik oranlarda reeskont faiziyle birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 06.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11662, Karar No: 2013/14780, Tarih: 31.10.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/11662 E.  ,  2013/14780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDININ DÜZELTİLMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... Sulh Hukuk Hakimliğinden verilen 25.04.2013 gün ve 358-165 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Davacı ... ile miras bırakan annesi arasında akrabalık bağını gösterir aile nüfus kayıt tablosu ile davacıların murisleri ... ile ...'nin babası olan ...'in anne, baba ve kardeşleri ile çocuklarını gösterir vukuatlı aile nüfus kayıt tablosunun evrak arasına alınmadığı görülmekle;

Davacı ... ile miras bırakan annesi arasında akrabalık bağını gösterir aile nüfus kayıt tablosunun,

Davacıların miras bırakanları ... ile ...'nin babası olan...'in anne, baba ve kardeşleri ile çocuklarını gösterir vukuatlı aile nüfus kayıt tablosunun, ilgili nüfus müdürlüğünden temin edilerek evrak arasına eklenmesi, ondan sonra dosyanın gönderilmesi için yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6780, Karar No: 2007/11183, Tarih: 25.09.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/6780 E.  ,  2007/11183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Dosyanın incelenmesinde mahkeme kararının davalı gerçek kişiye 7201 Sayılı Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebliğ edildiği gözlenmiştir.

2- Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebligat yapılabilmesinin ön koşulu tebligat yapılacak kişinin daha evvel kendisine ve adresine kanunun gösterdiği usullere göre bir tebligatın yapılmış ve bundan sonra oluşacak adres değişikliğinin kaza merciine bildirilmemiş olmasıdır. Bildirilmemişse merciice usulen adres araştırması yapılır.

3- Bu hükmün istisnası yine aynı maddenin son fıkrasında düzenlenmiştir. 7201 Sayılı Yasanın 3220 Sayılı Yasa ile değişik 35/son maddesinde daha önce tebligat yapılmamış olsa bile taraflar arasında yapılan; imzası resmi merciler önünde ikrar olunmuş sözleşmelerdeki adreslerde 35. maddeye göre tebligatın yapılabileceğinden söz edilmektedir. Ancak, madde metninden de anlaşılacağı gibi anılan sözleşmelerdeki adreslere tebligat yapılabilmesi için sözleşmenin "taraflar" arasında yapılması zorunludur. Mahkemece esas alınan sözleşme gerçek kişiler arasında tapuda yapılan sözleşme olup, davacı Hazine ile davalı arasında yapılmış bir sözleşme olmadığından yapılan tebligat geçerli sayılamaz.

4- Bu nedenle, mahkemece davalıya 7201 Sayılı Yasa hükümlerine uygun bir biçimde tebligat yapılıp 15 günlük yasal temyiz süresi beklendikten sonra dosyanın Dairemize gönderilmesi gereklidir.

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 25/09/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3223, Karar No: 2018/7446, Tarih: 29.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/3223 E.  ,  2018/7446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğüne izafeten ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 31/01/2013 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/02/2014 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm; davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kurum zararı nedeniyle alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalının ... İl ... Müdürlüğünde çalışmakta iken, 4046 Sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun uyarınca orman muhafaza memuru olarak davacı kuruma atandığını, ... Orman İşletme Müdürlüğünde 18/08/2006 tarihinde göreve başladığını, davalının her türlü özlük hakkının maaş aldığı özel bütçe tarafından ödendiğini, ayrıca 2008 yılı Ağustos ayından itibaren ek ödemelerin davacı idarenin döner sermaye bütçesinden de ödenmeye başladığını, bu nedenle davalıya sehven fazla ödeme yapıldığını, davalının yapılan fazla ödemeyi bilmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirterek , davalıya yapılan 13.604,52 TL asıl alacak ve 6.200,89 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 19.805,41 TL fazla ödemenin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı; davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; bilirkişi raporu benimsenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, fazla ödenen 13.604,52 TL asıl alacak ile 6.200,89 TL ödeme tarihinden dava tarihine kadar işlemiş faiz olmak üzere toplam 19.805,41 TL alacak talep etmiştir.

Somut olayda; taraflar arasındaki uyuşmazlığın sebepsiz zenginleşmeden kaynaklandığı, davacının da ödeme tarihinden dava tarihine kadar ki işlemiş faizi talep ettiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca her bir ödeme tarihinden dava tarihine kadar işlemiş yasal faiz hesaplattırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; yanılgılı gerekçeyle hükümde gösterildiği şekilde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu sebeple kararın bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/225, Karar No: 2015/71, Tarih: 26.03.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/225 E.  ,  2015/71 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA

Y A R G I T A Y İ L A M I

Esas No : 2015/225

Karar No : 2015/71

Tebliğname No: 15 - 2011/320877

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2011

NUMARASI : 2011/103 (E) ve 2011/240 (K)

SANIKLAR : P.. S.., M.. S..

KATILAN : Sosyal Güvenlik Kurumu

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ: 01/01/2010

Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.

Evli olan sanıkların, sanık P.. S..'nın vefat eden babasından kalan yetim maaşını alabilmek için 20/11/2001 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları halde aynı evde birlikte yaşamaya devam edip, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin etmek suretiyle kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de;

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Sözleşmenin 8. maddesine göre ise herkes özel ve aile yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası Andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7.5.2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre; iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler, yasalar üstü bir konumda olduğundan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi iç hukukumuzun bir parçası olmuştur.

Geniş manada tanımlanan aile kavramı, anne-baba ve ister meşru; isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, evlilik birliği sona ermiş olsa bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da kapsamaktadır.

Buna göre; iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler, yasalar üstü bir konumda olduğundan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi iç hukukumuzun bir parçası olmuştur.

Geniş manada tanımlanan aile kavramı, anne-baba ve ister meşru; isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, evlilik birliği sona ermiş olsa bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da kapsamaktadır.

Herhangi bir mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmediği sürece hukuken geçerli olan boşanma kararlarından sonra eski eşlerin bir arada yaşamasını yasaklayan kanuni bir düzenleme bulunmadığından; boşanmanın hileli davranış olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Kaldı ki, Türk Medeni Kanunu'nun 166/3 maddesinde, "evliliğin en az bir yıl sürmesi ve eşlerin birlikte başvurması ya da bir eşin diğerinin davasını kabul etmesi halinde, evlilik birliğinin temelinden sarsılmış sayılacağı; hakimin, tarafların iradelerini serbestçe açıkladıklarına kanaat getirmesi ve boşanmanın mali sonuçları ile çocukların durumu hususunda taraflarca kabul edilecek düzenlemeyi uygun bulması halinde de boşanmaya hükmolunacağı vurgulanmaktadır. Olaya bu açıdan bakıldığında zikredilen maddeye göre açılan boşanma davalarında yasa, boşanma gerekçesinin doğruluğunu araştırma hususunda boşanma kararını verecek hakime araştırma yetkisi vermediğinden, maaş almak amacı ile yapılan boşanmalar dahi hileli davranış olarak vasıflandırılamaz.

Üstelik 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağı düzenlenmesine karşın bu hususta cezai düzenlemeye yer verilmemiştir.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde; Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, suçun yasal unsurlarının oluşmadığından yerel mahkemenin beraate ilişkin kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin ve sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin ve sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kendilerini vekil ile temsil ettiren ve beraat eden sanıklar P.. S.. ve M.. S.. için 2.200 TL vekalet ücretinin hazineden alınarak sanıklara verilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözeltilmemesi bozmayı gerektirmiş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, mahkeme hükmüne “karar kesinleştiğinde kendilerini vekil ile temsil ettiren ve beraat eden sanıklar P.. S.. ve M.. S.. için 2.200 TL vekalet ücretinin hazineden alınarak sanıklara verilmesine” şeklinde yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4770, Karar No: 2012/155, Tarih: 18.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/4770 E.  ,  2012/155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın davalı ... ... yönünden kabulüne, diğer davalı yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı-borçlu ... aleyhine icra takibine giriştiğini, borçlunun kıdem tazminatının paylaştırılması için yapılan sıra cetvelinin birinci sırasında davalı-alacaklı ... ...'un alacağının birinci sırada, kendi alacaklarının ikinci sırada yer verildiğini, diğer davalı-alacaklının da bacanağı olan borçlu aleyhine muvazaalı borç için hileli icra takibine giriştiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., bacanağı olan diğer davalıdan, 2004 yılında vergi ve Bağ-Kur borçları ile piyasaya olan borçlarını ödemek için on bin dolar ve yedi yüz gram altını borç aldığını, borcunu ödeyemeyince bir yıl sonra takibe konu senedi düzenlediklerini, borcun muvazaalı olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... ... vekili, müvekkilinin bacanağı olan diğer davalıya, vergi ve Bağ-Kur borçları ile piyasaya olan borçlarını ödemesi için on bin dolar ve bin gram altını borç verdiğini, sonrasında takibe konu senedin düzenlendiğini, kendi alacaklarının muvazaalı olmadığını, sıra cetvelinin doğru olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, takip borçlusu davalı ...'e husumet yöneltilemeyeceği gerekçesiyle bu davalı açısından davanın reddine; diğer davalı açısından da sıra cetvelinde birinci sırada yer alan alacağın gerçek bir alacak olduğunu ispatlayamadığı, borçlu ile aralarındaki akrabalık ilişkisi de gözetilerek alacağın muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davalıya ayrılan payın davacıya ödenmesine, bakiye kalması halinde davalı alacaklıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 18.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13106, Karar No: 2017/3389, Tarih: 17.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/13106 E.  ,  2017/3389 K.**

**"İçtihat Metni"**

5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu’na muhalefet etme suçundan sanıklar ... ve ...’ın, aynı Kanun’un 63/10 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62/1 maddeleri uygulanmak suretiyle (her iki sanık hakkında ayrı ayrı neticeten) 833,00'er Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair Bakırköy 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/09/2015 tarihli ve 2014/925 esas, 2015/529 karar sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 02/08/2016 gün ve 5359 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/09/2016 gün ve KYB. 2016-340233 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; sanıkların 5809 sayılı Kanuna muhalefet olarak kabul edilen eylemleri sebebiyle, anılan Kanunu’nun 63/10. maddesi uyarınca yapılan uygulamada, doğrudan para cezası üzerinden hesaplama yapılmış ise de, temel cezanın öncelikle hapis olarak belirlenmesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 61/5. maddesine göre artırım ve indirimlerin hapis cezası üzerinden yapılarak, belirlenecek hapis cezasının şartları varsa aynı Kanun’un 52. maddesine göre adli para cezasına çevrilmesi gerekeceği gözetilmeden, temel cezanın doğrudan para cezası üzerinden hesaplanıp, indirimin de bu para cezası üzerinden yapılmasında isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Her ne kadar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğinde, "... temel cezanın öncelikle hapis olarak belirlenmesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 61/5. maddesine göre artırım ve indirimlerin hapis cezası üzerinden yapılarak, belirlenecek hapis cezasının şartları varsa aynı Kanun’un 52. maddesine göre adli para cezasına çevrilmesi..." gerektiği yazılmışsa da, 5809 sayılı Kanun'un 56/4. maddesi göndermesiyle uygulanan aynı Kanun'un 63/10 maddesinde temel ceza olarak gün adli para cezasının öngörülmesi karşısında, Kanun yararına bozma isteminin gerekçesinin, sanıklar hakkında takdir edilecek cezanın önce "gün adli para cezası" olarak belirlenip daha sonra sanıkların ekonomik sosyal durumuna göre belirlenecek bir günlük para cezası miktarı ile çarpılması sonucu bulunacak adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, doğrudan para cezası verilmesinin yasada gözetilen usulü sıraya aykırı olması ve infaz aşamasında sanıkların aleyhine bazı sonuçlar doğurduğu, bu nedenle kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu değerlendirilmiştir.