muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/936, Karar No: 2025/4676, Tarih: 13.06.2025

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

(2) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan ve ilgili mevzuat uyarınca cezalarının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına beş yıl ve daha az süre kalan hükümlülerin talebi aranmaksızın, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına infaz hakimi tarafından karar verilebilir.

(3) Yukarıdaki fıkralar uyarınca, izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün, 3 yıl 28 ay 25 gün hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 23.06.2023 tarihli ve 2023/2-7718 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 24.10.2022 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı ve aynı gün 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 uncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkartıldığı, şartla tahliye tarihi 06.03.2025 olan hükümlü hakkında izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 27.07.2023 tarihli ve 2023/8678 Esas, 2023/8579 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca kalan cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik uygulanarak infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, izin bitim tarihinde infaz işlemlerinin devam ettiği infaz kurumuna dönme zorunluluğu olduğu ve dönmediği kabul edilerek hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de,

hükümlünün yokluğunda şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz Hakimliğince 27.07.2023 tarihinde karar verildiği, kararın hükümlünün bildirdiği bilinen adresine tebliğe çıkartıldığı, ancak tebliğ edilemeyerek 08.08.2023 tarihinde iade edildiği anlaşılmakla, iade işleminden sonra kararın tebliğ ile ilgili işlem yapılıp yapılmadığı, yapıldı ise ne işlem yapıldığının ve sonucunun, yapılmadı ise yapılmama nedeninin ayrıca hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği, araştırılmaksızın eksik inceleme sonucu verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan nedenle yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... İnfaz Hâkimliğince verilen 14.09.2023 tarihli ve 2023/10372 Esas, 2023/10601 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12333, Karar No: 2017/16787, Tarih: 18.12.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/12333 E.  ,  2017/16787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanığın suç tarihi itibariyle ve halen 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespiti gerekirken; sanığın cezai ehliyeti olmadığına dair tek hekim tarafından düzenlenen rapor esas alınmak suretiyle eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Mağdur ...'nin yaralanmasına ilişkin düzenlenen Kadınhanı Refik Saime Koyuncu Devlet Hastanesi'nin 14.06.2014 tarihli raporunda kas, damar, tendon yaralanması açısından değerlendirilmek üzere ileri tetkik, tedavi ve takip amacıyla Konya'ya sevk edildiği, geçici hekim raporu olduğu belirtildiği halde, kati rapor aldırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

3) Sanığın cezai ehliyet durumu dikkate alınarak hakkında akıl hastalığı nedeniyle TCK'nin 32/1. maddesinin uygulanması karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 150/2. maddesi uyarınca zorunlu müdafii tayini yoluna gidilmesi gerekirken, müdafii atanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

4) Akıl hastalığı nedeniyle hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ve güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilen sanığa, 5271 sayılı CMK'nin 325/1. maddesi uyarınca yargılama giderlerinin yükletilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yargılama giderinin kamu üzerinde bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın vasisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,18.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12644, Karar No: 2019/1276, Tarih: 11.02.2019

**8. Hukuk Dairesi         2017/12644 E.  ,  2019/1276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın reddine dair kararın davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 06.03.2016 tarihli ve 2015/1778 Esas, 2017/3006 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, dava konusu 229 ada 10 parsel taşınmazın davalılar adına kayıtlı olmakla kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmının tapusunun iptali ile tescil harici bırakılmasını talep etmiştir.

Davalı ... ... ve ... vekili; davalılara ait taşınmaz olduğunu ve taşınmaz üzerindeki binanın belediyeden izinli olarak 1973 yılında yapıldığını daha sonra kıyı ... çizgisinin oluşturulduğunu, davalıların kazanılmış hakkı bulunduğunu açıklayarak, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... ; davanın açıldığı tarih olan 13.12.2004 tarihinden önce 25.01.2004 tarihinde vefat etmiş olup davacı ... tarafından kendiliğinden mirasçılarına karşı ... Asliye Hukuk Mahkemesinde 2005/115 Esas sayılı dosya ile dava açılmış ve bu dava görülmekte olan dava dosyası ile birleştirilmiştir. Bir kısım ... mirasçıları vekili; taşınmazın tapu kaydında kıyı kenar çizgisine ilişkin şerh bulunmadığını, binanın 1973 yılında yapıldığını ve iskan izni verildiğini, Kıyı Kanunu'nun ise 17.04.1990 yılında yürürlüğe girdiğini, davalıların müktesep hakkı olduğunu açıklayarak, kamulaştırmasız el konulmaya çalışıldığından bahisle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; ilk kararda davanın kabulüne 10 parsel taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalması nedeniyle tapunun iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verilmiştir. Bu karar; taşınmazın kadastro tespitinin hangi tarihte kesinleştirildiğinin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde saptanması kesinleşme tarihinden dava tarihine kadar 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmesi halinde işin esasına girilmeden davanın reddine, dava süresinde açılmışsa ilk tesis kaydının ve dayanağı ilamın tescil krokisinin mahalline uygulanıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur. Davalılarca karar düzeltmeye getirilmişse de karar düzeltme talepleri de reddedilmiştir. Bunun üzerine mahkemece bu defa davanın hak düşürücü süreden reddine karar verilmiştir. Bu karar ise, hak düşürücü süreden red kararı doğru olmakla birlikte Anayasa Mahkemesince yasa hükmünün iptal edildiği, bu durumda taşınmazın ilk tesis kaydının ve dayanağı ilamın tescil krokisinin mahalline uygulanıp kapsamının belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi, kabulü halinde 6099 sayılı Yasa hükümlerinin gözetilmesi suretiyle çözüme kavuşturulması gerekçesi ile bozulmuştur. Bir kısım davalılarca karar düzeltme talebinde bulunulmuşsa da karar düzeltme taleplerinin reddine karar verilmiştir. Mahkemenin son kararında; her ne kadar taşınmazın kıyı kenar çizgisinde kaldığı anlaşılsa da dava konusu taşınmazın ilk tesis kaydının, tapu kaydının ve dayanağı mahkeme ilamının tescil krokisi kapsamında kaldığı tespit edilmekle davanın reddine karar verilmiştir. Davacı ... vekili esasa yönelik olarak, bir kısım davalılar (..., ... ve ...) vekili ise vekalet ücretine yönelik olarak kararı temyiz etmiştir. Dairemizce 06.03.2017 tarihli ve 2015/1778 Esas, 2017/3006 Karar sayılı ilamla kararın onanmasına karar verilmiştir. Davacı ... vekili ve bir kısım davalılar (..., ... ve ...) vekili süresi içerisinde karar düzeltme talep etmiştir.

Dava; dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle açılmış tapu iptal ve terkine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve yargıtay ilamında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK’un 440. maddesinde yazılı hallerden hiç birisine uymayan davacı ... vekilinin karar düzeltme isteminin reddine;

Dava; dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle açılmış tapu iptal ve terkine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve yargıtay ilamında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK’un 440. maddesinde yazılı hallerden hiç birisine uymayan davacı ... vekilinin karar düzeltme isteminin reddine;

2. Birleşen dava dosyası olan 2005/115 esas sayılı dosya yönünden, davalılarının karar düzeltme isteğine gelince; Mahkemece davanın tümden reddine karar verilmiş olup hükmün 4. fıkrasında “davalılar ..., ... (ölü), ... mirasçıları olan ... , ..., ... kendilerini bir vekil ile temsil ettirdiklerinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücreti Tarifesine göre hesaplanan 1.500,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılar ... , ... , ..., ...'na verilmesine,” şeklinde hüküm kurulmuşsa da birleşen dosya davalılarından ..., ... ve ...nün kendilerini vekille temsil ettirdiği göz ardı edilerek, hatta gerekçeli karar başlığında vekilleri bulunduğu da belirtilmeksizin bu davalılar yönünden vekalet ücreti hususunda hiç karar verilmemiş olması doğru görülmemiş olup, mahkemece belirtilen davalılar yönünden de vekalet ücreti yönünden bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Bir kısım davalılar , ... ve ... vekilinin yukarıda (2.) bentte açıklanan karar düzeltme talebinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440/I-4. maddesi gereğince KABULÜNE, Dairemizin 06.03.2017 tarihli ve 2015/1778 Esas, 2017/3006 Karar sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA, açıklanan nedenlerle Mahkeme kararının vekalet ücretine hasren 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin karar düzeltme taleplerinin tamamının REDDİNE, istek halinde peşin harcın bir kısım davalılara iadesine,11.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19643, Karar No: 2018/7670, Tarih: 25.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/19643 E.  ,  2018/7670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : MÜYAP ve MÜYORBİR Meslek Birlikleri

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık Müdafii, O Yer Cumhuriyet Savcısı

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 03/03/2001 tarih ve 4630 sayılı Kanun'un 15. maddesiyle değişik “İşaret, ses ve/veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma iletim hakkı” başlıklı 25. maddesinde “Bir eserin aslını veya çoğaltılmış nüshalarını, radyo-televizyon, uydu ve kablo gibi telli veya telsiz yayın yapan kuruluşlar vasıtasıyla veya dijital iletim de dahil olmak üzere işaret, ses ve/veya görüntü nakline yarayan araçlarla yayınlanması ve yayınlanan eserlerin bu kuruluşların yayınlarından alınarak başka yayın kuruluşları tarafından yeniden yayınlanması suretiyle umuma iletilmesi hakkı münhasıran eser sahibine aittir.

Eser sahibi, eserinin aslı ya da çoğaltılmış nüshalarının telli veya telsiz araçlarla satışı veya diğer biçimlerde umuma dağıtılmasına veya sunulmasına ve gerçek kişilerin seçtikleri yer ve zamanda eserine erişimini sağlamak suretiyle umuma iletimine izin vermek veya yasaklamak hakkına da sahiptir.

Bu madde ile düzenlenen umuma iletim yoluyla eserlerin dağıtım ve sunumu eser sahibinin yayma hakkını ihlal etmez.” şeklindeki düzenleme ile umuma iletimin niteliği ve çerçevesi belirlenmiştir.

Anılan Kanun'un “Umuma açık mahallerde eser, icra, fonogram, yapım ve yayınların kullanılması ve/veya iletilmesine ilişkin esaslar” başlıklı 03/03/2004 tarih ve 5101 sayılı Kanun'un 11. maddesiyle değişik 41. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “Girişi ücretli veya ücretsiz umuma açık mahaller; eser, icra, fonogram, yapım ve yayınların kullanım ve/veya iletimine ilişkin 52. maddeye uygun sözleşme yaparak hak sahiplerinden veya üyesi oldukları meslek birliklerinden izin alır ve sözleşmelerde yazılı malî hak ödemelerini bu madde hükümlerine göre yaparlar.” şeklindeki düzenlemeye göre girişi ücretli veya ücretsiz umuma açık mahallerde bir fonogramın, eser veya icranın umuma iletimi için işyeri sahiplerinin, eser sahiplerinden veya bunların temsilcisi meslek birliklerinden aynı Kanun'un 52. maddesin uygun şekilde yapacakları sözleşme ile izin almak zorunda oldukları düzenlenmiştir. Anılan maddenin sonraki bentlerinde ise, meslek birliklerine umuma açık yerlerde eserlerin umuma iletilmesi hakkı yönünden yıllık tarifeler belirleme hakkı ile ilgili hususlar düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un “Eser, icra, fonogram ve yapımların yayınlanmasına ve/veya iletilmesine ilişkin esaslar” başlıklı 03/03/2004 tarih ve 5101 sayılı Kanun'un 14. maddesiyle değişik 43. maddesinde ise “Radyo-televizyon kuruluşları, uydu ve kablolu yayın kuruluşları ile mevcut veya ileride bulunacak teknik imkânlardan yararlanarak yayın ve/veya iletim yapacak kuruluşlar, yayınlarında yararlanacakları opera, bale, tiyatro ve benzeri sahneye konmuş eserlerle ilgili olarak hak sahiplerinden önceden izin almak zorundadırlar.

Bu kuruluşlar sahneye konmuş eserler dışında kalan eser, icra, fonogram ve yapımlar için ilgili alan meslek birlikleri ile 52. maddeye uygun sözleşme yaparak izin almak, söz konusu yayın ve/veya iletimlere ilişkin ödemeleri bu birliklere yapmak ve kullandıkları eser, icra, fonogram ve yapımlara ilişkin listeleri bu birliklere bildirmek zorundadırlar.

3984 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayınları Hakkında Kanun çerçevesinde faaliyet gösteren radyo-televizyon kuruluşları Radyo ve Televizyon Üst Kurulu tarafından, anılan Kanun dışında kalan ve yayın ve/veya iletim yapan diğer kuruluşlar ise Bakanlık tarafından sınıflandırılır.

Faaliyet gösterdikleri sektörlerde eser sahipleri ve/veya bağlantılı hak sahipleri meslek birlikleri, yapılan sınıflandırmaya bağlı olarak eser, icra, fonogram ve yapımların yayın ve/veya iletiminden kaynaklanan ödemelere ilişkin tarifeleri tespit ederler. Meslek birlikleri ile kuruluşlar arasındaki sözleşmeler, bu tarife bedelleri veya taraflarca yapılan müzakereler sonucu belirlenecek bedeller üzerinden yapılır.

Meslek birliklerinin temsil ettikleri eser, icra, fonogram ve yapımlar ile üyelerine ilişkin bildirim zorunluluğu, tarifelerin belirlenmesi, duyurulması, müzakere edilmesi, sözleşme yapılması, uzlaşmazlıkların halli ve diğer hususlarda bu Kanun'un 41'inci maddesinin dört ilâ onüçüncü fıkraları uygulanır. Ancak yayın ve/veya iletim yapan kuruluşlar bakımından 41. maddenin altıncı fıkrasının son cümlesinin uygulanması zorunlu değildir.

Ayrıca, 41. maddenin 10. fıkrasının uygulanması bakımından, Türkiye Radyo Televizyon Kurumu, yayınlarında yer verdiği eser, icra, fonogram ve yapımları her üç ayda bir meslek birliklerince belirlenen yıllık tarifenin 1/4'ünü yatırmak suretiyle kullanabilir.” hükmü ile radyo ve televizyon kuruluşlarının umuma iletecekleri musiki eserleri yönünden ilgili meslek birlikleri ile anılan Kanun'un 52. maddesinde yer alan “Mali haklara dair sözleşme ve tasarrufların yazılı olması ve konuları olan hakların ayrı ayrı gösterilmesi şarttır.” düzenlemesi kapsamında sözleşme yapma zorunluluğu getirilmiştir.

Yine aynı Kanun'un 03/03/2004 tarih ve 5101 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile değişik 80/1-C maddesinde yer alan “Radyo-televizyon kuruluşları bu Kanunda öngörülen yükümlülüklerini yerine getirirler. Radyo-televizyon kuruluşları, gerçekleştirdikleri yayınlar üzerinde;

Yine aynı Kanun'un 03/03/2004 tarih ve 5101 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile değişik 80/1-C maddesinde yer alan “Radyo-televizyon kuruluşları bu Kanunda öngörülen yükümlülüklerini yerine getirirler. Radyo-televizyon kuruluşları, gerçekleştirdikleri yayınlar üzerinde;

(1) Yayınlarının tespit edilmesine, diğer yayın kuruluşlarınca eş zamanlı iletimine, gecikmeli iletimine, yeniden iletimine, uydu veya kablo ile dağıtımına izin verme veya yasaklama,

(2) Özel kullanımlar hariç olmak üzere, yayınlarının herhangi bir teknik veya yöntemle, doğrudan veya dolaylı bir şekilde çoğaltılmasına ve dağıtımına izin verme veya yasaklama,

(3) Yayınlarının umuma açık mahallerde iletiminin sağlanmasına izin verme veya yasaklama,

(4) Tespit edilmiş yayınlarının, gerçek kişilerin seçtikleri yer ve zamanda yayınlarına ulaşılmasını sağlamak suretiyle umuma iletimine izin verme,

(5) Haberleşme uyduları üzerindeki veya kendilerine yöneltilmiş olan yayın sinyallerinin diğer bir yayın kuruluşu veya kablo operatörü veya diğer üçüncü kişiler tarafından umuma iletilmesi ve şifreli yayınlarının çözülmesine ilişkin izin verme veya yasaklama,

Hususlarında münhasıran hak sahibidirler.” şeklindeki düzenleme ile de, bağlantılı hak sahibi olan radyo- televizyon kuruluşlarının hak ve yetkileri belirlenmiştir.

Yukarıda belirtilen hükümler uyarınca, Radyo-TV kuruluşlarıyla yapılan sözleşmelerde; ilgili kuruluşların yayın alanı ve şekli ile dinleyici/izleyici kitlesinin taraflarca bilinmediğinin kabulü mümkün değildir. Dolayısı ile normal şartlarda sözleşme koşulları ve bedelinin de belirtilen ölçütlere göre saptanması gerektiği nazara alındığında, şifresiz ve abonelik esasına bağlı olmadan yapılan ulusal ve/veya bölgesel yayınların kapsama alanındaki herkesi ve her yeri dinleyici/izleyici hedef kitlesi olarak belirlediğinde şüphe bulunmamaktadır. Kaldı ki izlenme/dinlenme oranları ve reklam vs. gelirlerinin de buna bağlı olduğu bir gerçekliktir.

Kişilerin cezai yönden sorumlu tutulmaları için 5237 sayılı TCK’nın 21. maddesinde düzenlenen ve “bilme ve isteme” olarak tanımlayabileceğimiz kastının olması gerekmektedir. Kastın oluşabilmesi için kişi, gerçekleştireceği eylemin bütün bileşenlerini bilmeli ve sonucunu istemelidir. Bu unsurun olmaması ceza hukuku açısından kasıtlı suçlar yönünden cezalandıramama sonucunu doğurmaktadır.

Açıklanan nedenlerle, yayın akışı ve koşulları hususunda hiçbir tasarruf yetkisi bulunmaksızın, bir müzik eserini televizyondan yapılan yayın aracılığıyla “Aytepe Cafe Restaurant” isimli işletmesinde müşterilerine dinletmekten/izletmekten ibaret eylemin hukuki ihtilaf niteliğinde olduğu nazara alındığında sanığın tazmini anlamda sorumluluğundan bahsedilebilir ise de, cezai yönden suç kastı bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,