muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3838, Karar No: 2022/6467, Tarih: 13.09.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/3838 E.  ,  2022/6467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm davacılar vekili tarafından duruşmalı, davalı vekili tarafından duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 6. Hukuk Dairesince duruşma için tayin edilen 03/11/2015 tarihinde gelen davacılar vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...'ün sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra noksanlığın giderilmesi bakımından dosya mahalline geri çevrilmiş, bu kez yeniden gelmekle; belli gün ve saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; 27/08/1990 tarihinde düzenlenen sözleşme ile maliki oldukları Pendik - Kadıköy 34 M 0886 plakalı minibüs hattını davalıya kiraya verdiklerini, bu kira sözleşmesinden doğan ve ödenmeyen 27 Eylül 2010 ile 15 Aralık 2012 tarihleri arasındaki döneme ilişkin olarak kira bedellerine ilişkin 18/03/2013 tarihinde takip başlatıldığını, davalının kötü niyetli olarak takibe itiraz ettiğini ileri sürerek; takibe vaki itirazın iptaline ve takibin devamına, lehlerine olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalı; davacılar ile 24 yıl önce kira sözleşmesi imzaladığını, 2 yıllık sözleşmenin dosyaya sunulan sözleşme olmadığını, kendisinin imzaladığı sözleşmenin farklı bir sözleşme olduğunu, bu sözleşmeye göre arabayı kiraladıktan sonra kira süresi sonunda davacılara teslim ettiğini, 2 yıldan sonra araba ile bir ilgisi kalmadığını, oğlunun davacıların arabasında uzun süre şoför olarak çalışan oğlunun işçilik alacakları nedeniyle dava açtığını, bu nedenle davacıların kendisi aleyhine takip yaptığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; kira alacağının ait olduğu dönemde kira ilişkisinin devam ettiğinin davacılar tarafından kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacılar ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1) Davacılar tarafından, 27/08/1990 başlangıç tarihli ve iki yıl süreli kira sözleşmesine dayanılarak başlatılan icra takibinde, Eylül 2010- Aralık 2012 dönemine ait 126.532,99 TL ana para kira alacağının tahsili istenilmiştir. Davalı tarafından kira ilişkisi kabul edilmiş ancak

./..

-2-

dayanılan sözleşmedeki imza inkar edilmiştir. Yargılamada alınan bilirkişi raporunda, sözleşme altındaki imzanın davalının eli ürünü olduğu tespit edilmiştir. Uyuşmazlık, kira ilişkisinin sözleşme süresi bittikten sonra devam edip etmediğine yöneliktir. Mahkemece, kira ilişkisinin devam ettiğinin davacılar tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de kira ilişkisinin sona erdiğini ispat yükü davalı kiracıdadır.

./..

-2-

dayanılan sözleşmedeki imza inkar edilmiştir. Yargılamada alınan bilirkişi raporunda, sözleşme altındaki imzanın davalının eli ürünü olduğu tespit edilmiştir. Uyuşmazlık, kira ilişkisinin sözleşme süresi bittikten sonra devam edip etmediğine yöneliktir. Mahkemece, kira ilişkisinin devam ettiğinin davacılar tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de kira ilişkisinin sona erdiğini ispat yükü davalı kiracıdadır.

Bu durumda, mahkemece; kira sözleşmesinin sona erdiği ve kiralananın iade edildiğini ispat yükünün davalı kiracıda olduğu kabul edilerek, davacının talepleri değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olması, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

2) Bozma nedenine göre, davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince davacılar yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1.100 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin yekdiğerinden alınıp yekdiğerine verilmesine, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde ilgililere iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10159, Karar No: 2012/6260, Tarih: 05.06.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/10159 E.  ,  2012/6260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1399, Karar No: 2012/2658, Tarih: 29.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/1399 E.  ,  2012/2658 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece tespit isteminin kabulüne, işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesi bu aşamada yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ilgiliye iadesine , 29/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/213, Karar No: 2016/15120, Tarih: 13.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/213 E.  ,  2016/15120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...’un, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesi uyarınca 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair .... İcra Ceza Mahkemesinin 26/09/2013 tarihli, 2012/1746 esas, 2013/996 sayılı kararı ile aynı suçtan 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin .... İcra Ceza Mahkemesinin 14/03/2014 tarihli ve 2012/1743 esas, 2014/290 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 02/12/2014 gün ve 72300 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/12/2014 gün ve KYB. 2014-402062 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1- Dosya kapsamına göre, sanık hakkında ... İcra Müdürlüğünün 2012/8519 ve 8520 sayılı takip dosyaları sebebiyle, ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan cezalandırılması için ayrı ayrı dilekçeler ile şikayette bulunulmuş ve yüklenen suçlardan ayrı ayrı mahkûmiyetine karar verilmiş ise de, aynı alacaklı tarafından aynı borçlu hakkında birden fazla icra takibi başlatılsa dahi suçun sübûtu halinde tek eylem nedeni ile ticareti terk suçundan dolayı sanığın bir kez cezalandırılmasının mümkün olması karşısında, dosyaların birleştirilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi sebebiyle ....İcra Ceza Mahkemesinin 14/03/2014 tarihli ve 2012/1743 esas, 2014/290 sayılı kararında,

2- Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 21/11/2011 tarihli ve 2011/6580 esas, 2011/7668 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, İİK’nın 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylemin, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin onbeş günlük süre içinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nın 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasının müeyyidesi olduğu, bu durumda, Türk Ticaret Kanunu'nun 136. maddesinde sayılan kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği, İcra ve İflas Kanunu'nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirler için geçerli olup, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemelerinin yasal olarak mümkün bulunmadığı ve bu durumda atılı suçun da oluşmayacağı nazara alındığında, sanığın beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle,.... İcra Ceza Mahkemesinin 26/09/2013 tarihli, 2012/1746 esas, 2013/996 sayılı kararı ile ....İcra Ceza Mahkemesinin 14/03/2014 tarihli ve 2012/1743 esas, 2014/290 sayılı kararında isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararların kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nın 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğunun anlaşılması karşısında, .... İcra Ceza Mahkemesinin 26/09/2013 tarihli, 2012/1746 esas, 2013/996 sayılı kararı ile ...İcra Ceza Mahkemesinin 14/03/2014 tarihli ve 2012/1743 esas, 2014/290 sayılı kararlarının, CMK’nun 309. maddesi uyarınca 2 nolu kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden REDDİNE, 1 nolu kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce ise yerinde görüldüğünden, ... İcra Ceza Mahkemesi'nin 14.03.2014 tarihli ve 2012/1743 E, 2014/290 K sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 13.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13648, Karar No: 2014/12659, Tarih: 02.09.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/13648 E.  ,  2014/12659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın satım sözleşmesinden kaynaklanmasına, davalının sıfatına göre ve hükmün temyiz incelemesinin daha önce Yüksek 13.Hukuk Dairesi'nce yapılmış olmasına göre, dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 02.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1204, Karar No: 2022/14718, Tarih: 15.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/1204 E.  ,  2022/14718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25 Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Sivrihisar Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 25.10.2021 gün ve 2021/848 esas – 2021/7378 karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca adı geçen davalıların karar düzeltme talepleri incelendi, mahkemece 26.05.2022 tarihinde davalılar vekilinin tavzih talebinin reddine dair ek karar verilmiş olup, ek kararın davalılar vekili tarafından temyiz incelemesi talep edilmiş olmakla, süresi içinde istenilen ek kararın temyizine dair dilekçenin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

1- Davalılar vekilinin Dairemizin 25.10.2021 gün ve 2021/848 esas – 2021/7378 karar sayılı onama ilamına yönelik karar düzeltme taleplerinin incelenmesinde; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda istinaf ve temyiz kanun yolu dışında başkaca bir olağan kanun yolu öngörülmediğinden, Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına karşı karar düzeltme talep edilemeyeceği hususu da gözetilerek davalılar vekilinin karar düzeltme talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalılar vekili tarafından 04.04.2022 tarihli tavzih dilekçesi sunularak davanın reddedilen kısmı yönüyle davalılar lehine davanın reddedilen kısmı için vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken sehven yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmediği belirtilerek kararın vekalet ücreti yönünden tavzihine karar verilmesi talep edilmiş, mahkemece 26.05.2022 tarihli ek karar ile reddolunan kısmın hakkaniyet nedeniyle reddolunduğundan ve hükmün tavzihini gerektirir bir durum bulunmadığından davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmediği gerekçesiyle tavzih talebinin reddine karar verilmiş, bu ek karar da davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin, 26.05.2022 tarihli ek kararı usul ve yasaya uygun olup, davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin karar düzeltme taleplerinin REDDİNE, 26.05.2022 tarihli ek karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan, davalılar vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle 26.05.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA ve aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 660,00 TL para cezasının davalılardan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 44,70 TL kalan ret harcının karar düzeltme isteyen davalılardan alınmasına ve aşağıda dökümü yazılı 80,70 TL temyiz peşin harcının onama harcına mahsubuna 15.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2790, Karar No: 2006/4537, Tarih: 18.04.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/2790 E.  ,  2006/4537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.2.2005 gününde verilen dilekçe ile kira alacağı ve tahliye istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; tahliye istemi yönünden karar verilmesine yer olmadığına, kira alacağı isteminin reddine, dair verilen 8.9.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalının müvekkili şirkete ait 218 adet makineyi satın aldığını, makineleri çalıştıracağı işyerini hazır edene kadar makinelerin bulunduğu 2402 ada 2 parsel sayılı taşınmazda bulunan binayı 1.10.2003 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile sekiz aylığına kiraladığını, sözleşmede kira süresinin bitiminde kiralananın tahliye edilmemesi halinde her gün için kira bedelinin üç katının ödeneceğinin kararlaştırıldığını, kira süresinin sonunda kiralananın tahliye edilmemesi nedeniyle kira bedelinin tahsili istemiyle yapılan icra takibine davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, sözleşmede kararlaştırılan kira bedelinin davalıdan tahsilini ile kiralananın tahliyesini istemiştir.

Mahkemece, 6570 sayılı yasanın 7.maddesi ve Borçlar Kanunun 260 maddeleri uyarınca tahliye taahhütnamesinin geçerli olmadığı ve talep edilen kira alacağının cezai şart niteliğinde bulunduğu ve 6570 sayılı yasa uyarınca cezai şartın talep edilemeyeceği gerekçesi ile kira alacağı yönünden istemin reddine , kiralananın yargılamalar sırasında tahliye edilmesi nedeniyle tahliye istemi yönünden davanın konusu kalmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hükmü, taraf vekilleri temyiz etmişlerdir.

Mahkemece, yanlar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin niteliği irdelenmemiş ve sözleşmenin adi kira sözleşmesi mi, yoksa Borçlar Kanununun 270 ve devamı maddelerin de düzenlenen hasılat kirası mı olduğu belirlenmemiştir. Bu nedenle, yanlar arasında düzenlenen kira sözleşmesi değerlendirilerek, kiralananın davalı tarafından satın alındığı bildirilen makinelerle birlikte işletilmesi amacıyla yapılıp yapılmadığı belirlenmelidir. Başka bir anlatımla, yanlar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin Borçlar Kanunun 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kira sözleşmesi niteliğinde olup olmadığı belirlenmelidir. Borçlar Kanunun 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen hasılat kira sözleşmesi niteliğinde olduğunun belirlenmesi halinde 6570 sayılı Yasa hükümlerinin olaya uygulanma olanağı bulunmadığından ve dava değeri Sulh Hukuk Mahkemesinin görevini belirleyen H.U.M.K. nun 14.7.2004 gün 5219 sayılı yasanın 2. maddesi ile değişik 8. maddesindeki 5.000.000.000 liranın üzerinde bulunduğundan dava dilekçesinin görev yönünden reddi ile görevsizlik kararı verilerek dosyanın Asliye Hukuk Mahkemesi gönderilmesine gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda yazılı nedenlerle; temyiz itirazların kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatıranlara iadesine, 18.4.2006 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16152, Karar No: 2016/15102, Tarih: 23.11.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/16152 E.  ,  2016/15102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Çocuk Mallarının Korunması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, çocuk mallarının korunmasına ilişkindir.

Davacı baba, davalı ile 16.10.2008 tarihinde kesinleşen ilamla boşandıklarını, mahkemece onaylanan ve hüküm altına alınan protokolde bedeli tarafından ödenen ... ili ... ilçesi 6638 ada 10 parselde kayıtlı taşınmazın mülkiyetinin 18 yaşını doldurduğunda ortak çocuk....'ya devrinin uygun görüldüğünü, davalının karara rağmen taşınmazı önce ipotek ettirdiğini, daha sonra sattığını, davalının küçüğün mallarını iyi yönetemediğini belirterek, halen ortak çocuk üzerine kayıtlı ... ili ... ilçesi 6802 ada 12 parselde kayıtlı 23 nolu bağımsız bölümün üçüncü kişilere devrinin önlenmesi için Türk Medeni Kanunun 360. maddesi uyarınca tapu kaydına şerh düşülmesi, taşınmazın üçüncü şahıslara devri nedeni ile satış bedelinin mahkeme denetimine alınmasına karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın ispat edilememesi nedeni ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı baba tarafından temyiz edilmiştir.

Ana ve baba, velayetleri devam ettiği sürece çocuğun mallarını yönetme hakkına sahip ve bununla yükümlüdürler; kural olarak hesap ve güvence vermezler. Ana ve babanın yükümlülüklerini yerine getirmedikleri durumlarda hakim müdahale eder (TMK m. 352). Ana ve baba, çocuk mallarının gelirlerini öncelikle çocuğun bakımı, yetiştirilmesi ve eğitimi için; hakkaniyete uyduğu ölçüde de aile ihtiyaçlarını karşılamak üzere sarfedebilirler (TMK m. 355). Ana ve baba, çocuğun mallarını yönetmekte her ne sebeple olursa olsun yeterince özen göstermezlerse hakim, malların korunması için uygun önlemleri alır. Hakim, özellikle malların yönetimi konusunda talimat verebilir; belirli zamanlarda verilen bilgi ve hesabı yeterli görmezse, malların tevdi edilmesine veya güvence gösterilmesine karar verebilir (TMK m. 360).

Yapılan yargılama toplanan delillerden; tarafların 16.10.2008 tarihinde kesinleşen ilamla Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi gereğince boşandıkları, ortak çocuk...’nın velayetinin anneye bırakıldığı, tarafların bedeli davacı ... tarafından ödenerek 13.11.2007 tarihinde alınmış ... ili ... ilçesi 2. ... mahallesi 180 pafta 6638 ada 10 parselde kain 2. ... mahallesi 200 sokak no; 189 D:2 .../... adresinde bulunan dubleks meskenin mülkiyetinin 18 yaşını doldurması üzerine ortak çocuk ....’a devredilmek üzere velayetin üzerinde olması nedeniyle davalı ... ... adına tescil edileceğini kabul ve beyan ettiklerinin hüküm altına alındığı, davalı anne üzerine kayıtlı olan bu taşınmazın davalı tarafından 05.01.2012 tarihinde dava dışı....’e satıldığı,