muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/419, Karar No: 2020/358, Tarih: 09.07.2020

d) Sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile halen tutuklu olup olmadığı,

Yazılır.

(3) Hükmün gerekçesi, tümüyle tutanağa geçirilmemişse açıklanmasından itibaren en geç onbeş gün içinde dava dosyasına konulur.

(4) Karar ve hükümler bunlara katılan hâkimler tarafından imzalanır.

(5) Hâkimlerden biri hükmü imza edemeyecek hâle gelirse, bunun nedeni mahkeme başkanı veya hükümde bulunan hâkimlerin en kıdemlisi tarafından hükmün altına yazılır.

(6) Hüküm fıkrasında, 223. maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun Maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

(7) Hükümlerin nüshaları ve özetleri mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır ve mühürlenir",

Hükümlerine yer verilmiştir.

Buna göre, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının karşı oy da dâhil olmak üzere gerekçeli olarak yazılması zorunlu olup, hüküm; başlık, sorun, gerekçe ve sonuç (hüküm) bölümlerinden oluşmalıdır. “Başlık” bölümünde; hükmü veren mahkemenin adı, mahkeme başkanının ve üyelerinin veya hâkimin, Cumhuriyet savcısının, zabıt kâtibinin, katılanın, mağdurun, varsa vekilinin ve kanuni temsilcisinin adı ve soyadı, sanığın açık kimliği ile varsa müdafisinin adı ve soyadı, beraat kararı dışında suçun işlendiği yer, tarih ve zaman dilimi, sanığın gözaltında veya tutuklu kaldığı tarih ve süre ile hâlen tutuklu olup olmadığı belirtilmeli, "sorun" bölümünde; iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ortaya konulmalı, "gerekçe" kısmında; mevcut deliller tartışılıp değerlendirildikten sonra, hükme esas alınan ve reddedilen deliller belirlenmeli, delillerle sonuç arasındaki bağ üzerinde durularak, niçin bu sonuca ulaşıldığı anlatılmak suretiyle hukuki nitelendirmeye yer verilmeli ve sonuç bölümünde açıklanan uygulamaların dayanaklarına değinilmeli, "sonuç (hüküm)" kısmında ise; CMK’nın 230 ve 232. maddeleri uyarınca aynı Kanun'un 223. maddesine göre verilen kararın ne olduğu, TCK’nın 61 ve 62. maddelerinde belirlenen sıra ve esaslara göre uygulanan kanun maddeleri ve hükmolunan ceza miktarı, yine aynı Kanun'un 53 ve devamı maddelerine göre, mahkûmiyet yerine veya cezanın yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbiri, cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanaklar, kanun yollarına başvurma ve tazminat talep etme imkânının bulunup bulunmadığı, kanun yoluna başvurma mümkün ise kanun yolunun ne olduğu, şekli, süresi ve mercisi tereddüde yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmelidir.

Öte yandan, Ceza Genel Kurulunun yerleşmiş uygulamalarına göre, bir karar bozulmakla tamamen ortadan kalkacağından, bozma sonrası yerel mahkeme tarafından CMK’nın 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca yeniden usulüne uygun olarak hüküm kurulması, bunun yanında direnmeye ilişkin gerekçenin de gösterilmesi gerekmektedir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nın 230. maddesi uyarınca, hükmün gerekçe bölümünde, suç oluşturduğu kabul edilen fiilin gösterilmesi, nitelendirilmesi ve sonuç (hüküm) bölümünde yer alan uygulamaların dayanaklarının gösterilmesi zorunludur. Gerekçe, hükmün dayanaklarının, akla, hukuka ve dosya muhtevasına uygun açıklamasıdır. Bu nedenle, gerekçe bölümünde hükme esas alınan veya reddedilen bilgi ve belgelerin belirtilmesi ve bunun dayanaklarının gösterilmesi, bu dayanakların da, geçerli, yeterli ve kanuni olması gerekmektedir. Kanuni, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek, tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime imkân sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi, 5271 sayılı CMK'nın 289/1-g ve 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 308. maddesinin yedinci fıkrası uyarınca hukuka kesin aykırılık hâllerinden birini oluşturacaktır.

Diğer taraftan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM); bir yargılamada hak ve özgürlüklerin gerçek anlamda korunabilmesi için davaya bakan mahkemelerin, tarafların dayanaklarını, iddialarını ve delillerini etkili bir biçimde inceleme görevi olduğunu belirtmektedir (Dulaurans/Fransa, B. No: 34553/97, 21/3/2000, § 33). AİHM; mahkemelerin davaya yaklaşma yönteminin, başvurucuların iddialarına yanıt vermekten ve temel şikâyetlerini incelemekten kaçınmaya neden olduğunu tespit ettiği durumları, davanın hakkaniyete uygun bir biçimde incelenme hakkı yönünden Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) 6. maddesinin ihlali olarak nitelendirmektedir (Kuznetsov/Rusya, B. No: 184/02, 11/4/2007, §§ 84, 85).

AİHM ayrıca, derece mahkemelerinin, kararların yapısı ve içeriği ile ilgili olarak özellikle delillerin kabulü ve değerlendirilmesinde geniş bir takdir yetkisine sahip olduğunu pek çok kararında yinelemiştir (Van Mechelen ve diğerleri/Hollanda, B. No: 21363/93, 21364/93, 21427/93 ve 22056/93, 23/4/1997, § 50; Barbera Messegue ve Jabardo/İspanya, B. No: 10590/83, 6/12/1988, § 68). Bu bağlamda, temel hak ve özgürlüklerin ihlali sonucunu doğuracak derecede ve keyfi olmadıkça belirli bir kanıt türünün (tanık beyanı, bilirkişi raporu veya uzman mütalaası) kabul edilebilir olup olmadığına, değerlendirme şekline veya aslında başvurucunun suçlu olup olmadığına karar vermenin ilk derece mahkemelerinin görevi olduğunu vurgulamaktadır (Garcia Ruiz/İspanya, B. No: 30544/96, 21/1/1996, § 28; S.N./İsveç, B. No: 34209/96, 2/7/2002, § 44).

Bunun yanı sıra AİHM; derece mahkemelerinin kendilerine sunulan tüm iddialara yanıt vermek zorunda olmamakla birlikte somut davanın özelliğine göre esas sorunları incelemiş olduğunun, açık ya da zımni anlaşılabilir bir şekilde gerekçeli kararında yer almasına önem vermektedir (Boldea/Romanya, B. No: 19997/02, 15/2/2007, § 30; Hiro Balani/İspanya, B. No: 18064/91, 9/12/1994, § 27). Zira mahkemelerin, tarafların temyiz hakkını kullanabilmeleri için gerekli olan “kararlarını hukuken geçerli hangi temele dayandırdıklarını yeterince açıklama” yükümlülüğü altında bulunduklarını belirtmektedir (Hadjianastassiou/Yunanistan, B. No: 12945/87, 16/12/1992, § 33).

Gerekçeli karar hakkı, kişilerin adil bir şekilde yargılanmalarını sağlamayı ve denetlemeyi amaçlamakta; tarafların muhakeme sırasında ileri sürdükleri iddialarının kurallara uygun biçimde incelenip incelenmediğini bilmeleri ve ayrıca demokratik bir toplumda, kendi adlarına verilen yargı kararlarının sebeplerini toplumun öğrenmesinin sağlanması için de gerekli olmaktadır (Sencer Başat ve diğerleri [GK], B. No: 2013/7800, 18/6/2014, §§ 31, 34).

Bir kararda tam olarak hangi unsurların bulunması gerektiği davanın niteliğine ve koşullarına bağlıdır. Muhakeme sırasında açık ve somut bir biçimde öne sürülen iddia ve savunmaların davanın sonucuna etkili olması, başka bir deyişle davanın sonucunu değiştirebilecek nitelikte bulunması hâlinde, davayla doğrudan ilgili olan bu hususlara mahkemelerce makul bir gerekçe ile yanıt verilmesi gerekir (Sencer Başat ve diğerleri, § 35).

Aksi bir tutumla mahkemenin, davanın sonucuna etkili olduğunu kabul ettiği bir husus hakkında “ilgili ve yeterli bir yanıt” vermemesi veya yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddiaların cevapsız bırakılmış olması hak ihlaline neden olabilecektir (Sencer Başat ve diğerleri, § 39).

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 tarihli ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Aksi bir tutumla mahkemenin, davanın sonucuna etkili olduğunu kabul ettiği bir husus hakkında “ilgili ve yeterli bir yanıt” vermemesi veya yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddiaların cevapsız bırakılmış olması hak ihlaline neden olabilecektir (Sencer Başat ve diğerleri, § 39).

Nitekim Anayasa Mahkemesinin 25.05.2017 tarihli ve 11798 sayılı kararında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Katılan ...’nın Atlas Engelliler Gençlik ve Spor Kulubü Derneğinin başkanı olduğu, olay günü yapılan dernek toplantısında tanık...'in dernek defterini, denetlenmesi için Valilik makamına götürmek istediği, katılan ...’nın, araç içerisinde oturan ve dernek defterini elinde bulunduran tanık...’den defteri çekip almak istediği sırada yaşanan arbede esnasında katılan ...’nın yere düşerek basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde yaralandığı, katılanın, sanık ... tarafından iteklenerek yere düşürüldüğünü iddia edip şikâyetçi olduğu, sanığın ise üzerine atıılı suçlamayı kabul etmediği, tanıklardan ..., ... ve ...’in katılanın sanık tarafından iteklenerek yere düşürüldüğünü, ..., ... ve ...’in ise katılanın kendisini bilerek yere attığını beyan ettikleri olayda;

Yerel Mahkemece, hükmün "sorun" bölümünde; iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin ortaya konulduğu, "gerekçe" kısmında; tanık beyanları tartışılarak aynı konumda olduğu değerlendirilen tanıklardan birisinin beyanının diğerine göre üstün tutulmasını gerektiren herhangi bir nedenin olmadığı ve katılanın yaralanması sonucuna neden olan düşmesinin sanığın itmesiyle mi yoksa katılanın kendisini yere atmasıyla mı oluştuğunun kesin olarak tespit edilemediği açıklamalarına yer verildiği, “sonuç” kısmında ise yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verildiğinin belirtildiği anlaşılmakla; Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34. maddeleri uyarınca beraat hükmünün gerekçeli olarak yazıldığı, gerekçenin yazımında CMK'nın 230. maddesinin göz önünde bulundurulduğu, hükmün gerekçeyi ve hüküm fıkrasının CMK'nın 232. maddesindeki hususları içerdiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin direnme gerekçesinin isabetli olduğuna, dosyanın uygulamanın denetlenmesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi; Yerel Mahkemenin direnme kararına konu beraat hükmünün, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde yasal ve yeterli gerekçe içermediği düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yerel Mahkemenin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Dosyanın, esastan temyiz incelemesi yapılması için Özel Daireye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 09.07.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7899, Karar No: 2016/23921, Tarih: 26.12.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/7899 E.  ,  2016/23921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7 maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nın 253 ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7899, Karar No: 2019/14612, Tarih: 11.12.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/7899 E.  ,  2019/14612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanık hakkında; TCK’nın 155/2, 62, 52, 50/1-a, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın katılandan eşyalı olarak kiraladığı taşınmazdaki suça konu teşhir dolabı, vitrinli buzdolabı, çay kazanı, uzun lavabo, derin dondurucu, 2 adet dipfriz, hamur makinası, televizyon, bulaşık makinası ve büyük ocağı iş yerinden götürürek geri vermemesi şeklindeki eyleminin; 5237 sayılı TCK’nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçuna temas ettiği, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 11.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10199, Karar No: 2014/11159, Tarih: 07.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/10199 E.  ,  2014/11159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/316826

Mahkemesi : Mut Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 10/10/2012

Numarası : 2012/241 - 2012/404

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosya kapsamına göre, olay günü saat 22.30 sırasında sanık sevk ve idaresindeki otomobil ile seyir halindeyken, kolluk görevlileri tarafından yapılan kontrolde durdurularak, Mut Devlet Hastanesine muayeneye gönderildiğinde, aynı gün saat 23.51 sırasında düzenlenen adli raporda, 86 promil alkollü olduğu ve bu hali ile motorlu araç kullanamayacağı tespit edilen sanığın, yerleşmiş Adli Tıp Kurumu uygulamalarına göre alkol düzeyinin her saat % 15 oranında azalacağı dikkate alındığında, kaza anında yaklaşık 106 promil alkollü olacağı ve bu alkol düzeyi ile güvenli sürüş yeteneğinin bulunmadığı açı k olup, dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, tanık polis memurunun sanığın dışarıdan alkollü olduğunun anlaşılamadığı ve sürüş yeteneğinde bozukluk olmadığına ilişkin yoruma dayalı beyanına itibarla, olay anı ile ölçüm yapılması arasındaki zaman farkını hesaba katmadan, sanığın beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/808, Karar No: 2014/15132, Tarih: 15.12.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/808 E.  ,  2014/15132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FATSA KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/01/2013

NUMARASI : 2012/15-2013/110

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 180 ada 4, 222 ada 71, 84 ve 94 parsel sayılı 4.285.27, 2.004.90, 1.893.38 ve 1.110.44 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar irsen intikal, taksim ve tapu kaydı nedeniyle davalı M.. S.. adına tespit edilmiştir. Davacılar Z.. Y.. ve arkadaşları, tapu kaydı ve miras yoluyla gelen hakka dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 180 ada 4, 222 ada 71, 84 ve 94 parsel sayılı taşınmazların tespitinin iptaline, taşınmazların her birinin tamamı 8 pay kabul edilerek, 1 payın davacılardan E.. Y.., 2 payının verasette iştirak halinde Mustafa Yalman mirasçıları, 5 payının ise davalı M.. S.. adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı M.. S.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve muris Şuayip mirasçılarından Barika’nın payı bir kısım davacılar murisi Mustafa’ya tapu yoluyla intikal ettiğine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, dava konusu taşınmazların Ş.. Y..’dan kaldığı, Ş.. Y.. terekesinin 1/4 payının kendisinden sonra ölen eşi Fatma’ya kaldığı, murisin 1971 yılında ölen önceki eşi Pembe’den olan çocuklarının, murisin 1982 yılında ölen eşi Fatma’dan olan çocuklarından daha az pay alacağı, davacıların murisleri Mustafa ve Seyfi’nin de kök muris Şuayip’in Pembe’den olma çocukları olduğu göz önünde bulundurulup miras paylarının buna göre hesaplanarak karar verilmesi gerekirken, bu yön göz ardı edilerek davacı tarafa miras payından fazla pay verilecek şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalı M.. S.. vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/10234, Karar No: 2017/13897, Tarih: 07.12.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/10234 E.  ,  2017/13897 K.**

**"İçtihat Metni"**

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı 289/1, 289/1-2.cümle, 62/1 ve 52. maddeleri uyarınca 500,00 Türk Lirası adli para ve 2 gün adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair BURSA 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/04/2016 tarihli ve 2014/22 esas, 2016/386 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre,

1- Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi uyarından verilen 3 ay hapis ve 5 gün adli para cezasından, anılan Kanun’un 289/1-2. cümlesi gereğince 1/2 oranında indirim yapıldığında 1 ay 15 gün hapis, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim uygulandığında 1 ay 7 gün hapis ve anılan Kanun'un 52/2. maddesi gereğince paraya çevirme işlemi neticesinde de 740,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 500,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilmesinde,

2- Sanık hakkında 2 gün olarak tayin olunan adlî para cezasından 5237 sayılı Kanun’un 62. maddesi gereğince indirim yapılmamasında ve sonuç cezanın anılan Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle paraya çevrilmemesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 07.12.2016 gün ve 10126 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.12.2016 gün ve KYB/2016-397929 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- 5237 sayılı Yasanın 289/1. madde ve fıkrası uyarınca hükmedilen 3 ay hapis ve 5 gün adli para cezasından TCK.nun 289/1-2. cümle maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapılması sonucunda 1 ay 15 gün hapis cezasına, TCK.nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sonucunda 1 ay 7 gün hapis cezasına ve aynı Kanunun 52/2. maddesi gereğince paraya çevrilmesi neticesinde 740,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde 500,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2- Hapis cezası yanında hükmedilmesi gereken adli para cezasının, kanunda öngörülen adli para cezasına esas alınan gün üzerinden artırım veya indirim yapıldıktan sonra belirlenen sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı tayin olunan miktarın çarpılması sonucu cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, 2 gün olarak belirlenen adli para cezasından TCK.nun 62. maddesi gereğince indirim yapılmadan ve bir gün karşılığı tayin olunacak miktar ile çarpılarak paraya çevrilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden Bursa 18. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28.04.2016 gün, 2014/22 esas, 2016/386 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, (1) numaralı kanun yararına bozmanın aleyhe tesir etmemesine, diğer bozma nedeni ile ilgili olarak, hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK.nun 289/1,289/1-2.cümle uyarınca temel hürriyeti bağlayıcı ceza yanında hükmedilen 2 gün adli para cezasından TCK'nun 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 1 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 1 gün adli para cezasının TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den hesaplanarak 20 TL adli para cezasına çevrilmesine, infazın bu şekilde 500 TL ve 20 TL üzerinden yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 07.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.