muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/452, Karar No: 2016/3547, Tarih: 04.04.2016

**9. Ceza Dairesi         2016/452 E.  ,  2016/3547 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi : Asliye Ceza

Suç : Kenevir ekme, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen karara yönelik incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 20.03.2012 tarih ve 2011/785-2012/101 sayılı kararında açıklandığı üzere; "kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma" suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen "tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili olarak gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2- Kenevir ekme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Ele geçen 171 kök kenevir bitkisinin sayısı itibariyle, sanığın, esrar elde etmek amacıyla kenevir ektiği ve 6545 sayılı Kanun öncesi yürürlükte bulunan 2313 sayılı Kanunun 23. maddesinin lehine olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

3- Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma suçundan verilen hükme yönelik temyize gelince;

Sanığın ele geçirilen ve dikili halde bulunan kenevir bitkilerinden elde ettiği uyuşturucu maddeleri düğünde ve bayramlarda gelen eşe dosta da ikram ettiğini beyan etmesi karşısında, eyleminin uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu oluşturup oluşturmadığının tartışılarak belirlenmesi görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, kovuşturmanın sürdürülerek yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 04.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9548, Karar No: 2021/11353, Tarih: 30.09.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/9548 E.  ,  2021/11353 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

No : 2021/1402-2021/1108

İlk Derece

Mahkemesi : Tekirdağ 1. İş Mahkemesi

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun miktar yönünden reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 30/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4219, Karar No: 2012/194, Tarih: 19.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/4219 E.  ,  2012/194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı kooperatifin üyesi olduğunu, yönetim kurulunun 15.7.2009 gün ve 61 sayılı kararı ile üyelikten ihraç edildiğini, kooperatifçe gönderilen 28.4.2009 günlü birinci ihtarnamede dönemlerine ait toplam 6.000,-TL’nin on gün içinde ödenmesinin istendiğini, müvekkilince bu gerekliliğin yerine getirilmemesi üzerine bu kez önceki borca ek olarak Nisan 2009 döneminde ödenmesi gereken 3.000,-TL’nin de hesaba dahil edilmesiyle oluşan 9.000,-TL’nin otuz gün içinde ödenmesi gerektiğinin bildirildiğini, bu tutarın da ödenmemesi üzerine 20.7.2009 günlü ihtarname ile ihraç kararının tebliğ edildiğini, ihraç kararının ihtarnameye eklenmediğini, ihtarnamede otuz gün ve bir aylık iki ayrı süre belirtilmesinin çelişkiye yol açtığını, her iki ihtarnamedeki tutarların uyumlu olmadığını, anasözleşmenin 14. maddesine göre yükümlülüklerin otuz gün içinde yerine getirilmemesi halinde ihtar çekilebileceğini, bu durumda birinci ihtarnamede Mart ayının, ikinci ihtarnamede ise Nisan ayının aidatlarının talep edilemeyeceğini ve ihtarnamelerin geçersiz olduğunu ileri sürerek, yönetim kurulunun ihraç kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının eşinin kooperatif yönetiminden uzaklaştırılması nedeniyle duydukları öfke ile ödemeleri aksattıklarını ve bu davayı kötü niyetle açtıklarını, genel kurul kararı uyarınca aidatların üçer aylık dönemlerde ve dönem başlarında peşin olarak alındığını, Ekim-Kasım-Aralık 2008 aidatının Ekim 2008 başında ve Ocak-Şubat-Mart 2009 aidatının da Ocak 2009 başında ödenmesi gerektiğini, davacının Nisan 2009 sonuna kadar ödeme yapmaması ile yükümlülüğünü yerine getirmemiş duruma düştüğünü, ihtarnamede gösterilen otuz gün ve bir aylık sürelerin Yasa ve Anasözleşme arasındaki farktan kaynaklandığını ve her iki ibarenin kullanılmasının çelişkiyi gidermek maksadını taşıdığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, kooperatifin bir alacağını talep edebilmesi için alacağın muaccel hale gelmesi, bunun için de Anasözleşmenin 14. maddesi uyarınca yükümlülüğün 30 gün geciktirilmesi gerektiği, davacıdan birinci ihtarname ile talep edilen aidat ve gecikme faizlerinin 2008 yılının son üç ayı ile 2009 yılının ilk üç ayına ait olduğu, bu tutarların muaccel hale geldiği, ancak, talep

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, kooperatifin bir alacağını talep edebilmesi için alacağın muaccel hale gelmesi, bunun için de Anasözleşmenin 14. maddesi uyarınca yükümlülüğün 30 gün geciktirilmesi gerektiği, davacıdan birinci ihtarname ile talep edilen aidat ve gecikme faizlerinin 2008 yılının son üç ayı ile 2009 yılının ilk üç ayına ait olduğu, bu tutarların muaccel hale geldiği, ancak, talep

edilen gecikme faizi miktarının belirtilmediği ve % 10 olarak oran gösterilmesi ile yetinildiği, bunun Yasanın aradığı şarta uygun olmadığı, öte yandan, 20.5.2009 tarihli ikinci ihtarnamede, hem birinci ihtarnamedeki tutarın ve hem de Nisan 2009 başında ödenmesi gereken 3.000,-TL’nin ödenmesinin istendiği, ne var ki, 1163 sayılı Yasa’nın 16 ve 27. ve Ana sözleşmenin 14. maddeleri gereği, aidatın muaccel olması, iki ihtarnamedeki tutarın aynı olması şartlarına uyulmadığı, ikinci ihtarnamenin yeni bir ilk ihtarname sayılması gerektiği, diğer taraftan 2009 yılı Nisan ayında ödenmesi gereken tutarın son ödeme tarihinin Nisan sonu olacağı ve temerrüdün ancak Mayıs ayı sonunda gerçekleşeceği olgusu karşısında, bu tarih beklenmeden gönderilen ikinci ihtarnamenin de Yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalı kooperatifin yönetim kurulunun, davacının ihracına dair 15.7.2009 gün ve 61 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7874, Karar No: 2019/9946, Tarih: 23.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/7874 E.  ,  2019/9946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanık ... müdafinin yüzüne karşı 03.12.2015 tarihinde verilen hükmü, bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 21.12.2015 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşılmakla, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 23.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7196, Karar No: 2024/426, Tarih: 17.01.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/7196 E.  ,  2024/426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/186 E., 2022/25 K.

...

HÜKÜM : Kısmen Kabul

Taraflar arasında görülen tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu taşınmaza komşu 1337 parsel sayılı taşınmaza Ocak 1954 tarihli ve 90 sıra numaralı; 1338 parsele Ocak 1954 tarihli ve 98 sıra numaralı; 1339 parsele Ocak 1954 tarihli ve 72 sıra numaralı; 1340 parsele Ocak 1954 tarihli ve 65 sıra numaralı; 1341 parsele Ocak 1954 tarihli ve 88 sıra numaralı; 1342 parsel sayılı taşınmaza ise Ocak 1954 tarih ve 70 sıra numaralı tapu kayıtlarının uygulandığı, ancak Ocak 1954 tarihli ve 90, 98, 72, 65, 88 ve 70 sıra numaralı tapu kayıtlarının geldileri olan tapu kayıtlarının dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiş olmakla;

- Ocak 1954 tarihli ve 90, 98, 72, 65, 88 ve 70 sıra numaralı tapu kayıtlarının geldileri olan tapu kayıtlarının ilk tesislerinden itibaren tüm tedavüllerinin (varsa dayanağı belgelerle birlikte, birbirini takip edecek, denetlenecek ve tamamının okunaklı olmasına dikkat edilecek şekilde), iktisap sütunlarında iktisap sebepleri de gösterilmek suretiyle temin edilerek dosyasına eklenmesi,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Şanlıurfa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE,

17.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5017, Karar No: 2014/18285, Tarih: 31.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/5017 E.  ,  2014/18285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık,Mala zarar vermek, İşyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli Emanetin 2007/133 sırasında kayıtlı tornavida, pense ve et satırının müsaderesi konusunda karar verilmemiş ise de, bu konuda her zaman bir karar alınması olanaklı olduğundan, bozma nedeni yapılmamıştır.

I-Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 50/5. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK’nın 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1.maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca sanık ... savunmanının temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık ve sanıklar ... ve ... hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükmün incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III- Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Sanığa yüklenen 5237 sayılı TCK’nın 151/1, 31/3 maddesine uyan mala zarar verme suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, mahkumiyet hükmünün kurulduğu 13.02.2009 tarihi ile inceleme tarihi arasında aynı Yasanın 66/1-e, 66/2 (2. cümle), maddesinde öngörülen 5 yıl 4 aylık sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

IV- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suçu doğrudan birlikte işledikleri halde, sanıklar hakkında 5237 sayılı Yasanın 35. maddesinin uygulanması sırasında, diğer sanık ... hakkında 3/4 indirim oranı belirlendiği, oysaki sanık ... hakkında 1/2 oranında indirim uygulanması suretiyle çelişki yaratılması,

Ancak;

1- Suçu doğrudan birlikte işledikleri halde, sanıklar hakkında 5237 sayılı Yasanın 35. maddesinin uygulanması sırasında, diğer sanık ... hakkında 3/4 indirim oranı belirlendiği, oysaki sanık ... hakkında 1/2 oranında indirim uygulanması suretiyle çelişki yaratılması,

2- Suç tarihinde 18 yaşını doldurmayan sanık ... hakkında hırsızlık suçundan belirlenen kısa süreli (8 ay 10 gün ) hapis cezasının, TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca anılan maddenin 1. fıkrasındaki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 31.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1429, Karar No: 2021/30, Tarih: 18.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/1429 E.  ,  2021/30 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 25.05.2016 gün ve 2015/377 - 2016/156 sayılı kararı bozan Daire'nin 07.11.2018 gün ve 2017/423 - 2018/6832 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin DOST, DOST VİTAL, DOST+ŞEKİL, DOSTİNO, DOSTİVİA, DOST ACTİVE ve DOST ibareli 5, 29, 30 ve 32. sınıf ürünleri içeren 2006/173194, 2008/32541, 2004/17080, 2005/41383, 2009/46892, 2009/46120, 2012/81758 sayılı tanınmış markaların sahibi olduğunu, müvekkilinin markalarının tanınmışlığından yararlanmak isteyen davalının "DOSTAKİ+ŞEKİL" ibareli, 29, 30, 35 ve 43. sınıf ürün ve hizmetleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, 2013/71714 kod numarası verilen başvurunun Resmî Marka Bülteninde ilânı üzerine iltibas ve tanınmışlık vakıasına dayanarak itirazda bulunduklarını, itirazın Markalar Dairesi ve nihai olarak YİDK tarafından kısmen kabul edilip başvurunun 29 ve 35. sınıf ürün ve hizmetler için devamına karar verildiğini, başvurunun tescilinin müvekkilinin markaları ile iltibasa sebebiyet vereceğini, markalarının tanınmışlığından haksız yarar sağlayıp itibar ve ayırt edici karakterini de zedeleyeceğini ileri sürerek, davalı kurum kararının iptaline ve markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalılar vekilleri karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 31,10 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 520,95 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalılardan ayrı ayrı alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 18.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6103, Karar No: 2009/12665, Tarih: 05.11.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/6103 E.  ,  2009/12665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davalı hastanede davacı ...'nun ikiz bebek dünyaya getirdiğini, davalı ...'ın bebeklerin tetkik ve gözetiminden sorumlu doktor olduğunu, bu bebeklerden ... bebeğin damakta çatlak ve normalden küçük olduğu, “ pierre Robin Sendromu “ ile doğduğunun tesbit edildiğini, sağılan sütün özel biberonla bebeğe verilirken solunum düzensizliği ortaya çıkınca ağızdan mideye 6 french boyutunda beslenme tüpünün takıldığını, diş hekimliği fakültesince yapılan muayenesinde prototez damak takılarak burundan tüp kullanmanın daha doğru olacağının bildirilmesi üzerine, davalı doktor Özlem tarafından davalı hastanede 6 french tüp bulunamayınca, 8 french tüpün burundan takıldığını, film çekilmeden tüpün itilerek sabitlendiğini, 18.12.2004 tarihinde huzursuzlukları devam eder şekilde taburcu edildiğini, ancak ertesi günü karında şişlik ile sarı ve yeşil renkte kusmaya başlayınca davalı doktorları telefonla aradıklarını, gaz sancısı olabileceğini bildirdiklerini, ancak şikayetler devam edince 20.12.2004 günü hastaneye götürdüklerini, ve ... bebeğin midesinin delindiği söylenip acilen ameliyata alındığını, akabinde de enfeksiyona dayalı ameliyatlar geçirdiğini, yenidoğan bebeğe büyük tüp takılması ve midedeki konumunun izlenmemesi ve ciddi takip edilmemesi nedeni ile davalıların kusurlu olduklarını, uygulanan hatalı tedavi sonucu zarara uğradıklarını ileri sürerek, maddi ve manevi tazminata karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davacı bebeğine 17.12.2004 tarihinde tüm ölçümler yapılarak burundan beslenmesini sağlayacak uygun tüpün takıldığını, hastanede gözetimde tutularak ve uygulama anlatılarak 18.12.2004 günü taburcu edildiğini, 19.12.2004 tarihinde ve akabindeki telefon görüşmelerinde rahatsızlık belirtilerinin tam olarak anlatılmadığını, hemen hastaneye de getirilmediğini, mide

2009/6103-12665

delinmesinin davacıların yanlış uygulamalarından kaynaklandığını, kusur ve ihmalin bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, Adli Tıp Kurumu raporunun aksine davacının delil ibraz edemediği, iddiasını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ...'nun davalı hastanede doğurduğu ... bebeğin damak yarığı nedeni ile, burundan beslenmesini sağlayacak tüp takıldığı ve 18.12.2004 günü taburcu edildiği, iki gün sonra 20.12.2004 gününde de mide delinmesi nedeni ile ameliyata alındığı akabinde de, çeşitli tedavilerin uygulanarak 15.2.2005 tarihinde taburcu edildiği toplanan delillerden açıkça anlaşıldığı gibi, bu yönlerden taraflar arasında bir uyuşmazlık da bulunmamaktadır.

Davacı ...'nun davalı hastanede doğurduğu ... bebeğin damak yarığı nedeni ile, burundan beslenmesini sağlayacak tüp takıldığı ve 18.12.2004 günü taburcu edildiği, iki gün sonra 20.12.2004 gününde de mide delinmesi nedeni ile ameliyata alındığı akabinde de, çeşitli tedavilerin uygulanarak 15.2.2005 tarihinde taburcu edildiği toplanan delillerden açıkça anlaşıldığı gibi, bu yönlerden taraflar arasında bir uyuşmazlık da bulunmamaktadır.

Bu noktada yukarıda açıklanan olgulara göre eldeki davada, davalı hastahanede yapılan ameliyat ve tedavinin tıbbın gereklerine uygun yapılıp yapılmadığı ile, olayda doktor hatası olup olmadığının tesbiti gerekmektedir. Eş deyişle davadaki iddia ve istek, davalı hastane ve onun personelinin, vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırı davranışına dayandırılmıştır. (BK.Md.386, 390)

Vekil, vekalet görevine konu işi görürken, yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değilse de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. (BK.Md. 390/ll) Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.Md.32l/l) O nedenle, doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip, uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri gözönünde tutulmalı, onun risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmalı, en emin yol seçilmelidir. (Bkz.Tandoğan, Borçlar Hukuku Özel Borç ilişkileri cilt, Ank.l982 Sh.236 vd.)Gerçekte de, müvekkil, mesleki bir işgören; doktor olan vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil,B.K.nun 394/1. Maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Uyuşmazlığa uygulanması gereken bu yasal kurallardan sonra, sıra, bunların somut uyuşmazlıktaki maddi olgu ve delillere uygulanmasına ve değerlendirilmesine gelmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan 3. Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 18.7.2008 tarihli raporunda, bebek ...'ın tesbit edilen mide

2009/6103-12665