muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1062, Karar No: 2018/2045, Tarih: 25.06.2018

KARŞI OY:

Sanık ... hakkındaki İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin Mahkumiyet kararının onanmasına dair sayın çoğunluğun görüşüne katılmama gerekçemdir.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/970 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen, Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 sayılı kararında ve Dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir. (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.) Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır. (Toroslu özel kısım syf.263- 266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf.28, Özgenç Genel Hükümler syf. 280)

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün kurucusu, yöneticileri ve örgüt hiyerarşisinde üçüncü veya daha yukarı katmanlarda yer alan mensuplarının zaman sınırlaması olmaksızın örgütün nihai amacından haberdar oldukları yönünde kuşku bulunmamakta ise de, bir ve ikinci katmanlarda yer alanlar açısından; Devletin her kurumuna sızan mensupları vasıtasıyla kişi ve kurumlara yönelik, örgütün gerçek yüzünü ortaya koyan operasyonlara başlandığı, bu yapının kamuoyu ve medya tarafından tartışılır hale geldiği, üst düzey hükümet yetkilileri ve kamu görevlileri tarafından yapılan açıklamalarda “paralel yapı” veya “terör örgütü” olduğuna ilişkin tespitler ve uyarıların yapıldığı, Milli Güvenlik Kurulu tarafından da aynı değerlendirmelerin paylaşıldığı süreçten önce icra edilen faaliyetlerin, nitelik, içerik ve mahiyeti itibariyle silahlı terör örgütünün amacına hizmet ettiğinin somut delil ve olgularla ortaya konulmadıkça örgütsel faaliyet kapsamında kabul edilemeyeceği değerlendirilerek (20.12.2017 tarih ve 2017/1862 Esas 2017/5796 K) ihraç edilmeden önce öğretmen olarak görev yapan sanığın Dairemizce örgüt üyeliğine delil olarak kabul edilmeyen örgüte müzahir olmaları nedeniyle 672 sayılı KHK ile kapatılan ... üyeliği ile ... ve ... derneklerine üye olan, örgüt üyelerinin gizliliği sağlamak amacıyla kullanmaya başladıkları örgütün kriptolu iletişim ağı olan ByLock iletişim sistemini kullanmayan ancak, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda Bank Asya’da 18.02.2014 ve 17.06.2014 tarihlerinde katılım hesabı açtırıp para yatıran ve örgüte müzahir zaman gazetesi yazarlarının tutuklanmasının protesto edildiği olaysız sona eren adliye önündeki protesto eylemine katılan sanığın eylemlerinin örgüt üyeliği suçunun oluşumu için yeterli olmayıp örgüte yardım suçunu oluşturacağından sanık hakkındaki örgüt üyeliğine ilişkin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına dair sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmemekteyim.
Yargıtay — Esas No: 2006/662, Karar No: 2006/611, Tarih: 04.10.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/7-662 E.  ,  2006/611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yunak Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 02/06/2006

Taraflar arasındaki “tespite itiraz ” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Yunak Kadastro Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 7.10.2005 gün ve 2005/82 E. 2005/83 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin 7.3.2006 gün ve 2006/500 E. 2006/620 K. sayılı ilamı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, tespite itiraz isteğine ilişkin olup, kabule ilişkin direnme kararı davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir. Temyiz edenin sıfatına göre temyiz isteğinin harca tabi olmadığı açık olup; temyiz süresi HUMK.nun 434/2 maddesi gereğince dilekçenin temyiz defterine kaydı ile başlayacaktır.

Ne var ki, Direnme kararının temyizine ilişkin Davalı Hazine vekili Avukat E..B.. Ü.. imzalı dilekçe hakim tarafından 19.06.2006 tarihinde havale edilmesine ve hakim imzasıyla onaylanmasına karşın bu tarihten çok sonra 04.08.2006 tarihinde temyiz defterinin 2006/14 sırasına kaydedildiği dilekçe üzerindeki kaşe belirtilmiş; ancak bu belirleme altında herhangi bir imzaya rastlanmamıştır.

Mahkemece temyiz edilen dosyalarla ilgili yapılacak işlemler Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesinde ;

“ Temyiz dilekçesi hangi mahkemeye verilmişse o mahkemece temyiz defterine kaydolunur ve temyiz edene ücretsiz bir alındı kağıdı verilir.

Temyiz isteği, harca tabi değilse dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği, harca tabi ise harcın yatırıldığı tarihte yapılmış sayılır.

Temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı Ödenir.Bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432 nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.”

Hükmü yer almaktadır.

Hükmü yer almaktadır.

Bu açık hüküm karşısında mahkemece yapılacak iş ; davalı hazine vekilince 19.06.2006 tarihinde yasal sürede verilen ve hakim imzasıyla onaylı havale taşıyan temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt tarihinin tereddüde yer vermeyecek şekilde tespit ve tevsiki ile, eğer deftere geç kaydedilmiş ise bunun nedeninin araştırılması varsa havale sonrası geç teslime ilişkin ilgililerince tutulmuş (talep sahibinin imzasını da içeren) tutanağın evraka eklenmesi ve temyiz isteminin süresi konusunda bir karar verilmesi, şayet böyle bir belge yoksa gerekli açıklama yapılarak dosyanın eksiksiz olarak temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a iadesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekir.

S O N U Ç :Yukarıda açıklanan nedenlerle eksikler giderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,4.10.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7759, Karar No: 2019/6015, Tarih: 30.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/7759 E.  ,  2019/6015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 23.10.2014 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01.07.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Bir kısım davalılar vekili, dava konusu 1678 ada 15 parsel sayılı taşınmazdaki imar düzenlemesine karşı idari yargıda dava açtıklarını, davanın Ordu İdare Mahkemesinin 2013/1669 Esas sayılı dosyasında derdest olduğunu ve sonucunun dava konusu taşınmazdaki mülkiyet durumunu etkileyeceğini belirterek, anılan davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda; dava konusu taşınmazdaki imar işlemlerinin iptali için Ordu İdare Mahkemesinin 2013/1669 Esas sayılı dosyası ile dava açılmıştır. İmar planının iptali için idari yargıda dava açılmışsa, açılan bu davanın sonucunun beklenmesi gerekir. Bu dava sonunda pay ve paydaş durumunun değişebileceğinden ortaklığın giderilmesi davası etkilenecektir. İdari yargıda açılan idari işlemin iptali davası 6100 sayılı HMK'nın 165/1. maddesi gereğince görülmekte olan ortaklığın giderilmesi davası için bekletici mesele teşkil eder. Mahkemece, 01.07.2015 tarihli duruşmada Ordu İdare Mahkemesi dosyasının bekletici mesele yapılmasının eldeki davaya hukuki bir yarar sağlamayacağı gerekçesiyle bekletici mesele talebinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

Açıklanan nedenlerle, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 30.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18585, Karar No: 2011/6811, Tarih: 18.05.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/18585 E.  ,  2011/6811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Orman tahdit alanı içinde bulunan yerde işgal ve faydalanma suçuna ilişkin hükmün incelemesinde;

Sanığın temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya toplanan delillere gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Ormandan ağaç kesmek suçuna ilişkin hükmün incelemesinde 5237 sayılı TCK'nunda nispi para cezaları öngörülmeyip ... adli para cezasının öngörüldüğü bu itibarla nispi para cezalarının tayininde emvalin miktarı ile 6831 sayılı Kanunun 91/1-2 maddelerindeki para cezasının çarpımı sonucunda bulunan sonuç cezanın 1 TL'nın altında kalıp 5335 sayılı Kanun ile T.C. Devletinin para birimi hakkındaki 5083 sayılı Kanunun 2. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 1 TL'nın altında kalan para cezaları hesaba alınmayacağının gözetilmeden para cezası tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, Bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nun 322. maddesi uyarınca tayin edilen 1.588 TL. para cezasının karardan kaldırılmasına, içtima sonucu tayin edilen adli para cezasının 6875 TL. adli para cezasına indirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 79,96 TL. temyiz harcının sanıktan tahsiline, 18.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15720, Karar No: 2014/11880, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15720 E.  ,  2014/11880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 15. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2013

NUMARASI : 2012/354-2013/591

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı SGK vekiline ve davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı SGK vekilince sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8706, Karar No: 2018/579, Tarih: 15.01.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/8706 E.  ,  2018/579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin sanıklar hakkında mala zarar verme suçlarından kurulan hükümleri temyiz etmediği, sanıklar hakkında 15.02.2014 günlü hırsızlık eyleminden kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların ise itiraz merciince kaldırıldığı ve Uyap vasıtası ile yapılan incelemede itiraz merciinin belirtilen kararı sonrasında tüm sanıklar hakkında bu kez Aladağ Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/138Esas 2015/18Karar sayılı 04.02.2015 tarihli erteli mahkumiyet hükümlerinin kurulmuş olduğunun anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında yanlızca 12.02.2014 günlü hırsızlık suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik incelemede;

12.02.2014 günü Aladağ ilçesi ...'de bulunan Türk Telekom'a ait onbir direk arası telefon kablolarının kesilmek suretiyle çalındığı, 15.02.2014 günü gece 20:30 sıralarında ise Aladağ ilçesi bu kez ... köyünde yirmisekiz direk arasındaki telefon kablolarının kesildiği bunlardan üç direk arasındaki kabloların rulo haline getirilmiş olduğu sırada sanıkların olay yerine yaklaşık 20-100 metre mesafede tanıklar... ve ... tarafından görüldükleri, bahsedilen tanıkların ihbarı üzerine gelen kolluk görevlilerince de yaklaşık iki km uzaklıkta suçta kullanılan testere, pense ve benzeri aletleri ile 12.02.2014 günü Aladağ ilçes....'de çalınan kablolar ile cins ve miktarı örtüşen 5 kg yanmış kablonun da içerisinde bulunduğu araçlarında hep birlikte yakalandıkları, sanık ...'ın kolluk görevlilerince yakalanmaları üzerine araçta bulunan bakır kabloların geçen ki işten kalanlar olup olmadığını eşi olan sanık ...'e sorduğunu da savcılık savunmasında kabul etmiş olması ile tüm dosya kapsamı gözetildiğinde, sanıkların 12.02.2014 günü Aladağ ilçesi...'de bulunan Türk Telekom'a ait onbir direk arasındaki kabloları çaldıkları sonrasında 15.02.2014 günü gece 20:30 sıralarında Aladağ ilçesi bu kez ... köyünde bulunan yirmisekiz direk arası telefon kablolarının kesip çalmaya teşebbüs ettikleri sırada da yakalanmış olduklarının anlaşılması karşısında öncelikle sanıklar hakkında 15.02.2014 günlü hırsızlık eyleminden kurulan hükmün açılanmasının geri bırakılmasına dair kararlarının itiraz merciince kaldırılması üzerine 15.02.2014 günlü hırsızlık eylemlerine ilişkin Aladağ Asliye Ceza Mahkemesi'nin 04.02.2015 tarih 2014/138 Esas 2015/18K. sayılı erteli mahkumiyet hükümlerinin verilmiş olduğu dosyanın akıbetinin araştırılıp mümkün olması halinde her iki dosyanın birleştirilmesi mümkün olmaması halinde dosyasının eklenip kesinleşmiş bir mahkumiyetin bulunması halinde sonuç ceza bakımından mahsubu gözetilmek suretiyle sanıkların

12.02.2014 ve 15.02.2014 günlü eylemlerinin bir bütün halinde TCK'nın 43.maddesi gereğince zincirleme suçu oluşturacağı ve böylece hırsızlık suçuna konu eşyaların önem ve değeri, suçun işlendiği yerler, meydana gelen zararların ağırlığı dikkate alınarak TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerekli TCK'nın 142/1-a, 143/1, 43/1, maddeleri gereğince tek bir hırsızlık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş katılan ... A.Ş. vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 15.01.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22393, Karar No: 2014/26914, Tarih: 11.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/22393 E.  ,  2014/26914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Görele Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2010/265-2014/141

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile bir takım tazminat ve işcilik alacaklarının yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise,4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.