muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/10, Karar No: 2024/478, Tarih: 25.09.2024

Bu itibarla İlk Derece Mahkemesince 12.03.2020 tarihinde tesis edilen hüküm tamamlanmış bir usul işlemi olup verildiği tarih itibariyle 6100 sayılı Kanun’un 341 inci maddesi kapsamında miktar itibariyle kesin hüküm niteliğini haizdir. Dolayısıyla ve 6100 sayılı Kanun’un 448 inci maddesi gereğince; 28.07.2020 tarihinde yürürlüğe giren ve düzenlenme şekli itibariyle geçmişe etkili olmayan 3402 sayılı Kanun’un ek madde 6 hükmünün, 12.03.2020 tarihli İlk Derece Mahkemesince tesis edilen kesin hükmüne uygulanamayacağı açıktır. Bu sebeple uyuşmazlık konusu İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı miktar yönünden istinaf kanun yolu kapalıdır.

Tüm bu nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesinin direnme kararının onanması gerektiği kanaatiyle direnme kararının Özel Dairenin bozma kararındaki nedenlerle bozulmasına dair değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/32115, Karar No: 2016/615, Tarih: 21.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/32115 E.  ,  2016/615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe İade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İş sözleşmesinin geçerli neden olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir

Mahkemece, davacının işyerinde 01.07.2014-26.01.2015 tarihleri arasında yaklaşık yedi ay çalışmış olup 01.10.2014 tarihinde bölge sorumlusu olarak görevlendirildiğini, hakkında ilk kez 01.12.2014 tarihinde tutanak tutularak savunması alınıp ihtarda bulunulduğunu, fesih tarihine kadar 45 günlük süreçte toplam 4 ihtar verilerek iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacı hakkında verilen ihtarların değişik nedenlere ait olduğu, savunma istenilen hususların ve tutulan tutanak konularının değişik nedenlere dayandığı, uyarı yapılan konulara ilişkin davacının aksi yönde bir ısrarlı davranışı bulunmadığından feshin haklı nedene dayanmadığı gibi davacının işyerindeki toplam çalışma süresi ve bölge müdürü olarak çalıştığı süre, fesih bildiriminde belirtilen davacının eylemlerinin sebebi, sayısı, sıklığı, ve davacının kusurluluk durumu itibariyle iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshini gerektirecek nitelikte olmadığından yapılan feshin geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre,işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütünü sevk ve idare edenlerin 18'nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Dolayısıyla bir banka şubesi ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, özgür iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu'nun 18'nci maddesi anlamında işveren vekili sayılmaz. İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta, davacı, davalı şirketin bölge sorumlusu olup sunulan görev tanımı belgesine göre, “Mağaza Sorumlu ve Mağaza Sorumlu Yardımcılarıyla ilgili atama ve işten çıkarma tekliflerini Satış Müdürünün onayına sunmak; yeni personellerin işe alınmaları ve mevcut personellerin (Mağaza Sorumlu ve Mağaza Sorumlu Yardımcısı dışında) işten çıkarılmalarıyla ilgili kararları almak” davacının yetki ve sorumlulukları arasındadır.

Mahkemece, davacının işveren vekili olup olmadığı hususunda herhangi bir araştırma yapılmamış, kararın gerekçesinde de tartışılmamıştır.

Yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda, mahkemece, öncelikle bölge sorumlusu olarak çalışan davacının üstünde daha üst düzey bir yönetici olup olmadığı araştırılmalı, davalı işverenden davalı şirketin organizasyon şeması getirtilmeli, davacının işveren vekili olup olmadığı hususunda gerekli tüm deliller toplandıktan sonra çıkacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.01.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15391, Karar No: 2012/22677, Tarih: 01.11.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/15391 E.  ,  2012/22677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhkem eşyayı kırarak hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ... mağazasında beğendiği deri montun üzerindeki alarm cihazlarını yanında getirdiği alarm sökme cihazı ile söküp mağazadan çıkarken yakalandığının anlaşılması karşısında; sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 491/3. maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, 765 sayılı TCK’nın 102/4. maddesinde öngörülen 5 yıllık asli zamanaşımına bağlı olup sanığın hükümlülüğüne karar verildiği 26.12.2006 tarihinden incelemenin yapıldığı tarihe kadar zamanaşımını kesen herhangi bir işlem yapılmadan bu sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 01.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3901, Karar No: 2012/960, Tarih: 13.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/3901 E.  ,  2012/960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinin devrinin reddi kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar, davacı ...'ın davalı kooperatifin 23 nolu villanın sahibi ve ortağı olduğunu, 29.05.2006 günlü devir sözleşmesi ile villayı diğer davacı ...'a devrettiğini ve keyfiyeti de yönetim kuruluna dilekçe ile bildirdiğini, yönetim kuruluna 10.07.2006 tarihinde bir yazı daha göndererek üyeliğe kabul talebini tekrarlandığını, bu ikinci yazıdan sonra yönetim kurulunun verdiği cevapta üyelik talebinin devralan değil devredenle olan ihtilaf nedeniyle 08.06.2006 günlü kararla reddedildiğinin bildirildiğini, yasa ve anasözleşmeye aykırı bu karara karşı genel kurula itirazda bulunulduğunu, ancak talebin kabul edilmediğini ileri sürerek, üyelik devrinin reddi kararının iptali ile ...'ın davalı kooperatife ortak olarak kaydedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacılardan...'nın davalı kooperatifin tasfiye işlemleri tamamlanıncaya kadar vereceği avukatlık hizmeti karşılığında kooperatif ortağını kazanacağını, ancak davacının kooperatif avukatılığından ayrılarak kooperatife karşı yükümlülüklerini yerine getirmediğini, davacının kooperatif aleyhine hukuka aykırı icra takipleri başlattığını ve büyük rakamlara varan istemlerde bulunduğunu, uygulanan hacizler nedeniyle iş yapamaz duruma gelmeleri nedeniyle davacı aleyhine dava açıldığını, davacının dava aleyhine sonuçlanır düşüncesiyle hissesini kocasına aktararak kooperatife karşı yükümlülüklerinden kurtulmayı hedeflediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia,savunma ve tüm dosya kapsamına göre, devre konu hissenin davacı ...'nın kooperatifle yaptığı avukatlık sözleşmesi karşılığı alacağı hisse değil devren iktisap ettiği hisse olduğu, davacı ...'nın anasözleşme ve Kooperatifler Kanunu kapsamında üyeliğe engel hali olmadığı, devir sözleşmesinin yöntemine uygun yapıldığı, davalının devir sözleşmesini kabul etmeme gibi bir hakkı bulunmadığı gerekçesiyle,davacı ...'nın davasının kabulü ile, davalı kooperatifin ortağı olduğunun tespitine, yönetim kurulunun 08.06.2006 tarih ve 41 sayılı kararının iptaline, diğer davacı ...'nın davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Devir alanın ortaklık şartlarını taşıması durumunda yönetimin devir alanı üyeliğe kabulü 1163 Sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 14. ve anasözleşmenin 17. madde hükümlerinin bir gereği ise de, somut olayda durum farklıdır. Davacılardan ... kooperatifin eski avukatı olup, üyeliğini devrettiği diğer davacı ... da eşidir. Davacı ... ile davalı kooperatif arasında hale devam eden ceza ve hukuk davalarının varlığı dosya kapsamı ile sabit olup, kooperatif lehine karar çıkması halinde davacının payından bu zararın tazmini gerekeceğinden, bu olanağın kullanılmasını teminen davalı kooperatifin bir önlem olarak, ...'nın payının devrini engelleme hakkı bulunduğunun kabulü gerekir.Bu durumda mahkemece, devrin muvazzalı ve kötüniyetli bulunup bulunmadığı TMK'nun 2. maddesi çerçevesinde değerlendirilmeli, davacının kooperatifte başka hissesi de bulunduğu ve taraflar arasında açılmış davaların varlığı da gözetilerek, taraflar arasındaki tüm dava dosyaları getirtilip, gerekli incelemeler yapıldıktan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre,davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle,davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün,davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle,diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davalıya iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13762, Karar No: 2012/20384, Tarih: 10.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/13762 E.  ,  2012/20384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Pendik 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/07/2011 tarih ve 2009/2580-2011/1081 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının haksız eylem ve işlemleri sebebiyle, görevi ihmal ve kontrol sorumluluğuna aykırı davranarak müvekkili şirket hesabından yetkisiz kimselere ödemede bulunduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşulu ile 6750 TL zararın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, husumetin yetkisiz ödeme yapıldığı iddia edilen Murat Yalçın'a karşı yöneltilmesi gerektiğini, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının çalışanı olan üçüncü kişiye yapılan ödemelerde davacının zımni kabul iradesinin olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davalı bankanın objektif özen yükümlülüğü altında olduğu, adam çalıştıran sıfatıyla sorumluluktan kurtulabilmesi için gerekli özeni göstermiş olması halinde dahi zararın gerçekleşeceğini ispat etmesi gerektiği, davalı bankanın sorumluluğunu kaldıran sebepleri ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, taraflar arasında mevcut bankacılık hizmet sözleşmesine aykırılık dolayısıyla doğan alacak istemine ilişkin olup, davacı şirketin davalı bankada mevcut mevduatından, muhtelif tarihlerde ve meblağlarda dava dışı şahsın yetkili olmamasına rağmen fiilen para çektiği taraflar arasında çekişmesizdir. Uyuşmazlık, yetkili olmayan dava dışı kişinin fiilen para çekmesinde, kötü ödeme yapan bankanın sorumlu tutulup tutulamayacağı ve davacı şirketin dava konusu olayda müterafik kusurunun bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya içerisindeki 04.04.2011 havale tarihli bilirkişi raporunda, davalı bankanın hesaptan para çıkışı ve ödeme işlemi gibi önem arzeden bir işlem yaparken basiretli bir tacir gibi davranmadığı ve fiilinin objektif özen yükümlülüğüne aykırılık teşkil ettiği, davacı şirketin ise muhasebe elemanına imza sirküleri verdiği ve şirket hesaplarını uzunca süre denetimsiz bıraktığı, olayda müterafik kusurunun bulunduğu, bu nedenle davacı şirketin %15 ve davalı bankanın ise %85 oranında kusurlu oldukları sonucuna ulaşılmıştır.

Davacı şirkette yetkili temsilci olmamasına rağmen fiilen temsile yetkiliymiş gibi davacı hesabından para çekmeyi teamül haline getiren dava dışı Murat Yalçın'ın davacı şirket muhasebe elemanı olduğu, davacı şirketin fiili uygulamaya sessiz kalması nedeniyle davalı bankada bu şahsın yetkili temsilciymiş gibi bir imaj uyandırdığı, dosya kapsamında davacı şirketin de BK 55 ve 100 maddeleri çerçevesinde müterafik kusurlu olduğu kabul edilmelidir. Bu durumda mahkemece davacı şirketin dava konusu olayda müterafik kusurlu olduğu ilke olarak kabul edilerek aralarında bankacı bilirkişinin de bulunduğu bilirkişi kurulundan rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanlış ilkeden hareketle ve sahte imzalı çekin ödenmesine ilişkin olan TTK 724. madde değerlendirmesi ile somut olaya uygun olmayan yazılı gerekçe ile hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın davalı banka yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9357, Karar No: 2014/6534, Tarih: 13.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9357 E.  ,  2014/6534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12927, Karar No: 2012/9779, Tarih: 31.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/12927 E.  ,  2012/9779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/08/2006-26/09/2006 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve Rakam Eğitim Hiz. Ltd. Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öteyandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Rakam Eğitim Hiz. Ltd. Şti.'ne iadesine 05/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5495, Karar No: 2024/17235, Tarih: 18.12.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/5495 E.  ,  2024/17235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine dair ek karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen ek kararın temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan 3.000,00 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmü kurulmuş ve 01.11.2021 tarihli ek karar ile sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; kesin adli para cezasına hükmedilmesinin hukukun temel ilkelerine aykırı olduğuna, ek kararın kaldırılarak temyiz incelemesinin yapılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında hakaret suçundan hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 305/1. maddesi gereği asıl kararın resen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun'un 315/1. maddesinde yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna ... yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda isabetsizlik görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.12.2024 tarihinde karar verildi.