muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9319, Karar No: 2022/12924, Tarih: 24.10.2022

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum vekili; ticaret sicil kayıtları incelendiğinde, davacı şirketin belediyeye bağlı ortaklık muhtevasını içeren kamu tüzel kişiliğine sahip şirket olduğunu, kamu hizmetini yerine getirmek için kurulduğunu, kar amacı gütmediğini, kamu bütçe ve mallarını kullandığını, özel hukuk tüzel kişisi sayılamayacağını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı, 5335 sayılı Kanun'un 30/2 maddesi "Herhangi bir ... kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, ... kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar." düzenlemesini içerir.

Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 28 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi 18.8.2021 tarihli ve 31572 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 6 ncı maddesiyle değiştirilmiş olup; "Mahiyet kodu; yapılan işin özel veya kamu sektörüne ait daimi veya geçici olduğunu belirtmeye yönelik olup tek hane rakamdan ibarettir. Özel sektöre ait devamlı işyerlerine, ‘2’ ve özel sektöre ait geçici işyerlerine ‘4’ mahiyet kodu verilir. 10.12.2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun 3üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen kamu idareleri ve kamu iktisadi teşebbüsleri ile bunların bağlı idare, ortaklık, müessese ve işletmeleri ve yukarıda belirtilenlerin ödenmiş sermayesinin % 50’sinden fazlasına sahip oldukları ortaklık ve işletmeler, özel kanunlarına göre personel çalıştıran diğer kamu kurumlarına ait devamlı işyerlerine ‘1’, geçici işyerlerine ‘3’ mahiyet kodu verilir." hükmü düzenlenmiştir.

Eldeki dosya kapsamından; Eskişehir ... .. ..... .. ..i’nin ise %99,99’unun Eskişehir ... Belediyesi’ne ait olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesi ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 28. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında, davacı şirketin kamu idaresi olarak yer alıp almadığı irdelenmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak, temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 24.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15552, Karar No: 2013/10526, Tarih: 29.04.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/15552 E.  ,  2013/10526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vekili avukatSerap Bali ile davalılardan ... vekili avukat ...'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davacı ...'in başağrısı şikayeti ile davalılara başvurduğunu, davalı doktorlar ... ve ... tarafından sinüzit tedavisine yönelik olarak 10.11.2006 tarihinde ameliyat edildiğini, ameliyatın kusurlu olması sebebiyle 16.11.2006 tarihinde yeniden ameliyat edildiğini, ikinci ameliyat sonucundada devam eden şiddetli kanamalarının tedavi edilmesi için 21.11.2006 tarihinde doktor ... ve ... tarafından üçüncü kez ameliyat edildiğini, davalılarca uygulanan özensiz, hatalı ve tamamen kusurlu teşhis tedavi uygulamalar sonucunda sol gözünün görme fonksiyonunu % 100 oranında kaybettiğini, davacının genç yaşta malül duruma gelmesi sebebiyle tedavi gideri ve kazanç kaybı ile olay sonrası yaşadığı acı sebebiyle uğradığı zararların tazmini bakımından davacı ... için 25.000,00 TL maddi 400.000,00 TL manevi tazminatın annesi ... babası ... için 50.000,00 er TL manevi tazminatın, kardeşleri ... ve ... için 25.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar ,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Adli Tıp Kurumu raporlarına göre sinüzit ameliyatı sonrası kanama olabileceği, operasyon ve tedaviyi yapan doktorların yaptığı uygulamaların tıbba ve fenne uygun bulunduğu, yüklenecek kusur olmadığı anlaşıldığından, davacı da oluşan görme

kaybında kusuru bulunmayan davalılardan herhangi bir tazminat talebinde bulunulması mümkün olmadığından davacının yasal dayanağı bulunmayan davasının reddine karar verilmiş;hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, teşhis ve tedavi hizmetini üstlenen doktor ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. ( 1086 sayılı HUMK. 76. md.. 6100 sayılı HMK. 33. md. ). Davanın temelini vekillik sözleşmesi oluşturmaktadır. Dava, davalı doktorun vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır ( B.K. 386, 390 md ). Vekil, iş görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de, bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır ( B.K. 390/II ). Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur ( B.K. 321/1 md ). O nedenle doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları ( hafif de olsa ) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktorlar, hastalarının zarar görmemesi için yalnız mesleki değil, genel hayat tecrübelerine göre herkese yüklenebilecek dikkat ve özeni göstermek zorundadır. Doktor, tıbbi çalışmalarda bulunurken, bazı mesleki şartları yerine getirmek, hastanın durumuna değer vermek, tıp biliminin kurallarını gözetip uygulamak, tedaviyi her türlü tedbirlerini alarak yapmak zorundadır. Doktor, ufak bir tereddüt gösteren durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada koruyucu tedbirler almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yaparken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmalı, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmalı ve en emin yolu tercih etmelidir ( Bkz. Tandoğan, Borçlar Hukuk Özel Borç İlişkileri, Cild, Ank.1982, Sh.236 vd). Gerçektende mesleki bir işgören; doktor olan vekilden ona güvenen muvekkil titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemekte haklıdır. Titiz bir özen göstermeyen vekil, B.K. 394/1 uyarınca vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise doktor/hastane sorumlu tutulmamalıdır. Diğer yandan 9.12.2003 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren BİYOTIP sözleşmesinin 4. maddesinde ise, "araştırma dahil, ... alanında herhangi bir müdahalenin, ilgili mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılması gerekir" düzenlemesi mevcut olup,tedavi ve müdahalelelerin bu kapsamda da değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu nedenle, öncelikle müdahalenin ilgili mesleki yükümlülük ve standarda uygun olup olmadığı da tartışılmalıdır. Bu husus değerlendirilken de her somut olayın özelliği de gözardı edilmemelidir. Sözleşmenin amaç ve konu başlıklı 1. maddesinde de, Bu sözleşmenin tarafları, tüm insanların haysiyetini ve kimliğinin koruyacak ve biyoloji ve tıbbın uygulanmasında, ayırım yapmadan herkesin bütünlüğüne ve diğer hak ve özgürlüklerine saygı gösterilmesini güvence altına alacaktır düzenlemesiyle tıbbın kötü uygulanmasının önüne geçilmesi amaçlanmaktadır.

Somut olaya baktığımız da, davacı ...'nın sinüzit ameliyatı sonrası ikinci ve üçüncü ameliyatlar olduğunu, bunun sonucunda sol gözünün görme yeteneğini kaybettiğinden bahis ile davacılar tarafından maddi ve manevi tazminat istemi ile eldeki dava açılmıştır. Davalılar, davanın reddini dilemiş, Mahkemece, C.Savcılığı ve alınan iki Adli Tıp Kurumu raporlarına dayanılarak davalıların kusuru bulunmadığından bahis ile davanın reddine karar verilmiştir. Her iki raporun Adli Tıp Kurumunun 3. İhtisas Dairesinden alındığı gibi, Adli Tıp Kurulundan alınan raporlarda sinüzit ameliyatları sonucu kanamanın olabileceği belirtilmiş, ancak, bu kanamalar konusunda ve yapılacak müdahaleler konusunda hastayı aydınlatma yükümlülüğünü yerine getirip getirmedikleri, bu hususta kusurlarının bulunup bulunmadığı husususnda herhangi bir belirleme yapılmamıştır. Öyle olunca Mahkemece yapılacak iş, Üniversitelerin ana bilim dallarından seçilecek konularında uzman doktorlardan oluşturulacak bir bilirkişi kuruluna dosya tevdi edilerek ve gerekirse, davacı da muayene ettirilerek davalıların hukuki konum ve sorumlulukları, dosyada mevcut delillerle birlikte bir bütün olarak değerlendirilip, tıbbi gerek ve kurallara göre olayda doktor hatası bulunup bulunmadığı, doktorun seçilen tedavi yöntemi ve tedavi aşamalarında gerekli titizliği gösterip göstermediği, uygulanması gereken tedavinin ne olması gerektiği, doktor tarafından uygulanan tedavinin ne olduğu, aydınlatma yükümlülüklerini gereği gibi yerine getirip getirmedikleri hususlarını ayrıntılı ve gerekçeli açıklayan, dayanak ve gerekçesi gösterilmek, taraf, hakim ve Yargıtay denetimine elverişli düşünce içeren bir rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesinden ibarettir. Mahkemece değinilen bu yönler gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle mahkeme kararının temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 990,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacılara ödenmesine, peşin alınan 21.15 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8145, Karar No: 2020/5334, Tarih: 26.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/8145 E.  ,  2020/5334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 01.12.2016 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3896, Karar No: 2006/6963, Tarih: 02.05.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/3896 E.  ,  2006/6963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 22.3.2000 tarihli sözleşme ile davalı tarafa ait dershanede sorumlu müdür olarak çalışmaya başladığını, 1.3.2003 tarihinde işi bıraktığını, sözleşme gereğince ödenmesi gereken %50 kar payının ödenmediğini ileri sürerek, ıslahla birlikte toplam 13.335.000.000 Tl. nın faizi ile davalılardan alınmasını istemiştir.

Davalılardan ..., dershane ortağı olmadığını, sözleşmeyi diğer davalıyı temsilen imzaladığını savunmuş, diğer davalı ise sözleşmenin anlaşma ile sona erdirildiğini, davacının talep ettiği dönem için 10.295.023.000 Tl. avans çektiğini ve alacağı olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalılardan ..., 22.3.2000 tarihli sözleşmeyi diğer davalı dershane sahibi ve kurucusu olan ...’ı temsilen imzalamış olup bu durumda davacı ve davalı ... arasında kurulan adi ortaklığa dahil olmadığı anlaşıldığından davalı ... hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalıların sair itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı ... yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 2.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6868, Karar No: 2006/8580, Tarih: 21.09.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/6868 E.  ,  2006/8580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece itiraz edilen sıra cetvelinde davalı ...’ne iadesine karar verilen miktarın 4.114,05 YTL olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın talep halinde ... Sulh Hukuk Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı yanın temyiz itirazı lehlerine vekalet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğuna ilişkindir.

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7 nci maddesine göre görevsizlik kararı verilmesi halinde vekalet ücretine hükmedileceğinin yazılı bulunmasına göre mahkemece davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 21.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1450, Karar No: 2018/1893, Tarih: 29.03.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/1450 E.  ,  2018/1893 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazla ilgili Mahkeme Kararı : Ağır Ceza Mahkemesinin 05.12.2014

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı ve ekindeki dava dosyası, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı "Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun"un 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçundan açılan davanın yargılaması sonunda kurulan mahkumiyet hükmü sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 12.12.2017 tarih ve 2017/1297 - 2017/5637 sayılı ilamı ile;

"1- Sanık hakkında, "2911 sayılı Kanuna aykırılık ve silahlı terör örgütünün propagandasını yapma" suçlarından kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

6352 sayılı Kanununun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin kararlar anılan maddesinin 4. fıkrası ile CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası 2. cümlesi karşısında durma kararı niteliğinde ve itiraza tabi olup CMK'nın 223/1 maddesinde sayılan hüküm niteliğindeki kararlardan olmadığından temyiz incelemesine yer olmadığına, gereğinin itiraz merciince yerine getirilmesine, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2- Sanık hakkında, "silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme" suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, üye ...'ın hükmün bozulması gerektiği yönündeki karşı oyu ve oyçokluğuyla hükmün ONANMASINA",

Şeklinde karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 16.03.2018 tarihli itiraz dilekçesinde özetle; "Sanık ...'ın, 18.01.2009, 06.02.2009, 07.02.2009, 14.02.2009, 18.02.2009, 06.04.2009 tarihlerinde, bir kısmı doğrudan yasadışı PKK terör örgütü ve uzantılarının eylem çağrıları üzerine gerçekleştirilen, bir kısmı da sonuçları itibariyle yasadışı PKK terör örgütünün propagandasına dönüşen yasadışı eylemlere katıldığını,

Şeklinde karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 16.03.2018 tarihli itiraz dilekçesinde özetle; "Sanık ...'ın, 18.01.2009, 06.02.2009, 07.02.2009, 14.02.2009, 18.02.2009, 06.04.2009 tarihlerinde, bir kısmı doğrudan yasadışı PKK terör örgütü ve uzantılarının eylem çağrıları üzerine gerçekleştirilen, bir kısmı da sonuçları itibariyle yasadışı PKK terör örgütünün propagandasına dönüşen yasadışı eylemlere katıldığını,

Sanığın bu eylemler sırasında, üzerine atılı olan silahlı terör örgütünün propagandasını yapmak ve TCK'nın 220/4.maddesi gereğince "örgütün faaliyeti çerçevesinde suç işlenmesi hâlinde, ayrıca bu suçlardan dolayı da cezaya hükmolunur." hükmü uyarınca örgüt adına suç işleme suçunun delili ve dayanağı olan 2911 sayılı Kanunun 32/1. maddesinde düzenlenen "ihtar ve zor kullanmaya rağmen direnme" suçlarını gerçekleştirdiğini, yerel mahkemenin sanık hakkında, "terör örgütünün propagandasını yapmak, 2911 S.Y.nın 32/1 maddesine muhalefet etmek" suçlarından 6352 sayılı Yasanın geçici 1. maddesine istinaden kovuşturmanın ertelenmesine, temyiz konusu olan "silahlı terör örgütü üyesi olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek" suçundan ise mahkumiyetine yönelik hüküm kurduğunu, söz konu kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine de, Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 12.12.2017 tarih ve 2017/2197 E. - 2017/5637 sayılı ilamı ile "kovuşturmanın ertelenmesine dair kararların itiraza tabi olması nedeniyle gereğinin yerine itiraz merciince getirilmek üzere dosyanın mahalline iadesine, mahkumiyet hükmü yönünden ise hükmün onanmasına" oyçokluğuyla karar verdiğini,

Örgüt üyesi olmamakla birlikte terör örgütü adına suç işlemek suçunun doğası gereği, suçun failinin terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil olmaması ve işlediği suçu bu terör örgütü adına işlemesinde zorunluluk bulunduğunu, o halde örgüt adına işlendiği iddia edilen bir diğer suçun varlığının yargısal bir faaliyet sonucunda kesin olarak belirlenmesinde de zaruret olduğunu, 6352 sayılı Yasanın geçici 1. maddesi gereğince verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararlarının, bu kararlara konu eylemlerin örgüt adına işlenmiş suç niteliğinde olduğunun tespiti için yeterli olup olmadığının belirlenmesinin gerektiğini, 6352 sayılı Yasa geçici 1. madde gereğince verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararlarının niteliğine bakıldığında Yargıtay 16. Ceza Dairesinin müteaddit kararlarında 6352 sayılı Yasa gereğince verilen kovuşturmanın ertelenmesine dair kararların "durma” kararı niteliğinde olduğunun belirtildiğini (16/11/2015 gün ve 2015/5695 E., 2015/5225 K. vd.), durma kararının hangi hallerde verileceğine dair CMK.nun 223/8 madde ikinci cümlesinde ise soruşturma ya da kovuşturmanın şarta bağlandığını, ancak bu şartın henüz gerçekleşmediği hallerde şartın gerçekleşmesini beklemek için durma kararının verileceğinin hüküm altına alındığının anlaşıldığını, o halde kovuşturmanın ertelenmesi kararı ile sanığın 6352 sayılı Yasanın geçici 1/1 maddesinde yazılı suçlardan birini kovuşturmanın ertelenmesi kararının verilmesinden itibaren üç yıl içinde işleyip işlemediğine bakılacağını, bu suçlardan birini işlemez ise kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden sanık hakkında düşme kararı verileceğini, yasadaki düzenleniş şekline ve Yargıtay 16. Ceza Dairesinin müstakar uygulamasına göre kovuşturmanın ertelenmesi kararının, soruşturma veya kovuşturmanın şarta bağlandığı bir hali işaret etmekte olup, kovuşturma aşamasında mahkeme atılı suçun sabit olup olmadığına bakmaksızın kovuşturmanın ertelenmesine karar vereceğini, kovuşturma yapamayan mahkemenin, örgüt adına işlediği iddia olunan ve 6352 sayılı Yasa 1. madde kapsamında kalan suçlar yönünden suçun unsurlarının varlığına ya da yokluğuna dair bir tespitte de bulunamayacağını, işin esasına girmeden atılı suçtan beraat hükmü verecek durumda olsa dahi kovuşturmanın ertelenmesine karar vermesi gerektiğini, bu nedenle kovuşturmanın ertelenmesine dair kararların örgüt adına işlenmiş bir suçun varlığının kabulüne esas alınamayacağını, esasen kovuşturma şartının gerçekleşmediği hallerde de düşme karart verileceğinden, örgüt adına suç işlediği iddia olunan kişinin örgüt adına işlendiği iddia olunan suç yönünden yargısal bir tespitin de yapılamayacağının gözetildiğinde, terör örgütü üyesi olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek suçunun temelsiz kalacağını, bu nedenle bu suçtan mahkumiyet hükmünün kurulamayacağını, anılan Yüksek Daire kararına itiraz etmek gerektiğini, yukarıda açıklanan nedenlerle itirazın kabulü ile Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 12/12/2017 gün ve 2017/2197 E. - 2017/5637 K

. Ceza Dairesinin 12/12/2017 gün ve 2017/2197 E. - 2017/5637 K. sayılı ONAMA kararının kaldırılarak, hükmün BOZULMASINA karar verilmesini, itirazın kabul edilmemesi halinde ise itiraz hakkında bir karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna tevdiine karar verilmesini",