muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11132, Karar No: 2012/18059, Tarih: 13.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11132 E.  ,  2012/18059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 47. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/04/2011 tarih ve 2009/227-2011/134 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin dava dışı İng Bank Mercan Şubesinden kullandığı konut kredisinin teminatı için davalı ... şirketi tarafından 07.12.2007 ila 07.12.2017 tarihlerini kapsayan azalan kapitalli kredi hayat sigortası poliçesi düzenlendiğini, sigortalının 27.01.2009 tarihinde vefat ettiğini, taleplerine rağmen 60.000,00 TL tutarındaki teminatın ödenmediğini bildirerek şimdilik 10.000,00 TL tazminatın ölüm tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte tahsilini istemiş, yargılama sırasında teminat altına alınan kredinin müvekkillerince ödenmesi üzerine davasını ıslah ederek ödenen kredi tutarı olan 72.760,00 TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların aktif husumet ehliyetlerinin bulunmadığını, sigortalının poliçe düzenlenmesi esnasında böbrek yetersizliği, hipertansiyon, diabetis mellitus gibi hastalıklarının bulunduğunu, bu rahatsızlıkların ölüme sebebiyet verdiğini, sigortalıda poliçe düzenlenmesi esnasında dahi var olan hastalıkların beyan edilmediğini, doğru haber verme yükümlülüğüne aykırı hareket edilmesi neticesinde teminatın ödenemeyeceğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, kredi borcunun davacılar tarafından ödenmesi sebebiyle aktif dava ehliyetlerinin bulunduğu, poliçeye ekli sigorta başvuru formunun incelenmesinde sigortalının hastalıklarla ilgili sorulara "hayır" şeklinde cevap verdiği, Karabük Devlet Hastanesi'nden gelen cevabi yazılardan davacıların murisinin 23.12.2004 tarihinden itibaren değişik tarihlerde kronik böbrek yetmezliği, hipertansiyon, diabetis mellitüs tanısı ile tedavi gördüğü ve ölümü ile bu hastalıkları arasında illiyet bağı bulunduğu, Türk Ticaret Kanunu'nun 1920. maddesi ile Hayat Poliçesi Genel Şartları'nın C-2 maddeleri uyarınca noksan ya da gerçeğe aykırı bildirimde bulunulması halinde sigortacının sözleşmeden cayma ve prime hak kazanma haklarının bulunduğu bu itibarla davalının teminat bedeli ile davacılar tarafından bankaya ödenen bedeli tazmin mükellefiyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12884, Karar No: 2022/345, Tarih: 13.01.2022

**9. Hukuk Dairesi         2021/12884 E.  ,  2022/345 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 24. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, İlk Derece Mahkemesinin objektif, mantıksal ve hayatın olağan akışına uygun, dosyadaki verilerle çelişmeyen tespitlerine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2- İlk Derece Mahkemesi kararında zorunlu arabuluculuk giderine yönelik hatalı şekilde hüküm kurulduğu saptanmıştır.

6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanununun 18/A maddesinin 11,12,13 ve 14. fıkraları;

“(11) Taraflardan birinin geçerli bir mazeret göstermeksizin ilk toplantıya katılmaması sebebiyle arabuluculuk faaliyetinin sona ermesi durumunda toplantıya katılmayan taraf, son tutanakta belirtilir ve bu taraf davada kısmen veya tamamen haklı çıksa bile yargılama giderinin tamamından sorumlu tutulur. Ayrıca bu taraf lehine vekâlet ücretine hükmedilmez. Her iki tarafın da ilk toplantıya katılmaması sebebiyle sona eren arabuluculuk faaliyeti üzerine açılacak davalarda tarafların yaptıkları yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.

(12) Tarafların arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaları hâlinde, arabuluculuk ücreti, Arabuluculuk Asgari Ücret Tarifesinin eki Arabuluculuk Ücret Tarifesinin İkinci Kısmına göre aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde karşılanır. Bu durumda ücret, Tarifenin Birinci Kısmında belirlenen iki saatlik ücret tutarından az olamaz.

(13) Arabuluculuk faaliyeti sonunda taraflara ulaşılamaması, taraflar katılmadığı için görüşme yapılamaması veya iki saatten az süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâllerinde, iki saatlik ücret tutarı Tarifenin Birinci Kısmına göre Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenir. İki saatten fazla süren görüşmeler sonunda tarafların anlaşamamaları hâlinde ise iki saati aşan kısma ilişkin ücret aksi kararlaştırılmadıkça taraflarca eşit şekilde uyuşmazlığın konusu dikkate alınarak Tarifenin Birinci Kısmına göre karşılanır. Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama giderlerinden sayılır.

(14) Bu madde uyarınca arabuluculuk bürosu tarafından yapılması gereken zaruri giderler; arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılması hâlinde anlaşma uyarınca taraflarca ödenmek, anlaşmaya varılamaması hâlinde ise ileride haksız çıkacak taraftan tahsil olunmak üzere Adalet Bakanlığı bütçesinden karşılanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, tarafların zorunlu arabuluculuk kapsamında arabuluculuk faaliyetinde bulundukları ve sürecin sonunda anlaşamadıkları görülmektedir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda arabuluculuk masrafının davalının harçtan muaf olduğu gerekçesiyle hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmiş ise de yukarıda belirtilen mevzuat uyarınca arabuluculuk giderinin yargılama gideri olduğu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yargılama giderlerinden sorumluluk başlıklı 326. maddesinin 1. fıkrasına göre yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınması gerektiği dikkate alındığında arabuluculuk masrafının yazılı şekilde hazine üzerinde bırakılması hatalıdır. Açıklanan husus bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, yukarıda yazılı sebepten, İlk Derece Mahkemesi kararının “Dava açılmadan önce yapılan 680,00 TL arabuluculuk giderinin davalı kurumun harçtan muaf olması nedeni ile hazine üzerine bırakılmasına” şeklindeki 6 numaralı bendinin hükümden çıkartılarak yerine;

“6- Dava açılmadan önce yapılan 680,00 TL arabuluculuk giderinin davalıdan tahsil edilerek hazineye gelir kaydedilmesine” bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.01.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2979, Karar No: 2023/13226, Tarih: 10.10.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/2979 E.  ,  2023/13226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/1048 E., 2016/107 K.

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 05.11.2014 tarihli ve 2014/4855 Soruşturma No.lu iddianamesi ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesi; kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (c) ve (e) bentleri uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2. Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2016 tarihli ve 2014/1048 Esas, 2016/107 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 43 üncü maddesi, 32 nci maddesinin ikinci fıkrası, 57 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay 7 gün hapis; kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin (c) bendi, son fıkrası, 32 nci maddesinin ikinci fıkrası, 57 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis; cezaları ile cezalandırılmasına, akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Kararı temyiz etme iradesine,

2. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Başka suçtan hükümlü olarak cezaevinde bulunan sanığın infaz koruma memuru mağdur ...'i silahtan sayılan radyo anteni ve ucu kırık meyve bıçağı ile yüzde sabit iz bırakacak şekilde yaraladığı, yaralama olayı sonrası kendisini müşahade odasına almak isteyen mağdurlar ..., ... ve ...'ye "hepinizi keseceğim size göstereceğim tek tek hesabını vereceksiniz" demek suretiyle tehdit ettiği, anlaşılmıştır.

2. Sanığın olay esnasında ceza sorumluluğunun azalmış olduğuna ilişkin ... Prof. Dr. Mazhar ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim Araştırma Hastanesi'nin 07/10/2015 tarihli raporu dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

2. Sanığın olay esnasında ceza sorumluluğunun azalmış olduğuna ilişkin ... Prof. Dr. Mazhar ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim Araştırma Hastanesi'nin 07/10/2015 tarihli raporu dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2016 tarihli ve 2014/1048 Esas, 2016/107 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2612, Karar No: 2014/4869, Tarih: 20.03.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/2612 E.  ,  2014/4869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2014/2612

Karar No : 2014/4869

Tebliğname No : Kanun Yararına Bozma - 2014/22976

Muhtelif suçlardan almış olduğu cezalarının, Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/05/2007 tarihli ve 2007/71 müteferrik iş sayılı kararıyla toplanması sonucu 8 yıl 59 ay 46 gün hapis cezasına hükümlü O.. M..’in, 27/03/2010 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere şartla tahliyesine dair Gümüşhane Asliye Ceza Mahkemesinin 24/03/2010 tarihli ve 2010/49 değişik iş sayılı kararını müteakip, hükümlünün yeni bir suç işlemesi nedeniyle 27/04/2010 ile 01/01/2018 tarihleri arasında kalan koşullu salıverilme süresinin geri alınarak cezasının infazına ilişkin Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2012 tarihli ve 2012/446 değişik iş sayılı kararını müteakip, hükümlünün 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin infazı Hakkında Kanun’un 14/4. maddesi uyarınca Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iadesine dair Muğla Açık Ceza İnfaz Kurumu İşyurdu Yönetim Kurulu Başkanlığının 26/12/2012 tarihli ve 2012/67 sayılı kararının onaylanması talebinin reddine ilişkin yapılan işlemin iptaline dair Muğla İnfaz Hâkimliğinin 10/01/2013 tarihli ve 2013/56 esas, 2013/52 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/01/2013 tarihli ve 2013/45 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 13/01/2014 gün ve 2013/974/2871 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/01/2014 gün ve KYB/2014/22976 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 10/02/2014 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

(Dosya kapsamına göre; hükümlü O.. M.. hakkında, şartla tahliye kararının geri alınması ve 02/09/2012 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Açık Ceza İnfaz Kurumlarına Ayrılma Yönetmeliğin 8. maddesinin d fıkrasındaki “Koşullu salıverilme kararının geri alınması nedeniyle kalan cezası infaz edilmekte olanlar, açık kurumlara ayrılamaz” şeklindeki düzenleme karşısında, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna ayrılma şartlarını taşımadığı gözetilmeden, itirazın kabul edilmesi yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması) Dairemizden istenilmiştir.

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/01/2013 tarih, 2013/45 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309.maddesi gereğince BOZULMASINA, yerel Mahkemece kanun yararına bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline gönderilmesine, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23146, Karar No: 2022/1665, Tarih: 08.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/23146 E.  ,  2022/1665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 14/05/2012 günü itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 02/11/2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 143, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 11 yıl 3 aylık dava zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 24/01/2010 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 08.02.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1520, Karar No: 2017/5124, Tarih: 14.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/1520 E.  ,  2017/5124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Şantaj, özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : 1- Şantaj suçundan dolayı TCK'nın 107/1, 62/1, 52/2-4, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan dolayı TCK'nın 134/2, 62/1, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Şantaj ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ...'ın, kendisinden ayrılmak isteyen mağdur ...'ye, aralarındaki arkadaşlık ilişkisini devam ettirmediği takdirde, beraber oldukları dönemde elde ettiği cinsel ve fiziksel mahremiyetine ilişkin görüntülerini yayacağı tehdidiyle şantajda bulunup, mağdurdan olumlu yanıt alamaması üzerine, mağdurun evinin ve muhitindeki diğer evlerin önlerine, mağdura ait özel görüntüleri içeren 25 adet CD'yi, “A.G'nin Biricik Kızı” ibareli zarfların içinde bıraktığı iddiasına konu olayda;

Sanığın, temyiz dilekçesinin ekinde sunduğu Gülhane Askeri Tıp Akademisi Komutanlığının 21.08.2014 tarihli raporunda; “F43.2 uyum bozuklukları (sık tekrarlayan)” teşhisi ile askerliğe elverişli olmadığının belirtilmesi ve aşamalarda da psikiyatrik tedavi gördüğünü ifade etmesi karşısında,

Sanığın atılı şantaj ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarına ilişkin iddia olunan suç tarihinde TCK'nın 32/1. madde ve fıkrası kapsamında akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiillerin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalmaya neden olacak bir akıl hastalığının bulunup bulunmadığı ya da aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca akıl hastalığı derecesinde olmamakla birlikte işlediği fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan, bir üniversite araştırma hastanesinin psikiyatri ana bilim dalı başkanlığından ya da tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden cezai ehliyetinin belirlenmesi hususunda rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması, kanuna aykırı,

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

Sanık tarafından dosyaya sunulan 08.05.2015 havaleli dilekçede; sanığın, aynı fiillerden dolayı yargılanıp Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.12.2014 tarihli, 2014/265 esas, 2014/817 karar sayılı ve 20.02.2015 tarihinde kesinleşen ilamı ile hakkında kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan dolayı beraat ve şantaj suçundan dolayı mahkumiyet kararı verildiğini ifade etmesi karşısında, anılan dava dosyası incelenip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeksizin hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20974, Karar No: 2015/5708, Tarih: 26.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/20974 E.  ,  2015/5708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2014

ESAS-KARAR NO : 2013/213-2014/319

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz edenlerden davalı-davacı vekili Avukat A. T.'nun temyiz dilekçesinde imzası bulunmamaktadır. Dilekçenin elektronik imzayı ihtiva ettiği de belirtilmemiştir. Hükmü veren mahkemeye temyiz dilekçesinin UYAP işletim sistemi kullanılarak elektronik ortamda verilmesi, ya da fiziki olarak verilen belgenin elektronik ortama aktarılması mümkün ise de; birinci halde temyiz dilekçesinin güvenli elektronik imza ile imzalanmış olması ve bunun dilekçede açıkça belirtilmiş bulunması, ikinci halde de, başka bir ifade ile elektronik ortamdan fiziki örnek çıkartılmışsa, bunun aslının aynı olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp, mühürlenmiş olması gerekir (HMK. md.445). Temyiz dilekçesinin üzerinde, aslının aynı olduğuna dair hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürünün herhangi bir imzası ve mühürü bulunmamaktadır. Bu haliyle temyiz dilekçesinin incelenmesi mümkün değildir. Dilekçe;

a)Fiziki olarak verilmiş ise imza noksanlığının dilekçeyi veren avukata tamamlattırılması,

b)Elektronik ortamdan alınan çıktı ise, aslına uygun olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp mühürlenmesinden sonra ve;

Dosya içerisinde bulunan, kararın davalı kocaya tebliğine ilişkin tebliğ mazbatasında tebliğ tarihi bulunmadığından, kararın tebliğ tarihinin PTT'ten sorularak alınacak cevabın dosyaya eklenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.26.03.2015(Prş.)