muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13147, Karar No: 2010/10102, Tarih: 19.10.2010

506 sayılı Yasanın Ek-6 maddesine göre ise: “Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına tabi çalışmalarının en az 3600 gününü ek madde 1 de belirtilen işlerde geçiren sigortalılar, ek madde 1 de yer alan itibari hizmet süresine ilişkin hükümlerden yararlanırlar.”

Mahkemece bu maddedeki düzenlemeden yola çıkılarak davacının çalışmalarının 3.600 günü bulmadığından bahisle davanın reddine karar verilmişse de varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın Ek-5. Maddesi 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 106.maddesi ile yürürlükten kaldırılmış, 5510 sayılı Yasanın itibari hizmeti düzenleyen 40. maddesindeki düzenlemeyle de davacının çalıştığı iş kolu kapsamdan çıkarılmıştır.

506 sayılı Yasanın Ek-5 maddesi kapsamında çalışmakla birlikte bu madde kapsamındaki çalışmaları 3.600 günü bulmayan ancak 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi ile çalıştıkları iş kolu kapsamdan çıkarılan sigortalıların durumu ile ilgili olarak 5510 sayılı Yasanın geçici 7/2.maddesi ile düzenleme yapılmıştır. Anılan düzenlemeye göre: “506 sayılı Kanunun ek 5 inci maddesinde sayılan itibari hizmet süresi kapsamında yer alıp bu Kanunun 40 ıncı maddesinde sayılmayan işlerde bu Kanunun yürürlük tarihinden önce geçen çalışma sürelerinin bu maddenin birinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesinde 3600 gün prim ödeme şartı aranmaz.” Hal böyle olunca da davacının çalıştığı iş kolu bakımından 506 sayılı Yasanın Ek-5. maddesine göre hak edilen itibari hizmet sürelerinin değerlendirilmesi için 3.600 gün prim ödeme şartının ortadan kalkmış olduğu, Ek-5 madde yazılı bulunan koşulara sahip olan sigortalının 3.600 gün şartı aranmaksızın itibari hizmetten yararlandırılması gerektiği açıktır.

Yapılacak iş 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi ile birlikte davacının işyeri ve yaptığı işe göre itibari hizmetten yararlanmak için Ek-5. maddede belirtilen işlerde 3.600 gün çalışmasının gerekli olmadığı göz önüne alınarak, çalışılan işyeri, yapılan iş ve çalışma koşullarına göre itibari hizmetten yararlanıp yararlanmayacağını ve itibari hizmetten yararlanacak ise bunun süresini belirlemek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, işin esasına girilmek gerekirken itibari hizmete tabi 3.600 gün çalışmanın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/18477, Karar No: 2010/3297, Tarih: 04.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/18477 E.  ,  2010/3297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13969, Karar No: 2012/11885, Tarih: 02.11.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/13969 E.  ,  2012/11885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, BK'nun 18. Maddesi incelemesi yapılmış, danışıklığa dayalı takiplerin iptali istemine ilişkindir.

Başkanlar Kurulu Kararı ve Yargıtay Yasasının 14. maddesine göre temyiz inceleme görevi Yüksek 4.Hukuk Dairesine aittir.

Bu nedenlerle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 2.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15940, Karar No: 2014/12262, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15940 E.  ,  2014/12262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2012/212-2013/249

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek ve tebligat parçası eklenerek temyiz süresi geçtikten sonra da gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletilerek gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı vekilince sunulan temyiz dilekçesi, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek ve tebligat parçası da eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06//2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17252, Karar No: 2012/17906, Tarih: 18.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/17252 E.  ,  2012/17906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti ve alacak davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, sosyal güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan Yasa'nın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ...'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ... yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde ... Muhtarlığı'na iadesine, 18.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13944, Karar No: 2016/1475, Tarih: 10.02.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/13944 E.  ,  2016/1475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı ... tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacılar, babaları olan ortak mirasbırakan ...'in maliki olduğu üzerinde kat mülkiyeti ve kat irtifakı kurulmamış 44 ada 17 parsel sayılı taşınmazdaki iki dükkanı kardeşleri olan davalıların kiraya vermek suretiyle tasarruf ettiğini ileri sürerek geriye dönük 5 yıllık kira bedelinden paylarına isabet eden 10.000,00 TL' nin tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı ..., taşınmazla ilgisinin bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., tüm mirasçıların katılımı ile ... Noterliğinde düzenlenen 24.11.2000 tarihli taksim sözleşmesi gereğince davacıların dava konusu yerlerle ilgisinin kalmadığını, çekişmeli yerlerin 15 yıldır tasarrufunda olduğunu belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı ... yönünden iddianın ispat edilemediği gerekçesi ile davanın reddine; davalı ... hakkındaki davanın ise kısmen kabulü ile davacıların her biri için 4.278,76 TL ecrimisilin davalıdan tahsiline ilişkin olarak verilen karar Yargıtay 3. Hukuk Dairesince "... Davalı ...00 tarihli mirasçılar arasında noterde taksim sözleşmesi yapıldığını, davacıların dava konusu taşınmazla ilgisinin kalmadığını, davacılara başka yerler verildiğini ileri sürmüştür. Davacılar ve davalılar, 28.03.1994 tarihinde vefat eden Mehmet ...’in mirasçısıdırlar. Murisin 11 mirasçısının katılımıyla 24.11.2000 tarihinde noterde taksim sözleşmesi yapılmıştır. Bu sözleşmenin iptali için davacı ... (Dağtekin) tarafından açılan dava derdesttir. Ancak sözleşmenin iptalinden sonra ecrimisil istenebilir.Taraflar arasındaki taksim sözleşmesi ayakta kaldığı sürece davalı kullanımının kötüniyetli olduğundan söz edilemez. Mahkemece paydaşlar arasındaki taksim sözleşmesi üzerinde durularak, sözleşme ile dava konusu taşınmazın aynı olup olmadığının araştırılarak, ortaya çıkacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, açıklanan hususlar gözardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır" gereğine değinilerek bozulmuş olup mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davalı ... hakkındaki davanın reddine; davalı ... yönünden ise taksim sözleşmesinin iptali davasının ...Hukuk Mahkemesinin 2007/159 E. 2009/360 K. sayılı ilamı ile reddedildiği ve kararın derecattan geçmek

suretiyle kesinleştiği bu durumda taksim sözleşmesinin ayakta olduğu ancak bozma sonrası keşif sırasındaki taraf beyanlarına ve keşfen saptanan fenni bilirkişi raporuna göre taksim sözleşmesi gereğince dava konusu yerlerin 11 mirasçıdan tarafların anneleri Hatice ve davalı hariç davacıların da dahil olduğu 9 mirasçıya eşit suretle bırakıldığı gerekçesi ile davanın kabulü ile 04.09.2001-04.09.2006 tarihleri arasındaki dönem için ve davacıların miras taksim sözleşmesindeki payları da gözetilerek hesaplanan bilirkişi raporuna atfen davacıların her birinin 6.338,90 TL ecrimisil hakkının bulunduğu tespit edilmiş ise de taleple bağlı kalınarak davacıların her biri için 5.000,00 TL ecrimisilin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, mahkemece bozma ilamında gösterildiği şekilde işlem yapılarak, ecrimisil isteğinin kabulüne karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Davalı ...'in bu yönlere değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ne var ki; bozmadan önceki kararda davacıların her biri için 4.278,76 TL ecrimisil hüküm altına alınmış, bu husus davacılar tarafından temyiz edilmediğinden davalı taraf yararına müktesep hak oluşturduğu halde fazla ecrimisilin karar altına alınmış olması isabetsizdir.

Davalı ...'in bu yöne değinen temyiz itirazı yerindedir.Kabulü ile yerel mahkeme kararının (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5777, Karar No: 2007/8453, Tarih: 16.10.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5777 E.  ,  2007/8453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde anataşınmazın hava boşluğuna daire yapma hakkı bulunduğu belirtilerek hava boşluğunun davacı adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 16.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15994, Karar No: 2023/2778, Tarih: 23.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/15994 E.  ,  2023/2778 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/809 E., 2021/788 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

SUÇ TARİHLERİ : 27.06.2014, 08.07.2014, 15.07.2014, 23.07.2014,

01.08.2014, 09.08.2014

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyaların müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.27.06.2014 tarihli eyleme ilişkin olarak sanık hakkında bozma öncesi esas numarası 2014/538 olan ana dosyaya, 08.07.2014 tarihli eyleme ilişkin olarak sanık hakkında 2014/533 Esas sayılı dosyaya, 15.07.2014 tarihli eyleme ilişkin olarak sanık hakkında 2014/530 Esas sayılı dosyaya, 23.07.2014 tarihli eyleme ilişkin olarak sanık hakkında 2014/545 Esas sayılı dosyaya, 01.08.2014 tarihli eyleme ilişkin

olarak sanık hakkında 2014/547 Esas sayılı dosyaya konu kamu davaları açılmış, 2014/533, 2014/530, 2014/545, 2014/547 Karar sayılı dava dosyalarının bozma öncesi 2014/538 esas sayılı ana dosya ile birleştirilmelerine karar verilmiştir.

2.09.08.2014 tarihli eyleme ilişkin olarak ise sanık hakkında bozma öncesi esas numarası 2014/562 olan, bozma sonrası ise 2020/806 olan dosyaya konu kamu davası açılmıştır.

3.Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.01.2015 tarihli ve 2014/538 Esas, 2015/49 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 27.06.2014, 08.07.2014, 15.07.2014, 23.07.2014 ve 01.08.2014 tarihli eylemlerden 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi, 58 inci maddesinin birinci ve altıncı fıkraları uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, eşya müsaderesine, mükerrirlere özgü infaz rejimine karar verilmiştir.

4.Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2014 tarihli ve 2014/562 Esas, 2014/629 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 09.08.2014 tarihli eylemden 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi, 58 inci maddesinin birinci ve altıncı fıkraları uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, eşya müsaderesine, mükerrirlere özgü infaz rejimine karar verilmiştir.

5.Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.01.2015 tarihli ve 2014/538 Esas, 2015/49 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 02.06.2020 tarihli ve 2017/4220 Esas, 2020/7159 Karar sayılı kararı ile ''İncelemeye konu dosyaya ilişkin olarak ana dosya ve birleşen dosyalar kapsamında mahkemesince TCK'nun 43. maddesi tatbik edilerek uygulama yapılmış ise de, Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/562 Esas, 2014/629 Karar sayılı dosyasındaki 09/08/2014 tarihli eylemin de zincirleme suç grubuna dahil olmakta olduğu, eylemler arasında iddianame ile kesinti bulunmadığı anlaşılmakla, TCK'nun 43/1. maddesi çerçevesinde iş bu dosya ile arasında fiili ve hukuki irtibat bulunan Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/562 Esas, 2014/629 Karar sayılı dava dosyasının birleştirilerek delillerin birlikte değerlendirilmesinin gerekmesi, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli, Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun ile 5607 sayılı Kanun'da yapılan değişikliklerin mahkemesince değerlendirilmesi zorunluluğu ve 6545 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesi ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin on sekizinci fıkrası yollaması ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca temel ceza belirlendikten sonra aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin onuncu fıkrası uyarınca uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden suç tarihinde yürürlükte olmayan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3. maddesinin on sekizinci fıkrası gereğince hüküm kurulması'' nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir. Yine Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2014 tarihli ve 2014/562 Esas, 2014/629 Karar sayılı kararının sanık ve katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 02.06.2020 tarihli ve 2016/16821 Esas, 2020/6979 Karar sayılı kararı ile ''Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli, Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun ile 5607 sayılı Kanun'da yapılan değişikliklerin mahkemesince değerlendirilmesi zorunluluğu ve 6545 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesi