muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11645, Karar No: 2022/14041, Tarih: 30.11.2022

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 30/11/2022 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Ceza Genel Kurulunun 07/12/2021 gün ve 2019/7-187, 2021/612; 16/06/2020 gün ve 2018/8-582, 2020/291; 19/02/2019 gün ve 2017/1-285, 2019/113 sayılı Kararlarında da içtihat edildiği üzere; "Gerek yüze karşı gerekse yoklukta verilen hüküm ve kararlarda, başvurulacak kanun yolu süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açıkça belirtilmesi zorunludur. Bu bildirimlerdeki temel amaç tarafların başvuru haklarını etkin bir biçimde kullanmalarının sağlanması ve bu eksiklik nedeniyle hak kayıplarına yol açılmamasıdır. Ancak burada dikkat edilmesi gereken husus eksik veya yanılgılı bildirim nedeniyle bir hakkın kullanılmasının engellenip engellenmediğinin belirlenmesidir. Bildirimdeki eksikliğin yol açtığı bir hak kaybı bulunmamakta ise bu durum eski hâle getirme nedeni oluşturmayacaktır." Dosya kapsamına göre, sanığın yüzüne karşı verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin kanun yolu bildiriminin, anılan kararlarda da açıklandığı üzere, Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerinde öngörülen şekilde ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde yapıldığı göz önüne alındığında, sanık ...'in yüzüne karşı verilen 29/04/2021 tarihli mahkûmiyet hükmüne yönelik, tefhim ile başlayan bir haftalık yasal süresinden sonra müdafin 19/05/2021 tarihli dilekçeyle temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, sanık müdafin kanuni süreden sonra gerçekleşen temyiz talebinin 1412 sayılı CMUK'un 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 310 ve 317. maddeleri uyarınca reddine karar verilmesi kanaatinde olduğumdan çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/174, Karar No: 2017/10059, Tarih: 19.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/174 E.  ,  2017/10059 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1605, Karar No: 2009/4691, Tarih: 17.04.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/1605 E.  ,  2009/4691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ    : ADANA (KAPATILAN) 6. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ    : 12/06/2008

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı, adına kayıtlı 1000 ada 2 sayılı parseldeki 315/13962 payını davalı H. Z.'dan aldığı borcun teminatı olarak adı geçene devrettiğini, ancak borcunu ödeyebilmek için bir kez davalı A.'den borç aldığını ve çekişmeli payın teminat amacıyla  A.'e devredildiğini, sonrasında da davalı H.'dan aldığı borçla A.'in borcunu kapattığını, çekişmeli payın da H..ya aktarıldığını, ondan da davalı S.'e temlik edildiğini, davalıların el ve işbirliği içinde bulunduklarını ileri sürerek, tapu iptali-tescil istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlar, bunlardan son malik S. de birleştirilen davası ile taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, davacı ile davalılardan H. arasında yazılı protokol düzenlenmişse de diğer davalılarla düzenlenmiş yazılı bir belge olmadığı, davalıların el ve işbirliği içinde hareket ettikleri iddiasının ve son malik davalı S.'in iyiniyetinin aksinin kanıtlanamadığı gerekçesiyle asıl davanın reddine, birleştirilen davanın ise kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı (birleşen davalı)  tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 17.04.2009 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat Ö.F.G. ile temyiz edilen S. A.vekili Av. K. O. ve H. K.vekili Avukat A. A.geldiler, davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz edilenler ve vekili avukat gelmedi, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, inançlı işleme dayalı tapu iptali-tescil; birleştirilerek görülen dava, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın reddine, birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı(birleştirilen davanın davalısı) tarafından temyiz edilmiştir.

Getirtilen kayıt ve belgelerden, dava konusu 2 parsel sayılı taşınmazdaki çekişmeli payın davacıya ait iken 11.3.2002’de davalı H.Z.’ya satıldığı ve aralarında düzenlenen “protokol” başlıklı harici belgede, satış işleminin alınan borca teminat oluşturması için yapıldığının belirtildiği; sonrasında davalı H.’in anılan payı 30.12.2002’de davalı A. A.’a, A.’ın da 25.9.2003’de davalı A.Y.’a satış yoluyla devrettikleri, A.’in ise bu payı 01.10.2003 tarihli vekaletnamesiyle vekil kıldığı davacı aracılığıyla davalı H. K.’a sattığı, H.’dan da 24.1.2007’de son el malik olan davalı(birleştirilen davanın davacısı) S.A.’un  satın aldığı görülmektedir.

Gerek yukarıda değinilen el değiştirmeler, gerekse “protokol” başlıklı harici belge, bedeller arasındaki bariz farklılık, davalı H.’ya yapılan satışın vekil sıfatıyla davacı tarafından gerçekleştirilmesi ve taşınmazı halen davacının kullanması gibi olgular birlikte dikkate alındığında, davacı ile davalı H.arasındaki hukuki ilişkinin inançlı işleme dayandığı ve sonraki işlemlerde yer alan davalılar A., A. ve H.’nın da bu inançlı işlemi bilerek hareket ettikleri anlaşılmaktadır.

Ne var ki, son el malik S. hakkındaki soruşturmanın hükme yeterli bulunduğunu söyleyebilmek mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalı S.’in davalı H. ile el ve işbirliği içerisinde bulunup bulunmadığının tespiti bakımından ekonomik-sosyal durumu, hazırlık soruşturmasında 230.000.-YTL’ye satın aldığını söylediği taşınmazı satın alabilecek birikiminin olup olmadığı, varsa kaynağının nereden geldiği gibi hususların araştırılması, “protokol” başlıklı harici belgeye tanık sıfatıyla imza atanların ve davacı tarafından gösterildiği takdirde başkaca tanıkların dinlenmeleri, tanık beyanları doğrultusunda gerektiğinde soruşturmanın genişletilmesi, böylece toplanan tüm deliller değerlendirilmek suretiyle davalı S.’in TMK.’nun 1023. maddesinden yararlanıp yararlanamayacağının açıklığa kavuşturulması, yararlanamayacağının belirlenmesi halinde davacının da inançlı işlem nedeniyle kendisine düşen edimini yerine getirip getirmediğinin üzerinde durulması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacının (birleştirilen davanın davalısı) temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.12.2008 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 625.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına ve alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 17.04.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3017, Karar No: 2012/2493, Tarih: 27.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/3017 E.  ,  2012/2493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece tespit isteminin reddine, işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına , temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 27/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21084, Karar No: 2014/14994, Tarih: 17.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/21084 E.  ,  2014/14994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/225926

Mahkemesi : Bayramiç Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 07/05/2013

Numarası : 2012/108- 2013/119

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1.00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada 1.77 Promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın,soruşturma aşamasında suçunu samimi şekilde ikrar ettiği ancak kovuşturma aşamasındaki ifadesinde ikrarından döndüğü , sanığın arkadaşı tanık E.. S..’ın soruşturma ve kovuşturma aşamasında çelişkili beyanlarda bulunduğu , ilgili kolluk tarafından düzenlenen 10/03/2013 tarihli resmi tutanağın tutanak tanığı H.. A.. tarafından doğrulandığı ancak tüm bunlara rağmen çelişkili ifadeler veren sanık M.. Ö..’un ve tanık E.. S..’ın beyanlarına öncelik verilerek sanığın atılı suçtan mahkümiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1005, Karar No: 2017/399, Tarih: 10.10.2017

**Ceza Genel Kurulu         2017/1005 E.  ,  2017/399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Günü : 05.05.2017 - 18.07.2017

Sayısı : 128/90 - 4/6

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 20.04.2017 gün ve 11836-1845 sayılı iddianamesi ile sanık ...'un, silahlı terör örgütüne üye olma, Anayasayı ihlal, cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Büyük Millet Meclisini ve Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs etme suçlarından TCK'nun 314/2, 37/1. maddesi delaletiyle 309/1, 311/1, 312/1, 53, 63/1, 58/9 ve 54. maddeleri ile 3713 sayılı Kanunun 3. maddesi delaletiyle aynı Kanunun 5. maddesi gereğince cezalandırılması isteğiyle açılan kamu davasında İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesince 05.05.2017 gün ve 128-90 sayı ile mahkemenin görevsizliğine ve sanık hakkında ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapılması için dosyanın Yargıtay 16. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmiş,

Yargıtay 16. Ceza Dairesince de 18.07.2017 gün ve 4-6 sayı ile; yargılamaya İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesince devam edilmek üzere dairenin görevsizliğine ve oluşan görev uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının uyuşmazlığın giderilmesi istekli 08.09.2017 gün ve 50323 sayılı görüş yazısı ile Ceza Genel Kuruluna gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken konu, İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi ile Yargıtay 16. Ceza Dairesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesine ilişkindir.

Sanık ...’un, ....hâkimi olarak görev yapmakta iken Fetullahçı Terör Örgütü/Paralel Devlet Yapılanması (FETÖ/PDY) silahlı terör örgütüne üye olduğu gerekçesiyle Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu 2. Dairesinin 16.07.2016 gün ve 4-345 sayılı kararı ile görevden uzaklaştırılmasından sonra, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Genel Kurulunca 24.08.2016 gün ve 426 sayılı karar ile meslekten çıkarıldığı ve yeniden inceleme talebinin 29.11.2016 gün ve 434 sayılı kararla reddedildiği,

Sanık hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanununun 93 ve 94. maddeleri gereğince genel hükümlere göre yürütülen soruşturma sonucunda düzenlenen iddianame ile; ağır ceza mahkemesinin görevine giren ve suçüstü halinde işlendiği değerlendirilen silahlı terör örgütüne üye olma, Anayasayı ihlal, cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Büyük Millet Meclisini ve Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs etme suçlarından TCK'nun 314/2, 37/1. maddesi delaletiyle 309/1, 311/1, 312/1, 53, 63/1, 58/9 ve 54. maddeleri ile 3713 sayılı Kanunun 3. maddesi delaletiyle aynı Kanunun 5. maddesi gereğince cezalandırılması isteğiyle kamu davası açıldığı,

İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesince 05.05.2017 gün ve 128-90 sayı ile;

"Sanığın İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi'nde üye hakim olarak görev yaptığı dönemdeki eylemleri nedeniyle TCK'nun 309, 311, 312. maddeleri uyarınca cezalandırılmasının talep edildiği, Ergenekon adıyla bilinen davada sanıklara yasal haklarını vermemek, sahte belgeleri delil olarak kabul etmek, evvelce mevcut olmayan delilleri ortaya çıkarmak, gerçek delilleri gizlemek ve gerçek failleri bırakmak suretiyle bilerek ve isteyerek teröristlere ve vatan hainlerine yardım ettikleri, iftira attıkları, sahte deliller oluşturdukları, Türk Silahlı Kuvvetleri mensuplarının tasfiye edilmesine yardımcı oldukları, görevi kötüye kullandıkları, ölüme sebebiyet verdikleri, masumiyet karinesini ihlal ettikleri ve vatana ihanet ettikleri iddiaları ile ilgili dosyanın müfettişte olduğu, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu'nun 90. maddesi uyarınca birinci sınıfa ayrılmış olaylarla Ağır Ceza Mahkemeleri heyetine dahil bulunan hakimlerin son soruşturmalarının Yargıtay ilgili Ceza Dairesince görüleceği" gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği,

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 16. Ceza Dairesince de 18.07.2017 gün ve 4-6 sayı ile;

"...İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının iddianamesi incelendiğinde, FETÖ/PDY'nin genel yapılanması, yargı yapılanması, bylock programı, örgütsel motivasyon unsuru olarak 1 Dolar bulundurulması, örgütün izleyeceği yol haritası ile ilgili ele geçen belgeler, darbe kalkışması ile ihlal edilen yasa maddeleri başlıkları ile örgüt hakkında bilgiler verildiği, 680 sayılı KHK ile değişik 2802 sayılı Yasanın 93/1. maddesi uyarınca belirtilen yetki kuralı çerçevesinde soruşturmanın yapıldığı hususundan bahsedilerek Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu 3. Dairesi ile Teftiş Soruşturma Kurulu nezdinde bulunan dosyalara atıf yapılarak soruşturma ve inceleme işlemlerinin devam ettiği açıkça belirtildiği de dikkate alındığında sanık hakkında 2802 sayılı Yasanın 93 ve devamı maddeleri uyarınca yürütülen soruşturmaların ve incelemelerin devam ettiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında TCK'nın 257. maddesi uyarınca görevde yetkiyi kötüye kullanmak suçundan açılan bir dava da bulunmamaktadır.