muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/23927, Karar No: 2016/17405, Tarih: 28.09.2016

Davalı ... ve ..., davacıyla aralarında yazılı bir sözleşmenin bulunmadığını, davacının açtığı bir davanın da bulunmadığını savunmuş, diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı avukatın, davalıların vekili olarak davalıların murisine ait taşınmaza idarece kamulaştırmasız el atılması üzerine belediye ile uzlaşma toplantısına katıldığı, ancak belediyenin yeterli ödenek olmaması nedeniyle kararlaştırılan ücreti ödemediği, sonrasında davalıların belediye ile ikinci bir uzlaşma tutanağı imzaladıkları, davalılara kararlaştırılan kamulaştırma bedelinin ödendiği, taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesi bulunmadığı, dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Davacı, davalıların kendisine haber vermeden belediye ile anlaştıklarını, vekalet ücretini de ödemediklerini belirterek, eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, davalılara belediye tarafından ödenen 396.376,00 TL'nin %10'u üzerinden hesaplanan vekalet ücretine hükmedilmişse de, davacı avukat tarafından açılan ya da takip edilen bir dava bulunmamaktadır. Davacı avukat davalılara vekaleten sadece bir toplantıya katılmıştır. O halde davalılar, yukarıda hesaplanan şekilde vekalet ücretinin tamamından sorumlu tutulamaz. Ancak davacının davalılara sağladığı hukuki yardım nedeniyle sarfedilen emek ve mesaiye karşılık, hak ve nesafete uygun bir avukatlık ücretinin ödenmesi gerektiği kabul edilmelidir. Mahkemece, davacı avukatın davalıların vekili sıfatıyla sarfetmiş olduğu emek ve mesai değerlendirilerek, davacının hak ve nesafete göre alması gereken vekalet ücreti tespit edilip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde Avukatlık Kanununa ve Tarifeye göre hesaplanan vekalet ücretinden davalıların tümüyle sorumlu tutulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde davalılara iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15484, Karar No: 2019/12586, Tarih: 11.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/15484 E.  ,  2019/12586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 11/06/2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına kimse gelmedi. Karşı taraf adına vekili Avukat... geldi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla çalışma ücreti alacağı noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunun açıklama kısmında, haftalık üç saat üzerinden fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanacağı belirtilmiş olmasına rağmen, hesaplama tablosunda günlük üç saat üzerinden fazla çalışma ücreti hesaplanması hatalıdır.

Diğer taraftan, bir kısım davacı ve davalı tanıklarının, fazla çalışma ücretlerinin elden ödendiğine yönelik beyanları bulunmaktadır. Ücretin ödendiği yönündeki savunmanın tanık beyanıyla kanıtlanması mümkün değil ise de, taraf tanıklarının yazılı şekildeki beyanları karşısında, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 31. maddesinde düzenlenen hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında, davacı asilin dinlenilmesi gerekliliği doğmuştur. Anılan sebeple, davacı asil, usulünce duruşmaya çağrılarak, fazla çalışma ücretlerinin elden ödenip ödenmediği hususunda beyanı alınmalıdır. Bu yönde bir işlem yapılmaması hatalıdır.

Anılan sebeplerle, yukarıda yazılı maddi ve hukuki olgulara dikkat edilerek fazla çalışma ücreti alacağı talebi yeniden değerlendirilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11503, Karar No: 2013/1172, Tarih: 29.01.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/11503 E.  ,  2013/1172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, ikramiye, fazla mesai, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı .... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait iş yerinde 05.06.2002-30.05.2008 tarihleri arasında çalıştığını, hak kazandığı işçilik ücretlerinin ve ikramiyesinin ödenmemesi sebebi ile iş sözleşmesini haklı sebebe dayalı feshettiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının ödenmesini istemiştir.

Davalı .... iflas idaresi memuru vekili; .... Asliye Ticaret Mahkemesinin 2008/498 esas sayılı dosyası üzerinden 05.03.2009 tarihli ilam ile davalı şirketin 05.03.2009 tarihinden itibaren iflasına karar verildiğini, .... İflas Müdürlüğünün 2009/4 sayılı iflas dosyasının açıldığını, davacı tarafından iflas masasına işbu davanın konusu olan alacağa ilişkin alacak kaydı yaptırıldığını, kaydedilen alacağın 5.829,68 TL'nın kabul edildiğini ve sıra cetvelinin 1. sırasına yazıldığını, iflas masasına kabul edilen alacak miktarının tahsili için ayrıca bir mahkeme ilamına gerek olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/II.-e. maddesi gereğince haklı sebebe dayalı feshedildiği, davalı işverenlikçe ödendiği ispatlanamayan ücret, ikramiye, çocuk ve yakacak yardımı alacağı bulunduğu, davacının fazla mesai yaptığı, hafta tatillerinde çalıştığı, bu çalışmalarına karşılık gelen ücretin ödendiğine ilişkin davalı işverenlikçe delil ibraz edilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, iflas masasına kabul edilen işçilik alacaklarına ilişkin davanın kabulüne karar verilip verilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Yargılamanın devamı sırasında, davalı şirketin iflasına karar verilmesi üzerine, davacı işçinin dava konusu alacakların iflas masasına kaydedilmesi husunda başvuruda bulunduğu, dava konusu alacakların bir bölümü için iflas masasına kabul kararı verildiği ve sıra cetvelinin birinci sırasına kaydedildiği anlaşılmaktadır.

Alacağın, da iflas masasına kabulüne karar verilmesi halinde, müflisin taraf olduğu hukuk davasının konusu kalmayacak, aksi halde (alacağın kısmen veya tamamen reddi) davada husumet iflas idaresine yöneltilerek kayıt kabul davası olarak devam edilecektir.

İflas idaresinin bu tür alacaklar hakkında kabul veya red şeklinde karar vermeden bu alacakları sıra cetvelinde “davalı” olarak göstermekle yetinmesi gerekmekte olup, alacağın reddi veya kabulüne dair karar ikinci alacaklılar toplantısında verilecektir.

İflas idaresinin bu tür alacaklar hakkında kabul veya red şeklinde karar vermeden bu alacakları sıra cetvelinde “davalı” olarak göstermekle yetinmesi gerekmekte olup, alacağın reddi veya kabulüne dair karar ikinci alacaklılar toplantısında verilecektir.

Dosya kapsamından, ... İflas Müdürlüğü'nce talebi inceleyen iflas idaresinin alacağın bir bölümün kabul ederek sıra cetvelinin 1. sırasına yazılmasına karar verdiği belirtilmekle birlikte, dava konusu alacağın ikinci alacaklılar toplantısında tamamen veya kısmen kabul edilip edilmediği açıklığa kavuşmamıştır.

Bu sebeple yukarıda belirtilen hususlar gözetilmeden yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan kanuni düzenlemeler çerçevesinde araştırma yapılarak, ikinci alacaklılar toplantısında kabul edilen alacakların nitelik ve miktarları belirlenerek, bu alacaklar yönünden davanın konusuz kaldığına karar verilmelidir. Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulduğunda, eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29.01.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4111, Karar No: 2015/6829, Tarih: 07.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/4111 E.  ,  2015/6829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İSTANBUL ANADOLU 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/01/2013

NUMARASI : 2011/630-2013/17

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kat mülkiyeti kurulu bulunan 568 ada 6 parsel sayılı taşınmazdakendisinin de kat maliki olduğunu, diğer kat maliklerden olan davalının ortak kullanım alanında kalan merdiven altı boşluğunu dükkanına katmak, havalandırma boşluğunu ise dairesine ilave etmek suretiyle haksız müdahale ettiğini, bu nedenle açtığı dava sonucunda Kartal 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2007/53 esas, 2009/133 karar sayılı ilamı ile elatmanın önlenmesine ve eski hale getirilmesine karar verildiğini, anılan kararın kesinleştiğini, davalının ortak kullanım alanını 30.06.2001 tarihi ile 19.07.2011 tarihleri arasında kullanıp haksız gelir elde ettiğini ileri sürerek 6.000,00 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.Davalı, dava konusu taşınmazdaki merdiven altı boşluğunu davacının rızası ile değerlendirerek bir kısmının kendisinin, bir kısmının ise davacının dükkanına ilave ettiklerini, ecrmisil isteğinin fahiş olduğunu, ancak 5 yıllık ecrimisil istenebileceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, çekişme konusu kat mülkiyeti kurulu taşınmazda kat maliklerinden birinin ortak yeri kullanımı nedeniyle diğer kat malikine ecrimisil ödemek zorunda olduğu, davalının ortak yere elattığı kısımların davacının arsa payına isabet eden kısmının ecrimisil olarak hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Karar, davacı (ve karşı temyiz eden davalı) tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi .......................’ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle çekişme konusu kat mülkiyeti kurulu taşınmazda davalının ortak yere elattığının kesinleşmiş mahkeme kararı ile saptandığının gözetilmesi ve bilirkişilerce usulüne uygun olarak belirlenen ecrimisile hükmedilmesi doğru olduğu gibi, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/2. maddesine göre takdir edilen vekâlet ücreti de isabetli olduğuna göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 113,93 TL. onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 07.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17208, Karar No: 2013/16750, Tarih: 30.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/17208 E.  ,  2013/16750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanıkların sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanıkların savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanıklar hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanıkların kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.05.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6876, Karar No: 2023/4861, Tarih: 11.09.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/6876 E.  ,  2023/4861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı-alacaklılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

6100 sayılı HMK'nın 353/1-a-3. bendinde; 'Mahkemenin görevli ve yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı vermiş olması veya mahkemenin görevli ya da yetkili olmamasına rağmen davaya bakmış bulunması” halinde bölge adliye mahkemesinin, esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar vereceği belirtilmiştir.

Yine aynı Kanunun 362/1-c bendinde; Bölge Adliye Mahkemesinin, yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkisi hakkında verdiği kararlar ile yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı düzenlenmiştir.

Buna göre HMK’da Bölge Adliye Mahkemesine dosyayı asıl görevli mahkemeye gönderebilme salahiyetini de tanıyan görevle ilgili kesin karar verme ve uyuşmazlık çıkması halinde kesin olarak çözümleyen karar verme yetkisi tanındığı görülmektedir. Bu nedenle yasada görev hususunun en geç Bölge Adliye Mahkemesi kararıyla çözümlenmesi sisteminin benimsendiği açıkça görüldüğünden görev hususunu inceleyen Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı özellikle 362/1-c madde hükmü de gözetildiğinde temyiz yoluna başvurulmasının mümkün olmadığı sonucuna varılmalıdır.

Somut olayda; davacının ihtiyati haczin yeniden konulması istemine ilişkin şikayet istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, Aydın 1. İcra Hukuk Mahkemesince şikayetin reddine karar verildiği, davacı-alacaklılar tarafından bu karara karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesince yerel mahkeme kararı kaldırılarak “davanın görev nedeniyle usulden reddine” karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yargıtayca incelenmesi istenen Bölge Adliye Mahkemesi kararı, HMK’nın 353/1-a-3 ve 362/1-c bentleri gereğince kesin nitelikte olduğundan, 5311 sayılı Kanunla değişik İİK'nun 364. maddesi ve 6100 sayılı HMK'nın 366. maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca temyiz başvuru talebinin REDDİNE, 11.09.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

Dr. ...'in Karşı Oy Yazısı:

Yargıtayca incelenmesi istenen Bölge Adliye Mahkemesi kararı, HMK’nın 353/1-a-3 ve 362/1-c bentleri gereğince kesin nitelikte olduğundan, 5311 sayılı Kanunla değişik İİK'nun 364. maddesi ve 6100 sayılı HMK'nın 366. maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca temyiz başvuru talebinin REDDİNE, 11.09.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

Dr. ...'in Karşı Oy Yazısı:

İcra ve İflas Hukukunun ana kaynağı İcra ve İflas Kanunudur. İcra ve İflas Kanunda açık hükmü bulunmayan hallerde icra ve iflas takiplerinin niteliğine uygun düştüğü oranda Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümleri de uygulanır. (Ejder Yılmaz, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Hükümlerinin İcra ve İflas Uyuşmazlıklarında Uygulanabilirliği (Prof. Dr. Ramazan Arslan Armağan. C-2. Ankara 2015 s. l835-1866)

Bir özel görevli ilk derece mahkemesi olan icra mahkemesi kararlarına karşı da kanun yolları açıktır.

İcra mahkemesi kararlarına karşı kanun yolları bakımından İİK’nun 363,364,365,366 maddelerinde özel hükümler konulmuştur.

20 Temmuz 2016 dan itibaren icra mahkemesi kararlarına karşı gidilecek olan kanun yolları istinaf ve temyizdir. 5311 sayılı kanunlar değişik İİK 'nun 363. maddesi, değişiklik öncesi 363. maddesinin tersine icra mahkemesinin hangi kararlarına karşı istinaf yoluna kapalı olduğunu (yani icra mahkemelerinin hangi kararlarının kesin olarak verildiğini) düzenlemiştir. Bu düzenleme nedeniyle icra mahkemesinin İİK m.363 den ismen gösterilmemiş bulunan diğer kararlarına karşı istinaf yolunun açık olduğu anlaşılmaktadır.

Anılan maddede sayılmadığı için icra mahkemesinin görev ve yetkisizliğe ilişkin kararlarına karşı da istinaf yolu açıktır.

İstinaf sisteminde önce 5311 sayılı kanun değişikliği öncesi İİK'nun 363. maddesi temyiz edilebilecek kararlarını sayarken 2. sırada görev ve yetkisizliğe ilişkin kararları da saymıştır.

Başka bir anlatımla istinaf sistemi öncesi veya sonrası İİK m. 363 hükmüne göre icra mahkemesinin görevsizlik ve yetkisizliğe ilişkin kararlarına karşı kanun yolu açıktır.

Anılan maddede sayılmadığı için icra mahkemesinin görev ve yetkisizliğe ilişkin kararlarına karşı da istinaf yolu açıktır.

İstinaf sisteminde önce 5311 sayılı kanun değişikliği öncesi İİK'nun 363. maddesi temyiz edilebilecek kararlarını sayarken 2. sırada görev ve yetkisizliğe ilişkin kararları da saymıştır.

Başka bir anlatımla istinaf sistemi öncesi veya sonrası İİK m. 363 hükmüne göre icra mahkemesinin görevsizlik ve yetkisizliğe ilişkin kararlarına karşı kanun yolu açıktır.

İİK'nun 363. maddesi dışında İcra ve İflas Kanununda açıkça istinaf yolu kapalı (kesin) olduğu belirtilen kararlar için de istinaf yolu kapalıdır. Örneğin Kıymet takdirine ilişkin şikayetlerde icra mahkemesinin yetkisizlik kararı İİK'nun 128/a-son fıkrasına göre kesindir. Yine İİK'nun 134. maddesinin 7. fıkrasına göre ihalenin feshine ilişkin şikayetlerde icra mahkemesinin görevsizlik veya yetkisizlik kararlarının kesin olduğu yani istinaf yolunu kapalı olduğu düzenlenmiştir. İcra ve İflas kanunlarında yazılı bu düzenlemelerden anlaşılacağı üzere İİK'nun 363. maddesinde istinaf yolu kapalı haller arasında sayılmayan ve ayrıca yukarıda belirtilen özel hükümler uyarınca kesin olduğu düzenlenmeyen icra mahkemesinin görevsizlik veya yetkisizlik kararlarına karşı istinaf yolunun açık olduğu görülmektedir. Kanun koyucu icra mahkemelerinin görevsizlik veya yetkisizlik kararlarına karşı istinaf yolunu kapatmak istese idi bu kararları İİK 363.maddesinde istinaf yolu kapalı olan kararlar arasında sayar idi.

İcra ve İflas Kanunu “temyiz"’ yolu ve başvuru ve incelemesi başlıklı İİK’nun 364.maddesinin birinci fıkrası" Bölge Adliye Mahkemesi hukuk dairelerince verilen ve miktar veya değeri kanunda belirtilen parasal sınırı geçen (İİK m.364/1 geçici md. 16) nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü düzenlemiştir. Bu madde hükmüne göre istinaf mahkemesinin kararını türüne veya konusuna göre bir ayrım yapılmaksızın, istinaf mahkemelerince verilen tüm nihai kararların parasal temyiz sınırını geçmesi kaydı ile temyiz edileceğini açıkça düzenlemektedir. Böylelikle istinafa başvurulabilecek tüm kararlara karşı temyiz sınırını aşmak konusu ile temyiz yoluna gidilebilecektir. (Pekcanıtez, Hakan/Atalay, Oğuz/Özkan Sungurtekin Meral/Özekes Muhammet.İcra ve İflas Hukuku Ders kitabı, İstanbul 2012 s.59).

Hangi istinaf mahkemesi kararlarının temyiz edilebileceği konusunda icra ve iflas kanununda açık bir hüküm bulunduğu ve bu nedenle öncelikle uygulaması gerektiği yoruma ihtiyaç bırakmayacak şekilde açıkça anlaşılmaktadır.

İİK'nun 366.maddesinin birinci fıkrası istinaf ve temyiz incelemeleri Hukuk Muhakemeleri Kanununa göre yapılır” hükmü icra ve iflas kanununda hüküm bulunmayan durumlarda HMK'nın istinafı ve temyize ilişkin hükümleri uygulanır, şeklinde anlaşılmalıdır.

Hangi istinaf mahkemesi kararlarının temyiz edilebileceği konusunda icra ve iflas kanununda açık bir hüküm bulunduğu ve bu nedenle öncelikle uygulaması gerektiği yoruma ihtiyaç bırakmayacak şekilde açıkça anlaşılmaktadır.

İİK'nun 366.maddesinin birinci fıkrası istinaf ve temyiz incelemeleri Hukuk Muhakemeleri Kanununa göre yapılır” hükmü icra ve iflas kanununda hüküm bulunmayan durumlarda HMK'nın istinafı ve temyize ilişkin hükümleri uygulanır, şeklinde anlaşılmalıdır.

Somut olayda ihtiyati haczin infazı ile ilgili şikayetin reddi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine istinaf mahkemesince, ihtiyati haczin yeniden konulması istemi ile ilgili şikayette, icra mahkemesinin yetkisinin İİK’nun 266. maddesine göre takibe başladıktan sonra başlayacağı, henüz talep başlatılmadığından icra mahkemesince şikayetin görev nedeniyle usulden reddi yerine şikayetin esastan reddi yerinde bulunmayarak icra mahkeme kararını kaldırıp şikayetin (davanın) görev nedeniyle usulden reddine karar verildiği, bu kararın temyiz konusu yapıldığı görülmektedir.

Bu karar yukarıda açıklandığı üzere İİK'nun 364/1 fıkrasına göre temyiz yolu açık bir karar olup işin esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi görüşünde olduğumdan çoğunluğun İİK'nun 364. ve HMK'nın 366 maddelerinin göndermesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararına HMK’nın 353/1 -a3 ve 362/1-c maddeleri gereğince kesin nitelikte olduğu gerekçesi ile HMK nın 352 maddesi gereğince temyiz talebinin reddine ilişkin Dairenin çoğunluk kararına katılamıyorum.