muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11126, Karar No: 2014/13920, Tarih: 12.05.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/11126 E.  ,  2014/13920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/01/2014

NUMARASI : 2013/64-2014/6

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre, asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onaylanmış ve onaylayan yasada; " ... Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ... " ilkelerine yer verilmiştir.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onaylanmış ve onaylayan yasada; " ... Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ... " ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiş, yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye davası ve 18 EKİM 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığının kabulü zorunludur. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine, havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaplardaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda borçlu belediyenin Vakıflar Bankasında bulunan hesaplarına haciz konulduğu, mahkemece banka hesap ekstrelerinin getirtildiği, hesaplar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak bilirkişi raporu doğrultusunda şikayetin kabulü ile hacizlerin kaldırılmasına karar verildiği, ancak bilirkişi raporunda her üç hesapta yatan paraların niteliğine ilişkin Yargıtay denetimine elverişli şekilde ayrıntılı bir tespit yapılmadığı görülmektedir.

Somut olayda borçlu belediyenin Vakıflar Bankasında bulunan hesaplarına haciz konulduğu, mahkemece banka hesap ekstrelerinin getirtildiği, hesaplar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak bilirkişi raporu doğrultusunda şikayetin kabulü ile hacizlerin kaldırılmasına karar verildiği, ancak bilirkişi raporunda her üç hesapta yatan paraların niteliğine ilişkin Yargıtay denetimine elverişli şekilde ayrıntılı bir tespit yapılmadığı görülmektedir.

Mahkemece, Belediyeden hesaptaki paralar hakkında ayrıntılı bilgi alındıktan sonra haczedilen paraların niteliği bilirkişi tarafından Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde belirlenmelidir. Hesaptaki paraların, vergi, resim, harç veya bu hükümde olmaları halinde haczedilemeyeceği düşünülmelidir. Her hesap kendi içinde değerlendirilerek havuz hesabı olduğunun belirlenmesi halinde ise haczedilmezlik şikayetinin reddine karar verilmelidir.

Mahkemece Yargıtay denetimine elverişli şekilde hazırlanmayan bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4212, Karar No: 2015/1031, Tarih: 19.02.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/4212 E.  ,  2015/1031 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 14.02.2014 gün ve 2013/8411 Esas, 2014/1054 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi birleşen dosyada şikayetçi vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl dosyada şikayetçi vekili, borçluya ait taşınmazların satışı sonucu düzenlenen sıra cetvelinde, müvekkilinin alacaklı olduğu ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2007/1355 E. sayılı icra dosyasına, haczin düştüğü gerekçesiyle pay ayrılmamasının usulsüz olduğunu, haczin süresinde satış talep edilmekle ayakta olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Birleşen dosyada şikayetçi vekili, müvekkilinin haczinin ilk haciz olması nedeniyle sıra cetvelinde müvekkiline birinci sırada pay ayrılması gerektiğini, şikayet olunan ... Vergi Dairesi'nin alacağından borçlunun sorumluluğunun %2 oranındaki hisse ile sınırlı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Asıl ve birleşen dosyada şikayet olunanlar vekilleri, şikayetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesince, asıl dosyada şikayetin kabulüne, birleşen dosyada şikayetin reddine dair verilen kararların kesinleştiği gerekçesiyle bu konuda yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, kendisini vekille temsil ettiren şikayet olunan ... Vergi Dairesi lehine karar tarihi itibariyle 440,00 TL ücreti vekaletin birleşen dosya şikayetçisinden tahsiline dair verilen karar asıl dosyada şikayet olunan- birleşen dosyada şikayetçi vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 14.02.2014 tarih ve 2013/8411 E., 2014/1054 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, birleşen dosyada şikayetçi vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK'nın 366. maddesi ve HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

.../...

S.2

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, birleşen dosyada şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak ... gelir kaydedilmesine, 19.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/15432, Karar No: 2005/18368, Tarih: 27.12.2005

2. Hukuk Dairesi 2005/15432 E., 2005/18368 K.

**2. Hukuk Dairesi 2005/15432 E., 2005/18368 K.**

**- BOŞANMA

- MANEVİ TAZMİNAT**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 185 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 186 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm velayet, tazminatlar ve nafaka yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kocanın kusuru bulunmamaktadır. Evlilik birliğinin kendi kusuru olmaksızın bozulmuş olması yüzünden en azından Türk Medeni Kanununun 185. ve 186. maddelerinden kaynaklanan mevcut menfaatleri zedelenmiş olup, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve hakkaniyet ilkesi dikkate alınarak davalı-davacı koca yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmesi gerekir. Maddi tazminat isteğinin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple davalı-davacı koca yararına BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Nejla yükletilmesine peşin harcın mahsubuna, temyiz peşin harcının yatıran Metin'e geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 27.12.2005 (Salı)

MUHALEFET ŞERHİ

Tarafların karşılıklı olarak evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle boşanma (TMK. m. 166 f. I) davası açtıkları; kadının boşanma davasının reddine , kocanın boşanma davasının kabulüne karar verildiği ve boşanmaya sebep olan olaylarda kadının "tam kusurlu olduğu" konusunda değerli çoğunluk ile aramızda "görüş birliği" vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluk tarafından " ...en azından TMK. 185 ve 186 maddelerinden kaynaklanan mevcut menfaatlerinin zedelenmiş olmakla koca yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir" görüşü sergilenmiştir.

Öncelikle bilinmeli ki kadının "tam kusurlu oluşu" maddi tazminat ödemeye "zorunlu" olduğunun da göstergesi/ölçüsü değildir. Çekişmedeki bu tespitimize rağmen kadının kusuruna yönelik bundan sonra kurulacak cümlelerin/sergilenecek düşüncelerin karşı oyumuzu "etkileyen" bir tarafı yoktur.

Değerli çoğunluğun düşüncesine maddî tazminatın maddî koşullarından olan "zarar" koşulunun (Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, I. Cilt, Ankara 2000 (1124 sayfa), II. Cilt, Ankara 2000 (1034 sayfa), Kısaltma: GENÇCAN-BOŞANMA, s. 186-189) gerçekleştiği dava dosyası içerisinde kanıtlanmadığından koca yararına maddi tazminat (TMK. m. 174 f. I) verilemeyeceği gerekçesi ile katılmıyorum.

Maddî tazminatın "maddî koşullarını";

Değerli çoğunluğun düşüncesine maddî tazminatın maddî koşullarından olan "zarar" koşulunun (Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, I. Cilt, Ankara 2000 (1124 sayfa), II. Cilt, Ankara 2000 (1034 sayfa), Kısaltma: GENÇCAN-BOŞANMA, s. 186-189) gerçekleştiği dava dosyası içerisinde kanıtlanmadığından koca yararına maddi tazminat (TMK. m. 174 f. I) verilemeyeceği gerekçesi ile katılmıyorum.

Maddî tazminatın "maddî koşullarını";

- Maddî tazminat isteyenin kusursuz veya daha az kusurlu olması,

- Maddî tazminat istenenin kusurlu olması,

- zarar,

- nedensellik bağı,

- hukuka aykırılık olarak sıralayabiliriz. ((Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel

Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, : I. Cilt (TMK. m. 1-351), Ankara 2004 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK, s. 943-944)

TMK. m. 174 f. I hükmüne göre mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu taraf, kusurlu taraftan uygun bir maddî tazminat isteyebilir. Boşanma (TMK m. 161-166 ) davasında koşulları varsa "hem kadın hem de koca yararına" maddi tazminat (TMK. m. 174 f. I) verilebileceği kuşkusuzdur.

Bu çerçevede/kapsamda dava dosyası incelenecek olursa;

A) Öncelikle belirtmeliyim ki "mevcut menfaatlerin" boşanma yüzünden zedelenmesi dava dosyasında kanıtlanmış değildir.

Bilindiği üzere TMK. m.185-186 hükümleri evliliğin genel hükümleri arasında yer alır. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, : I. Cilt (TMK. m. 1-351), Ankara 2004 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK, s.1068-1082); Ömer Uğur GENÇCAN, "4721 Sayılı Türk Medenî Kanununa Göre Evliliğin Genel Hükümleri", Yargıtay Dergisi, Cilt:29, Ocak-Nisan 2003, Sayı:1-2, Sayfa:43-49.)

-

TMK. m.185-186 hükümlerine ilişkin "yoksunluğun" dava dosyasında kanıtlanması, "mevcut menfaatleri" boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu taraf, kusurlu taraftan uygun bir maddî tazminat isteyebilir kuralının uygulanmasına elbette gerekçe oluşturabilir.

Ancak evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle (TMK. m. 166 f. I) açılan "her boşanma davasında "davanın kabul edilmesi istekte bulunan tarafa (kadın ya da koca) "otomatik olarak" da maddi tazminat (TMK. m. 174 f. I) verilmesini gerektirmez.

Başka bir anlatımla boşanma davasında maddi tazminat (TMK. m. 174 f. I) verilebilmesi için maddi tazminat isteyen eşin mutlaka "maddi bir zararı" (Bilge ÖZTAN, Aile Hukuku, Ankara-2004, s. 482) mevcut olmalı ve bu maddi zarar dava dosyasında "kanıtlanmış" olmalıdır.

Dava dosyasına göre maddi tazminat isteyen koca ise;

- Atari salonu işleten,

-Babasına ait evde oturan bir kişidir.

Dava dosyasına göre maddi tazminat istenilen kadın;

- İlkokul mezunu,

- Ev hanımı,

- Herhangi bir geliri bulunmayan,

- Üstelik "yakın akrabalarının yardımı ile geçinen" bir kişidir.

Dava dosyasına göre maddi tazminat isteyen koca ise;

- Atari salonu işleten,

-Babasına ait evde oturan bir kişidir.

Dava dosyasına göre maddi tazminat istenilen kadın;

- İlkokul mezunu,

- Ev hanımı,

- Herhangi bir geliri bulunmayan,

- Üstelik "yakın akrabalarının yardımı ile geçinen" bir kişidir.

Görüldüğü üzere maddi tazminat istenilen kadın TMK. m.185-186 hükümlerine ilişkin "katkısı istenilecek" bir kişi olmayıp aksine başkalarının yardımına muhtaç bir kişidir. Maddi tazminat isteyen kocanın sanılanın aksine değil yoksunluğu boşanma sebebiyle elde ettiği bir menfaat (= Kadının sofradan eksilmesi gibi) söz konusudur (BGE 114 II 118ff).

Kocanın boşanma sonucunda kendi hayat standardını kendi kazancı ile sağlayabileceği de (ÖZTAN, s. 484) dosyada ki delillerle belli/açık olduğundan kendisi için maddi tazminat istemine gerek de yoktur.

B) "Beklenen menfaatler" yönünden ise kocanın statüsü sadece bir beklentiden (Hoffnung) ibaret olup "somutlaşmış" bir menfaat bulunmamaktadır. (Lüchinger/Geiser, Art. 151, n.2, s. 768, Öztan, s. 485)

Sonuç: Bu sebeplerle maddi tazminat isteyen kocanın TMK. m. 174 f. I hükmüne göre "mevcut veya beklenen menfaatleri" boşanma yüzünden zedelendiği bu sebeple bir "zarar oluştuğu" kanıtlanamamışken yararına maddi tazminat verilemeyeceğinden bu yöndeki değerli çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/875, Karar No: 2015/3296, Tarih: 11.06.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/875 E.  ,  2015/3296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-O.. K.. 2-Z.. K.. ile davalılar 1-E.. E.. 2-B.. Müh. Mim. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. 3-M.. Marmara Yapı Denetim Ltd. Şti. 4-T..Halinde M.. M.. Y.. Denetim Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 31.12.2012 gün ve 2010/63-2012/559 sayılı hükmü onayan Dairemizin 25.09.2014 gün ve 2014/266-5483 sayılı ilamı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilâmında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 226,00 TL para cezası ile bakiye 5,20 TL red harcının karar düzeltme isteyen davacılara yükletilmesine, 11.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10404, Karar No: 2011/940, Tarih: 27.01.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/10404 E.  ,  2011/940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankanın kredi kartı Borcu nedeniyle hakkında icra takibi yaptığını, haciz esnasında icra takibinden haberdar olduğunu, kimlik bilgileri kullanılarak kredi kartı alındığını, rızası dışında borçlandırıldığını, davalının gerekli dikkat ve özeni göstermediğinden dolayı ağır kusurlu olduğunu, haciz nedeniyle manevi zarara uğradığını ileri sürerek, icra takibi nedeniyle borçlu olmadığının tespiti ile kötüniyet tazminatı ve 3.500 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının yapılan hacizden sonra itiraz etmesi üzerine herhangi bir işlem yapmadıklarını,kötüniyetli olmadıklarını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının icra takibi nedeniyle borçlu olmadığının tespitine,kötüniyet tazminatı ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalının kendisi hakkında haksız icra takibi başlatarak evinde haciz yaptırması nedeniyle manevi zarara uğradığını öne sürerek 3.500TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini istemiş, davalı, kötüniyetli olmadıklarını 2010/10404-2011/940

savunmuştur. Mahkemece şartları oluşmadığı gerekçesiyle davacının manevi tazminat talebi reddedilmiştir. Dava konusu icra takibi nedeniyle davacının konutunda 20.2.2008 tarihinde bir kısım menkul malın haczedildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Davacının konutunda yapılan haciz haksız olduğuna bir başka anlatım ile bu eylem haksız fiil niteliğinde olduğuna göre davacı yararına, makul bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bent gereğince temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, 27.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12023, Karar No: 2014/13921, Tarih: 12.05.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/12023 E.  ,  2014/13921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/63-2013/88

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre, asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onaylanmış ve onaylayan yasada; " ... Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ... " ilkelerine yer verilmiştir.