muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16422, Karar No: 2014/4400, Tarih: 02.04.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/16422 E.  ,  2014/4400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2013

NUMARASI : 2009/444-2013/12

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.07.2009 gününde verilen dilekçe ile temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.01.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, TMK'nın 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademede tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı, davalı adına kayıtlı taşınmaz üzerinde, gerek davalı babasının ve tüm kardeşlerinin onayı ve bilgisi dahilinde iyiniyetli olarak bahçe düzenlemesini de kapsayacak şekilde 3 katlı bina ve müştemilat inşaa ettiğini, binanın değerinin arsa değerinden fazla olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil, ikinci kademede ise tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı, dava konusu yapının inşaatında kızı olan davacının hiçbir katkısının bulunmadığını, iyiniyetli olmadığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıya ait taşınmaz üzerine davacı ve eşi tarafından davalının bilgisi ve talimatı doğrultusunda bina yapıldığı, yapının değerinin zemin değerinden fazla olduğu ve taşınmazın ifraz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne, 6.448,00 TL bedelin davacı tarafça ödenmesi şartı ile tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ve davacı vekili temyiz etmiştir.

TMK'nın 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki

taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi TMK'nın 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

TMK'nın 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin TMK'nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

Malzeme sahibinin TMK'nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

TMK'nın 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK'nın 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz Malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat

alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Dairemizin yukarıda açıklanan ilkelerine ve toplanan delillere göre, dava konusu ..ada .. parsel sayılı taşınmaz tesis kadastrosu ile davalı adına tespit ve tescil edilmiş olup davacı taraf, davalıya ait olduğunu bilerek ancak davalının muvafakatı ile dava konusu binayı inşa ettiğini ileri sürdüğüne göre temliken tescil davasının sübjektif koşulu olan iyiniyet kanıtlanmadığından tapu iptal ve tescil isteğinin reddi gerekir. Davacının iyiniyetli olduğu kanıtlanamadığı takdirde diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin bir önemi yoktur.

Öte yandan, davacı taraf, temliken tescilin mümkün olmaması halinde tazminat isteminde de bulunmuş olup mahkemece, davacının tapu iptali ve tescil isteğinin reddi ile davacının ikinci kademedeki tazminat isteğinin incelenerek oluşan sonuca göre bir karar vermek gerekirken bu hususun gözetilmemesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 02.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2647, Karar No: 2024/462, Tarih: 05.02.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/2647 E.  ,  2024/462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/598 E., 2022/308 K.

Taraflar arasında görülen maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin kolundaki, omzundaki ve dudağındaki kitlelerin davalı doktor tarafından çok kolay bir operasyon ile alınacağının belirtildiğini, bunların yağ bezesi olduğunu, işlemin acısız gerçekleşeceğini ve işlemden sonra derhal normal hayata dönüleceğinin söylendiğini, herhangi bir ön tetkik yapmadan sadece çıplak gözle incelenmek suretiyle, apar topar ameliyata alındığını, ancak ameliyat sırasında kitlenin yağ bezesi değil, kas içerisinde olduğunun fark edildiğini ve tedbirsizlik ve dikkatsizlikle kitleyi alırken motor sinir sistemine zarar verildiğini, sağ elinin işaret, baş ve orta parmağını hareket ettiremediğinden ve hissizlik oluştuğundan günlük ihtiyaçlarını karşılayamaz hale geldiğini, ameliyat sonrası tedavisi mümkün olmayan sağlık problemleri ile karşılaştığını, hastane ve doktorun özen gösterme yükümlülüğünü yerine getirmediğini, rizikoya ilişkin yazılı bildirim yapılmadığını ve tıbbi müdahale konusunda aydınlatılmadığını ileri sürerek fazla hakları saklı kalarak 5.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili; vekil edenine yüklenebilecek herhangi bir mesleki hata veya kusur olmadığını, yapılan ameliyatın ve uygulanan tedavinin tıp bilimin tüm kurallarına uygun olarak gerçekleştirildiğini, her tıbbi müdahalenin riskleri olduğunu, kamplikasyonların cerrahi girişimlerin doğal gelişiminde mevcut olduğunu, izin verilen risk olarak ifade edilen tıbbın kabul ettiği normal risk ve sapmalar çerçevesindeki hareketleri dolayısıyla, belirli neticeler meydana gelse bile hekime sorumluluk yüklenemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... Hizm. A.Ş. vekili; davacının hekimin muayenehanesine gittiğini, açık bir ifade ile hasta hekim ilişkisi muayenehanede kurulduğunu, davacı tarafın her ne kadar vekil edeni sağlık kuruluşunu bir gerçek kişi gibi değerlendirerek davalı hekim tarafından yapılan operasyona müdahale etmesi gerektiğini iddia ederek özen gösterme yükümlülüğü yerine getirilmediğinden bahisle vekil edeni şirketi de zarardan sorumlu tutmak istediğini, sağlık kuruluşunun davalı hekime ne bu süreçte ne de operasyon esnasında müdahale etmesi veya yol göstermesinin söz konusu olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 24.02.2015 tarihli ve 2011/260 E., 2015/114 K. sayılı kararıyla; alınan Adli Tıp Raporuna göre, doktor ne kadar özen gösterse de zararın oluşma riskinin her zaman için söz konusu olduğu, doktora herhangi bir kusurun atfının olamayacağının belirlendiği, doktorun kendisinden beklenen objektif tüm tıbbi işlemleri usulüne uygun yaptığı, tıbbi olarak gelişen komplikasyonun önüne geçmesinin mümkün olmadığı, kusuru olmayan doktorun tazminattan sorumlu tutlamayacağı, hastanenin de ameliyat sırasında olsun sonrası her hangi bir kusur atfedilecek davranışı olmadığı, doktorun hastane bünyesinde davacıya operasyon yapmasına imkan sağladığı gerekçesiyle davacının davalılar hakkındaki davasının reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 12.04.2017 tarih ve 2015/41606 E., 2017/4295 K. sayılı ilamıyla; "...davalı doktorun savcılık soruşturma dosyasında verdiği 12.01.2012 tarihli ifadesinde, omuzdaki ve koldaki kitle için ameliyat öncesi herhangi bir tetkiki gerekli görmediğini ifade ettiği anlaşılmakla; davalı doktorun ortaya çıkabilecek riskleri ortadan kaldırmak adına ameliyat öncesi ve sonrası yapması gereken girişimlerin neler olduğunun, ameliyat sırasında durumun tespit edilip edilmediğinin, ameliyat sonrasında derhal müdahale edilip edilmediğinin, zararın azalması veya ortadan kaldırılması adına ne yapıldığının, bu aşamalarda davalı doktorun ihmalinin ve kusurunun bulunup bulunmadığının da tartışılması gerekir. O halde mahkemece, bu konuda rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir Üniversiteden, konusunda uzman akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, dava konusu olayda davalı doktora atfı kabil bir kusur olup olmadığı hususunda, nedenlerini açıklayıcı, taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, davalıların kusurlu olup olmadığının belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu yön göz ardı edilerek, eksik incelemeye dayanılarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı..." olduğu gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve numarası yazılı kararıyla, davacı tarafından hastane ve doktorun özen gösterme yükümlülüğünü yerine getirmediği ve rizikoya ilişkin yazılı bildirim yapılmadığı ve tıbbi müdahale konusunda aydınlatılmadığı ileri sürülerek maddi ve manevi tazminat talebinde bulunulduğu, dosyadaki mevcut ATK raporunda davacıya konulan tanı ve yapılan ameliyatın tıp biliminin genel kabul görmüş ilke ve kurallarına göre uygun olduğu, kişinin ameliyatını gerçekleştiren sağlık çalışanlarına atfı kabil kusur bildirilemediği belirtilmiş olup ve mahkememizce verilen 24.02.2015 tarihli davanın reddine dair karar sonrası Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 14.04.2017 tarihli bozma ilamı gereği Marmara Üniversitesi Başhekimliğinden konunun uzmanı 3 kişilik bilirkişi heyetinden rapor ve ek rapor alınmış ve alınan raporlarda söz konusu ameliyat sonrası gerçekleşen komplikasyonların önceden öngörülemeyecek bir durum olup tıbbi bir komplikasyon olduğu ve hasta tarafından konsültasyonlar önerilmesine rağmen önerilere uyulmadığı, hekimin komplükasyonu yönetmek için gerekli tıbbi özeni gösterdiğinin anlaşıldığı ve ameliyat öncesi ve sırasında, sonrası gereken tıbbi özenin gösterildiği, ayrıca hastanın son tetkiklerinden bu komplükasyonun tama yakın düzeldiğinin anlaşıldığı ve doktorun dosya kapsamı itibariyle gerekli dikkat ve özeni gösterdiği, davalının özen ve sadakat yükümlülüğünü yerine getirdiği görüş ve kanaatiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, mahkeme kararında her ne kadar bozma ilamı gereği Marmara Üniversitesi Başhekimliğinden konunun uzmanı 3 kişilik bilirkişi heyetinden rapor ve ek rapor alındığı belirtilmiş ise de bozma sonrası alınan raporların Yargıtay ilamında belirtilen hususları karşılamadığını, dava konusu hasarın, davalı hekimin birtakım hatalı uygulamaları sonrası vekil edeninin motor sinir sistemine hasar verilmesi nedeniyle, bizzat davalının kusuru sonrası oluşan bir hasar olduğunu, bu hatanın, hekimin kullandığı iğneye bağlı mekanik travma, lokal anestezinin intranöral (intrafasiküler) enjeksiyonu gibi sebeplerle gerçekleşmiş olabileceği gibi daha vahim hatalar nedeniyle de gerçekleşmiş olabileceğini, bir an olsun hasarın malpraktis değil komplikasyon olduğu kabul olunsa dahi, bu husus hekimin sorumsuzluğu sonucunu doğurmayacağını, hekimin tedaviye, cerrahi müdahaleye bağlı öngördüğü sonuçları kapsamında önlenebilir olması halinde her türlü tedbiri almak, en az hasar ile hastayı tedavi etmek ile mükellef olduğunu, hasara bağlı komplikasyon adı altında, gerekli dikkat ve özen gösterilmeden nasılsa risk içerisinde denilerek tedavi uygulanması durumu, hasta haklarının açık ihlali olduğunu, davalı hekimin her türlü özen ve dikkati gösterip göstermediği, uygun teşhis ve tedavi yöntemini uygulayıp uygulamadığı hususlarının araştırılması gerektiğini, ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu kapsamda yeterli değerlendirme yapılmadığını belirterek verilen kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili temyize cevaben; davacının şimdiye kadar ileri sürmediği ancak temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü tüm beyanlarının savunmanın genişletilmesi yasağına tabi olduğunu ve buna muvafakatleri bulunmadığını, dosyada gerek daha önce Yargıtay denetiminden geçen gerekse Yargıtay bozma ilamından sonra başvurulan ve savunmalarını da teyit eden ilgili bilirkişi raporlarından da anlaşılacağı ve artık Mahkeme hükmünce de sabit olduğu üzere davalı vekil edenlerinin atfı kabil kusuru olmadığını belirterek Mahkeme kararının aynen tasdikine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, yanlış tıbbi tedavi uygulandığı iddiasına dayanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 502 nci ve devamı maddeleri.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 266, 281/1 ve 281/2 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, yanlış tıbbi tedavi uygulandığı iddiasına dayanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 502 nci ve devamı maddeleri.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 266, 281/1 ve 281/2 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen karar, tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, dosya kapsamında aldırılan Adli Tıp, Marmara Üniversitesi ve diğer bilirkişi kurul raporlarında doktor ve hastaneye bir kusur izafe edilemeyeceğinin bildirilmesine, davacıdan alınan onamlara göre de davacı vekili tarafından ileri sürülen temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

05.02.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11168, Karar No: 2012/23213, Tarih: 01.10.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/11168 E.  ,  2012/23213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çekerek Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :27.01.2011
Yargıtay — Esas No: 2015/6119, Karar No: 2015/21917, Tarih: 07.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/6119 E.  ,  2015/21917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Keles Asliye Hukuk ( İş) Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2014

NUMARASI : 2014/46-2014/97

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı H.M.K.'nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün H.M.K.’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı H.M.K.'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı H.U.M.K.’nın 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Dosya kapsamından, davalı ..Müd. temyizinin davacıya tebliğ edilmediği, ayrıca eldeki bu davada öncesinde açılıp yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşen Mahkemenin 2013/55-59 Esas-Karar sayılı manevi tazminat davasındaki deliller ile neticeye varılmasına rağmen kesinleşen manevi tazminat davası dosyasının işbu dosya arasına alınmadığı anlaşılmaktadır.

SONUÇ:Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda; davalı ..Müd. temyizinin davacı yana tebliği, ayrıca Mahkemenin 2013/55 Esas -2013/59 Karar sayılı kesinleşen manevi tazminat davası dosyasının gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine, 07.12.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/108, Karar No: 2019/4470, Tarih: 10.04.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/108 E.  ,  2019/4470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece verilen ilk hüküm Dairemizin 31.10.2016 tarihli ilamı ile, davacı kadının tazminat talepleri hakkında "Usulüne uygun ileri sürülmediğinden karar verilmesine yer olmadığına” karar verilecek yerde, bu konuda yazılı şekilde maddi ve manevi tazminata hükmedildiği gerekçesiyle bozulmuştur. Hükmün bozma kapsamı dışında kalan kısımları ise kesinleşmiştir. Mahkemece, bu durum gözetilmeden kesinleşen boşanma, yoksulluk nafakası ve bozma öncesi yapılan yargılama gideri yönünden yeniden hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün bu yönlerden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 1. bent ile 2, 3, 5 ve 6. bendin tamamen çıkarılmasına, 7. bendin ise bozma öncesi yapılan yargılama gideri kısmının çıkartılmasına yerine 1. bent olarak "Kesinleşen konularda yeniden karar verilmesine yer olmadığına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümlerinin düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.04.2019 (Çrş.)