muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17401, Karar No: 2015/35367, Tarih: 22.12.2015

Davacı, maaş nakil ilmuhaberinin de eksik düzenlendiğini iddia ederek, bunun 406 sayılı Kanuna uygun şekilde düzenlenmesi gerektiğinin tespitini istemiştir. 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesinin üçüncü fıkrasına göre 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanların Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki unvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu unvana  göre  belirlenmiş  olan  ücret  ve  diğer malî haklarına, bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde  kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla unvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir. Buna göre davacının bildirim tarihindeki unvanı için Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ücret ve diğer mali haklarına, anılan tarihten bildirim tarihine kadar geçen süre içinde, bildirim tarihindeki kadro ve pozisyonu göz önünde bulundurularak, kamu görevlilerine yapılan artış oranı ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutarın nakil ilmuhaberinde belirtilmesi gerekir.

Sonuç olarak, öncelikle davacı ile ilgili tüm bordrolar, ücret ve mali haklarına ilişkin işverence alınan tüm işletmesel kararlar getirtilmeli, davacının 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesinde öngörülen ek ödeme kapsamındaki unvan, kadro ve pozisyonunda çalışıp çalışmadığı ve bu bağlamda ek ödemeden yararlanacak personel statüsünde olup olmadığı belirlenmeli; kapsam dışı nakle tabi olarak çalıştığı dönemde ise 406 sayılı Kanun'un Ek. 29 ve sözleşmenin 7. maddeleri uyarınca aynı statüde kamuda çalışan ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetveline tabi çalışanlara uygulanan artışlardan yararlandırılıp yararlandırılmadığı tespit edilerek, bunlara bağlı olarak hak kazanmasına rağmen ödenmeyen bir alacağının bulunup bulunmadığı ve memurlara yapılmış olan ve davacının yararlanması gereken artışlara göre nakil ilmuhaberinin eksik düzenlenip düzenlenmediği konusunda uzman bilirkişiden rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabule göre de, davacının maaşına esas olmak üzere bildirilen net ücrete 2006 yılı şef teknisyen ünvanları için belirlenen ek ödeme oranlarının eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiş olup, mahkeme hükmü belirsizlik içermektedir. Hüküm fıkrasında, davacının 2006 yılı mayıs ayı maaşına esas olmak üzere; yeni maaş nakil ilmuhaberine eklenmesi gerektiği belirtilen 189,52 TL ek ödeme miktarının açık olarak belirtilmemesi de hatalı olmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9715, Karar No: 2015/21644, Tarih: 15.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/9715 E.  ,  2015/21644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, manevi tazminat ile fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı iş yerinde satış danışmanı olarak mağazanın görsel sorumlusu olarak 24.10.2009/27.03.2012 tarihleri arasında çalıştığını, hakaretlere maruz kaldığını ve mesai ücretlerinin ödenmediğini, ..... Noterliğince 29 Mart 2012 tarih .... yevmiye ile davalıya ihtar çektiğini, iş akdi haklı sebeple fesih ettiğini, normal çalışma sistemi haftada 6 gün günlük saat 09.00-21:00 arasında olduğunu, hafta sonları, dini ve milli bayramlarda çalıştıklarını, birlikte çalıştığı mağaza müdürünün kişilik haklarını zedelemiş olduğunu iddia ederek; manevi tazminat, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram-genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının aralıksız olarak şirket bünyesinde çalıştığını, net maaşının 725,00TL olduğunu, davacının mağaza personelinin çalışma şekli ile yanlış beyanlarda bulunduğu, mağaza müdürü davacıyı uyardığını ancak davacının mağaza müdürüne hakaret ettiğini, üzerine yürüdüğünü, tartışma çıktığını, 19 Mart 2012 tarihinde tutanak düzenlendiğini, davalı 20 Mart 2012 tarihinde yazılı uyarıda bulunduğunu, davacının 4 gün üst üste devamsızlık yaptığını ve iş akdine son verildiğini, davacıya psikolojik baskı ve ayrımcılık yapılmadığını, hiçbir dayanağı olmadığını, fazla mesaisi olmadığını, vardiyalı şekilde çalıştıklarını, haftada 1 gün izin kullandıklarını, davacının manevi tazminatının haksız bir talep olduğunu ileri sürerek özetle davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı işyerinde çalışırken ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş akdini haklı nedenle fesih ettiği, kıdem tazminatı ve diğer işçilik alacaklarına hak kazandığı gerekçesi ile kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının kabulüne, manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla mesai ücret alacağına hak kazanıp kazanamadığı ve hesap yöntemi uyuşmazlık konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla mesai ücret alacağına hak kazanıp kazanamadığı ve hesap yöntemi uyuşmazlık konusudur.

Satış danışmanı ve temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Satış temsilcileri genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışmaktadırlar. Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak ödenen ek bir ücrettir. İşverenin istek ve değerlendirmesine bağlı olabileceği gibi, sözleşme gereği olarak da verilebilir. Fazla mesai ise kural olarak 4857 sayılı İş Kanunu’na göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde, haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi fazla mesai yapsın yapmasın prim ödemesi var ise bu ek ücrete hak kazanır. Ancak ister gezerek, isterse işyerinde çalışsın satış temsilcisi mesaisi artıkça prim alacağı artacağından, bir anlamda yüzde usulü ile çalışması sözkonusu olduğundan fazla çalışma ücretinin yüzde usulünde olduğu gibi sadece zamlı kısmının (% 50) hesaplanması gerekir.

Somut olayda, davacının, davalıya ait iş yerinde satış danışmanı olarak ücret ve satış primi karşılığı çalıştığı tespit edilmiştir. Yukarıda belirtildiği gibi, mesai arttıkça prim alacağı artacağından, bir anlamda yüzde usulü ile çalışma söz konusu olduğundan fazla çalışma ücretinin yüzde usulünde olduğu gibi sadece zamlı kısmının (% 50) hesaplanması gerekirken, 1,5 kat üzerinden hesaplanması hatalıdır.

3- Ücret bordrolarının incelenmesinde bazı aylarda davacıya ulusal bayram genel tatil ücreti tahakkuklarının yapıldığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının milli bayramlarda çalıştığı kabul edilmiş olup, ücret bordrolarında yer alan bu ödemelerin dikkate alınmadığı tespit edilmiştir. Bu ödemelere karşı davacı tarafa diyecekleri sorulmalı, ödendiği sonucuna varıldığı takdirde ödeme olan ayların tespiti ile bu aylar hesaplama dışı bırakılarak ulusal bayram genel tatil ücreti hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2632, Karar No: 2025/2207, Tarih: 16.04.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2632 E.  ,  2025/2207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/158 E., 2023/17 K.

Mahkeme kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece verilen 04.03.2024 tarihli ilamla Mahkeme kararının onanmasına dair verilen kararın davalı vekili tarafından düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya taşınmazlarının satışı konusunda vekaletname verdiğini, davalının taşınmazlarını müvekkilinden habersiz sattığını ve satış bedellerini ödemediğini ileri sürerek; satış bedeli olan 8.000,00 TL'nin davalıdan yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 15.12.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 155.302,00 TL'ye çıkarmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili; alacak davası yönünden davanın yetki yönünden Pendik Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiğini, davacı ile davalının akraba olduğunu, davacıya ait Niğde ilindeki ev inşaatı için dava konusu edilen taşınmazların satıldığını, davalının bu taşınmazları davacının bilgisi dahilinde sattığını, parayı da inşaat için kullandığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

1.Pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 29.03.2012 tarihli kararıyla; "Getirtilen tapu kaydına ve satış belgesine göre, taşınmazlardan ... Mah. 93 pafta, 1161 ada 5 parsel nolu olanın bizzat davacı tarafından satıldığı, yine İçel Erdemli 1 pafta 213 parselinde bizzat davacı tarafından dava dışı 3.kişiye satılmıştır. Bu şekli ile taraflar arasında vekalet ilişkisinin bulunmadığı anlaşılmakla" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 06.11.2012 tarihli ilamı ile; "Davaya konu taşınmazlar ile Mahkemece kayıtları getirtilen taşınmazlar farklıdır. O halde Mahkemece, davaya konu taşınmazlara ait tapu kayıtları getirtilerek incelenmeli ve hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

2. Bozmaya uyan İstanbul 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 29.03.2012 tarihli kararıyla;"Davanın kabulü ile; 155.302,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine," ilişkin kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi'nin 24.10.2017 tarihli kararıyla, temyiz itirazları reddedilerek Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiş; karara karşı, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

3.Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi 19.09.2019 tarihli ve 2018/650 E., 2019/8559 K. sayılı kararıyla; "bozmaya uyularak yapılan yargılama sırasında 15.12.2014 havale tarihli ıslah dilekçesiyle davacı talebini 155.302,00 TL 'ye çıkarmış, Mahkemece ıslah edilen talep dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysa ki, HUMK’nun 83. maddesi ve 4.2.1948 tarih, 10/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince bozmadan sonra ıslah yapılması mümkün bulunmayıp Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun son olarak 06.05.2016 Tarih, 2015/1 Esas ve 2016/1 sayılı kararında da bozma sonrası ıslah yapılamayacağı ve 1948 tarihli içtihadı birleştirme kararının değiştirilmesinin gerekmediği belirtilerek ilke olarak bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı kesinleşmiştir. Bu nedenle davacının ıslahtan önceki talebi dikkate alınarak sonucuna uygun bir hüküm kurulması gerekirken, Mahkemece yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir." gerekçesiyle onama kararı kaldırılmış ve Mahkeme kararı davalı yararına bozulmuştur.

4.Bozmaya uyan Mahkemenin 22.10.2020 tarihli kararıyla; bozma kararına uyarak "bedel arttırım dilekçesi altında tekrar ıslah yapılmış, bozma sonrası ıslah olması nedeniyle kabul görmeyeceğinden karar tekrar bozulmuş olup fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydı ile ilk açılan davadaki değer kabul edilerek ıslah edilen miktarın başka bir davada talep edilmesi uygun görülerek bozma ilamı doğrultusunda davanın kabulü ile, 8.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine," karar vermiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Dairenin 17.11.2021 tarihli ilamıyla; "28.07.2020 yürürlük tarihli 7251 sayılı Kanun ile değişen 6100 sayılı HMK’nın 177/2. maddesi ile Yargıtayın bozma kararından sonra tahkikata ilişkin bir işlem yapılması halinde, tahkikat sona erinceye kadar da ıslah yapılabileceğine dair açık düzenleme yapıldığı gözetilerek, yukarıda açıklandığı üzere usulü kazanılmış hakkın istisnası niteliğindeki yasa değişikliği uyarınca karar verilmesi gerektiğinden, Mahkemece davacı tarafın bozma sonrası ıslahına değer verilip tekrar değerlendirilerek hüküm tesis edilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya ayakırı olup bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle karar bozulmuş; davacı vekili 17.01.2022 tarihli dilekçesiyle kanun değişikliğinden müvekkili aleyhine sonuç çıkartmanın savunma hakkının ihlali olduğu gerekçesiyle karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

6. Dairenin 30.03.2022 tarihli ve 2022/1506 E., 2022/2981 K. sayılı kararı ile ; karar düzeltme isteğinin reddine karar verilmiştir.

6. Dairenin 30.03.2022 tarihli ve 2022/1506 E., 2022/2981 K. sayılı kararı ile ; karar düzeltme isteğinin reddine karar verilmiştir.

7. Bozmaya uyan Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; birinci bozmada eski karardaki ilamı, ikinci karardaki son rapordaki rakamı esas almamız gerektiğinden ve başka bir alternatifimiz kalmadığından ıslah doğrultusundaki talep miktarı kabul edilerek hüküm kurulduğu" gerekçesiyle bedel arttırım talebinin kabulü ile 155.302,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; karara karşı, davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. TEMYİZ

Dairece verilen 04.03.2024 tarihli ilamla; temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkan bulunmadığı, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin taraflarca ileri sürülen sebeplerin incelenmesinin artık mümkün olmadığı gerekçesiyle kararın onanmasına karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Sebepleri

Davalı vekili; temyiz taleplerinin değerlendirilmediğini, bozma sonrası Mahkemece hiçbir inceleme ve araştırma yapılmadan karar verildiğini, Mahkemenin kesinleşen bir hükmü bulunmadığını, bozma kapsamı dışında kalıp kesinleşen bir hüküm bulunmadığını, ıslahta talep edilen tutarın zamanaşımına uğradığını, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesinin taleple bağlılık kuralına aykırı olduğunu ileri sürerek; kararın düzeltilmesini ve Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekalet sözleşmesine dayanan alacak istemine ilişkindir.

Karar düzeltme yoluyla incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesi ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle Dairece verilen 04.03.2024 tarihli ilamda da belirtildiği üzere bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkan bulunmadığı, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin taraflarca ileri sürülen sebeplerin incelenmesinin artık mümkün olmadığının anlaşılmasına göre, davalı vekilinin karar düzeltme talebinin reddine karar vermek gerekir.

VI.KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde bulunmayan karar düzeltme isteminin REDDİNE,

Aşağıda yazılı para cezası ile bakiye harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine,

16.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15857, Karar No: 2014/1432, Tarih: 29.01.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/15857 E.  ,  2014/1432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden paydaşı olduğu 5 ve 7 parsel sayılı taşınmazlarda "Mehmet" yazan baba adının " Mehmet Can" olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapu kayıt malikinin davacı, baba adının da "Mehmet Can" olduğunun kanıtlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

29.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11905, Karar No: 2020/14998, Tarih: 28.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/11905 E.  ,  2020/14998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Kemik kırığına sebebiyet verecek şekilde mağduru yaralayan sanık hakkında bozma öncesi kurulan hükümde, daha lehte olduğu gerekçesiyle 5237 sayılı TCK’nin 5560 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile değişik hükümleri nazara alınarak TCK’nin 86/1. maddesi uyarınca temel ceza belirlendiği halde, açıklanan hükümde temel cezanın artırım maddesi olan TCK’nin 87/3. maddesi doğrudan uygulama ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

2) Mahkemece verilen 13/04/2007 tarihli ve 2007/6 Esas - .2007/216 Karar sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesine ve Dairemizce hükmün sanık lehine bozulmasına karşın, bozmadan önceki hükümde sanık hakkında hükmolunan “4 ay 5 gün” hapis cezasının adli para cezasına çevrilerek sanığın neticeten 2.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, bozmadan sonraki hükümde “4 ay 5 gün” hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesi nedeniyle CGK'nin 09/02/2016 tarihli ve 2014/71 Esas - 2016/42 Karar sayılı kararı uyarınca kazanılmış hakka dikkat edilmemesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

Kabul ve uygulamaya göre;

3) Kasti suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18402, Karar No: 2015/3476, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18402 E.  ,  2015/3476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit, hakaret, mala zarar verme

HÜKÜM : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, beraat

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/4921 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22. Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;