muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7152, Karar No: 2015/5755, Tarih: 16.11.2015

Yüklenicinin işin tamamlandığına dair dilekçesi üzerine idare çalışanlarınca hazırlanan geçici kabul teklif belgesi üzerine davacı iş sahibince oluşturulan geçici kabul komisyonunun incelemesi sonucu 01.03.2006 tarihinde 15.10.2005 tarihine itibar edilerek işin geçici kabulü ve 19.01.2006 tarihinde de kesin kabulünün yapılarak 26.01.2006 tarihinde onaylandığı, işin sözleşme ve eklerine uygun olduğu ve geçici ve kesin kabule engel olabilecek eksik, kusur ve arızaların bulunmadığı belirtilerek geçici ve kesin kabullerinin yapıldığı, bu işlemlerin iş sahibi bölge müdürü tarafından onaylandığı, bilahare ihbar üzerine başlatılan soruşturma nedeniyle kesin hesap işlemlerinin yapılmadığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Davalı yüklenici ile idare elemanlarına karşı ileri sürülen iddialar ve talep edilen zararların cinslerine göre davada çözümü gereken husus, ihale evrakları arasında bulunan yaklaşık maliyet cetveli ile ihale dokümanlarındaki fiyatların gerçek piyasa fiyatlarına uygun düşüp düşmediği, mahal listesinin koruma değerlendirme ön izin komisyonunun kararına aykırı hazırlanıp hazırlanmadığı ve kabul edilemeyecek derecede fazla ihale bedeli belirlenip sözleşme yapılıp yapılmadığı ile yüklenici tarafından gerçekleştirilen imalâtlara göre hak ettiğinden fazla ödeme yapılıp yapılmadığından ibarettir. Davalı yüklenici, gerçekleştirdiği imalâttan fazla yapılan ödemelerden her halükârda sorumlu ise de, ihale evraklarının hazırlanması, yaklaşık birim fiyatlarının belirlenmesi, mahal listesi ve fiyatların koruma değerlendirme ön izin komisyonunun kararı ve işin niteliğine aykırı olarak belirlenmesi ve fiyatın fahiş olarak tespitinde katkısı olduğu ispat edilemediği sürece bu sebeple yapılan fazla ödemelerden sorumlu değildir.

Diğer yandan davacı idare, yaklaşık maliyet cetveli ile ihale dokümanlarındaki fiyatların piyasa fiyatlarının üzerinde tespit edildiği, mahal listesinin abartılı olarak düzenlendiği ve hayali imalâtlara yer verildiğini ileri sürdüğünden, yaklaşık maliyet cetveli ve ihale dokümanlarındaki fiyatların belirlenmesinde görevli idare elemanları fiyatlar ve imalâtların yüksek belirlenmesi ile fazla ödeme yapılmasında kusurlu olduklarının saptanması halinde bu sebeple oluşan idare zararından, kontrol görevi olup bu görevi ihmal ederek fazla ödeme yapılmasına neden olan idare elemanları da haksız fiil hükümlerine göre kusurlarıyla oluşan fazla ödemeden kaynaklı idare zararından sorumludurlar.

Bu durumda, mahkemece öncelikle sözleşme eki ihale evrakları ve dokümanlarında yapılması kararlaştırılan işlerin dosyada yer alan evraklardan yararlanılarak, gerekirse davaya dayanak teşkil eden belgeler bilirkişiler kuruluna incelettirilerek yapılması kararlaştırılan işlerde hangi imalatlarla ilgili fahiş bedel belirlendiği yönünde itirazların bulunduğu da tespit edilip, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 195. maddesi uyarınca sözleşme tarihi itibariyle gerçek piyasa fiyatlarının ticaret ve sanayi odaları ile ilgili meslek kuruluşlarından sorularak tespit edildikten sonra bilirkişi kurulundan yaklaşık maliyet cetveli, mahal listesi, ihale evrakları ve sözleşme bedelinin belirlenmesinde davalı idare elemanlarının ihmal ve kusurları bulunup bulunmadığı varsa dereceleri ve miktarları ile davalı yüklenicinin sözleşme ile eki ihale dokümanlarına göre yapımını üstlendiği halde hiç yapmadığı ya da eksik yaptığı işler olup olmadığı ve bunlar sebebiyle kendisine ne miktarda fazla ödeme yapıldığı, kontrol ile geçici kabul komisyonunda görevli olan davalı idare elemanlarının kontrol ve denetim görevini ihmal sebebiyle fazla ödemeye neden olup olmadıkları ve miktarı konusunda gerekçeli ve denetime elverişli ek rapor alınıp, davalı yüklenici ve müşavirin, ihale evraklarında fiyatın yüksek belirlenmesi ya da hayali imalât gösterilmesinde katkısı bulunup bulunmadığı değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile peşin olarak ödenen harçların da yargılama giderleri içerisine dahil edilerek paylaştırılması suretiyle kabul şekline göre de doğru olmaksızın kısmen kabule karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı iş sahibi idare ile davalılar Z.. Ö.. ve yüklenici M.. Ö..'in temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün anılan taraflar yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalılardan alınarak kendisini Yargıtay duruşmasında vekille temsil ettiren davacı idareye ve 1.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin de davacıdan alınarak kendilerini Yargıtay duruşmasında vekille temsil ettiren davalılar Z.. Ö.. ile M.. Ö..'e verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davacı V.. M..'ne, davalılar Z.. Ö.. ve M.. Ö..'e geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 16.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6083, Karar No: 2006/9039, Tarih: 05.06.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/6083 E.  ,  2006/9039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıya ait büroyu 1.1.2002 tarihli 24 ... süreli, kira sözleşmesi ile kiraladığını, 12.6.2003 tarihli ihtar ile, 1.9.2003 tarihinde tahliye edeceğini bildirdiğini, ve mecurun anahtarlarını 27.8.2003 tarihinde davalıya teslim ettiğini, Temmuz 2001 kirası 1.200 YTL.nı ödediğini, Ağustos 2001 kirasına 1300 dolar depozitoyu saydığını bakiyesi 430 dolar alacaklı olup, borcu olmadığı halde, davalı kiralayan tarafından dönem sonuna kadar olan kira bedelleri için aleyhine icra takibi yapıldığını, ve icra tehdidi ile ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek 10.408 YTL.nın faizi ile istirdadına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, sözleşmeye göre davacının 2001 Temmuz-Ağustos-Eylül kirasını peşin ödemek zorunda olduğunu, peşin ödemediğinden takip eden aylar kirasının muaccel olduğunu, depozitonun da kiraya mahsup edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 8.280,41 YTL.nın davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, her iki tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalıya ait mecurda kiracı olan davacının taşınmazı 27.8.2003 tarihinde anahtarı teslim ederek tahliye ettiği ve 2001 yılı Temmuz ayı sonuna kadarki kiraları ödediği taraflar arasında ihtilafsızdır.

Kural olarak davalı, kiracı erken tahliye halinde kira sözleşmesi sonuna kadar kiraladığı taşınmazın kira bedellerinden sorumludur. Ne var ki davacı da bu süre zarfında, taşınmazın aynı şartlarda yeniden kiraya verilmesi için gerekli çabayı göstermelidir. (BK.98/2 maddesi delaletiyle 44.madde) Bu durumda davacı ancak erken tahliye nedeniyle taşınmazın tahliye tarihinden itibaren aynı şartlarla ve aynı kira miktarı ile ne kadar sürede kiraya verilebilir ise, o süreye ilişkin kira bedelini davalıdan isteyebilir. Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda mecurun 4 ... süre içinde yeniden kiraya verilebileceği açıklanmıştır. Buna göre, davacı kiracının tahliye tarihinden itibaren ödemekle yükümlü olduğu 4 aylık kira bedelinden, ödendiği ihtilafsız olan 1.300 dolar depozitonun tahliye tarihi olan 27.8.2003 tarihindeki kur karşılığı bulunup mahsup edildikten sonra kalan bakiye bedelden davacının sorumlu olduğu kabul edilmeli, ve icra dosyasına yapılan ödeme miktarına göre, fazla ödeme varsa iade edilmelidir. Mahkemece, yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 5.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4404, Karar No: 2012/13619, Tarih: 29.11.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/4404 E.  ,  2012/13619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... İlçesi, ... Mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek, Medenî Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile 12.10.2009 tarihli ... bilirkişi raporunda gösterilen 3120 m2 taşınmazın davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1969 yılında orman kadastrosu, 1992 yılında aplikasyon ve 2b uygulaması yapılmıştır. Genel arazi kadastrosu 1962 yılında yapılmış, çekişmeli yer tespit dışı bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosuna, eski tarihli ... fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen kişi yararına 3402 sayılı Yasanın 14. maddesinde ... kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek ... biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasıana yer olmadığına 29/11/2012 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8721, Karar No: 2020/2328, Tarih: 04.06.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/8721 E.  ,  2020/2328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyet kararına dair istinaf

başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanık ... yönünden kurulan hükmün incelenmesinde;

Suç tarihinin, temadinin kesildiği yakalanma tarihi olan “10.01.2017” yerine gerekçeli karar başlığında “10.01.2016” olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Sanığın örgütsel konumu ve faaliyetleri nazara alındığında, temel cezanın alt sınırdan daha fazla uzaklaşılarak tayini gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Kırklareli Valiliği İl Emniyet Müdürlüğü’nün 06.07.2018 tarihli yazısı ekinde gönderilen ... Raporu ile sanık ...’a ait olan ve ... tespit edilen GSM hattının gerçek kullanıcısının eşi Gülşen Atak olduğunun belirlenmiş olması karşısında ...’un sanık açısından TCK'nın 20. maddesine göre "suç ve cezaların şahsiliği ilkesi" gereğince müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Öncelikle sanığın üzerine kayıtlı GSM numaralarının belirlenerek, bu hatlarla ilgili olarak ... tespitinin yapılıp yapılmadığının ilgili birimlerden sorulması, var ise ... tespit ve değerlendirme tutanaklarının dosya içerisine getirtilmesi, ayrıca UYAP’ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankasında sanık hakkında bilgi ve beyan olup olmadığı da araştırılarak, bulunması halinde bu beyanların aslı veya onaylı suretleri getirtilerek CMK 217. maddesi gereğince duruşmada sanık ve müdafiine okunup diyecekleri sorulduktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve değerlendirmesi, söz konusu bilgi ve belgelerin temin edilememesi halinde ise sanığın dosyaya yansıyan faaliyet ve eylemlerinin örgüte yardım etme suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, atılı suçun vasıf ve mahiyeti, verilen ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alındığında, sanık ve müdafiinin tahliye talebinin reddi ile sanığın tutukluluk halinin devamına, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Kırklareli 2.Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23355, Karar No: 2014/5230, Tarih: 25.03.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/23355 E.  ,  2014/5230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2013

NUMARASI : 2012/103-2013/672

A.. T.. ile birleşen dosya davacısı E.. Y.. ve müdahil davacılar H.. B.. ve müşterekleri tarafından miraçılık belgesi davasının kabulüne dair İzmir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 17.07.2013 gün ve 103/672 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi müdahil davacı A.. K.. vekili ile H.. S.. vekili taraflarından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25.03.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden müdahil davacılardan H.. S.. vekili Avukat F. E. E., A.. K.. vekili Avukat D. Ö. ve karşı taraftan davacı A.. T.. vekili Avukat A. M. İ.geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar A.. T.. vekili ile E.. Y.. vekili eldeki ve birleşen dosyaya verdikleri dava dilekçesinde, davacı A.. T..'in babaannesi E.E.'nın annesi F. Z.'nın erkek kardeşi (davacının babaannesi'nin dayısı) M. H.'nin çocuksuz kızı B. B.'in vefat ettiğini, muris B. B.’in mirasçılarını gösteren veraset belgesi verilmesini istemişlerdir.

Müdahil davacılar A.K., H.. S.. ve müşterekleri vekilleri, muris ile akrabalık ve miras ilişkisi bulunduğunu ileri sürerek davaya müdahil olarak katılmışlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne, bilirkişi raporunda gösterildiği üzere müteveffa B. B.'in 21.04.2010 tarihinde öldüğünden mirası 4320 pay kabul edilerek kararda yazılı mirasçılarına dağıtılmasına karar verilmesi üzerine; hüküm, duruşma istekli olarak müdahil davacı A.. K.. vekili, duruşmasız olarak müdahil davacı H.. S.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden tarafların ortak miras bırakan B. B.’in 21.04.2010 tarihinde öldüğü, uzman bilirkişi raporları çerçevesinde mirası 4320 pay kabul edilerek mirasçılarına dağıtıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece murise ait mirasçılık belgesi düzenlenmiş ise de aynı mirasbırakan B. B. hakkında Ankara Sulh Hukuk Mahkemesi'nce düzenlenmiş 06.02.2012 tarih 2011/849 Esas 2012/188 Karar sayılı mirasçılık belgesi bulunduğu, murise ait farklı mahkemelerce verilmiş iki ayrı mirasçılık belgesi olup, her iki mirasçılık belgesinde gerek mirasçılar gerekse pay dağılımı bakımından farklılıklar olduğu, Ankara Sulh Hukuk Mahkemesi'nce düzenlenen mirasçılık belgesinin iptali konusunda davacı tarafa süre ve imkan verilmediği görülmüştür.

Mahkemece, mirasbırakan B. B.’e ait nüfus kayıtlarının eksiksiz olarak getirtilmesi, davacı tarafça gösterilen tanıkların usulüne uygun olarak davet edilmek suretiyle dinlenerek mirasçıların belirlenmeye çalışılması, Ankara Sulh Hukuk Mahkemesi'nce düzenlenen mirasçılık belgesindeki mirasçı ve pay dağılım farkının nereden kaynaklandığı üzerinde durulması, gerektiği takdirde konunun uzmanı bilirkişiden taraflar ve Yargıtay denetimine açık rapor alınması, Ankara Sulh Hukuk Mahkemesi'nce verilen mirasçılık belgesinin iptali için davacı tarafa süre ve imkan verilmesi, mirasçılık belgesinin iptali hakkında dava açılması durumunda dava sonucunun beklenmesi, mirasbırakan B. B. ile davacıların yakın mirasbırakanı F. Z. arasındaki irs ve nesep ilişkisinin saptanması, ondan sonra esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Müdahil davacılar A.. K.. vekili ile H.. S.. vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 1.100,00 TL Avukatlık Ücreti'nin davacılardan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan asli müdahiller H.. S.. ve A.. K..’ya verilmesine, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/III. 2.bendi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden müdahil davacı A.. K.. vekili ile H.. S..'e ayrı ayrı iadesine, 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.