muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/33356, Karar No: 2015/8212, Tarih: 04.03.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/33356 E.  ,  2015/8212 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/120418

MAHKEMESİ : Tekirdağ(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2013

NUMARASI : 2013/43 (E) ve 2013/836 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın soruşturma aşamasındaki beyanında, mağdurun telefonda kendisine küfür etmsi, daha sonra mağdurla buluştukları sırada da kendisine "ulan" diye hitap etmesinden dolayı sinirlenip mağdura yumrukla vurup evinin kapısına doğru ittiğini ve buradan ayrılarak yürümeye başladığını, bu sırada mağdurun arkasından yine küfür ederek kendisine saldırmaya kalkması üzerine yerde gördüğü bir sopayı alıp mağdurun kendisine zarar vermemesi için mağdura doğru bilinçsizce salladığını ve sopanın mağdura denk geldiğini belirtmesi karşısında, sanığın aksi kanıtlanamayan savunması da gözetilerek, sanık hakkında TCK'nin 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4243, Karar No: 2020/5520, Tarih: 28.10.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/4243 E.  ,  2020/5520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ: TAPU KAYDINDA DÜZELTİM İSTEMLİ

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, 222 parselin babası ... adına kayıtlı olduğunu ancak tapu kaydında baba adının ... olarak hatalı yazıldığını, mirasbırakanının baba adının Hacı Musa olduğunu ileri sürerek tapu kaydının nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 28/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14915, Karar No: 2013/5480, Tarih: 21.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/14915 E.  ,  2013/5480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti ve alacak davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. HGK.'nun 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E.-2013/215 K. sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalılardaın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...'ye iadesine 21/03/ 2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1835, Karar No: 2014/9066, Tarih: 02.07.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1835 E.  ,  2014/9066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 02.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4448, Karar No: 2014/12417, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4448 E.  ,  2014/12417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2011/842-2013/737

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacılar vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalılar vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, tebligat noksanı ile duruşma isteminde bulunan davacılar vekilinin duruşma pul noksanı giderildikten sonra anılan davalının duruşma isteminin değerlendirilmesine, duruşma isteminin tebligat noksanı giderdikten sonra değerlendirilmesine, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/29, Karar No: 2022/443, Tarih: 14.06.2022

**Ceza Genel Kurulu         2022/29 E.  ,  2022/443 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sanık ...’un nitelikli yağma suçundan TCK’nın 149/1-a-d, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 11 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin ... 6. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.04.2021 tarihli ve 92-235 sayılı hükme yönelik sanık müdafileri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine dosyayı inceleyen ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince 09.06.2021 tarih ve 1269-1248 sayı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bu kararın da sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 04.10.2021 tarih, 21736-14730 sayı ve oy çokluğu ile;

“TCK'nın ‘Daha az cezayı gerektiren hâl’ başlıklı 150/2. maddesinde; ‘Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir.’ denilmektedir. Maddenin gerekçesinde ise; ‘Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.’ açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak ‘Değer azlığı’, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir." ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2.) maddelerinde veya gerekçelerinde ‘Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma’ koşulu yoktur.

Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.w

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez. Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere ‘İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı’ olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez. Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere ‘İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı’ olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, T.C Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır. Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır. Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suça konu paranın 200.00 TL miktarında olması ve suç tarihi olan 21.11.2020 itibariyle paranın satın alma gücü ve ekonomik koşullar birlikte değerlendirildiğinde sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiş,

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suça konu paranın 200.00 TL miktarında olması ve suç tarihi olan 21.11.2020 itibariyle paranın satın alma gücü ve ekonomik koşullar birlikte değerlendirildiğinde sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiş,

Daire Üyeleri V. Eldemir ile A. Turan Oral; "Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre; 5237 sayılı TCK'nın 150/2. fıkrasındaki ‘Malın değerinin azlığı’ kavramında yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği, somut olayımızda madde bağımlısı sanık ...'un elinde bıçak ile annesi ...'a saldırarak ona ‘Senin karnını deşeyim mi, evini başına yıkarım, seni de delik deşik ederim’ diyerek saldırdığı, kaçmak isteyen annesi ...'yi saçlarından tutarak bıçağı boğazına dayayıp ondan para istediği, önce cebinde bulunan tuşlu cep telefonunu aldığı, bunu satmakla uğraşmam diyerek cep telefonunu yere atıp kırdığı, ...'ye yumruk ve tokatla vurduğu, parayı isteyip onu ölüm ile tehdit etmeye devam ettiği, iki eli ile göğüs kısmının içerisinde bulunan cüzdanı muhafaza etmeye çalışan ...'nin ağzına bıçağı sokmaya çalıştığı, ‘Cüzdanı bırak yoksa seni boğazlarım’ demesi üzerine ...'nin cüzdanı bırakmak zorunda kaldığı, onun cüzdanının içerisinde bulunan 2 adet 50 TL, 1 adet 100 TL toplam 200 TL parayı aldığı, dışarı kaçmak isteyen ...'nin saçlarından yakalayarak onu odaya kilitlediği, olay sonucu ...'nin BTM ile giderilebilir şekilde yaralandığının anlaşılması karşısında sanığın kastının mağdurun üzerinde ne varsa almaya yönelik olduğu, sanığın özgülediği kastı, olayın özelliği ve suçun işleniş biçimi nazara alındığında TCK'nın 150/2.maddesinin uygulanma şartları oluşmadığından aksi yöndeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz." düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 22.10.2021 tarih ve 86137 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 22.10.2021 tarih ve 86137 sayı ile;

“Mağdur ile sanığın anne oğul oldukları, suç tarihinde sanığın, mağdurun yaşadığı ikamete gelerek müştekiye ‘orospu kaltak, kapıyı açmazsan evini başına yıkarım seni de delik deşik ederim, amına koyduğum aç kapıyı’ diyerek tehditlerde bulunarak mağduru korkutmak suretiyle kapıyı açtırarak ikamete girdiği, içeri girince de mağdura silahtan sayılan bıçağı çekerek ‘senin karnını deşeyim mi seni öldüreyim mi bana para ver yoksa seni burada öldürürüm, bana parayı ver yoksa şimdi elimde kalacaksın’ diyerek mağduru tehdit ettiği ve mağdurun saçından tutup yüzüne yumruk ve ... atmak suretiyle müştekiyi darp ettiği, akabinde de müştekinin cüzdanından zorla 200 TL parasını aldığı ve mağdurun üzerinden ikametin odasının kapısını kilitleyerek olay yerinden ayrıldığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın kastının mağdurun üzerinde ne varsa almaya yönelik olduğu sanık hakkında yağma suçunun daha az cezayı gerektiren nitelikli hâlinin düzenlendiği TCK’nın 150. maddesinin 2. fıkrasının uygulanma koşullarının oluşmadığı, hükmün onanması gerektiği,” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 29.11.2021 tarih, 24020-18397 sayı ve oy çokluğu ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında TCK’nın 150. maddesinin 2. fıkrasının uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 27. maddesi uyarınca öncelikle, Yerel Mahkemece sanık hakkında TCK’nın 150. maddesinin 2. fıkrasının uygulamama gerekçesinin karar yerinde gösterilmesinin gerekip gerekmediği değerlendirilecektir.

İncelenen dosya kapsamından;

Mağdur ile sanığın anne oğul oldukları, suç tarihinde sanığın, mağdurun yaşadığı eve giderek "Orospu, kaltak, kapıyı açmazsan evini başına yıkarım, seni de delik deşik ederim, a. koyduğum, aç kapıyı!" deyip tehditlerde bulunduğu, bu şekilde mağduru korkutmak suretiyle kapıyı açtırarak eve girdiği, içeri girince de silahtan sayılan bıçakla "Senin karnını deşeyim mi, seni öldüreyim mi? Bana para ver yoksa seni burada öldürürüm, bana parayı ver yoksa şimdi elimde kalacaksın." diyerek mağduru tehdit ettiği ve mağdurun saçından tutarak yüzüne yumruk ve ... atmak suretiyle darbettiği, akabinde de mağdurun cüzdanından zorla 200 TL aldığı ve mağdurun üzerinden kapıyı kilitleyerek olay yerinden ayrıldığı iddiası ile kamu davası açıldığı,

Mağdur hakkında düzenlenen 22.11.2020 tarihli geçici rapordan; sağ gözün alt lateralinde yaklaşık 1.5 cm.lik doku şişliği mevcut olduğunun ve bu yaralanmanın basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğunun belirtildiği,

Yerel Mahkemece sanık hakkında TCK'nın 150. maddesinin ikinci fıkrasının hiç değerlendirilmeksizin uygulanmadığı,

Anlaşılmaktadır.

Mağdur ... kollukta; öz oğlu olan sanığın uyuşturucu madde bağımlısı olduğunu ve bir çok suç kaydının bulunduğunu, sürekli olarak kendisini ve eşini darbettiğini ve tehdit ettiğini, can güvenliği olmadığı için sanığı eve almadığını, 21.11.2020 tarihinde ikametinde oturduğu sırada sanığın gelerek kapıyı çaldığını, kendisinin kapıyı açmaması üzerine sanığın “Orospu, kaltak, eğer kapıyı açmazsan evini başına yıkarım, seni de delik deşik ederim, a. koyduğum aç kapıyı,” dediğini, kendisinin de korkarak kapıyı açmak zorunda kaldığını, sanığın içeri girer girmez üzerine saldırdığını ve cebinden bir bıçak çıkartarak “Senin karnını deşeyim mi, seni öldüreyim mi?” dediğini, can havli ile kaçmak isterken saçından yakaladığını ve bıçağı boğazına dayadığını, kendisinin korkudan fenalık geçirdiğini, sanığın kendisini ittirerek yere düşürdüğünü ve bıçağı tekrar boğazına dayayıp “Bana para ver yoksa seni burada öldürürüm.” dediğini, sanığın ilk önce cebindeki tuşlu cep telefonunu aldığını, telefona bakıp “Ben bunu satmakla uğraşamam. Para ver!” dediğini ve cep telefonunu yere attığını, cep telefonunun parçalandığını ve kullanılamaz hâle geldiğini, yerde iken sanığın elmacık kemiğine yumruk attığını ve kendisini tokatlamaya başladığını, daha sonra da “Parayı ver yoksa şimdi elimde kalacaksın, şimdi o kocan olacak herif de gelsin ikinizi de öldüreceğim.” dediğini, bu esnada iki eliyle göğüs kısmında, giysisinin altında bulunan cüzdanını sanığın almaması için muhafaza ettiğini, sanığın bunu görünce ağzının içerisine bıçağı sokmaya çalıştığını ve “Bırak cüzdanı yoksa seni boğazlarım.” dediğini, cüzdanı bırakmak zorunda kaldığını, sanığın cüzdanın içerisinde bulunan iki adet 50 TL, 1 adet 100 TL olmak üzere toplam 200 TL’yi alarak üzerinden kalktığını, bu olayların hepsinin evin hol kısmında yaşandığını, sanığın bunların ardından oturma odasına gitmesi üzerine kaçmak istediğini ancak sanığın bunu görünce daha kapıya varmadan saçından yakaladığını ve saçından çekerek kendisini oturma odasına götürdüğünü, kapıyı üzerine kilitleyip “Şimdi o pezevenk kocan gelsin seni kurtarsın.” dediğini, bir süre sonra eşinin gelerek kendisine seslendiğini, kendisinin de bağırarak odada olduğunu söylemesi üzerine eşinin kapıyı açtığını ve olanları ona anlattığını, almış olduğu darbelerden ve olayın şokundan uyuya kaldığını, doktora gitmediğini, gözünü açtığında gece olduğunu, polisi aramak istediğini ancak telefonu kırıldığı için arayamadığını, ertesi gün saat 15.00 sıralarında sanığın tekrar gelerek kapıyı açmasını söylediğini, eşi de evde olduğundan dolayı kapıyı açtıklarını, sanığın içeri girer girmez saldırgan tavırlar sergilediğini, sanığa “Senin anan yok artık, annen öldü, bana bunları yapan benim oğlum olamaz.” dediğini, sanığın da “Orospu, a. koyduğum, seni sinkaf ederim

.00 sıralarında sanığın tekrar gelerek kapıyı açmasını söylediğini, eşi de evde olduğundan dolayı kapıyı açtıklarını, sanığın içeri girer girmez saldırgan tavırlar sergilediğini, sanığa “Senin anan yok artık, annen öldü, bana bunları yapan benim oğlum olamaz.” dediğini, sanığın da “Orospu, a. koyduğum, seni sinkaf ederim.” diye karşılık verdiğini ve kendisine saldırmaya çalıştığını, eşinin hemen polisi aradığını ve bir süre sonra polislerin geldiğini, sanığın bunu kendisine sürekli olarak yaptığını, uyuşturucu madde almak için evde bulunan eşyaları da sattığını, artık ne kendisinin ne de eşinin can güvenliklerinin kalmadığını, evde engelli bir erkek çocuğunun olduğunu, bu çocuğunun ifade veremeyecek kadar engelinin olduğunu, şikâyetçi olduğunu,