muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2756, Karar No: 2021/2639, Tarih: 01.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/2756 E.  ,  2021/2639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : 1) Sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair; ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/10/2017 gün ve 2016/872 Esas, 2017/983 Karar sayılı kararı

2) İstinaf başvurusunun esastan reddine dair; ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 01/03/2018 gün ve 2018/662 Esas, 2018/513 Karar sayılı kararı

3) Temyiz isteminin kesinlikten reddine dair ek karar; ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 28/12/2018 günlü ek kararı

4) 28/12/2018 tarihli kesinlikten redde dair ek karara yönelik temyiz isteminin süreden reddine dair ek karar; ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 30/04/2019 günlü ek kararı

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 30.04.2019 gün ve 2018/662 Esas, 2018/513 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından 5271 sayılı CMK'nin 296/2. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın 08.01.2019 tarihinde tebliğ edilen 28.12.2018 tarihli ek kararı, 5271 sayılı CMK’nin 296/2. maddesi gereğince yedi günlük yasal temyiz süresinden sonra 02.04.2019 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşılmakla, ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddine dair 30.04.2019 tarihli ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 2. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5987, Karar No: 2021/3163, Tarih: 24.02.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/5987 E.  ,  2021/3163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihinde sanık ...’ın gerçekleştirdiği, katılan ...’a ait olduğu anlaşılan bir atın açık yerden (ç)alınması fiilinin, hukuki nitelendirilmesi ayrıntılı olarak irdelenmelidir.

5237 sayılı TCK'nın "Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf" başlıklı 160. maddesinde;

"(1)Kaybedilmiş olması nedeniyle malikinin zilyetliğinden çıkmış olan ya da hata sonucu ele geçirilen eşya üzerinde, iade etmeksizin veya yetkili mercileri haberdar etmeksizin, malik gibi tasarrufta bulunan kişi, şikayet üzerine, bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır."

Aynı Kanunun "Hırsızlık" başlıklı 141. maddesinde;

"(1)Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alan kimseye bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası verilir."

"Nitelikli hırsızlık" başlıklı 142. maddesinin birinci fıkrasının "e" bendinde,

"Âdet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış eşya hakkında,"

(TCK'nın 142. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen nitelikli hâllerin, 28.06.2014 öncesinde iki yıldan beş yıla, 28.06.2014 sonrasında işlenmesi halinde ise; üç yıldan yedi yıla kadar hapis cezasını müstelzimdir.)

İkinci fıkrasının "g" bendinde 28.06.2014 yürürlük tarihli, 6545 sayılı Kanundan önce;

"Barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyük veya küçükbaş hayvan hakkında,"

Değişiklikten sonra ise; “Büyük veya küçükbaş hayvan hakkında” ... cezalandırılır, düzenlemesine yer verilmiştir.

(6545 sayılı Kanun değişikliği ile bu bendin uygulama alanı genişletilmiştir. TCK'nın 142. maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen nitelikli hâllerin, 28.06.2014 öncesinde üç yıldan yedi yıla, 28.06.2014 sonrasında işlenmesi hali ise; beş yıldan on yıla kadar hapis cezasını müstelzimdir.

Öncelikle atın sahipli ve büyükbaş hayvan olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gerekir.

Değişiklikten sonra ise; “Büyük veya küçükbaş hayvan hakkında” ... cezalandırılır, düzenlemesine yer verilmiştir.

(6545 sayılı Kanun değişikliği ile bu bendin uygulama alanı genişletilmiştir. TCK'nın 142. maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen nitelikli hâllerin, 28.06.2014 öncesinde üç yıldan yedi yıla, 28.06.2014 sonrasında işlenmesi hali ise; beş yıldan on yıla kadar hapis cezasını müstelzimdir.

Öncelikle atın sahipli ve büyükbaş hayvan olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gerekir.

Suç yeri ... ili, ... ilçesine bağlı ... köyüdür. Katılan ...’ın beyanında açıkça belirtiği gibi yörede atların zaman zaman kendi başına beslenebilmesi için doğaya salındığı, (Esasen Anadolu’nun değişik bölgelerinde, at, eşek, hatta keçi gibi hayvanların genellikle kış aylarında bakımı zor olduğu için doğaya salındığı, hayvanların yaban hayatı yaşadığı süre ve sonrasında başkaları tarafından sahiplenilmemesi için malikleri tarafından bir şekilde işaretlendiği, bahar aylarında hayvanların hizmetinden yararlanma ihtiyacı ortaya çıkınca tekrar yakalandığı, bu şekilde “Doğaya başıboş bırakılmış at, eşek gibi tek tırnaklı hayvanlara yılkı -Bkz. tdk.gov.tr-” denildiği, bilinmektedir.), bu itibarla suç konusu hayvanın, işaretli ve bir gözü de görmeyen, sahipli at (yılkı atı) olduğu, terk veya kaybedilmiş bir eşya (hayvan) olmadığı, sanık ...’ın bu durumu bilerek hayvanı yakalayıp sahiplendiği dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Bu itibarla başkasına ait olup ta adet ve kullanım gereği açık yerde bulunan bir (1) adet atın yakalanıp sahiplenilmesi (ve bilahare de 1.500 TL karşılığı katılana tekrar geri verilmeye çalışılması...) fiilinin, kaybolmuş eşya üzerinde tasarruf değil, hırsızlık olarak nitelendirilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır.

Hırsızlık fiilinin suçun temel şeklini mi yoksa daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâlini mi, nitelikli hâl ise; hangisini oluşturduğu konusuna gelince;

Sahipli eşek, tavşan vb. bazı hayvanların büyük veya küçükbaş hayvan sayılıp sayılmaması tartışmalı ise de; sahipli at konusunda böyle bir tartışma yoktur.

Bazı müellifler, 765 sayılı TCK döneminde yürürlükte bulunan 5617 sayılı Kanun 3488 sayılı Kanun yürürlükten kalkmış olsa bile, büyük ve küçükbaş hayvanları 5617 sayılı Kanun'un 2. maddesindeki tanıma göre belirlemek gerektiği görüşündedirler. Bu görüşe göre; “Deve, at, eşek, katır, manda, sığır ve bunların yavruları” büyükbaş, “Koyun ve keçi ile bunların yavruları” ise; küçükbaş hayvandır.

Kimi müelliflere göre ise, 05.01.2005 tarihli RG.'de yayımlanan "Et ve Et Ürünleri Üretim Tesislerinin Çalışma ve Denetleme Usul ve Esaslarına Dair Yönetmelik"in 4. maddesine göre, büyük ve küçükbaş hayvanı belirlemek gerekir. Bu Yönetmeliğe göre de, “Sığır, manda, at, deve, devekuşu ve domuz” büyükbaş; “Koyun, keçi ve tavşan” ise küçükbaş hayvandır.

Kimi müelliflere göre ise, 05.01.2005 tarihli RG.'de yayımlanan "Et ve Et Ürünleri Üretim Tesislerinin Çalışma ve Denetleme Usul ve Esaslarına Dair Yönetmelik"in 4. maddesine göre, büyük ve küçükbaş hayvanı belirlemek gerekir. Bu Yönetmeliğe göre de, “Sığır, manda, at, deve, devekuşu ve domuz” büyükbaş; “Koyun, keçi ve tavşan” ise küçükbaş hayvandır.

Tavuk, horoz, ördek, kaz, hindi gibi kümes hayvanları ile güvercin, arı, köpek, kedi, papağan büyük veya küçükbaş hayvan olmadıkları için 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin 2. fıkrasının "g" bendi kapsamında değerlendirilmeleri mümkün değildir.

Nitekim Yargıtay 13. Ceza Dairemiz 01.04.2014 günlü, 2013/11715 esas ve 2014/12061 sayılı kararında, katılana ait olup açıkta otlamakta olan sürünün başında bulunan çoban köpeğinin çalınması suçunun failini; çoban köpeği büyük veya küçükbaş hayvan olmadığı, ancak açıkta bulunmakla birlikte "âdet, kullanım ve tahsis gereği" sürünün başında iken çalmış olduğu için, TCK'nın 141. veya 142(2)-g maddesinden değil, 142(1)-e maddesi kapsamındaki nitelikli hırsızlık suçundan sorumlu bulmuştur.

Öte yandan Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 28.02.2017 günlü, 833-115 esas ve karar sayılı içtihadında özetle, kamu binasından işlenen hırsızlık suçunda TCK'nın 142(1)-a bendi kapsamında nitelikli hâl söz konusu olmakla birlikte, daha ağır cezayı gerektiren 142(2)-h ile düzenlenen nitelikli hâl de gerçekleşmiş olduğundan, yalnızca daha ağır cezayı gerektiren TCK'nın 142. maddesinin 2. fıkrasının "h" bendinden hüküm kurmak gerekir.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirilecek olursa, suç tarihinde sanığın, katılana ait olup büyükbaş hayvan olarak kabul edilmesi gereken bir adet atı, âdet ve kullanım gereği açıktan çaldığı kabul edilmekle, hem TCK'nın 142(1)-e bendi kapsamında nitelikli hâl, hem de TCK'nın 142(2)-g bendi kapsamındaki daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâl söz konusudur. Ancak, sanık hakkında yalnızca daha ağır cezayı gerektiren ve suç tarihi 18.11.2013 itibariyle yürürlükte olan (lehe) TCK'nın 142(2)-g maddesinden mahkûm edilmesi gerekir.

Açıklanan nedenlerle,

5271 sayılı CMK’nın 226. maddesi uyarınca ek savunma verilmek suretiyle sanığın sübuta eren TCK'nın 142(2)-g maddesi kapsamındaki nitelikli hırsızlık suçundan mahkûmiyeti yerine, TCK'nın 160. maddesinden cezalandırılması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1379, Karar No: 2020/4437, Tarih: 07.07.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/1379 E.  ,  2020/4437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı istinaf başvurusunun kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı ... vekili;davalıların sürücüsü, maliki ve trafik sigortacısı olduğu aracın karıştığı çift taraflı trafik kazası neticesinde, lastik patlaması nedeniyle beklemekte olan davacı ...’a çarpmaları neticesinde davacının yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL yol gideri, 1.000,00TL tedavi ve bakım masrafları ,1.000,00 TL sürekli ve geçici iş göremezlik tazminatı olmak üzere 3.000,00 TL maddi tazminat ile 70.000,00 TL manevi tazminatın davalı ... şirketini sorumlu olduğu miktarla sınırlı olmak kaydıyla kaza tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiş ,ıslah dilekçesiyle sürekli ve geçici iş göremezlik tazminatı talebini 12.440,00 TL , tedavi ve bakım masrafları talebini 3.500,00 TL ye yükseltmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili; kazaya davacının sebebiyet verdiğini, talep edilen manevi tazminat miktarının oldukça fahiş olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ...Ş. vekili; müvekkilinin sorumluluğunun, sigortalısının kusuru oranında ve limitle sınırlı olabileceğini, manevi tazminatın, ZMSS Genel Şartları uyarınca teminat dışı olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacıların maddi tazminat davasının kabulü ile 12.440,00 TL iş göremezlik zararı ile 3.500,00 TL tedavi giderinin olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, sigorta şirketinin sorumluluğunun poliçe limitleri ile sınırlı tutulmasına, faiz başlangıcının dava tarihi olarak belirlenmesine, davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabul kısmen reddi ile 60.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara ödenmesine, Axa Sigorta A.Ş.'ye yönelik manevi tazminat davasının reddine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili ile davalılar ... ve ... vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, davacılar vekili ile davalılar ... ve ... vekilinin İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile,İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 15/06/2017 tarih ve 2009/314 Esas ve 2017/387 Karar sayılı kararının kaldırılarak esas hakkında yeniden hüküm kurulmasına, davalı ...Ş. aleyhine açılan maddi tazminat davasının ( sigorta limiti ile sınırlı olmak kaydı ile) 12.440,00 TL geçici iş göremezlik tazminatı ve 3.500,00 TL tedavi gideri olmak üzere toplam 15.940,00 TL üzerinden kabulüne,davalılar ... ve ... aleyhine açılan maddi tazminat davasının 3.280,00 TL geçici iş göremezlik tazminatı ve 3.500,00 TL tedavi gideri olmak üzere toplam 6.780,00 TL maddi tazminat tutarı üzerinden kısmen kabulüne, davalılar ... ve ... aleyhine fazlaya ilişkin geçici iş göremezlik tazminatı isteminin reddine, davalılar ... ve ... aleyhine açılan manevi tazminat davasının kısmen kabulüne, 8.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat isteminin reddine, davalı ...

Sigorta A.Ş. aleyhine açılan manevi tazminat davasının reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- 6100 Sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanununun 362/1.a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 Sayılı Kanunun 44.

maddesiyle HMK'ya eklenen EK-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2018 yılı için 47.530.-TL'dir. Davacılar için hükmedilen maddi tazminata ilişkin temyize konu edilen karar, miktarı itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacılar vekilinin maddi tazminat yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- İlk derece mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacılar vekili ile davalılar ... ve ... vekili vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Davacı vekili dava dilekçesinde davalı ... şirketinin sorumluluğunu poliçe limiti ile sınırlandırmış olmasına ve davalı ... şiketinin zorunlu mali mesuliyet sigorta poliçesi gereği maddi tazminatla sorumlu bulunmasına göre davalı ...Ş. lehine reddedilen manevi tazminat miktarı yönünden vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmayıp bozma sebebi ise de bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, hükmün 6100 sayılı HMK'nın Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin maddi tazminata ilişkin temyiz dilekçesinin hükmün kesin olması nedeniyle reddine; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince verilen 01/11/2018 tarih, 2017/1795 E., 2018/1451 K. sayılı hükmün B/11. bendinin hükümden çıkartılarak hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının ilk derece mahkemesine, Dairenin karar örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 07/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38647, Karar No: 2017/18848, Tarih: 06.07.2017

**4. Ceza Dairesi         2014/38647 E.  ,  2017/18848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, temyiz isteğinin reddi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A- Hakaret suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olması nedeniyle Yerel Mahkemenin temyiz isteğinin reddine ilişkin kararına karşı yapılan itirazın, tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, Yerel Mahkemenin redde ilişkin kararının ONANMASINA,

B- Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Sanığın, katılana söylemiş olduğu " yılan, pis suratlı, namussuz, yalancı, hayvan, şerefsiz, sahtekar, fazla sevindirmeyeceğim, pis suratları ne olacak, zannetmesin ki yanına kar kalacak, hak ettiğinin kat kat karşılığını bulacak, kendisi, bir kaç kişi ve dostu ile görüşeceğiz, er geç karşılaşacağız" şeklindeki sözlerin, TCK’nın 106/1. madde ve fıkrasının ikinci cümlesinde tanımlanan, takibi şikayete bağlı sair tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan aynı madde ve fıkranın birinci cümlesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'nın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, bir numaralı bozma nedeni hariç diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11479, Karar No: 2013/680, Tarih: 14.01.2013

**7. Ceza Dairesi         2011/11479 E.  ,  2013/680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne, zoralıma

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 335 Lira nisbi temyiz onama harcının sanıktan alınmasına 14.01.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sayın Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş ayrılığı Mahkeme tarafından bilirkişi tarafından belirlenen CİF değere göre bulunacak gümrüklenmiş değer üzerinden sanığa yeniden ön ödeme ihtarında bulunulup bulunulmayacağına dayanmaktadır.

Anayasa Mahkemesinin 30.12.2008 tarih ve E.2006/47, K.2008/144 sayılı kararı ile 4926 sayılı kanunun 34/son maddesinde ki "Bu maddenin uygulanmasında para cezasına esas alınacak değer, gümrük idaresince belirlenen değerdir." ibaresi iptal edilmiştir.

Yargıtay 7.Ceza Dairesi uygulamasında tarafsız bilirkişi tarafından belirlenen cif ve gümrüklenmiş değerin, önceden gümrük idaresinin cif değerine göre bulunan gümrüklenmiş değerden az olması halinde sanığa yeniden ön ödeme yapılmasını kabul etmektedir.

İptal kararından sonra tarafsız bilirkişi tarafından belirlenen değerin sanığın aleyhine veya lehine olmasının yasal dayanağı bulunmamaktadır. Sorun, sanığın yeni bir hak kazanıp kazanmadığı olmalıdır. Sanık Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ile yeni bir hak kazanmıştır.

Bu hak gereği de sanığa, tarafsız bilirkişinin belirlediği cif değer ve buna bağlı olarak bulunan gümrüklenmiş değere göre yeniden ön ödeme ihtarı yapılması gerekir görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun kararına bu yönden katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/2749, Karar No: 2013/4284, Tarih: 08.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/2749 E.  ,  2013/4284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya yapılan yardımların, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi gereğince tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ... vekili ve davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Kurumca, sigortalıya baglanan gelirin ilk pesin sermaye değeri ve sosyal yardım zammı 21.122,24 TL olup, davalı işverenin kusur karşılığı kurumca rücu edilebilcek tutar 16.897,79-TL olmasına rağmen mahkemece, 16.701,88-TL'na hükmedilmesi,

3-506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesinin birinci fıkrasında yer alan “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” ibareleri, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas, 2006/106 Karar numaralı kararı ile iptal edilmiş olup, Anayasa’nın 152 ve 153. maddelerinde öngörülen düzenleme uyarınca, Anayasa Mahkemesi iptal kararlarının Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi ile birlikte, elde bulunan ve kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanması zorunludur.İptal kararının Resmi Gazetede yayınlandığı tarihten sonra Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 76’ncı maddesi gereğince, yürürlükteki kanunları uygulamakla yükümlü bulunan mahkemelerin ve Yargıtay’ın, iptal kararı ile yürürlükten kalkan bir kanun maddesine dayanarak inceleme yapma ve karar verme yetkisi de bulunmamaktadır. Bu nedenle, dava tarihi itibarıyla yürürlükteki mevzuat ve içtihatlara uygun olarak açılan davanın, söz konusu iptal

hükmü nedeniyle oluşan hukuksal durum karşısında kısmen reddine karar verilmesinde, tarafların sorumluluğu bulunmamasına karşın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu; yargılama sonunda davacı Kurumun davada haksız çıkan taraf olarak nitelendirilip vekil ile temsil olunan davalı lehine vekalet ücretiyle sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:

1- Hüküm fıkrasının rücu edilecek tutarına ilişkin bendinde bulunan "16.701,88" rakamlarının silinerek yerine "16.897,79" rakamlarının yazılmasına,