muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/865, Karar No: 2012/6825, Tarih: 04.04.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/865 E.  ,  2012/6825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden fındıklık niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10158, Karar No: 2015/3767, Tarih: 02.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/10158 E.  ,  2015/3767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 22/6. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, TCK'nın 53/6. maddesi gereğince sürücü belgesinin geri alınmasına

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- TCK'nın 53/6. maddesi gereğince sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilmesi için belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkum olunması gerektiği gözetilmeden, hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen sanığın 6 ay süreyle ehliyetinin geri alınmasına karar verilmesi,

2- CMK'nın 327/1. maddesi gereğince sorumlu tutulacak yargılama giderinin kamu davası açılmasını gerektiren kusur olmadığı, sanığın ihmalinden dolayı yeniden tanık dinleme veya bilirkişi incelemesine başvurma ya da sanığın yüzleşmeye gelmemesi gibi sanığın kendi kusurundan kaynaklanan giderleri ödemeye mahkum edilebileceği, bunun dışındaki yargılama giderlerinin hazineye yüklenmesi gerektiği gözetilmeksizin, yargılama sürecinde düzenlenen yedi adet davetiye ve adli tıp kurumu tarafından hazırlanan rapor ücretinin, hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen sanığın kendi kusurundan ileri gelen yargılama gideri niteliğinde olmamasına rağmen sanığın anılan yargılama giderlerinden sorumlu tutulmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 2 ve 3 numaralı paragraflarının hükümden çıkarılması, hüküm fıkrasına, “2- Yargılama giderlerinin hazine üzerinde bırakılmasına,” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4972, Karar No: 2014/2980, Tarih: 10.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/4972 E.  ,  2014/2980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9562, Karar No: 2010/11267, Tarih: 01.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/9562 E.  ,  2010/11267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ           : ESPİYE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/06/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı M.. O , .. İ..T..'ın ve kök miras bırakanına ait Kasım 1976/7 .... 15 sıra nolu tapu kayıtları ile 1957/6 sıra nolu tapu kapsamındaki taşınmazları tasarruf edemediğini ileri sürerek, payına vaki elatmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davacının da dava konusu ettiği taşınmazlarda tasarruf ettiği yerler olduğunu, aralarında yazılı taksim yapılmadığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı iddiası sabit görülmeyerek, davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapulu taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; dava konusu taşınmazların tarafların kök miras bırakanlarına ait olduğu çekişmesiz olup, bu husus mahkemenin de kabulündedir.

Davacı, 1976/7 ila 15 sıra nolu tapu kayıtları ile 1957/6 sıra nolu tapu kaydı kapsamında kalan yerleri tasarruf  edemediğini ileri sürmüştür. Mahkemece, davanın reddine karar  verilmişse de, hükme yeterli bir araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Dava, tapulu taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; dava konusu taşınmazların tarafların kök miras bırakanlarına ait olduğu çekişmesiz olup, bu husus mahkemenin de kabulündedir.

Davacı, 1976/7 ila 15 sıra nolu tapu kayıtları ile 1957/6 sıra nolu tapu kaydı kapsamında kalan yerleri tasarruf  edemediğini ileri sürmüştür. Mahkemece, davanın reddine karar  verilmişse de, hükme yeterli bir araştırma yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Bilindiği üzere;  harita ve krokisi  bulunan tapu kayıtlarına Medeni Kanunun 719, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20.maddesi uyarınca kapsam belirleneceği kuşkusuzdur.Ancak böyle bir harita ve kroki yoksa veya uygulanabilir nitelik taşımıyorsa öncelikle tapu kaydının ilk tesisinden itibaren tüm gittileri ile birlikte Tapu Sicil Müdürlüğünden istenilmesi,gitti kayıtlarının yüzölçümlerinde veya sınırlarında bir değişiklik varsa dayandığı belgelerin incelenip,doğru ve yasal bir nedenin bulunup bulunmadığının araştırılması,doğru esasa dayanmıyorsa,ilk tesisindeki sınırlara itibar edilmesi,ayrıca uygulamada yararlanmak üzere varsa komşu taşınmaz kayıtlarının getirtilmesi,böylece yanların dayandığı,usulüne uygun olarak çıkarılmış tüm belgeler toplandıktan,dosya öteki yönlerden de keşfe hazır hale geldikten sonra yöreyi iyi bilen yaşlı ve yansız yerel bilirkişi veya bilirkişiler aracılığı ile uygulama yapılması, kayıtlardaki her sınır yerel bilirkişi veya bilirkişilerden sorulup arazi üzerinde tespit edilmesi;gerektiğinde sınırlar hakkında açıklayıcı doyurucu bilgiler alınması, bilinmeyen sınırlar yönünden taraflara tanık dinletme olanağının sağlanması,komşu taşınmaz kayıtlarının da aynı şekilde uygulanarak yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin denetlenmesi gerekir.Öte yandan sınırlar değişebilir nitelikte ise veya tam olarak kapanmayıp açık yönler kalıyorsa, kayda değişmez sınırlarla bağlantı kesilmemek suretiyle miktarına göre kapsam belirlenmesi, ayrıca tapu fen memuru veya mühendisi sıfat ve yeteneğini taşıyan uzman bilirkişi veya bilirkişilerden keşifte saptanan bilgi ve bulgulara uygun ve uygulamayı tam olarak yansıtan, infaza elverişli rapor ve kroki alınması zorunludur.

Somut olaya gelince, mahallinde yapılan keşif sonucu dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarından ve krokiden hangi taşınmazın dayanılan hangi tapu kaydı kapsamında kaldığı anlaşılamadığı gibi yine mahalli bilirkişi beyanından çekişmeli taşınmazların bir kısmında davacının hiç yer kullanamadığı, buna karşılık başka yerleri tasarruf ettiği izlenimi uyanmaktadır.

Somut olaya gelince, mahallinde yapılan keşif sonucu dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarından ve krokiden hangi taşınmazın dayanılan hangi tapu kaydı kapsamında kaldığı anlaşılamadığı gibi yine mahalli bilirkişi beyanından çekişmeli taşınmazların bir kısmında davacının hiç yer kullanamadığı, buna karşılık başka yerleri tasarruf ettiği izlenimi uyanmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıdaki ilkeleri kapsar biçimde hükme yeterli bir araştırma yapılarak, dava konusu taşınmazlara kapsam tayin edilmesi, ondan sonra davacının tasarruf ettiği ya da edebileceği bir yer olup olmadığının her taşınmaz için ayrı ayrı saptanması, fen bilirkişilerce infazda duraksamaya neden olmayacak biçimde açıklayıcı rapor ve kroki düzenlettirilmesi, ondan sonra sonucuna göre bir karar  verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü  HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  01.11.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13597, Karar No: 2013/688, Tarih: 22.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/13597 E.  ,  2013/688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Şti. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/02/2012 gününde verilen dilekçe ile ihtiyati tedbir istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 05/04/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi ... ve ... vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

İhtiyati tedbir isteyen vekili, müvekkili ...nin havacılık ve turizm sektöründe faaliyet gösterdiğini, ... ve ... ile gazetelerin internet sitelerinde, yine karşı taraf ... ait olan diğer yayın organlarında 2007 yılında Isparta'da gerçekleşen uçak kazasıyla ilgili haberler çıktığını, müvekkili şirketin kamuoyu nezdinde kötülenerek küçük düşürüldüğünü, ticari itibar ve faaliyetlerinin sekteye uğradığını belirterek müvekkilinin kişilik haklarına saldırı teşkil eden yayınların tedbir yoluyla durdurulması ve kaldırılmasını istemiştir.

Karşı taraf vekili, haksız ve yersiz açılan tedbir istemli davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, tedbir isteyen hakkında internet ortamında, yazılı ve görsel medya araçlarında çıkan yayınların durdurulmasına dair verilen 28/02/2012 tarihli karara davalılar tarafından yapılan itiraz üzerine bu kez 05/042012 tarihli ek karar ile görevsizlik kararı verilmiş, karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

Yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle açılan davalar şahıs varlığına yönelik davalar olup, HMK 2. maddesine göre miktara bakılmaksızın tüm mal varlığı ve şahıs varlığına ilişkin davalara bakmaya Asliye Hukuk Mahkemeleri görevlidir. HMK 390. maddesine göre ihtiyati tedbirin, dava açılmadan önce, esas hakkında görevli ve yetkili olan mahkemeden; dava açıldıktan sonra ise ancak asıl davanın görüldüğü mahkemeden talep edileceği gözetildiğinde tedbir kararının görevsiz mahkemeden talep edildiği ve verildiği anlaşılmaktadır. Mahkemenin bu yoldaki belirlemesi doğrudur. Ancak ihtiyati tedbir görevsiz mahkemeden istenmiş ve verilmiş bulunduğuna göre yine itiraz üzerine mahkemece görevsiz olduğu anlaşıldığına göre görevsizlik kararı verilmekle birlikte, görevsiz olarak verdiği ihtiyati tedbir kararının kaldırılmasına da karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA,bozma nedenine göre ihtiyati tedbir isteyen Atlasjet Havacılık A.Ş.nin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden ....'den peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/01/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA,bozma nedenine göre ihtiyati tedbir isteyen Atlasjet Havacılık A.Ş.nin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden ....'den peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/01/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

I-İhtiyati tedbir müessesesi 6100 Sayılı HMK 389 vd. m.leriyle Geçici Hukuki Korumalar başlığı altında düzenlenmektedir. İhtiyati tedbirin talep etme koşulları, talep biçimleri, uygulanması vs. belirlendikten sonra 394. m. ile “…Karşı taraf dinlenmeden verilmiş olan ihtiyati tedbir kararlarına itiraz…” edilebileceği, “…karşı tarafın ihtiyati tedbirin şartlarına, mahkemenin yetkisine ve teminata ilişkin olarak, kararı veren mahkemeye itiraz…” edebileceği, itirazın dilekçe ile yapılabileceği belirtilmiştir.

Aynı maddenin son fıkrasında ise “İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz.”, denilmektedir. Şu durumda İhtiyati Tedbir kararlarına karşı ilkin “itiraz” kanun yolu işletilecektir. Bu yöntem 1086 sayılı mülga yasamızdan beri uygulanan kanun yolu sistemidir.

İkinci olarak anılan madde metninde itiraz üzerine verilen kararlara karşı gidilebilecek bir kanun yolu açıkça belirtilmiştir. Bu noktanın ise 6100 sayılı Kanunun öngördüğü İstinaf ve Temyiz kanun yolları açısından ele alınması gerekmektedir. Zira madde metninde açıkça “kanun yolları” değil “kanun yolu”ndan söz edilmektedir. Dolayısıyla İhtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz kanun yolunun açık olup olmadığı tartışılmalıdır.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.” hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

III-Diğer bir kanun yolu olan Temyize ilişkin hükümlerde temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen hükümlerin ayrı ayrı düzenlendiği görülmektedir . Buna göre HMK 361, Bölge Adliye Mahkemesi kararlarından hangi kararların temyiz edilebileceğini, HMK 362 ise hangi hükümlerin temyiz edilemeyeceğini sınırlı sayı sistemiyle belirlemiştir. HMK 362/1-f ise geçici hukuki korumalar hakkında verilen hükümlerin temyiz kanun yolu dışında kaldığını açıkça içermektedir.

Şu durumda İhtiyati Tedbir geçici hukuki koruma kararları temyize konu olamazlar. Diğer ifadeyle HMK 394 ile belirtilen kanun yolu teriminden amaç temyiz kanun yolu değildir.

Şu durumda İhtiyati Tedbir geçici hukuki koruma kararları temyize konu olamazlar. Diğer ifadeyle HMK 394 ile belirtilen kanun yolu teriminden amaç temyiz kanun yolu değildir.

IV-HMK 341/1’de ise “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabi”leceği öngörülmektedir. Bu açık hükümden anlaşıldığı gibi ihtiyati tedbir kurumunda sözü geçen kanun yolu “istinaf kanun yolu”dur.

V-Bugün uygulamadaki sorunumuz ise İstinaf Mahkemelerinin açık olmaması nedeniyle istinaf kanun yolu yerine temyiz kanun yolunun işletilip işletilemeyeceğidir.

HMK geçici 3.m. Bölge Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar 1086 sy Kanunun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasını öngörmektedir. 1086 SY Kanunun Temyize ilişkin bölümünde ise ihtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz yolunun açık olduğuna dair düzenleme yer almamaktadır. 6100 sy.HMK ile ise açıkça temyiz dışı bırakma sözkonusudur. HMK geçici 3. M.3. fıkra ise “Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır” demektedir. Bu durumda kanun koyucunun açık iradesi ihtiyati tedbir kararlarının temyiz dışı bırakılması olduğundan anılan fıkrayla da temyiz kanun yolu tamamen devre dışı bırakılmıştır. Başka türlü açıklamak gerekirse,

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

c-Kanun Koyucu bunu bilinçli olarak öngörmüştür. İstinaf mahkemeleri yerindelik denetimi ile, diğer ifadeyle yargılama faaliyetiyle ihtiyati tedbirler hakkındaki itirazları inceleyecektir. Yargıtay ise sadece hukuksallık denetimi yapacağından kanun koyucu hukuksallık denetimi öngörmemektedir.

VI-Diğer bir konu da İhtiyati Haciz ve bu geçici korumanın açık olduğu kanun yolunun kıyasen ihtiyati tedbirlere de uygulanıp uygulanamayacağıdır. Ancak İhtiyati Haciz hükümlerinin yer aldığı İİK 265’de 4949 sy.Kanun ile ihtiyati hacze karşı açıkça Temyiz yolu açılmış, 5311 Sy. Kanunla da temyiz yolu yerine istinaf yolu benimsenmiş olmakla beraber, geçici 7. M. İle Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar bu değişiklik öncesi düzenlenen temyiz yolu açık tutulmuştur. Dolayısıyla ihtiyati hacizler için kanunla getirilmiş temyiz kanun yolu sözkonusudur. Ne varki bu yöntem HMK veya öncesinde 1086 SY Kanun ile düzenleme yapılmadığından herhangi bir kıyasla ihtiyati tedbirler hakkında uygulanamaz.

VII-Bundan başka, Usul-Yargılama sistemlerimizde ikili kanun yolları öngörülmüştür. Bazı incelemeler “itiraz yolu” denetim sistemine bağlanmış, bazı incelemeler ise “temyiz kanun yolu” denetim sistemine bağlanmıştır. İkili kanun yolu sistemine bağlama ise ancak istisnaen ve kanunla öngörülmüştür. İhtiyati Tedbirler hakkında ise istisnai bir düzenleme bulunmadığından üçlü bir kanun yolu denetiminden de bahsedilememelidir.

Belirtilen nedenler itibarıyla çoğunluk görüşüne katlmamaktayız. 31/01/2013
Yargıtay — Esas No: 2013/20499, Karar No: 2013/23038, Tarih: 03.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/20499 E.  ,  2013/23038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2- 02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.09.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12812, Karar No: 2011/1188, Tarih: 04.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/12812 E.  ,  2011/1188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/03/2008 gün ve 2004/731-2008/108 sayılı kararı bozan Daire’nin 24.06.2010 gün ve 2008/12197 - 2010/7331 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankanın Tandoğan Şubesi müdür yardımcısının usulsüz işlemleriyle bazı hesaplardan ilgili müşterilerin talimatları olmaksızın paralar çekilerek davalıların ve dava dışı başka kişilerin hesaplarına aktarıldığını ileri sürerek aktarılan meblağların faiziyle birlikte tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla davalılara ödetilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalıların davanın reddi savunulmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar, tarafların temyizi üzerine Dairemizce davalılar yararına kısmen bozulmuştur.

Davacı banka vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı banka vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı banka vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, 4743 sayılı Yasa’nın 6 ncı maddesinin B/4 bendi gereğince, davacı yargı harçlarından muaf olduğundan, harç alınmasına mahal olmadığına, 04.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.