muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2673, Karar No: 2013/7020, Tarih: 18.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/2673 E.  ,  2013/7020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı tışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, işyerinde 2006 Ekim ayında kaloriferci olarak çalışmaya başladığını, Haziran 2010 tarihinde iş akdinin apartmanın doğalgaza geçmesi gerekçesi ile feshedildiğini, yaz aylarında da çevre ve apartman temizliği işlerinde çalıştırıldığı halde bu çalışmalarına yönelik ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının sözleşme ile sitenin kaloriferlerini yakmakla görevlendirildiğini, yılda 8 ay sadece kaloriferleri yaktığını, normal şartlarda kalorifer yakma işinin sabah iki saat, akşam dört saat olduğunu, havanın çok soğuk olduğu sayılı günlerde öğlende kalorifer kazanına ek kömür attığını ve ilave iki saat çalıştığını, davacının tam gün çalışmaması nedeniyle günlük çalışma süresinin sekiz saati geçmediğini, davacının fazla mesai yapmasının söz konusu olmadığını, kapıcılık yapmayıp, servise çıkmadığını, kalorifercilik haricinde çim için 100,00 TL, badana için 100,00 TL aldığını ve buna ilişkin tutanakların bulunduğunu, sitenin merdivenlerini ...’un temizlediğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dosyaya sunulan iş sözleşmelerine göre davacı ile 8 aylık iş sözleşmelerinin yapıldığı, yönetimin de aldığı karar ile davacıyı 8 ay çalıştıracağını kararlaştırdığı, davacının da örneği dosyaya sunulan 31.05.2009 tarihli tutanakta iş sözleşmesinin 8 ay olduğunu kendi imzalı beyanı ile kabul ettiği, dinlenen işyeri tanıklarının da davacının yaz aylarında çalışmasının olmadığını, kendisine ücret ödenmeyeceğinin bildirildiğini açıkladıkları, davacının işyerinde 4 yıl süre ile kalorifercilik yaptığı, bir kimsenin bu kadar uzun sürede yaz aylarında ücretsiz çalışmayı kabul etmesi ve iş akdini feshetmeden bu alacakları istemeden işini sürdürmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, davacıya 25.09.2010 tarihinde çim bakım ücreti olarak 400,00 TL, 24.11.2009 tarihinde de 620,00 TL ödeme yapıldığı, buna göre davacının yaz aylarında bahçe düzenlemesi yaptığı takdirde ücretini ayrıca işverenden aldığı, bütün bu nedenlerle davacının yaz aylarındaki çalışmaları için istediği ücretin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda; davacı davalı işyerinde kaloriferci olarak çalıştığını, günde 16 saat çalıştığını ileri sürerek fazla mesai ücreti alacaklarını talep etmiştir. Davalı, davacının yılda 8 ay kaloriferleri yaktığını, normal şartlarda kalorifer yakma işinin sabah iki saat, akşam dört saat olduğunu, havanın çok soğuk olduğu sayılı günlerde öğlende kalorifer kazanına ek kömür attığını ve ilave iki saat çalıştığını, davacının tam gün çalışmaması nedeniyle günlük çalışma süresinin sekiz saati geçmediğini savunmuştur.

Davacı tanığı İrfan Arda, yılın 6 ayında kalorifer yakıldığını, saat 06.00 gibi kaloriferi ateşlediğini, 24.00’e kadar çalışmasını sürdürdüğünü, kış döneminde haftanın 7 günü çalışıldığını, kömür atma ve temizlik işleri dışında kendi konutunda istirahat ettiğini, ancak yaz evresinde 7,5 saat çalışmasının yeterli olduğunu, davacı tanığı Fahri Asal, Edirne’de Kasım ayından Nisan ayı sonlarına kadar 6 ay süre ile kalorifer yakıldığını, bu sürede 06.00-24.00 saatleri arasında çalışıldığını, bu saatler arasında sürekli çalışma olmadığını,

temizlik yaptığını, kömür atıldığını onun dışındaki zamanlarda konutunda istirahat ettiğini, 6 aylık yaz döneminde ise günlük 7,5 saatlik çalışmasının yeterli olduğunu, davalı tanığı ..., Edirne’de kaloriferlerin Kasım-Nisan ayları arasında 6 ay süre ile yakıldığını, kış döneminde haftanın 7 günü çalışıldığını, 6 aylık yaz döneminde ise fazla mesaiye gerek olmadığını, davacının yaz aylarında gülleri ve çimleri suladığını, davalı tanığı ..., Edirne’de kaloriferlerin Kasım-Nisan ayları arasında 6 ay süre ile yakıldığını, kış döneminde haftanın 7 günü çalışıldığını, 2006-2007 yıllarında davalı apartmanın yöneticiliğini yaptığını, davacı ile 8 aylık ücret ödenmesi konusunda anlaştıklarını, yaz aylarında ise bahçe bakımı işi yaptığını, bu iş için ayrıca ücret ödendiğini beyan etmişlerdir.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yalnızca kış ayları için hesaplama yapıldığı belirtilerek yıllık 6 ay üzerinden günde 3 haftada 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapıldığı belirtilmiş ise de bilirkişi raporunda davacının fazla mesai süresinin nasıl tespit edildiği, hangi aylarda davacının fazla mesai yaptığının kabul edildiği denetime açık şekilde belirlenmemiştir. Anılan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yalnızca kış ayları için hesaplama yapıldığı belirtilerek yıllık 6 ay üzerinden günde 3 haftada 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapıldığı belirtilmiş ise de bilirkişi raporunda davacının fazla mesai süresinin nasıl tespit edildiği, hangi aylarda davacının fazla mesai yaptığının kabul edildiği denetime açık şekilde belirlenmemiştir. Anılan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, temyiz harcı peşin alındığından davacıdan yeniden harç alınmasına yer olmadığına, 18.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8305, Karar No: 2015/1905, Tarih: 24.03.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8305 E.  ,  2015/1905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 25.06.2014 gün ve 5075 Esas, 4871 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan ... vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin alacağı ilama bağlı nafaka alacağı olduğu halde, düzenlenen sıra cetvelinde müvekkiline pay ayrılmadığını, satış bedelinden öncelikle ipotek alacaklısı şikayet olunan bankaya pay ayrıldıktan sonra kalan paranın tamamen şikayet olunan ...'ın alacaklı olduğu icra dosyasına ödendiğini, oysa ki müvekkilinin alacaklı olduğu icra dosyasına birinci sırada pay ayrılması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

Şikayet olunan ... vekili, şikayetin süresinde yapılmadığını, şikayetçinin alacağı birikmiş nafaka alacağı olduğundan imtiyazlı alacak hükmünde olmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan... vekili, şikayetin süresinde yapılmadığını, müvekkili bankanın alacağının ipotekle teminat altına alınmış imtiyazlı bir alacak olduğunu ve ipotek tarihinin şikayetçinin nafaka alacağının doğduğu tarihten önce olduğunu, öte yandan birikmiş nafaka alacağının adi alacak olarak sıraya tabi tutulacağını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, şikayet olunan ... yönelik şikayetin yerinde olmadığı, diğer şikayet olunan ...'a yönelik şikayetin ise haklı olduğu, düzenlenen sıra cetvelinde şikayetçiye 2. sırada yer verilmesi gerekirken, 3. sırada yer verilmiş olmasının doğru olmadığı gerekçesiyle, sıra cetvelinin iptaline dair verilen karar, şikayet olunan ... vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 25.06.2014 tarih ve 5075 E., 4871 K. sayılı ilamıyla, diğer temyiz itirazlarının reddiyle, İİK'nın 101. maddesinin 1. fıkrasının; "Borçlunun eşi ve çocukları ve vasi veya kayyımı olduğu şahıslar evlenme, velayet veya vesayetten mütevellit alacaklar için önce icrası lazım gelen takip merasimine lüzum olmaksızın ilk haciz üzerine satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar aynı derecede hacze iştirak edebileceği, şu kadar ki bu hakkın ancak haciz, vesayetin veya velayetin veya evliliğin devamı esnasında veya zevalini takip eden sene içinde yapıldığı takdirde istimal olunabileceği, bir dava veya takibin devam ettiği müddet hesaba katılmaz..." hükmünü, 3. fıkrasının da; "Nafaka ilamına istinat eden alacaklı önce takip merasiminin icrasına lüzum olmaksızın her zaman aynı derecede hacze iştirak edebilir..." hükmünü içerdiği, buna göre, bir yıllık süre ile sınırlı olmaksızın nafaka ilamına

bağlı alacak için önceden takip yapılmadan her zaman hacze iştirak edilebileceği, yasadaki "her zaman" ibaresini, satış bedelinin vezneye girmesine kadar iştirak edebileceği şeklinde anlamak gerektiği, Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin 19.02.2009 tarih ve 2008/12471 E., 2009/1290 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere; nafaka alacaklısının takip talebinde bulunmasına, takibi kesinleştirmesine ve bunun sonucunda kendisine kesin haciz yetkisinin gelmesine gerek olmaksızın hacizli malın paraya çevrilip bedelinin icra veznesine girmesi anına kadar hacze takipsiz iştirak etme hakkına sahip olduğu, öte yandan, İİK'nın 206. maddesinin, anılan Yasa'nın “İflasın hukuki neticeleri” başlıklı yedinci babında yer aldığı, bu madde hükmünün, iflas tasfiyesi sırasında düzenlenen sıra cetvelindeki imtiyazları düzenlemekte olup, hacze iştirak hali dışında haciz yolu ile ilgili takiplerde uygulanmayacağı, haciz yolu ile takiplerde bedeli paylaşıma konu malın satış tutarı bütün alacaklıların alacaklarını karşılamaya yetmezse, bir sıra cetveli düzenleneceği, haciz yolu ile takiplerde düzenlenen sıra cetvelinde kuralın, alacaklıların haciz tarihlerine göre sıralanması olduğu, bunun için ilk kesin haciz sahibi alacaklı ve buna iştirak edebilecek diğer alacaklılar belirlenerek hacze iştirak dereceleri ve her derece içinde de sıralar oluşturulacağı, İİK'nın 140. maddesinin ikinci fıkrasında 206. maddeye atıf yapılmış ise de, bu maddedeki imtiyazların sadece aynı derecede hacze iştirak eden ve kamu alacağı sahibi olmayan alacaklılara karşı ileri sürülmesinin mümkün olduğu, diğer bir deyişle, İİK'nın 206. maddesindeki imtiyazların, (hacze iştirak hali hariç, İİK.m.100-101) haciz yolu ile takiplerde düzenlenen sıra cetvellerinde, sonraki tarihli haciz sahibi alacaklıyı önceki tarihli haciz sahibi alacaklının önüne geçiremeyeceği, somut olayda, şikayetçinin, nafaka ilamına dayalı olarak satış bedelinin vezneye girmesine kadar ilk haciz olan şikayet olunan ...'ın haczine takipsiz iştirak etmesi mümkün iken, bu yolu seçmediği,... İcra Müdürlüğü'nün 2008/4657 E. sayılı dosyası ile icra takibine başladığı, bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerine haciz koydurduğu anlaşılmış olup; şikayetçinin şikayet olunan tarafından haciz konulan taşınmaz üzerine haciz koydurmasının, bu hacze iştirak iradesini içerdiğinin kabulü gerekeceği, kural olarak iştirak alacaklısının, haczi koyduran takip alacaklısı ile birlikte malların satış bedelinden alacağını alacağı, satış sonunda bu paranın, alacaklılar arasında garameten paylaşılacağı, ancak imtiyazlı alacaklılar İİK'nın 206. maddesinde düzenlenmiş olup, şikayetçinin hem İİK'nın 101. maddesi anlamında takipsiz iştirak alacaklısı, hem de 206/4-C maddesi anlamında imtiyazlı alacaklı olduğu, eğer hacze takipsiz iştirak eden alacaklının alacağı İİK'nın 206

. maddesinde düzenlenmiş olup, şikayetçinin hem İİK'nın 101. maddesi anlamında takipsiz iştirak alacaklısı, hem de 206/4-C maddesi anlamında imtiyazlı alacaklı olduğu, eğer hacze takipsiz iştirak eden alacaklının alacağı İİK'nın 206. maddesine göre imtiyazlı alacak durumunda ise, iştirak edebileceği alacaklının da aynı sırada olması halinde satış bedelinin garameten paylaştırılacağı, iştirak edebileceği alacaklı daha sonraki bir sırada ise takipsiz iştirak alacaklısına satış bedelinden öncelikli pay ayrılacağı, yani bu durumda satış bedelinin, hacze takipsiz olarak iştirak eden alacaklı ile ilk haczi koyduran alacaklı arasında alacakları oranında paylaştırılmayacağı, satış bedelinden önce, "imtiyazlı alacaklı" durumundaki alacaklının faydalanacağı, eğer para artarsa ilk haczi koyduran alacaklıya verileceği, Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin 10.11.2010 tarih ve 10107 E., 12780 K. sayılı ilamı ile Dairemizin 11.10.2011 tarih ve 580 E., 983 K. Sayılı ilamının bu yönde olduğu, bu durumda mahkemece, yukarıdaki açıklama ve ilkelere uygun olarak şikayetçinin haczinin, ilk haciz sahibi şikayet olunan ...'ın ilk sıradaki haczine iştiraki koşullarının oluştuğu, aynı derece içerisinde şikayetçinin İİK'nın 206/4-C maddesindeki imtiyazı nedeniyle satış bedelinden öncelikli olarak faydalanması, para artması durumunda şikayet olunana verilmesi gerektiği gerekçede belirtilerek, şikayetin kabulüne karar verilmesi .../...

gerekirken, şikayetçi ve anılan şikayet olunanın aynı derece içerisinde farklı sıralarda yer almaları gerektiği gözardı edilerek ve şikayetçi ile anılan şikayet olunanın aynı derece içerisinde, ancak şikayetçinin ilk sırada olduğu belirtilmeden şikayetçinin 2. sıraya alınması suretiyle hüküm kurulmasının, sonucu etkilememekle birlikte anılan yasa hükmünü ve ilkeyi tam olarak karşılamadığından, kararın gerekçe yönünden bozulması gerektiği, öte yandan, sıra cetveline yönelik şikayetlerde İcra Mahkemesi'nin, önüne gelen şikayetleri sonuçlandırmak ve icra müdürüne bu yönde talimat vermekle görevli olup, düzenlenecek yeni sıra cetvelinde sıra cetvelinin hangi ilkelere göre düzenleneceğini belirtmesi, diğer anlatımla alacaklıların ne miktar için hangi sıralarda yer alması gerektiğini saptaması, hukuka uygun olmayan kısımları göstermesi, bu çerçevede işlem yapılması için icra müdürüne talimat vermesi (İİK. m.17/I) gerektiğinden, iptal nedenlerinin gerekçede belirtilmesi ve sıra cetvelinin iptaline karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, hüküm fıkrasında, gerekçede yer alması gereken sıralamanın ya da paylaştırmanın nasıl yapılacağının gösterilmesinin, özel olarak İİK'nın 17/1. maddesine ve genel olarak ta hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir sözün tekrar edilmemesine ilişkin HMK'nın 297/2. maddesine aykırı olduğu gibi, icra müdürünün yerine geçilmek suretiyle mahkemece sıra cetvelinin düzenlenmesi anlamına da geldiğinden doğru olmadığı belirtilerek şikayet olunan yararına bozulmuştur.

Şikayet olunan ... vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere ve karar düzeltme isteyenin sıfatına göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak ... kaydedilmesine, 24.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10921, Karar No: 2014/12877, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/10921 E.  ,  2014/12877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2014

NUMARASI : 2013/1124-2014/311

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar usulüne uygun tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı SGK vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.