muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5956, Karar No: 2019/578, Tarih: 06.02.2019

Şu hale göre; anılan örgüt yönünden, örgütün lideri Fetullah Gülen ile beşinci, altıncı ve yedinci katmanlarda yer alanların, bu cümleden olarak kıta imamı, ülke imamı, “Türkiye imamı” ve “bölge imamlarının”, her halükarda örgütün üst düzey yöneticisi olduklarında kuşku yoktur. Ancak örgütü bir arada tutan ve alt katmanlardakilerin teftiş ve kontrolünü yapan dördüncü katman örgüt mensupları ile ilgili olarak, il ve ilçe sorumluları/imamları ile kamu kurumları imamlarının yönetici olup olmadıkları, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, somut olayın özellikleri, bu kişilerin örgütün hiyerarşik yapısı içerisindeki konum ve görevleri, sorumluluk sahalarında sevk ve idare ettiği örgütsel faaliyetlerin örgütün amaç ve etkinliği bakımından önem ve yoğunluğu ile kontrol ettikleri kamu personelinin devletin güvenliği bakımından ifade ettiği stratejik değer de gözetilerek belirlenmelidir. Örgüt yöneticisinin mutlaka illegal faaliyetleri yönetmesi gerekmez. Örgütün amacına ve varlığının devamına katkı sunan sözde legal faaliyetleri sevk ve idare etmek de bu kapsamda değerlendirilmelidir.

Örgütün anlatılan yapılanması çerçevesinde, “örgüt mensupları ve örgütsel faaliyetler bakımından yoğunluk içermeyen ilçe imamları”, “semt imamları”, “mahalle imamları”, “ev imamları (abileri)”, “talebe imamları”, “serrehberler”, “belletmenler” gibi ilk üç katman mensuplarının ise örgüt yöneticisi olarak kabul edilmesi mümkün görülmemektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; tanık beyanlarına ve toplanıp tartışılan diğer delillere göre, “.... ’da görev yapan Hava Kuvvetlerine ./..

mensup örgütle irtibatlı astsubayların bir grubundan sorumlu öğretmen” pozisyonuna örgüt yönetimince atanan sanığın, örgütün hiyerarşik yapısı içerisindeki konum ve görevleri, sorumluluk sahasında sevk ve idare ettiği örgütsel faaliyetlerin süre, önem ve yoğunluğu da gözetildiğinde örgüt üyesi olarak kabulünde bir isabetsizlik bulunmamakla;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1780, Karar No: 2017/4386, Tarih: 20.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/1780 E.  ,  2017/4386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan;

On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 06.12.2012 tarih ve 28489 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile tüzel kişiliği kaldırılan Antalya İl Özel İdaresi'nin taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarının ayrıca personelinin, mahkemelerde süren davalarının devir, tasfiye ve paylaştırılmasına ilişkin aynı kanunun Geçici 2. maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'nun aldığı karar doğrultusunda davacının hangi Kuruma devredildiğinin Antalya Valiliği’nden sorularak, buna ilişkin belgelerin eklenip gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/03/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19812, Karar No: 2014/11830, Tarih: 11.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/19812 E.  ,  2014/11830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı CMK.nun 34/2, 40/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını, sürelerini ve yönteminin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiğinin açık ve buyurucu şekilde belirtildiği, 22.12.2008 tarihli kararda ise yasa yoluna başvurunun süresinin başlangıcı, mercii ve yöntemi CMK’nun 232/6.maddesine uygun olarak gösterilmediği anlaşıldığından, sanık ...' ın temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede:

Sanık ...'ın adının, ...Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.02.2007 gün 2006/74 Esas ve 2007/17 karar sayılı ilamına uygun olarak “..” yerine “...” olarak yazılması ve sanıkların, katılanlar ... ve ...'e yönelik eylemleri nedeniyle, elde veya üste taşınan eşyayı çekip almak ya da özel beceri suretiyle hırsızlık suçunu işledikleri anlaşılıp kabul edildiği ve buna göre uygulama yapıldığı halde, hükümde temel uygulama maddelerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-b maddesi yerine 142/2-d olarak yazılması yerinde düzeltilmesi olanaklı maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin ...c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... ile savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın ...maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin bölüm çıkartılarak yerine '' Yargılama sırasında yapılan 4 adet davetiye gideri 16,00 Türk Lirasının, sanıkların neden oldukları payları oranında ayrı ayrı sorumlu tutulmalarına” cümlesinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/4311, Karar No: 2016/6196, Tarih: 11.04.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/4311 E.  ,  2016/6196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili,davalı ... ile müvekkili davacı banka arasında genel nakdi ve gayrinakdi kredi sözleşmesi imzalandığını ve bu sözleşmeye diğer davalılar ... ve ...'un müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imzaladıklarını,ancak borcun ödenmemesi üzerine takip başlattıklarını,davalıların yetki ve borca itirazları sonucu takibin durduğunu, davalıların itirazlarının yersiz ve haksız olduğunu, söz konusu sözleşmenin 86.maddesinde yetkili yer olarak Tekirdağ Mahkeme ve İcra Müdürlüklerinin yetkili olarak taraflar arasında kararlaştırıldığını, bu bakımdan yetki itirazının reddi gerektiğini belirterek itirazlarının iptali ile takibin devamına, % 40 tan az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili ,öncelikle zaman aşımı itirazında bulunduklarını, asıl borçlu ...'ın aynı zamanda ipotek veren olduğunu, bu hususta davacı banka tarafından ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapıldığından İİK.'nın 95.maddesi uyarınca genel haciz yoluyla takip yapılamayacağını, ayrıca kefalet miktarı belirsiz olduğundan kefalet sözleşmesinin de geçersiz olduğunu, anapara borcuna itirazlarının bulunmaması dolayısıyla davanın aleyhlerine sonuçlansa dahi icrai tazminata hükmedilemeyeceğini belirterek, davanın reddi ile davacı aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece,davalıların yetki itirazı reddedilerek, benimsenen bilirkişi raporuna göre B.K. 88 ve 120.maddeleri uyarınca belirlenen faiz oranının kabul edilmesi gerektiği ,bilirkişi raporundaki bu hesaplamalara göre davacı bankanın takip tarihi itibariyle 89.980,39 TL asıl, BK.88 ve 120.maddesinde belirlenen faiz oranına göre 17.482,44 TL işlemiş faiz, 874,12 TL işlemiş faiz BSMV, 263,57 TL. masraf olmak üzere toplam 108.600,52 TL. davalılardan alacağı olduğu anlaşıldığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne,davalıların Tekirdağ 1.İcra Müdürlüğü'nün 2012/5118 sayılı dosyasındaki itirazlarının kısmen iptali ile, takibin 89.980,39 TL asıl alacak, 17.482,44 TL işlemiş faiz, 874,12 TL BSMV, 263,57 TL masraf olmak üzere toplam 108.600,52 TL üzerinden devamına, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine, davalılar ana paraya itiraz etmeyip sadece faize itiraz etmiş olduklarından davacının icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş,hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava genel kredi sözleşmesi nedeni ile asıl borçlu ve kefiller aleyhine başlatılan icra takibine itirazın iptaline ilişkindir.Davalılar icra takibine itirazlarında faiz ve yetkiye itirazda bulunmuşlardır.Asıl alacak yönünden itiraz bulunmamaktadır.Mahkemece davalıların kısmi itirazlarının faize yönelik olduğu kabul edilerek bu yönde bir karar verilmesi gerekirken asıl alacak yönünden de karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca davacının temyizi yönünden genel kredi sözleşmesi ticari nitelikte bir sözleme olduğundan Borçlar Kanunu 120.ve 88.maddelerinde ticari olmayan işler için getirilen faiz indirim kuralları uygulanamayacağından bu yönde de indirim yapılarak karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün taraflar yararına BOZULMASINA,bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harçların istek halinde iadesine,11.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1673, Karar No: 2012/3131, Tarih: 26.04.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1673 E.  ,  2012/3131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen şikayet sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin olarak Dairemizin 23.01.2012 gün 2011/4596 Esas 2012/296 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Şikayetçi Hazine vekili, ... Gümrük Müdürlüğü'nün alacağının iflas idaresince kabul edilerek sıra cetvelinin 3. sırasına kaydına karar verildiğini, İİK'nun 206 ve 6183 sayılı Kanun'un 21/2. maddeleri gereğince alacağın rüçhanlı olması nedeni ile, sıra cetvelinin iptalini ve sıra cetvelinde 3. sırada kayıtlı davacı alacağının rüçhanlı alacaklardan önce ödenmek üzere rüçhanlı olarak ilk sıraya kaydedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

İflas idaresi, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş, hükmün taraflarca temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 23.01.2012 gün 2011/4596 Esas 2012/296 Karar sayılı ilamı ile Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez, taraf vekilleri karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nun 366.maddesi ve HUMK’nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin karar düzeltme istemlerinin REDDİNE, 43,90 TL harcın davalıdan ve takdiren 406,00 TL(203,00 TLx2) para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 26.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32922, Karar No: 2012/39718, Tarih: 26.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/32922 E.  ,  2012/39718 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama ve 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a muhalefet suçlarından sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 62/1, 52, 63, 54 ve 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddeleri gereğince neticeten 4.400 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin (İSTANBUL) 8. Sulh Ceza Mahkemesinin (kapatılan Beyoğlu 1. Sulh Ceza Mahkemesinin) 11.09.2008 tarihli ve 2007/1128 esas, 2008/1239 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre;

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda para cezalarının içtimasının düzenlenmediği gibi doğrudan verilen adlî para cezası ile hapisten çevrilen para cezalarının infaz rejiminin farklı olduğu gözetilmeden, hapisten çevrilen 3.000 yeni Türk lirası ile gün adlî para cezasından çevrilen 1.000 yeni Türk lirası ve 400 yeni Türk lirası adlî para cezalarının toplanmasında,

2- Sanık hakkında eylemine uyan 6136 sayılı Kanun'un lehe olan, 23.01.2008 tarih ve 5728 sayılı Kanun'un 158. maddesi ile değişiklikten önceki 15/1. maddesinin uygulanması ile artırma ve eksiltmelerin hükmedilecek bu ceza üzerinden yapılması gerekirken, para cezasının 25 gün adlî para cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 17.10.2012 gün ve 59169 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 07.11.2012 gün ve KYB-2012/274035 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Suç tarihinde yürürlükte bulunan 6136 sayılı Yasanın 15/1. maddesinde öngörülen temel adli para cezasının 5252 sayılı Yasanın 4, 5/2. maddesi uyarınca 450 TL olduğu gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 13/1. maddesi uyarınca fazla tayini,

2- 5237 sayılı TCK.nda para cezalarının içtimaının düzenlenmediği gibi 5275 sayılı Yasanın 99. maddesi gereğince her hüküm bağımsız olup farklı suçlardan verilen adli para cezası ile hapisten çevrilen para cezalarının infaz rejiminin farklı olduğu gözetilmeden sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanması suretiyle sanığın 4400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK.nda para cezalarının içtimaının düzenlenmediği gibi 5275 sayılı Yasanın 99. maddesi gereğince her hüküm bağımsız olup farklı suçlardan verilen adli para cezası ile hapisten çevrilen para cezalarının infaz rejiminin farklı olduğu gözetilmeden sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanması suretiyle sanığın 4400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden İstanbul 8. Sulh Ceza Mahkemesinin 11.09.2008 tarih ve 2007/1128 esas, 2008/1239 sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca (BOZULMASINA), hükümden "TCK.nun 52. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den 4400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkarılması ve "TCK.nun 86/2, 62. maddesi uyarınca tayin olunan 50 gün ile bir gün karşılığı takdir olunan 20 TL'den çarpılarak 1000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ve "6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca 6 ay hapis ve 25 gün adli para cezası" ibaresi çıkarılarak yerine "6136 sayılı Yasanın 15/1. maddesi uyarınca 6 ay hapis ve 450 TL adli para cezası" ve TCK.nun 62. maddesinin uygulanması sonucunda "5 ay hapis ve 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkarılması ile "5 ay hapis ve 375 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması, TCK.nun 52. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına denilmesi suretiyle karardaki diğer hususların aynen muhafazasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 26.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/227, Karar No: 2018/12510, Tarih: 06.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/227 E.  ,  2018/12510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Nafaka

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece verilen 02/06/2015 tarihli karar, davacı-davalı erkek tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmiştir. Dairemizin 2015/21018 esas, 2016/14430 karar sayılı ilamıyla kadın yararına hükmolunan yoksulluk nafakası miktarı yönünden bozulmuş, diğer yönlere ilişkin olarak ise hüküm onanmıştır. Bozulmasına karar verilen hususlar yönünden yeniden yapılan yargılamada kesinleşen kısımlar hakkında hüküm kurulamaz. Mahkemece bu husus dikkate alınmaksızın kesinleşen tedbir nafakası yönünden yeniden karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Ne var ki bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m.438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 1. bendin tamamen çıkarılmasına, yerine 1. bent olarak "Davalı-karşı davacı kadın yararına hükmolunan 300 TL yoksulluk nafakasının boşanma kararının kesinleştiği tarihten itibaren davacı-karşı davalı erkekten alınarak, davalı-karşı davacı kadına verilmesine," cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.11.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/530, Karar No: 2023/3234, Tarih: 31.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/530 E.  ,  2023/3234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 02.03.2022

SAYISI : 2021/485 E., 2021/1035 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Mahkûmiyet

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

... 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.03.2022 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararına yönelik temyizin niteliği karşısında;

17.11.2021 tarihinde usûlüne uygun tefhim edilen hükmü sanığın, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri usûlü Kanunu'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 17.02.2022 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine dair 02.03.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.05.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17550, Karar No: 2017/7377, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/17550 E.  ,  2017/7377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.