muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/391, Karar No: 2020/1383, Tarih: 20.02.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/391 E.  ,  2020/1383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Nafaka

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı erkeğin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece velayeti anneye verilen müşterek çocuk Duru ile baba arasında, kişisel ilişki süreleri babalık duygularını tatmine elverişli olmayıp, çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli değildir. Bu sebeple, daha uygun süreyle kişisel ilişki tesis edilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir. (HMK m. 370/2).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendinin hükümden çıkarılmasına; yerine 2. bent olarak “Velayeti anneye verilen ortak çocuk Duru ile baba arasında her ayın 1. ve 3. haftası Cumartesi günleri sabah saat 10.00 ile takip eden Pazar günü akşam saat 17.00 arasında, dini bayramların ikinci günü saat 10.00 ile üçüncü günü saat 17.00 arasında, her yıl yarıyıl tatilinin ilk günü saat 10.00 ile yedinci günü saat 17.00 arasında, her yıl 1 Temmuz saat 10.00 ile 20 Temmuz saat 17.00 arasında, her yıl babalar gününde saat 10.00 ile 17.00 arasında kişisel ilişki kuralmasına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmek suretiyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının Rukiye'ye yükletilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Yasin'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.02.2020 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2022/14047, Karar No: 2024/10594, Tarih: 25.09.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/14047 E.  ,  2024/10594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.06.2019 tarihli ve 2019/131 Esas, 2019/298 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 02.07.2020 tarihli ve 2019/1725 Esas, 2020/854 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 03.03.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı temyiz sebepleri özetle;

1.Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine,

2. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla;sanık müdafinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmediğinden kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla;sanık müdafinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmediğinden kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 02.07.2020 tarihli ve 2019/1725 Esas, 2020/854 sayılı Kararında Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8891, Karar No: 2015/7428, Tarih: 28.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/8891 E.  ,  2015/7428 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde şirket dışındaki davalılar tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 28.04.2015 günü belirlenen saatte taraflara tebligat yapıldığı halde gelmedikleri görülerek incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü;

1-Davalılar ..., ..., ...'in temyiz itirazı yönünden;

Davacı vekili, davacının 01.01.1987 tarihinde ...’nde taşıma işçisi olarak çalışmaya başladığını, işyerinin 01.03.2007 tarihinden itibaren ... devredildiğini, davalı şirket yetkililerin ortak olmaları nedeniyle şahsen TİS’in hükümlerine uygun olarak işyerinde çalışma yapılacağının işçilerin her türlü hak ve alacaklarından şahsen sorumlu olduklarını kabul ettiklerini iddia ederek kıdem tazminatı, vergi indirimi, elbise ve izin ücreti, maaş farkları, ikramiye alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece aile nüfus kayıt tabloları nazara alındığında “iş yeri devrine nedeni ile tutanaktır” başlığı altında düzenlenen belgede adı geçen ...’in imza aidiyeti tespit olunan ...’in eşi, ...’in oğlu ve Nazan Seyrek’in de devir tarihinden sonra boşanan ...’in eşi oldukları, şirket adreslerinin aynı olup ...’in tüm şirketlerde ortaklığının bulunduğu, şirketlerin bu şahıs tarafından sevk ve idare edildiği anlaşılmakla devralan ve devreden şahıslar arasında organik bağın mevcut olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı şirket sermaye şirketidir. Sermaye şirketlerinde ortakların alacaklardan sorumluluğu kural olarak yoktur. Mahkemece işyeri devri öncesi ..i ve sonrası ... yönetimde söz sahibi ortak ... ve bu ortağın aile bağları organik bağ olarak nitelendirilmiş ve Şirket ortakları şahsen sorumlu tutulmuş ise de sermaye şirketi olması nedeniyle ortakların ve yöneticinin şahsi sorumluluğuna hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

2-Davalı ...'in temyizine gelince; Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ...'in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

3-İşyeri devri tutanağındaki imzalardan sadece Vahit imzasının ilgiliye ait olduğu tespit edildiğinden devir tarihi itibariyle sadece kıdem tazminatından şahsi taahhüdü dolayısıyla sınırlı sorumlu olacağı dikkate alınmadan alacakların tümünden sorumlu tutulmuş olması hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

3-İşyeri devri tutanağındaki imzalardan sadece Vahit imzasının ilgiliye ait olduğu tespit edildiğinden devir tarihi itibariyle sadece kıdem tazminatından şahsi taahhüdü dolayısıyla sınırlı sorumlu olacağı dikkate alınmadan alacakların tümünden sorumlu tutulmuş olması hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalılar Nuran Yılmaz, ... ve ...'in diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılar ..., ..., ..., ...'e iadesine, 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3357, Karar No: 2012/18465, Tarih: 31.10.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/3357 E.  ,  2012/18465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yüzüne karşı verilen hükmü, bir haftalık yasal süreden sonra temyiz ettiği anlaşıldığından; talebinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 31.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12209, Karar No: 2023/9751, Tarih: 11.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/12209 E.  ,  2023/9751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/494 E., 2016/272 K.

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla uygulanan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının 24.04.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan dava açılmıştır.

2. İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2016 tarihli ve 2015/494 E., 2016/272 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafin temyiz istemi, sanığın savunmasında beyan etmiş olduğu savunma dayanak unsurları ve belgeleri sunulamadan savunma hakkı kısıtlandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, olay günü müştekiyi arayarak kendisini Garanti Bankası görevlisi olarak tanıtan şahsın, müştekiye "düzenli kredi kartı alışverişinizden dolayı 200 TL kazandınız, bu paranın hesabınıza yatırılması için kredi kartınızın üzerindeki bilgileri veriniz" söylemi üzerine müştekinin Garanti Bankasına ait kredi kartı bilgilerini verdiği, aynı gün kredi kartından 975,00 TL harcama yapıldığı, harcamaya ilişkin sanığın yetkilisi olduğu Karma Teknoloji Pazarlama Şirketi tarafından müştekiye paket gönderildiği, sanığın böylece başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Müşteki 25.12.2013 tarihinde polis merkezi amirliğine müracaat ederek kredi kartından bilgisi dışında harcama yapıldığından bahisle şikayetçi olması üzerine soruşturma başlatılmıştır.

3. Garanti Bankası A.Ş.nin 06.05.2014 tarihli yazı cevabında, müşteki kredi kartı ile 25.12.2013 tarihinde şifreli olarak internet üzerinden 213.\*\*.\*\*\*.198 IP numarası ile ... Genel Paz. Adlı üye işyerinden 975 TL harcama işlemi gerçekleştiği bildirilmiş, kart ekstresi yazı ekinde gönderilmiştir.

4. ... Genel Pazarlama isimli firma ile emniyet kurumsal e-posta adresi üzerinden yapılan yazışma sonucu gelen cevabı yazı da işlemin alt bayileri olan Moda Elektronik Sanayi ve Dış Ticaret Limited şirketi üzerinden yapıldığı bildirilmesi ile bahse konu firma ile yapılan yazışma neticesinde işlemin sanık ...'e ait ... Teknoloji Pazarlama İç ve Dış Ticaret Ltd Şti. tarafından yapıldığı anlaşılmıştır.

4. ... Genel Pazarlama isimli firma ile emniyet kurumsal e-posta adresi üzerinden yapılan yazışma sonucu gelen cevabı yazı da işlemin alt bayileri olan Moda Elektronik Sanayi ve Dış Ticaret Limited şirketi üzerinden yapıldığı bildirilmesi ile bahse konu firma ile yapılan yazışma neticesinde işlemin sanık ...'e ait ... Teknoloji Pazarlama İç ve Dış Ticaret Ltd Şti. tarafından yapıldığı anlaşılmıştır.

5. ... Telekomünikasyon Hizmetleri Ltd Şti.nin 12.05.2014 tarihli yazı cevabında, 0212 \*\*\* \*\*00 numarasının çağrı merkezi olarak faaliyet gösteren ... Teknoloji Pazarlama İç ve Dış Ticaret Ltd. Şti'ye tahsis edildiği bildirilmiş, yazı ekinde kurumsal abonelik başvuru formu, sözleşmesi, ticaret odası faaliyet belgesi ve sanık ...'e ait kimlik belgesi sureti gönderilmiştir.

6. Aras Kargo A.Ş.nin 05.05.2014 tarihli yazı cevabında, gönderici ... Teknoloji Pazarlama İç ve Dış Ticaret Ltd. Şti alıcı ... olarak gerçekleştirilen kargonun 28.12.2014 tarihinde müşteriye teslim edildiği bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

Olay ve olgularda belirtilen husular dikkate alındığında bankadan aradığını söyleyerek düzenli kredi kart kullanımı nedeniyle biriken paranın yükleneceğinden bahisle müşteki iradesini fesada uğratan sanığın kredi kart bilgilerini öğrendikten sonra müşteki bilgi ve rızası dışında tek seferde işlem yapmak suretiyle başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği anlaşıkmakla yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, 29.02.2016 tarihli duruşmada müştekiye iade olup olmadığını araştırıp belge sunacağını ifade eden sanığın aradan geçen süre herhangi bir belge sunmadığı ve 07.06.2016 tarihinde karar verildiği anlşaılmakla sanık müdafin bu hususta zaman tanınmayarak savunma hakkı kısıtlandığına ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 41. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2016 tarihli ve 2015/494 E., 2016/272 Karar sayılı kararında sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20029, Karar No: 2014/25239, Tarih: 01.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/20029 E.  ,  2014/25239 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 26.03.2014

No : 2011/453-2014/241

Dava , hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtilen nedenlerle davanın reddine dair hüküm tesis edilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Uyuşmazlığın çözümünde davanın yasal dayanağını (mülga) 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi oluşturur. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalı, diğer taraftan, 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi hükmüne göre; Kuruma bildirilmeyen hizmetlerin sigortalı hizmet olarak değerlendirilmesine ilişkin davanın, tespiti istenen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde açılması gerekir. Bu yönde, anılan madde hükmünde yer alan hak düşürücü süre; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalışmaları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar için geçerlidir. Bir başka anlatımla; sigortalıya ilişkin olarak işe giriş bildirgesi, dönem bordrosu gibi yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi ya da çalışmaların Kurumca tespit edilmesi halinde; Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz biçimde devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez. Ne var ki; sigortalının Kuruma bildiriminin işe giriş tarihinden sonra yapılması, bir başka ifade ile sigortalının hizmet süresinin başlangıçtaki bir bölümünün Kuruma bildirilmeyerek sonrasının bildirilmesi ve Kuruma bildirimin yapıldığı tarihten önceki çalışmaların, bildirgelerin verildiği tarihide kapsar biçimde kesintisiz devam etmiş olması halinde, Kuruma bildirilmeyen çalışma süresi yönünden hak düşürücü sürenin hesaplanmasında; bildirim dışı tutulan sürenin sonu değil, kesintisiz olarak geçen çalışmaların sona erdiği yılın sonu başlangıç alınmalıdır. Ayrıca, eldeki davaya ilişkin kuvvetli delil niteliğinde olan kesinleşen işçi alacağı davasının; Kurumun taraf olmaması nedeniyle hak düşürücü süreye etkisi olmadığı bilhassa belirtilmelidir.

Eldeki davada, davacı, 14/10/1994-01/01/1997 tarihleri arasında davalı Belediye’de geçen hizmetlerinin tespitini istemiştir. Hizmet cetvelinin incelenmesinde, 01.01.1997-17.05.1999 tarihleri arasında davalı işverenden bildirimlerinin bulunduğu ayrıca 15.10.1994 tarihinde davacı sigortalı imzasını içerir işe giriş bildirgesinin de mevcut olduğu anlaşılmaktadır. Belediye Başkanlığı tarafından gönderilen, 1996/1 ile 1999/2. işyeri dönem bordrolarında, davacının adının bulunduğu görülmektedir. Mahkemece, hatalı ve yanılgılı değerlendirme ile hak düşürücü süre dolduğundan dolayı davanın reddine dair hüküm tesis edilmesi isabetsizdir.

Bu yasal düzenleme ve açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; davaya konu döneme ilişkin, davacının imzasını içerir 15.10.1994 tarihinde Kurum’a intikal eden işe giriş bildirgesinin mevcut olduğu ve hak düşürücü sürenin bu tarih sonrası işlemeyeceği hususu Mahkemece gözetilmeli; böylelikle, davacının, fiili çalışmalarının varlığı, başlangıç ve bitiş tarihleri, kesintili mi, sürekli mi olduğu hiçbir kuşku ve duraksamaya meydan vermeyecek biçimde belirlenerek, işin esasına girilip davaya konu talep hakkında bir karar verilmelidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11807, Karar No: 2010/5211, Tarih: 05.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/11807 E.  ,  2010/5211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, el atmanın önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava dilekçesinde, kat mülkiyetli anataşınmazın ortak yerlerinden davacı tarafa ayrılmış kısma el atıldığı ve ortak yerdeki duvarın yükseltilmesine kapı boşluğun kapatılmasına karşı çıkıldığı ileri sürülerek ortak yerlere el atmanın ve muarazanın giderilmesi ile ortak yerdeki duvarın yükseltilmesine ve davalıların kat mülkiyetinden doğan borç ve yükümlülüklerini yerine getirmelerine karar verilmesi istenilmiş, mahkemece yönetim planında "ortak yer yoktur" şeklindeki düzenleme nedeniyle dava konusu yer ortak yer olmadığından iki bağımsız bölüm arasındaki duvarın yükseltilmesine, üzerine harpuşta yapılmasına duvarla merdiven arasındaki kapının kapatılmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Kat Mülkiyeti Yasasının 4. maddesinde ortak yerlerin sözleşme ile belirtilebileceği ve a, b ve c bentlerinde sayılan yerlerin mutlak ortak yerlerden olduğu hükmü dikkate alındığında yönetim planının 2. maddesinde yer alan "ortak yer yoktur" şeklindeki düzenleme herhangi bir hüküm ifade etmez.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden, özellikle bilirkişi raporları içeriğinden kat mülkiyetli anataşınmazın ortak yerinde olup yükseltilmesi ve kapı boşluğu olarak açık bırakılan kısmının da kapatılması istenilen duvarın onaylı mimari projede yer almadığı halde fiilen yapılmış olduğu anlaşılmaktadır. Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin ikinci fıkrasında tüm kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça ortak yerlerde inşaat onarım ve tesisler yapılamıyacağı hükme bağlanmıştır. Ancak davacının bu duvarın yıkılması yönünde herhangi bir istemi olmayıp mevcut olan bu duvarın yükseltilmesini ve kapı boşluğunun kapatılmasını istemektedir. Duvar projeye aykırı olduğuna göre davacının duvarın kendi isteğine göre değiştirilmesini hakimden istemesine yasal olanak bulunmamaktadır.

Bu nedenle davacının fiilen var olan duvarda değişiklik yapılması yönündeki istemin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü yolunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.