muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17094, Karar No: 2017/19537, Tarih: 30.11.2017

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili özetle; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının hizmet süresinin 03.06.2005-05.08.2013 arası oluğunu ve istifa ettiğini, davacının son olarak ... Şubesi / Müşteri ve Şube Hizmetleri Birimi/Operasyon Yöneticisi olarak çalıştığını, son aylık brüt ücretinin 5.507,00 TL olduğunu davacının 1475 sayılı İş Kanununun 14/5 maddesi hükmüne dayanarak iş sözleşmesini sona erdirdiği iddiasında ise de asıl amacı başka bir işyerinde çalışmak olan davacının kanun hükümlerini dolanmak ve kanuna karşı hile yapmak suretiyle hak etmediği halde kıdem tazminatı almaya çalıştığını, zira davacının müvekkil bankanın .... Şubesi/ Müşteri ve Şube Hizmetleri Birimi / Operasyon Yöneticisi olarak görev yapmakta iken 05.08.2013 tarihli istifa dilekcesi-fesih bildirimi ile haksız ve geçersiz neden ileri sürerek tek yanlı iradesi ile iş sözleşmesini feshettiğini davacının bankadan ayrılarak .... A.Ş.' de işe başlayacağı bilindiğinden ve esasında yaş beklemek amacıyla ayrılması üzerine hak etmediği kıdem tazminatının davalı tarafından haklı ve yasal olarak ödenmediğini, davacının istifaya zorlandığı ve mobbing gibi iddiaların tamamen dayanaksız, tutarsız ve çelişkili olduğunu, davacının herhangi bir fazla mesai, fazla çalışma, fazla sürelerle, hafta tatili ve-veya başkaca ad altında (Cumartesi, hafta tatili, sair) çalışması ve alacak hakkının bulunmadığını, davacının bizzat kendi istek ve iradesi ile kalma halinin hafta tatili ve/veya fazla mesai niteliği taşımayacağını, bu çalışmaların ücretin içinde olduğunu, davacının bulunduğu unvanın fazla mesai/hafta tatili/fazla çalışma/fazla sürelerle çalışma kapsamına girmediğini, davacının yönetici seviyesinde bir personel olduğunu, bordrolarda yer alan tüm ödemeleri ihtirazı kayıtsız aldığını, bu sebeple başkaca bir çalışma ücreti talep edemeyeceğini, süt izninin kullandırıldığını, davacının ikametinin ...' da olduğunu ve ... Şubesi' nin ikametine uzak olmadığını, faiz talebine, oranına ve başlangıcına itiraz ettiklerini, 4857 sayılı İş Kanununun 26. maddesi gereğince 6 iş günlük süre yönünden de itirazlarının bulunduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; kıdem ve ihbar tazminatı ile hafta tatili ücreti taleplerinin reddine, fazla mesai ücreti talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı dava dilekçesinde fazla mesai yaptığını ve ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiştir.İddiasını ispat amacıyla tanık deliline dayanmıştır.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı dava dilekçesinde fazla mesai yaptığını ve ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiştir.İddiasını ispat amacıyla tanık deliline dayanmıştır.

Dosyada mübrez ıslaha karşı zamanaşımı definin değerlendirildiği ek raporda; fazla mesai ücretinin 2009 yılı Ekim ayından itibaren hesaplanması doğru ise de; davacının iş akdinin fesih tarihi olan 05/08/2013 tarihine kadar hesap yapılması hatalıdır.Davacı fazla mesai yaparak çalıştığı iddiasını tanık delili ile ispat etmiştir. Bu nedenle davacı tanıklarının davalı işyerinde çalıştığı süre ile sınırlı olarak hesap yapılmalıdır . Dinlenen davacı tanığının biri davalı işyerinde 2011 yılı sonuna kadar çalıştığını, diğeri de 2009-2012 yılları arasında çalıştığını beyan etmiştir. Fazla mesai ücretinin, davacı tanıklarının işyerinde çalıştığı dönemle sınırlı olarak hesaplanması için hükmün bozulması gerekmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18367, Karar No: 2016/1649, Tarih: 11.02.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/18367 E.  ,  2016/1649 K.**

**"İçtihat Metni"**

F.. E.. adına Av. E.. S.. ile S.. B.. adına Av. Y.. T.. aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi'nden verilen 29.05.2015 günlü ve. – K. sayılı hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacının, Kurum tarafından kabul edilen 2926 sayılı Kanun kapsamında Tarım Bağ –Kur sigortalılığı ile başka sigortalılığının bulunup bulunmadığı sorulup, 2926 sayılı Kanun kapsamındaki sigortalılığına esas şahsi dosyası davalı Kurumdan celbedilip, dosya içerisine eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5207, Karar No: 2023/3628, Tarih: 01.11.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/5207 E.  ,  2023/3628 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/427 E., 2022/886 K.

DAVA TARİHİ : 30.10.2017

HÜKÜM/KARAR : Şikayetin Reddi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen sıra cetvelinde sıraya itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; şikayetin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Şikayetçi vekili; Antalya 4. İcra Müdürlüğünün 2013/1817 Esas sayılı dosyasında düzenlenen 17/10/2017 tarihli sıra cetvelinde davalıya ilk sırada pay ayrıldığını, oysa davalının alacaklı olduğu ve sıra cetvelinin düzenlendiği icra dosyasında borçlu şirkete yapılan ödeme emri tebliğinin usulsüz olduğunu, bu nedenle davalının takibinin ve haczinin kesinleşmediğini, dolayısıyla müvekkilinin haczinin daha önceki tarihli olduğunu, müvekkilinden önce sıra cetveline yazılan diğer takip dosyalarında da yapılan hacizlerin müvekkilinin haczinden sonraki tarihli olduğunu, tamamında hacizlerin düştüğünü ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan vekili; ödeme emrinin usulüne göre tebliğ edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 18/07/2018 tarih ve 2017/1061 Esas, 2018/559 Karar sayılı kararıyla; borçluya yapılan tebligatın usulüne uygun olduğu ve Antalya 4. İcra Müdürlüğünün 2013/1817 Esas sayılı dosyasındaki haciz tarihinin davacının alacaklı olduğu dosyadan önce olduğu, davacının sıra cetvelinde kendi alacaklarından önce yer alan 2-3-4-5 sıralarda yer alan alacakların sırasına itiraz etmediği, bu nedenle şikayetin yerinde olmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin 18/07/2018 tarih ve 2017/1061 Esas, 2018/559 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin 30/12/2019 tarih ve 2019/2304 Esas, 2019/2523 Karar sayılı kararıyla; ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin 30/12/2019 tarih ve 2019/2304 Esas, 2019/2523 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin 30/12/2019 tarih ve 2019/2304 Esas, 2019/2523 Karar sayılı kararıyla; ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin 30/12/2019 tarih ve 2019/2304 Esas, 2019/2523 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 24.05.2022 tarih ve 2021/2118 Esas, 2022/2776 Karar sayılı kararıyla; borçlu MKY Turizm A.Ş. Şirketine Ticaret Sicili adresleri araştırılarak Tebligat Kanununun 35. maddesine göre ödeme emrinin tebliğ edilmesi gerekirken, Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebligat yapılmasının hatalı olduğu, bu nedenle Mahkemece ödeme emri tebliğinin usulsüz olduğu ve şikayet olunanın haczinin kesinleşmediği gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; şikayetçinin alacaklı olduğu takip dosyasında satışı yapılan taşınmazın kayıt maliki borçlu şirkete gönderilen ödeme emri tebliğ işleminin usulsüz olduğu, bu nedenle borçlu şirket yönünden takibin kesinleşmediği, bu durumda şikayetçinin şikayette bulunmasında hukuki yararı olmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayetçi vekili temyiz dilekçesinde özetle; sıra cetvelinde müvekkilinden önce yazılan diğer tüm dosyaların tamamında hacizlerin düştüğünü, sıra cetvelinde yer almaması gerektiğini, sıra cetvelinin usul ve yasaya aykırı olduğunu temyiz sebepleri olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetvelinde sıraya itiraza ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri,

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Şikayetçi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/28349, Karar No: 2024/12077, Tarih: 22.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/28349 E.  ,  2024/12077 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 158/1-f-son maddeleri gereği, adli para cezası tayin edilirken önce gün adli para cezası belirlenmesi, sonrasında arttırım ve indirimler yapılması akabinde Türk Lirası cinsinden sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken doğrudan menfaat miktarı 149TL esas alınarak ve günlüğü menfaatin iki katı kabul edilerek 298TL adli para cezası belirlenmesi sonrasında takdiri indirim uygulanarak 248TL netice adli para cezası belirlenmesi suretiyle fazla adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde hapis cezasına ilişkin kısımların aynen korunarak adli para cezasına ilişkin "temin ettiği menfaat olan 149TL nin 2 katı olan 298 tl adli para cezası ile cezalandırılmasına", "Sanığın duruşmada ki mahkemeye saygılı tavrı lehine takdiri indirim nedeni kabul edilerek TCK’nun 62 maddesi gereği cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 248 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin çıkarılarak hapis cezasından sonra gelmek üzere yerlerine sırayla " menfaat miktarı dikkate alınarak 14gün adli para cezası ile cezalandırılmasına", "Sanığın duruşmada ki mahkemeye saygılı tavrı lehine takdiri indirim nedeni kabul edilerek TCK’nun 62 maddesi gereği cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 11gün adli para cezası ile cezalandırılmasına ve "TCK 52. mad. gereğince gün üzerinden tayin edilen para cezasının sanığın ekonomik durumu da göz önüne alınarak bir gün için 20 TL. üzerinden hesaplanmak suretiyle 220TL netice adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün Tebliğnameye kısmen uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2873, Karar No: 2006/6409, Tarih: 25.04.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/2873 E.  ,  2006/6409 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ... ile ... Mad.Hayv.Nak.Oto İnş Ltd Şti vekili avukat Behice Akın aralarındaki dava hakkında Nazilli 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.3.2005 tarih ve 245-103 sayılı hükmün Dairenin 23.11.2005 tarih ve 11489-17283 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 140 (yüzkırk) YTL para cezası ile red harcının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 25.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3621, Karar No: 2012/7009, Tarih: 05.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3621 E.  ,  2012/7009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davalı vekili Av.... ile aleyhine temyiz olunan davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece bozmaya uyulmuş ise de gereği tam Olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

1-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise; bilirkişi raporunda, resmi veri listesindeki üretim giderlerini oluşturan unsurlar arasında yer alan zirai sermaye faizi ve idarecilik masrafları düşülmeden hesaplama yapılmıştır. Böylece, üretim giderlerini yüksek almak suretiyle taşınmazın net gelirini düşük bulan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması,

2-Davacı idare harçtan muaf olmadığı halde harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3-Kabule göre de; Dairenin bozma ilamında, dava tarihi olan 2009 yılı gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğü veri cetveline uygunluk sağlanarak yeniden hesaplama yapılması, tek ürünle yetinilmeyerek buğday yanında bir başka ürünün de münavebeye katılması suretiyle dava konusu taşınmazın değerinin belirlenmesi ve taşınmazın üzerinde bulunan zeytin ağacı sayısına göre kısmen zeytinlik kabul edilmesi gerektiği yönleri bozma konusu yapılmış olup, mahkemece bozma sonrası düzenlenen ek rapor esas alınarak 11.361 TL kamulaştırma bedeli tespit edilmiş ise

de bozmadan önceki ilk kararı salt davalı taraf temyiz etmiş olduğundan davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak gözardı edilerek ilk kararda belirlenen 14.746TL yerine 11.361 TL kamulaştırma bedeline hükmedilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

de bozmadan önceki ilk kararı salt davalı taraf temyiz etmiş olduğundan davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak gözardı edilerek ilk kararda belirlenen 14.746TL yerine 11.361 TL kamulaştırma bedeline hükmedilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 900,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22655, Karar No: 2014/19000, Tarih: 23.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/22655 E.  ,  2014/19000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/09/2013

NUMARASI : 2013/138-2013/571

N.. Ç.. ve müşterekleri tarafından mirasın gerçek reddi davasının yenileme talebinin reddine dair İstanbul Anadolu 16. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 03.09.2013 gün ve 138/571 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar dava dilekçelerinde; muris L.. Ç..'ın 31.05.2012 tarihinde vefat ettiğini, mirasçılar olarak muris L.. Ç..'ın mirasını kabul etmediklerini açıklayarak mirasın reddi taleplerinin kabulüne karar verilmesini istemişlerdir.

Dava Pendik 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde açılmış, Mahkemece, talep sahiplerinin mernis adreslerinin Eyüp/İstanbul olduğu, murisin son ikametgah adresinin Kartal/İstanbul olduğu, yetkili mahkemelerin TMK'nun 441. maddesi gereği Eyüp ya da Kartal Sulh Hukuk Mahkemeleri olduğu açıklanarak Kartal Sulh Hukuk Mahkemesi'ne yetkisizlik kararı verilmiş, taraflarca karar temyiz edilmeyerek kesinleşmiş, dosya süresinde yetkili İstanbul 16. Sulh Hukuk Mahkemesi(ne gönderilmiştir. Yapılan yargılama sonucunda; Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. Davacılar vekilince 07.05.2013 tarihli davanın işlemden kaldırılması kararının kaldırılması için HMK'nun 95. maddesine göre eski hale getirme talebinde bulunulmuş, Mahkemece Ek Kararla; nihai kararın kaldırılarak eski hale getirilmesi mümkün olmadığından eski hale getirme talebinin reddine karar verilmiştir. Hüküm, süresi içerisinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; davacıların isteği, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 605/1. maddesi uyarınca hasımsız olarak açılan mirasın gerçek reddine ilişkindir. Mirasın gerçek reddinde, mirasçıların, mirası kayıtsız şartsız reddettiğine ilişkin sözlü veya yazılı beyanı, bozucu yenilik doğurucu hak niteliğinde olup; sulh hakimi tarafından tutanakla tespit edilmekle hukuki sonuç doğurur. Böyle bir davada sulh hakiminin görevi, reddin süresinde olup olmadığı ve reddedenin mirasçılık sıfatı bulunup bulunmadığını incelemek, süre koşulu ile mirasçılık sıfatının gerçekleşmesi halinde ise, Türk Medeni Kanunu'nun 609. maddesi uyarınca red beyanını tespit ve tescil etmekten ibarettir. Bu nedenle, mirasın kayıtsız şartsız reddine ilişkin dilekçe sulh hakimine ulaştıktan sonra, davacıların ayrıca duruşmaya gelmelerine ilişkin yasal bir zorunluluk bulunmadığı halde;

07.05.2013 tarihli ara karar ile "takip edilmeyen davanın HMK' nun 150 ve 320/son maddesi gereğince yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına" ve 03.09.2013 tarihli karar ile "davanın üç aylık yasal süre içerisinde yenilenmediği anlaşıldığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150 ve 320/son maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına" karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

07.05.2013 tarihli ara karar ile "takip edilmeyen davanın HMK' nun 150 ve 320/son maddesi gereğince yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına" ve 03.09.2013 tarihli karar ile "davanın üç aylık yasal süre içerisinde yenilenmediği anlaşıldığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150 ve 320/son maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına" karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bundan ayrı, açıklanan olgular gözönünde bulundurulduğunda; HMK'nun 150. maddesi uyarınca verilen kararlar usule ilişkin kararlardan olup; Mahkemece bu kapsamda verilen kararlardan dönülüp, dosyanın ele alınıp işin esasına girilmesi mümkün olduğundan, Mahkemenin, 25.10.2013 tarihli Ek Kararı da yerinde değildir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine, 23.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10878, Karar No: 2021/8575, Tarih: 20.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/10878 E.  ,  2021/8575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında, tüm celselerin açık yapılması ve hükmün açık duruşmada açıklanması suretiyle CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun, ... plakalı Tofaş marka otomobilin bagaj kapağını çalması şeklinde gerçekleşen eyleminde, Mahkemenin 23.12.2015 tarihli kararından sonra Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı karşısında, dosya içerisinde bulunan fotoğraflardan çok eski olduğu anlaşılan suça konu bagaj kapağının suç tarihi itibariyle değerinin tespit edilmesinin akabinde, sonucuna göre suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 20.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.