muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/598, Karar No: 2017/31, Tarih: 31.01.2017

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın, alzheimer hastası olan ve sağlık durumunun ağır olması nedeniyle Denizli Devlet Hastanesine kaldırılan annesinin yanında refakatçi olarak bulunan katılanı, hastane odası telefonundan arayarak, "hastanızın tahlilleri iyi çıkmadı, acilen Pamukkale Hastanesine götürmeniz gerekli, bunun için vezneye ödeme yapmanız gerekiyor, hemen vezneye gelin, orada .... isimli görevli size yardımcı olacak" deyip telefonu kapattığı, bu konuşma üzerine hastane veznesinin bulunduğu yere gelen katılanın yanına yaklaşarak, "ben ...., sizin hastanızın 15-20 dakikaya kadar Pamukkale Üniversitesi Hastanesine yetişmesi gerekiyor, bunun için ödeme yapıp fatura almanız lazım" dediği, katılanın, üzerinde para olmadığını, eşini araması gerektiğini söylemesi üzerine, "eşini aramana gerek yok, biz yardımcı oluruz" diyerek cep telefonu ile birini arıyormuş gibi yaptığı ve sözde görüştüğü kişiye "ablamızın parası yokmuş yardımcı olalım" dedikten sonra, katılana hasta hakları bölümünde çalıştığını belirterek bir takım evraklar verip, bu evrakları hemşirelere imzalatması gerektiğini söylediği, katılanın evrakları imzalatmak için yanından ayrılacağı sırada, "para yoksa emanete değerli eşya da alıyoruz" dediği, bunun üzerine katılanın 1.000 Lira değerinde bileziği çıkartarak sanığa verdiği, katılanın, belgeleri onaylatmak için dahiliye servisine çıktığı sırada sanığın bileziği alarak oradan ayrıldığı anlaşılan olayda; alzheimer hastası olan ve durumunun ağır olması nedeniyle hastaneye kaldırılan annesinin yanında refakatçi olarak kalan katılanın, "zor şart" altında olduğu ve annesinin hastalığı nedeniyle içine düştüğü çaresizlikten yararlanılmak suretiyle sanık tarafından aldatılarak aleyhine haksız menfaat sağlandığı anlaşıldığından, sanığın eylemi TCK'nun 158/1-b maddesinde düzenlenen "Kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum veya zor şartlardan yararlanmak suretiyle dolandırıcılık" suçunu oluşturmaktadır.

Ancak sanığın, katılanı aldatmaya yönelik hastanenin hasta hakları bölümünde çalıştığına ilişkin beyanı dışında, bu kuruma ait maddi bir varlığı veya kurumla bağ kurulmasını sağlayan somut başka olguları (herhangi bir kıyafet, belge, kimlik v.s.) kullandığına ilişkin delil bulunmadığından, TCK'nun 158/1-d maddesi anlamında kamu kurum ve kuruluşunun vasıta olarak kullanılmasının söz konusu olmaması nedeniyle, mahkemece sanık hakkında bu bend uyarınca da uygulama yapılması kanuna aykırıdır. Bununla birlikte, mahkemece, suçun iki nitelikli halinin oluştuğunun kabul edilmesine rağmen, temel hapis ve adli para cezasının alt sınırdan belirlenmesi nedeniyle, hüküm fıkrasının; sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilk paragrafında bulunan "ve kamu kurumunu araç olarak kullanarak" ibaresiyle, uygulanan kanun maddesi kısmındaki "-d" harfinin çıkarılması suretiyle hükmün düzeltilerek onanması mümkün kabul edilmiştir.

Öte yandan, hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün;

a) Sanığın, katılana yönelik dolandırıcılık eyleminin, TCK’nun 158. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde düzenlenen "Kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum veya zor şartlardan yararlanmak suretiyle" işlendiği, ancak kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılmasının söz konusu olmadığı gözetilmeksizin, sanık hakkında TCK'nun 158. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin yanı sıra aynı fıkranın (d) bendinin de uygulanması,

b) 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Nedenlerinden bozulmasına, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasının; sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilk paragrafında bulunan "ve kamu kurumunu araç olarak kullanarak" ibaresi ile uygulanan kanun maddesi kısmındaki "-d" harfinin ve hak yoksunluğuna ilişkin bendinin çıkarılması, hak yoksunluğuna ilişkin bendin yerine "Kasıtlı bir suçtan mahkûmiyetine karar verilen sanık hakkında 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı iptal kararı da gözetilerek TCK'nun 53/1-2-3. maddesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 28.04.2014 gün ve 15240-8090 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.09.2011 gün ve 58-272 sayılı hükmünün;

a) Sanığın, katılana yönelik dolandırıcılık eyleminin, TCK’nun 158. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde düzenlenen "Kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum veya zor şartlardan yararlanmak suretiyle" işlendiği, ancak kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılmasının söz konusu olmadığı gözetilmeksizin, sanık hakkında TCK'nun 158. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin yanı sıra aynı fıkranın (d) bendinin de uygulanması,

a) Sanığın, katılana yönelik dolandırıcılık eyleminin, TCK’nun 158. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde düzenlenen "Kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum veya zor şartlardan yararlanmak suretiyle" işlendiği, ancak kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılmasının söz konusu olmadığı gözetilmeksizin, sanık hakkında TCK'nun 158. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin yanı sıra aynı fıkranın (d) bendinin de uygulanması,

b) 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Nedenlerinden BOZULMASINA,

Ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasının; sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilk paragrafında bulunan "ve kamu kurumunu araç olarak kullanarak" ibaresi ile uygulanan kanun maddesi kısmındaki "-d" harfinin ve hak yoksunluğuna ilişkin bendinin çıkarılması, hak yoksunluğuna ilişkin bendin yerine "Kasıtlı bir suçtan mahkûmiyetine karar verilen sanık hakkında 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı iptal kararı da gözetilerek TCK'nun 53/1-2-3. maddesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.01.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4724, Karar No: 2017/11353, Tarih: 06.12.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/4724 E.  ,  2017/11353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müteveffa ...'in 03.09.2010'da meydana gelen trafik kazası neticesinde hayatını kaybettiğini, kazanın ...'ın hız sınırının bir hayli üzerinde araç kullanması ve trafik kurallarına riayet etmemesi neticesinde meydana geldiğini, kazanın meydana gelmesinde ...'in hiçbir kusuru bulunmadığını, olay nedeniyle ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/637 Esasında kayıtlı ceza davasının açıldığını ve sanığın cezalandırılmasına karar verildiğini, müvekkillerinden ...'in müteveffanın babası ...'in ise annesi olduğunu, müvekkillerinin çocuklarının ileriki desteklerinden yoksun kaldıklarını, müvekkili ...'in asgari ücretle bir markette çalıştığını ve ekonomik anlamda zor bir durumda olduğunu, tazminat davası açma hakları şimdilik saklı kalmak kaydı ile davacı baba ... için 4.000,00 TL ve Benzer için 4.000,00 TL tazminat olmak üzere toplam 8.000,00 TL tazminatın 03.09.2010'dan itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili; davacıların oğlu müteveffa ...'in 03.09.2010'da müvekkili yönetimindeki ... plakalı araçla normal hızında iken müvekkilinin aracının önüne atladığını, müvekkili frene basmış olsa da söz konusu kazayı engelleyemediğini, müvekkilinin tali kusurlu olduğundan davanın reddi gerektiğini, sigorta şirketine başvurmadan dava açma yoluna gidildiğini, müteveffa 5 yaşında olduğundan müteveffa için harcanması gereken bakım ve yetiştirme giderlerinin söz konusu olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Türk Sigorta A.Ş. vekili; ... plakalı ...'a ait aracın trafik sigortasının düzenlenen poliçe ile 13.07.2010 - 13.07.2011 tarihleri arasındaki rizikolara karşı müvekkili şirket tarafından sağlandığını, davadan önce müvekkili şirkete bir başvuru bulunmadığını, poliçedeki bakiye teminata itiraz olmadığından geçmişe yönelik faiz, avukatlık ücreti ve masraflardan sorumlu tutulmamalarına, her halükarda en fazla dava tarihinden itibaren yasal faizle sorumluluğuna karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davada davacılar vekili; müteveffa ...'in 31.08.2005 tarihinde doğmuş olup 03.09.2010 tarihinde meydana gelen trafik kazası sonucunda hayatını kaybettiğini, davalılardan ...'ın hız sınırının bir hayli üzerinde araç kullanması ve trafik kurallarına riayet etmemesi sonucunda meydana gelmiş olup kazanın meydana gelmesinde 5 yaşındaki ...'in ise hiçbir kusuru bulunmadığını, baba ... için 30.000,00 TL, anne ... için 30.000,00 TL, kardeş ... için 15.000,00 TL manevi tazminat olmak üzere fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 75.000,00 TL tazminatın haksız fiil tarihi olan 03.09.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, esas davadaki cevaplarını tekrarlamış, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, asıl davada davacıların maddi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile, davacı ... için 2.663,96 TL, davacı ... için 2.264,48 TL'nin 03.09.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile (Davalı sigortanın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal

faizle sorumlu olması kaydıyla) davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, davacının fazla taleplerinin reddine, birleşen davada davanın kısmen kabulü ile davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne, davacı ... için 4.000,00 TL, davacı ... için 4.000,00 TL, davacı ... ... için 2.500,00 TL manevi tazminatın 03.09.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... Daşgın'dan alınıp davacılara verilmesine, davacıların fazla taleplerinin reddine, dair karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacılar vekilinin sigorta şirketi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası neticesinde ölüm nedeniyle maddi-manevi tazminat istemine yöneliktir.

TMK’nun 185. madde hükmü gereğince, anne-baba birlikte çocukların bakımından sorumludur, aynı yasanın 327.maddesinde ise “Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır” denilmektedir.

2-Dava, trafik kazası neticesinde ölüm nedeniyle maddi-manevi tazminat istemine yöneliktir.

TMK’nun 185. madde hükmü gereğince, anne-baba birlikte çocukların bakımından sorumludur, aynı yasanın 327.maddesinde ise “Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır” denilmektedir.

Her baba ve annenin çocuğunu belli bir yaşa kadar büyütmek, yetiştirmek ödevi olup çocuğun ölümü nedeni ile artık yapılması gerekmeyecek yetiştirme giderlerinin belirlenecek destekten yoksun kalma tazminatından düşülmesi gerekmektedir. Kaza tarihinde 5 yaşında olan desteğin ölümü sebebi ile annenin çalışıyor olması halinde hem anne hem de baba yönünden hesaplanacak tazminattan, asgari ücretin %5'i oranında, annenin çalışmayıp aile ekonomisine katkısının bulunmadığının tespiti halinde sadece baba yönünden hesaplanacak tazminattan asgari ücretin %5'i oranında yetiştirme giderinin indirilmesi gereklidir. O halde mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, anne ev hanımı olduğu halde bakım ve yetiştirme gideri yönü ile asgari ücretin %10'u oranında indirim yapılması doğru olmadığından kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-BK.'nın 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı BK. md. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda,

manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Dosya kapsamından, mahkemece baba ... için 4.000,00 TL, anne ... için 4.000,00 TL, kardeş ... için 2.500,00 TL manevi tazminata hükmedilmiştir. Meydana gelen trafik kazası sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte, olayın meydana geliş şekli, davalıların sorumluluğunun niteliği, kusur oranları da gözönünde tutularak, olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen davacılar için hak ve nesafet kuralları çerçevesinde daha yüksek manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan düşük manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 08.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1561, Karar No: 2017/4314, Tarih: 07.12.2017

**15. Hukuk Dairesi         2017/1561 E.  ,  2017/4314 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Davalılar :1-... 2-...-Tu İnş. Tic. Taah. Proje Eml. Gıda Teks. Parfümeri Ltd. Şti. Vek. Av. ...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hüküm davacı vekili ile davalılar vekilince temyiz edilmiş, davalılar vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ... ile davalılar vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup, ayıplı imalât sebebiyle yıkılan duvar ile yıkılma tehlikesi bulunan duvarın bütün masrafları yükleniciye ait olmak üzere yıkılıp yeniden yapılması, mümkün olmaması halinde yaklaşık maliyet olarak hesaplanan 168.899,73 TL’nin hasar tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Davacı iş sahibi, davalı ise yüklenicidir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün olmamasına göre ve karar başlığında davacı olarak Milli Eğitim Bakanlığı yerine ... yazılmasının maddi hata olup, mahallinde her zaman giderilmesinin mümkün bulunmasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında akdedilen 12.09.2007 tarihli sözleşme ile davalı yüklenicinin ... ... Lisesi inşaatı yapım işini götürü bedel üstlendiği, işin geçici ve kesin kabullerinin yapıldığı, davacı iş sahibi idarenin açtığı davada, işin kabulünün yapılmasından sonra yüklenicinin işi gizli ayıplı yapması nedeniyle okulun doğu tarafında bulunan duvarın yıkıldığı, batı tarafında bulunan duvarın ise yıkılma tehlikesi altında olduğu, bu nedenle ayıbın giderim bedeli ya da duvarlarının yeniden yapılmasını talep ettiği; davalı yüklenicinin ise işi tam olarak ifa ettiği, tarafına izafe edilecek herhangi bir kusur bulunmadığını savunduğu, mahkemece yapılan ilk yargılama sonunda yıkılan bahçe duvarının şartname uyarınca davalı tarafından yargılama aşamasında yeniden yapılması nedeniyle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği, davacı idarenin de duvarın ayıplı yapılmasında kusurlu olduğu, bu nedenle kusuru oranında yargılama giderine mahkum edildiği, kararın taraflarca temyiz edilmesi sonucunda Dairemizin 2014/6229 Esas, 2015/3843 Karar ve 01.07.2015 tarihli kararı ile, davacı idareye kusur izafe edilmesinin doğru olmadığı, yıkılma tehlikesi altında olan duvar hakkında ikinci bilirkişi kurulu raporu doğrultusunda işlem yapılmaksızın karar verildiği gerekçesiyle mahkeme kararının bozulmasına karar verildiği, mahkemece bozma kararına uyulduğu anlaşılmıştır. Bozma kararından sonra yapılan yargılama sırasında jeoloji mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen 03.01.2017 tarihli raporda, batı duvarı için yapılan güçlendirme işlemlerinin yeterli olmadığı, bu duvarın bu haliyle de kullanılması durumunda öğrenciler için risk oluşturduğu belirtildiğinden, mahkemece bozmadan önce ikinci bilirkişi kurulunu oluşturan inşaat mühendisi bilirkişilerden bu duvarın yeniden yapımı için gerekli olan bedelin ayıbın ortaya çıktığı zamandaki serbest piyasa fiyatlarına göre hesaplattırılması için rapor alınması gerekirken, davacı idare tarafından tek taraflı olarak düzenlenen yaklaşık maliyette belirtilen bedele hükmedilmesi doğru olmamıştır. Öte yandan, yargılama aşamasında doğu duvarının davalı yüklenici tarafından yeniden inşa edildiği anlaşıldığından bu dava konusu hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, bu duvar için de davacı idare tarafından duvarın yeniden inşası için tespit edilen yaklaşık maliyet bedeline hükmedilmesi de doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

3-Davacı dava dilekçesinde, hasar tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesini talep etmiş ise de; hasar tarihi kesin vade olmadığı gibi, davacının davalıyı dava ve sözleşme tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu 101. maddesine göre ihtarname ile temerrüte düşürülmediği anlaşıldığından, temerrüdün dava tarihi itibariyle oluştuğu dikkate alınarak dava tarihinden itibaren davacı yararına yasal faize hükmedilmesi gerekirken bu hususta da karar verilmemesi doğru olmamış, kararın bu nedenle de bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, kararın 2. bent uyarınca davalı, 3. bent uyarınca da davacı yararına BOZULMASINA, 1.480,00'er TL duruşma vekillik ücretinin taraflardan karşılıklı olarak alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan diğer tarafa verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 07.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22902, Karar No: 2015/5487, Tarih: 24.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/22902 E.  ,  2015/5487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :13.11.2013

NUMARASI :Esas no:2013/257 Karar no:2013/960

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu taşınmazın "aile konutu" olduğu, hak sahibi olan koca tarafından kullandığı kredi borcunun teminatını oluşturmak üzere davacı eşin açık rızası alınmadan davalı Esnaf Kefalet Kooperatifi lehine 24.06.2011 tarihinde ipotek tesis ettirildiği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Davalı kooperatif taşınmazın tapu kütügünde "aile konutu" olduğuna ilişkin şerh bulunmadığını, iyiniyetli olduklarını ileri sürmüştür. Davalı kooparatif, 1163 sayılı Kooparatifler Kanunu hükümlerine tabidir. Bu kanunda aksine açıklama olmayan hususlarda Türk Ticaret Kanunundaki anonim şirketlere ait hükümler uygulanır (1163 s. Koop. K.m.98). Dolayısıyle kooparatif "tacir" sayılır. Her tacir ticaretine ait bütün faaliyetlerinde basiretli hareket etmekle yükümlüdür (TTK.m.20/2, 6102 s. TTK.m.18/2). Bu yükümlülüğü alacağına teminat olarak gösterilen taşınmazın fiili ve hukuki durumunu bilmeyi de gerektirir. Başka bir ifade ile, taşınmazın tapu kütügünde aile konutu olduğuna ilişkin şerh bulunmasa bile, taşınmazın "aile konutu" ve kendisiyle akdi ilişkiye giren şahsın evli olduğunu kooperatif bilebilecek durumdadır. Bu özeni göstermemiş ise iyiniyet iddiasında bulunamaz (TMK m.3/2). Bu bakımdan davalı kooparatifin, iyiniyet iddiası dinlenemez. Vakıa ve karinelerden iyiniyet iddiasında bulunamayacak durumu belirmiş olanın kötü niyetli olduğunun diğer tarafça ispat edilmesine de lüzum yoktur. Gerçekleşen bu hukuki duruma göre, davacının açık rızası alınmadan tesis edilen ipotek sebebiyle, davalının kazanımı korunamaz. O halde isteğin kabulü ile ipoteğin iptaline karar verilmesi gerekirken yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.03.2015(Salı)