muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/349, Karar No: 2008/348, Tarih: 30.04.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/9-349 E.  ,  2008/348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Burdur 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2007

Taraflar arasındaki “ihbar ve kıdem tazminatı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Burdur 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 14.02.2006 gün ve 413-15 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 05.03.2007 gün ve 20093-5808 sayılı ilamı ile, (...Davacı hizmet aktinin davalı işveren tarafından feshedildiğini belirterek ihbar ve kıdem tazminatı talebinde bulunmuştur.

Davalı ise 5277 sayılı Yasanın 25/f maddesi gereğince emekliye ayrılan kişilerin emekli maaşı kesilmeden çalışmaları mümkün olmadığından davacıya tercihini yapması için tebligat yapıldığını davacının bu tebligat üzerine işi bırakıp işyerine gelmemek suretiyle iş aktini işçinin feshettiğini bu nedenle davanın reddini savunmuştur.

Dosya içeriğinden davalı işveren tarafından davacı 5277 sayılı yasanın 25/f maddesi gereğince tercihte bulunması için 31.12.2004 tarihli yazı tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. İşverenin bu yazısı aktin feshi niteliğinde değildir. Davacı hizmet aktinin davalı tarafından feshedildiğini yazılı bir belge ile kanıtlayabilmiş değildir. Fesih konusunda tanık dinletilmemiştir. Feshin davalı tarafından gerçekleştirildiği kanıtlanamadığından ihbar ve kıdem tazminatları isteklerinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır....)gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, ihbar ve kıdem tazminatı istemine ilişkindir.

Yerel Mahkemece; davalı işletmenin 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinde tanımlanan kuruluşlar kapsamında bulunmadığı, anılan Kanun kapsamında bulunsa dahi, 506 sayılı Kanunun 63. maddesiyle bağdaşmayan bir hükme istinaden davacının iş akdinin feshinin İş Kanunundan kaynaklanan ihbar ve kıdem tazminatı hakkını ortadan kaldırmayacağı belirtilerek davanın kabulüne dair verilen karar, Özel Dairenin yukarıda yazılı gerekçeli kararı ile bozulmuş, Yerel Mahkemece önceki hükümde direnilmiştir.

5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun “İstihdam Esasları ve Kadroların Kullanımı”nı düzenleyen 25/f-II maddesi; “Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin % 50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.” hükmünü içermektedir.

Davacı, yaşlılık aylığı almaya başladığı 1992 tarihini takiben davalı işyerinde çalışmaya başlamış, 5277 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesi üzerine davalı işveren tarafından gönderilen 31.12.2004 günlü yazıda, çalışma ilişkisinin devam edebilmesi için “yaşlılık aylığının kesilmesi” yönünde Yasaca aranan koşul nedeniyle kendisine seçim hakkı hatırlatılmıştır. Davacının yaşlılık aylığının kesilmesini kabul eden bir beyanının bulunmaması karşısında, iş ilişkisini sürdürmesine Yasaca olanak bulunmadığı, bu nedenle de iş akdinin davacı işçi tarafından feshedildiğinin kabulü gerekir.

Burada önemli olan yön, iş akdinin davacı işçi tarafından “haklı nedenle” feshedilip edilmediği, bir diğer ifadeyle; 5277 sayılı Kanundaki düzenlemenin, İş Kanununun 24. maddesinde, işçiye iş akdini haklı nedenle fesih olanağı tanıyan “zorlayıcı sebep” kapsamında kabul edilip edilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle belirtilmelidir ki, davalı işyeri Burdur Belediyesi tarafından kurulmuş bir işletme vasfında olup, bu durum, tarafların aşamalardaki yazılı beyanlarıyla da ifade edilmektedir.

4857 sayılı İş Kanununun “İşçinin haklı nedenle derhal fesih hakkı”nı düzenleyen 24. maddesinin III. bendinde “işçinin çalıştığı işyerinde bir haftadan fazla süre ile işin durmasını gerektirecek zorlayıcı sebeplerin ortaya çıkması” hali düzenlenmiş olup, anılan koşulların varlığı halinde iş akdini fesheden işçinin kıdem tazminatından yararlanma olanağı bulunmaktadır.

Maddede ifade edilen “zorlayıcı sebep”; işyerine, işletmeye ilişkin, kaçınılamayan ve önceden öngörülemeyen bir olay niteliğinde bulunup, işçinin, işyerindeki faaliyetini engellemeyen, çalışmasını güçleştirip, sıkıntı yaratmayan veya imkansız kılmayan nedenler bu kapsamda değerlendirilerek, işçiye 24/III. maddesi uyarınca iş akdini haklı nedenle fesih olanağı verdiği kabul olunamaz.

Maddede ifade edilen “zorlayıcı sebep”; işyerine, işletmeye ilişkin, kaçınılamayan ve önceden öngörülemeyen bir olay niteliğinde bulunup, işçinin, işyerindeki faaliyetini engellemeyen, çalışmasını güçleştirip, sıkıntı yaratmayan veya imkansız kılmayan nedenler bu kapsamda değerlendirilerek, işçiye 24/III. maddesi uyarınca iş akdini haklı nedenle fesih olanağı verdiği kabul olunamaz.

5335 sayılı Kanunun 29. maddesiyle yürürlükten kaldırılan 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin ilgili fıkrası, herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların bu aylıkları kesilmeksizin belediyeler ile maddede nitelikleri belirtilen diğer işyerlerinde çalıştırılamayacaklarını hükme bağlamıştır. Yaşlılık aylığının kesilmesi durumunda belirtilen yerlerde çalışmayı sürdürmenin önünde bir engel bulunmamaktadır. 5277 sayılı Kanun ile getirilen bu düzenlemenin 4857 sayılı İş Kanununun 24/III. maddesi kapsamında, işyerinde işin durmasını gerektiren nitelikte bir zorlayıcı sebep olarak ele alınarak, davanın kabulüne karar verilmesi isabetli bulunmamaktadır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 09.04.2008 gün ve 2008/9-315-319 sayılı kararında da bu hususlara değinilmiştir.

Yukarıda belirtilen bu maddi ve yasal olgular gözetildiğinde, Hukuk Genel Kurulu’nca benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 30.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10170, Karar No: 2010/1994, Tarih: 31.03.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/10170 E.  ,  2010/1994 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'yı kasten öldürmeye teşebbüsten, mala zarar vermekten ve izinsiz silah taşımaktan sanıklar ... ve ..., işbu suçlara yardımdan sanık ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda: sanıklar ... ile ...'ın hükümlülüklerine, ...'ın beraatine ilişkin (YALVAÇ) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.04.2008 gün ve 69/42 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş, sanıklar ... ile ... müdafii duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanıklar ... ve ... hakkında duruşmalı, diğer sanık ...'ın temyizi veçhile incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Sanık ...’ın adli sicil kaydından, Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 12.09.2002 tarih 1-271 sayılı ilamı ile 765 sayılı TCK.nun 308/3, 61, 72, 647 sayılı Yasanın 4, 6. maddeleri uyarınca 60.000.000-TL. ağır para cezasına mahkum olduğu, kararın 04.04.2003 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığı halde, sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması,

b) Sanıklar ... ve ...’ın, mağdur ...'da sağ ön kol 1/2 orta kesimde tanımlanan ve bazilik ven kesisine, sol ön kol ekstensör yüzde tanımlanan ve radial arter kesisine, sol gluteal bölgede tanımlanan ve inferior arter kesisine ve sol uylukta tanımlanan ve derin femoral arter müsküler dalı kesisine neden olan toplam 4 adet kesici delici alet yaralanması oluşturdukları, her bir yara nedeniyle ayrı ayrı hayati tehlike geçirildiği, yaraların basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte olduğu, sağ dirsekte tanımlanan ve multiple tendon kesilerine neden olan bir adet yara ile sağ el bileğinde unlar sinir kesisine neden olan bir adet kesici delici alet yarası nedeniyle hayati tehlike geçirilmediği bu yaraların basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğu, alında tanımlanan 1 adet, sol göz lateralinde iki adet, sağ ön kol lateralinde üç adet, sol uylukta iki adet yumuşak doku seyirli kesici delici alet yaralarının hayati tehlike yaratmadığı, bu yaraların basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğu anlaşılmakla; teşebbüs nedeniyle 5237 sayılı TCK. nun 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesi uyarınca yapılan uygulama sırasında, zararın ağırlığı dikkate alınarak, üst sınıra yaklaşılarak ceza verilmesi yerine 12 yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini,

Aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...’ın kasten insan öldürmeye teşebbüs ve mala zarar verme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ... yönünden elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ... ve ... müdafilerinin sanık ... yönünden sübuta, sanık ... yönünden suçların vasfına, yasal savunma koşullarının oluştuğuna, tahrikin varlığına, gönüllü vazgeçme olacağına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Avukatlık Ücret Tarifesinin 13/5. maddesi uyarınca beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekeceğinden, “1.100-TL. avukatlık ücretinin Hazineden tahsiliyle sanık ...’a verilmesine” ibaresinin hüküm fıkrasına eklenmesine karar verilmesi suretiyle CMUK.nun 322. maddesiyle tanınan yetkiye istinaden DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), ceza miktarı ve tutuklulukta kalınan süre nazara alınarak sanıklar ... ve ... müdafilerinin tahliye taleplerinin reddine 31.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.

31.03.2010 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... ...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ... ile ... müdafii Avukat ... ’un yokluğunda 01.04.2010 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2009/1025, Karar No: 2010/6980, Tarih: 10.06.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/1025 E.  ,  2010/6980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik, Dolandırıcılık

HÜKÜM : ...: Sanığın 765 S.Y.nın 342/1. maddesine göre 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına

5237 S.Y. nın 158/1-f, 35/2, 52/2 ve 53. maddelerine göre 8 ay hapis ve 1000 YTL APC ile cezalandırılmasına

765 S.Y.nın 350/1-2. maddesine göre 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

...: Sanığın 765 S.Y.nın 342/1, 80. maddesine göre 3 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

5237 S.Y. nın 158/1-f, 35/2, 52/2 ve 53. maddelerine göre 1 yıl hapis ve 2000 YTL APC ile cezalandırılmasına,

...: Sanığın 765 S.Y.nın 342/1. maddesine göre 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına

5237 S.Y. nın 158/1-f, 35/2, 52/2 ve 53. maddelerine göre 8 ay hapis ve 1000 YTL APC ile cezalandırılmalarına,

...: Sanığın 765 S.Y.nın 342/1. maddesine göre 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına

5237 S.Y. nın 158/1-f, 35/2, 52/2 ve 53. maddelerine göre 8 ay hapis ve 1000 YTL APC ile cezalandırılmalarına

I-Sanıklar ..., ... ve ... hakında "resmi belgede sahtecilik" ve "dolandırıcılık", sanık ... hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... ile diğer sanıklar müdafilerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükümlerde; sanık ...’in adli sicilindeki hükümlülük kaydına göre yasal şartları oluştuğu halde tekerrür, düzenlenen belge sayısı gözetilerek sanık ... hakkında teselsül hükümlerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini isabetsizlikleri aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanıp karar yerinde gösterilen delillere göre, sanıklara yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlendikten sonra CMK nun 231. maddesinin uygulanmama gerekçesi de gösterilerek karar verilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştirilen hususlar dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan,sanık ... ile diğer sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında "dolandırıcılık", sanık ... hakkında "nüfuz cüzdanında sahtecilik" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz itirazlarına gelince:

II- Sanık ... hakkında "dolandırıcılık", sanık ... hakkında "nüfuz cüzdanında sahtecilik" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz itirazlarına gelince:

1-Dolandırıcılık suçunun, sanığın mağduru kandırabilecek hileli davranışlarla aldatıp, onu kendi veya başkasının mal varlığı aleyhine bir işlemde bulunmaya yöneltmesi ve bu işlem sonucunda sanığın kendine veya başkasına yarar sağlamasıyla oluşacağı ve somut olayda sanık ...’ın suça konu çeklerden 2 tanesini hatır çeki olarak sanık ...’e verdiği ve karşılığında herhangi bir menfaat temin ettiğine ilişkin bir delil olmadığı, İş Bankasına ait 3026339 nolu bir adet çeki ise Piyami Kesen’e ait işyerinde yemek bedeli olarak verdiğinin anlaşılması karşısında, sanık ...’a yüklenen "dolandırıcılık" suçunun Piyami Kesen’e karşı oluştuğu ve suçun tamamlandığı gözetilmeden sanık ...’e verilen çeklerle ilgili "dolandırıcılık" suçunu ne şekilde işlediği karar yerinde tartışılmadan yazılı şekilde teselsül eden dolandırıcılık suçundan hüküm kurulması,

2-24.04.2003 tarihli Polis Kriminal raporunda sanık ...’ten ele geçirilen nüfus cüzdanı üzerinde yapılan fotoğraf değişikliğinin ilk nazarda dikkati çekmeyeceği ve iğfal kabiliyetine haiz olduğunun belirtilmesine karşın,02.12.2003 günlü bilirkişi raporunda ise yapılan sahtecilik eyleminde işlemin ilk bakışta ve kolaylıkla dikkati çekmesi nedeniyle iğfal yeteneğine haiz olmadığının belirtilmesi karşısında raporlar arasındaki çelişki giderilmeden ve belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayini hakime ait olup suça konu nüfus cüzdanının aslı celp edilerek belgede bu konuda gözlemde bulunulmadan, aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğu karar yerinde de açıklanıp

tartışılmadan eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre:

3- Sanık ... hakkında asgari hadden uzaklaşıp, ceza tayin edilmesi nedeniyle kararın gerekçe bölümünde; 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti gerektiği gözetilmeden, bu ilkelere uyulmadan ve uygulamalı karşılaştırma yapılmadan denetime olanak vermeyecek şekilde 765 sayılı TCK’nın 522. maddesinin aleyhe olduğundan bahisle yazılı şekilde karar verilmesi.

Yasaya aykırı , sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18641, Karar No: 2007/7305, Tarih: 03.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/18641 E.  ,  2007/7305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Tekirdağ 1.A.H.(Aile) Mahkemesi
Yargıtay — Esas No: 2007/15266, Karar No: 2008/1517, Tarih: 01.02.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/15266 E.  ,  2008/1517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve davalılardan ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... ada 11 parsel sayılı 10909,52 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adlarına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın KISMEN KABULÜNE, çekişmeli parselin tesbitinin iptaline, (B)=3769,08 m2’lik bölümünün orman niteliğiyle Hazine adına, (A)=7140,44 m2’lik bölümünün tespit gibi davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... ve davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 09.07.1979 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir. Daha sonra 3302 Sayılı Yasaya göre aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 02.12.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada kısmen orman tahdit hattı içinde, kısmen de dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 01/02/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/36307, Karar No: 2015/285, Tarih: 13.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/36307 E.  ,  2015/285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücreti ve ücret alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davaya cevap vermemiş, duruşmalara da katılmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davacının belirsiz alacak davası açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında, davacının davasını belirsiz alacak davası olarak açmakta hukuki yararının bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Belirsiz alacak davası 01/10/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile öngörülen ve alacaklıya bazı avantajlar sağlayan yeni bir dava türüdür. Sözü edilen hükme göre "Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkansız olduğu hallerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir" . Şu hale göre davanın açıldığı tarihte alacak miktarının belirlenmesi imkansız ise belirsiz alacak davası açılabilir. Öte yandan alacaklı tarafından alacağın miktar ve değerinin tam olarak belirlenmesi beklenemez ise yine belirsiz alacak davası açılabilir.

Belirsiz alacak davasını düzenleyen HMK'nun 107 nci maddesinin gerekçesinde, birçok kez hak arama özgürlüğüne vurgu yapılmıştır. Yine alacaklının hukuki ilişkiyi, muhatabını ve talep edebileceği asgari tutarı bilmesine rağmen "alacağın tamamını tam olarak" tespit edemeyecek durumda olması da belirsiz alacak davasının nedenleri arasında sayılmıştır. Bu itibarla belirsiz alacak davasıyla ilgili yoruma gidildiğinde, alacaklının hak arama özgürlüğünün değerlendirilmesi gerekir. Bunun aksine ilgili hükmün, alacaklının hakkına ulaşmasını kısıtlayan şekilde ele alınması doğru olmaz.