muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2069, Karar No: 2022/121, Tarih: 17.01.2022

Anayasal düzene karşı suçlara iştirakin her şeklinin mümkün olup, terör örgütleri tarafından işlenmeye elverişli olan suçun, örgüt yöneticisi olmamak koşuluyla, maddi cebir içeren icrai hareketlerini bizzat gerçekleştirmediği için müşterek fail sıfatına haiz olmayan kişilerin, şerik olarak suça katıldıklarını kabul için azmettiren ya da yardım eden sıfatını taşımaları gereklidir. Şeriklik, tipik haksızlığı ifade etmemekte, suçun konusu ile doğrudan bağlantısı olmadığından, sadece faile bağlantısı nedeniyle bağlılık kuralı gereğince sorumluluk cihetine gidilecektir. Şeriklik hallerinden olan azmettirmenin gerçekleşmesi için; henüz suç işleme kararı bulunmayan kişiye bu kararın verdirilmesi ve azmettirilen fiilin en azından teşebbüs aşamasına vardırılması gereklidir. Eğer kişi daha önce suç işlemeye karar vermiş ise, ikna faaliyetleri azmetirme değil, manevi yardım (suça teşvik ya da suç işleme kararını kuvvetlendirme) söz konusu olacaktır.

Yardım etme; öncesinde suç işleme kararının bulunmaması ve suç tipi üzerinde bizzat hakimiyet kurulmaması yönüyle faillikten ayrılmaktadır. Yardım edenin kastı belli bir suça yönelik olmalı, sorumluluk için yardım teşkil eden hareketle gerçekleşen netice arasında illiyet bağı kurulmalıdır. Neticenin, sanığa isnat edilebilmesi için eyleminin, neticeyi meydana getirmeye uygun ve elverişli olmasının yanında, meydana gelen neticenin faile objektif olarak isnat edilebilmesi gereklidir. Objektif isnadiyetten bahsedebilmek için neticenin “failin eseri olduğunu” söyleyebilmeliyiz.

Oluşa ilişkin kabul ve dosya kapsamındaki sair delillere nazaran, anılan suçun hazırlık, planlama, icra ve sonrası ile ilgili olarak örgütsel bir organizasyon içinde yer almak suretiyle aralarındaki iş bölümü gereğince iştirak iradesi kapsamında azmettiren ya da yardım eden sıfatıyla hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli delil ikame olunamayan sanığın, Türk Silahlı Kuvvetlerine kumpas davalarından olduğu ileri sürülen Balyoz davasında duruşma savcısı olarak görev aldığı kabulü ile, örgütün nihai amacını gerçekleştirmek için düşünce, planlama, icra ve sonrası itibariyle örgütsel bir organizasyon ürünü olduğu anlaşılan kalkışma arasında illiyet bağının bulunduğunun kabulüne yasal imkan bulunmadığından, darbe yapılacağı hususundaki bilgisinin mevcudiyeti sabit kabul edilse dahi, bu durumun iştirak iradesine dahil olunduğu sonucunu doğurmayacağı gerçeği de gözetildiğinde, Dairemiz içtihadına da yanlış anlam yüklenerek, sanığın hukuki olmayan gerekçe ile yazılı olduğu şekilde Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçuna yardım etme suretiyle iştirak etmiş olduğu kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle;

Bu nedenle;

Münhasıran FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarınca kullanılan ByLock iletişim ağını kullanan, örgütsel sohbet toplantılarına katılan, 30 yıldır bu yapı içinde bulunduğunu ikrar eden ve suç tarihinde İstanbul'da Cumhuriyet savcısı olarak görev yapan, hüküm tarihi itibariyle icra hareketlerinden önce örgütsel organizasyon içinde yer alarak darbe girişiminden haberdar olduğu, suç işleme karar ve iradesine katıldığı kanıtlanamayan, suçun işlenişine icrai bir hareketle iştirak etmediği hususunda tartışma bulunmayan sanığın, eylemine uyan TCK'nın 314/2. maddesinde düzenlenen terör örgütüne üye olmak suçundan, suçun işleniş biçimi, zamanı, kastın yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek asgari hadden uzaklaşılmak suretiyle cezalandırılması gerekirken, yazılı olduğu şekilde yasal olmayan gerekçe ile delillerin değerlendirilmesinde ve suç vasfında düşülen yanılgı sonucu Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etmeye yardım suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeple BOZULMASINA, mevcut delil durumu, sanığın tutuklulukta geçirdiği süre, atılı suç için kanun maddelerinde öngörülen ceza miktarı ve bozma nedeni gözetilerek tahliye taleplerinin reddi ile tutukluluk halinin DEVAMINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul 23. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.01.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19123, Karar No: 2014/18869, Tarih: 27.06.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/19123 E.  ,  2014/18869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray(Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2012

NUMARASI : 2010/431-2012/130

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09.02.2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 24.01.2014 tarihli ve 2014/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu karar, akaryakıt altyapı tesisat işleri ve inşaat işleri hizmet bedelinin tahsili için yapılan takipteki itirazın iptali talebine ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 19. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 27.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13755, Karar No: 2012/15950, Tarih: 01.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/13755 E.  ,  2012/15950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 4.11.1999 -25.09.2006 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığının tespitine ve haksız olarak işine son verilmesi nedeniyle işçi alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti davasının kabulüne, işçi alacakları yönünden davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ...’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ...’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ... yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...'a iadesine 01/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12920, Karar No: 2014/16709, Tarih: 03.11.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/12920 E.  ,  2014/16709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı ...'nın kayden paydaşı olduğu 230 ada 54 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında '...' olan baba adının '...' yazıldığını ileri sürerek baba adının nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı temsilcisi tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına,03.11.2014

tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42871, Karar No: 2016/10708, Tarih: 12.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/42871 E.  ,  2016/10708 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili, iş sözleşmesinin haklı neden olmadan feshedildiğini iddia ederek kıdem, ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ücret ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek kısmen hüküm altına alınmış, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin ilamı ile özetle, “Davalı savunmasını ispat açısından dört tanık göstermiştir. Mahkeme ara kararı ile tanık sayısını iki ile sınırlandırmıştır. Tanık beyanları takdiri delillerdendir. Davanın konusu ve istekler dikkate alındığında sonuca etkilidir. Tanık sayısının gerekçe gösterilmeden ve açıkça davalı tarafından vazgeçilmeden sınırlanması savunmanın kısıtlanması sonucunu doğurur. Davalının tanıklarının tamamı dinlenilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulmasının hatalı olduğu” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme bozma kararına uymuş, bozma doğrultusunda inceleme yaparak ve bilirkişiden ek rapor alarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasındadır.

Davacı dava dilekçesinde haftada beş gün 09.00-18.00,bir gün nöbetçi müdür olarak 09.00-16.00 ve 18.00-03.00 saatleri arasında çalıştığını ileri sürmüştür. Yargılama sırasında davalı tarafından imzalı giriş çıkış çizelgeleri sunulmuş, bozmadan sonra dinlenen davalı tanıkları davacının çalışma saatleri hakkında açıklamalarda bulunmuşlardır. Tanık ... davacının beş gün 08.30-17.30-18.00, bir gün 08.30-16.00 ve 18.00-24.00 saatleri arası çalıştığını, ertesi gün saat 11.00 de işe geldiğini, diğer tanık ... ise beş gün 09.00-18.00, bir gün 09.00-16.00 ve 18-00-02.00 arası çalıştığını, ertesi gün saat 11.00'da işe geldiğini belirtmişlerdir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda sunulan devam çizelgeleri incelendiğinde davacının 08.00-16.30 ve 09.00-17.00 vardiyasında çalıştığı, bu dönemde fazla çalışma yapmadığı, 08.05.2010 tarihinde müdür olarak çalışmaya başladığı, ön büro müdürü olarak çalıştığı dönemde Nisan Ekim ayları arasında haftada 1 kez nöbet tuttuğunun belgelerden anlaşıldığı, bu durumda haftada 5 gün 09.00-17.00 saatleri arası, 1 gün 09.00-ertesi gün 11.00 saatleri arası çalıştığı, bu sürede genelde dinlenerek gerektiğinde uyandırılarak nöbet tuttuğu, bu nedenle günde 14 saat çalıştığı kabul edildiğinde 5 gün\* 7 saat..35saat, 1 gün 14saat -2saat ara dinlenmesi ile 12 saat çalıştığı, ertesi gün 2 saat geç gelmesi nedeniyle 10 saat çalıştığı, bu durumda 45 saatten fazla çalışması olmadığı; ancak 11 saati aşan çalışmanın fazla çalışma olarak kabul edilmesi durumunda nöbet tuttuğu günlerdeki 14 saatlik çalışmasından 2 saat ara dinlenme çıkarıldığında 1 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerektiği belirtilerek hesaplama yapılmıştır.

Bu durumda imzalı işe giriş çıkış çizelgeleri ve bozmadan sonra dinlenen davalı tanık anlatımlarındaki davacının nöbet tuttuğu günlerdeki çalışma saatleri birlikte değerlendirilerek davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı tespit edildikten sonra sözkonusu alacak hakkında hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hatalı bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 12/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7150, Karar No: 2018/7650, Tarih: 19.06.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/7150 E.  ,  2018/7650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Nafaka

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 24.10.2017 gün ve 2016/6259-2017/11544 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26.09.2014 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

1-Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre, davalı-davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan karar düzeltme itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, davacı-davalı erkeğin boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'ilerine, davalı-davacı kadının birleşen nafaka davasının (TMK m. 197) ise kısmen kabulüne karar verilmiş taraflarca temyiz edilen hüküm Dairemizin 24.10.2017 tarih ve e.2016/6259 - k.2017/11544 sayılı ilamıyla onanmış, davalı-davacı kadın tarafından karar düzeltme kanun yoluna başvurulmuştur.

Mahkemece, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kadının tamamen kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davalı-davacı kadının eşine yönelik olarak ağır hakaretler ettiği, eşine ev eşyaları atarak evden kovduğu, davacı-davalı erkeğin ise soruşturma dosyalarından ve kadın hakkında düzenlenen 06.11.2016 tarihli adli rapordan anlaşıldığı üzere taraflar arasında gerçekleşen son olayda eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve evin kapısını kırmak suretiyle ev eşyalarına zarar verdiği anlaşılmaktadır. Tarafların gerçekleşen bu kusurlu davranışlarına göre boşanmaya sebep olan olaylarda eşit oranda kusurlu olduklarının kabulü gerekir. Mahkemece, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde kusur belirlemesi yapılması doğru değildir.

3-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi, mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini; 174/2. maddesi, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit oranda kusurlu olup davacı-davalı erkek yararına maddi ve manevi tazminat koşulları oluşmamıştır. O halde davacı-davalının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar vermek gerekirken hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

4-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK m. 175) Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı-davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

5-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere davalı-davacı kadın ayrı yaşamakta haklılığını ispatlamış olup hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak kadın tarafından açılan bağımsız tedbir nafakası davasında (TMK m. 197) "kadının kendisi için tedbir nafakası davasının reddine" karar verilmesi de doğru değildir. Ne var ki, bu hususlar ilk inceleme sırasında gözden kaçırıldığından davalı-davacı kadının karar düzeltme isteğinin kısmen kabulüne, Dairemizin 24.10.2017 tarih ve e.2016/6259-k.2017/11544 sayılı onama ilamının kusur belirlemesi, davacı-davalı erkek lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminat, yoksulluk nafakası ve tedbir nafakası davası yönlerinden kaldırılmasına, hükmün kusur belirlemesi, davacı-davalı erkek lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminat, kadının reddedilen yoksulluk nafakası ve tedbir nafakası davası yönlerinden bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı-davacı kadının karar düzeltme isteğinin yukarıda 2., 3., 4. ve 5. bentlerde gösterilen sebeple kısmen KABULÜNE, Dairemizin 24.10.2017 tarih ve e.2016/6259 - k.2017/11544 sayılı onama ilamının kusur belirlemesi, davacı-davalı erkek lehine hükmedilen maddi ve manevi tazminat, kadının reddedilen yoksulluk nafakası ve tedbir nafakası davası yönlerinden kaldırılmasına, hükmün yukarıda 2., 3., 4. ve 5. bentlerde gösterilen sebeple BOZULMASINA, davalı-davacı kadının diğer karar düzeltme isteklerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple REDDİNE, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, oybirliğiyle karar verildi. 19.06.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/15343, Karar No: 2012/33226, Tarih: 15.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/15343 E.  ,  2012/33226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı icra müdürlüğüne yaptığı başvurusunda, kesinleşen ihale ile alacağa mahsuben taraflarına ihale olunan taşınmazın tapu kaydındaki hacizlerin tamamının düşmüş olduğunu, İş Bankası ipotek alacağının satıştan sonra ödenmiş olduğunu, diğer ipotek lehdarına yapılan tebligata rağmen cevap vermemiş olduğunu, damga vergisi, KDV, çevre temizlik ve emlak vergileri ile tahsil harcı ve cezaevi harcının yatırılmış olduğunu belirterek tapu tescil belgesi verilmesini talep ettiği, icra müdürlüğünce, taşınmaz üzerinde başkaca hacizler bulunduğundan alacaklıya alacağa mahsuben ihale edilen satış bedeli tutarı 81.000,00 TVnin sıra cetveline esas olmak üzere dosyaya yatırması için on gün süre verilmesine, süresi içerisinde satış bedelini yatırmaması halinde satışın düşürülmesine, tescil belgesinin dosyaya satış bedeli yatırılması halinde düzenlenmesine karar verildiği, alacaklının şikayeti üzerine mahkemece, şikayetçi tarafın haczinden başka sıra cetveli yapılmasını gerektirir haciz bulunmadığı, ipotek alacaklısı İş Bankasına ipotek borcunun şikayetçi tarafça ödendiği gerekçesi ile icra müdürlüğü kararının iptaline karar verildiği anlaşılmıştır

İcra İflas Kanunun 140. maddesi "Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar" şeklinde düzenlenmiştir. Başkaca hacizlerin de bulunduğu taşınmaz 26.01.2010 tarihli arttırmada alacaklıya ihale edildiği görülmektedir. İcra müdürlüğünce öncelikle İİK 140. maddesi uyarınca sıra cetveli yapılarak alacaklının ihale bedelini yatırması gerekip gerekmediğinin belirlenmesi, İhale bedelinin yatınlması gerekir ise İİK 133. maddesine göre işlem yapılması gerekir.