muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4325, Karar No: 2016/10647, Tarih: 06.06.2016

soruşturma evrakının aslı veya onaylı örneğinin tamamı dosya içerisinde bulundurulmadan onaysız fotokopi belgelere ve atılı suçların subütuna delil olarak kullanılamayan suç tarihinden sonraki bir tarihe ilişkin sanıklar arasındaki iletişim tespiti kayıtlarına dayanılarak yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

10- Kabule göre de; yukarıdaki 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 nolu bozma başlıkları altında incelenen eylemler yönünde geçerli olmak üzere;

a- Sanıklar hakkında düzenlenen iddianamede anlatılmadığı ve sevk maddesi olarak da yazılmadığı halde, ek savunma hakkı verilmeden, hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile gece vaktinden artırım yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

b- Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken, uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 116/1-4 yerine aynı Kanun'un 116/2-4 maddesi olarak gösterilmesi,

c- Konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanıklara verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

d- Yukarıdaki açıklamalar karşısında; müşteki ...'e, müşteki ...'e, mağdur ...'a ve katılan ...'e yönelik hırsızlık eyleminin ne şekilde işlendiği ve gerçekleştiği yerin bağımsız hayvan barınağı ya da konut eklentisi niteliğinde bir yer olup olmadığı hususu araştırılıp, gerekirse mahallinde keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılıp, dosya kapsamındaki diğer delillerle birlikte değerlendirilerek, sonucuna göre suçun niteliğinin belirlenmesi gerekirken, eksik araştırmayla yazılı biçimde sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b ve 116/4 maddelerine göre hüküm kurulması,

11- Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında 04/10/2006 tarihinde mağdur ...'a yönelik gerçekleşen hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre sanıklar ... ile ... ve müdafiinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak

A- Sanıklar ..., ... ve ...'nın aşamalarda alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmedikleri, dosya içersinde bulunan HTS raporlarına göre de ... ve ...'nın olay tarihinde diğer sanıklarla hiç görüşmediği, yine olay tarihinde sanıklar Mehmet Şirin ve ... ile görüştüğü tespit edilen sanık ...'in de görüşme esnasında sinyal aldığı baz istasyonunun Varto/ olduğunun anlaşılması karşısında; temyiz dışı sanık ...'ın, görgüye dayalı olmayan ve suç atma niteliğinde bulunan, ...'un bu suçu diğer sanıklarla birlikte işlediğini kendisine söylediği beyanı ile sanıkların olay tarihinde birbirleriyle görüştüğüne ilişkin HTS kayıtlarına dayanılarak, yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

B- Sanıklar hakkında düzenlenen iddianamede anlatılmadığı ve sevk maddesi olarak da yazılmadığı halde, ek savunma hakkı verilmeden, hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile gece vaktinden artırım yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... ile ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 06/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18143, Karar No: 2010/3766, Tarih: 02.04.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/18143 E.  ,  2010/3766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157/1, 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 25 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Trabzon 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/04/2009 tarihli ve 2009/125-338 sayılı kararın tüm dosya kapsamına göre.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/1 ve 2. fıkrasında yer alan "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olamamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." düzenleme karşısında, 25 gün adlî para cezasının adlî para cezasına çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 04.09.2009 gün ve 2009/10559/49386 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 24.09.2009 gün ve KYB.2009209853 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:

5237 sayılı TCK’nın 52. maddesi “(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.

(3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.

(4) Hâkim, ekonomik ve şahsî hâllerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler hâlinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir” biçiminde olup, adli para cezasına ne suretle hükmolunacağını düzenlemektedir.

İncelenen dosya içeriğine göre; dolandırıcılık suçundan hükümlüye 5237 sayılı TCK’nın 157/1 ve 62. maddeleri uyarınca 25 gün adli para cezası hükmolunmasına karşın, tayin edilen tam gün sayısının 20 ilâ 100 TL arasında takdir edilecek miktarla çarpılarak, infaza esas alınacak sonuç adli para cezasının belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarname içeriği yerinde bulunduğundan, Trabzon 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2009 gün ve 2009/125 esas, 2009/338 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendine göre karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sübutu kabul edilen eyleminin uygun bulunduğu 5237 sayılı TCK’nın 157/1. ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası yanında hükmolunan 25 gün adli para cezasının aynı Yasanın 52/1-2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL’den hesaplanmak suretiyle 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezasına ilişkin infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen yerinde bırakılmasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 02.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17685, Karar No: 2013/29161, Tarih: 16.12.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/17685 E.  ,  2013/29161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı 24.05.2012 tarihinde tarihinde tefhim olunan hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 04.07.2012 günü temyiz eden sanık müdafiinin vaki temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7911, Karar No: 2022/15697, Tarih: 09.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7911 E.  ,  2022/15697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda; kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi, bir kısım davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava dilekçesinde ortaklığın giderilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 13.12.2012 tarihli kararın bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 18. Hukuk Dairesinin 2014/15223 Esas, 2014/14634 Karar sayılı ilamı ile hükmün araştırmaya yönelik bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kabulü ile ortaklığın satış sureti ile giderilmesine karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı deliller ile yasal gerektirici nedenlere göre, dosya kapsamından her ne kadar dava konusu 1879 ada 8 parsel sayılı taşınmaz üzerinde kat mülkiyeti kurulmasına elverişli kârgir bir bina bulunsa dâhi eldeki davanın 2011 yılında açıldığı ve mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde taraflara verilen sürelere rağmen kat mülkiyeti tesis edilmediği anlaşılmakla gelinen aşama itibarıyla mahkemece yazılı olduğu şekilde davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/47411, Karar No: 2015/26722, Tarih: 09.04.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/47411 E.  ,  2015/26722 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/316598

MAHKEMESİ : Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2008/550 (E) ve 2013/519 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanıklar M. K., E. S., A. A., S. K. ve F. D. hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlere ilişkin olarak,

Davaya katılmasına karar verilen suçtan zarar gören A.. U..'ın 19/12/2008 tarihli beyanında sanıklar hakkında şikayetinden vazgeçtiğini beyan etmesi karşısında, CMK'nın 243. maddesi uyarınca katılma kararının adı geçen sanıklar bakımından hükümsüz kaldığı ve temyiz edenin buna yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca şikayetçi A.. U.. vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Tüm sanıklar hakkında tehdit ve sanıklar C.. Y.. ile A. S. Ş. hakkında hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan A.. U.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 09/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10192, Karar No: 2008/8348, Tarih: 11.06.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/10192 E.  ,  2008/8348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 6. Aile Mahkemesi

TARİHİ :2.5.2007
Yargıtay — Esas No: 2014/34880, Karar No: 2014/36244, Tarih: 01.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/34880 E.  ,  2014/36244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 08.04.2014 gün ve 2014/4832 Esas, 2014/11787 Karar sayılı kararı ile “davacının, ... İlköğretim Okulu'nda okuyan öğrencilerin velilerinden toplanan paralar ile oluşturulan özel bütçeden ücretini aldığı, 5510 Sayılı Yasa'nın 4/a maddesi kapsamında sigortalı olup, hasren ... İlköğretim Okulu öğrencilerine hizmet vermek üzere çalıştığı, otuz işçi sayısının belirlenmesinde sadece bu iş yerinde çalışan işçi sayısının dikkate alınması gerektiği, buna göre davacının çalıştığı iş yerinde fesih tarihi itibari ile otuz işçiden az sayıda işçi çalıştığı anlaşıldığından, davacının 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmasının mümkün olmadığı, davanın reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile kararın bozulmasına ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3 maddesi uyarınca davanın kesin olarak reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, davalı işyerinin T.C. Milli Eğitim Müdürlüğü’ne ait olduğunu, bakanlığa ait tüm işyerlerindeki işçi sayısının dikkate alınması gerektiğini, emsal karar bulunduğunu, maddi hataya dayalı Dairemiz kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının onanmasını talep etmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için fesih bildiriminin yapıldığı tarihte işyerinde 30 ve daha fazla işçi çalıştırılması gerekir. İşverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan işçi sayısına göre belirlenir.

Davacının her ne kadar ... İlköğretim Okulu'nda okuyan öğrencilerin velilerinden toplanan paralar ile oluşturulan özel bütçeden almakta ise de iş görme edimini davalı bakanlığa ait okulda yerine getirdiği, onun işçisi olduğu, bakanlığı aynı iş kolunda birden fazla işyeri bulunduğu, bu işyerlerinde toplam çalışan sayısının otuz işçinin üzerinde olduğu, bu nedenle dairemiz kararının maddi hataya dayandığı anlaşılmıştır. Davacının iş sözleşmesi de geçerli nedenle feshedilmediğinden, mahkemece feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesi isabetli bulunmuştur.

SONUÇ : Yukarda açıklanan nedenlerle

1-Maddi hataya dayalı Dairemizin 08.04.2014 gün ve 2014/4832 Esas, 2014/11787 Karar sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

SONUÇ : Yukarda açıklanan nedenlerle

1-Maddi hataya dayalı Dairemizin 08.04.2014 gün ve 2014/4832 Esas, 2014/11787 Karar sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 01.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25785, Karar No: 2013/9189, Tarih: 20.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/25785 E.  ,  2013/9189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun, 09/02/2012 tarihinde alınan ve 18/02/2012 günlü Resmi Gazetede yayınlanarak, Yargıtay Kanununun 6110 Sayılı Kanunla değişik 14/son maddesi uyarınca 01/03/2012 tarihinde yürürlüğe giren, Yargıtay Daireleri İş bölümüne dair kararın ceza daireleri ortak hükümler başlıklı kısmının 2. maddesinin “bu iş bölümüne dayalı olarak bozma veya herhangi bir nedenle daire dışına gönderdiği işlerden geri gelenlere bakmaya devam edecektir” düzenlemesi, ve dosyanın Yargıtay 9. Ceza Dairesince 03/11/2009 tarihinde bozulmuş bulunması karşısında,

Sanığın suç tarihinde ... Kooperatifinin müdürü olup, aynı zamanda kooperatif inşaatını yürüten Regül İnşaat Şirketinin de sahibi olduğu, kendisi müdür olarak ve kooperatif yetkilisi ...'un imzasını da sahte olarak atmak suretiyle kooperatifi borçlu kendisini alacaklı göstererek senet düzenleyip, kooperatifin borçlu olarak gösterilip icra takibine gidilmesi, karşısında suçun Kooperatifin malına karşı işlendiği, 1163 Sayılı Kooperatifiler Kanunu 62 maddesinin 2.kooperatif memurlarının kooperatifin para ve malları, blanço, tutanak, rapor, defter ve belgeleri üzerinde işledikleri suçlardan dolayı kamu görevlisi gibi cezalandırılır” hükmü karşısında, iddianame anlatımına nitelendirmeye göre TCK'nın 247. maddesine göre zimmet suçundan dava açıldığının anlaşılmasına göre, Yargıtay Kanununun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesinin Yüksek (5.) Ceza Dairesinin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 20/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6597, Karar No: 2012/5614, Tarih: 10.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/6597 E.  ,  2012/5614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacınınn davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım

delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ilgiliye iadesine 10/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.