muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10023, Karar No: 2014/12111, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/10023 E.  ,  2014/12111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2013

NUMARASI : 2012/471-2013/77

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar usulüne uygun tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı taraf vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12631, Karar No: 2025/3043, Tarih: 26.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/12631 E.  ,  2025/3043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1974 E., 2024/1055 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 29. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/314 E., 2022/260 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işveren bünyesindeki 06.09.2008- 21.12.2019 dönemlerine ait çalışmalarına ilişkin prime esas kazancının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde özetle, davacı tarafın müvekkil şirket nezdinde geçen ve diğer davalı Kuruma da bildirilmeyen/eksik bildirilen herhangi bir çalışması mevcut olmadığı, davacı tarafın çalıştığı tüm dönem hizmetleri Kuruma bildirilmiş ve primleri de eksiksiz yatırılmış olduğu, davacının haksız ve mesnetsiz davasının reddine, yargılama giderleri, vekalet ücreti ve masraflarının davacı üzerinde bırakılarak karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle, davanın reddine, her türlü yargılama gideri ve vekalet ücretinin davacı taraf üzerinde bırakılmasına, Mahkeme aksi kanaatteyse müvekkili Kurum davanın açılmasına sebebiyet vermediğinden ve ihbar olunan konumunda olduğundan aleyhe vekalet ücretine ve yargılama giderine hükmedilmemesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili:

Ara karar gereğince Kuruma başvuru şartının yerine getirildiğini, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece Kuruma başvuru şartı yerine getirilmediğinden davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine dair karar verilmiş ise de verilen karar eksik incelemeye dayalıdır.

Mahkemece yapılacak iş; davacının dosyaya sunmuş olduğu Pendik Sosyal Güvenlik Müdürlüğüne göndermiş olduğu müracaat dilekçesi ve 02.11.2021 tarihli iadeli taahhütlü posta alındı makbuz fotokopisinden, davacının Kuruma müracaatının bulunduğunun anlaşılmasına göre, işin esasına girilerek, toplanacak delillere göre bir karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Mahkemece yapılacak iş; davacının dosyaya sunmuş olduğu Pendik Sosyal Güvenlik Müdürlüğüne göndermiş olduğu müracaat dilekçesi ve 02.11.2021 tarihli iadeli taahhütlü posta alındı makbuz fotokopisinden, davacının Kuruma müracaatının bulunduğunun anlaşılmasına göre, işin esasına girilerek, toplanacak delillere göre bir karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,26.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/138, Karar No: 2012/248, Tarih: 26.06.2012

**Ceza Genel Kurulu         2012/6-138 E.  ,  2012/248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname : 2011/333192

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Hırsızlık suçundan sanık M. G.’in 5237 sayılı TCY’nın 142/1-b ve 35/2. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin, Sincan 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 20.11.2006 gün ve 80-425 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, dos¬yayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 05.11.2010 gün ve 28090-17752 sayı ile;

“Sanık hakkında suç tarihi itibariyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23. maddesiyle değerlendirme yapılmadan hüküm kurulması” gerekçesiyle diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

Sincan 3. Asliye Ceza Mahkemesi ise 19.04.2011 gün ve 70-433 sayı ile;

“Sanığın 15.06.1977 doğumlu, suç tarihinin ise 23.07.2005 olduğu, dolayısıyla sanığın suç tarihinde 18 yaşını doldurduğu anlaşıldığından Yargıtay bozma ilamı usul ve yasaya uygun görülmemiştir” gerekçesiyle direnerek, ilk hüküm gibi karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “onama” istemli 09.01.2012 gün ve 333192 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığa gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilen olayda, Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanık hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 23. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden; nüfus kayıt örneğine göre sanığın 15.06.1977 do¬ğumlu olup, suç tarihinde 28 yaşında olduğu, yaşı itibariyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasası kapsamında bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Suç tarihinde 18 yaşından büyük olan sanık hakkında Çocuk Koruma Yasasının uygulanma olanağı bulunmadığından Özel Daire bozma kararı isabetsizdir.

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme kararının isabetli olduğuna, hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Sincan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2011 gün ve 70-433 sayılı kararındaki direnme nedeninin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Dosyanın, hükmün esasının incelemesi için Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2012 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15579, Karar No: 2018/4778, Tarih: 10.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/15579 E.  ,  2018/4778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ile tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 10.04.2018 günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına gelen olmadı. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-davacı kadına kusur olarak yüklenen vakıalardan, "ben askere gittim, teskere aldım geldim, ayağındaki donuna kadar da alacağım" şeklindeki sözlerin mevcut delil durumuna göre ispatlanamadığı ne var ki mahkemece taraflara yüklenen diğer kusurlu davranışlar gözönüne alındığında da davalı-davacı kadının, davacı-davalı erkeğe nazaran daha ziyade kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 143.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.04.2018
Yargıtay — Esas No: 2015/15373, Karar No: 2018/3674, Tarih: 02.04.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/15373 E.  ,  2018/3674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkili şirket tarafından sigortalı bulunan ... Turizm Yatırım A.Ş'ne ait işyeri davalı ... Taşımacılık Akaryakıt ve Madeni Yağlar Tic. Ltd. Şti.'nden yakıt alımı sırasında davalının çalışanı tarafından yanlış yakıt dolumu nedeniyle 17/02/2011 tarihinde hasara uğradığını, hasar bedeli 42.520,00 TL olup; müvekkili sigorta şirketi tarafından sigorta edilen şirkete ödendiğini, hasarın meydana gelmesinde davalı şirket ve elemanının kusurlu olduğunu bildirerek 42.520,00 TL hasar bedelinin ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; 17/02/2011 tarihinde müvekkili şirket tarafından taşınan motorinin davacının sigortalısı ... Kapı A.Ş Ön Saha ve Market Sorumlusu ... nezaretinde gerçekleştirilen yakıt ikmali esnasında yanlış yakıt tankına dökülmesi sonucu meydana geldiğini, yakıtın yanlış tanka dökülmesinde ve davacı zararında davacı sigortalısının çalışanı dolayısıyla davacının sigortalısının kusurlu olduğunu bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre; 21.250,00 TL'nin ödeme tarihi 27/05/2011 tarihinden itibaren kanuni harcı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön

bulunmamasına göre; davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava işyeri sigortalısına yapılan hasar ödemesinin rücuen tahsili talebine ilişkindir.

Davacıya sigortalı işyerinin akaryakıt istasyonu sigorta poliçesi ile sigortalandığı,17/02/2011 tarihinde davalı şirket çalışanı tarafından, sigortalı akaryakıt istasyonuna getirilen yakıtın, akaryakıt tanklarına yanlış dolumu neticesinde zarar meydana geldiği; bu tür zararın sigortanın himaye kapsamına dahil edildiği,dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Dava işyeri sigortalısına yapılan hasar ödemesinin rücuen tahsili talebine ilişkindir.

Davacıya sigortalı işyerinin akaryakıt istasyonu sigorta poliçesi ile sigortalandığı,17/02/2011 tarihinde davalı şirket çalışanı tarafından, sigortalı akaryakıt istasyonuna getirilen yakıtın, akaryakıt tanklarına yanlış dolumu neticesinde zarar meydana geldiği; bu tür zararın sigortanın himaye kapsamına dahil edildiği,dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporlarında; Davalı şirketin çalışanı tanker sürücüsü benzini boşaltan ...’un; kendisine davacının sigortalısı işyerinin çalışanı ... tarafından boşaltımın nasıl yapılacağı konusunda bir kağıt verildiğini ifade ettiğinden, ayrıca eksper raporunda da tankerlerin dolum ağızlarında açıklayıcı bilgilerin olduğu belirtildiğinden davalı şirket çalışanı tanker şoförü ...’un sadece verilen bu not kağıdına göre değil, aynı zamanda yakıtın mühürlerinin davacıya sigortalı şirket yetkilisince açılıp açılmadığını kontrol ettirerek ve sigortalı yetkilisi beklerken boşaltımı yapması gerektiğinden bahisle %50 kusur verilmiştir. Sigortalının çalışanı ...’ın ise; tankerle getirilen yakıtın mühürlerini mutlaka kontrol edip Tanker şoförüyle birlikte giderek ve onu yönlendirerek boşaltımın sağlanması gerekirken, bunları yapmadan bir not kağıdı ile boşaltımın gerçekleştirdiğinden %50 kusurlu görülmüş; mahkemece bilirkişi raporlarına itibar edilerek davalı taraf %50 kusura göre zarardan sorumlu tutulmuşsa da varılan sonuç dosya kapsamına ve taraflar arasında düzenlenen tutanaklara uygun düşmemektedir.

Sigortalı ile davalı şirketin çalışanı arasında düzenlenen 17/02/2010 tarihli tutanakta; Davalı taraftan verilen 24.000 lt motorin yakıtının davalı çalışanı ... tarafından getirildiği, sigortalı şirket çalışanı ...’ın gelen yakıt evraklarıyla birlikte dökülecek tankları ayarlayıp davalı çalışanı ...'a not kağıdında bildirdiği, davalı çalışanı ...’un, sigortalı çalışanı ...’ın gözetiminde yakıt ikmaline başladığı, sigortalı çalışanı ...’in, davalı çalışanı ...’e tankların türünü bilip bilmediğini sorduğunda, ...’in de biliyorum kağıdın elimde dediği, Yakıt ikmali sonrasında otomasyondan rapor alımında yakıtın yanlış tanka

boşaltıldığının tespit edildiği, anlaşılmaktadır. Tarihsiz olan ancak daha sonra düzenlendiği anlaşılan tutanakta da; Davalı çalışanı araç sürücüsü ...’in elinde bulunan not kağıdında bildirilen tank numaralarına göre yakıtı boşalttığı Otomasyondan alınan hata uyarısı üzerine; karışıklığın davacıya sigortalının çalışanı ... tarafından not kağıdına yanlış tankları yazması sebebiyle gerçekleştiği; tutanaklardan davacının sigortalısı olan işyeri çalışanının kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Keza mahkemece alınan 20/05/2014 tarihli bilirkişi raporunda da bu durum; Önceki bilirkişi raporunda davalının çalışanı ...'in sigortalının istasyon sorumlusunu beklemek zorunda olduğu gerekçesiyle %50 kusurlu olduğu belirtilmişse de sürücü ...'in böyle bir zorunluluğu olmadığı, bizzat davacının sigortalısının çalışanı olan Kamil tarafından altı imzalanan ek beyan başlıklı belgede sürücü ...’in akaryakıtı hangi tanka boşaltması gerektiğini kendisinin söylediğini belirttiğinden yakıtın hatalı tanka boşaltılmasında davacının sigortalısı çalışanı ...’in %100 kusurlu olduğu belirtilmektedir.

Tutulan tutanakların her ikisinde de davacı ... şirketine sigortalı olan işyeri çalışanı olan ...’ın kusurlu gösterildiği, yakıtın ...’ın belirttiği not kağıdına göre boşaltıldığı ve davalı şirket çalışanının sigortalı işyerindeki tanklarda hangi tür yakıt olduğunu bilmesi mümkün olmadığı, akaryakıtın boşaltım işleminin hemen olabilecek bir iş olmadığı sigortalı ve çalışanının bunu kontrol etmesinin gerektiği gözetildiğinde, davalı tarafa kusur veren bilirkişi raporunun bu nedenle kabule şayan olamayacağı, davalının kusurlu görülemeyeceği anlaşılmasına göre davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; aşağıda dökümü yazılı 8,20 TL kalan harcın temyiz eden davacıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 02/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9100, Karar No: 2019/10701, Tarih: 04.11.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/9100 E.  ,  2019/10701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1- TCK.nın 158/1.f-son, 52/2, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- TCK.nın 204/1, 52/2 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafiii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan ...’ndan satın aldığı mandıra malzemeleri karşılığında; keşidecisinin ... Unlu Mamullleri’nin olduğu 6.750 TL. bedelli tamamen sahte oluşturulmuş çeki verdiği, çekin katılan ...’nın oğlu ... vasıtasıyla bankaya ibrazında sahte olduğunun anlaşıldığı, bu şekilde sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia edilen olayda; her ne kadar sanık savunmalarında, suça konu çekin kendisine 1. ciranta ... isimli bir kişi tarafından satılan ürün karşılığında verildiğini, katılan ...'ndan aldığı ürünlere istinaden verdiğini, ancak çekin sahte olduğunu bilmediğini belirtmişse de; çeki aldığını iddia ettiği ... isimli kişiye ait açık kimlik ve adres bilgilerini sunamamış olması, aralarındaki ticari ilişkiyi gösterir fatura, belge, irsaliye veya herhangi bir delil ibraz edememesi, alınan ekspertiz ve uzmanlık raporlarında; inceleme konusu çekin tamamen sahte olarak düzenlenip mevcut hali ile aldatma kabiliyetine sahip olduğu, keşideci imzasının, mevcut mukayese imzalarına atfen katılanlar ... ve ...'nın eli ürünü olmadığı, çekin araka üzündeki “ ...” adına atfen atılı bulunan imzanın sanığın eli ürünü olduğu, keşideci imzasının katılan ... eli ürünü olmadığı, ön yüzündeki el yazıları ve arka yüzünde bulunan “...” yazılarının katılanlar ..., ... ve sanığın yazıları arasında kaligrafik uygunluğun tespit edilmediği yönünde görüş ve kanaatlerinin bildirilmesi, Karabağlar İlçe Emniyet Müdürlüğü’nün yapılan araştırmada ... isimli kişiye ulaşılamadığına dair 01.03.2012 tarihli tutanağı, katılanların beyanları, banka yazıları ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın eyleminin nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK’nın 50/1-a maddesinde kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilebileceği belirtilmesine rağmen, sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı TCK’nın 204/1 maddesi gereğince takdir olunan 2 yıl 2 ay hapis cezasının 20.260 TL adli para cezasına çevrilmiş olması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK’nın 50/1-a maddesinde kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilebileceği belirtilmesine rağmen, sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı TCK’nın 204/1 maddesi gereğince takdir olunan 2 yıl 2 ay hapis cezasının 20.260 TL adli para cezasına çevrilmiş olması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin suçun sabit olmadığı, gerekçesiz olarak alt sınırdan ayrılmak suretiyle ceza tayin edildiği, uzlaştırma hükümlerinin uygulanmadığı, sanığın sabıkasız olmasına rağmen, TCK’nın 62/1 maddesi uyarınca indrim uygulanmamamış olması gerekçesine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 04/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1310, Karar No: 2020/2277, Tarih: 17.03.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/1310 E.  ,  2020/2277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadın 11.01.2019 tarihinde temyiz dilekçesi vermiş ve temyize ilişkin talepleri yanında temyiz harç ve masrafları yönünden adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 - 340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşünmeksizin, gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davacının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı kadının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davacıya yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2020 (Salı)