muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14960, Karar No: 2015/18521, Tarih: 15.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/14960 E.  ,  2015/18521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2014

NUMARASI : 2012/557-2014/742

Davacı, sigorta primine esas ücretinin tespiti ile işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, sigorta primine esas kazancının tespiti ile işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Hizmet tespiti davaları 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/8.) maddelerinde düzenlemiş olup hizmet tespiti kararı ile sigortalının Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmaları ile bu dönemdeki sigorta primine esas kazancı belirlenmektedir. Bu nedenledir ki sigorta primine esas kazancın tespiti davaları genel anlamda hizmet tespiti davalarının bir türü olarak nitelendirilebilir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Ç.. M..'ne iadesine, 15.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1644, Karar No: 2014/2396, Tarih: 07.04.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/1644 E.  ,  2014/2396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Saray (Tekirdağ) Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :07.10.2013

Numarası :2012/488-2013/373

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmış olup, davada ayıplı imalât nedeniyle ödenen iş bedelinin iadesi, olmadığı takdirde imalâttaki ayıbın giderilmesi için gereken bedelin tahsili istenmiş, mahkemece dava dilekçesinin yetki yönünden reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir

Dosya kapsamından eser sözleşmesine konu işin "Adapazarı Mahallesi Ç. Caddesi No:.... G. Apartmanı S. / Tekirdağ" adresinde ifa edildiği anlaşılmakla sözleşmenin ifa yeri Saray ilçesidir. Yetkisizlik kararına dayanak yapılan sözleşme 1086 sayılı HUMK'nın yürürlükte olduğu dönemde imzalanmış olup, sözü edilen Yasa hükümleri ile Dairemizin yerleşik içtihat ve uygulamalarından eser sözleşmesinden doğan davaların, genel hükümler gereği davalının yerleşim yeri, işin ifa olunacağı yer veya sözleşme ile kararlaştırılan yer mahkemelerinden birinde açılması mümkündür. 1086 sayılı mülga HUMK, yetki sözleşmesinin varlığı halinde genel yetkili davalının yerleşim yeri mahkemesi ile ifa yeri mahkemelerinin yetkisini kaldırmamıştır. Bu kanun zamanında yapılan yetki sözleşmelerinin düzenlendikleri tarihte yürürlükte bulunan kanuna göre geçerli olmaları halinde, sonraki kanun döneminde dahi geçerliliklerini muhafaza ettikleri kabul edilmelidir. Çünkü usul sözleşmelerinin kurulmaları ve geçerlilikleri bakımından maddi hukuk hükümlerine tâbi oldukları genel kabul gören bir ilkedir (Prof. Dr. Sadri Şakir Anzay – Hukuk Yargılama Usulleri 7. basım 1960 s. 152; Prof Dr. Saim Üstündağ, Medeni Yargılama Hukuku, 7. bası (İstanbul 2000), s.420;Prof Dr. A. K., Medeni Usul Hukukunda Usuli İşlemler (İstanbul 2001), s.239 ve Prof Dr. Ali Cem Budak – Bankacılar Dergisi, Ocak 2013, s. 54-55). Buna göre sözleşmenin imzalandığı tarihte 6100 sayılı HMK henüz

yürürlüğe girmediğinden sözleşmede kararlaştırılan yer mahkemesinin kesin yetkili olduğuna ilişkin 17. maddesinin uygulanması mümkün değildir. Böyle bir uygulama sözleşmenin imzalandığı tarihte yürürlükte bulunan kanun ile taraflara tanınan değişik yer mahkemelerinin birinde dava açma imkânı bulunan tarafların seçimlik haklarını ortadan kaldıracağından, bu hükmün 6100 sayılı HMK'nın yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra imzalanan yetki sözleşmelerinde uygulanması doğru olacaktır. Somut olaya gelince; akdin ifa yeri Saray ilçesi olduğundan sözleşmenin imzalandığı tarihte yürürlükte bulunan HUMK'nın 10. maddesi gereğince Saray Mahkemeleri eldeki davayı görmeye yetkilidir (Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 13.06.2012 gün 2012/3501-4402 E ve K., 11.09.2012 gün 2012/4213-5645 E. ve K. sayılı ilâmları).

Bu durumda davanın açıldığı Saray Asliye Hukuk Mahkemesi 1086 sayılı HUMK'nın 10. maddesi gereğince davaya bakmakta yetkili olduğu ve yetki şartının varlığı ifa yeri mahkemesinin yetkisini kaldırmayacağından mahkemece yetki itirazının reddedilerek işin esası incelenip sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yetkisizlik kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29320, Karar No: 2013/30949, Tarih: 17.09.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/29320 E.  ,  2013/30949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

27.02.2008 tarihinde sanığın yüzüne karşı verilen hükme karşı sanığın 1412 CMUK'un 310.maddesinde yazılı yasal süre geçtikten sonra 25.05.2010 tarihinde verdiği temyiz dilekçesinin 1412 sayılı CMUK'un 317.maddesi gereğince isteme uygun REDDİNE, 17.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...

...

...

...

...

...
Yargıtay — Esas No: 2013/5281, Karar No: 2013/9146, Tarih: 03.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/5281 E.  ,  2013/9146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı olan ...kızı ...'in kayden paydaş olduğu; ...köyünde bulunan dokuz parça taşınmazın tapu kayıtlarında adının ve baba adının yanlış yazıldığını ileri sürerek, malikin adı ile baba adının nüfus kayıtlarına uygun şekilde ''...kızı ... '' olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddinin gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, nüfus kayıtlarına uygun olarak tapu kayıtlarının düzeltilmesi talebinin ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Sicil Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3288, Karar No: 2023/3410, Tarih: 29.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/3288 E.  ,  2023/3410 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/212 E., 2022/664 K.

...

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki Mahkemece görülen sigortalılık başlangıç tarihinin 01.08.1982 olduğunun ve 01.06.2011 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemli davadan dolayı verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararının davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, davacının ... ve ... İnş. ve Taahhüt Adi Şirket unvanlı işyerinde ... sicil numarası ile 01.08.1982 tarihinde çalışmaya başladığını, bu çalışmasına ilişkin işe giriş bildirgesinin davalı kuruma verildiğini, 10.05.2011 tarihinde Pendik Sosyal Güvenlik Merkezi'ne emeklilik müracatında bulunduğunu, ilk defa 13.09.1989 tarihinde işe girdiği gerekçesi ile tahsis talebinin reddedildiğini iddia ederek 01.08.1982 tarihinin davacının sigortalılık başlangıç tarihi olduğunun tespitine ve davacıya 10.05.2011 tarihli tahsis talebine istinaden emekli maaşı bağlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmişir.

II. CEVAP

Davalı SGK vekili, cevap dilekçesinde özetle; davacının 28.04.1964 doğumlu olduğunu, 51 yaşını 28.04.2015 tarihinde doldurduğundan bu tarihte işten ayrılarak yazılı talepte bulunması halinde kendisine yaşlılık aylığı bağlanabileceğini, davacının çalışmaları bakımından kurum kayıtlarının esas olduğunu, sadece tanık beyanlarına dayalı olarak karar verilemeyeceğini, kurum işlemlerinde yasaya aykırılık bulunmadığını belirterek açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemenin bozma üzerine 29.01.2019 tarihli 2013/435 Esas2019/36 Karar

sayılı karar ile; davacı vekilinin 29.01.2019 tarihli duruşmada müvekkilinin bu arada emekli olduğunu, davacıya emekli maaşının bağlanması taleplerinin konusuz kaldığını beyan etmesi üzerine,

Davacının ilk defa sigortalı olarak işe başlama tarihinin 01.08.1982 olduğunun tespitine ilişkin davasının kabulü ile;

Davacının ilk defa sigortalı olarak işe başlama tarihinin 01.08.1982 olduğunun tespitine,

Davacının emekli maaşı bağlanmasına ilişkin davasının konusuz kaldığı anlaşıldığından bu talep yönünden esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkemenin bozma öncesi kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

Davacının ilk defa sigortalı olarak işe başlama tarihinin 01.08.1982 olduğunun tespitine,

Davacının emekli maaşı bağlanmasına ilişkin davasının konusuz kaldığı anlaşıldığından bu talep yönünden esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkemenin bozma öncesi kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairece özetle; davacının ilk defa sigortalı olarak işe başlama tarihinin 01.08.1982 olduğunun tespitine ilişkin talebin kabulü yönündeki hüküm yerinde görülmüş ise de, yargılama aşamasında 28.04.2015 tarihli tahsis başvurusuna istinaden, 10.11.1988 işe giriş tarihine göre, 506 sayılı Kanun'un geçici 81/B-h maddesi uyarınca 51 yaş ve 5383 gün üzerinden 01.05.2015 tarihi itibariyle davacıya yaşlılık aylığı bağlanması karşısında, 10.05.2011 tarihli tahsis başvurusuna göre yaşlılık aylığı bağlanmasına ilişkin davanın konusuz kalmadığı, davacının da eldeki kararı, temyiz etmediği de dikkate alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilerek mahkeme kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla özetle; davacı 10.05.2011 tahsis talep tarihi itibariyle yaşlılık aylığına müstahak olduğu anlaşıldığı gerekçesiyle

Davanın kabulü ile,

Davacının ilk defa sigortalı olarak işe başlama tarihinin 01.08.1982 olduğunun tespitine,

Davacının 10.05.2011 talep tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; re’sen göz önünde tutulacak sebepler ile verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sigortalılık başlangıç tarihinin 01.08.1982 olduğunun ve 01.06.2011 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanun'unun (1086 sayılı Kanun) 428 inci, 438 inci maddesinin yedi, sekiz, dukuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 2 nci, 6 ncı ve 108 inci maddeleri ve 506 sayılı Kanun'un geçici 81 inci maddesi

3. Değerlendirme

Mahkemece her ne kadar bozmaya uyulmuş ise de bozma gereği yerine getirilmiş olup, karar yanılgılı değerledirmeye dayalıdır.

3. Değerlendirme

Mahkemece her ne kadar bozmaya uyulmuş ise de bozma gereği yerine getirilmiş olup, karar yanılgılı değerledirmeye dayalıdır.

Eldeki dosya kapsamından 1964 doğumlu davacıya 10.05.2011 tarihli tahsis başvurusuna istinaden yaşlılık aylığı bağlanmasına ilişkin talebine rağmen, kurum tarafından tahsisle ilgili gönderilen belgelere göre, yargılama aşamasında 28.04.2015 tarihli tahsis başvurusuna istinaden, 10.11.1988 işe giriş tarihine göre, 506 sayılı Kanun'un geçici 81/B-h maddesi uyarınca 51 yaş ve 5383 gün üzerinden 01.05.2015 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanması karşısında, 10.05.2011 tarihli tahsis başvurusuna göre yaşlılık aylığı bağlanmasına ilişkin davanın; davacınn önceki kararı temyiz etmemesine göre 01.05.2015 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığına yönelik hüküm kurulması gerekirken, kabul edilmesi şeklinde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren Mahkemesine gönderilmesine,

29.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/13548, Karar No: 2012/6962, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/13548 E.  ,  2012/6962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı işverence geçerli ve haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine karar verilmesini, buna bağlı işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren, davacının disiplin soruşturmasında kendisinin de ikarar ettiği gibi işyeri çalışanı olmayan arakdaşının ısrarı üzerien getirdiği birayı içtiği pişman olduklarını belirttikleir olayda Toplu İş Sözleşmesi ceza listesinin 8. maddesine göre iş sırasında alkollü içki veya iş esnasında veya işyerinde uyuşturucu madde kullanmak suçunun ihracı gerektirdiği bu sebeple davacının iş sözleşmesinin feshedildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece tutanak tarihinde davacının sarhoş olmadığının sabit olduğu ayrıca davacının iş bitiminde kaldığı yatakhanenin davacının yaşam alanı olduğu ve saat 21.00'de mesai bittikten sonra tel örgü arkasında işyeri dışında geçmekte olan davacının arkadaşının ısrarı ile giderek alkol alıp geri döndüğü dikkate alındığında alkolün işyeri dışında alındığı bu nedenle haklı ve geçerli fesih sebebinin bulunmadığı kanaati ile davanın kabulü ile davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğinden, davalı ve davacı arasında yapılan iş sözleşmesinde yapılacak iş yeri Orman İşletme Müdürülüğü yetki alanı içindeki (Gözetleme/Haberleşme/Müdahale ) faaliyetleri olarak belirtilmiş ve işçilerin hazır bekeltilmeleri karşılığı olarakta 3 saatlik fazla mesai ücretinin ödeneceği belirtilmiştir. Davacı işçi hakkındaki 19.08.2010 tarihli fesih bildiriminde Toplu İş Sözleşmesi ceza cetvelinin 8. maddesine göre iş sırasında alkollü içki veya iş esnasında veya işyerinde uyuşturucu madde kullanmak suçunun ihracı gerektirdiğinden iş sözleşmesinin sona erdiridliğini bildirildiği anlaşılmaktadır. Davacının işyerinde yangın sezonunda yangınla mücadelede mevsimlik işçi olarak çalışan biridir. Davacı işyerinde bekletildiği süre içinde belli bir ücret almaktadır. Bu kapsamda çalışan işçinin görev yerinden izinsiz ayrılarak, işyeri dışına çıkıp yoldan geçen arkadaşının verdiği birayı içtiği işyerindeki yazılı beyanı ile sabittir. Orman yangının ne zaman ve ne şekilde çıkacağı önceden bilinemeyeceğinden davacının her zaman göreve hazır olacağı inancının yitirilmesine neden olacak davranışlarda bulunmaması gerekir. Yaptığı işin mahiyetine göre göreve hazır halde bulunması gereken davacının işyeri kural ve talimatlarına aykırı davranrak işverenin güvenini sarstığı açıktır. Tüm bu sebeplerle iş sözleşmesinin geçerli nedenle fesih sebepleri mevcut iken mahkemece yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi bozma sebebidir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 70,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine kesin olarak oybirliğiyle 12.04.2012 tarihinde karar verildi