muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4659, Karar No: 2022/14725, Tarih: 25.10.2022

Birinci fıkra hükmüne aykırı olarak park ücreti alan veya almaya teşebbüs edenler, fiilleri daha ağır bir ceza gerektiren bir suç oluşturmadığı takdirde, altı aydan iki yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır...”

Yukarıda ana hatlarıyla ifade ettiğim görüşümün gerekçelerini ve hukuki dayanaklarını aşağıda sistematik ve daha detaylı olarak izah edeceğim.

1-) KANUNUN KAPSAMI

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun kapsam başlıklı 2’nci maddesinde, Kanunun kapsam ve uygulama alanının, Kanunda aksine bir hüküm yoksa Karayollarının yanı sıra Karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık olanlar ile park yeri ve garajlar olduğu açıkça hüküm altına alınmıştır.

“Yetkisi olmadığı halde otopark ücreti alma suçu”nun unsurları ve müeyyidesini düzenleyen 79’uncu maddede aksi bir hüküm yer almadığı için 2’nci madde gereği Kanunun

79’uncu maddesi, karayolu üzeri park yerlerinin yanısıra kamuya açık alanlar ile park yeri ve garajlarda da uygulanır.

2918 sayılı Kanunun konu ile ilgili kapsam başlıklı 2’nci maddesi şöyledir:

“Kapsam:

Madde 2 – Bu Kanun, trafikle ilgili kuralları, şartları, hak ve yükümlülükleri, bunların uygulanmasını ve denetlenmesini, ilgili kuruluşları ve bunların görev, yetki ve sorumluluk, çalışma usulleri ile diğer hükümleri kapsar.

Bu Kanun, karayollarında uygulanır. Ancak aksine bir hüküm yoksa;

a) Karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık olanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerler ile,

b) Erişme kontrollü karayolunda ve para ödenerek yararlanılan karayollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan deniz, göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, karayolu araçlarına ayrılan kısımlarında da,

Bu Kanun hükümleri uygulanır.

2-) KANUNUN AMACI VE GEREKÇESİ

2918 sayılı Kanunun amacı ülke sathında can güvenliğinin yanı sıra mal güvenliği yönünden de trafik düzenini sağlamak, trafik güvenliğini ilgilendiren tüm konularda kamu düzenini sağlamaktır.

2918 sayılı Kanunun amacını ifade eden 1’inci maddesi şöyledir:

“Amaç :

Madde 1 – Bu Kanunun amacı, karayollarında, can ve mal güvenliği yönünden trafik düzenini sağlamak ve trafik güvenliğini ilgilendiren tüm konularda alınacak önlemleri belirlemektir.”

Halk arasında kullanılan tabir ile “park yeri kahyalığı” ya da “otopark değnekçiliği” olarak adlandırılan ve özellikle büyükşehirlerimizde, şehir merkezlerinde önemli bir sorun haline gelen araç park yerleri için yetkisi olmayan kişilerin otopark ücreti adı altında para tahsil etmesinin sadece karayolu üzerindeki araçlara hasredilmesi, Daire çoğunluğunun kararındaki gibi karayolunun bitişiğindeki veya yakınındaki park yerlerine uygulanmamasının bu Kanunun amacı ile de bağdaşmadığı aşikardır.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 79’uncu maddesi gerekçesinin içeriği de görüşümüzü doğrular niteliktedir. 79’uncu maddenin gerekçesi şöyledir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 79’uncu maddesi gerekçesinin içeriği de görüşümüzü doğrular niteliktedir. 79’uncu maddenin gerekçesi şöyledir.

“…Bilindiği üzere, özellikle büyük kentlerimizde park büyük bir sorundur. Herkes, aracım evinin önünde veya işyerine ve yakın yerde park etmek ister. Alış veriş merkezlerinde yerlerde genellikle park edecek yer bulmak zordur. Kent belediyeleri ise gerektiği şekilde park sorunu üzerine eğilmezler ve park yerleri yapmazlar. Bu durumdan yararlanan bazı açıkgözler kendiliklerinden bazı karayolu kesimlerinin bir çeşit sahibi durumuna girer park yöneticisi olur ve ücret almaya başlarlar. Bu durum trafikte bir «kahyalık» müessesesi oluşturmuştur. Bunlar bazen bir derneğin temsilcisi durumunda, bazen de kendiliklerinden ve tek başlarına ortaya çıkarlar. Bu madde halkın şikayetçi olduğu bu uygulamaya son verme amacı ile getirilmiştir.”

3-) KANUNDAKİ TANIMLARIN İÇERİĞİ

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 3’üncü maddesinde, karayolları trafik düzeni ve güvenliği ile ilgili 91 terimin tanımı yapılmıştır. Bu tanımlardan özellikle “karayolu”, “trafik”, “park yeri”, “geçiş yolu”, “karayolu üzeri park yeri” gibi tanımların içeriği incelendiğinde; 79’uncu maddedeki suçun hem karayolu üzeri park yerindeki araçlar için hem de karayoluna bitişik kamuya açık alanlarda ve karayolu yanındaki park yerlerinde “yetkisi olmadan park ücreti alma suçu”nun oluşabileceği sonucu ortaya çıkmaktadır.

Zira Kanunun 3’üncü maddesinde “karayolu” teriminin tanımı yapılırken sadece “yol” veya “yol şeridi”nden söz edilmemiş, daha geniş bir perspektifte kamunun yararlanmasına açık olan tüm arazi şeritleri kapsam içerisine alınmıştır.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun “tanımlar” başlıklı 3’üncü maddesinde yer alan

ilgili bazı tanımların içerikleri şöyledir:

Madde 3 – Bu Kanunda kullanılan terimlerin tanımları aşağıda gösterilmiştir.

Karayolu : Trafik için, kamunun yararlanmasına açık olan arazi şeridi, köprüler ve alanlardır.

Trafik : Yayaların, hayvanların ve araçların karayolları üzerindeki hal ve hareketleridir.

Karayolu sınır çizgisi : Kamulaştırılmış, kamuya terk veya tahsis edilmiş karayolunda; mülkle olan sınır çizgisi,

Geçiş yolu : Araçların bir mülke girip çıkması için yapılmış olan yolun, karayolu üzerinde bulunan kısmıdır.

Park yeri : Araçların park etmesi için kullanılan açık veya kapalı alandır.

Karayolu üzeri park yeri : Taşıt yolundaki veya buna bitişik alanlardaki park yeridir.

4-)2918 SAYILI KANUNUN 79’UNCU MADDESİNİN BAŞLIĞINDA GERÇEKLEŞTİRİLEN DEĞİŞİKLİK

13.10.1983 tarihinde TBMM tarafından kabul edilen ve 18.10.1983 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanan 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun söz konusu suçu düzenleyen 79’uncu maddesinin başlığı ve içeriği 03.06.2012 tarihine kadar geçen yaklaşık 29 yıl boyunca yürürlükte olan Kanun metninden çok farklı idi.

Karayolu üzeri park yeri : Taşıt yolundaki veya buna bitişik alanlardaki park yeridir.

4-)2918 SAYILI KANUNUN 79’UNCU MADDESİNİN BAŞLIĞINDA GERÇEKLEŞTİRİLEN DEĞİŞİKLİK

13.10.1983 tarihinde TBMM tarafından kabul edilen ve 18.10.1983 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanan 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun söz konusu suçu düzenleyen 79’uncu maddesinin başlığı ve içeriği 03.06.2012 tarihine kadar geçen yaklaşık 29 yıl boyunca yürürlükte olan Kanun metninden çok farklı idi.

03.06.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6321 sayılı Kanun ile 2918 sayılı Kanunda değişiklik yapılarak söz konusu suçu düzenleyen maddenin başlığı esaslı şekilde değiştirilmiştir. Şöyle ki 03.06.2012 tarihine kadar 79’uncu maddenin başlığı “Karayolu üzerindeki park yerlerinde ücret almaya yetkililer” iken 03.06.2012 yılında yapılan değişiklik ile “Park ücretinin alınması, araçların çektirilmesi ve kaldırılması ile muhafazası” olarak değiştirilmiştir.

79’uncu madde başlığının 03.06.2012 tarihinde bu şekilde değiştirilmesi ve madde başlığındaki “karayolu üzerindeki park yerlerinde ücret almaya yetkililer” ibaresinin madde başlığından çıkarılması, bu suçun sadece karayolu üzeri park yerindeki araçlar için değil daha geniş bir kapsamda karayoluna bitişik alanlardan kamuya açık olanlar ile park yeri veya garaj olarak faydalanılan yerlerde de oluşacağı yönündeki görüşümüzü desteklemektedir.
Yargıtay — Esas No: 2012/12450, Karar No: 2013/3910, Tarih: 08.04.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/12450 E.  ,  2013/3910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 21.12.2010 gün 2010/9099-16348 sayılı bozma kararında özetle: “...Dava konusu 167 ada 16 parselin tamamının 1951 yılında yapılan orman kadastro çalışmasında orman sınırı dışında kaldığı ve 2/B madde uygulamasına konu olmadığı, katılan davacı ...'ın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayandığı, taşınmazın ... adına tescil edilebilmesi için, 3402 sayılı Kanunun 14. maddesindeki koşulların yararına oluştuğunun duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanması gerektiği, bu nedenle yeniden yapılacak keşifte, tarım uzman bilirkişi olarak ziraat mühendisine inceleme yaptırılıp toprak yapısı, bitki örtüsü, kullanılış biçimi, zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi olup olmadığı hususunda rapor alınmalı, yerel bilirkişi ve zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; önceki zilyedin kim olduğu, kimden kime kaldığı, zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tesbit tarihine kadar davacı ... yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; 3402 sayılı Kanunun 14. maddesi uyarınca, davacı ...’ın yanı sıra, varsa önceki zilyetler yönünden de tapu ve Kadastro Müdürlükleri ile Mahkeme Yazı İşleri Müdürlüğünden araştırma yapılıp, sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, kanunun getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmeli...” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgenin maruf ve meşhur “Tekir Yaylası” olduğu ve Hukuk Genel Kurulu'nun 31.01.2001 gün 2000/8-1836 sayılı kararı ile yayla kabul edildiği gerekçesiyle katılan ...'ın davasının REDDİNE, dava konusu 167 ada 16 parsel sayılı taşınmazın yayla niteliğiyle özel siciline tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1951 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1990 yılında yapılıp dava tarihinde kesinleşmeyen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 08/04/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/129, Karar No: 2006/7143, Tarih: 09.05.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/129 E.  ,  2006/7143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Sarıkaya A.H.

Dava Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinden kaynaklanmakta olup kamu düzenine ilişkindir. Davacıların ıslah yoluyla küçüklerin sadece baba ve anne adlarının değiştirilmesine ilişkin istemlerinin sonuca etkisi bulunmamaktadır. Toplanan delillerden 1994 doğumlu M. ile 1995 doğumlu M.'nin davalılar S. ve E.'dan olduğu anlaşılmıştır. Küçüklerin davacıların hanesinden silinerek davalılar S. ve E.'nın hanesine kayıtlarına karar verilmesi gerekirken, baba ve anne adlarının değiştirilmesi ile yetinilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, oybirliğiyle karar verildi. 09.05.2006 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/1922, Karar No: 2015/8222, Tarih: 17.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/1922 E.  ,  2015/8222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Demirci İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 30.09.2014 gün ve 1819 Esas, 6058 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, şikayet olunanın haczine, iki yıllık sürede satış istenmemesi nedeniyle düşmesine rağmen, birinci sırada yer verildiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, müvekkilinin haczinin düşmediğini savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, şikayetin kabulüne dair verilen karar; Dairemizin 30.09.2014 tarih ve 1819 E., 6058 K. sayılı ilamıyla, şikayet olunanın süresinde yaptığı 21.10.2008 tarihli ilk satış talebinin ve haczinin ayakta olduğu, şikayetin reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Şikayetçi vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 17.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17959, Karar No: 2014/896, Tarih: 20.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/17959 E.  ,  2014/896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adıyaman 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2012/264-2013/639

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığı ve pilon yeri bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığı ve pilon yeri bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Dava konusu taşınmazın geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 18'i geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapora göre fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine 20.01.2014 gününde oybirliğiyle karar veriildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6756, Karar No: 2008/8955, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6756 E.  ,  2008/8955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 103 ada 2 parsel sayılı 7072,31 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, fındıklık niteliği ile belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adlarına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı ve orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, taşınmazın tespit gibi davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 08.05.1979 tarihinde ilan edilmiş, ekip çalışmalarına yapılan itirazlar komisyonca incelenip karara bağlanmadığı, daha sonra 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre verilen yetkiye dayanılarak 1744 Sayılı Yasaya göre yapılan ekip çalışmalarına yapılan itirazların incelenerek karara bağlanması, aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 24.11.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada orman tahdit hattı dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23.06.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/45850, Karar No: 2020/9506, Tarih: 14.07.2020

**22. Hukuk Dairesi         2017/45850 E.  ,  2020/9506 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Vekil ile takip edilen davalarda vekaletnamenin ibrazını düzenleyen 6100 sayılı HMK’nun 76., vekaletnamesiz dava açılması ve işlem yapılması halini düzenleyen HMK’nun 77. ve dava şartlarını düzenleyen HMK’nun 114/f maddeleri uyarınca usulüne uygun düzenlenmiş vekaletnamenin dosya içerisinde bulunması zorunludur.Dosya içerisinde ve Uyap kayıtlarında yapılan incelemede davacı ... vekili olarak kabul edilen vekillerin usulüne uygun düzenlenmiş vekaletnamelerinin veya davacının sendika üyesi olarak ilgili vekillere verdiği yetki belgesinin dosya arasında bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda; yukarıda sayılan Hukuk Muhakemeleri Kanununun ilgili maddeleri gereğince; usulüne uygun şekilde düzenlenmiş geçerli vekaletnamenin veya yetki belgesinin sunulmasının istenilmesine; davacı vekilince vekaletname ve/veya yetki belgesi sunulmaması halinde ise gerekçeli kararın yöntemince davacı asile tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenilmesinden

2- Sosyal Güvenlik Kurumu’nun ilgili birimine yazı yazılarak, işçinin hizmet döküm cetvelinin getirtilmesine ve uyuşmzlık konusu dönemdeki çalışmalarının kayıtlı olduğu işyerlerinin ayrıntılı tescil bilgilerinin (varsa ihale makamı veya asıl işveren-alt işveren bilgileriyle birlikte) gönderilmesinin istenilmesine, davalı ...’ne yazı yazılarak, davacı işçinin, hangi tarih aralığında ...’ne bağlı işyerinde, hizmet alım sözleşmesi yüklenicilerinin işçisi olarak çalıştığının sorulması ve çalışmasına dayanak hizmet alım sözleşmelerinin birer suretlerinin gönderilmesinin istenilmesiyle,

Alınacak cevabi yazı ve evrakların dosyaya eklendikten sonra dosyanın tekrar Dairemize gönderilmesi için Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.07.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3136, Karar No: 2024/2301, Tarih: 02.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/3136 E.  ,  2024/2301 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2250 E., 2022/1909 K.

DAVALILAR : 1-... 2-... ( ... tarihinde öldü)

MİRASÇILARI : ... vd. vekilleri Avukat ...

DAVA TARİHİ : ...

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2014/103 E., 2019/622 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescili ile aile konutu şerhi konulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... mirasçıları vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde: davacı ile davalılardan ...'in evli olduğunu, tapuda davalı eş ... adına kayıtlı olan ..., 1 parseldeki arsa üzerindeki konutta halen tarafların oturduğunu, bu konutun tarafların aile konutu olduğunu, taşınmazın bir takım haksız işlemler sonucu diğer davalı ...'a tapuda bedelsiz olarak devredildiğini, tüm bu işlemlerden müvekkilinin haberi olmadığını, bu konutun alımında tarafların ortak kazançlarının olduğunu, müvekkilinin temizlik işlerinde çalıştığını, taşınmazın devrinde müvekkilinin hiçbir şekilde haberdar edilmediğini belirterek taşınmazın tapu kaydının iptali ile tapunun eski hale iadesine, taşınmazın davalı ... adına tesciline, tapu kaydına aile konutu şerhi konulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... cevap dilekçesinde; davacı tarafından açılan davayı kabul ettiğini, dava konusu aile konutlarının olup bu sebeple edindikleri müşterek konut olarak kullandıkları taşınmazlarının olduğunu, fakat davacıdan gizli olarak ve sözde 2 yıl süreli olacak şekilde kandırılarak bu konutun tapusunu diğer davalı ...'a bedelsiz ve sadece sözde teminat olarak devrettiğini, dolandırıldığını anladıktan sonra diğer davalıdan ısrarla durumu düzeltilmesini istediğini fakat diğer davalının bu durumu kabul etmediğini belirterek davayı kabul ettiğini bildirmiştir.

2.Davalı ... cevap dilekçesinde; davalı ...'un ortak iş yaptığı ... isimli şahsın ... Tarım Ürünleri Sanayi ve Ticaret A.Ş.ne borcuna istinaden kendisinin de ... şirketinin çalışanı olması münasebeti ile taşınmazın davalı ... tarafından kendisine devredildiğini, davacının bu borçtan haberdar olduğunu, borcu ödememek için kötü niyetli olarak bu davayı açtıklarını belirterek davacı tarafından açılan tapu iptal ve tescil davasının reddini talep etmiştir. Yargılama sırasında davalı ...'ın 03.09.2016 tarihinde vefatı üzerine davalı vekili tarafından vefat eden davalının mirasçılarına ait vekâletname sunulmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ... ile davalı ...'un evli oldukları; dosyaya sunulan deliller, tarafların beyanları ve kolluk marifeti ile yapılan araştırmaya göre davaya konu taşınmazın davacı ... ile davalı ...'un birlikte ikamet ettikleri aile konutu olduğunun belirlendiği, aile konutunun, hak sahibi eş tarafından devri ve konut üzerindeki hakların sınırlandırılması, diğer eşin açık rızasına bağlı olduğu, bu rıza alınmadan konutla ilgili yapılan tasarruf işleminin geçersiz olacağı, somut olayda, davalı eşin dava konusu aile konutunu diğer davalı ... adına devir ederek tescil ettirdiği, davalılarca davacı eşin aile konutunun devrine açıkça rıza verdiği hususunun ispatlanamadığı, gerçekleşen bu durum karşısında davacının taleplerinin kabulü ile dava konusu taşınmazın davalı ...'a yapılan devrine ilişkin işlemin iptaline, dava konusu taşınmazın davalı ... adına tesciline, davacının aile konutu şerhi konulması davasının kabülü ile; dava konusu taşınmazın davacı ile davalılardan ...'in aile konutu olduğunun tespitine, tapu iptal ve tesciline ilişkin hüküm kesinleştiğinde taşınmazın kaydına aile konutu şerhi konulması için Çorlu Tapu Müdürlüğü'ne müzekkere yazılmasına, davacı lehine yargılama gideri ve vekâlet ücretine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... mirasçıları vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri