muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6278, Karar No: 2010/8777, Tarih: 12.07.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/6278 E.  ,  2010/8777 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye HukukMahkemesi

Taraflar arasındaki itiazın iptali (kayıt-kabul) davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı banka nezdinde altı adet döviz hesabı açtırdığını, bu hesaplara çeşitli tarihlerde toplam 33.050 USD yatırıldığını, müvekkilinin 5.9.2002 tarihinde para çekmek amacıyla bankaya gittiğinde hesaplarındaki paranın çekilme suretiyle hesaplarının kapatıldığını öğrendiğini, müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını, davalı banka yetkililerinin gerekli dikkat ve özeni göstermediğini, alacağın tahsili için başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu belirterek, itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yargılama sonunda davanın kayıt kabul davasına dönüştüğü gerekçesiyle dava dilekçesinin görevsizlik ve yetkisizlik nedeniyle reddine, dosyanın iflas kararı veren ... 2.Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 26.3.2009 günlü ilamıyla davanın İmar Bankasının iflasına karar verilmeden açıldığı, davacının yargılama sırasında İflas İdaresine yaptığı başvuru üzerine alacağının sıra cetveline nizalı olarak kaydedildiği, mahkemece İİK.nun 194.maddesi uyarınca yargılamaya devam edilerek varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma sonrası, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın yargılama aşamasında kayıt-kabul davasına dönüştüğü, davanın açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirilerek itirazın iptali yönünde karar verilmesi gerektiği gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne, davalının takip dosyasına yaptığı itirazının 33.856.84 USD asıl alacak ve 160.90 USD işlemiş faiz yönünden iptaline, fazlaya ilişkin talebin reddine, asıl alacağa yıllık % 7 oranında faiz uygulanmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, yargılama sırasında kayıt kabul davasına dönüşmüştür. Bu durumda mahkemece iflas tarihindeki alacak miktarı saptanarak kayıt kabule karar verilmesi gerekirken, bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 12.7.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6571, Karar No: 2010/8061, Tarih: 08.07.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/6571 E.  ,  2010/8061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.03.2006 gününde verilen dilekçe ile kira sözleşmesinin feshi ve tazminat istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31.12.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, Kartal-Pendik sahil yolu dolgu alanında bulunan çay bahçesini yapılan ihale sonucunda 01.07.2002 başlangıç tarihli hasılat kira sözleşmesi ile 3 yıl süre ile kiraladığını, projeye uygun olarak 50 metrekarelik alana kışlık 200 metrekarelik alana yazlık tesis yapmak suretiyle faaliyete başladığını, tesisin 2005 yılı Şubat ayında davalı kiralayan tarafından yıkılarak kullanılamaz hale getirildiğini ileri sürerek, kira sözleşmesinin yıkım tarihinden geçerli olmak üzere feshini ve yıkılan tesis nedeniyle uğradığı 150.000 YTL maddi tazminat ile 150.000 YTL manevi tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalı, kira sözleşmesi uyarınca 50 metrekarelik kapalı, 100 metrekarelik açık alanın çay bahçesi olarak kiralandığını, davacının kiralanana sözleşmeye aykırı olarak ilave tesisler yaptığı, 100 metrekarelik alanın etrafını çevirmek suretiyle kamu-serbest ve eşit kullanımı engellediği, yapılan ihtar üzerine bu aykırılıklar giderilmediğinden, görüntü ve çevre kirliliği yaratan tesislerin kaldırılması yönünde işlem yapıldığını savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasında usulünce düzenlenmiş bir kira sözleşmesi bulunduğu, davacının sözleşme hükümlerine uygun tesisler yaptığı gibi sözleşmeye aykırı tesisler de yaptığını, davalı ... tarafından tüm tesislerin şubat 2005 yılında yıkıldığını, davalının sözleşmeye uygun olarak yapılan tesislerin bedelini ödemesi gerektiği gerekçesi ile kira akdinin 15.02.2005 tarihinden geçerli olmak üzere feshine, sözleşmeye uygun olarak yapılan tesislerin bedeli olan 33.100.00TL’nin 15.02.2005 tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin maddi tazminat ile manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir. Davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce, 25.03.2009 gün ve 2009/2613-3800 sayılı “....25.07.2007 tarihli bilirkişi raporu ile belirlenerek hüküm altına alınan tazminat miktarını davacının kiralananı kullanamadığı süreye oranlamak, gerektiğinde bu hususta HUMK’nun 275. maddesi uyarınca bilirkişiden ek rapor almak suretiyle tazminat miktarını belirlemek ve belirlenen bu tazminat miktarını hüküm altına alınması...” gerekçesi ile bozma kararı verilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyularak, 28.962,49TL tazminatın 15.02.2005 tarihinden itibaren işleyen faizi ile birlikte davalıdan alınmasına karar verilmiş,

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin feshi ve tazminat istemlerine ilişkindir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş ve reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında Borçlar Kanunu 270 ve devamı maddeleri uyarınca düzenlenmiş hasılat kira sözleşmesi bulunmaktadır. Bu sözleşmeye dayanan davacı, sözleşme tarihinden sonra kiralanana projesine uygun yapı ve onarım yapmıştır. Kiracının, kiralananın sahil yolu dolgu alanında bulunması nedeniyle niteliği gereği sabit ve kalıcı yapı yapılması mümkün olmadığından davacının yaptığı bu yapı ve onarımların Borçlar Kanununun 279. maddesi uyarınca işletmenin sürdürülmesi için yapılması zorunlu olan harcamalar olduğunun kabulü gerekir. Borçlar Kanununun 272. maddesi uyarınca kiralayan, kiralananı sözleşme süresince işletmeye elverişli durumda bulundurmalıdır. Kiralayanın bu yükümlülüğü öncelikle üçüncü kişiler haricinde bizzat kendisinin kiralanana tecavüz etmemesini gerektirir. Taraflar arasındaki sözleşmeden kiralanan “tam” ve “çay bahçesi” niteliği ile kullanılmak üzere kiralandığı, ayrıca, çay bahçesinde bulunan tesislerin 3 yıllık kira süresi dolmadan Şubat 2005 tarihinde kiralayan davalı tarafından yıkıldığı anlaşılmıştır. Bu nedenle, kira sözleşmesi sona ermeden kiralayanın kiralanana tecavüz ederek tesisleri yıkması Borçlar Kanununun 272. maddesine aykırılık oluşturur ve davacı kiracının kiralananı kullanmadığı 4 ay 15 günlük süre nedeni ile tazminattan sorumludur.

Dairemiz bozma kararında, davalı kiralayanın sorumlu olduğu tazminat miktarının, 25.07.2007 tarihli bilirkişi raporu ile belirlenen miktarın davacının kiralananı kullanamadığı süreye oranlanarak bulunacak bedel olduğu, bedelin de, gerektiğinde bu hususta HUMK’nun 275. maddesi uyarınca bilirkişiden ek rapor almak suretiyle belirlenmesi gerektiği belirtilmişti. Mahkemece hüküm altına alınan 28.962.49TL tazminat miktarının nasıl hesaplandığı dosya içeriğinden anlaşılamamaktadır. Bu nedenle, mahkemece uyulmasına karar verilen Dairemiz bozma kararında belirtilen yol izlenerek HUMK’nun 275. maddesi uyarınca uzman bilirkişi tarafından yapılacak tazminat hesaplamasının hüküm altına alınması gerekir.

Mahkemece, bu yönler gözetilmeden nasıl hesaplandığı anlaşılamayan maddi tazminat miktarının hüküm altına alınması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1). bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin sair tazminat itirazlarının reddine; (2). bentte yazılan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 08.07.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1002, Karar No: 2021/2163, Tarih: 01.06.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/1002 E.  ,  2021/2163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Gümrük ve Ticaret Bakanlığı Doğu Marmara Gümrük ve Tic. Böl. Müd. Dilovası Gümrük Müdürlüğü vekili Av.... tarafından, davalı ... Gıda ve İhtiyaç Mad. San. Tic. Ltd. Şti aleyhine 21.08.2017 gününde verilen dilekçe ile İcra İflas Kanunu'nun 89/3. Maddesi uyarınca menfi tespit istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 19.04.2018 günlü karara karşı davacı tarafın istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm tesisi ile dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 16.09.2020 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı şirketin alacaklısı olduğu Bakırköy 12. İcra Müdürlüğünün 2016/12645 sayılı takip dosyasında, dava dışı ... Gıda Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi ile ... Dış Ticaret Anonim Şirketi’nin borçlu olduklarını, anılan takip dosyasından İcra ve İflas Kanunu’nun (İİK) 89. maddesi kapsamında hem Derince Gümrük Müdürlüğü hem de Derince Gümrük Müdürlüğünün taşra teşkilatında yer aldığı Gümrük ve Ticaret Bakanlığına birinci haciz ihbarnamesinin gönderildiğini, Gümrük ve Ticaret Bakanlığı tarafından yasal süresi içinde birinci haciz ihbarnamesine itiraz edildiği halde Derince Gümrük Müdürlüğüne ikinci ve üçüncü haciz ihbarnamelerinin gönderildiğini, müvekkili kurum ile borçlu şirketler arasında herhangi bir ticari iş veya borç ilişkisinin bulunmadığını belirterek haciz ihbarnameleri nedeniyle müvekkili kurumun borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; Derince Gümrük Müdürlüğünün tüzel kişiliğinin bulunmaması nedeniyle davaya dayanak haciz ihbarnamelerinin hiçbir geçerliğinin bulunmayıp yok hükmünde olduğunu, tüzel kişiliği dahi olmayan bir birime gönderilen haciz ihbarnameleri nedeniyle davacının menfi tespit davası açmakta hukuki yararının bulunmadığını, husumet itirazında bulunduklarını, müvekkilinin kusurunun bulunmaması nedeniyle aleyhine yargılama giderlerine hükmedilmemesi gerektiğini, davacının davayı açmakta kötü niyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; Bakırköy 12. İcra Müdürlüğünün 2016/12645 sayılı takip dosyasından davacı idareye gönderilen haciz ihbarnamelerine ilişkin davacının şikâyeti ile açılan dava sonucu Bakırköy 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 2017/1142 Esas ve 2017/810 Karar sayılı ilamı ile eldeki davaya dayanak haciz ihbarnamelerinin tamamı iptal edildiğinden uyuşmazlığın konusunun kalmaması nedeniyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince; davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilmesi amacıyla kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm oluşturulmasına, Bakırköy 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 2017/1142 Esas ve 2017/810 Karar sayılı kararı ile gönderilen haciz ihbarnamelerinin tamamı iptal edildiğinden uyuşmazlığın konusunun kalmaması nedeniyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, İcra İflas Kanunu’nun 89/3. maddesi uyarınca menfi tespit istemine ilişkindir.

a) 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 331. maddesinde davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hâllerde; hâkimin, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir edeceği düzenlenmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; icra dosyasında İİK’nın 89. maddesi kapsamında davacıya gönderilen birinci haciz ihbarnamesine itiraz edildiği halde ikinci ve üçüncü haciz ihbarnamelerinin davacı tarafa gönderildiği, davacı idare tarafından önce haciz ihbarnamelerinin iptali için Bakırköy 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 2017/1142 Esas sayılı dosyada icra müdürlüğü işlemini şikayet davası açıldığı ve davacı idarenin şikayet davası devam ederken borçlu bulunmadığının tespiti için üçüncü haciz ihbarnamesinin tebliğ tarihinden itibaren yasal süresi içinde eldeki menfi davasını açtığı anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince; davacının ayrı bir dava açmasında hukuki yarar bulunmadığı ve olasılıklar üzerine ikinci davayı açmış olduğu, bu nedenle davalının dava açılmasına neden olmadığı anlaşıldığından yargılama giderinin davacı üzerine bırakılmasına ve 2.180,00 TL vekâlet ücretinin davacı taraftan alınarak davalı tarafa verilmesine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince; istinaf kararının gerekçe kısmında, davacının icra hukuk mahkemesine açtığı davada haciz ihbarnamelerinin iptaline karar verileceğinin önceden kesin olarak bilinemeyeceği, icra hukuk mahkemesindeki talep reddedilirse menfi tespit davasına devam edileceğinden, davacının menfi tespit davası açmasında hukuki yararı olduğu, icra hukuk mahkemesi kararı ile davalının bu haciz ihbarnamelerini çıkarmasında haksız olduğu ve davanın açılmasına davalının sebebiyet verdiği anlaşıldığı gerekçesiyle yargılama gideri ve vekâlet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesi gerekirken davacı üzerinde bırakılması ve davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmiş olmasının doğru olmadığı belirtilmiştir. Bununla birlikte; Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm

kısmında, 2.180,00 TL vekâlet ücretinin davacı taraftan alınarak davalı tarafa verilmesine karar verildiği görülmüştür.

Bu durumda; eldeki menfi tespit davasının açıldığı tarihte, icra hukuk mahkemesinde açılan şikayet ve haciz ihbarnamelerinin iptaline ilişkin davanın devam ettiği ve haciz ihbarnamelerinin geçerli olduğu, davacının eldeki davayı açmakta hukuki yararının olduğu ve davanın açılmasına davalının sebebiyet verdiği, davacının davanın açıldığı tarihte dava açmakta haklı olduğu anlaşıldığından davacı lehine yargılama gideri ve HMK'nın 326. maddesi gereği yargılama giderlerinden olan vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davacı yararına vekalet ücreti takdir edilmeyip davalı yararına vekalet ücreti takdir edilmesi usul ve yasaya uygun olmamıştır.

b) Davacı idare, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olup harçtan sorumlu tutulamaz. Davacı idare tarafından istinaf karar harcı yatırılmadığı halde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, davacı tarafından peşin yatırılan istinaf harcının istem halinde davacı tarafa iadesine karar verilmiş olması da doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 Sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 Sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2/a-b) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının A-3 nolu bendinde yer alan “…2.180,00 TL vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak davalı tarafa verilmesine,” ibarelerinin çıkarılmasına yerine “…3.400,00 TL vekalet ücretinin davalı taraftan alınarak davacı tarafa verilmesine,” ibarelerinin yazılmasına ve hüküm fıkrasının B-1 nolu bendinin hükümden çıkarılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 01/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10535, Karar No: 2018/19264, Tarih: 20.09.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/10535 E.  ,  2018/19264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili,müvekkilinin davalı işverenlikte çalışmakta iken özelleştirme sonrası 406 Sayılı Yasanın Ek 29. Maddesi gereğince önce davalı ile İş Yasası kapsamında iş sözleşmesi imzalandığını, sonrasında hizmet sözleşmesinin sona erdirilerek 4046 Sayılı Yasanın 22. Maddesi ve 406 sayılı yasanın Ek 29. Maddesi gereğince memur olarak bir kuruma atandığını, davacının 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesi gereğince 375 Sayılı KHK'nin 5473 Sayılı Yasa ile getirilen Ek 3. Maddesi gereğince yapılması gereken ek ödeme artışlarından faydalandırılmadığını, ek ödemelerden davacının ...'dan ayrıldığı tarihe kadar alması gereken miktarın davacıya ödenmesi gerektiğini ileri sürerek ek ödemenin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili,müvekkili şirketin kamu çalışanı olan davacının maaşının tespitinde ve artış oranlarının belirlenmesinde yetkisinin bulunmadığını, davacının bildirim ücretinin tespitinde 406 Sayılı Yasanın Ek 29. Maddesi 4046 Sayılı Yasanın 22. Maddesi hükümleri dikkate alınarak davacının ...Teşkilatı Başkanlığına bildirim tarihindeki ücretinin tespitinde hisse devir tarihindeki kadro, ünvanı ve pozisyonu esas alınarak yönetim kurulunca 15/04/2004 tarihi itibariyle belirlenen ücret ve mali haklarına bu tarihten itibaren sözleşmesinin sona erdiği yılın 15 Ocak gününe kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılan artış oran ve miktarlar uygulanmak suretiyle tespit edilen tutarın ... Teşkilatı Başkanlığına bildirildiği, bildirilen ücretin hatalı olmadığını, müvekkili şirketin 5473 Sayılı Kanunla belirlenen kurumlar arasında olmadığını, ...görüşleri doğrultusunda ek ödeme yapılmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye,ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, ... Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten ... Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden... Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.