muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23401, Karar No: 2013/3905, Tarih: 05.03.2013

Sigortalılığın oluşması yönünden ilk koşul, taraflar arasında hizmet akdinin varlığına ilişkindir. Hizmet akdi Borçlar Kanunu'nun 313. maddesinde belirlendiği üzere iş sahibi ile işçi arasında yapılan belli veya belli olmayan bir süre için görülen iş karşılığı ücret ödenmesini gerektiren bir sözleşmedir. Bu sözleşmede ana unsur iş ve ücrettir. 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdini sadece bu unsurlara bağlı olarak kabul etmek mümkün değildir. Zaman ve bağımlılık unsurları hizmet akdinin ana koşulları olmak üzere 506 sayılı Yasa'nın öngördüğü hizmet sözleşmesi bir veya birden fazla işveren ile çalıştırılan arasında oluşturulan, süreli veya süresiz belli bir zaman dilimi içerisinde, işveren emir ve gözetimi altında, iş görmeyi hüküm altına alan hukuksal ilişkidir. Sigortalılığın oluşumu yönünden ilk unsur iş görecek kişinin belli bir zaman dilimi içerisinde, hizmetini işverenin emrine hasretmesidir. Bu zaman dilimi günün tüm süresini kapsayabileceği gibi, günün veya haftanın belli saatlerine de hasredilebilir. Haftanın veya ayın belli gün ve saatlerinde dahi çalışma söz konusu olabilir.

Önemli olan düzenli bir çalışma ilişkisinin varlığıdır. Düzenli çalışma ilişkisinin varlığı iş akdinin zaman unsurunu ortaya koyar. Çalışanın, hizmetini belli zaman dilimi İçerisinde, işveren emrinde ve onun vereceği direktif doğrultusunda gerçekleştirilmesi, hizmet akdinin ikinci unsuru olan bağımlılık unsurunu oluşturur. Hizmetin fiilen verilmesi her durumda zorunlu değildir. İşverenin emir ve gözetim altında hazır beklemek durumunda dahi bağımlılık unsuru gerçekleşmiş sayılır. Öte yandan, işverence gösterilen işlerin, çalışan tarafından, işveren emir ve direktiflerine uygun olarak görülmesi gerekir. Belirtilen bu iki ana unsurun birlikte gerçekleşmesi durumunda 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdinin dolayısıyla sigortalılığın ilk koşulunun oluştuğu sonucuna varılır.

Davanın idari para cezasına ilişkin kısmı bakımından ise, davanın yasal dayanağını oluşturan 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 140. maddesinin 09.05.2007 tarih ve 5655 sayılı Yasa ile değişik şekli "idari para cezaları ilgiliye tebliğ edilmekle tahakkuk eder ve tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde Kuruma ödenir veya aynı süre içerisinde Kurumun ilgili ünitesine itiraz edilebilir. İtiraz takibi durdurur. Kurumca itirazı red edilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurabilirler." hükmünü içermektedir.

Somut olayda, yukarıdaki anılan Yasanın amir hükmü nazara alınmaksızın, davanın idari para cezasına ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK'nın 114/1-b maddesine göre dava şartı olan "yargı yolunun caiz olmaması" nedeniyle usulden reddine karar verilmek üzere tefrikine ve mahkemenin görevsizliğine, idari yargının görevli olduğuna karar verilmesi gerekirken, davanın esasına girilerek "davanın kısmen kabulüne" karar verilmesi hatalı olmuştur. Bunun yanı sıra davalı Kurum tarafından sigortasız çalıştırıldığı tespit edilen kişiler ile davacı arasındaki ilişkinin yukarıda sözü edilen unsurlara göre hizmet akdi ilişkisi olup olmadığını tespit etmek için davacı işyerinin ücret ödeme evraklarını istemeden, davacı nezdinde bordrolu çalışanları tespit etmeden yeterli araştırma ve inceleme yapılmadan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, öncelikle davanın idari para cezasının iptaline ilişkin kısmı hakkında idari yargı yerinin görevli olması sebebiyle davanın usulden reddine karar vermek, davanın diğer kısmı bakımından davacıdan ücret ödeme evraklarını istemek, davacı nezdinde bordrolu çalışanları tespit etmek, davalı Kurum tarafından davacı işyerinde sigortasız çalıştığı tespit edilenlerin hepsinin önceden sigortalı olup olmadıklarını, sigortalı iseler ne kapsamda sigortalı olduklarını açık, net bir biçimde tespit ederek davacı ile davalı Kurum tarafından sigortasız çalıştığı tespit edilen kişiler arasındaki ilişkinin hizmet akdi olup olmadığını belirledikten sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın ... şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11956, Karar No: 2010/7842, Tarih: 28.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11956 E.  ,  2010/7842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı EÜAŞ Genel Müdürlüğü aleyhine 31/10/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20/07/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, davalı tarafından işletilen termik santralden baca gazlarıyla birlikte çevreye yayılan zararlı atıklar nedeniyle davacıya ait taşınmazda oluşan değer kaybına ilişkin zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Yerel mahkemece benimsenen bilirkişi raporu, Afşin Kaymakamlığı İlçe Tarım Müdürlüğü’nün 2008 yılında üretimi yapılan ve münavebeye giren bitkilere ait maliyet ve birim satış cetveli esas alınarak düzenlenmiştir. 2007 yılına ait maliyet ve birim satış cetveli ile dayanak yapılan 2008 yılı cetveli arasında dekara verim, fiyat ve üretim giderleri yönünden oldukça yüksek farklılıklar olduğu anlaşılmaktadır. Davalı tarafından sunulan ve İlçe Tarım Müdürlüğü tarafından Türkiye İstatistik Kurumu’na gönderilen 2008 yılına ait veri listesinin de raporda esas alınan miktarlarla örtüşmediği görülmektedir.

Bu durumda, 2007 yılı veri cetveli ile 2008 yılı veri cetveli arasındaki yüksek farklılıkların araştırılıp açıklattırılmasından sonra varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, eksik incelemeye dayalı gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3037, Karar No: 2021/8041, Tarih: 31.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3037 E.  ,  2021/8041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davalı idare yönünden reddine, davacı vekili yönünden ise kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine davacı vekilinin istinaf başvurusu yönünden ise kısmen kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İstanbul İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, 989 parsel sayılı taşınmaza alınan bilirkişi raporuna göre değer biçilmesinde ve yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 31/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/73, Karar No: 2020/4501, Tarih: 11.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/73 E.  ,  2020/4501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’un 15/04/2019 tarihli temyiz istemi üzerine Mahkemenin 26/04/2019 tarihli ve 2018/794 Esas, 2019/296 Karar sayılı ek kararı ile mala zarar verme suçu yönünden sanığın temyiz isteminin reddine karar verildiği, sanık ...’un ek kararın tebliği üzerine sunduğu 23/05/2019 tarihli temyiz istemi ile ek kararı temyiz ettiğinin anlaşıldığı, ancak tebliğnamede sanık ...’in mala zarar verme suçundan verilen ek karara yönelik temyiz istemi ile ilgili görüş belirtilmediği belirlenmekle; sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan verilen temyiz isteminin reddine dair 26/04/2019 tarihli ve 2018/794 Esas, 2019/296 Karar sayılı ek karara yönelik sanık ...’un temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 11/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5559, Karar No: 2010/9561, Tarih: 31.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5559 E.  ,  2010/9561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Kapama fındık bahçesi niteliğindeki taşınmazlara net geliri esas alınarak zeminine; binalara da resmi birim fiyatları esas alınarak, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde, taşınmazların niteliği, tamamının yüzölçümleri, geometrik durumları ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranları belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılıklarının tespit edilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgeden kadastro geçmesi nedeniyle 102 ada 12 parsel olarak davacılardan Mustafa Aydın adına tescil gören taşınmaz hakkında davalı idarece Vakfıkebir Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/81 esas sayılı dosyası ile Bedel Tespit ve Tescil davası açıldığı dikkate alınarak bu dosyanın sonucu beklenerek kesinleşmesini müteakip, açılan davanın konusuz kalması nedeniyle bu parsel yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan fındığın değerlendirme tarihi olan 2005 yılındaki ortalama toptan kilogram fiyatının Fiskobirlik’çe 6.137,00-TL. olarak bildirildiği dikkate alınarak, bu konuda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmadan, eksik inceleme ile aza hükmedilmesi,

3-Dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında mevcut önceki enerji nakil hattından dolayı meydana gelen değer azalışının bedele yansıtılmaması suretiyle fazlaya hükmedilmesi,

4-Dava konusu 102 ada 16 parsel sayılı taşınmazda pilon yeri olduğu dikkate alınarak bedeline hükmedilmesi gerekirken, eksik inceleme ile aza hükmedilmesi,

5-Davacıların bir kısmı hakkında açılan davadan vazgeçildiği dikkate alınarak bu konuda olumlu yada olumsuz bir hüküm kurulmamış olması,

6-Dava konusu taşınmazlardan geçen irtifak ve pilon yeri alanlarının infazda tereddüte mahal vermiyecek şekilde hüküm fıkrasında açıkça gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

4-Dava konusu 102 ada 16 parsel sayılı taşınmazda pilon yeri olduğu dikkate alınarak bedeline hükmedilmesi gerekirken, eksik inceleme ile aza hükmedilmesi,

5-Davacıların bir kısmı hakkında açılan davadan vazgeçildiği dikkate alınarak bu konuda olumlu yada olumsuz bir hüküm kurulmamış olması,

6-Dava konusu taşınmazlardan geçen irtifak ve pilon yeri alanlarının infazda tereddüte mahal vermiyecek şekilde hüküm fıkrasında açıkça gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 31.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18425, Karar No: 2015/3499, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18425 E.  ,  2015/3499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Her iki suçtan mahkumiyet

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/5966 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22. Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre ( 13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 17/03/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20533, Karar No: 2015/36365, Tarih: 21.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/20533 E.  ,  2015/36365 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/7540

MAHKEMESİ : Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2010/12 (E) ve 2013/608 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

6352 Sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile değişik 5217 Sayılı CMK'nin 324/4. maddesi gereğince terkin tutarı altında kalan yargılama giderlerinin hazine üzerinde bırakılması gerektiği gözetilmemiş ise de; bu husus kararın kesinleşmesi aşamasında mahkemesi tarafından dikkate alınabileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

1) Adli Tıp Sivas Şube Müdürlüğü'nün 20/09/2012 tarih ve 2012/437 sayılı raporunda; "02.09.2009 tarihinde yaralandığı bildirilen F.. K.. hakkında düzenlenen raporlarda kemik kırığı ve olay tarihleri hususlarında çelişkiler bulunduğu, bu nedenle Sivas Numune Hastanesi'nden olay tarihi olan 02.09.2009 tarihli ve okunaklı ilk muayene raporunun temin edilmesi, olay tarihinde çekilmiş grafilerin ilgili sağlık kurumunda incelettirilmesi ve kemik kırığı olup olmadığı hususunda alınacak Radyoloji Uzmanı imzalı raporun temin edilmesi, ayrıca şahsın en yakın sağlık kurumuna gönderilerek muayene ettirilmesi ve sağ gözde travmatik fonksiyon kaybı olup olmadığı ve travmaya bağlı diş kaybı bulunup bulunmadığı hususlarında alınacak Göz Hastalıkları Uzmanı ile Diş Hekimi imzalı ayrıntılı ve okunaklı raporların temin edilerek şubemize gönderilmesi gerektiğinin" belirtilmesi karşısında, söz konusu raporda belirtilen hususlar yerine getirildikten sonra geçici ve kesin raporlarla varsa hastane müşahade kağıtları, film ve grafilerin Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek ve meydana gelen yaralanmanın niteliği hususunda rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık ile katılan arasında köpek nedeniyle çıkan tartışmanın başlangıç nedeni ve ilk haksız hareketin hangi taraftan kaynaklandığının tespit edilememesi karşısında, sanık lehine TCK'nin 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarih ve 29542 Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarih ve 29542 Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.