muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2652, Karar No: 2024/9555, Tarih: 04.12.2024

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Temyizen incelenen mahkeme kararının bozma gereklerine uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

4. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında belirtilen “ maddi tazminat istemli davaların tamamının reddi durumunda avukatlık ücreti, bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunur.'' hükmü gözetilmeden, davacı taraf aleyhine vekâlet ücreti takdiri bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının 7 numaralı bendinden ''108.242,00 TL '' ibaresinin çıkartılması yerine ''17.900,00 TL maktu '' ibaresi yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,Peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,04.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20677, Karar No: 2017/7357, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/20677 E.  ,  2017/7357 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/176, Karar No: 2023/7615, Tarih: 13.09.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/176 E.  ,  2023/7615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/376 E., 2015/527 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığınca 13.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.06.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. Aksaray 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 2015/376 Esas, 2015/527 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, sanığın üzerine atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri dosyası içeriği, hayatın olağan akışına aykırı olarak sanığın savunması karşısında mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşüldüğünden beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri dosyası içeriği, hayatın olağan akışına aykırı olarak sanığın savunması karşısında mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşüldüğünden beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, sanığın uyuşturucu madde kullandığı, kriminal raporu ve kendi kabul beyanı ile sabit olduğundan sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildikten sonra Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü tarafından hazırlanan denetim planına sanığın büyük çoğunlukla uyduğu anlaşılmakla, sanığın denetim planına büyük çoğunlukla uyduğu, olay günü ilk kez uyuşturucu kullandığı ve olay günü işten geç çıktığı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne geç gittiğine dair samimi beyanı, sabıkasız oluşu da birlikte değerlendirilerek erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesinin sözkonusu olmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Sanığının Aksaray Devlet Hastahanesine başvurduğuna ilişkin düzenlenen raporun aslının veya onaylı örneğinin dosya içerisinde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Sanık hakkında 21.07.2014 tarihli eylem nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, bu 13.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa tebliğ edildiği ancak sanığın denetimli serbestlik tedbiri gereklerine uygun davranmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, 04.06.2015 tarihli iddianame düzenlenerek kamu davası açıldığı, anlaşılmakla;

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı, 13.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanunu’nun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş olan sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi şartının gerçekleşmediği gerekçesi ile beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeksizin, sanık hakkında beraat kararı verilmesi nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Aksaray 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 2015/376 Esas, 2015/527 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1555, Karar No: 2010/4480, Tarih: 04.10.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/1555 E.  ,  2010/4480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz Taşınmaz Tescili

K A R A R

Temyiz incelemesine esas olmak üzere;

Davanın açıldığı Çukurca Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/26 Esas sayılı dava dosyasının 24.07.2008 günlü yargılama oturumunda mahkemece HUMK’nun 45 ve 46.maddeleri gereğince tescili istenen 9 parça taşınmaz bakımından tefrik (ayırma) kararı verilmiş ve her bir parça taşınmaz için ayrı esas numaralarına kaydı yapılmıştır. Duruşma gününün 2008/26 Esas sayılı dosya üzerinden taraflara bildirildiği anlaşılmaktadır.

Öte yandan Çukurca Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/53 Esas, 2009/65 Karar sayılı hükmünün hiçbir gerekçe gösterilmeksizin 4.2.2010, Hazinenin temyiz dilekçesinin de 19.2.2010 tarihinde Aza ...a tebliğ edildiği belirlenmiştir. 442 sayılı Köy Kanununun 10.maddesinde; “… muhtar köyün başıdır, yani temsilcisidir” hükmüne yer verilmiştir. Aynı kanunun 37/7.bendinde; “…köy işlerinde hem davacı, hem hasım olarak mahkemede bulunmak ve isterse mahkemeye diğer birini yerine (vekil) göndermektir” denilmektedir. Yani muhtarın göreceği köy işleri başlığı altında düzenlenen 37.maddede köyle ilgili davalarda muhtar hem davacı ve hem de davalı olarak köyü temsil edeceği açıklanmıştır. O halde köy tüzel kişiliğini köy muhtarı temsil ettiğine göre hüküm ve temyiz dilekçesi de dahil her türlü tebligatın köyü temsil eden muhtara bizzat yapılması gerekirken hiçbir gerekçe gösterilmeden köy azasına yapılmış olması usulsüzdür.

Açıklanan nedenlerle mahkeme hükmünün ve Hazineye ait temyiz dilekçesinin 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca yöntemine uygun bir biçimde köy tüzel kişiliğini temsil eden köy muhtarına (adı yazılmak suretiyle) tebliğ edilmesi, temyiz süresinin dolmasının beklenilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri çevrilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 04.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21739, Karar No: 2013/15320, Tarih: 23.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/21739 E.  ,  2013/15320 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücretine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davalı işyerinde çalışan sayısının 29 kişi olduğunu, davacının istasyonda bulunan en üst düzey yetkili olup işveren vekili konumunda olduğundan işe iade davası açmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, "fesih yazısı incelendiğinde davacının istasyonun beklenilen satış rakamlarının altında kalması ve bu konuda davacının yeterli performansı gösterememesi gerekçesi ile feshedildiği anlaşılmaktadır. Fesih işçinin davranışı ve verimi ile ilgili olup savunması alınmamıştır. Öte yandan: satış rakamlarının şirket beklentilerinin altında kalması davacının imkan ve iktidarı dışında piyasa koşulları ismi altında özetlenebilecek birçok değişkene bağlıdır. Davacının hangi olumlu yada olumsuz davranışları ile bu sonucun ortaya çıkmasına neden olduğu fesih yazısında belirtilip dava kapsamında da ispatlanamadığı" gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır. Ancak belirtelim ki, işyerinde genel veya genel müdür yardımcısı unvanının kullanılması tek başına iş güvencesi kapsamı dışında bulunma sonucunu doğurmaz. Önemli olan, kendisine temsil yetkisi verilip verilmediği ve işletmenin bütününü yönetip yönetmediğidir; bu hususta görev tanımı ve konumuna bakmak gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekillerinin ikinci grubunu, işletmenin değil de işyerinin bütününü yöneten ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleridir. Buna göre,işletmenin bütününü sevk ve idare edenler, başka bir şart aranmaksızın işveren vekili sayılırken; işletmenin değil de işyerinin bütünü sevk ve idare edenlerin 18'nci madde anlamında işveren vekili sayılabilmesi için ilave olarak, işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisini haiz olması şartı aranır. İşyerinin tümünü sevk ve idare ile işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi katlanmış olarak, birlikte aranır. Dolayısıyla bir banka şubesi ile fabrika müdürü, işyerini sevk ve idare etmekle beraber, ... iradesi ile işçi alma ve işten çıkarma yetkisi yoksa İş Kanunu'nun 18'nci maddesi anlamında işveren vekili .... İş güvencesinden yararlanır. Aynı şekilde, işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan insan kaynakları müdürü ile personel müdürü, işyerinin tümünü yönetmediğinden iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilecektir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta davacı, akaryakıt istasyonunda istasyon müdürü olarak 8 ay süreyle çalışmıştır.

Şirketin merkezi İstanbul ilinde olup birim müdürü, bölge müdürü ve genel müdürün İstanbul ilinde olduğu dosya anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından davacının akaryakıt istasyonunda çalışan işçiler arasında en üst çalışan olduğu anlaşılmakta ise de işveren vekili olup olmadığının mahkemece araştırılmadığı görülmüştür.

İşveren vekili olma halinde işe iade davası açılamaz. Dolayısıyla dava şartı olup mahkemece resen araştırılması gerekir.

Bu kapsamda; davalı şirkete ait ticari kayıtlar getirtilerek şirketi temsil ve ilzama yetkili olan kişiler belirlenmeli, davacının imza yetkisi olup olmadığı varsa bu yetkisini tek başına mı yoksa müşterek olarak mı kullandığı üzerinde durulmalı, organizasyon şemaları getirtilerek davacının organizasyon şemasındaki yeri belirlenerek emir ve talimat aldığı kişi/kişilerin tespiti yapılmalı ve özellikle davacı tanığı ...'un davacının işçi alma çıkarma yetkisinin olduğuna dair beyanı üzerinde durularak bu yönde bir yetkinin varlığı araştırılarak davacının işe aldığı ve çıkardığı işçilere ait kayıtlar getirtilerek davacının gerçekten işçi alıp işçi çıkarma yetkisi olup olmadığı varsa bu yetkiyi tek başına kullanıp kullandığı hususları belirlenerek davacının işveren vekili olup olmadığı tereddütsüz olarak belirlendikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2045, Karar No: 2012/4778, Tarih: 26.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/2045 E.  ,  2012/4778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması- tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ödenmeyen kira parasının tahsiline yönelik olarak başlatılan tahliye istekli icra takibine vaki itirazın kaldırılması, kiralananın tahliyesi ve %40 icra inkar tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre, davalının tahliyeye yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının alacağa yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacı tarafından 25.4.2011 tarihinde başlatılan icra takibinde aylık 800 TL den 2010/12. Ayı ile 2011/4. ayı arasındaki 5 aylık kira parası ve faiz olmak üzere toplam 4.064-TL'nin tahsili istenilmiş, ödeme emrine borçlunun itiraz etmesi üzerine de 22..09.2011 tarihli dava dilekçesi ile itirazın kaldırılması, kiralananın tahliyesi ve %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesi istenmiştir. Mahkemece istemin kabulü ile itirazın kaldırılmasına, icra inkar tazminatına ve tahliyeye hükmedilmiş ise de, davalı temyiz dilekçesine ekli olarak bir kısım ödeme belgeleri sunmuştur. Ödeme belgeleri temyiz aşamasında ibraz edilmiş olsa da, borcu söndürüp ortadan kaldıracağından mahkemece ödeme belgeleri üzerinde durularak takip konusu aylara ilişkin olan ödemelerin mahsup edilerek bakiye kısım üzerinden itirazın kaldırılmasına ve itirazın kaldırılan kısım üzerinden icra inkar tazminatına karar verilmesi gerekirken yapılan ödemeler dikkate alınmadan alacağın tamamına yönelik itirazın kaldırılmasına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle tahliyeye ilişkin hüküm kısmının ONANMASINA, 2 nolu bentte yazılı nedenle alacağa ilişkin hüküm kısmının BOZULMASINA, onanan kısım için temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 26.3.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.