muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10865, Karar No: 2015/18057, Tarih: 16.11.2015

Yoksulluk nafakasının artırılması talebine ilişkin yapılan değerlendirmede;

TMK.nun 176/4.maddesine göre; tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın arttırılması veya azaltılmasına karar verilebilir.

Yukarıda sözü edilen yasal düzenlemeye göre, iradın arttırılması veya azaltılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin bunu zorunlu kılması gerekmektedir. Bu doğrultuda yerleşen dairemiz uygulamasına göre; nafaka alacaklısı davacının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davalının gelir durumunda, nafakanın takdir edildiği tarihe göre olağanüstü bir değişiklik olmadığı takdirde; yoksulluk nafakası TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılmalı ve böylece taraflar arasında önceki nafaka takdirinde sağlanan denge korunmalıdır.

Somut olayda; tarafların ekonomik ve sosyal durumlarında boşanma davasından sonra olağanüstü bir değişiklik olduğu ispat edilmemiştir. O halde; yoksulluk nafakasının niteliği ve takdir edildiği tarih gözetilerek, nafakanın TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılması suretiyle dengenin yeniden sağlanması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile düşük nafaka takdiri doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18893, Karar No: 2015/17523, Tarih: 06.10.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/18893 E.  ,  2015/17523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişkinin Yeniden Düzenlenmesi-Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki "kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davası" ile "velayetin değiştirilmesi ve iştirak nafakası" davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 123.60'ar TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.10.2015(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/14902, Karar No: 2015/20379, Tarih: 10.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/14902 E.  ,  2015/20379 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/43132

MAHKEMESİ : Antalya 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2012

NUMARASI : 2012/905 (E) ve 2012/1163 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli hüküm, sanığın talebi üzerine baro tarafından atanan müdafinin yüzüne karşı verilmiş ve sanık müdafii kararı temyiz etmemiş ise de; müdafii ile duruşmaya katılmayan sanığın atanan müdafiiden haberdar olmaması nedeniyle öğrenme üzerine temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

I-Sanığın, yedi katlı ... isimli apartmanın teras katındaki havalandırma boşluğundan, demirlere bağladığı bez parçaları ile aşağı inmeye çalışırken, müştekiye ait ve apartmanın ikinci katındaki üç numaralı dairede bulunan işyerinin mutfak penceresinin açıldığı havalandırma boşluğu zeminine düşmesi sonucu yaralanması ve dışarı çıkabilmek için müştekinin işyerinin mutfak penceresinden içeri girdikten sonra dairenin dışına çıkabildiği ancak yaralı olması nedeniyle henüz apartmandan çıkamadan bayılıp apartman sakinlerinin ihbarı ile hastanaye kaldırılması şeklinde gerçekleşen olayda; müştekinin işyerinden hırsızlık yapıldığına ilişkin bir tespitin bulunmaması ve sanığın da tüm aşamalarda atılı suçları kabul etmemesi nedeniyle sanığın havalandırma boşluğuna düşmesi ve dışarı çıkmak için müştekinin işyerine girmesi eyleminde hırsızlık kastı ile haraket ettiğine ilişkin hırsızlık suçundan mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

II-Sanığın müştekinin işyerine rızası dışında girmesi ve hırsızlık suçunun oluşmaması nedeniyle işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun şikayete tabi olduğu ve müştekinin bu yönde beyanının tespitinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

III-Kabule göre ise;

1-Sanığın TCK'nın 116/2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı halde, ek savunma hakkı verilmeden, aynı Yasa'nın 116/1. maddesi uygulanmak suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 226. maddesine aykırı davranılması,

2-Daha ağır cezayı içeren Antalya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/11/2010 tarih ve 509 – 940 sayılı kararının tekerrüre esas alınması gerekirken, Antalya 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 07/12/2010 tarih ve 1511 – 1337 sayılı kararının mükerrirliğe esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının GÖZETİLMESİNE, 10/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/26560, Karar No: 2024/20034, Tarih: 16.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/26560 E.  ,  2024/20034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : 31.05.2017

EK KARAR TARİHİ : 14.09.2023

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Esastan red

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 14.09.2023 tarihli ve 2017/1548 Esas, 2017/1545 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 31.05.2017 tarih, 2017/1548 E. - 2017/1545 K. sayılı hükmünün sanığın yokluğunda verilip 30.06.2017 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanığın 5271 sayılı Kanun’un 291/1. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçtikten sonra 07.08.2023 tarihinde hükmü temyiz ettiği, sanığın temyiz isteminin aynı Kanun’un 296/1. maddesi gereğince reddine dair ek kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin CMK’nın 298. maddesi gereğince REDDİ ile ek kararın Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, 16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5164, Karar No: 2014/4666, Tarih: 18.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/5164 E.  ,  2014/4666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2010/516-2012/686

Taraflar arasındaki kayıt kabul davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

23.03.2010 tarihinde açılan asıl davada davacı vekili, müvekkilinin, davalıdan emtia bedelinden kaynaklanan 689.020,80 İsviçre Kronu (SEK) tutarında alacağı bulunduğunu, bu alacağın iflas masasına kayıt ve kabulü için yaptıkları başvurunun iflas idaresi tarafından reddedildiğini ileri sürerek, 138.196,90 TL'nin iflas tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte iflas masasına kayıt ve kabulünü talep ve dava etmiştir.

08.12.2005 tarihinde açılan birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin davalı .... Halı San. ve Tic. A.Ş.'den emtia bedelinden kaynaklanan 689.020,80 İsviçre Kronu (SEK) alacağı bulunduğunu ileri sürerek, bu meblağın davalı şirketten tahsilini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davada, müflis davalı şirket iflas idare memuru C.. T.., her iki davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı taraf alacağının dayanağı olarak 8 adet futuraya dayanmış ise de, iflas idaresinde bulunan davalıya ait 2007, 2008 ve 2009 yıllarına ait ticari defterlerde davacı adına bir alacak kaydı bulunmadığı, iddia edilen alacağın 1999 yılından kaynaklandığı, müflis şirketin 1999 ve 2000 yıllarına ait ticaret defterleri iflas idaresinde bulunmadığından incelenemediği, alacağın kaynağı olarak belirtilen emtianın müflis şirkete teslim edildiğine ilişkin herhangi bir belgenin bulunmadığı, davalı tarafça kabul edilmeyen faturaların tek başına alacağın varlığını ispata yeterli olmadığı, davacı taraf her ne kadar yemin teklifinde bulunmuş ise de, yeminin konusu olan vakıalar kendilerinden kaynaklanmadığından, iflas idaresi memurlarının yeminden kaçındıkları gerekçesiyle, asıl davanın derdestlik nedeniyle, birleşen davanın ise ispat edilemediğinden reddine karar verilmiştir.

Kararı, birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Birleşen dava, alacak davası olarak açılmış olup, dava sırasında davalının iflası üzerine iflas sıra cetveline kayıt kabul istemine dönüşmüştür.

Bir vakıayı ispat yükü kendisine düşen taraf o vakıayı başka delillerle ispat edemediği takdirde diğer tarafa yemin teklif edebilir. Ancak ispat yükü kendisine düşen taraf bütün delillerle iddiasını veya savunmasını ispatlamaya çalışıp bunu başaramadığı takdirde son çare olarak yemin deliline başvurur (Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 2001, İstanbul, 6.baskı, cilt III, sh.2493).

Bir vakıayı ispat yükü kendisine düşen taraf o vakıayı başka delillerle ispat edemediği takdirde diğer tarafa yemin teklif edebilir. Ancak ispat yükü kendisine düşen taraf bütün delillerle iddiasını veya savunmasını ispatlamaya çalışıp bunu başaramadığı takdirde son çare olarak yemin deliline başvurur (Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 2001, İstanbul, 6.baskı, cilt III, sh.2493).

Öte yandan, HMK'nın 232/2. maddesi uyarınca tüzel kişiye teklif edilen yemin, tüzel kişinin yetkili organı tarafından eda edilir. Bu temsilci, yemin konusu işlemin yapıldığı tarihteki değil, yemin teklif edildiği zamandaki temsilcidir. Ayrıca, birlikte temsil söz konusu olduğu takdirde yeminin bağlayıcı olabilmesi için birlikte temsile yetkili kişilerin tamamının da yemin etmesi zorunludur. İflas masasının taraf olduğu davalarda ise yemin, müflis tarafından değil, iflas idaresi tarafından eda edilir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 2001, İstanbul, 6. baskı, cilt III, sh.2546; İcra İflas Hukuku El Kitabı, 2013, Ankara 2. baskı, sh 1304)

HMK'nın 229. maddesi uyarınca, yemin için davet edilen kimse, tayin edilen gün ve saatte mahkemede geçerli bir özrü olmaksızın bizzat hazır bulunmaz yahut hazır bulunup da yemini iade etmez ya da yemini eda etmekten kaçınırsa yemin konusu vakıaları ikrar etmiş sayılır.

Somut olayda, davacı tarafça hazırlanan yemin metni, iflas dairesince müştereken temsile yetkili oldukları bildirilen iflas idare memurlarına ayrı ayrı tebliğe çıkarılmış olup, iflas idare memurlarından Av. T.. D..'a yapılan tebligatın bila tebliğ iade edildiği, Av. B.. G..'in usulüne uygun tebligata rağmen duruşmada hazır bulunmadığı, Av. C.. T..'nin ise 28.12.2012 tarihli oturumda yemin metninde yazılı hususlar kendilerinden sadır olmadığından yemin teklifini kabul etmediğini beyan ettiği anlaşılmıştır. Bu durumda mahkemece, iflas idare memurlarının müştereken temsile yetkili oldukları ve HMK'nın 229. maddesi hükmü gözönünde bulundurularak, davacının dava konusu faturaların içeriği emtiayı teslim ettiği ve fatura bedellerinin ödenmediği yolundaki iddiasını kanıtladığının kabulü ile İİK'nın 195. maddesi uyarınca iflas tarihi itibariyle hesaplanacak alacak ve fer'ilerinin, talep miktarı da dikkate alınarak hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde yanılgılı gerekçeyle hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19204, Karar No: 2011/2935, Tarih: 02.03.2011

**3. Ceza Dairesi         2010/19204 E.  ,  2011/2935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı tefhim olunan hükmü tefhimden itibaren CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen 1 haftalık yasal süresinden sonra 04.09.2009 tarihinde temyiz etmesine göre, süreden sonraki temyiz isteminin CMUK 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 02.03 2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12912, Karar No: 2015/13655, Tarih: 25.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/12912 E.  ,  2015/13655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ARABAN SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/05/2015

NUMARASI : 2015/59-2015/75

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, 160 ada 20 parsel sayılı taşınmazın maliki bulunan mirasbırakan babası M........K..........'ın tapu kaydında baba adı ve adının yanlış yazıldığını ileri sürüp tapuda "Mehmet oğlu ...................." olan baba adının "Memet oğlu .................." olarak düzeltilmesini istemiştir. Davalı, yanıt vermemiştir.Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı temscilcisi Tapu Müdürü tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ..................'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1492, Karar No: 2013/2598, Tarih: 19.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/1492 E.  ,  2013/2598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... Akın’ın önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğünün bulunması nedeniyle, hakkında 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, hırsızlık suçunun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından açılmış bir kamu davası bulunmadığı halde dava konusu dışına çıkılarak, ek savunma ile yazılı şekilde sanıklar hakkında hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 225/1. maddesine aykırı davranılması,

2-) Sanık ...’in önceden vermiş olduğu karar doğrultusunda diğer sanıkla anlaşarak suça doğrudan katılıp suçu birlikte işledikleri gözetilmeden, hakkında 5237 sayılı TCK’nun 37/1. maddesi yerine, aynı Yasanın 39/1. maddesi ile uygulama yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

3-) Sanıklar savunmanının son oturumda lehe olan hükümlerin uygulanmasını istemesine karşın, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nun 50, 51 ve 62. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağına ilişkin bir karar verilmemesi,

4-) Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyları açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyları dışındaki kişiler yönünden ise, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

5-) 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; tekerrüre esas alınan ilamın hüküm fıkrasında gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık ... hakkında yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanıklar ... ve ... Akın savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları açısından diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi gereğince hırsızlık suçundan kurulan hükümde sanık ...’in kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 19.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7434, Karar No: 2021/2096, Tarih: 03.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/7434 E.  ,  2021/2096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanıklar hakkında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanıkların temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Haklarında sahte fatura düzenleme suçlarından kamu davası açılan sanıklardan ...’ın savunmasında, suçlamayı kabul etmediğini, şirketin asıl sahibinin ... olduğunu, kendisinin 2006 yılı sonlarında İstanbul’dan Terme ilçesine döndüğünü, sahte fatura düzenlemediğini beyan etmesi, sanık ...’ın da kendisinin ev hanımı olduğunu, şirket işlerinden haberdar olmadığını, 5 yıl önce Terme ilçesine döndüklerini savunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından;

1- Faturaların mükellefin bağlı bulunduğu vergi dairesinden veya tespit edilecek fatura kullanıcılarından araştırılarak temin edilmesi, temin edilen faturalar sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını ve savunmasında bildirdiği ... isimli kişiye ait olduğunu söylemesi halinde; ismi bildirilen kişinin tanık olarak çağrılması, duruşmada çekilme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2- Sanıkların savunmasında bildirdiği ...’nın da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanıklar ve bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3- Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ya da tanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

4- Kabule göre de;

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

4- Kabule göre de;

a) Sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda sahte fatura düzenleme eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı anlaşılmakla, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden ve hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin sanıklar hakkında tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

b) 5237 sayılı TCK‟nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz olmadığından ceza miktarı bakımından sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

II- Sanık ... hakkında defter ve belge gizleme suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

1-20.12.2009 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5941 sayılı Çek Kanunu ile 3167 sayılı Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve Çek Hamillerinin Korunması Hakkında Kanun’un yürürlükten kaldırılarak 3167 sayılı Kanun’un 13/1. maddesinde düzenlenen fiilin suç olmaktan çıkarılmış olması, yargılamadaki tutum ve davranışlarının sanık lehine takdiri indirim nedeni olarak kabul edilmesi ve bir daha suç işlemeyeceği konusunda olumlu kanaat oluşması şeklindeki gerekçeyle TCK’nin 51. maddesinin uygulanması karşısında; sanığın adli sicil kaydında yazılı 3167 sayılı Kanun’un 13/1. maddesi uyarınca hükmedilen mahkûmiyetlere ilişkin kararlar nazara alınarak kasıtlı suçtan mahkumiyetlerinin bulunması ve suç işlemekten çekineceğine dair olumlu kanaat oluşmaması şeklindeki yanlış ve çelişkili gerekçe ile CMK’nin 231/5. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 03.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.