muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/27607, Karar No: 2020/11691, Tarih: 13.10.2020

Dosya içeriğine göre, davalı işyerinde uygulanan prim sisteminin prim almak için daha fazla çalışmaya yönelik olmadığı, bu nedenle yapılan prim ödemelerinin fazla çalışmanın karşılığı olmadığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla, davacıya satışa bağlı olarak yapılan prim ödemeleri ile fazla çalışma ücretinin ödendiği kabul edilemeyeceğinden, davacının tanık beyanlarına göre tespit edilebilen çalışma saatleri esas alınarak fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı belirlenmeli ve taraflar arasındaki hizmet sözleşmesinde yer alan ücrete ilişkin hüküm de gözetilerek fazla çalışma ücreti alacağına yönelik talep, prim mahsubu yapılmaksızın değerlendirmeye konu edilmelidir.

Bu yön gözetilmeden, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde talebin reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.10.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4546, Karar No: 2019/4188, Tarih: 10.10.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/4546 E.  ,  2019/4188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, ... 7. İcra Müdürlüğünün 2014/8507 E. sayılı dosyasından dava dışı borçlu adına kayıtlı aracın satışının yapıldığını, satış bedelinin muhafaza masraflarını dahi karşılamadığından diğer alacaklılara ödeme yapılmasına yer olmadığına karar verildiğini, yapılan işlemin hatalı olduğunu, motorlu taşıtlar vergisinin rüçhanlı alacak olduğunu, yediemin ücretine Adalet Bakanlığı tarifesinin uygulanması gerektiğini ileri sürerek müvekkili alacağının rüçhanlı alacak olduğunun tespiti ile yediemin ücretinin miktarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili yediemin ücretinin rüçhanlı alacak olduğunu, özel yediemin depolarında Adalet Bakanlığı tarifesinin uygulanamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre İİK 142 ve 143 maddeleri gereği icra dosyasında yapılmış bir sıra cetvelinin olması halinde alacağın esas ve miktarı ile birlikte sıra cetveline itiraz edilebileceği, icra müdürlüğünce yapılmış bir sıra cetvelinin bulunmadığı, bu durumda icra takibinin tarafı olmayan davacının genel mahkemede dava açamayacağı, icra müdürlüğünün kararına karşı İİK 16. maddesi gereği şikayet yoluna başvurabileceği, anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İcra Müdürlüğü tarafından düzenlenen satış bedelinden yediemin ücretinin ödendiği, başkaca para kalmadığından diğer alacaklılara ödeme yapılmasına yer olmadığına ilişkin müdürlük kararının teknik olarak sıra cetveli mahiyetinde olduğu kabul edilip yargılamanın da bu şekilde yapılarak sonuçlandırılması gerekir. İtiraz, alacağın esas ve miktarına yönelik ise dava yoluyla genel mahkemede (İİK m.142/1), yalnız sıraya ilişkin ise icra mahkemesinde (İİK m.142/son) ileri sürülmelidir. Somut olayda, uyuşmazlık bedeli paylaşıma konu aracın muhafaza ücretinin MTV den önce ödenip ödenmeyeceği ve yediemin ücretinin miktarına ilişkindir. Motorlu Taşıtlar Vergisinin muhafaza masraflarından önce ödenip ödenmeyeceği hususu icra mahkemesinde şikayet yoluyla çözülebilir ise de yediemin ücretinin miktarı yani yediemine ödenen ücretin sıra cetveline ödenen kadar olup olmadığı iddiası genel mahkemelerde yapılacak yargılama sırasında çözümlenebilir.

Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre de muhafaza masraflarının tespitinde yedieminin kendi tarifesi değil Adalet Bakanlığının yediemin depoları ile ilgili tarifesi uyarınca yediemin deposunun alacağı belirlenip İİK’nın 138. maddesi uyarınca ödedikten sonra kalan miktar için alacaklılar arasında sıra cetveli yapılması gerekir. Mahkemece yukarıda açıklanan şekilde bu bedel belirlendikten sonra sonuca uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 10.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9617, Karar No: 2016/3435, Tarih: 03.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/9617 E.  ,  2016/3435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur ... Başkanlığı’nın (...) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden, davalı ...'e yapılan gerekçeli karar tebligatının adres kayıt sistemindeki adresi araştırılmaksızın 7201 sayılı yasanın 35. maddesine göre yapılmış olması nedeniyle, davalılar ..., ... ve ...'e yapılan gerekçeli karar tebligatlarının ise, daha önceden bu davalılara usule uygun bir tebligat yapılmamış olmasının yanında adres kayıt sistemindeki adresleri araştırılmadan 7201 sayılı yasanın 35. maddesine göre yapılmış olması nedeniyle usulsüz olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalılar ... yöntemince gerekçeli karar tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12131, Karar No: 2017/16181, Tarih: 15.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/12131 E.  ,  2017/16181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 08/06/2017 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kapama bağ niteliğindeki ... köyü 108 ada 180 parsel (eski 2391 parsel) sayılı taşınmazın zeminine gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olduğu gibi, üzerinde bulunan yapıya niteliğine göre değer biçilmesinde de bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)..., ... ve ... il-ilçelerine ait 2014 yılı resmi verileri Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı İl-İlçe Tarım Müdürlüklerinden getirtilerek, kapama bağ niteliğindeki dava konusu taşınmaza ... il-ilçe tarım müdürlüğü resmi verilerinin ortalamasına göre değer biçilmesi ve ortalama verilere göre belirlenen bu bedel ile sadece 2014 yılı ... ilçe tarım müdürlüğü resmi verileri esas alınarak hesaplanan bedel karşılaştırılarak 2014 yılı ... İlçe Tarım Müdürlüğü verilerinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı denetlenmek suretiyle sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2)Dava konusu taşınmazın sulu tarım arazisi niteliğinde olduğu dikkate alınarak kapitalizasyon faiz oranının % 4 oranında kabulü ile buna göre hesaplama yapılması gerekirken, % 5 oranında alınmak suretiyle eksik bedel tespiti,

3)Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın damlama sulama sistemi ile sulandığı belirlendiğinden sulama masrafının araştırılarak üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği halde tarla kirası, vergi ve faizler düşüldükten sonra 2014 yılı Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı ilçe tarım müdürlüğünün resmi verilerine göre belirlenen üretim masrafı % 10 arttırılarak hesap yapan bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi,

4)Taşınmazın değeri belirlenirken bilirkişi raporunda ambalajlama ve ambalajlama işçiliği üretim masraflarına dahil edilmek suretiyle eksik bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

4)Taşınmazın değeri belirlenirken bilirkişi raporunda ambalajlama ve ambalajlama işçiliği üretim masraflarına dahil edilmek suretiyle eksik bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.480,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 1.480,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 15/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/94, Karar No: 2017/2406, Tarih: 02.05.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/94 E.  ,  2017/2406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat Akın Kavi tarafından, davalı ... aleyhine 14/01/2013 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/06/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf verillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının davalıya yükletilmesine 02/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7093, Karar No: 2014/12103, Tarih: 31.10.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/7093 E.  ,  2014/12103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Andırın Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/10/2013

NUMARASI : 2011/296-2013/184

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.06.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı, suya elatmanın önlenmesi, tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07.10.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı, maliki olduğu 106 ada 8 parsel sayılı taşınmazı lehine davalıya ait 106 ada 1 parsel sayılı taşınmaz aleyhine geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulü ile 106 ada 8 parsel sayılı taşınmza lehine 106 ada 1 parse sayılı taşınmaz aleyhine geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Somut olaya gelince; davacıya ait 8 parsel sayılı taşınmazın genel yola cephesi olmaması nedeniyle mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu sabit ise de davacıya ait 8 parsel sayılı taşınmazın yararına, davalıya ait 1 parsel sayılı taşınmaz ikiye bölünerek ekonomik kullanım şekli ve bütünlüğü bozulacak şekilde geçit kurulması doğru görülmemiştir. Dosya içerisindeki 10.07.2012 tarihli fen bilirkişi raporunun eki krokisinde kırmızı renkle gösterilen 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazların doğusundan geçit kurulup kurulmayacağı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 31.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11963, Karar No: 2018/2573, Tarih: 22.02.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/11963 E.  ,  2018/2573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın sanık ...’ın mernis adresine 30.05.2014 tarihinde tebliğ edildiği ancak sanığın kararı temyiz etmediği anlaşılmakta ise de; sanık ...’ın Uyap kayıtlarına göre hükmün tebliğ edildiği tarihte İzmir Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunduğu ve cezaevinde bulunan sanığa yapılan tebligatta 5271 sayılı CMK'nın 35/3. maddesine göre kararın kendisine okunup anlatılması gerektiği, ancak gerekçeli kararın tebliğine ilişkin işlemlerin 5271 sayılı CMK'nın 35. maddesine uygun yapılmadığı da gözetilerek; 27.12.2013 tarihli kararın UYAP sisteminde yapılan sorgulamaya göre halen başka suçtan hükümlü olarak bulunduğu anlaşılan Tekirdağ 2 No’lu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu adresinde CMK'nın 35/3. maddesine uygun şekilde okunup anlatılarak sanığa tebliği ile temyiz dilekçesi vermesi halinde dilekçesinin dosyaya eklenip ek tebliğname de düzenlenerek temyiz incelemesi için Dairemize iade edilmesi amacıyla dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 22/02/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3520, Karar No: 2025/2297, Tarih: 26.02.2025

**6. Ceza Dairesi         2024/3520 E.  ,  2025/2297 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ S T İ N A F S O N R A S I T E M Y İ Z

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1113 E. 2020/360 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Esastan Ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 03.02.2020 Tarih ve 2019/1113 Esas, 2020/360 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Sanığın, gerekçeli kararın kendisine usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine rağmen gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı, ancak karar eteğinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 295. maddesinin 1. fıkrası gereğince gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 gün içinde hükmü temyiz olunan mahkemeye temyiz nedenlerini içeren ek dilekçe verilebileceğinin açıklanmamış olduğunun görüldüğü bu nedenle sanığa 5271 sayılı Yasa'nın 295. maddesi gereğince 7 gün içerisinde temyiz gerekçelerini bildirmesi, bildirmediği takdirde başvurunun sebep yokluğundan red edileceği ihtarı taşıyan meşruhatlı davetiye tebliği ile tebliğ tebellüğ evrakının ve dilekçe sunması halinde temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenerek bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının geri gönderilmek kaydıyla mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 26.02.2025 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12273, Karar No: 2013/13608, Tarih: 06.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/12273 E.  ,  2013/13608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamından davacı ile davalılar ve davalıların kendi aralarında yaptıkları hizmet alım sözleşmelerinin bulunmadığı anlaşılmakla taraflar arasında yapılmış hizmet alım sözleşmelerinin tümünün dosya içine alındıktan sonra incelenmek üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10200, Karar No: 2006/10871, Tarih: 21.12.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/10200 E.  ,  2006/10871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozmaya uyulmuş ise de gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

1-Bozma ilamında Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca bedelin tespitinde emsal satışlara göre dava konusu taşınmazın tüm nitelik ve unsurlarını gözeten gerekçeli bir değerlendirmeye dayalı olarak kamulaştırma bedelinin saptanması gerektiği ve bu nedenle dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların ayrı ayrı incelenerek aradaki farklılıkları üstün ve eksik yönleri tek tek tespit edilerek, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu saptandıktan sonra bu suretle yapılacak karşılaştırma sonunda dava konusu taşınmazın değerinin belirlenmesi gerektiği açıklanmıştır.

Mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince bilirkişi kurullarından alınan ek raporda yukarıda açıklanan hususların her birisi tek tek gösterilip irdelenmemiş, önceki rapor gibi yine genel nitelikli ifadelerle aynı emsal taşınmaz satışlarının incelenmesi ile yetinilerek aynı sonuç bildirilmek suretiyle adeta eski raporda ısrar edilmiştir.

Bozmaya uyulduğuna göre, mahkemece, bilirkişi kurullarından bozmada istenilen hususları karşılayacak şekilde ve açıklıkta ek raporlar alınıp bunların bozma gereklerine uygunluğu da denetlendikten sonra bir karar verilmesi gerekirken dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların değerlerine etki yapan bütün özellikleri itibariyle eksik ve üstün yönleri, bu nitelik ve farklılıkların her birisinin değere olan katkılarını ayrı ayrı ve oranları ile gösteren bir karşılaştırmayı kapsamayan ek raporların yeterli bulunarak hüküm kurulmuş olması

2-Bozma ilamının son paragrafında dava konusu taşınmazın 3. derece doğal sit alanı kapsamında kalmış olması nedeniyle değerine olan olumsuz katkısının gözönünde bulundurulması gerektiği belirtildiği halde ek raporlarda bu hususta değerlendirme yapılmamış olması,

3-10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 41.sırasında ... genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın 18.maddesinin (f) bendi uyarınca 1.1.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır. Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan Karayolları Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.