muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8095, Karar No: 2025/2628, Tarih: 17.02.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davacı tarafından dosyaya sunulan maluliyet raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğunu, Uyuşmazlık Hakem Heyetince alınan 06.04.2023 tarihli maluliyet raporunun hükme esas alınmasının doğru olmadığını, aksi kanaatte olunması halinde ise yeni bir maluliyet raporu alınmasına karar verilmesi gerektiğini, başvurunun reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından ZMSS poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanan davacı yolcunun uğradığı sürekli ve geçici iş göremezlik tazminatı tazminatı talebine ilişkindir.

Dosyanın incelenmesinden, davacının maluliyet oranının belirlenmesi açısından düzenlenen ve davacı tarafından dosyaya sunulan Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığı tarafından hazırlanmış olan 27.09.2022 tarihli raporda davacının travma sonrası stres bozukluğundan kaynaklanan maluliyetinin % 15 oranında olduğu tespit edilmiştir. Uyuşmazlık Hakem Heyetince davacının dosyaya sunduğu maluliyet raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığı gerekçesiyle ara karar ile yeni bir rapor alınmasına karar verildiği, ara karar uyarınca alınan ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı ile adli tıp uzmanından teşekkül eden heyet tarafından hazırlanan 06.04.2023 tarihli raporda ise davacının travma sonrası stres bozukluğunun iyileşmiş olduğu, davacının kazadan kaynaklanan maluliyetinin bulunmadığı kanaatine varıldığı, Uyuşmazlık Hakem Heyetince 06.04.2023 tarihli rapor benimsenerek başvurunun reddine hükmedildiği, karara karşı davacı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince davacı vekilinin itirazının reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının sürekli iş göremezliğinin dava konusu kaza sonucu oluştuğunun, yani haksız eylem ile illiyet bağı bulunduğunun belirlenmesi sorumluluk açısından zorunludur. Dosya içerisinde birbiri ile çelişkili iki ayrı maluliyet raporunun bulunduğu, davacı tarafından sunulan raporda davacıda var olduğu iddia edilen maluliyet ile kaza arasındaki illiyet bağının sabit olmadığı, Uyuşmazlık Hakem Heyetince alınan raporun ise davacının güncel muayenesi yapılmaksızın hazırlandığı, raporlar arasındaki açık çelişki giderilmeksizin hakem heyetince karar verildiği anlaşılmış olup, eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Şu durumda, davacının psikolojik tedavisine ilişkin tüm tedavi evrakları dosya arasına alındıktan sonra davacının Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Dairesince muayenesi yapılarak, kaza tarihinde yürürlükte bulunan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre, kazadan sonra oluştuğu belirtilen “travma sonrası stres bozukluğu” nedeniyle davacıda kalıcı maluliyet bulunup bulunmadığı, kaza ile illiyet bağının olup olmadığı, maluliyet oranına etki edip etmediği, travma sonrası stres bozukluğunun süreklilik arz edip etmediği ve sürekli değilse ne kadar süre devam edeceği konusunda Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Dairesinden içerisinde ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanı da bulunan heyetten dosyadaki raporlar arasındaki çelişkiyi gideren, açıklayıcı, denetime elverişli rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

VI. KARAR

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1357, Karar No: 2021/2496, Tarih: 25.02.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/1357 E.  ,  2021/2496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Katılan hakkında ... Atatürk Devlet Hastanesince düzenlenen 07/09/2012 tarihli raporda katılandaki yaralanmanın yüzde sabit ize neden olduğu bildirildiği, aynı Hastane ve aynı hekim tarafından düzenlenen 09/02/2015 tarihli raporda mevcut yaralanmanın uzuvlardan birinin(çenenin) işlevinin sürekli zayıflaması ve kemik kırığına meydan verdiği ancak yüzde sabit iz oluşturmadığı kanaatine yer verildiği, katılanda oluşan söz konusu çene kemiğindeki yaralanmanın, kemik kırığına sebebiyet verip vermediği, yüzde sabit iz oluşturup oluşturmadığı ve organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına sebebiyet verip vermediği hususlarında raporlar arasında çelişkili olduğu görülmekle, katılanın tüm tedavi evrakları, geçici ve kati raporlarının Adli Tıp Kurumu İhtisas Kuruluna gönderilerek yaralanmasının 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm ölçütlere göre niteliği hususunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin raporu aldırılarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile yetersiz ve çelişkili raporlar ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2) Katılanın hem organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına hem de kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda; birden fazla nitelikli halin bir arada bulunması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi ve TCK’nin 61. maddesi dikkate alınarak, TCK'nin 86/1. maddesince temel ceza tayin edilirken alt sınırdan sonuca etkili olacak şekilde uzaklaşılması gerektiği gözetilmeyerek sanıklar hakkında eksik ceza tayini,

3) Sanıklar hakkında TCK'nin 86/1 maddesi uyarınca hükmedilen hapis cezasının, katılanın organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde yaralanması nedeniyle TCK'nin 87/1-a maddesi uyarınca bir kat artırılması, hükmedilen hapis cezasının 3 yıldan az olması halinde TCK'nin 87/1-son maddesi uyarınca 3 yıla çıkartılması gerekirken, yazılı şekilde TCK'nin 87/1-a maddesi uyarınca bir kat artırım uygulanmadan, doğrudan TCK'nin 87/1-son maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezasına hükmedilmesi,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı açısından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanıkların kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 25.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5176, Karar No: 2011/14852, Tarih: 28.11.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/5176 E.  ,  2011/14852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tarih : 12.08.2009

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin emlakçılık işi ile uğraştığını ve davalı şirket temsilcisine kiraya konu işyerini gösterdiğini, davalı şirketin bu işyerini sahibinden kiraladığını, karşılığında komisyon bedelini ödememesi üzerine davalıdan alacağın tahsili için icra takibine geçildiğini, davalı borçlunun yapılan takibe itiraz ederek takibi durdurduğunu, davalının itirazının haksız ve mesnetsiz olduğunu açıklayarak itirazın iptaline, takibin devamına, %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, açılan davayı kabul etmediklerini, haksız, yersiz ve mesnetsiz olduğunu, davacı şirket ile davalı şirket arasında herhangi bir emlak komisyon sözleşmesinin imzalanmadığını, kiraladığı yerin davacının gösterdiği yerlerden biri olmasının tesadüf olduğunu, bu yeri davacı gösterdiği zaman değil 3 ay sonra kiraladığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; 30.05.2007 tarihli gayrimenkul gösterme formunda "yetkili" kılmayı ifade eden kiralayanın imzasının bulunmadığı, söz konusu gayrimenkul gösterme formunun BK'nun 404/3. maddesi hükmü koşullarını içermediği, kiralayan sıfatını haiz kişinin imzasının bulunduğu yazılı akit olmadığı bu nedenle tellallık ücreti talep edemeyeceğinden açılan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 28.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28100, Karar No: 2013/15411, Tarih: 28.05.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/28100 E.  ,  2013/15411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5411 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmolunan cezanın nevi ve miktarına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen duruşmalı inceleme talebinin reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş ise de;

Dairemizin yerleşmiş uygulaması gereğince; sanığa 5411 sayılı Yasanın 160/2.maddesinin ikinci cümlesinde öngörüldüğü şekilde hürriyeti bağlayıcı ceza tayin edilerek, takdir edilecek gün para cezasının, artırım ve indirime tabi tutulduktan sonra 5237 sayılı TCK.nun 52.maddesindeki esaslara göre tayin edilecek sonuç adli para cezasının nitelikli zimmet suçu nedeni ile oluşan banka zararının 3 katına çıkartılması gerektiği halde, gün para cezasının indirime tabi tutulmadan adli para cezasına çevrilmesi ve sanığın oluşan banka zararını soruşturmadan önce tamamen ödediği ve açılan davada bankanın bir zararının kalmadığı, bu nedenle sanık hakkında hükmedilen gün adli para cezasının artırım ve indirime tabi tutulduktan sonra günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde gün adli para cezası indirime tabi tutulmadan doğrudan zimmet miktarının 3 katı olan 57.795 TL adli para cezasına yükseltilerek ve bu miktar üzerinden indirim nedenleri uygulanarak sonuçta 16.054 TL APC ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hükümden "Hükmedilen gün adli para cezası TCK 52/2 maddesi gereğince günlüğü takdiren 20 TL üzerinden paraya çevrilerek, 10.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 5411 sayılı yasanın 160/2 maddesi gereğince, sanığa verilecek para cezası banka zararı olan 19.265 TL'nin üç katından az olamayacağından 57.795 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkarılarak yerine "sanığın zimmetine geçirdiği parayı hakkında soruşturma başlamadan önce ödediği ve ödeme iradesini ortaya koyduğu

anlaşıldığından cezası 5411 sayılı yasanın 160/4 maddesi gereğince takdiren 2/3 oranında indirilerek 5 yıl hapis ve 166 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına" "Hükmedilen gün adli para cezası TCK 52/2 maddesi gereğince günlüğü takdiren 20 TL üzerinden paraya çevrilerek, sonuçta 4 yıl 2 ay hapis ve 2760 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12865, Karar No: 2019/4903, Tarih: 29.05.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/12865 E.  ,  2019/4903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.02.2016 gününde verilen dilekçe ile meranın eski hale getirilmesi bedelinin tahsili talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03.06.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R

Dava, mera vasıflı taşınmazın eski hale getirme bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Dava; ... tarafından açılmıştır. Mera ve yaylaya elatma nedeniyle eski hale getirme bedeli isteme hakkı kural olarak Hazine ile yararlanan köy veya belediye tüzel kişiliklerine aittir.

Meraların kuru mülkiyeti Hazineye, yararlanma hakkı köy ve belediyelere aittir. Meradan yararlanma hakkı olan köy ve belediyeler yoksun kaldıkları yararlanma nedeniyle haksız elatmanın kaldırılmasını, hayvanlarının yararlanamaması sebebiyle ot bedelini, mülkiyet hakkı sahibi olan Hazine ise, haksız elatmanın giderilmesi ve bunun dışında 4342 sayılı Mera Kanununun 4/4 maddesine dayanarak meralarda meydana gelen tahribat sebebiyle eski hale getirme masraflarının tahsilini haksız eylem sahibinden isteyebilir. Başka bir ifade ile köy ve belediyelerin eski hale getirme masraflarını, Hazinenin de ot bedelinin tahsilini talep etmesine olanak yoktur.

4342 sayılı Mera Kanununun 4. maddesinde mera, yaylak ve kışlakların hukuki durumu belirlenmiş, 5. maddede mera, yaylak ve kışlak olarak tahsis edilecek yerler sayılmış, 6. maddede ise mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahsis ve tahdit işlemlerinin Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığınca yapılacağı belirtilerek komisyonun kurulma ve çalışma şekli hükme bağlanmıştır. Anılan yasanın 4/1. maddesinde meraların devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunduğu ve bunlardan yararlanma hakkının bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olabileceği hüküm altına alınmış olduğundan, devletin hüküm ve tasarrufu altında olan meralar hakkında Hazinenin mülkün sahibi olması sıfatıyla dava açma hakkının varlığını kabul etmek gerekir. Mera Kanununun 6. maddesinde mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahsis ve tahdidinin Bakanlıkca yapılacağı belirtilmiş olup Bakanlığın yetkisi tespit, tahsis ve tahdidin değiştirilmesi ile sınırlı olduğundan anılan Bakanlığa genel mahkemede mera, yaylak ve kışlaklar hakkında onları koruma ya da sahiplenmeye yönelik dava açma hakkı açık bir hükümle tanınmamıştır. Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı genel bütçeye dahil idarelerden olmakla birlikte yasa ile verilen görevleri dışında mülkün sahibi olan Hazineyi doğrudan doğruya temsil yetkisi de bulunmadığından aktif dava ehliyeti yoktur (Hukuk Genel Kurulu 2006/7-134 Esas, 2006/140 Karar).

Davacı İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün, eski hale getirme bedelinin tahsili davası açma hakkı olmadığından davanın aktif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kabul edilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz harcının yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3014, Karar No: 2012/2496, Tarih: 27.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/3014 E.  ,  2012/2496 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece tespit isteminin reddine, işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesi bu aşamada yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4179, Karar No: 2010/6790, Tarih: 02.06.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/4179 E.  ,  2010/6790 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... 5.İcra Mahkemesi

Tarih : 9.7.2009

Nosu : 254-597

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

İstem sıra cetvelinin iptaline ilişkindir.

İcra Mahkemesi'nce sıra cetveli şikayetçiye 19.3.2009 günü tebliğ edilmiş, yasal 7 günlük süreden sonra 30.3.2009 günü yapılan şikayetin süreden reddine karar verilmiş; hüküm şikayetçi SGK Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikayetçi kurum vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, 2.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9074, Karar No: 2021/259, Tarih: 19.01.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/9074 E.  ,  2021/259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 13.04.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.