muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10895, Karar No: 2015/24046, Tarih: 21.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/10895 E.  ,  2015/24046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

... (...) Ekonomi Üniversitesi'nde yüksek öğrenim almak isteyen katılanın, annesinin arkadaşı tanık ... vasıtasıyla irtibat kurduğu ...'da üniversite öğrencisi olduğu ve orada ikamet ettiği söylenen sanıktan amaca yönelik gerekli yardımları alacağına inanıp, güven duyarak; bir kısım işlerin takip edilmesi ücreti, okula kayıt için zorunlu olmasa da zorunlu olduğu söylenerek şikayetçi adına ...'da kiralandığı bildirilen ev kirası ve depozitosu gibi adlar altında 09.09.2008-18.03.2009 tarihleri arasında belli miktarlarda TL ve Euro cinsi paraların havaleler yoluyla sanığın banka hesabına gönderilip, çekilmesi, bu suretle haksız yarar sağlanması şeklinde gerçekleşen eylemin "dolandırıcılık" suçun oluşturduğu iddia edilen somut olayda;

Bir suç işleme kararının icrası kapsamında; değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlendiği (haksız yararların değişik zamanlarda elde edildiği) dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık hakkında TCK'nın 43.maddesinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53.maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan "sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine" ilişkin hak yoksunluğunun koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanabileceğinin nazara alınmaması,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53.maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan "sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine" ilişkin hak yoksunluğunun koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanabileceğinin nazara alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasında yer alan TCK'nın 53.maddesinin tatbikine ilişkin bölüm çıkartılarak yerine "Sanığın, TCK'nın 53/3.maddesi uyarınca, aynı maddenin 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1.fıkrada yazılı diğer haklardan ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" paragrafı yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/04/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6576, Karar No: 2017/15098, Tarih: 21.12.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/6576 E.  ,  2017/15098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 304. maddesi uyarınca hükümdeki yazı ve hesap hatası ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Ancak tashih yolu ile hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez. Mahkemenin 14.03.2017 tarihli tashih kararıyla başvurabilecek kanun yolu ve süresi değiştirildiğinden, kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Görülmekte olan davada, kararın istinaf yolu açık olarak (HMK m.297/1-ç) verildiği görülmekle, dosyanın istinaf incelemesi yapılması için, ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'ne gönderilmek üzere, ilk derece mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple mahkemenin 14.03.2017 tarihli kararının kaldırılmasına, yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 21.12.2017 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/21921, Karar No: 2014/20518, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/21921 E.  ,  2014/20518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 05/02/2014

NUMARASI : 2013/590-2014/58

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu,bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda,taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5502, Karar No: 2024/478, Tarih: 22.01.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/5502 E.  ,  2024/478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin 27.05.2015 tarih, 2014/383 Esas, 2015/149 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.11.2021 tarih, 2021/11944 Esas, 2021/13916 Karar sayılı bozma ilamı üzerine verilen ... Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2022 tarih, 2021/475 Esas, 2022/109 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında kasten yaralama

suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ile son fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri, suçun sabit olmadığına, katılanın yüzündeki izin olay sırasında oluşmadığından suç vasfına, eksik incelemeye, meşru savunma şartlarının oluştuğuna ve haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile katılan arasında olay günü alacak verecek meselesi nedeniyle tartışma çıktığı, çıkan tartışma neticesinde sanığın katılanı elleriyle yüzüne vurmak suretiyle adli muayene raporunda belirtilen biçimde yaraladığının katılan beyanı, bu beyanıyla uyumlu adli muayene raporu ve tanık anlatımları uyarınca sabit görülen olayda, sanık hakkında kasten yaralama suçundan uygulama yapıldığı anlaşılmıştır.

2.Sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 25.12.2014 tarihli, katılanın burun kemiğinde hayat fonksiyonlarını hafif (1) derecede etkileyecek nitelikte ve burun kökünde oluşan yara izninin yüzde sabit ize neden olduğunu belirtir adli muayene raporu, nüfus ve adlî sicil kayıtları, tutanaklar ile diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

2.Sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları, ... Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 25.12.2014 tarihli, katılanın burun kemiğinde hayat fonksiyonlarını hafif (1) derecede etkileyecek nitelikte ve burun kökünde oluşan yara izninin yüzde sabit ize neden olduğunu belirtir adli muayene raporu, nüfus ve adlî sicil kayıtları, tutanaklar ile diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre; Yargıtay 1. Ceza Dairesinin bozma ilamını etkisiz kılacak şekilde, sanığın kasten yaralama eyleminin, katılanın vücudunda kemik kırılmasına ve yüzde sabit ize neden olması karşısında; 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrasına göre temel hapis cezasının, aynı olayda iki nitelikli halin (5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası ve 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi) birleşmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesindeki cezada orantılılık ilkesi ve aynı Kanun'un 61 ... maddesindeki ölçütler dikkate alınarak sonuç cezaya etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerekirken yazılı şekilde ceza belirlenmesi suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya kapsamında eksik incelemenin bulunmadığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği, katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemin doğru olarak belirlendiği, haksız tahrik oluşturan eylemin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, meşru savunma hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde ve sair hususlar yönünden eleştiri nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2022 tarih, 2021/475 Esas, 2022/109 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştirilen husus dışında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15875, Karar No: 2020/5860, Tarih: 17.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/15875 E.  ,  2020/5860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, dava dilekçesinde özetle; davacının 18/06/2009 tarihinde makine operatörü olarak davalı işyerinde çalışmaya başladığını, işyerinde gerekli iş güvenliği önlemlerinin alınmaması nedeni ile davacının iş kazası geçirdiğini, davacının geçirdiği iş kazası nedeni ile amirlerinden şikayetçi olması ve işyerinde yapılan toplantılarda işyerindeki sorunları dile getirmesi ile davacıya sözlü psikolojik baskı uygulandığını, işyeri müdür yardımcısı ... ve şef ... davacıya; "seninle sonuna kadar uğraşacağız, tazminatını vermeyeceğiz, beğenmiyorsan kapı orada çık git, ertesi gün sakın iş gelme" şeklinde söylenerek davacının iş akdinin bu şekilde feshedildiğini iddia ederek davacının 100 TL kıdem, 50 TL ihbar tazminatı ve 50 TL yıllık izin ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, cevap dilekçesinde özetle; davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, davacının çalıştığı süre boyunca devamlı sorun yaratarak işi aksatmasına rağmen davalı tarafın iyi niyetli olarak davacıya ikaz ile yetindiğini, davacının işi aksatmasına rağmen iş akdinin feshedilmediğini, davacının geçirdiği iş kazasının davacının kusurundan ileri geldiğini, davacının 24/25/26/10/2014 tarihleri arasında da üst üste devamsızlık yapması ve devamsızlığının haklı bir sebebe dayandığını belgelendirmemesi neticesinde iş akdinin davalı, işveren tarafından iş yasasının 25/2-g maddesi gereğince devamsızlık haklı sebebi ile feshedildiğini, iş akdinin haklı sebeplerle feshedilmesi ve davacının yıllık izinlerini kullanmış olması nedeni ile davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanarak kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine, yıllık izin ücreti talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanarak kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine, yıllık izin ücreti talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş akdinin kimin tarafından ne şekilde feshedildiği uyuşmazlık konusudur. Davacı işçi davalı işveren tarafından haklı neden olmaksızın iş akdinin sona erdirildiğini iddia etmekte davalı işveren ise devamsızlığa dayanmaktadır. Dava dilekçesine ekli 17.10.2014 tarihli davacı işçi tarafından davalı şirkete gönderilen ve 22.10.2014 tarihinde davalı işverene ulaşıp 24.10.2014 tarihinde de davalı işveren tarafından karşı ihtarname ile cevap verildiği anlaşılan ihtarname içeriğinden davacı işçinin 17.10.2014 tarihinde davalı işyerinde müdür yardımcısı olarak çalışan Yavuz ve şef olarak çalışan Kenan tarafından haklı neden olmaksızın çıkarıldığını iddia ettiği görülmektedir. Davacı işçi 17.10.2014 tarihli ihtarnamesinde işten çıkarıldığını iddia ettiğine göre davalı işverenin 24-25-26/10/2014 tarihleri için tuttuğu devamsızlık tutanaklarına itibar edilemez. Davalı işveren devamsızlık gerekçesiyle gerçekleştirdiği fesihte haklılığını ispat edememiştir. Açıklanan delil durumuna göre davacının 17.10.2014’den sonra fiilen çalışmasının olmadığı da gözetilerek 18.06.2009-17.10.2014 tarih aralığı için hesaplanacak kıdem ve ihbar tazminatının hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçeyle reddi hatalıdır.

3-Mahkemece davacının yıllık izin ücreti alacağının 11.11.2014 tarihinde ödendiği gerekçesiyle bu istek yönünden “karar verilmesine yer olmadığına” karar verilmiş ise de davacı vekili söz konusu ödemenin bakiye ücret alacağı olduğunu açıklamıştır. Söz konusu ödemeye ilişkin belgelerde ödemenin neye ilişkin olduğuna dair izahat yoktur. Bu durumda yıllık ücretli izin alacağının ödendiği şeklindeki mahkeme kabulü de yerinde değildir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/18408, Karar No: 2015/3482, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18408 E.  ,  2015/3482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/4949 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22. Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;