muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/16696, Karar No: 2022/12785, Tarih: 06.12.2022

şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir’’. Şeklindedir.

5271 sayılı CMK’nın 223. maddesinin 8. fıkrasına göre, davanın düşmesine karar verilmesi için soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir.

Bu duruma ilişkin örnekler vermek gerekirse;

a) Yasama dokunulmazlığı, Cumhuriyet savcılıklarının bazı suçlar hakkında ceza davası açabilmesini sınırlayan sürenin geçmiş olması, izin, şikayet, yeni delil bulunması, açık dava bulunmaması, suçun işlenmesinden sonra ortaya çıkan akıl hastalığı, ön ödemenin yerine getirilmemesi, uzlaşmanın bulunmaması gibi durumlar soruşturma ve kovuşturma şartı olarak gösterilebilir. Yine şikayete bağlı bir suçta şikayetten vazgeçilmesi ya da şikayet süresinin kaçırılmış olması, soruşturma izni alınmadan memur hakkında işlem yapılamayacağı durumunda, soruşturma izni verilmemesi, düşme kararı verilmesini gerektirir.

Halbuki bu suçla ilgili olarak beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenme süresi, şüphelinin 5 yıllık süre içinde yükümlülüklere uyması halinde dava açılmasının önlenmesi için verilen bir imkandır. Şüpheliyi, sanık olup cezalandırılmasından koruyan bir hükümdür. Buradaki 5 yıllık süre KOVUŞTURMAMA ŞARTIDIR. Aksi halde şüpheli/sanık hakkında dava açılacaktır.

Yukarıda da belirttiğim CMK’nın 223/8. maddesine göre;

... Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Demektedir.

Bir başka deyişle, 5 yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi süresi kovuşturmama süresidir, bu 5 yıllık erteleme süresinde yükümlü, yükümlülüklerini yerine getirdiğinde dava açılmayacaktır. Yükümlü 5 yıl içinde yükümlülüklerini yerine getirmeme halinde kovuşturmaya başlanacak kısaca dava açılacaktır, bu durum kovuşturma şartının gerçekleşmiş olması halidir. Bu nedenle kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahsedilerek düşme kararı verilemez.

b) 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunumuza göre öngörülen düşme sebeplerinin varlığı hallerinde de davanın düşmesine karar verilir. Bu hallerde TCK’nın 64. maddesine göre sanığın ölümü, TCK’nın 65. maddesinde yer alan, genel af (özel af halinde kamu davası hakkında düşme kararı verilemez) ve TCK’nın 66. maddesine göre zamanaşımıdır.

Yukarıda açıkladığım nedenlerle CMK’nın ve TCK’nın bu hükümleri dışında, düşme kararı verilemez.

Uygulama yeri olmadığı halde, düşme kararı verilmesi nedeniyle, TCK’nın 191. maddesindeki suça ilişkin dava zamanaşımı süresi düzenlemesinin önüne geçilerek zamanaşımı kurumu uygulanamaz hale gelir.

Yukarıda açıkladığım nedenlerle CMK’nın ve TCK’nın bu hükümleri dışında, düşme kararı verilemez.

Uygulama yeri olmadığı halde, düşme kararı verilmesi nedeniyle, TCK’nın 191. maddesindeki suça ilişkin dava zamanaşımı süresi düzenlemesinin önüne geçilerek zamanaşımı kurumu uygulanamaz hale gelir.

Açıkladığım tüm bu nedenlerle; Dairemizin 2022/12785 sayılı kararının (1-a (bb)) bendinde yer alan kamu davası açılmasının ertelenmesi süresi sona ermiş olması nedeniyle, davanın düşmesine karar verilmemesi gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun bu bozma gerekçesine katılmıyorum. 06.12.2022
Yargıtay — Esas No: 2013/12835, Karar No: 2013/15691, Tarih: 11.12.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/12835 E.  ,  2013/15691 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-birinci ve ikinci cümle, 62, 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- TCK'nın 289/1. maddesinde hapis ve adli para cezasının birlikte uygulanmasının öngörüldüğü TCK'nın 61/9. maddesinin ise seçimlik ceza öngörüldüğü hallerde adli para cezasının alt sınırının hapis cezasının alt sınırının altında olamayacağı şeklindeki hükmü gözetilmeden mahkemece cezanın alt sınırdan tayin edileceğinin kabul edilmesi karşısında hükmedilen temel adli para cezasının TCK'nın 52/1. maddesi uyarınca 5 gün yerine TCK'nın 61/9. maddesine yanlış anlam verilerek 90 gün olarak fazla tayini,

2- 5237 sayılı TCK'da cezaların içtimaı müessesesi olmadığı halde, tayin edilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesi sonucu tayin edilen 37 gün para cezası ile doğrudan hükmolunan 37 gün para cezasının toplanarak günlüğü 20.00 TL'den paraya çevrilmek suretiyle toplam 1.480.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa verilen cezalardan gün para cezasının 5 gün olarak belirlenip, hükmün 1. fıkrasında yer alan "90 gün" ibaresinin "5 gün", 2. fıkrasında yer alan "45 gün" ibaresinin "2 gün", 3. fıkrasında yer alan "37 gün" ibaresinin "1 gün" olarak düzeltilmesi, hükmün 5. fıkrasının 1. bendi çıkartılarak yerine "Sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik (aylık gelir) durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler gözetilerek hükmedilen gün para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesi uyarınca bir günü 20,00 TL'den paraya çevrilerek 20,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilerek, günlüğü TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibarıyla 20,00 TL'den olmak üzere 740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4203, Karar No: 2009/9725, Tarih: 09.11.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/4203 E.  ,  2009/9725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde sükna hakkınının kaldırılması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Balızade ... Ağa Vakfı'na ait 1150 tarihli vakfiyenin onaylı örneğinin ve vakfın mazbut olup olmadığı konusundaki yazı cevabının,

2-Yukarıda sözü edilen vakıftan sükna hakkı sahipleri ve galle olan evlat listeleri ile dayanakları evrakın,

3-Sükna haklarının kaldırılması istenilen davacıların bu hakka konu evlerde oturmalarının hukuki dayanağı ile bu dayanağa ilişkin belgelerin,

Vakıflar Genel Müdürlüğünden getirtilip dosyasına konulduktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17103, Karar No: 2014/12276, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17103 E.  ,  2014/12276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2013

NUMARASI : 2013/151-2013/233

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek ve tebligat parçaları eklenerek, temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı Kurum vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5455, Karar No: 2018/14994, Tarih: 26.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/5455 E.  ,  2018/14994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Her ne kadar 30/12/2013 tarihli önceki hükümde direnilerek beraat kararı verilmiş ise de; söz konusu direnme kararında gerekçenin genişletilmesi ve değiştirilmesi suretiyle hüküm kurulduğu, bu durumun Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun istikrar bulmuş içtihatları uyarınca (Örneğin, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu' nun 25/10/2016 gün, 2015/783 Esas ve 2016/377 Karar sayılı kararı) yeni hüküm mahiyetinde olduğu anlaşılmakla, dosyanın Dairemizce yapılan incelemesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 29.12.1986 tarih, 477/634 Esas ve Karar, 21.09.1992 tarih, 225/236 Esas ve Karar ile 12.06.2001 tarih, 177/119 Esas ve Karar sayılı kararları ile uyum gösteren daire kararlarında açıklandığı üzere, Ceza Yargılama Yasası'nda mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "İlk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6114, Karar No: 2007/7440, Tarih: 12.07.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/6114 E.  ,  2007/7440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçluya ait makinenin satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde ilk olarak dosyalarından 01.06.2004 tarihinde haciz konulmasına ve borçlunun mal beyanı ile takibin 14.06.2004 günü kesinleşmiş olmasına rağmen kendi dosyalarının beşinci sıraya alındığını; birinci sırada bulunan davalı dosyasından ihtiyati haczin 03.06.2004 tarihinde konulduğunu ve ödeme emrinin tebliğ tarihi konusunda tebligat mazbatasında iki ayrı tarih bulunduğunu, ikinci sıradaki davalının dosyasından ihtiyati haczin 02.06.2004 günü konulduğunu ve ödeme emrinin 07.06.2004 günü tebliğ edildiğini; üçüncü sıradaki dosyadan ihtiyati haczin 02.06.2004 tarihinde konulduğunu, ödeme emrinin de aynı gün tebliğ edildiğini; dördüncü sıradaki dosyada ihtiyati haciz tarihinin 02.06.2004, ödeme emri tebliğ tarihinin 07.06.2004 olduğunu; ilk haczin dosyalarından konulmuş bulunmasına rağmen bu hususun dikkate alınmadığını; ayrıca diğer takip dosyasının sıra cetveline hiç dahil edilmediğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesi'nce birinci ve üçüncü sıradaki tebligatların usulüne uygun olduğu, sıra cetvelinin Denizli 2. İcra Müdürlüğü’nce düzenlenmesinde bir yanlışlık bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle 30.07.2003 gün ve 4949 sayılı yasa ile İcra ve İflas Kanunu'nun 268 nci maddesinde yapılan değişiklikten sonra ihtiyati haczin kesin hacze iştiraki için aynı yasanın 100 ncü maddesinde öngörülen şartların aranmasına ve bu itibarla aynı yasanın 264 ncü maddesi uyarınca ilk kesinleşen haczin birinci sıradaki dosya haczi olması nedeniyle davacı yanca vaz'ettirilen ihtiyati haczin önceki tarihi taşımasının sonuca etkili bulunmamasına; öte yandan davacının diğer takip dosyası için bildirdiği tarihler bakımından da aynı durumun mevcut olduğunun anlaşılmış bulunmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 12.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16734, Karar No: 2013/15826, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/16734 E.  ,  2013/15826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen 23.03.2011 tarihli hükme karşı sanığın yasal süresi geçtikten sonra yaptığı 06.05.2011 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 24.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5499, Karar No: 2012/2158, Tarih: 23.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/5499 E.  ,  2012/2158 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalılardan İ.. S..'nun tüm, davalı Yusuf Erbay'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu % 37 oranında malul kalan davacının, uğramış olduğu maddi zararın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, 43.703,00.-TL maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş ise de, varılan sonuç isabetli değildir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı İ.. S..'nun işçisi olduğu, İ.. S..'nun ise, apartman yöneticisi olan diğer davalı ...'dan apartmanlarının dış cephesinin BTE kaplama işini istisna akdiyle aldığı ve iş kazasının bu işin yapılması sırasında davacının 3.kattan düşmesi sonucu gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Yargılama sırasında alınan 26.02.2008 tarihli kusur raporunda da davalı ...'a anahtar teslimi suretiyle iş verdiği gerekçesiyle kusur izafe edilmediği halde, iş kazasında kusursuz bulunan davalılardan ...'ın sorumlu tutulamayacağı göz önünde bulundurularak bu davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; iş kazasından dolayı kusursuz bulunan davalı ... hakkındaki davanın reddine karar verilmesi ile karar başlığında bu davalının soyadının maddi hata ile “Erdem” olarak yazıldığı da gözetilerek bu yanlışlığın giderilmesinden ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı ...'ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davalı ...'a iadesine, aşağıda yazılı temiyiz harcının temyiz eden davalılardan İ.. S..'na yükletilmesine, 23/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1900, Karar No: 2013/4582, Tarih: 20.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/1900 E.  ,  2013/4582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : -18.10.2011 tarihli karar ile ; TCK.nun 204/1,53.maddeleri uyarınca 2 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,hak yoksunluğuna ilişkin.

-29.03.2012 tarihli ek karar ile ; Temyiz talebinin reddine ilişkin.

Yokluğunda verilen 18.10.2011 tarihli kararın tebliğ edildiği 12.12.2011 tarihinde başka suçtan hükümlü olarak cezaevinde olduğu anlaşılan sanığa yapılan tebligat usulsüz ve öğrenme üzerine yapılmış sanık müdafiinin temyiz istemi süresinde olduğu anlaşılmakla temyiz isteminin reddi kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Sahte çek düzenlemek suçundan açılan davada, sanık suçu kabul etmeyerek suça konu çeki mal karşılığı ... adlı kişiden aldığını, sahte olduğunu olay nedeniyle öğrendiğini savunması, tanık olarak dinlenen ... ise sanığın kendisinden mal alıp ödemediğini, buna karşılık işyerinden giyim eşyası aldığını, sanığa çek vermediğini beyan etmesi, suça konu çekin hem icra takibine konu edildiği hemde güvence bedelini almak üzere ... adına vekili tarafından bankaya ibraz edildiğinin anlaşılması ve çekin orijinal ancak üzerinde fiziksel yolla oynama yapıldığının saptanması karşısında, çekin bağlı olduğu hesap sahibi ile icra takibini yapan ... tanık sıfatıyla çağrılıp suça konu çekin elden ne şekilde çıktığı ve kim tarafından verildiğinin sorulması, ilgili icra dairesinden takip dosyasının istenmesi, çek üzerinde yazı, rakam ve imza yönünden gerek sanığın gerekse ... ve ...’nin yazı, rakam, imza örnekleri alınıp bilirkişi incelemesi yaptırılıp sonucuna göre tüm deliller değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik incelemeye dayanarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8672, Karar No: 2014/9785, Tarih: 15.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/8672 E.  ,  2014/9785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2012

NUMARASI : 2012/232-2012/1863

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, Bakırköy 17. İcra Müdürlüğü’nün 2011/4946 sayılı takip dosyasında yazılan talimat uyarınca, Pendik 1. İcra Müdürlüğü’nün 2012/31 sayılı Talimat dosyasında yapılan 02.01.2012 ve 13.02.2012 günlü hacze konu menkullerin davacı üçüncü kişiye ait olduğunu, borçlularla ilgisinin bulunmadığını belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, icra takibinin borçluya yapılan halı satışından kaynaklandığını, haczin satılan emtianın götürüldüğü yerde yapıldığını, alacaklıdan mal kaçırmak için halıların üçüncü kişiye satılmış gösterildiğini, borçluya 93.000,00 TL’nin üzerinde bir değerle satılan halıların üçüncü kişiye 7.000,00 TL civarında bir değerle satılmasının bunu doğruladığını, kaldı ki mahcuzlara ait faturaların da takip dosyasına sunulmadığını, sonradan temin edildiğini, üçüncü kişinin mülkiyet karinesinin aksini kanıtlayamadığını belirterek davanın reddine ve tazminata karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlular, usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre: dava konusu haczin üçüncü kişinin faaliyet adresinde yapıldığı, borçlunun buradaki ticari faaliyetine daha öncesinde son verdiği, dava konusu halıların borçludan satın alındığını iddia ettiği, ancak sunulan faturaların usulüne uygun olarak düzenlenmediği, ticari kayıtlara işlenmediği ve ödeme hususunun da kanıtlanamadığı, diğer eşyaların borçluya ait olduğunu gösterir delillerin elde edilemediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine ve alacaklı lehine %40 tazminata karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili ve davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.Davacı üçüncü kişi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir. 2.Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Davacı üçüncü kişi, borçludan sonra haciz adresinde faaliyete başlamıştır. Her ne kadar alacaklıdan mal kaçırmak için danışıklı işlemler yapıldığı yönünde somut deliller dosyaya yansımamış olsa da; 01.01.2012 tarihli haciz sırasında üçüncü kişinin borçludan fatura karşılığında satın aldığını iddia ettiği halılara rastlanmıştır. Bu koşullarda İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğunun kabulü gerekir.