muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/10860, Karar No: 2010/10576, Tarih: 19.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/10860 E.  ,  2010/10576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 18/05/2005 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 16/07/2009 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili ile duruşmasız olarak incelenmesi de davacı taraflarından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 19/10/2010 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile karşı taraftan davacı hazine vekili Avukat ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Davacının temyizi yönünden; Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 388/son maddesi gereğince, gerekçeli kararın hüküm fıkrası bölümünde istek sonuçlarından her biri hakkında verilen kararın açık, kuşku ve duraksama yaratmayacak biçimde gösterilmesi gerekir.

Yerel mahkemece, dava konusu olay nedeniyle 14.02.2006 gününde açılan ve 06.04.2006 günü eldeki dosya ile birleştirilmesine karar verilen 2006/37 Esas sayılı dava dosyasındaki istek hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

3-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; dava, tedavi hatası nedeniyle sakatlanan dava dışı kişiye ödenen tazminatın, haksız eylemden sorumlu davalıdan rücu yolu ile alınması istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Davalı doktorun tedavi hatası nedeniyle sürekli iş göremez durumda kalacak biçimde zarara uğrayan dava dışı kişinin, davacı idare hakkında açtığı davada, SSK hastanesinden alınan kurul raporunda, dava dışı kişinin sürekli iş göremezlik oranı % 55 olarak belirlenmiş ve idare mahkemesince bu oran üzerinden hesaplanmış olan tazminat raporuna göre karar verilmiştir.

Davalı doktor idari yargı yerinde görülen davada taraf olmadığından, o davada alınan raporlar eldeki dava yönünden bağlayıcı değildir. Bu nedenle davalının, yeni kanıt gösterme ve bu kanıtlara göre karar verilmesini isteme hakkı vardır. Bu kapsamda yapılan inceleme sonucunda eldeki dava sırasında Adli Tıp Kurumu'ndan alınan raporda, tedavi hatası nedeniyle zarara uğrayan dava dışı kişinin sürekli iş göremezlik oranı % 36.2 olarak bildirilmiştir. O halde davalının sorumlu tutulacağı tazminatın kapsamı da buna göre belirlenmelidir.

Diğer yandan, zarara uğrayan dava dışı kişinin 1993 yılında geçirmiş olduğu bir kaza nedeniyle kol kemiklerinin kırıldığı, o tarihte yapılan operasyonlar ile koluna platin vidalar uygulandığı, 2000 yılı içerisinde bu vidaların yarattığı sorunları gidermek amacıyla davalı doktorun yapmış olduğu operasyon sırasında bir hata ile sinir kesisi yapılmasının zarara yol açtığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, 1993 yılındaki yaralanmanın da tek başına belli bir oranda sürekli iş göremezlik kaybına yol açmış olması göz ardı edilmemelidir. O halde dava konusu hatalı tedavi nedeni ile ortaya çıkan sürekli iş göremezlik oranı içerisinde, daha önce meydana gelmiş olan kol kırığından kaynaklanan bir pay olup olmadığı üzerinde de durulmalı ve onun sonucuna göre karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular üzerinde durulmadan, eksik inceleme ile yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (1) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle davacı yararına; (3) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA; davalının öteki temyiz itirazlarının (2) sayılı bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davacı bakanlık yararına takdir olunan 750.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalıya, davalı yararına takdir olunan 750.00 TL duruşma avukatlık ücretinin de davacıya yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28909, Karar No: 2014/10252, Tarih: 10.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/28909 E.  ,  2014/10252 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

5. Hukuk Dairesi

ESAS NO : 2013/28909

KARAR NO : 2014/10252

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Kargı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2013/604-2013/1534

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davacı idare ve davalılardan S.. Ç.. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş, davalı S.. Ç.. vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 10.04.2014 günü usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden tarafların yokluklarında incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verilerek, dosyadaki kâğıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm,davacı idare ve davalı S.. Ç.. vekillerince temyiz edilmiştir.

Çeltik arazisi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak, üzerinde bulunan ağaçlara ise yaş cins ve verim durumuna göre maktuen değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kanunun 10.maddesi gereğince açılan tespit ve tescil davalarında değerlendirme; aynı kanunun 15. maddesi uyarınca dava tarihi itabarıyla yapılır.

Bu nedenle dava konusu taşınmaza değerlendirme tarihi olan 2013 yılı resmi verileri esas alınarak değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ve davalı S.. Ç.. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36483, Karar No: 2016/18327, Tarih: 24.10.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/36483 E.  ,  2016/18327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haklı veya geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini, feshin gerçek nedeninin sendikal nedene dayandığını ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesi ile sendikal tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin işyerinde ekonomik kriz olması nedeniyle feshedildiğini, feshin sendikal nedene dayalı olduğu iddiasının gerçek olmadığı savunularak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme yapılan yargılama sonunda, davalı işverenin istihdamının azaltılmasını gerektiren ekonomik bir durum içerisinde olduğu, işverenin bu kararı tutarlı bir şekilde uyguladığı, işverenin fesihte keyfi davrandığına ilişkin somut herhangi bir kanıtın bulunmadığı, feshin son çare olması gerektiği ilkesine uyulduğu, işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir fesih sebebi bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca aynı yasanın 18. maddesi kapsamında kalan işçinin iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshetmek isteyen işveren, fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Yazılı fesih bildiriminin de, fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde içermesi zorunludur.

Yazılı şekil, ayrıca açıklık, aleniyet ve ispat fonksiyonu haizdir. Yazılı şekil, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18’inci maddesi uyarınca yapılacak fesihler için geçerlilik şartı olarak aranmaktadır. Madde uyarınca, işveren fesih bildirimini yazılı yapmak zorunda olduğu gibi fesih sebeplerini de yazılı olarak göstermek zorundadır. Buna karşılık, aynı Kanun’un 25’inci maddesinde öngörülen işverenin haklı nedenle derhal feshinde yazılı şekil şartı aranmamaktadır. “Geçerli bir sebep” yazılı fesih bildirimi ile belirtme zorunluluğu, “iş güvencesi kapsamı içindeki işçiler için zorunludur. (Dairemizin 23.06.2008 gün ve 2007/41025 Esas, 2008/17104 Karar sayılı ilamı).

Fesih beyanı, İş Kanunu’nun 19’uncu maddesinde öngörüldüğü şekilde yazılı olarak kaleme alınmakla geçerli fesih için gerekli olan bütün şartlar yerine getirilmiş olmaz. Söz konusu beyanın, bu haliyle, yani yasal geçerlilik şartına uygun aslının da muhataba (işçiye) ulaşması zorunludur.

Fesih beyanı, İş Kanunu’nun 19’uncu maddesinde öngörüldüğü şekilde yazılı olarak kaleme alınmakla geçerli fesih için gerekli olan bütün şartlar yerine getirilmiş olmaz. Söz konusu beyanın, bu haliyle, yani yasal geçerlilik şartına uygun aslının da muhataba (işçiye) ulaşması zorunludur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 19’uncu maddesinde öngörülen yazılı şekil şartına uymamak feshi geçersiz kılar. Yazılı fesih bildiriminde, fesih açık ve kesin sebebinin gösterilmemesi, İş Kanunu’nun 20’nci maddesi anlamında feshin geçersizliği sonucunu doğurur. (Dairemizin 15.09.2008 gün ve 2008/1011 Esas, 2008/23499 Karar sayılı ilamı).

İşverenin fesih iradesi açık ve kesin olarak ortaya konmalıdır. Kullanılan ifade o kadar açık ve seçik olmalı ki, işçi açısından, iş sözleşmesinin sona erdirildiği açıkça anlaşılır olmalıdır. Fesih bildiriminde, sözleşmeyi sona erdirme iradesi yanında ayrıca, sona erme zamanı da yeteri kadar açık ve yanlış anlaşılmaya sebebiyet vermeyecek şekilde ifade edilmiş olmalıdır.

Sadece fesih bildiriminin değil fesih sebeplerinin de yazılı olması ve işverence fesih bildirimi ile gerekçelerini kapsayacak şekilde altının imzalanması gerekir. İşveren, fesih bildiriminde gösterdiği fesih sebebi ile bağlıdır. İşe iade davasındaki savunmasında ilaveten başka bir sebep ileri süremeyeceği gibi bu sebepten farklı bir sebebe dayanamaz.

Yukarıda belirtilen normatif düzenleme ve yapılan açıklamalara göre; fesih bildiriminin yazılı yapılması ve toplu çıkarımlarda dahi kişiye özgü ve yazılı olması zorunludur. Haklı fesih halleri hariç fesih bildiriminin yazılı yapılmaması feshi başlı başına geçersiz kılar. Somut uyuşmazlıkta, işveren tarafından işçiye doğrudan bir fesih bildirimi yapılmamış, toplu işçi çıkarılacağı ilanen belirtilmiştir. Bu şekilde fesih bildirimi yasal olmadığı gibi usulüne uygun değildir. Mahkemenin ilanen tebligatı usule uygun kabul etmesi 4857 sayılı Kanun’un 19. maddesine göre yerinde değildir. İşveren feshi salt bu nedenle geçersizdir.

Diğer taraftan davacı vekili iş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğini iddia etmiş ise de dosyadaki delillere göre sendikal nedeni kanıtlayamamıştır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Hüküm: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın KABULÜ ile, Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yaptığı 362,20 TL. yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.800,00 TL. ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 24.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4626, Karar No: 2016/5541, Tarih: 13.05.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/4626 E.  ,  2016/5541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "yerel bilirkişi ve tanıkların beyanları ile jeoloji mühendisi bilirkişilerin raporları ve ...nün yazı cevapları uyarınca, taşınmazın ...'nın yatağının bulunduğu geniş vadi içinde olduğu, periyodik olarak 4-5 yılda bir gerçekleşen aşırı yağışlar sonucu oluşan sellerde su altında kaldığı ve bu hali ile dere yatağının etkisinde kalan yerlerden olup, özel mülkiyete konu olamayacağının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 13.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15512, Karar No: 2017/9178, Tarih: 25.12.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/15512 E.  ,  2017/9178 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davalı Kurumun ek prim olarak tahsil etmiş olduğu meblağın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın, davalı Kurumun, müfettişleri tarafından düzenlenen 27.12.2012 tarihli inceleme raporu gereği davacı şirketin 2006-2012 yıları arasında çalıştırmış olduğu 8 güvenlik görevlisine 5 saatlik fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle ek aylık prim belgelerinin düzenlenerek Kuruma verilmesinin istenmesi üzerine 18.03.2013 tarihinde ek aylık prim bildirgelerinin verilerek prim borcu olarak ödenmesi istenen 23.004,86 TL’nin de ihtirazi kayıtla 27.03.2014 tarihinde ödendiği, davacı şirket tarafından davalı Kurumun ek aylık prim belgelerinin düzenlenmesine ilişkin işleminin iptali için ... 1. İş Mahkemesinin 2013/278 Esasa kayden açılan dava sonucunda 27.03.2014 tarih ve 2014/126 sayılı Karar ile davanın kabul edilerek işlemin iptal edildiği ve Dairemizin 17.02.2015 tarih ve E. 2014/10869 K. 2015/2434 sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, işbu dava ile de iptal edilen Kurum işlemine istinaden ödenen 23.004,86 TL’nin tahsili için açılmış olduğu ve Mahkeme tarafından davanın kabulüne karar verildiği görülmektedir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nda öğreti ve yargısal kararların bu uygulaması aynen benimsenerek, davacının, dava açmakta hukuki yararının bulunması “Dava Şartları” başlıklı 114. maddesinin 1. fıkrasının (h) bendinde açıkça dava şartları arasında sayılmıştır.

Bir davada, hukuki yarar ilkesinin dava şartı olarak gözetilmesinin, yargılamanın amacına ve usul ekonomisi ilkesine uygun olarak yargılama yapılmasına yarar sağlayacağı, her türlü duraksamadan uzaktır.

Davacının hukuki ilişkinin derhal tespitinde menfaatinin (hukuki yararının) varlığı için öncelikle, bir hakkı veya hukuki durumu güncel (hali hazır) ve ciddi bir tehlike ile tehdit edilmelidir. Bu tehdit çoğunlukla davalının davranışları ile ortaya çıkar.

Bir davada, hukuki yarar ilkesinin dava şartı olarak gözetilmesinin, yargılamanın amacına ve usul ekonomisi ilkesine uygun olarak yargılama yapılmasına yarar sağlayacağı, her türlü duraksamadan uzaktır.

Davacının hukuki ilişkinin derhal tespitinde menfaatinin (hukuki yararının) varlığı için öncelikle, bir hakkı veya hukuki durumu güncel (hali hazır) ve ciddi bir tehlike ile tehdit edilmelidir. Bu tehdit çoğunlukla davalının davranışları ile ortaya çıkar.

Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 Esas 2007/840 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi (davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir. Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Eldeki davada ise, davacı şirket, Kurum işleminin iptali istemiyle ... 1. İş Mahkemesinin 2013/278 Esasına kayden 10/04/2013 tarihinde dava açtığı, bu davasını açmadan önceki bir tarih olan 27.03.2014 tarihinde işbu davaya konu ettiği ek prim tutarına ilişkin ödemesini yaptığı dolayısıyla söz konusu meblağın tahsilini ... 1. İş Mahkemesinin E. 2013/278 sayılı dosyası üzerinden talep edebilecekken bunu yapmayarak işbu davayı ikame ettiği, dolayısıyla davacının söz konusu davayı açmakta hukuki yararı olmadığı anlaşılmakla, açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan davanın dava şartı yokluğundan reddi gerekirken Mahkemece kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22270, Karar No: 2014/26350, Tarih: 04.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/22270 E.  ,  2014/26350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Gerekçeli kararın davalıya/vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten ve

2- Temyiz eden davacılar vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalıya/vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12216, Karar No: 2017/951, Tarih: 06.02.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/12216 E.  ,  2017/951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun tefhim edilen hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 05.01.2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4442, Karar No: 2013/7982, Tarih: 30.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/4442 E.  ,  2013/7982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılan, önceye dayalı husumeti bulunan sanığın kendisine ait tavuğun sol ayağına taş atıp kırdığını iddia ettiği olayda; sanıktan şüphelendiğine dair beyanlarından bu hususu kendisinin de görmediğinin anlaşıldığı, dinlenen tanıkların da olayı görmedikleri, sanığın üzerine atılı bu suçlamayı kabul etmediği gözetilerek CMK 223/2-e maddesi uyarınca sanığın beraatine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.