muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2055, Karar No: 2019/5988, Tarih: 27.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2055 E.  ,  2019/5988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 05.05.2011 tarihi itibariyle duran zamanaşımının, kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 28.07.2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun gündüz sayılan zaman diliminde gerçekleşen hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/2. maddeleri uyarınca belirlenerek cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre belirlenen 6 yıllık dava zamanaşımının, 2 ay 23 günlük durma süresi gözetilerek, suçun işlendiği 10.03.2010 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 27.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12036, Karar No: 2013/23947, Tarih: 01.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/12036 E.  ,  2013/23947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dava dışı ....n ile kredi kartı üyelik sözleşmesi imzalandığını, davalı ...'ın ise bu sözleşmeye müşterek borçlu müteselsil kefil olarak imza attığını, kredi kartı borcunun ödenmediğini, yapılan icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, sadece ek kart almak için imza attığını, bu imzasının kendisine müşterek ve müteselsil borçlu sıfatını kazandırmayacağını, Türk vatandaşlığına yeni geçtiğini ve olayları anlamadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının kredi kartına müşterek ve müteselsil kefil olarak imza attığı ve kefil olarak harcamalardan sorumlu olduğu iddiasıyla eldeki davayı açmış, davalı ise ek kart almak için imza atığını, kefil olmadığını ve sorumluluğunun bulunmadığını savunmuştur. Mahkemece, davalının kefil olarak tüm borçtan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasında imzalanan 14.02.2007 tarihli kredi kartı üyelik sözleşmesini kart hamili olarak ... ve ek kart hamili olarak davalı ... imzalamıştır. Bu sözleşmede garanti eden (garantör) hanesi ayrı olarak en son sayfada düzenlenmiş olup bu kısım boş olarak durmaktadır. Sözleşmede davalı tarafından 2013/12036-23947

imzalanan kısımda "ek kart hamili(müşterek ve müteselsil borçlu)" ibaresinin yazılı olması davalıya kefil sıfatı kazandırmaz. Sözleşme bütün olarak değerlendirildiğinde davalının ek kart hamili olarak imza attığı anlaşılmaktadır. Davalının bu imzası nedeniyle müşterek ve müteselsil borçlu ve kefil olarak kabul edilerek tüm borçtan sorumlu tutulması mümkün değildir. Davalının ek kart hamili olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle olunca; mahkemece, davalının ek kart hamili olduğu ve ancak bu ek kartla yapılan harcamalardan sorumlu olduğu kabul edilerek, ek kartla yapılan harcamalara ilişkin taraf delilleri toplanıp sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken aksine düşünceler ve yanlış değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA,peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 1.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5202, Karar No: 2024/234, Tarih: 17.01.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/5202 E.  ,  2024/234 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve sanık müdafi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2015 tarihli 2013/389 Esas 2015/139 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2015 tarihli 2013/389 Esas 2015/139 Karar sayılı kararına sanık müdafi, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekilleri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 15.06.2020 tarihli 2018/2436 Esas, 2020/3484 Karar sayılı kararı ile; “..sanığın aracıyla geri geri gittiği mesafenin göz önünde bulundurularak hakkında TCK'nın 22/3. maddesindeki bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine ve temyize konu Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesi 30.11.2020 tarihli 2020/156 Esas, 2020/457 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 13.09.2021 tarihli ve 2021/28201 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanığın temyiz isteminin raporlar arasında çelişki bulunduğu, kusursuz olduğuna, hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

2. Sanık müdafisinin temyiz istemi kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 13.09.2021 tarihli ve 2021/28201 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanığın temyiz isteminin raporlar arasında çelişki bulunduğu, kusursuz olduğuna, hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

2. Sanık müdafisinin temyiz istemi kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.23.09.2013 günü saat 11:50 sıralarında sürücü Abdulkadir Canpolat idaresindeki 34 JC 6467 plakalı minibüs ile 15 inci Bölge istikametinden Fenertepe istikametine doğru sağ şeridi takiben seyir halindeyken C68 Blok yanına geldiğinde aracının sağ ön kısımları ile, kaçırmış bulunduğu kavşağa girmek üzere geri viteste hareket etmekte olan sanık sürücü ... idaresindeki 34 GJ 8466 plakalı kamyonetin sol arka kısımlarına çarpması sonucu ölümlü, yaralanmalı olay meydana gelmiştir.

2.Kaza tespit tutanağına göre, bu kazanın oluşumunda ölen sürücü Abdülkadir Canpolat’ın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 84 üncü maddesinin (d) bendinde “arkadan çarpma” kuralını ihlal ederek asli kusurlu olduğu, sanık ...’ın aynı Kanun’un 84 üncü maddesinin (j) bendinde “manevraları düzenleyen genel şartlara uymama” kuralını ihlal ederek %30 kusurlu olduğu belirlenmiştir.

3. Mahkemece keşif üzerine alınan 08.07.2014 tarihli rapora göre, sanık ...’ın tek yönlü yolda geri manevra yapmak suretiyle manevralara ilişkin 2918 sayılı Kanun’un 84 üncü maddesinin (j) bendi uyarınca asli kusurlu olduğu, hız limitlerini ve hızın gerekli şartlara uygunluğunu sağlama kurallarını ihlal eden ölen sürücü Abdülkadir Canpolat’ın da eşdeğer derecede kusurlu olduğu belirlenmiştir.

4. Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Kurumu 14.01.2015 tarihli raporuna göre,

a- Sanık sürücü ... idaresindeki kamyonet ile seyir halindeyken olay mahalli civarına geldiğinde, kaçırdığını öğrendiği kavşağa girmek üzere ileride bir başka kavşaktan dönüş yağmak yerine aracını geri vitese alarak tek tönlü-bölünmüş yolda kurallara aykırı ve tehlike arz eder biçimde hareket etmekte olduğu sırada meydana gelen olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile asli derecede kusurlu olduğu,

b- Ölen sürücü ... idaresindeki minibüs ile gündüz vakti meskun mahaldeki caddede seyir halindeyken seyrini mahal şartlarına göre ayarlamadığı, yola gereken dikkatini vermediği ve ilerisinde geri viteste hareket halinde bulunan kamyonete karşı zamanında gerekli fren-direksiyon tedbirlerine başvurmadığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile tali derecede kusurlu olduğu belirlenmiştir.

b- Ölen sürücü ... idaresindeki minibüs ile gündüz vakti meskun mahaldeki caddede seyir halindeyken seyrini mahal şartlarına göre ayarlamadığı, yola gereken dikkatini vermediği ve ilerisinde geri viteste hareket halinde bulunan kamyonete karşı zamanında gerekli fren-direksiyon tedbirlerine başvurmadığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranışı ile tali derecede kusurlu olduğu belirlenmiştir.

5. Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 30.12.2013 tarihli rapor ile, ...‘un ölümünün genel beden travmasına bağlı ekstremite kemik kırığı ile birlikte, beyin kanaması, yanık ve gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğu, 23.10.2013 tarihli rapor ile ...’in ölümünün yanık ve bu nedenle gelişen komplikasyonlar (akciğer enfeksiyonu) sonucu meydana gelmiş olduğu, 03.10.2023 tarihli rapor ile ...’ın ölümünün geniş yanığa bağlı gelişen sepsis olduğu, 16.12.2013 tarihli rapor ile ...'ın ölümünün yanık ve dumandan boğulmanın ortak etkisi sonucu meydana gelmiş olduğu tespit edilmiştir.

6. Dosya kapsamında katılan sıfatına haiz ve sanıktan şikayetçi olan ..., Birgün Çalan ve ...'ın yaralanmalarının hayati tehlike oluşturmayacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde olduğuna dair kati raporların bulunduğu görülmüştür.

7. Olay sırasında sanığın yönetimindeki kamyonette yolcu konumunda olan ...'un basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı ve sanıktan şikayetçi olmadığı, aşamalarda alınana beyanlarında gidecekleri kavşağı kaçırdıkları için geride kalan kavşağa kadar tahmini 75-100 metre veya daha fazla geri giderken arka taraftan minibüsün vurduğunu beyan ettiği görülmüştür.

8. Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında olay günü servis yapmak amacıyla iş arkadaşı ile kendisinin sürdüğü kamyonetle adrese doğru giderlerken adresi şaşırıp yolda adresi sormak için durduğu esnada arkadan duran aracına minibüsün vurması ile kazanın meydana geldiğini beyan ettiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın savunmalarının aksine, olay günü saat 11:50 sıralarında, meskun mahalde, tek yönlü, bölünmüş, iki şeritli, toplam 34,5 metre yol platform genişliği olan, yolun sağında 1,5 metre genişliğinde banket bulunan, kuru, asfalt yolda sanığın seyri sırasında kavşağı kaçırması sebebiyle olay esnasında kamyonette yolcu olan tanık ...'un beyanına göre 75-100 metre dörtlü ikaz lambalarını yakmadan kamyonet ile geri geri gelmekte iken, sanığın sevk ve idaresindeki kamyonetin sol arka kısmına geriden sağ şeritte seyir halinde olan ölen sürücü Abdülkadir Canpolat'ın minibüsün sağ ön kısımları ile çarpması sonucu,s minibüs sürücüsü Abdulkadir Canpolat ve aracında yolcularla birlikte toplamda dört kişinin ölmesine, dört kişinin ise yaralanmasına neden olan sanık hakkında görüşü olmadığı halde uzun mesafe geri geri ilerlemesi nedeniyle bilinçli taksir koşullarının oluştuğu anlaşılmakla, bu nedene dayalı hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın ve sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesi 30.11.2020 tarihli 2020/156 Esas, 2020/457 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7193, Karar No: 2011/7336, Tarih: 22.06.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/7193 E.  ,  2011/7336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/01/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/04/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, hakaret ve haksız şikayet nedeni ile manevi tazminat talebinden ibaret olup, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Dava konusu olay; hamileliği sebebi ile bir başka hastanede muayene edilen eşine bebeğinin öldüğü söylenen davacı, eşini bir de davacının çalıştığı hastanenin acil servisinde muayene ettirmiş, acil servis kadın doğum doktoru, bebeğin anne karnında ölmüş olduğunu ve ancak hastanın eşinin durumunun acil olmadığını teşhis ettikten sonra hastayı polikinike sevk etmiş, davacı eşini hastane çalışanları yahut hastaların "iyi doktor" olarak söyledikleri davacı doktora muayene ettirmek istemiş, sıra almadan muayene olmak için sırada bekleyen hastalara rağmen, davacının muayenehanesine girip eşinin durumunun acil olduğunu acilden sevk edildiklerini söyleyerek derhal muayane olmak istediklerini söylemiş, davacı doktor; polikliniğe sevk edilen hastanın durumunun acil olamayacağını, muayene olmak için sıra alınması gerektiğini ifade etmiş ve devamında hastanede kendisinden başka kadın doğum doktoru da olduğunu ve üstelik o doktorları bekleyen hasta olmadığını o doktorlara muayene olabileceklerini söylemiş, ancak davalı eşini davacı doktora muayene ettirmekte ısrar etmiş ve bu yüzden meydana gelen tartışmada davacı doktora hakaret etmiştir.

Yukarıda özetlenen olayların sonrasında davalı ile hasta olan eşini hastane bahçesinde gören davacı, hastayı hastane acil servisine almış, prosedür işlemlerini takip edip hastaya normal doğum için yatış kararı vermiştir. Öngörülen süre içerisinde normal doğum yapamayan hastayı bizzat kendisi ameliyat edip doğum yaptırmıştır.

Olay günü 94 hasta muayene eden bir doktorun sıra almadan muayene olmak isteyen hastayı aynı gün sadece 14 hasta muayene etmiş ve sırada bekleyen hastası olmayan doktorlara yönlendirmesi kabul edilebilir bir durumdur. Davaya konu olaylar davalının haksız ve yersiz ısrarı sebebi ile meydana gelmiştir. Ancak davacı doktor davalının tutumuna rağmen iyiniyetle hastayı acil servise almış ve gereken bütün tıbbı müdahaleleri kendisi takip edip yapmıştır. Böylelikle hastaya dolayısı ile davalıya yardım eden davacı bir de davalının haksız şikayetlerine maruz kalmıştır.

Dosya arasına alınan ceza dosyası içeriği de dahil olmak üzere tüm dosya kapsamına göre oluşun bu şekilde olduğu kabul edildiği halde mahkemece davacı lehine takdir olunan manevi tazminat miktarı azdır. Temyiz olunan kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle daha uygun bir miktarda manevi tazminat takdir edilmek üzere BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6367, Karar No: 2025/2376, Tarih: 24.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/6367 E.  ,  2025/2376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1443 E., 2023/312 K.

SUÇLAR: Kasten öldürmeye teşebbüs, tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Temyiz isteminin reddi, temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret ve tehdit suçları için Kanun'a öngörülen cezanın türü ve miktarı dikkate alınarak İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen beraat kararının istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu suçlara yönelik temyizin niteliği dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-g maddesi uyarınca hükümlerin temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kasten öldürmeye teşebbüs verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1 ve 286/2-g maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, tespit edilmiştir.

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.04.2021 tarihli ve 2020/317 Esas, 2021/166 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 17.02.2023 tarihli ve 2021/1443 Esas, 2023/312 Karar sayılı kararı ile ilk derece mahkemesince verilen hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın atılı suçu işlediğinden cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 17.02.2023 tarihli ve 2021/1443 Esas, 2023/312 Karar sayılı kararı ile ilk derece mahkemesince verilen hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın atılı suçu işlediğinden cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre; sanık ile katılanın komşu oldukları, aralarında uzun zamandır husumet bulunduğu, olay tarihinde inceleme dışı katılanlar ... ve ...'ın evlerinin balkonunda bulundukları sırada sanığın aracıyla binanın önüne geldiği, ... ile sanık arasında tartışmanın gerçekleştiği, sesler üzerine katılan ...'ın da balkona diğer katılanların yanına gittiği, akabinde sanığın arabasının bagajında bulunan pompalı tüfek ile katılanlara doğru hedef gözetmek suretiyle birden fazla kez ateş ederek ... ve ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebep verdiği, katılan ...'ın ise yaralanmadığı olayda, sanığın suçta kullandığı tüfeğin öldürmeye elverişli oluşu, atış mesafesi, atış sayısı, katılanların bulunduğu konum dikkate alınarak sanığın fiili ile açığa çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve bu nedenle sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 81, 35. maddeleri uyarınca kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A.Sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarına ilişkin temyiz istemi yönünden

5271 sayılı Kanun’un 286/2-g maddesinde yer verilen; “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak (…) istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B.Sanık hakkında, katılan ...'a yönelik kasten öldürme suçu yönünden verilen beraat hükmü yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin,17.02.2023 tarihli ve 2021/1443 Esas, 2023/312 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, ''mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği'' yönünden Tebliğname’ye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.03.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y