muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7157, Karar No: 2024/2242, Tarih: 05.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/7157 E.  ,  2024/2242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2118 E., 2023/721 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 13. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/33 E., 2021/418 K.

Taraflar arasındaki, meslek hastalığına dayalı olarak bağlanan gelirin eksik hesaplandığı gerekçesiyle yeniden tespit edilmesi ve fark aylıkların tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda ilk Derece Mahkemesince davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin kot taşlama sektöründe kot taşlama işçisi olarak çalışmakta iken 07.03.2008 tarihinde yapılan pnomokonyoz-slikoz meslek hastalığına yakalandığını, bu hastalık neticesinde yüzde yirmibir oranında sürekli iş göremezlik derecesinin tespit edildiğini, Kurum tarafından hatalı bir değerlendirme ile müvekkiline bağlanan sürekli iş göremezlik gelirinin eksik ödendiğini, meslek hastalığına yakalanma tarihi itibarıyla 506 sayılı Kanun'un 20 nci maddesi kapsamında bağlanması gerektiğini belirterek müvekkilinin yüzde yirmibir oranındaki maluliyeti karşısında meslek hastalığı sürekli iş göremezlik gelirinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesi ile davacı hakkında yapılan hesaplamaların yerinde ve mevzuata uygun olduğunu, buna göre talebinin yersiz olup, müvekkili Kurum tarafından yapılan tüm ve işlemlerin hukuka uygun olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi, dava dosyası incelendiğinde, davacı vekilinin 28.07.2018 tarihli dilekçe ile davalı idareye başvurarak davacıya bağlanan gelirin eksik olduğunun ileri sürüldüğü ve gelir başlangıcından itibaren hatalı işlem her ay tekrar ettiği belirtilerek zamanaşımı söz konusu olmaksızın gelir farkının hesaplanıp ödenmesinin talep edildiği, davalı idarenin 01.10.2018 tarihli işlemi ile davacı hakkında yapılan işlemde hata tespit edilemediğinin ve yapılacak herhangi bir işlem bulunmadığının bildirildiği, bunun üzerine görülmekte olan davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Dava dosyasındaki belgeler ve alınan hesap raporu birlikte değerlendirildiğinde, davacının sigortalılık süresinin son ayı olan 2007 yılı Kasım ayında günlük kazancının 19,50 TL olduğu anlaşılmakta olup, artış oranı dikkate alındığında 07.03.2008 tarihi itibarıyla davacıya ödenmesi gereken tutarın 87,27 TL olduğu, ek ödeme ile SYZ eklendiğinde toplam yapılması gereken ödemenin 93,09 TL olduğu ve dava tarihi itibarıyla davacıya ödenmesi gereken tutarın aylık toplam 348,94 TL olduğu anlaşılmakta olup, davalı idarenin davacıya yaptığı ödemeye ilişkin belgeler dikkate alındığında davalı idarenin eksik ödeme yapmasının söz konusu olmadığı anlaşılmakta olup, davanın reddine dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava dilekçesini tekrarlamış, Mahkeme tarafından bağlanan gelirin eksik hesaplandığını, hükme esas alınan bilirkişi raporunun hatalı olduğunu iddia etmiş, Mahkeme hükmünün kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin kararında somut olayda, davalı Kurumun 23.09.2011 tarihli sağlık kurulu raporu uyarınca davacıya 07.03.2008 tarihli İstanbul Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin raporu işgöremezliğe giriş tarihi kabul edilerek %20,2 oranı üzerinden iki yıl sonra kontrol kaydı olmak üzere meslek hastalığı sebebi ile sürekli işgöremezlik geliri bağladığı, kontrol muayenesi sonucu 13.01.2014 tarihli sağlık kurulu kararı ile yükselerek sürekli işgöremezliğin %21 olduğunun belirlendiği, davacının sigortalı çalışmalarının (asgari ücretle) 23.11.2007 tarihinde sona erdiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamından, davacının sürekli işgöremezlik gelirinin 506 sayılı Kanun uyarınca tahsis edildiği ve buna göre hesaplanarak bağlandığı, Kurumun gelir karar işlemleri ile ay be ay bağlanan gelir tutarından davacının 506 sayılı Kanun'un 88 inci maddesi uyarınca belirlenen prime esas kazancına göre yine 506 sayılı Kanun'un 20 nci maddesi uyarınca işgöremezlik gelirinin hesaplandığı, Kurum işleminden bir hata bulunmadığının anlaşıldığı, denetime ve hükme esas almaya elverişli bilirkişi raporuna itibar olunarak verilen kararın vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden Kanun'a aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; hükme esas raporun hatalı olduğunu denetlenmediğini ve eksik araştırma ile aylık hesabına ilişkin oluşturulan kanuni yöntemin anayasaya aykırı olduğunu esasen bu durumun öncelikle irdelenmesi gerektiğini belirterek davacı hakkında redde dair verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı hakkında davalı Kurumca yapılan gelir bağlama ve ödemeye dair işlemlerin yerinde olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Sosyal Sigortaları ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 19 uncu maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre, usul ve kanuna uygun olup, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36043, Karar No: 2014/770, Tarih: 23.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/36043 E.  ,  2014/770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2013/650-2013/792

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren davacının tutanak altına alınan olumsuz davranışları nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini ve davacının muvazaa iddiasının yerinde olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalılar arasında muvazaanın olmadığı, ancak davalı işverenin geçerli nedeni ispatlayamadığı, gerekçesiyle feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatmama tazminatının beş aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.

Hüküm taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda; davacı hakkında olumsuz davranışları nedeniyle tutanaklar tutulduğu görülmektedir. Buna göre, davacı hakkındaki tutanakların sisteme geç girme, işe geç gelme, işten erken ayrılma, işe bir gün mazeretsiz gelmeme, müşteri ile tartışma, verimsiz çalışma ve iş arkadaşlarına olumsuz davranma şeklindeki davranışlara yönelik olduğu görülmektedir. Bu tutanak içerikleri 4857 sayılı Kanun'un 25/II-h bendi kapsamında değerlendirilemezler. Zira bu bent hükmü uyarılmasına rağmen ısrarla borçlarını yerine getirmemeye ilişkindir. Eksik ya da kötü ifa bu kapsamda yer almaz. Ancak davacının savunmaları incelendiğinde sisteme uyuduğu için geç girdiğini kabul ettiği, yine işe 1,5 saat geç kaldığını kabul ettiği, çağrının ortasında sinirleri yıprandığı için müşteriye karşı sesini yükseltip telefonu ikinci anonsu yapmadan kapattığını kabul ettiği, keza hasta olduğu için vardiyasını hastaneye gitmek için terkettiğini, hastanede çok sıra olunca eve döndüğünü, parası ve kontörü olmadığı için arayıp haber veremediğini ifade ettiği anlaşılmaktadır. Davacı işçinin eylemleri iş sözleşmesinin feshinde geçerli neden oluşturabilecek nitelik ve ağırlıktadır. Bu nedenle davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yapmış olduğu 40,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 23.01.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1837, Karar No: 2011/8706, Tarih: 09.12.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/1837 E.  ,  2011/8706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında temyiz incelemesine konu 118 ada 9 parsel sayılı 1425,13 metrekare ve 118 ada 7 parsel sayılı 10791,31 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazlarda davalı yararına kazandırıcı zamanaşımı ile edinme koşullarının oluşmadığı iddiası ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, 118 ada 7 parsel sayılı taşınmazın 25.10.2010 havale tarihli bilirkişi raporu krokisindeki (A) harfi ile gösterilen bölümünün ifrazı ile bu bölümün dere yatağı niteliğiyle tescil harici bırakılmasına, kalan bölümünün çayır vasfı ile davalı adına tesciline, 118 ada 9 parsel sayılı taşınmazın ise tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 09.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3067, Karar No: 2024/20291, Tarih: 13.06.2024

**10. Ceza Dairesi         2024/3067 E.  ,  2024/20291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/504 E., 2023/303 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine, Ayvalık 2. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; kararı temyiz ettiğini belirtmiştir.

III. GEREKÇE

Suç tarihi itibarıyla sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin uygulanma koşulu bulunmadığı belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

Sanık hakkında incelemeye konu 13.08.2014 tarihli eylem nedeniyle, 06.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbiri kararının, sanığa 18.03.2015 tarihinde tebliğ edildiği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının infazı için dosyanın Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, sanığın başvurmaması nedeniyle ikinci bir uyarı yapılmaksızın denetimli serbestlik dosyasının kapatıldığı, denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması gerekirken kovuşturma şartı olan ısrar koşulu sağlanmadan kamu davası açıldığı,

Kovuşturma şartı olan ısrar koşulunun sağlanmadığı dikkate alınarak, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca kamu davasının durmasına ve erteleme kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekmekte ise de;

Öncelikle, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) ve (c) bendlerinde yer verilen koşulların oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi, dolayısıyla 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında yer alan “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.” hükmü kapsamında ihlal nedeni sayılacak eylem bulunup bulunmadığı hususunun tespiti için, sanık hakkında incelemeye konu 13.08.2014 tarihli suç tarihinden sonra, ancak kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleştiği tarihten itibaren erteleme süresi olan 5 yıl içinde işlenen kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan verilen herhangi bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ya da 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası gereği doğrudan açılan kamu davaların bulunup bulunmadığının araştırılması da gerekmekle birlikte;

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde (UYAP) ve adli sicilde incelemede, sanığın 23.09.2014 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/2859 Soruşturma numaralı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve yine sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle Balıkesir Edremit Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/7994 Soruşturma numaralı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, ayrıca incelemeye konu suç tarihi olan 13.08.2014 tarihinden önce ve sonra sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan birden fazla açık ve kapalı kaydın bulunduğu, bozmaya uyulduğu halde bu dosyaların denetime imkan verecek şekilde dosya arasına alınmadığı ve gerekçede bu yönde bir tartışma yapılmadığı anlaşılmakla,

Dairemizin, 13.09.2023 tarihli ve 2021/303 Esas, 2023/7673 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere, Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan yürütülen soruşturmalarda, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrasında yer alan "Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez" hükmü gereği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sadece bir kez verilebileceği şeklindeki amir hükme aykırı olarak, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçu nedeniyle farklı tarihlerde işlediği eylemlerden dolayı birden fazla kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş ise, bunlardan usulüne uygun olarak verilip kesinleşen ilk kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının esas alınması gerektiği kabul edildiğinden, Cumhuriyet Başsavcılığı ve/veya mahkemelerden ilgili dosyaların getirtilip dosya arasına alınıp, derdest ise temyize konu dava dosyası ile birleştirilmesi; hüküm verilmiş ve kesinleşmiş ise, gerektiğinde olağanüstü kanun

yollarına başvurulabileceği, sonucuna göre, tüm deliller birlikte gözetilmek suretiyle ihlal niteliğinde eylem olup olmadığı ya da eylemlerin tek suç, ayrı suç veya zincirleme suç oluşturup oluşturmadığı tartışılıp değerlendirildikten sonra sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Ayvalık 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,13.06.2024 tarihinde karar verildi.