muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/780, Karar No: 2013/17701, Tarih: 07.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/780 E.  ,  2013/17701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/10/2012 tarih ve 2011/197-2012/517 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1.800 adet hisse senedine sahip olduğu davalı şirket hakkında mahkemece şirketin feshine karar verildiğini, mahkemenin bu kararı üzerine 25.04.2002 tarihinde toplanan şirket genel kurulunun şirketin tasfiyesini kararlaştırarak tasfiyeyi gerçekleştirmek üzere müvekkilinin de aralarında bulunduğu üç kişilik bir tasfiye kurulunun oluşturulduğunu, tasfiye kurulunun yapmış olduğu duyurular üzerine müvekkillerine ait hisse senedi ve diğer belgelerin dökümü çıkarılarak vekil sıfatıyla tarafınca tasfiye kuruluna beyan edildiğini ve beyan edilen senetlerin tespitinin yaptırıldığını, tasfiyenin başlamasından bir süre sonra diğer iki tasfiye memurunun müvekkilini saf dışı bırakarak şirkete ait gayrimenkullerin alım ve satımı konusunda iki tasfiye memurunun yetkili olduğuna ilişkin Ticaret Sicil Müdürlüğünden aldıkları yetki belgesine dayanarak şirketin toplam sekiz gayrimenkulünden yedisini hisse senedi ve para karşılığında kendi kurdukları şirketlere ve üçüncü şahıslara satıp devrettiklerini ve hakkında açılan dava devam ettiği için şirketin bir tek Konya’daki gayrimenkulünün kaldığını, müvekkilinin diğer iki tasfiye memuru tarafından yapılan bu usulsüz işlemleri Cumhuriyet Savcılığına şikayet etmesi üzerine, tasfiye memurlarının yargılanarak birer yıl mahkumiyet cezası aldıklarını, bu karar üzerine müvekkilinin tasfiye memurluğundan ayrıldığını, mevcut tasfiye kurulunun tasfiyenin başlamasından bu yana geçen 8 yıllık süreye karşılık tasfiyeyi tamamlamadığını, son ve kati bilançoyu hazırlayarak genel kurulun onayına sunmadığını ve tasfiye bakiyesini çıkararak müvekkili dahil diğer hisse sahiplerinin alacaklarını ödemediğini, yalnızca 02.02.2006 tarihinde almış oldukları karar gereğince bir kısım hisse senedi sahiplerine birim hisse başına 150 TL avans ödemesi yaptığını, müvekkilinin, şikayet etmiş olması nedeniyle sahip olduğu hisse senetlerinin karşılıklarını ne pahasına olursa olsun ödenmeyeceğini öğrendiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 180.000 TL alacağın tahsilini talep ve dava etmiş, 24.10.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile toplam 270.000 TL nin tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının işbu davayı açmakta aktif husumet ehliyetinin bulunmadığını, davacı tarafın, ellerinde bulunduğunu iddia ettiği hisse senetlerini tasfiye memurlarına teslim etmediğini, sadece beyan ettiğini, tasfiye henüz sonuçlanmadığından, şirket genel kurulunca kabul edilip onaylanan ve kesinleşen tasfiye işlemlerinden dolayı artık davacının dava açma hakkı ve dolayısıyla aktif husumet ehliyetinin bulunmadığını, tasfiye memurlarının şirkete ait bir kısım taşınmazları satarak paraya çevirerek şirkette küçük pay sahibi olan bir kısım ortaklara da avans mahiyetinde geçici ödemelerin yapıldığını, henüz tasfiye işlemlerinin sonuçlanmadığını, bir kısım aktiflerin paraya çevrilmediğini, tasfiye payının hesabının yapılmadığını ve son ve kesin bilançonun da henüz düzenlenmediğini, davacı tarafın şirkette olan alacağını tasfiye memurlarına beyan etmiş olup bu durumda tasfiye sonucunu beklemek zorunda olduğunu, pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyeceğini, bu nedenle bu aşamada dava açamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın, davalı şirketin ortağı olduğunu iddia eden davacının avans niteliğinde tasfiye payı istemine ilişkin olduğu, anonim şirketler yönünden tasfiye neticesi dağıtmaya ilişkin 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 447. maddesine göre tasfiye halindeki davalı anonim şirkette tasfiye payının ortaklara dağıtılması için gerekli ilk şartın, alacaklılara alacaklarının ödenmiş olması olduğu, alacaklıların alacakları ödenmeden kalan mevcut bilinemeyeceğinden ortaklara avans niteliğinde dahi ödeme yapılmasının mümkün olmadığı, somut olayda davalı şirket yönetim kurulunun dağıtıma karar verdiği 30.05.2006 tarihinde halen şirket alacaklılarına 122.000,99 TL borcu bulunması nedeniyle avans dağıtma kararının usulüne uygun bir dağıtma olmadığı, dava tarihi itibariyle dahi davalı şirketin vergi borçları ile şirket ortağına olan borçlarının henüz ödenmemiş olması nedeniyle T.T.K.'nın 447. maddesi kapsamında şirket ortaklarına tasfiye payından bir ödeme yapılmasının bu aşamada mümkün olmadığı, dayanağı bulunmayan ödemeler yapılmış olmasının davacıya tek başına talep hakkı vermeyeceği, bu şartların oluşması ve davacının hissedar olduğunu kanıtlaması halinde böyle bir davanın görülebileceği, gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyizine gelince, dava 180.000 TL üzerinden açılmış ise de, 24.10.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile toplam 270.000 TL'nin tahsili istenmiş olup harcı yatırılarak usulüne uygun ıslah talebinde bulunulduğu anlaşıldığından, vekalet ücretinin bu tutar üzerinden nispi olarak hesaplanması gerekirken yazılı şekilde eksik vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmayıp kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının kabülü ile, 4. bendin hükümden çıkarılarak yerine " 20.650 TL nispi vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine " cümlesinin konulmasına, hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 07.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7256, Karar No: 2018/4297, Tarih: 07.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/7256 E.  ,  2018/4297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece kurulan ilk hükmün temyiz incelemesinde bozulmasının ardından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 07.02.2017 tarihli duruşma tutanağında üye hakim ...'in (...) ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5640, Karar No: 2016/10853, Tarih: 26.12.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/5640 E.  ,  2016/10853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 21.04.2000 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesi verilmesi istenmesi üzerine Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili, davalı vekili ve davalı yanında asli müdahiller ... v.d. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacılar vekili, Mısır vatandaşı muris .....'nin 13.11.1960 tarihinde bekar ve çocuksuz vefat ettiğni, ... Ülkesi ... ... Mahkemesi.... Dairesi'nce verilen mirasçılık belgesine göre murisin bekar ve çocuksuz ölmesi sebebiyle ülkede geçerli şeriat hükümlerinin uygulanması sonucunda mirasının aynı ana-babadan olan kardeşleri ... ve ....'nin mirasçı kabul edildiğini, oysa muris adına kayıtlı Türkiye'de bulunan taşınmaz mallar hakkında Türk Hukukunun uygulanması gerektiği, murisin ana ayrı baba bir başkaca kardeşlerinin bulunduğunu, kendisinin de murisin ana ayrı baba bir kardeşi ...'ın oğlu olduğunu, söz konusu taşınmazın intikali için Türk Hukukunun uygulanarak kendisinin de mirasçı olduğunu gösterir mirasçılık belgesi verilmesini talep etmiştir.

Murisin ana ayrı baba bir kardeşlerinin bir kısım mirasçıları da aynı taleplerle davaya katılmışlardır.

.....'i Mahkemesince verilen mirasçılık belgesine göre mirasçı kabul edilen .... mirasçıları da davaya katılarak davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece ilk olarak davanın reddine karar verilmiş, davacılar vekili ve asli müdahiller vekilinin temyiz talebi üzerine hükmün, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin 2012/4967 Esas, 2013/612 Karar sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davacı ve davacı yanında katılanların taleplerinin kabulüyle muris.....'nin mirasçıları ve miras paylarının tespitine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili, davalı Maliye Hazinesi vekili, davalı yanında davaya katılan asli müdahiller vekili temyiz etmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 598. maddesine göre, başvurusu üzerine yasal mirasçı oldukları belirlenenlere, sulh mahkemesince veya noterlikçe mirasçılık sıfatlarını gösteren bir belge verilir.

Mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davada irs ilişkisi kural olarak nüfus kayıtları ile ispat olunur. Nüfus kayıtları belgeledikleri olguların doğruluğuna kanıt oluşturur. Bunların içeriğinin doğru olmadığının ispatı kanunlarda başka bir hüküm bulunmadıkça herhangi bir şekle tabi değildir (TMK m. 7). Hakim çekismesiz yargıda re'sen araştırma ilkesi uyarınca, davanın ispatı için gerekli bütün delillere başvurabilir.

Mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davada irs ilişkisi kural olarak nüfus kayıtları ile ispat olunur. Nüfus kayıtları belgeledikleri olguların doğruluğuna kanıt oluşturur. Bunların içeriğinin doğru olmadığının ispatı kanunlarda başka bir hüküm bulunmadıkça herhangi bir şekle tabi değildir (TMK m. 7). Hakim çekismesiz yargıda re'sen araştırma ilkesi uyarınca, davanın ispatı için gerekli bütün delillere başvurabilir.

Hukukumuzda çekişmeli yargıya tabi davalarda taraflarca hazırlama ilkesi geçerli olup, hakim tarafların talepleri ile bağlıdır. Hakim, talepte bulunan tarafların iddia ettiği olaylar ve ileri sürdüğü delillerle yetinerek karar vermek zorundadır. Çekişmesiz yargıya tabi davalarda ise re'sen araştırma prensibi egemendir. Hasımsız açılan ve çekişmesiz yargıya tabi olan davalarda verilen kararlar kesin hüküm teşkil etmediği gibi bu kararlar açılacak bir iptal davası sonucunda değiştirilebilir veya ortadan kaldırılabilir.

Mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkin davalarda davacı, mirasçılık belgesi verilmesini isteyebilmek için murisin öldüğünü ve ölüm tarihini, muris ile kendisi arasındaki irs bağını kanıtlamak zorundadır. Bu tür davaların reddine karar verilebilmesi için murisin hiçbir şekilde yaşamadığının, böyle bir kişinin mevcut olmadığının belirlenmesi veya davacının murisin mirasçısı olmadığının tespiti gerekir.

Somut olaya gelince; mahkemece 07.04.2009 havale tarihli bilirkişi ön raporundaki eksiklikler tam olarak giderilmeden, murisin baba bir ana ayrı kardeşleri ... ve ... (....)'ın ölüm tarihleri, mirasçıları tespit edilmeden, murisin baba bir ana ayrı kardeşi .....'nin 06.01.1975 tarihinde evli olarak vefat ettiği tespit edilmesine rağmen mirasçıları belirlenmeden eksik inceleme ve araştırmayla hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Kabule göre de; ... uyruklu bütün özel ve tüzel kişilerin Türkiyede bulunan taşınmaz ve kişisel eşyası hariç taşınır malları ile bütün hak ve menfaatlerine 28.05.1927 gün 1062 sayılı Kanun hükümlerine dayalı Hazineceel konulmuştur. Mahkemece, ... uyruklu mirasçılara düşecek miras paylarına devletçe hukuken el konulmuş olduğundan mirasçılık belgesinde hak ehliyeti yönünden bu kararnameye işaret edilmek suretiyle verasetin belirlenmesi gerekirken, murisin ana baba bir kardeşi .... El ....ve .... oğlu ....'nin ... (...) ... Mahkemesi'nden alınan mirasçılık belgeleri baz alınarak ... (...) ...’nin çocukları ...., .... ....'nin ....i'nin Eşi .....nin Çocukları .... ....'nin mirasçılığına karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 26.12.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9788, Karar No: 2017/4715, Tarih: 06.11.2017

**5. Ceza Dairesi         2014/9788 E.  ,  2017/4715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kayseri 1. İcra Müdürlüğünün 2004/8180 sayılı dosyasında 47.650 TL alacak için takip yapıldığı, alacaklı vekilinin talebi ile borçlu şirketin gayrimenkulü ve 4 aracı üzerine haciz konulduğu, takibin devamı sırasında taşkın haciz ve kıymet takdiri davaları açıldığı, icra müdürü olan sanık tarafından borçlu vekilinin talebi üzerine kıymet takdiri işlemine şikayet halinde İİK 106. maddesindeki sürelerin işlemeyeceği dikkate alınmadan 1 yıllık sürenin geçmesi nedeniyle araçların üzerindeki hacizlerin kaldırıldığı, iki aracın bu işlemin akabinde üçüncü şahsa devredildiği, ayrıca söz konusu dosyanın kaybolması nedeniyle de alacaklı olan katılanın mağduriyetine sebebiyet vererek görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açılmış ve sanığın zincirleme şekilde ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiş ise de; sanığın savunmasında borçlu vekilinin talebi üzerine UYAP kayıtlarını kontrol ettiğinde dosyanın 08/07/2006 tarihinde müdür yardımcısı .... tarafından kapatıldığını, arşiv kaydına alınan dosyayı incelediğinde de 1 yıl içerisinde satış talep edilmediğini görerek 12/08/2006 tarihinde araçların üzerindeki hacizleri kaldırdığını, kıymet takdirine itiraz davasının icra dosyasına bildirilmediğini, alacaklı vekilinin mahkemenin duruşma zaptını ibrazı ile öğrendiğini, diğer hacizli malların alacağı karşılamaya yettiğini, gayrimenkul üzerinde ipotek görünse de ilgili bankanın alacakları kalmadığına ilişkin yazısı bulunduğunu, bu durumu alacaklı vekiline bildirdiğini, Kayseri 2. İcra Mahkemesinin 12/11/2008 tarih, 2008/783-878 sayılı karar ile icranın geri bırakılmasına karar verildiğini, tarafından yapılan işlemin sonuca etkili olmadığını, dosya sayısının fazlalığı ve işlem yoğunluğu ile fiziki koşulların yetersizliği yanısıra dosyaların muhafazasından yapılan iş bölümünden de anlaşılacağı üzere birinci derecede katiplerin sorumlu olup 2004/8180 sayılı dosyaya son işlemin ... tarafından yapıldığını, kayıtlarda bu durumun görüldüğünü, ayrıca dosyanın ikmal edildiğini, söz konusu dosyanın kaybolmasında sorumluluğu bulunmadığını, tanığı ....'indinlenmediğini savunması karşısında, müdür yardımcısı .....'nın UYAP kaydının kapatılması işlemini ne şekilde gerçekleştirdiği, ...'in de dosyanın kaybolması ile ilgili tanıklıklarına başvurulması, kıymet takdiri davasının icra dosyasına ne zaman kim tarafından bildirildiğinin, hacizlerin kaldırılması sırasında icra dosyasında bu davaya ilişkin bilgi bulunup bulunmadığının araştırılması, Kayseri 2. İcra Mahkemesinin 2008/783 Esas-878 sayılı Karar ile Kayseri 1. İcra Müdürlüğünün 2004/8180 sayılı dosyasındaki takibin çeke dayalı olduğu için zamanaşımı süresinin 6 ay olup kıymet takdiri davasının bu süreyi kesmeyeceğinden bahisle icranın geri bırakılmasına karar vermesi ve bu kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12

. İcra Mahkemesinin 2008/783 Esas-878 sayılı Karar ile Kayseri 1. İcra Müdürlüğünün 2004/8180 sayılı dosyasındaki takibin çeke dayalı olduğu için zamanaşımı süresinin 6 ay olup kıymet takdiri davasının bu süreyi kesmeyeceğinden bahisle icranın geri bırakılmasına karar vermesi ve bu kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesi tarafından onanarak kesinleşmesi nazara alınarak eylem neticesinde görevi kötüye kullanma suçunun objektif cezalandırma şartı olan kişi mağduriyeti, kamu zararı ve menfaat sağlanması unsurlarının oluşup oluşmadığı, varsa ne şekilde oluştuğunun denetime imkan verecek şekilde gerekçeleriyle tartışılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Usulsüz olarak hacizlerin kaldırılması ve Trafik Tescil Müdürlüğüne yazı ile bildirilmesi eyleminin icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden TCK'nın 257/1. maddesi yerine aynı Kanunun 257/2. maddesi uyarınca ceza tayin edilmesi,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında 53/5. maddesi gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12548, Karar No: 2017/9129, Tarih: 19.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/12548 E.  ,  2017/9129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 05.09.1986-02.02.2001 tarihleri arasında aralıklı olarak ...Köy Hizmetleri Bölge ve İl Müdürlüğünde çalıştığını, aralıklı olarak çalıştığı dönem ve sonrasında yapılan toplu iş sözleşmelerinde de yıllık ücretli izin hakkının işveren tarafından kullandırılacağı ve ücretinin ödeneceğinin belirtildiğini, davalı kurumun müvekkilinin mevsimlik işçi statüsünde olduğundan bahisle yıllık ücretli izne müstahak olmadığını, İş Kanunu ve mevzuat çerçevesinde bunun mümkün olmadığını belirterek ödeme yapmadığını, müvekkilinin aralıklı olarak çalıştığı 15 yıl boyunca farklı aylarda çalıştırıldığını ve yılın her ayında görev yaptığını, her ne kadar çalıştığı dönemler bir yıldan az ise de yaptığı işin mevsimlik işlerden olmadığını belirterek yıllık izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının talep ettiği yıllık izin ücretinin zamanaşımına uğradığını, davacının 1986 yılından 2001 yılına kadar Köy Hizmetleri Diyarbakır İl Müdürlüğü emrinde belirli süreli geçici işçi olarak çalıştığını, Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğüne bağlı İl ve Bölge Müdürlüklerinin ihtiyacı olduğu zaman geçici süreli olarak işçi çalıştırdığını, geçici süreli çalışmalarda yıllık ücretli izin talep edilemeyeceğini, talebin 4857 sayılı İş Kanunu’na aykırı olduğunu, davacının yılın her ayında çalışmasının söz konusu olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraf ehliyeti konusu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca dava şartlarındandır, davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek Mahkemece, gerekse Yargıtayca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden gözönünde tutulur.

Somut olayda, yargılama devam ederken 6360 sayılı Kanun gereğince Kanun’un yürürlüğe girdiği tarihten sonraki ilk mahalli seçimlere kadar tüzel kişiliği devam eden davalı ... İdaresinin tüzel kişiliği sona ermiştir.

Somut olayda, yargılama devam ederken 6360 sayılı Kanun gereğince Kanun’un yürürlüğe girdiği tarihten sonraki ilk mahalli seçimlere kadar tüzel kişiliği devam eden davalı ... İdaresinin tüzel kişiliği sona ermiştir.

Diğer taraftan 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrasına göre, “...Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.” denilerek yeni açılacak veya devam eden davalarda valilik devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kararı uyarınca devir işleminin yapıldığı kurum ve kuruluşun taraf olacağı hükme bağlanmıştır.

Davacı, Diyarbakır İl Özel İdaresinde çalışırken hak ettiğini iddia ettiği işçilik alacağının tahsili için dava açmış olup, Mahkemece gerekçede davalı olarak ... ve Büyükşehir Belediyesi Başkanlığının gösterildiği anlaşılmaktadır. Davalı Valilik temyizinde taraf sıfatlarının bulunmadığını belirterek temyiz dilekçesinin ekinde Diyarbakır Valiliği İl Özel İdaresinin dava dosyaları ile ilgili Devir, Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu Ek Kararı sunduğu anlaşılmaktadır. Davacının 6360 sayılı Kanuna göre oluşturulan Diyarbakır İli Devir, Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu tarafından hangi kuruma devredildiği tam olarak belli değildir. Bu nedenle davacının hangi kuruma devredildiğine ilişkin komisyon kararı ve belgeler getirtilerek İl Özel İdaresinin ve davacının dava dosyasının hangi kuruma devredildiği tespit edilerek taraf teşkili sağlanması gerekli iken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.