muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/21018, Karar No: 2024/7781, Tarih: 15.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/21018 E.  ,  2024/7781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/57898 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya arasında mevcut nüfus kayıt örneğine göre, 25/09/1999 doğum tarihli olup suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk ... ve 30/12/2000 doğum tarihli olup suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk ... haklarında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150/2. maddesi uyarınca tayin edilmiş zorunlu müdafinin yokluğunda karar verilmiş ise de, karar tarihi olan 13/02/2019 itibariyle suça sürüklenen çocukların 18 yaşını ikmal ettikleri anlaşılmakla, bu husus kanun yararına bozma değerlendirilmesi dışında bırakılarak yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuklar hakkında üzerine atılı mala zarar verme suçu nedeniyle, anılan Kanun'un 151/1. maddesi uyarınca belirlenen 150 gün adlî para cezasından, anılan Kanun'un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 100 gün adlî para cezası yerine, 120 gün adlî para cezasına hükmedilmesini müteakip, aynı Kanun'un 62. maddesinin uygulanması suretiyle 83 gün adlî para cezası yerine, 100 gün adlî para cezasına hükmedilmesi sonrasında, anılan Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca 1.660,00 Türk lirası adlî para cezası yerine, 2.000,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/4 maddesinin (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuklar hakkında üzerlerine atılı mala zarar verme suçu nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1. maddesi uyarınca belirlenen 150 gün adlî para cezasından, anılan Kanun'un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 100 gün adlî para cezası yerine, 120 gün adlî para cezasına hükmedilmesini müteakip, aynı Kanun'un 62. maddesinin uygulanması suretiyle 83 gün adlî para cezası yerine, 100 gün adlî para cezasına hükmedilmesi sonrasında, anılan Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca 1.660,00 Türk lirası adlî para cezası yerine, 2.000,00 Türk lirası adlÎ para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Ağrı 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.02.2019 tarihli ve 2017/122 Esas, 2019/79 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Suça sürüklenen çocukların mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 151/1. maddesi uyarınca belirlenen 150 gün adlî para cezasından aynı Kanun'un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılarak 100 gün adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 83 gün adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun’un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 1.660,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,” dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2279, Karar No: 2012/4700, Tarih: 29.05.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/2279 E.  ,  2012/4700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TUZLA İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ....'nin beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı dosyalarında, ticaret şirketlerinin müdür ve yetkililerinin ticareti terk suçunu işlemelerinin mümkün olduğu yönünde oyçokluğuyla verilen karar doğrultusunda uygulama yapılması Dairemizce de uygun bulunmuş olmakla; şirket yetkilisi sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyannamesi vermemesi gerekmekte olup, somut olayda İstanbul Ticaret Sicili Memurluğunun 27.01.2009 tarih ve 10492 sayılı yazısı ile borçlu şirketin ticaret sicil memurluğunda kayıtlı olduğu ve halen faaliyetine devam ettiğinin anlaşılması ve diğer taraftan Tuzla İlçe Emniyet Müdürlüğünün 30.12.2009 tarih adli 2009/1518 sayılı yazısı altında şirketin faal adresinin Nakliyeciler Terminali Barış Mah. Koşu yolu Cad. F Blok No: 16 ... adresinde İzgi Taşımacılık olarak faaliyet gösterdiği tespit edilmesine karşın, bu adreste ticari faaliyetine devam edip etmediği yönünde zabıt araştırması yaptırılmadan yazılı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 29.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/31916, Karar No: 2013/5622, Tarih: 11.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/31916 E.  ,  2013/5622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

(Kapanan Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık ... ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanığın fikir ve eylem birliği içerisindeki arkadaşı ile birlikte konut dokunulmazlığını ihlal ettiğinin anlaşılması karşısında TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış; birden fazla kişi ile birlikte konut dokunulmazlığını ihlal suçunun uzlaşma kapsamında yer almaması nedeniyle tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak

1- Sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken tekerrüre esas alınan ilamın karar yerinde gösterilmeyerek çelişkiye neden olunması, kabule göre de; sanığın adli sicil kaydında yer alan ilamların tamamında yaş küçüklüğü nedeniyle ceza indirimi uygulanmış olması karşısında, söz konusu ilamın TCK'nın 58/5. maddesine göre tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

2-Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, “müteselsilen” alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK’nın 58. maddesinin uygulanması ile ilgili

bölüm çıkarılmak suretiyle ve yargılama giderleri ile ilgili kısımdan “müteselsilen tahsiline’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine “sanıkların paylarına düşen oranda ayrı ayrı alınmasına” kelimelerinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık ... ... hakkında mala zarar verme suçu ile sanık ... ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Birden fazla kişi ile birlikte konut dokunulmazlığını ihlal suçunun uzlaşma kapsamında yer almaması nedeniyle tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

II- Sanık ... ... hakkında mala zarar verme suçu ile sanık ... ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Birden fazla kişi ile birlikte konut dokunulmazlığını ihlal suçunun uzlaşma kapsamında yer almaması nedeniyle tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ... ...'ın adli sicil kaydı bulunmamasına rağmen, geçmişteki hali gösterilerek 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmamasına karar verilerek çelişkiye düşülmesi,

2-Müştekinin kovuşturma aşamasında mala zarar verme suçu bakımından zararının giderildiğini beyan etmesine rağmen sanıklar hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık ... ... hakkında mala zarar verme suçu nedeniyle mahkumiyet hükmü kurulurken tekerrüre esas alınan ilamın karar yerinde gösterilmeyerek çelişkiye neden olunması, kabule göre de; sanığın adli sicil kaydında yer alan ilamların tamamında yaş küçüklüğü nedeniyle ceza indirimi uygulanmış olması karşısında, söz konusu ilamın TCK'nın 58/5. maddesine göre tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

4-Sanık ... ...'ın fikir ve eylem birliği içerisindeki arkadaşı ile birlikte müştekinin konut dokunulmazlığını ihlal ettiğinin anlaşılması karşısında TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması,

5-Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, “müteselsilen” alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 326/son. maddesinin gözetilmesine, 11.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3278, Karar No: 2015/4733, Tarih: 28.04.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/3278 E.  ,  2015/4733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.04.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; tazminat isteminin kabulüne dair verilen 06.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 28.04.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden taraf gelmedi. Karşı taraftan davalı ... vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklaması dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, davacı tüketici harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ...'ye verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.04.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9365, Karar No: 2016/16269, Tarih: 01.12.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/9365 E.  ,  2016/16269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı verilen kararı 1412 sayılı CMUK'nın 310.maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 08/04/2015 tarihinde temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 01/12/2016 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15168, Karar No: 2023/22444, Tarih: 11.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/15168 E.  ,  2023/22444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/116 E., 2015/678 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Çerkezköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2015 tarihli ve 2015/116 Esas, 2015/678 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 29, 50 ve 52 nci maddeleri uyarınca 1500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve cezanın üçer ay ara ile 4 eşit taksitte tahsiline, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri, kararın ağır ve haksız olduğuna, atılı suçu işlemediğine ve resen belirlenecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, çocuğunu almak için gittiği okulda güvenlik görevlisi olan şikâyetçi ile tartıştığı, izin verilmemesine rağmen okulun bahçesine girerek, çocuğunu alıp dışarı çıktığı esnada şikâyetçinin kapıyı kapatmaya çalışması üzerine ayağından yaralanan sanığın, şikâyetçiye kafa atıp basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına sebebiyet vermesi suretiyle atılı suçu işlediği, tarafların beyanları, tanık Y. G.'nın anlatımı, şikâyetçiye ait adli muayene rapor içeriği ve tüm dosya kapsamıyla Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, sanığın, bozma sebebi dışındaki temyiz sebepleri ile başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, sanığın, bozma sebebi dışındaki temyiz sebepleri ile başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Görevi yaptırmamak için direnme suçuyla korunan hukuki yarar, kamu idaresinin güvenilirliği ve işleyişi olup; bu suçta, kamu faaliyetlerine kişilerin saygı göstermelerinin sağlanması ve kamu görevlerinin yerine getirilmesini, dolayısıyla da kamu görevini yerine getirenleri engellemeye yönelik fiillerin önüne geçilmesi amaçlanmıştır. 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinde düzenlenen ve seçimlik hareketli bir suç olan görevi yaptırmamak için direnme suçunda, kamu görevlisinin görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit niteliğindeki davranışların yanı sıra engellenmek istenen işin o kamu görevlisinin görevine giriyor olması gerekir. Somut olay kapsamında, çocuğunu alıp okuldan çıktığı esnada şikâyetçinin kapıyı kapatmaya çalışması üzerine ayağından yaralanan sanığın, şikâyetçiye kafa atması şeklindeki eyleminde, sanığın şikâyetçinin hangi görevinin yapılmasını engellemek için cebir kullandığı karar yerinde denetime imkân verecek şekilde gösterilmeden ve eylemin kasten yaralama suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9648, Karar No: 2012/3174, Tarih: 02.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/9648 E.  ,  2012/3174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Üsküdar 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/08/2010

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece verilen kısa kararda feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatmama tazminatının beş aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verildiği halde, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında işe başlatmama tazminatının dört aylık ücret tutarı olarak olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok beş aylık ücret ve diğer haklarının belirlendiği yazılmıştır.

Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.04.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince bozma nedenidir. Mahkemece tefhim edilen kısa karar ile sonradan yazılan gerekçeli kararda, işe başlatmama tazminatının miktarı ile boşta geçen süre ücretinin miktarı yönünde çelişki açık olduğundan kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan  sebepten  BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10723, Karar No: 2020/1661, Tarih: 24.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/10723 E.  ,  2020/1661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mal Rejiminin Tasfiyesinden Kaynaklanan Alacak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı ... vekili, davalı ile 1973 yılında evlendiklerini, evlendikten sonra sürekli yemiyeye giderek sebze ve meyve ekip pazarcılık yaparak, hayvancılık yaparak aile bütçesine katkıda bulunduğunu, ürün yetiştirip sattığı iki dönüm seranın da bütün işlerini kendisinin yaptığını, aile bütçesine yaptığı katkılar ve düğünde takılan beş adet Osmanlı altını, üç adet bileziğin bozdurulmak suretiyle 418 ada 5 parselde bulunan taşınmazı edindiklerini ve üzerine ev yaptıklarını, yine aynı taşınmaz üzerine 1990 yılında iki katlı ev yaptıklarını, yine 161 ada 2 parsel sayılı taşınmazı satın aldıklarını, 2004 yılında 48 RG 628 plakalı Ford Transid marka aracı satın aldıklarını, tüm bu malların davalı eşi adına kayıtlı olduğunu, belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000 TL'nin işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 24.09.2013 tarihinde talebini 45.000 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 10.000 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme hâkime aittir (HMK mad. 33). İddianın ileri sürülüş şekline göre dava; mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Bu davaların çözüm yeri 4787 sayılı Aile Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4. maddesi gereğince Aile Mahkemeleri'dir. Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde ise Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemeleri'nde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. Görev, kamu düzenine ilişkin olmakla yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözönünde bulundurulur. Mahkemece, davanın niteliği dikkate alınarak davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken; bu husus gözden kaçırılarak Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla yargılamaya devam edilip yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazı yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 24.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.