muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/444, Karar No: 2021/237, Tarih: 01.06.2021

.000 TL olduğu, sanık ... tanık Mustafa aracın 50.000 TL’ye satıldığını beyan ettikleri, suç tarihinden önce aracın satışına ilişkin olarak tanık Vedat’ın aracı akrabasından 58.000 TL’ye satın aldığını ve tanık Yakup’a 52.000 TL’ye vadeli olarak sattığını ifade ettiği, tanık Yakup'un bu aracı 48.000-52.000 TL arasında bir fiyata tanık ...'e sattığını, tanık Mustafa’nın ise tanık Yakup’tan 47.000 TL’ye vadeli olarak aldığı aracı sanığa 50.000 TL’ye peşin fiyatına sattığını belirttiğinden ve aracın arızalı ve boyalı olduğunun tespit edildiği, söz konusu aracın satış fiyatları göz önüne alındığında aracın piyasa değerine yakın olarak sanık tarafından satın alındığı ve sanığın aracı değerinin oldukça altında satın aldığına dair dosya kapsamında bir delil olmadığı birlikte değerlendirildiğinde; söz konusu görüşmenin sanığın atılı suçtan mahkûmiyeti için yeterli olmaması, sanığın görev yaptığı sürede ceza infaz kurumunda görevli bazı personel hakkında soruşturma yürüttüğünden kendisine duyulan husumetten dolayı imzasız ve isimsiz dilekçe ile hakkında şikâyette bulunulduğuna ilişkin savunmasının sanığın görev yaptığı sürede 6 farklı soruşturma dosyasında 17 personel hakkında soruşturma yürüttüğünün anlaşılması karşısında doğrulanması, rüşvet gibi çok failli ve bir karşılaşma suçu olan suçlarda, suça karışan rüşvet veren, alan ya da rüşvete aracılık edenler hakkında da kamu davası açılması gerekmesi, tanıklar Mustafa ve Salih hakkında rüşvet suçundan dava açılmadığından dosya kapsamında rüşvet verenin olmadığı takdirde rüşvet alanın bulunmasının da olanaksız olacağı ve dosya kapsamındaki deliller göz önünde bulundurularak tanıklar hakkında rüşvet suçundan ihbarda da bulunulmaması karşısında; sanık hakkındaki iddianın somut, kesin ve inandırıcı kanıtlarla ispatlanamadığı anlaşıldığından, rüşvet suçundan verilen beraat kararının isabetli olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla usul ve kanuna uygun İlk Derece Mahkemesi hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin, sanığa atılı görevi kötüye kullanma suçu açısından Adalet Bakanlığı ile ... vekilinin katılma talebinin reddine ilişkin usul ve kanuna uygun olan kararının CMK'nın 287. maddesi ile ve 302. maddesinin birinci fıkrası gereğince ONANMASINA, rüşvet suçu açısından Adalet Bakanlığının katılma ve hükmü temyiz etme hakkı OLMADIĞINA, temyiz incelemesinin sanığa atılı rüşvet suçu yönünden katılan ... Bakanlığının temyiz istemi ile sınırlı olarak YAPILMASINA,

2- Ceza infaz kurumunda tutuklu olarak bulunan tanığın babasıyla yapmakta olduğu telefon görüşmesi içeriklerinden elde edilen delillerin sanığa atılı rüşvet suçu yönünden YASAL DELİL NİTELİĞİNDE OLDUĞUNA,

3- Usul ve kanuna uygun olan Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 09.05.2018 tarihli ve 14-13 sayılı sanık hakkında rüşvet suçundan kurulan beraat hükmünün ONANMASINA,

4- Dosyanın, Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 01.06.2021 tarihinde yapılan müzakerede birinci ve ikinci inceleme konuları yönünden oy çokluğuyla, üçüncü inceleme konusu yönünden ise oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8981, Karar No: 2016/135, Tarih: 12.01.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/8981 E.  ,  2016/135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece uyarlama yargılama sonunda verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Hükümlüye verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilirken kanun maddesinin gösterilmemesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

1)5252 sayılı Kanun’un 5. maddesi gereğince ağır para cezalarının adli para cezasına dönüştürülmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)5237 sayılı TCK'da nisbi para cezası öngörülmeyip gün adli para cezasının düzenlendiği, bu itibarla nisbi para cezalarının tayininde emvalin miktarı ile 6831 sayılı Kanun'un 91/1-2. maddelerindeki para cezasının çarpımı sonucunda bulunan sonuç para cezası 1 TL’nin altında kalıp, 5335 sayılı Kanun ile Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkındaki 5083 sayılı Kanun'un 2. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 1 TL’nin altında kalan para cezaları hesaba alınmayacağından, adli para cezası tayininin usul ve yasaya aykırı olduğunun gözetilmemesi,

3)Sanık hakkında lehe olduğu gerekçesiyle suç tarihinde yürürlükte olan Kanun hükümlerinin uygulanması kabul edildiği halde, karma uygulama yapılarak, cezanın ertelenmemesinde TCK’nın 51. maddesine dayanılması,

4)01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 122. maddesi ile 647 sayılı Kanun yürürlükten kaldırılmış olup aynı Kanun’da süresinde ödenmeyen para cezalarına ilişkin gecikme zammı öngörülmemesine göre, gecikme zammının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

4)01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 122. maddesi ile 647 sayılı Kanun yürürlükten kaldırılmış olup aynı Kanun’da süresinde ödenmeyen para cezalarına ilişkin gecikme zammı öngörülmemesine göre, gecikme zammının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve hükümlünün temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; tebliğnameye kısmen uygun olarak, 1 ve 2 nci fıkralardaki “445,61 YTL ve 891, 22 YTL ağır para” ibarelerinin hükümden çıkarılması, 3 üncü fıkradaki “ağır” ibaresinin çıkarılarak yerine “adli” ibaresinin eklenmesi, para cezalarının toplanmasına ilişkin 4 üncü fıkranın hükümden çıkarılması, 5 inci fıkrada geçen “ve bu kısma 6183 sayılı Kanun'un 51. maddesinde öngörülen gecikme zammının yarısı oranında gecikme zammı uygulanmasına” ibarelerinin çıkarılması, ayrıca TCK’nın 51. maddesine dayanılan 8 inci fıkranın hükümden çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün bu bağlamda ONANMASINA, 12.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15169, Karar No: 2014/19352, Tarih: 10.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/15169 E.  ,  2014/19352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davaya konu taşınmazların tapu kaydında isminin .. olmasına rağmen “...” olarak yazıldığını ileri sürerek, tapu kaydının nüfüs kaydına uygun olarak düzeltilmesini istemiş, yargılama sırasında baba adının da “... ..” yazıldığını doğrusunun “...” olduğunu belirterek baba adının da düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

, 10.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10802, Karar No: 2015/14927, Tarih: 22.12.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/10802 E.  ,  2015/14927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı .... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 08.03.2012 gün ve 2009/513 esas 2012/ 95 karar sayılı hükmün bozulmasına ilişkin olan 15.04.2013 gün ve 5137-5557 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, imar uygulamasının iptali nedeniyle kadastral parselin ihyası suretiyle tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, idari yargıda verilen iptal kararı ile imar tescillerinin sebepten ve illetten yoksun hale geldikleri gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın, davalı ... tarafından temyizi üzerine Dairece, "..iptali istenen 3316 ada 7 parsel sayılı taşınmazın maliklerinden ...'nın davada davalı olarak yer almadığı görülmüştür. Hal böyle olunca, eksik gösterilen imar parsel malikinin davada yer alması sağlanarak taraf teşkili sağlandıktan sonra davanın esası hakkında karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir..." gerekçesiyle sair yönler incelenmeksizin bozulmuş, bozma kararına karşı davacılar vekili karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

Ne var ki, 3316 ada 7 parsel sayılı taşınmazın paydaşlarından olan ...'nın dava tarihinden önce 14.01.1985 tarihinde öldüğü ve mirasçıları ..., ... ile ...'ın davada davalı olarak yer aldıkları görülmektedir. Bu durumda, Dairenin bu yöndeki bozma kararı ortadan kaldırılarak, işin esasının incelenmesine geçildi.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 2691 parsel sayılı taşınmazda ..... Belediyesince imar uygulaması yapıldığı, oluşturulan bir çok imar parselinde davalıların paydaş kılındığı, sicilin dayanağı imar uygulamasının ..... İdare Mahkemesi'nin 26.12.1991 tarih, 1988/1496 esas, 1991/814 karar sayılı ilamı ile iptal edildiği ve kararın derecattan geçmek suretiyle 23.08.1993 kesinleştiği, ardından dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede ikinci imar uygulamasının yapıldığı ve anılan imarın iptali isteğinin Balıkesir İdare Mahkemesi'nin 29.01.2008 tarih, 2007/553 esas, 2008/307 karar sayılı ilamı ile süre aşımı nedeniyle reddine karar verildiği, red kararının derecattan geçmek suretiyle 14.12.2011 tarihinde kesinleştiği, bu durumda 01.11.2001 tarih, 138 sayılı imar planının geçerli ve ayakta olduğu, ancak 1988 yılında yapılıp iptal edilen birinci imar uygulaması nedeniyle kadastral parsele dönüş işlemleri tamamlanamadığı için ikinci imar planının da uygulanamadığı, sicile son imarın yansımadığı anlaşılmaktadır.

Gerçekten de, birinci imar uygulamasının idari yargı yerinde iptal edildiği, sicil kayıtlarının illetini teşkil eden idari işlemin ortadan kalkması ile sicilin yolsuz tescil durumuna düştüğü açıktır.

Gerçekten de, birinci imar uygulamasının idari yargı yerinde iptal edildiği, sicil kayıtlarının illetini teşkil eden idari işlemin ortadan kalkması ile sicilin yolsuz tescil durumuna düştüğü açıktır.

Ne var ki, somut olayda dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgede ikinci bir imar uygulamasının yapıldığı, imar işleminin iptali isteğinin reddine karar verildiği, ancak sicil kayıtlarına henüz ikinci imarın yansıtılamadığı görülmektedir.

O hâlde, varlığını devam ettiren 01.11.2001 tarih, 138 sayılı imar planının geçerli ve ayakta olduğu gözetilerek varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Anılan bu husus karar düzeltme isteği üzerine, yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından, davacılar vekilinin bu yönlere değinen karar düzeltme isteğinin 6100 sayılı HMK’nin geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 440. maddesi gereğince kabulüne, Dairenin 15.04.2013 tarih, 5137-5557 sayılı bozma kararının ortadan kaldırılmasına ve yerel mahkemenin 08.03.2012 tarih, 2009/513 Esas, 2012/95 Karar sayılı kararının açıklanan bu nedenlerle, (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13349, Karar No: 2024/6875, Tarih: 30.05.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/13349 E.  ,  2024/6875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/169 E., 2021/1588 K.

SUÇLAR : Nitelikli yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red, temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usûle ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz dilekçesinde belirttiği sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 286/2-g. maddesi uyarınca,10 yıl veya daha az hapis cezaları ile adli para cezasını gerektiren suçlardan ilk derece mahkemelerinden verilen beraat kararlarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmadığı belirtilmiş olup, sanıkların üzerlerine atılı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109/2,3-a-b. maddesine uyan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından kanunda öngörülen cezanın üst sınırının 10 yıldan fazla olması sebebiyle temyizi mümkün olup, sanıklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümler bakımından, tebliğnamede red isteyen görüşe iştirek edilmemiştir.

Sanıkların üzerlerine atılı nitelikli yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetlerine yeterli derecede her türlü şüpheden arınmış kuvvetli, inandırıcı ve kesin delil bulunmadığından, katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmeyerek, sanıklar haklarında kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 17.06.2021 tarihli ve 2021/169 Esas, 2021/1588 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 289. maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, hukuka aykırılık görülmediğinden aynı sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun kısmen aykırı olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ayrı ayrı ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kütahya 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2211, Karar No: 2012/2779, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2211 E.  ,  2012/2779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; ırz ve namusa tasaddide bulunma suçundan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.03.2006 gün ve 2006/6 Esas, 2006/112 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemenin oluşa uygun kabulüne göre; sanığa isnat olunan suçun 765 sayılı TCK.nın 415/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 2000 yılı Ekim ayı ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUKnın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 08.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2000/884, Karar No: 2000/2067, Tarih: 23.03.2000

19. Hukuk Dairesi 2000/884 E., 2000/2067 K.

**19. Hukuk Dairesi 2000/884 E., 2000/2067 K.**

**- İPOTEK

- SIRA CETVELİNE İTİRAZ

- TEFERRUAT**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 83/c ]

- 743 S. TÜRK KANUNU MEDENİSİ (MÜLGA) [ Madde 621 ]

- 743 S. TÜRK KANUNU MEDENİSİ (MÜLGA) [ Madde 777 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davalı vekili, müvekkili bankanın alacaklı olduğu dosyadan borçlu A.... Dış Tic. Ltd. Şti. ne ait menkul malların haczedilerek satıldığını, satış bedelinin menkul malların ipotek kapsamında bulunduğu gerekçesiyle davalı bankalara ödenmesine karar verildiğini, satışa konu menkul mallar ipotek kapsamında bulunmadığından pay ayrılamayacağını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı T.... bank A.Ş. vekili cevabında, satışa konu malların rehin kapsamında olduğuna ilişkin tapu sicilinde şerh bulunduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre davalı T....bank A.Ş. lehine ipotekli taşınmazlar üzerinde borçlu şirketin fabrika binasının bulunduğu, fabrika içindeki makinaların tefferruat olarak 22/09/1997 tarihinde tapu siciline şerhedildiği, İİK.nun 83/c maddesi uyarınca taşınmaz rehninin ipotek akit tablosunda sayılı bulunan teferruatı kapsamına aldığı, bu nedenle teferruatın taşınmazdan ayrı haczedilemeyeceği, satılan mallar T....bank A.Ş. lehine rehinli olduğundan satış bedelinin öncelikle davalı T....bank A.Ş'ne ayrılmasında hata bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

İİK.nun 83/c maddesinde, ipotek akit tablosunda sayılı bulunan teferruatın gayrimenkulden ayrı olarak haczedilemeyeceği belirtildikten sonra MK.nun 777. maddesi hükmü saklı tutulmuştur. Saklı tutulan hükmün 2. fıkrasına göre makine veya otel mefruşatı gibi rehin senedinde açıkça teferruat olarak gösterilen ve tapu sicilinde belirtilen şeyler, kanunen teferruattan sayılmayacağı isbat edilmezse teferruattan addedilir. Görüldüğü gibi ipotek akit tablosunda teferruat olarak gösterilen şeylerin aksinin ispat edilebileceği kabul edilmiştir. Davacı alacaklı da tapu siciline teferruat olarak şehredilenlerden bazılarının teferruat niteliğinde olmadığını ileri sürerek haczine öncelik tanınmasını talep etmiştir. Bu durumda nelerin teferruat sayılacağı ve unsurları MK.nun 621. maddesinde gösterildiğinden mahkemece İİK.nun 83/C-2, MK.nun 777/2 ve 621. maddeleri gözönünde bulundurularak davacı tarafça haczedilen şeylerin teferruat sayılıp sayılmadığı üzerinde durulup, gerektiğinde bilirkişi incelemesi de yapılmak suretiyle varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar vermek gerekir. Bu yönler gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın (BOZULMASINA), peşin harcın istek halinde iadesine, 23/03/2000 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29709, Karar No: 2014/3437, Tarih: 12.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29709 E.  ,  2014/3437 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında tayin edilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının kısa süreli olmadığı halde TCK'nın 50/1-a maddesi uygulanırken, sanığın sosyal ekonomik durumu, yargılama sürecindeki pişmanlığı ve suçun işlenmesindeki özelliklerin yanında tayin edilen cezanın "kısa süreli" olduğunun belirtilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm 1 nolu bendin 4. paragrafındaki, “kısa süreli” ibaresi çıkartılıp yerine uzun süreli ibaresi yazılıp hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.