muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/229, Karar No: 2023/1098, Tarih: 15.11.2023

11. Yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı tarafından 20.10.2014 tarihinde “...” ibaresinin marka olarak tescili istemiyle TÜRKPATENT'e başvuruda bulunulduğu, tescil kapsamında 38 ve 41 inci sınıftaki hizmetlerin yer aldığı, başvurunun ilan edilmesi üzerine davalı şirket tarafından "..." ibareli markaları dayanak gösterilerek itirazda bulunulduğu, Markalar Dairesince itirazın reddedildiği, bu karara karşı davalı şirket tarafından yapılan itirazın TÜRKPATENT YİDK tarafından kısmen kabul edilerek 41/04 alt sınıfta yer alan "Dergi, kitap, gazete vb gibi yayınların basıma hazır hale getirilmesi, okuyucuya ulaştırılmasına ilişkin hizmetler (global iletişim ağları vasıtasıyla anılan hizmetlerin sağlanması da dahil)” hizmetlerin başvurunun hizmet listesinden çıkarılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

12. Dosya kapsamından davalı şirketin itiraza mesnet gösterdiği "..." ibareli markaların mal/hizmet listesinde 41 inci sınıftaki hizmetlerin de yer aldığı, TÜRKPATENT tarafından tescil sınıfından çıkarılmasına karar verilen 41/04 alt sınıfta yer alan "Dergi, kitap, gazete vb gibi yayınların basıma hazır hale getirilmesi, okuyucuya ulaştırılmasına ilişkin hizmetler (global iletişim ağları vasıtasıyla anılan hizmetlerin sağlanması da dahil)” hizmetlerin başvuru ile davalı markalarında aynen yer aldığı görülmektedir. Mahkeme ile Özel Daire arasında bu konuda uyuşmazlık bulunmadığından bu hususun öncelikle belirtilmesi gerekir. Bu durumda 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi gereğince davalının markaları ile davacı başvurusunun işaret itibariyle iltibas yaratacak kadar benzer olup olmadığının irdelenmesi gerekmektedir.

13. Davacı başvurusunun, beyaz zemin üzerine siyah harflerle yazılmış “...” ibaresinden oluştuğu, "..." ibaresinin asıl unsur olarak başvuruda yer aldığı görülmektedir. Davalı markalarında da beyaz zemin üzerine siyah renkli küçük harflerle yazılmış “...” ibareleri asıl unsur olarak yer almakta ve bu ibarelere muhtelif ibareler veya şekil unsurları eklenmek suretiyle seri markalar oluşturulduğu anlaşılmaktadır.

14. Dolayısıyla taraf markalarında “...” ibaresi asıl unsur olarak yer almakta ve davacının “...” ibareli başvurusu davalının markalarının asıl unsuru olan “...” ibaresini aynen içermektedir. Davacı başvurusunda bu ibarenin önünde yer alan “Tour” ibaresi ve diğer eklemeler markaya yeterli düzeyde ayırt edicilik katmamaktadır. Hatta başvurunun önünde yer alan “Tour” ibaresi ortalama tüketici davacı başvurusunun davalı şirketin seri markalarından biri olduğu intibaı uyandıracaktır. Gerçekten de “Tour” ibaresi nedeniyle davacı başvurusu ile davalı markaları aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzer sayılmazlar ise de, genel intiba, görünüm, okunuş ve anlam olarak davacı başvurusu ile davalının "..." ibareli markaları ile benzerlik bulunduğu kuşkusuzdur.

15. Hemen belirtilmelidir ki, bir işaretin bir mal veya hizmeti somutlaştırması ve ayırt edici kılabilmesi için mümkün olduğunca o mal veya hizmetin kendisini, cinsini ve genel tabiatını çağrıştıran kavramlardan uzaklaşması ve onlardan bağımsızlaşması gerekir. Bu anlamda kullanılacağı mal veya hizmetleri tanımlayan, betimleyen kelimeleri içeren işaretler, ayırt edici niteliği olmadığından marka olarak tescil edilemezler. Gerçekten de 556 sayılı KHK’nın 7/1-c maddesi gereğince bir mal veya hizmetleri tanımlayan, betimleyen kelimeleri içeren işaretler ayırt edici niteliğe sahip olmadıkları için marka olarak tescil edilemezler; ancak kullanılacağı bu mal veya hizmeti çağrıştıran işaretlerin marka olarak tescili mümkündür. Böyle bir marka ise ayırt ediciliği zayıf olduğundan bu markayı seçen kişi, normalde iltibas teşkil edecek benzerlerinin başkası tarafından kullanılmasına katlanmak zorunda kalır. Örneğin ilaç markalarında, etken madde veya tedavisi hedeflenen hastalığı doğrudan çağrıştıran işaretler, ayırt edicilik niteliği zayıf olan işaretler olduğundan marka sahibinin, ufak bazı değişiklikler yapılması suretiyle yeni marka başvurularına katlanması gerekebilecektir. Oysa "..." ibaresinin 41/04 alt sınıfta yer alan "Dergi, kitap, gazete vb gibi yayınların basıma hazır hale getirilmesi, okuyucuya ulaştırılmasına ilişkin hizmetler (global iletişim ağları vasıtasıyla anılan hizmetlerin sağlanması da dahil)” hizmetler yönünden tanımlayıcı bir ibare olduğundan ve "Magazin" kelimesinden türetildiğinden bahisle ayırt ediciliğinin zayıf olduğundan söz edilmesi mümkün değildir.

16. Bu itibarla davalı markaları ile davacı başvurusu görsel olarak karşılaştırıldığında ve ortalama tüketici nezdinde bıraktıkları genel izlenim dikkate alındığında, 41/04 alt sınıfta yer alan "Dergi, kitap, gazete vb gibi yayınların basıma hazır hale getirilmesi, okuyucuya ulaştırılmasına ilişkin hizmetler (global iletişim ağları vasıtasıyla anılan hizmetlerin sağlanması da dahil)” hizmetler yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında karıştırılma ihtimaline yol açacak derece benzerlik bulunduğu kabul edilmelidir.

17. O hâlde marka başvurusuna itiraz eden davalının itiraza mesnet markalarındaki “...” ibaresinin 41/04 alt sınıfta yer alan hizmetler bakımından ayırt ediciliği zayıf bir ibare olarak kabul edilemeyeceği, davacı başvurusu ile davalı markaları arasında 41/04 alt sınıfta yer alan hizmetler yönünden karıştırılma ihtimaline yol açacak derece benzerlik bulunduğu yönündeki direnme kararı uygundur.

18. Hâl böyle olunca; ilk derece mahkemesince yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden usul ve yasaya uygun direnme kararının onanması gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

15.11.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5534, Karar No: 2017/8867, Tarih: 12.12.2017

**16. Hukuk Dairesi         2017/5534 E.  ,  2017/8867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 168 ada 16 parsel sayılı 39.39 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bidayetten beri .... Çayı olarak kullanılmakta iken....Belediyesi tarafından üzerinin kapatıldığı ve 1976 yılında üzerine kargir dükkan inşa edilerek tescil hakkı doğduğu gerekçe gösterilmek suretiyle 1580 sayılı Belediye Yasası ve 2613 sayılı Kanun'un 22/E-D bentleri gereğince....Belediyesi adına tespit ve tescil edilmiş yine 168 ada 2 parsel sayılı 2.796,70 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz da tapu kaydı nedeniyle ....Belediyesi adına tespit ve tescil edildikten sonra; 22.7.1997 tarih ve 1180 yevmiye numaralı işlem ile 168 ada 30 ve 31 parsel sayılı taşınmazlar olarak iki parçaya ifraz edildikten sonra bunlardan 31 parsel sayılı taşınmazın 1998 yılında ifraz edilmesi sonucunda oluşan bir kısım parseller ile aynı ada 16 parsel sayılı taşınmazın 3194 sayılı Kanun’un 18. maddesi uyarınca imar uygulamasına girmesi sonucunda oluşan çekişmeli 168 ada 49 parsel sayılı 39.19 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ....Belediyesi adına 27.9.2000 tarihinde tescil edilmiştir. Davacı Hazine, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasına dayanarak taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile taşınmazın dere vasfıyla paftasında gösterilmesi, taşınmaz üzerinde bulunan yapıların kal'i ve davalının dereye vaki müdahalesinin men'i istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 168 ada 49 parsel sayılı taşınmazın davalı ... adına olan tapu kaydının iptali ile taşınmazın tespit dışı bırakılmasına ve paftasında dere olarak gösterilmesine; davalının vaki müdahalesinin men'ine ve taşınmaz üzerindeki kargir dükkan vasfındaki yapının ve .... Deresinin üzerini kapatan beton zeminin kal'ine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz, davacı Hazine vekili tarafından ise katılma yoluyla temyiz edilmiş; Dairemizin 19.09.2017 tarih 2015/13768–2017/5481 Esas ve Karar sayılı ilamıyla hükmün onanmasına karar verilmiş, bu kez de davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre sair karar düzeltme talepleri yerinde değildir. Ancak, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 36/A ve geçici 11. maddelerinde “Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz ve bu hüküm henüz infaz edilmemiş yargı kararlarına da uygulanır” hükmü öngörülmüştür. Hal böyle olunca; davalı aleyhine yargılama giderine hükmolunmaması gerekirken yazılı şekilde hüküm oluşturulması isabetsiz ise de, yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden karar düzeltme isteminin bu nedenlerle kabulü ile Dairemizin 19.09.2017 tarih 2015/13768–2017/5481 Esas ve Karar sayılı onama ilamına ek olarak, harç, yargılama gideri ve vekalet ücretine yönelik olarak düzenlenen 2, 3, 4 nolu hüküm fıkralarının hüküm yerinden çıkartılmasına, yerine 2. nolu fıkra olarak “harç alınmasına yer olmadığına, davacı Hazine tarafından yapılan yargılama giderinin kendi üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” ibaresinin yazılması suretiyle ve hükmün DÜZELTİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, 12.12.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20135, Karar No: 2011/162, Tarih: 17.01.2011

**2. Hukuk Dairesi         2009/20135 E.  ,  2011/162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Lüleburgaz 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :27.05.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Yasa, babalık davasının Cumhuriyet Savcısına ve Hazine'ye ihbar edilmesini zorunlu tutmuştur. (TMK.md.301/3) Kendilerine yasal olarak ihbar edilmesi zorunlu olan bir davanın, bu ihbar yapılmadan sonuca bağlanması halinde, yasanın ihbarı zorunlu kıldığı makamların mahkemece verilen “babalık” hükmünü temyiz etmekte hukuki menfaatleri vardır. Bu bakımdan Hazine'nin ve Cumhuriyet savcısının temyiz talepleri incelenmiştir.

Yasa, babalık davasının Cumhuriyet Savcısına ve Hazine'ye ihbar edilmesini zorunlu tutmuştur. (TMK.md.301/3) Kendilerine yasal olarak ihbar edilmesi zorunlu olan bir davanın, bu ihbar yapılmadan sonuca bağlanması halinde, yasanın ihbarı zorunlu kıldığı makamların mahkemece verilen “babalık” hükmünü temyiz etmekte hukuki menfaatleri vardır. Bu bakımdan Hazine'nin ve Cumhuriyet savcısının temyiz talepleri incelenmiştir.

Dosyaya alınan nüfus kaydına göre, çocukların annesi Z.kocasından 7.2.2006 tarihinde boşandığı anlaşılmaktadır. Çocuklardan S.annesinin evliliğinin devamı sırasında 19.12.2003 tarihinde, diğer çocuk S.ise, evliliğin sona ermesinden itibaren üç yüz gün geçmeden 22.8.2006 tarihinde doğmuştur. Evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üç yüz gün içinde doğan çocukların babası kocadır. (TMK.md.285/1) Bu bakımdan çocuklarla Z.boşandığı kocası arasında “evlilik içinde” doğumla kendiliğinden soybağı kurulmuştur. Bu soybağı çürütülüp geçersiz kılınmadıkça bir başka erkeğin çocukların babası olduğuna karar verilmez. Babalık davası açma hakkı da ana ve çocuğa aittir. (TMK.md.301/1) Baba olduğunu iddia eden kişiye “babalık davası” açma hakkı tanınmamıştır. Davacı H.bu çocukların, Z.ile evlilikdışı ilişkisinden doğduğunu, babalarının Z. boşandığı kocası değil, kendisi olduğunu iddia ettiğine göre, yukarıda açıklanan hukuki durum karşısında dava, gerçekte babalık değil, “baba olduğunu iddia eden kişi” tarafından açılan soybağının reddi isteğine ilişkindir. Yasa, baba olduğunu iddia eden kişiye, ancak; dava açma süresinin geçmesinden önce kocanın ölmesi veya gaipliğine karar verilmesi ya da sürekli olarak ayırt etme gücünü kaybetmesi hallerinde soybağının reddi davası açma hakkı tanımıştır. (TMK.md.291/1) Bu hallerin varlığı ispat edilmedikçe baba olduğunu iddia eden kişi, soybağının reddi davası açamaz. Öyleyse, öncelikle davacının soybağının reddi davası açma hakkının doğup doğmadığının ve bu hakkın süresinde kullanılıp kulllanılmadığının (TMK.md.291/1) belirlenmesi, hakkın var olduğu sonucuna ulaşılması ve davanın da süresinde açıldığının tespit edilmesi halinde, çocukların yasal temsilcisi olan ananın menfaati ile çocukların menfaati arasındaki çatışma nedeniyle davada çocukları temsil etmek, hak ve menfaatlerini korumak üzere kayyım tayin ettirilmesi (TMK.md.426/2), kayyımın davaya iştirakının sağlanması, göstermesi halinde delillerinin de toplanması, tüm deliller birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonucuna göre soybağının reddi hususunda karar verilmesi gerekirken, bu yönler gözetilmeden davanın hatalı olarak “babalık” şeklinde vasıflandırılıp babalık hükmü kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, yatırılmışsa istek halinde temyiz peşin harcının yatırana iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.17.01.2011 (Pzt)
Yargıtay — Esas No: 2018/384, Karar No: 2018/1423, Tarih: 01.03.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/384 E.  ,  2018/1423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

Davacı .... vekili Avukat... tarafından, davalı .... aleyhine 21/06/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle uğradığı maddi zararın tazmininin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16/06/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesiyle;

Dava, haksız eylemden kaynaklanan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı tarafından, Karayolları Genel Müdürlüğü adına yürütülmekte olan yol yapım faaliyeti kapsamında yapılan kazı çalışması sırasında, davacıya ait yer altı ve yer üstü şebeke kablo hatlarına zarar verildiğini belirterek, oluşan maddi zararının tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, sorumluluğun, Karayolları Genel Müdürlüğüne ait olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

a) Dosyanın incelenmesinde; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hasarın giderilmesi için çalışan işçilerin, davacının daimi işçisi olup olmadığına yönelik araştırma yapılmamıştır. Şayet dışarıdan işçi çalıştırılmamışsa genel işletme giderlerinden olan işçilik giderine tazminat olarak hükmedilemeyeceğinden bu yönde ayrıntılı bir araştırma yapılmadan eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

b) Kabule göre, zarar gördüğü tespit edilen kablonun hurda bedelinin de hesaplanarak zarardan indirilmesi gerekirken, mahkemece, bu hususa dikkat edilmeden hesaplanan zarar üzerinden karar verilmesi doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a-b) bentlerinde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13548, Karar No: 2013/20967, Tarih: 04.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/13548 E.  ,  2013/20967 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davalının 24.11.2007 tarihli iş sözleşmesi ile işyerinde çalışmaya başlayıp iki ay dizayn mühendisi, daha sonra yurt dışı satış sorumlusu olarak görev yaptığını, davalı ile imzalanan sözleşmenin 5.f maddesinde, iş sözleşmesinin işçi tarafından herhangi bir nedenle veya işveren tarafından haklı nedenle feshedildiği tarihten itibaren 2 yıl süreyle enerji nakil hattı, trafo merkezleri, şehir şebekeleri, GSM ve bunlara ilişkin imalat alanlarında faaliyet gösteren bir başka şirket, kurum-kuruluş ya da işletmede hangi unvanla olursa olsun çalışmayacağı ve görev almayacağı, böyle bir şirkete ortak olmayacağı, aynı faaliyet konularında kendi adına iş kurmayacağı, aksi takdirde son aylık brüt ücretinin 10 katı tutarında ceza-i şart ödenmesinin kabul ve taahhüt edildiğini, davalının 08.02.2010 tarihli dilekçesi ile istifa edip, 17.02.2010 tarihinde işyerinden ayrıldığını, ayrılmadan bir gün önce 16.02.2010 tarihinde aynı alanlarda faaliyet gösteren Miteng Mühendislik Bilgisayar Tic. A.Ş.'de çalışmaya başladığını, adı geçen şirketin faaliyet konularının şirket ana sözleşmesinde tanımlandığını ve 28.06.2007 tarihli T. Ticaret Sicil Gazetesi'nde ilan edildiğini, Miteng A.Ş.'nin, davalı şirketin faaliyet alanlarında Türkiye'deki en büyük rakibi Mitaş Enerji Grubunun bir parçası ve iştiraki olduğunu, Mitaş A.Ş'nin faaliyet alanlarının da, davalı şirket ile aynı olduğunu ve sözleşmedeki rekabet yasağı kapsamında kaldığını, davalının çalıştığı 2,5 yıla yakın sürede davalı şirketin plan, proje, üretim, maliyet, ürün fiyatları, teklif alma-hazırlama süreci, teklif fiyatlar, satış, müşteri portföyü vs. konulara ilişkin tüm bilgilere sahip ve hakim konumda bulunduğunu, bu nedenle rekabet yasağına aykırı olarak aynı alanlarda faaliyet gösteren işveren yanında çalışmasıyla, sahip olduğu ticari ve teknik bilgileri yeni işvereni yararına kullanarak davalı şirketin ciddi zararlara uğratılacağının kesin olduğunu, davalının rekabet yasağının amaç ve sonuçlarını bilerek, özgür iradesiyle sözleşmeyi imzaladığını, son aylık brüt ücretinin 2.933,37.-TL olduğunu, 10 kat tutarındaki ceza-i şartın 29.333,70.-TL olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 1.000,00.-TL ceza-i şartın faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalının 24.11.2007'de çalışmaya başlayıp, işteki bazı olumsuzlar nedeniyle 08.02.2010 tarihinde istifa ettiğini, ancak işlerin yarım kalmaması için ve davacının talebi ile 17.02.2010 tarihine kadar çalışmasına devam ettiğini, yaptığı iş başvuruları sonucunda daha önce çalıştığı şirket grubu içinde yer alan Miteng Mühendislik Bilgisayar A.Ş.'de 16.02.2010 tarihinde işe giriş işlemi yapılıp fiilen 18.02.2010 tarihinden itibaren çalışmaya başladığı, aynı grup içindeki daha önce çalıştığı Mitaş A.Ş.'de ve sonrasında Miteng A.Ş.'de tasarım mühendisi olarak çalıştığını, davacı şirkette ise satış pazarlama departmanında görevli olduğunu, görevleri farklı olduğundan rekabet yasağının ihlal edilmediğini, Borçlar Kanunu'nun 348 ve 349. maddelerindeki düzenlemeye göre sözleşmedeki rekabet yasağı ve cezai şartın geçersiz olduğunu, anılan maddelerde yasağın zaman, yer ve işin türü yönünden sınırlandırılması gerektiğinin belirtildiğini, 2 yıllık sürenin uzun bir süre olduğunu, yer ile ilgili sınır getirilmediğinden, hiçbir yerde çalışamayacağı gibi bir sonucun doğduğunu, işin türünün çok geniş tutulduğunu, yasal kapsamında davacı şirkete herhangi bir zarar verilmediğini belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı ile dava dışı Miteng A.Ş. arasında imzalanan 16.02.2010 tarihli sözleşmenin 12. maddesine göre tarafların rekabet yasağı ve aykırı davranıştan kaynaklanabilecek dava ve takipleri öngörerek, bunların Miteng A.Ş. tarafından takip edilip sonuçlandırılacağı ve aleyhe sonuçlanması halinde tüm ödemelerin Miteng A.Ş. tarafından karşılanacağını kararlaştırdıkları, tüm bu yönler birlikte dikkate alındığında davalının rekabet yasağına aykırı davrandığının anlaşıldığı ancak, rekabet yasağı ve bu yasağın ihlali halinde tazminat-cezai şart koşulunun geçerli olabilmesi için, Borçlar Kanunu'nun 349. maddesine göre, işçinin ekonomik geleceğinin hakkaniyete aykırı şekilde tehlikeye girmesini engelleyecek ölçüde zaman, yer ve işin türüne göre sınırlandırılmasının gerekli olduğunu, davacı şirket ile davalı arasındaki sözleşmede rekabet yasağının süre açısından 2 yılla, işin türü açısından enerji nakil hattı, trafo merkezleri, şehir şebekeleri, GSM ve bunlara ilişkin imalat alanları olarak sınırlandırıldığı, ancak yer itibariyle herhangi bir sınırlamanın yapılmadığı, bu yönüyle taraflar arasındaki 24.11.2007 tarihli sözleşmedeki rekabet yasağına ilişkin düzenlemenin Borçlar Kanunu'nun 349. maddesine uygun ve geçerli olduğundan söz edilemeyeceği anlaşılmakla, davacının talebinin reddine karar karar verilmiştir.

Uyuşmazlık iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

İş sözleşmesinin doğası gereği akdin devamı müddetince işçi yanında çalıştığı işveren ile rekabet yapamaz. İşçi tarafından işverenle rekabet etme anlamı taşıyabilecek davranışlarda bulunması 4857 sayılı Kanunun 25. maddesine göre sakakat borcunun ihlali olarak değerlendirilir. İşçinin sadakat borcu iş sözleşmesinin kurulmasıyla birlikte doğar, sözleşmenin sona ermesine kadar devam eder ve iş sözleşmesinde sadakat yükümlülüğü ile ilgili herhangi bir hüküm yer almasına da gerek yoktur. Akdin devamı sırasında anılan şekilde işçinin işverenle rekabeti anlamına gelebilecek bir başka anlatımla sadakat borcuna aykırılık teşkil edebilecek davranışlarına bağlı olarak açılacak tüm davaların 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1'inci maddesine göre İş Mahkemesinde görülmesi gerekeceğinde şüphe yoktur.

818 sayılı Borçlar Kanununun 10. babı içerisinde rekabet yasağına dair maddeler bulunmaktadır. 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 348. maddesinde yeralan düzenlemede "...akdin hitamından sonra..." kelimelerine yer verilmiş bulunmaktadır.(paralel mahiyetteki düzenleme 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 444. maddesi "...sözleşmenin sona ermesinden sonra..." kelimeleri) Anılan bu madde ile akdin sonlanmış olmasına vurgu yapılmakla iş sözleşmesinin bitiminden sonra yapılmaması gereken hususlar hakkında düzenleme getirildiği sonucuna varmak gerekir.

İşçinin iş sözleşmesi sona erdikten sonra işveren ile rekabet etmeyeceğine dair rekabet etmeme borcu sadakat borcunun aksine her iş sözleşmesi açısından söz konusu değildir. İşçi bakımından böyle bir yükümlülükten bahsedilebilmesi için iş ilişkisi devam ederken işçi ve işveren arasında iş sözleşmesinden ayrı bir rekabet yasağı sözleşmesi imzalanması ya da iş sözleşmesine rekabet yasağına dair bir hükmün konulması gereklidir. Bahsedilen şekilde ortaya çıkacak olan Borçlar Kanunununda düzenlenmiş rekabet etmeme borcu ise sadakat borcunun aksine iş sözleşmesinin bitiminden sonra doğacak bir borç niteliği taşır.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 4/1-3 maddesine göre 818 sayılı Borçlar Kanununun 348. maddesinden kaynaklanan davalar mutlak ticari dava olarak sayılmıştır.

Mutlak ticari davaların ise Ticaret Mahkemelerince incelenip karara bağlanması gerekir.