muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6367, Karar No: 2020/7322, Tarih: 17.12.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/6367 E.  ,  2020/7322 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, sigortalının 10.10.2008 tarihli iş kazası sonucu vefatı nedeniyle davacı anne ve baba ile eşin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı eşe 93.076,54 TL maddi tazminat ile 75.000,00 TL manevi tazminatın; davacı anneye 22.084,12 TL maddi tazminat ile 10.000,00 TL manevi tazminatın ve davacı babaya 18.000,00 TL maddi tazminat ile 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 10.10.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile ayrı ayrı davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin istemin ise reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacılar ve davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere; 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı Hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olması gerektiğini öngörmektedir. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir.

Bilindiği üzere tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra Hâkimin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 298. maddesi uyarınca kararlarını gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HMK’nın 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Mahkemece yargılama sonunda verilen bu kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur. Bu aşamadan sonra yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve yasal gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde yer alması gerekir (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 E. ve 1992/4 K. sayılı ve 10.4.1992 günlü kararı).

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu HMK’nın 294 ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı ise HMK’nın 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Hükümlerin çelişkiden uzak ve infaza elverişli olması kamu düzeniyle ilgili olup, hükmü temyiz etmeyen yönünden sonuç doğurması gerekeceği de gözetilerek, gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gerekir. Ne var ki, uygulamada HMK’nın 294. maddesinin getirdiği imkândan faydalanarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır. İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan Hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK'nun buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile Hâkime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama Yargı, Yargıç ve Kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Bu açıklamalar ışığında; temyize esas gerekçeli kararda “Her ne kadar mahkememizce yukarıda belirtilen miktarlar üzerinden davacılar için maddi tazminata hüküm edilmiş ise de; davacılar vekilinin bozma öncesinde ıslah dilekçesinin bulunmadığı mahkememizce fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak dava dilekçesindeki miktarlar üzerinden hüküm kurulması gerekirken iş yoğunluğundan kaynaklı olarak sehven mahkememizce maddi hata yapılarak yukarıda hesaplanan miktarlar üzerinden hüküm kurulduğu gerekçeli kararın yazımı sırasında fark edilmiştir. Gerekçeli kısa karar çelişkisi oluşmaması açısından aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur.” ifadelerine yer verilmek sureti ile hüküm ile gerekçe arasında çelişki yaratıldığı ve bu şekilde infazı kabil hüküm tesis edilmediği açık olduğundan verilen karar isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece, yukarıda belirtilen maddi ve hukuksal olgular gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı ve davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, yukarıda belirtilen maddi ve hukuksal olgular gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı ve davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılar ile davalılardan ... Telekominikasyon A.Ş.'ye iadesine17.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18, Karar No: 2017/1883, Tarih: 13.03.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/18 E.  ,  2017/1883 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Bakırköy 26. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22/04 /2014 tarih, 2014/106 – 2014/120 sayılı direnme kararı, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesinin 3. fıkrası uyarınca; Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından, direnme hükmünün incelenmesi için Dairemize gönderilmekle; yeniden incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 19.11.2013 tarih, 2013/5716 esas, 2013/26068 sayılı kararında yer alan'' Sanığın idaresindeki yolcu minibüsüyle meskun mahalde, gündüz vakti, çift yönlü yolda, minibüste yolcu olarak bulunan mağdurların ifadelerinde belirttikleri üzere, araca kuralara aykırı olarak fazla sayıda ve ayakta yolcu alıp, meskun mahal sınırları üzerinde aşırı hızlı seyrederken, kontrolsüz kavşağa geldiğinde, karşı yönden gelen otomobille, yolun ortalarında karşılıklı çarpışmaları sonucu birden çok kişinin yaralanmasına neden olması şeklinde gerçekleşen olayda, 2918 sayılı Kanunun 52, 65/1-a maddeleri gereğince kusurlu olduğu, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçeyle beraatine hükmedilmesi'' şeklindeki bozma gerekçesinin sonucu bakımından usul ve kanuna uygun olduğundan, kararda değişiklik yapılmasına yer olmadığına, CMK 307/3. maddesi uyarınca, dosyanın incelenmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurul Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,13.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2656, Karar No: 2007/4736, Tarih: 27.11.2007

16. Hukuk Dairesi 2007/2656 E., 2007/4736 K.

**16. Hukuk Dairesi 2007/2656 E., 2007/4736 K.**

**- MAL BEYANINDA BULUNMAMAK**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 337 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 349 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 309 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 195 ]

**"İçtihat Metni"**

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık Veciha 'nun 2004 sayılı İİK'nun 337.maddesi uyarınca 10 gün disiplin hapsi ile cezalandırılmasına dair, Zonguldak İcra Mahkemesinin 12.10.2006 tarihli ve 2006/647-876 sayılı kararına vaki itirazın kabulü ile İcra Mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve yeniden yargılama yapılmak üzere dosyanın Zonguldak İcra Mahkemesine gönderilmesine ilişkin, Zonguldak 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 25.12.2006 tarihli ve 2006/847 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Tebliğname ile; 2004 sayılı İİK'nun 349.maddesinin birinci fıkrası ile 5271 sayılı CMK'nun 195.maddelerine göre, şikayet dilekçesinin sanığa gönderilmesine ilişkin düzenleme içermediği gibi, yokluğunda duruşma yapılabilecek hallerde, sanığa gönderilecek davetiyede sadece gelmese bile duruşma yapılacağının yazılmasının zorunlu olduğu, bunun dışında davetiyeye şikayet dilekçesi ya da başka bir belgenin eklenmesinin kanuni zorunluluğun bulunmaması karşısında, itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemekle kararın 5271 Sayılı CMK'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 01.05.2007 gün ve 23027 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 05.06.2007 gün ve K.Y.B.2007/96711 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, borçlu sanığa bizzat 22.08.2006 tarihinde duruşma gününü bildirir tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 9.maddesinde düzenlenen unsurları taşıması ve 2004 sayılı İİK'nun 349 ve 5271 sayılı CMK'nun 195.maddesi birlikte değerlendirildiğinde, borçlu sanığın yokluğunda duruşma yapılabilecek hallerde borçlu sanığa gönderilecek davetiyede sadece gelmese bile duruşma yapılacağına ilişkin meşruhatın bulunmasının zorunlu olduğu, somut olayda bu meşruhatın davetiyede yer aldığı, bunun dışında ise davetiyeye şikayet dilekçesi ya da başka bir belgenin eklenmesinin kanuni zorunluluğunun bulunmaması karşısında itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Bu nedenle Yargıtay C.Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine atfen düzenlediği tebliğname yerinde görülmekle Zonguldak 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 25.12.2006 tarihli ve 2006/847 müteferrik sayılı kararının BOZULMASINA, sair işlemlerin mahallinde yapılmasına, Dosyanın mahalli mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4441, Karar No: 2015/5288, Tarih: 06.07.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/4441 E.  ,  2015/5288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...'nin gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı yüklenici arasında düzenlenen 20.11.2009 tarihli düzenleme şeklindeki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, müvekkiline isabet eden dairelerin tamamlanmadan teslim edildiğini, yüklenicinin temsilcilerinin eksiklerin tamamlanacağını belirterek müvekkilini zorlamaları nedeniyle 18.08.2011 ve 25.08.2011 tarihli teslim ve ibraya ilişkin belgeleri imzalamak zorunda kaldığını, ancak eksiklerin tamamlanmadığını ileri sürerek, şimdilik 300.000,00 TL eksik ve kusurlu işler giderim bedelinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, arsa sahibine ait bağımsız bölümler ile ortak alanların süresinden önce tamamlanarak yapı kullanım izin belgesi alınmak suretiyle teslim edildiğini, arsa sahibince yerlerin eksiksiz teslim alınarak yüklenicinin 18.08.2011 günlü ve noterde düzenlenen 25.08.2011 günlü belgelerle yükleniciyi ibra ettiğini, eksik olarak belirtilen hususların açık ayıp niteliğinde olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; yüklenicinin sözleşme uyarınca edimini yerine getirerek arsa sahibine ait bağımsız bölümleri arsa sahibine teslim ettiği, arsa sahibinin, teslim alınan yerlerde eksiklik bulunmadığından bahisle yükleniciyi ibra ettiği, ibra belgelerinin, eksiklerin tamamlanacağının yüklenici tarafından taahhüt edilmesi nedeniyle imzalandığının belirtilmesine karşılık, eksiklerin açık ayıp niteliğinde olması nedeniyle teslimden itibaren süresinde ihbarda bulunularak dava açılmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 20.11.2009 günlü düzenleme şeklindeki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile arsa sahibine ait bağımsız bölümlerinin yapı kullanım izin belgesi alarak sözleşme tarihinden itibaren 33 ayda teslimi kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin muayene kabul ve teslim başlıklı 23. maddesinde; işin bitirildiğinin arsa sahibine yazılı olarak bildirilmesinden sonra, işin arsa sahibi veya vekilince kontrol edileceği, eksiklerin tutanakla belirleneceği, eksiklerin toplam imalatın %10' nu geçmemesi halinde bu bağımsız bölüm veya ortak alanın arsa sahibince kabulünün yapılacağı, eksiklerin ise yüklenici tarafından bir ay içinde tamamlanacağı düzenlenmiştir. Davacı, yan bağımsız bölümler ile ortak alanlardaki eksiklerin giderileceğinin yüklenici temsilcilerince yazılı olarak taahhüt edilmesi nedeniyle bağımsız bölümlerin eksik ve kusurlu şekliyle teslim alındığını, ancak halen dahi sözleşme uyarınca yapılması gereken bir kısım imalatların yapılmadığını ileri sürerek, eksik ve kusurlu işlerin giderim bedelinin tahsilini istemiştir. Davalı ise, arsa sahibinin bağımsız bölümleri ile ortak alanları sözleşmeye uygun eksiksiz şekilde teslim aldığına ilişkin 18.08.2011 ve 25.08.2011 tarihli ibranameleri düzenleyerek yükleniciyi ibra ettiğini, bağımsız bölümlerin yapı kullanım izin belgesi de alınarak fiillen ve hukuken arsa sahibine teslim edildiğini savunmuştur.

Taraflarca düzenlenen 18.08.2011 tarihli teslim tutanağı ve ibra başlıklı belgede, davacı arsa sahibinin bağımsız bölümlerini sözleşmeye uygun ve tam olarak teslim aldığının belirtildiği, arsa sahibince noterlikte düzenlenen 25.08.2011 tarihli ibraname başlıklı belgede de aynı hususların belirtilerek yüklenicinin ibra edildiği anlaşılmıştır. Ne varki, davacı arsa sahibi, binadaki eksiklerin aynı tarihli yazılı beyanla yüklenici temsilcilerince kabul edilerek, giderileceğinin taahhüt edilmesi nedeniyle ibraların düzenlendiğini, teslim tarihinde bağımsız bölümler ile ortak alanlarda eksikler bulunduğunu ileri sürmüştür. Gerek davacı tarafından yapılan tespitte ve gerekse de mahkemece yapılan keşifte arsa sahibine ait bağımsız bölümler ile ortak alanlarda önemli miktarda eksik ve kusurlu işlerin bulunduğu saptanmıştır.

Davacı tarafından ibraz edilen, yüklenici temsilcilerinin imzasını taşıyan 25.08.2011 tarihli beyanda, inşaattaki eksiklerin giderileceğinin taahhüt edildiği anlaşılmıştır. İbra ile aynı tarihi taşıyan belgede, yüklenici tarafından inşaattaki eksiklerin kabul edilerek giderileceğinin belirtilmesi ve ibra tarihinden sonra yapılan tespit ve bilirkişi incelemesinde, inşaatta ciddi miktarda eksik ve kusurlu iş bulunduğunun tespiti karşısında, gerçek durumla uyumlu olmayan ibranın geçersiz olduğunun kabulü gerekir. O halde, mahkemece, eksik ve kusurlu işlerin değerinin mahalli piyasa rayiçlerine göre belirlenerek davacı alacağı hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4673, Karar No: 2024/25279, Tarih: 25.11.2024

**10. Ceza Dairesi         2024/4673 E.  ,  2024/25279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi hükmünün eleştirilip istinaf başvurusunun esastan reddi

Dairemizin, 25.03.2024 tarihli ve 2022/2369 Esas, 2024/16945 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29/04/2024 tarihli ve 10- 2022/6852 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı CMK'nın 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık hakkında ilk derece mahkemesince kurulan 04.11.2021 tarihli hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 188/3, 188/4-a-b ve 62. maddeleri uyarınca gün adli para cezasının doğru olarak "1.375 gün" olarak belirlenmesine rağmen, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca gün olarak belirlenen adli para cezası, paraya çevrilerek sonuç adli para cezası belirlenirken, gün para cezasının "1.250 gün" belirtilip sonuç adli para cezasının ise "27.500 TL" yerine "34.700 TL" olarak belirlenmesinin hukuka aykırılık oluşturduğundan bahisle Dairemiz ilamının kaldırılmasına ve sanık müdafiinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerektiği talebine ilişkindir.

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 188/3, 188/4-a-b ve 62. maddeleri uyarınca gün adli para cezasının doğru olarak "1.375 gün" olarak belirlenmesine rağmen, 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin paragrafta, gün para cezasının "1.375 gün" yerine "1.250 gün", sonuç adli para cezasının ise "27.500,00 TL" yerine "34.700,00 TL" olarak fazla belirlenmesinin hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır.

A. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

B. 5271 sayılı CMK'nın 308/2. maddesi gereği Dairemizin, 25.03.2024 tarihli ve 2022/2369 Esas, 2024/16945 Karar sayılı onama ilâmının KALDIRILMASINA,

C. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararında sanık müdafiince belirtilen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde, ilk derece mahkemesince sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkin olarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 188/3, 188/4-a-b ve 62. maddeleri uyarınca gün adli para cezasının doğru olarak "1.375 gün" olarak belirlenmesine rağmen,

C. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararında sanık müdafiince belirtilen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde, ilk derece mahkemesince sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkin olarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 188/3, 188/4-a-b ve 62. maddeleri uyarınca gün adli para cezasının doğru olarak "1.375 gün" olarak belirlenmesine rağmen,

5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin paragrafta, gün para cezasının "1.375 gün" yerine "1.250 gün", sonuç adli para cezasının ise "27.500,00 TL" yerine "34.700,00 TL" olarak fazla belirlenmesi hukuka aykırı görüldüğünden, sanık müdafiinin temyiz isteminin bu nedenle kabulüyle, temyiz edilen hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hukuka aykırılığın CMK’nın 303. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, ilk derece mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmünün hüküm fıkrasının sanık hakkında TCK'nın 52/2. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafındaki "1.250 gün" ibaresinin çıkarılıp yerine "1.375 gün" ibaresinin, "34.700,00 TL" ibaresinin çıkarılıp yerine "27.500,00 TL" ibaresinin yazılması suretiyle hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Karaman Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/964, Karar No: 2008/2916, Tarih: 01.05.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/964 E.  ,  2008/2916 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı-k.davalı ... ile davalı-k.davacı DSİ Genel Müdürlüğü arasındaki davadan dolayı Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 13.10.2005 gün ve 2002/70-2005/498 sayılı hükmü onayan Dairemizin 26.11.2007 gün ve 2006/3980-2007/7540 sayılı ilamı aleyhinde davalı-k.davacı DSİ Genel Müdürlüğü vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 170,00 YTL para cezasının karar düzeltme isteyen davalı-k.davacı DSİ Genel Müdürlüğü’ne yükletilmesine, 22.12.2005 gün ve 5436 sayılı Kanunla değişik 5018 sayılı Kanun uyarınca davalı-k.davacı idare genel bütçeye dahil kuruluşlardan olduğundan harç alınmasına yer olmadığına 01.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2018/2709, Karar No: 2019/9297, Tarih: 24.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/2709 E.  ,  2019/9297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 10.03.2018 tarihinde öldüğü Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılmakla, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık müdafisi ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.