muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/46074, Karar No: 2016/8965, Tarih: 21.04.2016

Davacı iş akdine 11.12.2013 tarihinde son verildiğini öne sürmekte, davalı ise iş akdine son verileceğinin davacıya 20.11.2013 tarihindeki iç yazışma ile bildirildiğini, 20.11.2013 tarihinden itibaren de davacının idari izinli olduğunu savunmaktadır.

Davalı işveren davacının çalıştığı bilgisayar kayıtları üzerinde yapılacak inceleme ile davacının fesih bildirimini tebliğ aldığı 20.11.2013 tarihinde itibaren çalışmadığının tespit edilebileceğini, ayrıca iç yazışmalar üzerinde teknik bilirkişiler tarafından yapılacak inceleme ile fesih bildiriminin davacıya tebliğ edilip edilmediğinin tespit edilebileceğini, bu nedenle keşif yapılarak teknik bilirkişilerden bu konuda rapor aldırılmasını talep ettiği halde ( dosyaya davacıya ait bilgisayar ve telesto sistemi açılış kapanış logları sunulmuştur) mahkemece dosya üzerinde yapılan inceleme ile hukukçu bilirkişi ve iş ve sosyal güvenlik hukuku bilirkişisi olmak üzere 2 bilirkişi tarafından hazırlanan rapora göre davacıya fesih bildiriminin tebliğ edildiğini gösteren bir belge olmadığının kabulü ile hüküm kurulması hatalıdır.

Davalı tanığı insan kaynakları yönetmen yardımcısı Merve Yılmaz, iç yazışma şeklindeki fesih bildirimini hazırlayan kişi olup içeriğini ve 20.11.2013 tarihinde davacıya tebliğ edildiğini doğrulamıştır.

Mahkemece, davalının savunması doğrultusunda 20.11.2013 tarihli iç yazışmanın davacıya tebliğ edilip edilmediği, edilmiş ise tarihinin tespiti bakımından teknik bilirkişiden rapor alınmalı, davacının 20.11.2013 tarihinden itibaren idari izinli olup olmadığı, idari izinli olduğu dönemde yerine başka bir müdür atanıp atanmadığı, yada müdür işlerini vekaleten başka bir işçinin yapıp yapmadığı da değerlendirilerek sonucuna göre davanın süresinde açılıp açılmadığı belirlenmelidir.

Eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.04.2016 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8510, Karar No: 2020/1561, Tarih: 05.03.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/8510 E.  ,  2020/1561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçiler vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçiler vekili Antalya 2. İcra Müdürlüğünün 2009/14305 E sayılı dosyasında yapılan sıra cetvelinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkillerine para isabet etmediğini ileri sürerek 15.01.2015 tarihli sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre şikayet olunanın Antalya 2.İcra Müdürlüğünün 2009/14305 E sayılı dosyasında haciz tarihi, takip tarihi, kesinleşme tarihinin şikayetçilerin alacaklı olduğu dosyalardan önce olduğundan 15.01.2015 tarihli sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı şikayetçiler vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçiler vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçiler vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 05.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10031, Karar No: 2011/16540, Tarih: 14.11.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/10031 E.  ,  2011/16540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile davalı belediyeye ait taşınmaz üzerinde alış veriş merkezi inşa ettiğini, sözleşme gereğince davalı belediyeye düşen bölümleri 10 yıllığına kiraladığını, buranın daha iyi işletilmesi, shopmix planına göre yapılması için mecburi değişiklikler yaptığını, işletme kirası yapılan dava dışı şirket ile sözleşmesinin feshedilmesi nedeniyle zorunlu olarak işletme işlerinin kendisinde kaldığını ve gerek dava dışı şirketin işletmesinde iken gerekse daha sonraki tarihlerde kat maliklerinin nam ve hesabına yapım,onarım,dekorasyon,tadilat,işletme ve yönetim işleri karşılığında harcamalar yaptığını ileri sürerek davalının arsa payına düşen 1.177.634,01 Tl'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,davanın kısmen kabulü ile 1.150,95 Tl'nin temerrüt tarihi olan 19.1.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline karar verilmiş;hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalı belediyeden kiraladığı yerler için kat maliklerinin nam ve hesabına yapım, onarım, dekorasyon, tadilat, işletme ve yönetim işleri karşılığında harcamalar yaptığını ileri sürerek davalının arsa payına düşen 1.177.634,01 TL'nın tahsiline karar verilmesi istemi ile eldeki davayı açmıştır. Davalı, davanın reddini savunmuş, Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı, 2011/10031-16540

davalı belediyeye ait arsa üzerinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince inşa ettiği alış veriş merkezinde kendisine düşen bölümleri dava dışı şahıslara satmış, belediyeye ait olan kısımları ise 21.4.2005 tarihli encümen kararı ile 10 yıllığına kiralamış olup kira başlangıç tarihinin 1.10.2005 olarak belirtildiği taraflar arasında tartışmasızdır. Davacı yaptığı giderlerin tahsilini talep etmiş ise de henüz kira sözleşmesi sona ermediği gibi sözleşmenin fesip edildiği yada taşınmazı tahliye ettiğine dair bir iddiada da bulunmamıştır. Dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacının dava konusu taşınmazı henüz tahliye etmediği anlaşıldığına göre, talepte bulunamaz. Dolayısı ile halen kendi tasarrufunda olan taşınmaz için yapılan masraflardan dolayı davalının sebepsiz zenginleştiğinden bahisle dava açmasında davacının hukuki yararı yoktur. Mahkemece bu nedenle davanın reddine karar veriglmesi gerekirken aksi düşüncelerle yazılı hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Yukarıda açıklanan bozma nedenine göre bu aşamada sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Yukarıda açıklanan bozma nedenine göre bu aşamada sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentle açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA, (2) nolu bentle açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, 155,25 TL peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 14.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2803, Karar No: 2011/5624, Tarih: 27.04.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/2803 E.  ,  2011/5624 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava 12.833.934,04 TL davacı alacağının iflas masasına kaydı istemine ilişkindir.

Davalı iflas idaresi davacının alacağını dayandırdığı belgelerin incelenmesi gerektiğini bildirmiştir.

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporlarına göre 1.625.295,-TL ve 186.102,-USD’nin masaya kaydına karar verilmiş; hüküm davacı şirket vekilince temyiz edilmiştir.

İflas sıra cetveli iflas tarihi itibariyle oluşan alacaklar ve istem sahibinin talebi dikkate alınarak oluşturulur. İflas alacakları sıra cetveline Türk Lirası olarak kaydedilir. Taraflar arasındaki ilişki, üçüncü kişi konumundaki T. Vakıflar Bankası TAO ile yapılmış bir borç tasfiyesi sözleşmesine dayalı rücu ilişkisidir ve iflasın açılmasından sonra da ödenecek borçların varlığı mahkemece tesbit edilmiştir.

Öte yandan davacı alacağının hesaplanmasına ilişkin raporlara davalı yanca itiraz edilmemiş; davacının itirazı üzerine alacak tutarları azaltılmıştır. Böyle bir uygulama yargılama ilkelerine aykırıdır.

Bu durumda mahkemece davacının alacağının iflas tarihi dikkate alınarak net olarak belirlenmesi ve ileride ödenerek rücu hakkı kapsamına girecek tutarların masaya şarta bağlı olarak yazılması (İİK.m.197) gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirdiği gibi, davacının Türk Lirası kayıt talebinin dışına çıkılarak alacağın bir miktarının yabancı para olarak masaya kaydına karar verilmesi de kabul şekli itibariyle doğru görülmemiştir (HUMK.m.74 ve İİK.m.198).

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 27.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4792, Karar No: 2022/7770, Tarih: 22.04.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/4792 E.  ,  2022/7770 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAİRESİ : Yargıtay 3. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Dosyanın incelenmesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 2020/235 esas ve 2020/2243 karar sayılı kararının davalı ... tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 08.11.2021 gün 2021/1223 esas 2021/10988 sayılı ilamı ile davacının adli yardım talebinin reddine ilişkin verilen karara yönelik davacı vekili tarafından sunulan 24.12.2021 havale tarihli itiraz dilekçesi ile anılan kararın kaldırılması talebinde bulunulduğu anlaşılmakla, itiraz talebinin incelenmesi için dosya Dairemize gönderilmiştir.

6100 sayılı HMK 334. maddesi kapsamında, dosyadaki tüm bilgi ve belgeler değerlendirildiğinde; davalının adli yardım talebinin reddine dair Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 08.11.2021 gün 2021/1223 esas 2021/10988 sayılı kararının kaldırılmasını gerektirecek bir husus bulunmadığından bu karara yapılan itirazın KESİN OLARAK REDDİNE 22.04.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14082, Karar No: 2009/17079, Tarih: 12.10.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/14082 E.  ,  2009/17079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Van Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :28.4.2008
Yargıtay — Esas No: 2022/228, Karar No: 2022/468, Tarih: 24.01.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/228 E.  ,  2022/468 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 35, 62, ve 52/2. maddeleri gereğince 740,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresi belirlenmesine dair... Sulh Ceza Mahkemesinin 28.04.2008 tarihli ve 2007/98 Esas, 2007/127 Karar sayılı kararının 03.07.2008 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 06.06.2010 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, hakkındaki hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 35, 62, ve 52/2. maddeleri gereğince 740,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2020 tarihli ve 2020/192 Esas, 2020/312 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 25.10.2021 tarihli ve 2021/17933 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.11.2021 tarihli ve 2021/132227 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın mahkûmiyetine esas kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun’un 86/2 ve 86/3-e maddelerinin uygulanması neticesinde tayin olunan 60 gün adli para cezasından, aynı Kanun'un 35. maddesi gereğince 1/2 oranında indirim yapıldığında 30 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği halde 45 gün adli para cezası tayin edilmesi üzerine, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldığında 25 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği halde, 37 gün adli para cezası tayin edilmesini takiben, aynı Kanun'un 52/2. maddesinin uygulanması sonucunda bir gün karşılığı takdir edilen 20,00 Türk lirasından toplam 500,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 740,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-e maddelerine göre belirlenen 60 gün adli para cezasından TCK’nin 35. maddesine göre (1/2) oranında indirim yapılırken 30 gün yerine 45 gün, TCK’nin 62. maddesine göre (1/6) oranında indirim yapılırken 25 gün yerine 37 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve sonuç olarak hükmedilen gün para cezasının günlüğü 20 TL’den adli para cezasına çevrilirken hesaplama hatası sonucu 500,00 TL adli para cezası yerine, 740,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza verilmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden;... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2020 tarihli ve 2020/192 Esas, 2020/312 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA, sanığın kasten basit yaralamaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 40 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 60 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 35. maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında indirim yapılarak 30 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek 500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32691, Karar No: 2017/8352, Tarih: 18.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/32691 E.  ,  2017/8352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Karar başlığında suç tarihi 08/11/2012 yerine 07/11/2012 yazılmış ise de, bu husus mahallinde düzeltilebilir nitelikte maddi hata kabul edilerek bozma yapılmamıştır.

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” (Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ..., B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda her ne kadar 08/11/2012 tarihlerinde yapılan aramada CMK'nın 119/4. maddesi uyarınca o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de; sanığın arama işleminin içeriğine herhangi bir itirazının bulunmaması, mahkeme huzurundaki beyanı ve hükmün münhasıran arama sonucu elde edilen delile dayanmaması karşısında suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun 'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 18/10/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4531, Karar No: 2010/7592, Tarih: 16.06.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/4531 E.  ,  2010/7592 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih : 22.09.2008

Nosu : 89-156

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır.

Davalı yan duruşmada davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

Mahkemece davalı yanca dayanılan bononun alacağın varlığını üçüncü kişilere karşı ispata yetmeyeceği, davalının alacağının varlığına ilişkin başka da delil sunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekili dilekçesinde müvekkilinin dava dışı...’dan alacaklı olduğunu, bedeli paylaşıma konu taşınmazın iptale tâbi bir tasarrufla adı geçen tarafından, ...’a devredildiğini ve açtıkları tasarrufun iptali davası sırasında bu taşınmaz üzerine haciz koydurduklarını bildirmiştir. Bu durumda mahkemece davacı yanca açıldığı belirtilen tasarrufun iptali davasına ilişkin dosyanın celbi ile davacının hangi oranda payı iptal ettirdiği ve bunun dağıtıma konu hissenin tamamını karşılayıp karşılamadığı üzerinde durulmak ve varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmek gerekirken, hissenin tamamının satış bedelini konu alacak şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 sayılı bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 sayılı bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 16.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29139, Karar No: 2015/46199, Tarih: 21.12.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/29139 E.  ,  2015/46199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/149810

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. Ağır ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2012

NUMARASI : 2010/311 (E) ve 2012/157 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

TCK'nın 31/2. maddesi, TCK'nın 168/3. maddesinden sonra uygulanarak TCK'nın 61/5. maddesindeki sıralamaya aykırı uygulama yapılması sonuca etkili olmadığı için, sanıklar reşit olmadıkları halde 18/01/2011 tarihli oturumun CMK'nın 185/1. maddesine aykırı olarak açık yapılması telafisi mümkün olmadığından, mağdur B... T...'dan yağmalanan paraların sanık Ü.. Ö..'ün üst aramasında ele geçirilerek Cumhuriyet Savcısının talimatına istinaden sanığa iade edildiği, yine Cumhuriyet Savcısının talimatı ve kolluğun yönlendirmesi ile sanık Ümit'in babasının, mağdur Burak'a yağmalanan parası kadar ödeme yaparak zararı giderdiği, adı geçen mağdur yönünden rızai iadenin bulunmadığının anlaşılması karşısında, koşulları gerçekleşmediği halde TCK'nın 168/3. maddesi ile uygulama yapılarak eksik ceza tayini ise karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Ü.. Ö.. ve Y.. D.. savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından zorunlu savunman ücretlerinin çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.