muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/365, Karar No: 2018/410, Tarih: 09.10.2018

Ulaşılan kanaat ile sanığın suç oluşturduğu kabul edilen fiilinin gerekçeli kararda belirtilmeyerek aynı fıkranın (c) bendine,

Muhalefet edildiğinin anlaşılması karşısında; itiraza konu yerel mahkeme hükmünün, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermediği kabul edilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi; "hükmün yasal ve yeterli gerekçeyi içerdiği" görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının, müzakere sırasında gündeme getirilen bu uyuşmazlık yönünden değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Dairenin onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a-) Yerel Mahkemenin mahkûmiyet hükmü ile Özel Dairenin onama kararının hukuki değerden yoksun olup olmadığına ilişkin uyuşmazlık yönünden REDDİNE,

b-) Yerel Mahkeme hükmünün kanuni ve yeterli gerekçeyi içerip içermediğine ilişkin uyuşmazlık yönünden değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 27.11.2013 tarihli ve 7913-42624 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Keçiborlu Asliye Ceza Mahkemesinin 31.01.2011 tarihli ve 55-9 sayılı mahkûmiyet hükmünün, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 09.10.2018 tarihinde yapılan müzakerede Yerel Mahkemenin mahkûmiyet hükmü ile Özel Dairenin onama kararının hukuki değerden yoksun olup olmadığına ilişkin uyuşmazlık bakımından oy birliğiyle, Yerel Mahkeme hükmünün kanuni ve yeterli gerekçeyi içerip içermediğine ilişkin uyuşmazlık bakımından oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17314, Karar No: 2013/18602, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/17314 E.  ,  2013/18602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılan şirkette sigorta poliçeleri tahsilatı ve satışı işlerini yürüten sanığın, katılan şirket adına tahsil ettiği paraları şirket hesabına yatırmayarak uhdesine tuttuğu, kendi sağlık sigorta parasını ödemediği, usulsüz düzenlediği poliçelerle fazla miktarda prim ödenmesine sebebiyet verdiğinin iddia edildiği olayda; sanığın şirkette çalıştığı dönem içerisinde raporları düzenledikten sonra bunları genel müdürün onayına sunduğu işlemlere ilişkin onayın genel müdür tarafından yapıldığı, yetkili acente makbuzları veya şirket resmi makbuzları ile yaptığı belirtilmiş olan makbuzların kontrolünün de şirket yetkililerinin veya muhasebe bölümünce süresi içerisinde tespit edilebileceği yine katılanlar tarafından sanığın haksız olarak tahsil ettiği prim tutarlarını içeren belgelerin sonradan da düzenlenebilecek nitelikte olduğu dikkate alınarak, sanığın atılı suçu işlediğine dair delil bulunmadığından beraatine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 27.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10486, Karar No: 2009/1772, Tarih: 26.02.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/10486 E.  ,  2009/1772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde, ortak alan olan aydınlık boşluğuna davalı tarafça açılan kombi baca deliğinin kapatılmasını, izinsiz olarak çatıya kurulan uydu anteninin ve merdiven boşluğuna konulan sehpa ile koltukların kaldırılmasını; davalı-karşı davacı ise, davacı tarafça apartmanın yan cephesine açılan kombi bacasının kapatılmasını, çatıya kurulan uydu anteninin sökülmesini istemişlerdir. Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın ise reddine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 26.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19078, Karar No: 2016/12792, Tarih: 15.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/19078 E.  ,  2016/12792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde bir kısım davalı mirasçısı tarafından duruşma istemli temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalının ölümü üzerine ilam yasal mirasçılara tebliğ edilmiştir. Bir kısım yasal mirasçılar, yasal süresi içerisinde vermiş oldukları temyiz dilekçelerinde adli yardım talebinde bulunmuş, bu nedenle mahkemece temyiz harçları alınmadan dosya dairemize gönderilmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’ nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı kanunun 336/3 maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Yasal mirasçıların adli yardım talebini içeren dilekçeleri ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; temyiz yoluna başvuran yasal mirasçıların, kendilerini ve ailelerinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, adli yardım taleplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Şu durumda; hükmü temyiz eden yasal mirasçılar tarafından karşılanması gerekli olan temyiz harçları yatırılmadığından, müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacaktır.

Bu nedenle, temyiz eden yasal mirasçıların; kanun yoluna başvuru giderlerine dahil olan temyiz harçları ile posta masraflarını tamamlaması için HUMK. nun 434/3. maddesine göre işlem yapılması ve ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, itiraz yolu açık olmak üzere, 15.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/37406, Karar No: 2012/19154, Tarih: 10.05.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/37406 E.  ,  2012/19154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Kamu davasının ortadan kaldırılmasına dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılanın 04.06.2009 tarihinde yüzünde tefhim edilen hükme karşı, katılan vekilinin yasal temyiz süresi geçirildikten sonra 22.07.2009 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla, temyiz talebinin 1412 sayılı yasanın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 10.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4424, Karar No: 2014/12416, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4424 E.  ,  2014/12416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2013/652-2013/566

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, tebligat noksanı ile duruşma isteminde bulunan davalı vekiline duruşma pul noksanı giderildikten sonra anılan davalının duruşma isteminin değerlendirilmesine, duruşma isteminin tebligat noksanı giderildikten sonra değerlendirilmesine 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11290, Karar No: 2016/6031, Tarih: 01.06.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11290 E.  ,  2016/6031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/05/2015 tarih ve 2014/239-2015/83 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2011/106259 no'lu, 35. sınıf hizmetleri içeren, “...” ibareli marka tescil başvurusuna davalı şirketin yapmış olduğu itirazın kabul edildiğini oysa, davalıya ait markalar ile müvekkili başvurusunun karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını ayrıca,“...” ya da “...” ibarelerinin kuvvetli ibareler olmadığını, ...’nun İtalyan bir gezgin olup, anılan ibareyi herkesin kullandığını, davalı markasının tanınmış bir marka olmadığını, markanın aksesuar, giyim, gözlük ürünlerinin satışında kullanıldığını, müvekkilinin ise, dünyanın önemli medya gruplarının, uluslararası dergi, gazete ve televizyonların Türkiye temsilcisi olduğunu, alt kuruluşları ile birlikte yayıncılık faaliyeti gösterdiğini, müvekkili ...’nin çok önemli bir yazar olduğunu, alt kuruluşu olan ... Yayıncılık Ltd. Şti’nin de “...” markasını kullandığını, müvekkili markasının tanınmış bir marka olduğunu ve müvekkilinin 35. sınıf yönünden kazanılmış hakkı olduğunu zira, “...” markasının, 2009/60179 no ile adına tescilli olduğunu ileri sürerek, ... YDİK kararının iptali ile markanın adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, YDİK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, başvuru ile müvekkili markalarının birebir aynı olduğunu, markanın müvekkilinin ticaret unvanının asli unsuru olup, müvekkili tarafından uzun süredir yaygın bir şekilde kullanılan ve tanınmış bir marka olduğunu, davacının kötüniyetli olarak markanın tanınmışlığından yararlanıp, haksız kazanç elde etmeyi amaçladığını, müktesep hak iddiasının da yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, başvuru ile müvekkili markalarının birebir aynı olduğunu, markanın müvekkilinin ticaret unvanının asli unsuru olup, müvekkili tarafından uzun süredir yaygın bir şekilde kullanılan ve tanınmış bir marka olduğunu, davacının kötüniyetli olarak markanın tanınmışlığından yararlanıp, haksız kazanç elde etmeyi amaçladığını, müktesep hak iddiasının da yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının "..." ibareli başvurusu ile davalının "..." ibareli markasının görsel ve işitsel olarak bire bir aynı olduğu, çekişmeli 35. sınıfta yer alan satışı yapılacak olan malların tamamının davalının markalarının tescil kapsamındaki 09. ve 25. sınıfta yer alan mallarla aynı olduğu, bu nedenle markalar arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas tehlikesi bulunduğu ayrıca, davalı markasının KHK'nın 8/4 m. anlamında tanınmış marka olarak kabulü gerektiği ve davalının tanınmışlığından yararlanma ve haksız avantaj sağlama ihtimalinin bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacıvekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/604, Karar No: 2021/129, Tarih: 18.03.2021

**Ceza Genel Kurulu         2019/604 E.  ,  2021/129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 178-183

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'nin TCK'nın 102/2, 58, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.12.2012 tarihli ve 65-40 sayılı hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 13.05.2013 tarih ve 2304-5793 sayı ile;

"Mağdurenin savcılık tarafından alınan ifadesinde sanığın kendisinden habersizce eve girdiğini, duruşmada ise etrafa rezil olmamak için sanığa kapıyı kendisinin açtığını söyleyerek aşamalarda değişen beyanlarda bulunması, mağdurenin anlatımlarında sanığın eylemini cebir veya tehditle gerçekleştirdiğine dair bir ibarenin yer almaması, yine 03.10.2012 tarihli adli raporda mağdurede darp ve cebir bulgusunun tespit edilemediğinin belirtilmesi, mağdurenin eylem esnasında çocuklarının uyanabileceği ve onlara karşı rezil olabileceği gerekçesiyle sanığa karşı koymadığı ve tepki vermediğine dair hayatın olağan akışına uymayan ifadeleri ve tüm dosya içeriği karşısında suçlamayı kabul etmeyen sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin mahkûmiyetine yeterli şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı hâlde beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmolunması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesince 06.09.2013 tarih ve 178-183 sayı ile; "...Mağdurenin savcılık ifadesinde sanığın habersizce eve girdiğini söylemesine rağmen, duruşma aşamasında kapıyı kendisinin açtığını söylemiş olması mahkememizce esasa etkili ve işin özü ile ilgili bir çelişki olarak görülmemiştir. Dosyaya alınan ve UYAP sisteminden yapılan sorgulamadan anlaşılacağı üzere, sanık suça eğilimli ve daha çok şiddet içeren eylemlere meyilli bir kişi olup şiddet içeren bu eylemleri genellikle resmî nikâh olmaksızın evlilik hayatı yaşadığı mağdureye karşı olmuştur. Mağdurenin, eşinden kaynaklanan birçok şiddet içeren eyleme maruz kaldığı için olayları karıştırması söz konusu olabileceği gibi olay tarihinden ifade tarihine kadar geçen zaman aralığı nedeniyle de kısmi yanılgılara düşmesi anlayışla karşılanabilir. Nihayetinde mahkememizce sadece mağdurenin ifadesine dayanılmamış, doktor raporu, koruma kararı ve sanığın eve girdiğine ilişkin ikrarına da dayanılmıştır.

Kaldı ki sanığın hemen o gün evden uzaklaştırma kararı tebliğ edildiği hâlde evin içine girdiği hususu tartışma dışıdır. Sanık eve girdiğini kabul etmiştir.

Kaldı ki sanığın hemen o gün evden uzaklaştırma kararı tebliğ edildiği hâlde evin içine girdiği hususu tartışma dışıdır. Sanık eve girdiğini kabul etmiştir.

İfadenin özünde yani cinsel ilişkinin rıza dışı gerçekleştiğine ilişkin mağdurenin iddiasında bir çelişki söz konusu değildir. Mağdure bütün aşamalarda istemediği hâlde cinsel ilişkiye girmek zorunda kaldığını beyan etmiş olup bu beyanı doktor raporu ile de desteklenmiştir. Çünkü olaydan hemen sonra mağdurenin muayenesinde canlı sperm hücrelerinin olduğu rapor edilmiştir.

Mahkememizce sanığın rıza ile cinsel ilişkiye girdiğine ilişkin savunmasına itibar edilmemiş, bir gün öncesinde şikâyet başvurusu yaparak 6284 sayılı Kanun'a göre koruma ve tedbir kararı temin eden mağdurenin hemen sanık evden uzaklaştırıldıktan sonra onu kabul ederek kendisine sürekli şiddet uygulayan sanıkla rıza ile ilişki yaşamasının mümkün olmadığına ve böyle bir ilişki yaşasa bile hemen aynı gün şikâyet etmesinin mümkün olmadığına kanaat getirilmiştir.

Yargıtay bozma ilamında, evde çocukları olan mağdurenin çocukların uyanacağı ve onlara karşı rezil olabileceği düşüncesi ile tepki vermediğine ilişkin beyanının hayatın olağan akışına uygun olmadığına hükmedilmiştir. Oysa ki, mahkememiz tamamen aksi görüştedir. Mahkememizin temin ettiği sosyal araştırma raporundan anlaşılacağı gibi, mağdure okuryazar olmayan mevsimlik işlerde çalışan, köyde yaşayan 6 çocuklu bir annedir. Eşi tarafından sürekli şiddet gördüğünü ifade etmekte olup bu ifadeleri UYAP sisteminden yapılan sorgulamadan anlaşılacağı üzere somut bulgularla desteklenmektedir.

Suç tarihinde 15 yaşında, 13 yaşında ve 12 yaşında olmak üzere yetişkin çocukları bulunan ve çocukları ile aynı evde kalan mağdurenin evlilik hayatı yaşadığı sanığın yani çocuklarının babasının kendisine cinsel saldırıda bulunmak istemesi üzerine, bağırarak çocuklarını uykudan kaldırması ve onlardan yardım istemesi toplumsal örf ve âdetler ile mağdurenin sosyal çevresi ve eğitim durumu karşısında mağdureden beklenemez. Kendisi olaydan hemen sonra yetkili mercilere şikâyette bulunmuş olup yapabileceği başvuruyu yapmıştır." şeklindeki gerekçeyle bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.09.2015 tarihli ve 334770 sayılı "onama" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 808-1874 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 20.03.2017 tarih ve 442-1443 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 12.03.2019 tarih ve 397-190 sayı ile; 19.12.2012 ve 06.09.2013 tarihli gerekçeli kararların Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına tebliğinin sağlanması için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmiş ve anılan eksikliğin giderilmesinden sonra Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı tarafından kararın temyiz edilmemesi nedeniyle Yargıtay 14. Ceza Dairesince Yargıtay Birinci Başkanlığına tekrar iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; mağdurenin sanığın eylemine rızasının bulunup bulunmadığı, bu bağlamda sanığın üzerine atılı nitelikli cinsel saldırı suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık hakkında 25.06.2012 tarihinde eşi mağdure ...’a karşı işlediği iddia olunan basit yaralama ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından 29.08.2012 tarihli iddianamenin düzenlendiği,

Sanık hakkında 30.09.2012 ve 01.10.2012 tarihli eylemleriyle eşi mağdure ...’a yönelik basit yaralama ve tehdit, ev sahibi Şerife’ye yönelik basit tehdit suçlarından 09.10.2012 tarihli iddianamenin düzenlendiği,

Sanık hakkında 12.05.2011 tarihinde eşi mağdure ...’a yönelik olarak işlediği iddia olunan basit yaralama suçundan 27.09.2011 tarihli iddianamenin düzenlendiği,

Söke İlçe Jandarma Komutanlığınca 01.10.2012 tarihinde sanığın bir ay süre ile mağdureyle birlikte yaşadıkları müşterek konuta yaklaşmamasına karar verildiği, kararın aynı gün saat 23.30’da sanığa tebliğ edildiği,

Söke 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.10.2012 tarih ve 122 değişik iş sayı ile;

"Söke İlçe Jandarma Komutanlığınca verilen mağdurenin eşi sanık tarafından hakaret ve tehdide maruz kalması nedeniyle 6284 sayılı Kanun’un 5. maddesinin 2. fıkrası uyarınca bir ay süreyle evden uzaklaştırılmasına dair tedbir kararının onanmasına," karar verildiği,