muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/141, Karar No: 2014/229, Tarih: 06.05.2014

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 13. maddesinde ise, idari eylemlerden hakları ihlal edilmiş olanların idari dava açmadan önce, bu eylemleri yazılı bildirim üzerine veya başka süretle öğrendikleri tarihten itibaren bir yıl ve her halde eylem tarihinden itibaren beş yıl içinde ilgili idareye başvurarak haklarının yerine getirilmesini istemeleri gerektiği düzenlenmiştir.

Görüldüğü gibi, söz konusu kanunlar uyarınca açılacak davalarda tebliğ ya da öğrenmeden başlayan asıl sürenin yanında eylem ya da işlem tarihinden itibaren azami dava açma süreleri öngörülmüş, 2004 sayılı İcra İflas Kanununun 39. maddesinde ise, ilama dayanan takibin, son muamele üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrayacağı hüküm altına alınmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

466 sayılı Kanun hükümlerine göre açılacak tazminat davaları için de, 2. maddede belirtilen ve beraat hükmünün kesinleşmesinin tebliğinden veya öğrenilmesinden itibaren işleyen üç aylık sürenin dışında esas alınacak makul azami bir süre kabul edilmelidir. Özellikle 1982 Anayasasının "kişi hürriyeti ve güvenliği" ile ilgili olup tutuklama şartları ve haksız tutuklama işlemlerinden de bahsedilen 19. maddesinde yapılan; “bu esaslar dışında bir işleme tabi tutulan kişilerin uğradıkları zarar, tazminat hukukunun genel prensiplerine göre, Devletçe ödenir” şeklindeki değişiklikten sonra, tazminat hukukunun genel prensiplerine göre 10 yıllık azami bir sürenin kabul edilmesi, hak arayışlarının kötüye kullanılacak biçimde süresiz kılınmasını önleyebileceği gibi adalet ve nasafet kurallarına da uygun ve isabetli olacaktır. Böylece, haksız yakalama ve tutuklama nedeniyle tazminat davalarına da hukukumuzdaki diğer tazminat davalarındaki gibi dava açmak için azami süre şartı getirilecek ve beraat ile sonuçlanmış ceza dava dosyalarının kesinleşmesinden sonra süresiz olarak 466 sayılı Kanuna göre dava açma keyfiliğinin de önüne geçilecektir.

Nitekim CGK'nun 07.03.2000 gün ve 44-48 sayılı kararında; “466 sayılı Kanun uyarınca tazminat isteğine ilişkin dava 29.12.1997 tarihinde, beraat kararının verildiği 5.10.1983 tarihinden 13 yıl sonra açılmıştır. Davacı asilin bu uzun süre içerisinde hakkındaki hükmün kesinleştiğini bilmediğinden söz etmek normal yaşam gözlemlerine uygun bulunmamakta olup 1984 yılında kesinleştiği bildirilen beraat kararı nedeniyle süresinden sonra 29.12.1997 tarihinde açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiği” sonucuna ulaşılmıştır.

Bu konuda çoğunluk görüşüne katılmayan altı Genel Kurul Üyesi; "466 sayılı Kanun hükümlerine göre açılacak tazminat davaları için 2. maddede belirtilen üç aylık sürenin dışında esas alınacak bir üst sürenin olmadığı" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

466 sayılı Kanun hükümlerine göre tazminat davalarında esas alınacak 10 yıllık azami sürenin ne zaman başlayacağı hususuna gelince;

Bu konuda çoğunluk görüşüne katılmayan altı Genel Kurul Üyesi; "466 sayılı Kanun hükümlerine göre açılacak tazminat davaları için 2. maddede belirtilen üç aylık sürenin dışında esas alınacak bir üst sürenin olmadığı" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

466 sayılı Kanun hükümlerine göre tazminat davalarında esas alınacak 10 yıllık azami sürenin ne zaman başlayacağı hususuna gelince;

466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkındaki Kanunun 1. maddesinin 6. bendi uyarınca kanuna uygun olarak yakalandıktan sonra haklarında kovuşturma yapılmasına veya son soruşturma açılmasına yer olmadığına veyahut beraatlerine veya ceza verilmesine yer olmadığına karar verilenler ile mahkum olupda tutuklu kaldığı süreler hükümlülük süresinden fazla olan veya tutuklandıktan sonra sadece para cezasına mahkum edilen kimseler tarafından açılacak tazminat davalarında, yakalama veya tutuklamanın haksız ve tazminata esas kabul edilip edilmeyeceği yapılan soruşturma ya da yargılamanın sonunda verilen kararların kesinleşmesi ile sabit olacağından, bu davalarda esas alınacak 10 yıllık azami sürenin de kesinleşme tarihinden itibaren başlaması gerektiği kabul edilmelidir.

Uyuşmazlık konusu olaya ilişkin olarak, Anayasanın 19. maddesindeki tazminat hukukunun genel prensiplerine göre ödeme yapılması hükmüne uygun olacak şekilde, beraat kararının kesinleştiğinin tebliğinden veya öğrenilmesinden itibaren 3 ay ve her halde kararın kesinleşmesinden itibaren 10 yıl içinde 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkındaki Kanun hükümleri uyarınca tazminat davaları açılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Van Devlet Güvenlik Mahkemesince 03.09.1998 gün ve 240-203 sayı ile kurulan beraat hükmünün 11.09.1998 tarihinde kesinleştiği ve 466 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tazminat davasının ise kesinleşme tarihinden itibaren 10 yıl geçtikten sonra 12.05.2011 günü açıldığı anlaşıldığından, beraat hükmünün kesinleştiğinin tebliğinden veya öğrenilmesinden itibaren 3 ay ve her halde kararın kesinleşmesinden itibaren 10 yıl içinde açılmayan tazminat davasının süresinde açılmadığından bahisle reddine karar verilmesi gerekirken, tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme hükmünün, "466 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tazminat davasının süresinde açılmadığından bahisle reddine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Hakkari Ağır Ceza Mahkemesinin 28.02.2013 gün ve 2-177 sayılı direnme hükmünün, "466 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tazminat davasının süresinde açılmadığından bahisle reddine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden BOZULMASINA,

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Hakkari Ağır Ceza Mahkemesinin 28.02.2013 gün ve 2-177 sayılı direnme hükmünün, "466 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tazminat davasının süresinde açılmadığından bahisle reddine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalleine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.05.2014 günü yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık yönünden oyçokluğu, ikinci uyuşmazlık yönünden ise oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3435, Karar No: 2012/9228, Tarih: 13.09.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/3435 E.  ,  2012/9228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme, kasten yaralama, hakaret

Hüküm : 1- Şikayetçi sanıklar ..., ..., ... (...) hakkında mala zarar verme suçlarından; Beraat

2- Şikayetçi sanık ... hakkında;

a) Katılan sanık ...' a yönelik kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

b) Katılan sanık ... 'e yönelik kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

c) Katılan sanık ...'a yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

d) Katılan sanık ...'e yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

3- Şikayetçi sanık ... hakkında;

a) Katılan sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

b) Katılan sanık ... 'e yönelik kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

c) Katılan sanık ...'a yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

d) Katılan sanık ...'e yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

4- Şikayetçi sanık ... hakkında;

a) Katılan sanık ...'a yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

b) Katılan sanık ...'e yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

5- Katılan sanık ... hakkında;

a) Şikayetçi sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

b) Şikayetçi sanık ...'a yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

c) Şikayetçi sanık ...'a yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

d) Şikayetçi sanık ... (...)'a yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

6- Katılan sanık ... hakkında;

a) Şikayetçi sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

b) Şikayetçi sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

c) Şikayetçi sanık ...'a yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

d) Şikayetçi sanık ...'a yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

b) Şikayetçi sanık ...'a yönelik kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

c) Şikayetçi sanık ...'a yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

d) Şikayetçi sanık ...'a yönelik hakaret suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet (100 TL Adli para cezası)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Şikayetçi sanıklar ve katılan sanıklar hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesinde belirlenen temyiz sınırı ve hükmolunan adli para cezalarının miktarı karşısında hükümlerin kesin olması nedeniyle şikayetçi sanıklar müdafii ve katılan sanık ...'ın temyiz isteğinin aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Şikayetçi sanıklar hakkında katılan ...'a yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyize gelince;

Şikayetçi sanıklara atılı mala zarar verme suçu için 765 sayılı TCK'nın 516/ilk maddesinde belirlenen cezanın süresi itibariyle, anılan Kanunun 102/4. maddesinde öngörülen zamanaşımının, şikayetçi sanıkların sorgularının yapıldığı 22.02.2007 tarihi ile inceleme tarihi arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, hükümlerin BOZULMASINA, CMUK'nın 322. maddesi uyarınca sanıklar hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 13.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16155, Karar No: 2012/16533, Tarih: 04.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/16155 E.  ,  2012/16533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum ile ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hizmet tespiti ve alacak davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, sosyal güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan Yasa'nın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK'nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, temyiz eden davalıların bu yönleri amaçlayan itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde ...'na iadesine, 04/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3853, Karar No: 2016/263, Tarih: 02.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2015/3853 E.  ,  2016/263 K.**

**"İçtihat Metni"**

##########

MAHKEMESİ :##########Tüketici Mahkemesi

##########

##########

##########

##########

DAHİLİ DAVALI : ...

Taraflar arasındaki " Tüketiciyi Koruma Kanunundan kaynaklanan " davasından dolayı yapılan yargılama sonunda;... Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 24/10/2013 gün ve 2013/421 E- 2013/1171 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili ve dahili davalı tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay ... Hukuk Dairesi'nin 13.05.2014 gün ve 2014/1215 E.- 2014/6224 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

##########

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonrasında gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

6100 sayılı HMK’nun 294. maddesinin 3 fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.6.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.9.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "önceki kararda direnilmesine" denilerek önceki karara atıf yapılmakla yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı ve gerekçeli kararın hüküm kısmı usul ve yasaya uygun değildir.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı ve gerekçeli kararın hüküm kısmı usul ve yasaya uygun değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatıranlara geri verilmesine, 02/03/2016 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4931, Karar No: 2025/722, Tarih: 20.01.2025

**12. Ceza Dairesi         2023/4931 E.  ,  2025/722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/221 E., 2023/866 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

KARAR : Temyiz isteminin reddine dair ek karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 28.03.2023 tarihli ve 2023/221 Esas, 2023/866 Karar sayılı ek kararın; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Davalı vekilinin yokluğunda verilip 08.04.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, davalı vekili tarafından yapılan temyiz isteminin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296/2. maddesinde belirlenen 7 günlük kanunî süre geçtikten sonra 26.05.2023 tarihinde yapıldığı anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7950, Karar No: 2006/9490, Tarih: 20.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/7950 E.  ,  2006/9490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm bir kısım davalı vekili ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Pazaryeri Belediye Başkanlığının 3.5.2006 günlü yazısından dava konusu taşınmazın belediye ya da mücavir alan sınırları içinde bulunmadığı, belediye alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı anlaşılmakta olduğundan tarım arazisi niteliğinde kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Mahkemece bir kez bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerinin saptanmasında dava konusu taşınmazın da içinde yer aldığı ilçenin genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden sonra bunlara göre hesaplama yapılması gerekirken salt dava konusu taşınmazın bulunduğu köye özgü lokal verileri esas alarak kamulaştırma bedelini saptayan bilirkişi kurulu raporuna göre karar verilmesi,

2-Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (h) bendine göre yapılarda dava tarihindeki Bayındırlık ve İskan Bakanlığınca yayımlanan resmi birim ve yapı yaklaşık birim fiyatları listesi esas alınarak niteliklerine göre belirlenecek sınıfı itibariyle

değerinin belirlenip yaşına göre yıpranma payı da düşüldükten sonra ulaşılacak değere hükmedilmesi gerekirken dava konusu taşınmaz üzerindeki yapıların sınıflarına göre saptanan değerlerinden (bakımsız oluşu, yapım tarzı ve tekniği, malzemenin türü ve kalitesi gibi nedenlerle) belli oranlarda indirim yapılması,

3-Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 5018 sayılı Yasaya ekli I sayılı cetvelde genel bütçeye dahil kamu idareleri kapsamına alınmış olup, anılan Yasanın 45. maddesinin birinci fıkrası uyarınca genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tapu sicilinde tescil olunacağı gözetilmeden dava konusu taşınmazın doğrudan idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, İlçe Tarım Müdürlüğünden münavebeye alınan ürünlere ait ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış kg fiyatını gösterir veri listesi (2006 yılına ait) getirtildikten sonra 2 nolu bozma nedenini de gözetir biçimde ek rapor alınmalı, oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.