muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/8830, Karar No: 2024/299, Tarih: 17.01.2024

2.Mahkemenin 28.03.2011 tarihli birinci ek kararı ile, talebin kabulü ile tarafların anlaştıkları Sakarya İli, ... İlçesi, Arifiye Köyü, Dombaylar Kuyusu, pafta 3, parsel 5088'de kayıtlı taşınmazın tapu kaydında taraflar arasında 1/2 oranında tesciline, devir masraflarının davacı tarafından karşılanmasına, taşınmaz satıldığı takdirde satış bedelinin taraflar arasında %50 oranında paylaştırılmasına ve taşınmaza tedbir konulmasına karar verilmiştir.

C. Mahkemenin İkinci Ek Kararı

1.Davacı kadın 29.05.2020 tarihli dilekçesinde kararda "taşınmazın 1/2 hissesinin iptaline" ifadesi yazmadığı için taşınmazın adına tescil edilmediğini ve taşınmazın ada ve parsel numaralarının değiştiğini belirterek tavzih kararı verilmesini talep etmiştir.

2.Mahkemenin 01.06.2020 tarihli ikinci ek kararı ile, tavzih ile hükmün genişletilip değiştirilemeyeceği gerekçesiyle, talebin reddine karar verilmiştir.

D. Mahkemenin Üçüncü Ek Kararı

1.Tapu Müdürlüğü yazısında, taşınmazın ada ve parsel numarasının değiştiği, daha önce arsa olan taşınmaz üzerinde 1 ve 2 numaralı bağımsız bölümler üzerinde kat mülkiyetinin kurulduğu ve davaya konu taşınmazla ilgili kararın uygulanmasında tereddüt yaşandığı belirtilerek tavzih kararı verilmesi talep edilmiştir.

2.Mahkemenin 19.07.2023 tarihli üçüncü ek kararı ile; kararda belirtilen taşınmazdaki ihtiyati tedbirin ve tescil hükmünün sonradan kat mülkiyetine geçilmesi sebebiyle iki bağımsız bölüm yönünden de devam edeceği gerekçesiyle; Mahkemenin ihtiyati tedbir kararının her iki bağımsız bölüm yönünden devam ettiğinin ve tescil hükmünün de her iki bağımsız bölümün de ayrı ayrı 1/2 oranında taraflara tescili şeklinde anlaşılması gerektiğinin tespitine ve kesinleşen ek karar yönünden tavzih yapılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

E. Mahkemenin Dördüncü Ek Kararı

Davalı kadının üçüncü ek kararın kesin olarak verilmesi talebi Mahkemece kabul edilmiş ve 04.09.2023 tarihli ek karar ile 19.07.2023 tarihli ek kararın ikinci paragrafının "Dair tarafların yokluğunda, dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda KESİN olmak üzere karar verildi." şeklinde tavzihine karar verilmiştir.

F. Mahkemenin Beşinci Ek Kararı

Davacı erkeğin üçüncü ve dördüncü ek kararlara karşı temyiz kanun yoluna başvurması üzerine, Mahkemenin 03.10.2023 tarihli beşinci ek kararı ile, Mahkemenin birinci ek kararının taraflarca temyiz edilmeyerek kesinleştiği ve üçüncü ve dördüncü ek kararlara karşı temyiz kanun yolunun kapalı olduğu gerekçesiyle, temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen birinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci ek kararlarına karşı süresi içinde davacı erkek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen birinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci ek kararlarına karşı süresi içinde davacı erkek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek temyiz dilekçesinde; tarafların ortak çocuklarından birinin davacıdan olmadığının mahkeme kararı ile kesinleştiğini, bağıştan rücu şartlarının bulunduğunu ve yargılamanın yeniden yapılması gerektiğini belirterek birinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci ek kararlar yönlerinden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, temyize konu ek kararların usul ve kanuna uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası. 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin üçüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Temyizen incelenen 19.07.2023 tarihli üçüncü ek karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkeğin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2.Davacı erkeğin 04.09.2023 tarihli dördüncü ve 03.10.2023 tarihli beşinci ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Tavzih talebi hakkında verilen kararlara karşı temyiz kanun yolu açıktır. Bu itibarla, 19.07.2023 tarihli üçüncü ek kararın kesin olduğu yönündeki 04.09.2023 tarihli dördüncü ek karar ile erkeğin temyiz başvurusunun bu yönden reddine dair 03.10.2023 tarihli beşinci ek kararın bozularak ortadan kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacının 28.03.2011 tarihli birinci ek karara yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Davacının 19.07.2023 tarihli üçüncü ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddi ile 19.07.2023 tarihli üçüncü ek kararın ONANMASINA,

3.Davacının 04.09.2023 tarihli dördüncü ve 03.10.2023 tarihli beşinci ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile dördüncü ve beşinci ek kararların BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

17.01.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13889, Karar No: 2016/1614, Tarih: 09.02.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/13889 E.  ,  2016/1614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.12.2013 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın usulden reddine dair verilen 30.06.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 09.02.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av. ... ile karşı taraftan davalı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı, taşınmazın fiilen taksim edilerek kullanıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, fiili taksim savunması kabul edilmemiş, verilen kesin süre içinde satış bedeli yatırılmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Bir davanın açılmasıyla başlayan yargılama faaliyetinde, karara ulaşmak bakımından, mahkeme ve taraflarca yapılması gereken belirli işlemler bulunmakta olup, her işlemin belli bir zaman aralığında yapılması gerekmektedir.

Hakimin tespit ettiği süreler kural olarak kesin değildir.

Hakim, kendi tayin etmiş olduğu süreyi, HMK’nın 90/2. maddesine göre iki tarafı dinledikten sonra haklı nedenlere dayanarak, azaltıp çoğaltabilir ve bu sürenin kesin olduğuna da karar verebilir. (HMK m. 94/2)

Öte yandan, HMK'nın 94. maddesi uyarınca kesin süreye ilişkin ara kararının hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açık olması, taraflara yüklenen yükümlülüklerin, yapılması gereken işlerin neler olduğunun ve her iş için yatırılacak ücretin hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde açıklanması gerekir.

Ayrıca verilen sürenin amaca uygun, yeterli ve elverişli olması, kesin süreye uymamanın doğuracağı hukuki sonuçların açık olarak anlatılması ve anlatılanların tutanağa geçirilmesi, bunlara uyulmaması durumunda mevcut kanıtlara göre karar verilip gerektiğinde davanın reddedileceğinin açıkça bildirilmesi suretiyle ilgili tarafın uyarılması gerektiği her türlü duraksamadan uzaktır. Davaların uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere getirilen kesin süre kuralı kanunun amacına uygun olarak kullanılmalı, davanın reddi için bir araç sayılmamalıdır. Bu cümleden olarak, kesin sürenin amacına uygun olarak kullanılması ve yeterli uzunlukta olmasının yanı sıra tarafların yargılamadaki tutumları ile süreye konu işlemin özelliğinin de göz önünde bulundurulması gerekir.

Somut olayda, mahkemece 26.02.2015 ve 07.05.2015 tarihli celselerde davacı tarafa satış bedelini ve tapu masraflarını yatırmak üzere süre verilmiş ise de verilen sürede yatırılması gereken bedel belirtilmemiş ve kesin sürenin sonuçları ihtar edilmemiştir. Mahkemece, yapılması gereken işlemler ve sonuçları kesin süreye ilişkin ara kararda tek tek ve açıkça belirlenmelidir.

Bu itibarla mahkemece, davacı vekiline usulüne uygun şekilde kesin süre verilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 1.350,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, istek halinde temyiz harcının yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 09.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11024, Karar No: 2008/3019, Tarih: 17.03.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/11024 E.  ,  2008/3019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde işletme projesinin (temsilciler kurulunca hazırlanan bütçenin) iptali ile yeniden düzenlenmesi istenilmiştir. Mahkemece görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 17.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12615, Karar No: 2015/17518, Tarih: 01.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/12615 E.  ,  2015/17518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi Haliye ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici nedenlere göre, davalı vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının ve yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı sigortalının maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiş, davacı eş ve çocukların manevi tazminat taleplerinin ise reddine kararverilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; 26.10.2005 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucunda davacı sigortalının % 89 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı anlaşılmaktadır.

Zararlandırıcı olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 Sayılı Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Ancak zarar kavramına (B.K. 46 ve 47) ruhsal bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil, ruhsal ve sinirsel bütünlüğünde korunduğu doktrinde ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Öyleyse, bir kişinin cismani zarara uğraması sonucunda, onun (ana, baba, karı, koca ve çocuklar gibi) çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğü ağır şekilde bozulmuşsa, onların da manevi tazminat isteyebilecekleri kabul edilmelidir. Nitekim, kaza sonucu ağır yaralanan ve 2 kez ameliyata rağmen iyileşmeyen çocuklarının durumu sebebiyle ruhsal bütünlüğü bozulan anne ve babanın (H.G.K. 26.4.1995 gün ve 1995/11-122, 1995/430) ve haksız eylem sonucu ağır yaralanan ve iktidarsız kalan kocanın karısının manevi tazminat isteyebileceklerine (H.G.K. 23.9.1987 gün ve 1987/9-183 1987/655) ilişkin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları aynı esaslara dayanmaktadır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56.maddesi ile bu konu yeniden düzenlenmiş olunup özetle "ağır bedensel zarar yada ölüm halinde zarar görenin veya ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar para ödenmesine karar verilebileceği"hükmü getirilmiştir. Böylece 818 sayılı Borçlar Kanununun yürürlülük zamanında içtihatlarla düzenlenen husus yasa koyucu tarafından açıklığa kavuşturulmuş ve yaralanan sigortalının yakınlarının manevi tazminat davası bakımından hak sahipliği durumunun ön şartı olarak "ağır bedensel" zarar koşulunu getirmiştir.

Somut olaya gelince; zararlandırıcı olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu ile karar tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu, yukarıda açıklanan ilkeler ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları ışığında, iş kazası nedeniyle sağlık bütünlüğü bozulan sigortalının eşinin ve çocuklarının manevi tazminat talep etme haklarının bulunduğu, ayrıca olayın özelliğine, yaralanmanın niteliğine, meslekte kazanma gücündeki kayıp oranına ve özellikle sigortalının yaralanmasının ağır bedensel zarar oluşturmasına göre davacı eş ve çocuklar yararına uygun bir miktar manevi tazminata karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde manevi tazminat istemlerinin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 01/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2318, Karar No: 2011/18134, Tarih: 04.10.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/2318 E.  ,  2011/18134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dalaman İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 140. maddesinin birinci fıkrasına göre; "Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar."

Somut olayda alacaklı İ. Ş tarafından borçlu Ş.T. hakkında kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla başlatılan takipte borçluya ait olan ve üzerinde Halk Bankasının  1. dereceden ipotek hakkı bulunan 2 adet taşınmaz 25/05/2010 tarihinde yapılan ihalede 53.400 TL ve 49.100 TL bedelle Halk Bankasının alacağına mahsuben bu bankaya satılıp satışın kesinleştiği, taşınmazların tapu kaydında başkaca hacizlerin olduğu anlaşılmaktadır.

İcra müdürlüğünün 16.06.2010 tarihli kararında, alacaklı vekilinin sıra cetveli yapılması hususundaki talebinin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Şikayetçi alacaklının, Halk Bankası'nın rehin alacağına yönelik itirazlarını yapabilmesi için öncelikle sıra cetveli yapılması gerektiğinden icra mahkemesince sıra cetvelinin icra müdürlüğünce yapılmasının emredilmesine karar verilmesi yerine satış bedelinin ipotek alacaklısı bankanın alacağını karşılamadığından bahisle şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 04/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4211, Karar No: 2011/4653, Tarih: 27.09.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/4211 E.  ,  2011/4653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ve ... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14.04.2010 gün ve 205/132 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ..., ..., ... ve ... tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar ... ve ... vekili, 231 ada 5, 7 ve 232 ada 3 parsel sayılı taşınmazlarda davalılar murisi ... ... adına 4/110 payın kayıtlı bulunduğunu, ... ve davalı mirasçılarının hiç payları bulunmaması gerektiğinden bu payların iptaliyle 231 ada 7 ve 232 ada 3 parsellerin tam pay halinde vekil edeni ... adına ve 231 ada 5 parselin de tam pay halinde vekil edeni...adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ... ve ..., davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Diğer davalılar ... ve arkadaşları, davaya bir cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılardan ..., ... ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili dava dilekçesinde; dava konusu parsellerde davalılar murisi ...'ya 4/110 pay verilmiş ise de paylarının bulunmadığını iddia etmiş ve 14.04.2010 tarihli son oturum zaptındaki beyanıyla davalılar murisi ...'nın payının dayanağı olan ...'a ait tapu kaydının Kadastro Kanununun 13/B-c maddesi uyarınca hukuki değerini yitirdiğinden bahisle davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir. Mahkemece; 8.2.1944 tarih ve 13 sıra numaralı tapu kaydına göre, 4/11 pay ... oğlu ...'a ait iken tapu malikinin 1951 yılında öldüğü, mirasçısı olan davalıların murisi ...'nın ise 1971 yılında öldüğü, ...'nın ölüm tarihinden itibaren 20 yıllık süre ile zilyetliğin davacıların dedeleri ... oğlu ..., ondan sonra da oğlu ...la bilahare de çocukları olan davacıların intikalen malik sıfatıyla nizasız fasılasız zilyetlikle kullandıkları, belirtilen tapunun Kadastro Kanununun 13/B-c maddesi uyarınca hukuki değerini kaybettiğinden bahisle sübut bulan davanın kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır.

Dava konusu 231 ada 5, 7 ve 232 ada 3 parsellere ait kadastro tutanakları ve eklerinden; 08.02.1944 gün ve 13 sıra sayılı tapu kaydı ve tedavülleriyle ... ve

müşterekleri adına kayıtlı oldukları hisse satışları sonucunda dayanak tapu kayıtlarına istinaden 231 ada 7 ve 232 ada 3 parsellerde 106/110 payın ...oğlu ... (davacı) adına, kalan 4/110 payın da 16.11.1964 tarih ve 76 sıra sayılı tapu kaydına dayalı olarak ... ... adına, 231 ada 5 parselde 106/110 payın ...oğlu ... (davacı) adına, kalan 4/110 payın da ... ... adına 09.09.2008 tarihinde tespit edildiği ve tutanakların 05.12.2008 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

müşterekleri adına kayıtlı oldukları hisse satışları sonucunda dayanak tapu kayıtlarına istinaden 231 ada 7 ve 232 ada 3 parsellerde 106/110 payın ...oğlu ... (davacı) adına, kalan 4/110 payın da 16.11.1964 tarih ve 76 sıra sayılı tapu kaydına dayalı olarak ... ... adına, 231 ada 5 parselde 106/110 payın ...oğlu ... (davacı) adına, kalan 4/110 payın da ... ... adına 09.09.2008 tarihinde tespit edildiği ve tutanakların 05.12.2008 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Mahallinde 31.03.2010 tarihinde yapılan keşif sırasında mahalli bilirkişi ve taraf tanıkları; dava konusu taşınmazların tarafların kök murisi ... oğlu ...'dan kaldığı ve 1949 yılında ölümüyle oğlu ... ve onunda 1993 tarihinde ölümünden sonra oğlu Yusuf, onunda hibesiyle halen çocukları olan davacıların zilyetliklerinde bulunduğunu, davalılar Murisi ...'nın kök muris ...'ın 2. eşi...'nin kızı olup, ... oğlu ...'ın üvey kardeşi olduğunu ve ... ile mirasçılarının taşınmazlara hiç zilyet olmadıklarını, parsellere kadastro sırasında uygulanan tapu kayıtlarının dava konusu parsellere uyduğunu beyan etmişlerdir.

Dava konusu parsellere kadastro tespiti sırasında uygulanan 08.02.1944 tarih ve 13 sıra sayılı tapu kaydına göre; satın alma yoluyla 7/11 pay ... oğlu ... ve 4/11 payı da ... oğlu ... adına kayıtlı iken, ...'nin payı tedavüllerle önce oğlu Yusuf'a, ondan da hibe yoluyla çocukları olan davacılara intikal etmiştir. ... oğlu ... adına kayıtlı bulunan 4/11 pay ise, ...'un 1951 tarihinde bekar olarak ölümüyle anası... ve kardeşleri ..., ..., ... ve baba bir kardeşleri ... ve...'ye kaldığı tespit edilerek, kardeşlerinden ... ve ...'nin intikal istekleri üzerine 16.11.1964 gün ve 76 sıra numaralı tapu kaydıyla ...'tan intikalen ... kızları ... ve ... adlarına seviyen tescil edilmiştir.

Davalılar murisi ...'nın 4/110 payı, kardeşi ...'un 1951 yılında bekar olarak ölmesi nedeniyle miras yoluyla intikalen gelen 16.11.1964 gün ve 76 sıra numaralı tapu kaydına dayanmaktadır.

Davalılar murisi ...'nın 4/110 payı, kardeşi ...'un 1951 yılında bekar olarak ölmesi nedeniyle miras yoluyla intikalen gelen 16.11.1964 gün ve 76 sıra numaralı tapu kaydına dayanmaktadır.

Davacıların kök murisi ... ve babaları ...ile davalıların anneleri ... 1951 yılında ölen ...'ın mirasçıları olup, 26.05.1954 tarih ve 1954/7-17 sayılı Y.İ.B.G.K. Kararı uyarınca mirasçılar arasında zamanaşımı işlemez. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 13/B maddesine göre; "Kayıt sahibi veya mirasçılarından başkası zilyet bulunuyorsa .. " ancak bu durumda tapuda kayıtlı taşınmazın zilyed adına tespit ve tescili mümkündür. Davacıların babası ...ve dedeleri ... ile davalıların anneleri ..., ...'un mirasçılarından ve tapu maliki oldukları için, ayrıca davacılardan ... kök tapu kaydının gittilerinden olan Mayıs 972 tarih, 20 ve davacı ...'de 26.01.1967 gün, 56 sıra sayılı tapu kaydıyla kayıt sahibi olduklarından, davalıların yakın murisi ...'nın payına ait tapu kaydı ile geldisi olan kök muris ... adına kayıtlı bulunan, yukarıda tarih ve sayıları yazılı olan tapu kayıtlarının hukuki değerlerini yitirdiklerinden söz edilemeyeceğinden, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uymayan değişik düşüncelerle davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Davalılardan Necati, Emine, Mehmet ve ...'ın temyiz itirazları bu bakımlardan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 114,75 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine 27.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21171, Karar No: 2011/5614, Tarih: 22.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/21171 E.  ,  2011/5614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek keşide etmek suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 02.04.2009 gün ve 2009/47 Esas, 2009/78 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 20.12.2009 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5941 sayılı "Çek Kanunu" ile 3167 sayılı "Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve Çek Hamillerinin Korunması Hakkında Kanun" yürürlükten kaldırılmış, dava konusu suçun unsurları ve yaptırımları farklı biçimde düzenlenmiş olduğundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 2 ve 7. maddeleri gözetilerek, sanığın hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.