muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/939, Karar No: 2016/2433, Tarih: 29.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/939 E.  ,  2016/2433 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Ankara 2. Asliye Ticaret, Ankara 4. Asliye Hukuk ve Ankara 14. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesine aykırılık nedeniyle sözleşmede kararlaştrılan cezai şartın tahsili istemine ilişkindir.

Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesince, tarafların tacir olmadığı, uyuşmazlığın tarafların ticari işletmesinden kaynaklanmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın 6502 sayılı Kanun kapsamına girdiği ve tüketici mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Ankara 14. Tüketici Mahkemesince ise, davacının arsa sahibi, davalının yüklenici olduğu, 6502 sayılı Kanun anlamında tüketici ilişkisi bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3/1-(l) maddesi "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini" tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesinde ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak, kanunun sistematiği nazara alındığında, kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/1-(k) maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında, 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiğinin, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Bu durumda eldeki davada uyuşmazlık, tarafların tacir olmaması ve 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmamaması nedeniyle HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 29.02.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13213, Karar No: 2019/8998, Tarih: 26.12.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/13213 E.  ,  2019/8998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., uygulama kadastrosu sonucunda davalıya ait 111 ada 10 (eski 113) parsel sayılı taşınmaz ile köy yolu arasında eski kuyu yeri olarak bırakılan 415,83 metrekare yüzölçümündeki köy boşluğunun davalıya ait 111 ada 10 parsel sayılı taşınmaz lehine kazandırıldığını ileri sürerek, bu kısmın iptali ve köy boşluğu olarak tescili istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında dava Milas Mal Müdürlüğü, ... ve ...’na ihbar edilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın aktif dava ehliyeti yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4407, Karar No: 2013/1870, Tarih: 07.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/4407 E.  ,  2013/1870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 gün ve 2011/4-248-2012/37 sayılı kararında açıklandığı gibi; CMK.nun 196. maddesinin 2. fıkrasının açık düzenlemesinden anlaşılacağı üzere, yasa koyucu sorgunun yapılmasında sanıkların tutuklu olup olmadığı konusunda herhangi bir ayırıma yer vermeyerek, yalnızca sanığın yargılandığı suç için yasada öngörülen cezanın alt sınırını esas alan ilkeyi benimsemiştir.

Maddede yer alan düzenlemelere göre alt sınırı beş yıldan az hapis cezasını gerektiren bir suçtan yargılanan sanığa, sorgusundan önce ifadesini esas mahkemesi huzurunda vermek isteyip istemediği sorulduktan sonra istinabe suretiyle sorguya çekilebileceği, altsınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı ise sanıkların sorgusunun mutlaka yargılamayı yapan mahkemece yapılması zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; başka suçtan tutuklu sanık ...'in talimat mahkemesine getirtilerek sorgusunun yapıldığı 02.11.2010 tarihli oturumda sanığın da talebi nazara alınarak duruşmadan vareste tutulmasına karar verildiği ve savunma hakkının kısıtlanmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bu yönden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı ve azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, hükmün açıklanmasının geri bırakılmama nedenleri gösterilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13080, Karar No: 2010/1669, Tarih: 10.02.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/13080 E.  ,  2010/1669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hürriyeti tahdit

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müştekiyi ayaklarından zincirle bağlayıp, kilitleyen sanığın eyleminin TCK.nun 109/2 madde ve fıkrasında tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, gerekçe ve takdire göre suçun kanıtlanmasında ve nitelendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, bu hususlara yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir; ancak,

Sanık hakkında, "kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksun bırakılmanın, 5237 sayılı TCK.nun 53/3 madde ve fıkrası uyarınca koşullu salıverilme halinde son bulacağı gözetilmeden, aynı maddenin 2. fıkrasına göre hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksunluğa karar verilmesi,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "sanığın cezasının infazı süresince 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53/1-a, b, c, d, e maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına" ilişkin kısmın çıkartılarak yerine "sanığın 5237 sayılı TCK.nun 53/1. madde ve fıkrasında sayılan hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına, bu yoksunluğunun kendi alt soy

üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar, diğer hakları yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün istem gibi (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 10.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19930, Karar No: 2013/15145, Tarih: 23.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/19930 E.  ,  2013/15145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

27.03.2012 tarihinde yüzüne karşı tefhim kılınan hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 09.04.2012 tarihinde temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 23.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/727, Karar No: 2008/1030, Tarih: 06.02.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/727 E.  ,  2008/1030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pervari Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ : 07.11.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, eşler arasında evlenmeye engel olacak derecede hısımlık bulunduğu (TMK. 145/4) iddiasına dayalı, mutlak butlan sebebiyle evliliğin iptali isteğine ilişkin olup, C. Savcısı tarafından davaname ile re'sen açılmıştır.

Evlenmenin butlanı davasında yetki ve yargılama usulü bakımından boşanmaya ilişkin hükümler uygulanır. (T.M.K.160) Boşanma davalarında yetkiyi düzenleyen Türk Medeni Kanununun 168 nci maddesinde yeralan kural, kamu düzenine ilişkin kesin yetki kuralı olmayıp, ilk itiraz olarak ileri sürüldüğünde incelenebilir. Davalıların herhangi bir yetki itirazı bulunmamaktadır. Evliliğin iptali davasında nüfus idaresinin taraf sıfatı bulunmamaktadır. Yargılamada bulunması da taraf sıfatını kazandırmaz.(2.H.D.' nin 21.03.2005 tarihli 2005/802-4354 sayılı kararı) Davada taraf sıfatı bulunmayan nüfus idaresinin yetki itirazı sonuç doğurmaz. Bu husus gözetilmeden işin esasının incelenmesi gerekirken, yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarda gösterilen sebeple BOZULMASINA, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.06.02.2008 ( Çarş. )
Yargıtay — Esas No: 2019/11085, Karar No: 2021/1786, Tarih: 02.03.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/11085 E.  ,  2021/1786 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma (sanıklar .., ...,... ve ... hakkında),

Silahlı terör örgütüne yardım etme (sanıklar ...,

..., ..., ...., ...,..., ..., ...

ve ... hakkında)

28.09.2016 sanıklar ...,... ve... hakkında,

24.02.2015 sanık ... hakkında, 04.02.2015

sanık ... hakkında, 20.10.2014 sanık ...

hakkında, 16.09.2014 sanık ... hakkında, 28.08.2014

sanıklar ... ve ... hakkında, 07.02.2014 sanık

... hakkında, sanıklar ... ve .... hakkındaki

kararların niteliği gereği suç tarihleri yazılmamıştır.

Hüküm : -Sanıklar...,...,...,... ve

Turan hakkında; TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun

5/1. TCK'nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri,

-Sanıklar ...,...,...,...,... hakkında TCK'nın 314/3,

220/7 delaletiyle 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanunun

5/1. TCK'nın 62, 53. Maddeleri uyarınca mahkumiyet kararlarına yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek

esastan reddi,

-Sanıklar ... ve ... hakkında CMK 223/2-e

maddesi uyarınca Beraat kararları

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Bölge Adliye Mahkemesince sanıklar ...,...,...,...,...,..., ve ... yönünden silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan kanunun eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içinde, diğer sanıklar yönünden ise olağan süresinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararların niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Tayin olunan cezaların süreleri itibariyle yasal şartları oluşmadığından, sanık ... ile sanıklar Cihan, Ekrem, Hakan ve Turan müdafilerinin duruşma istemlerinin CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriklerine göre,

1-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerle ilgili temyiz talepleri yönünden:

Sanık ... hakkında suç tarihinin ilk yakalama tarihi olan "28.09.2017" yerine Bölge Adliye Mahkemesinin karar başlığında 27.07.2016 olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olduğu kabul edilmiştir.

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriklerine göre,

1-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerle ilgili temyiz talepleri yönünden:

Sanık ... hakkında suç tarihinin ilk yakalama tarihi olan "28.09.2017" yerine Bölge Adliye Mahkemesinin karar başlığında 27.07.2016 olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olduğu kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanıklar ve müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden

CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davalarının esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerle ilgili temyiz talepleri yönünden:

Sanık ... hakkındaki isimsiz ihbar evrakının müsnet suç yönünden delil olarak kabul edilemeyeceğinin gözetilmemesi, hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan diğer delillerin suçun sübutu, vasfı ve cezanın bireyselleştirilmesi bakımından yeterli olduğu görülmekle sonuca etkili bulunmamış,

Sanık ... hakkında suç tarihinin yardım teşkil ettiği kabul edilen son eylem tarihi olan "28.08.2014" yerine İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesinin karar başlıklarında 15.12.2015 olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanıklar ve müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden sair temyiz itirazlarının esastan reddine ancak;

Sanıklara verilen silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan verilen cezaların 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi ile artırılması sırasında artırım oranının doğru uygulanmasına karşın uygulanan kanun maddesinin aynı Kanunun 5. maddesi olarak gösterilmesi,

Sanıklara verilen silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan verilen cezaların 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi ile artırılması sırasında artırım oranının doğru uygulanmasına karşın uygulanan kanun maddesinin aynı Kanunun 5. maddesi olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeden CMK'nın 303/1-c maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 8. ve 11 bentlerinin 3. paragraflarındaki "5. maddesi” ibarelerinin çıkarılması ve yerine "5/1.maddesi" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlerle ilgili temyiz talepleri ile ilgili olarak:

A- Sanık ... yönünden:

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmıştır.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

BDDK’nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilmeden örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemleri olduğuna dair mahkumiyetini gerektirir her türlü şüpheden uzak yeterli delilde bulunmayan sanığın atılı suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

B-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... yönünden:

B-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... yönünden:

Silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan müdafii yardımından faydalandırılmadan yargılanıp anılan suçtan mahkumiyetlerine karar verildiği görüldüğünden ceza muhakemesi hukukunda savunmanın ayrılmaz parçası olan “müdafilik” kavramı üzerinde durmak ve sanıklara 5271 sayılı CMK'nun 150/3. maddesi uyarınca müdafii atanmasının zorunlu olup olmadığının, bu bağlamda zikredilen yasa maddesinde şart koşulan beş yıllık ceza süresinin, suçun basit hali için öngörülen temel cezaya göre mi yoksa uygulanması zorunlu nitelikli haller ile cezayı ağırlaştırıcı nedenlerin de dikkate alınması suretiyle belirlenecek cezaya göre mi tespit edileceğinin irdelenmesi gerekmektedir.

Adil yargılamanın zımni gerekleri "hakkaniyete uygun yargılama" kavramından hareket ederek saptanmıştır. Bu gereklerden en önemlisi Anayasa'nın 36. maddesinde de açıkça ifade edilmiş olan "savunma hakkı"dır. Ceza yargılamasındaki savunma haklarının güvence altına alınması demokratik toplumun temel bir ilkesidir. Bu sebeple hakkaniyete uygun bir yargılamanın gerçekleştirilmesi için, yargılamanın yürütülmesi sırasında alınan önlemlerin, savunma hakkının yeterince ve tam olarak kullanılması ile uyumlu olması ve bu hakların teorik ve soyut değil, etkili ve pratik olacak şekilde yorumlanması gerekmektedir (Anayasa Mahkemesi B. No: 2013/4784, 7/3/2014, § 32).

Müdafii; şüpheli veya sanığın ceza muhakemesinde savunmasını yapan avukatı ifade eder (CMK m. 2/1-c).

Müdafilik ihtiyari veya zorunlu olabilir. 1412 sayılı sayılı CMUK, kişisel savunmada kural olarak isteğe bağlı/ihtiyari müdafilik sistemini benimsemiş, sınırlı hallerde ise kişilerin kendilerini yeterince savunamayacakları ve kamusal bir kurum olan savunmanın zaafa uğrayacağı kabulünden hareketle zorunlu müdafilik sistemini

getirmiştir. 5271 sayılı CMK ise zorunlu müdafilik sistemini, istisna olmaktan çıkararak adeta kural haline getirecek şekilde genişletmiştir. (C.G.K. 17/12/2009 t. 2008/1-172 E. 2009/26 K.).

Şüpheli veya sanık soruşturma ve kovuşturmanın her aşamasında bir veya birden fazla müdafinin yardımından yararlanabilir. Müdafiyi kendisi ya da kanuni temsilcisi seçebilir. Müdafii seçebilecek durumda olmadığını beyan ederse, istemi halinde bir müdafi görevlendirilir. Bu haller isteğe bağlı müdafiliktir. Kanunumuz bazı hallerde ise zorunlu müdafiliği benimsemiştir. Bu durum Ceza Genel Kurulunun gündemine de birçok kez gelmiştir.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.12.2016 tarih ve 2016/17-939, 2016/465 sayılı kararında açıklandığı üzere; 1412 sayılı CMUK, kişisel savunmada kural olarak ihtiyari müdafilik sistemini benimsemiş ve sınırlı bazı hallerde zorunlu müdafilik sistemini getirmişken; 5271 sayılı CMK zorunlu müdafiilik sistemini, önemli ölçüde genişletmiştir.