muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1605, Karar No: 2015/22756, Tarih: 23.02.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/1605 E.  ,  2015/22756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/247971

MAHKEMESİ : Ağrı Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/10/2009

NUMARASI : 2008/33 (E) ve 2009/184 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik ve resmi belgeyi yok etmek

1-Sanıklar C.. K.., E.. A.., M.. G.. hakkında ''resmi belgede sahtecilik'' ve A.. S.. hakkında "resmi belgeyi yok etme" suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık A.. S..'ın tanık F.. G..' ın kolluk ifadesini yokederek ve diğer sanıklar C.. K.., E.. A.., M.. G..' un tanık F.. G..'ın kollukta alınan ifadesini değiştirip, başka bir ifade tutanağını tanık F.. G..'a imzalatmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediklerinin iddia olunduğu olayda; 07.03.2007 tarihli olay tutanağında sanık polisler tarafından darp edildikleri iddia olunan mağdurların ekip aracına hafif zor kullanılarak bindirildiklerinin belirtildiği, bu hususu dinlenen tanık polislerin de doğruladığı, Aşağı Küpkıran İlköğretim Okulu Müdür Yardımcısı tanık F.. G..'ın sanık C.. K.. tarafından okuluna getirilen ifadenin ilk 2 satırını okuyup, gerisini okumadan imzaladığını beyan etmesinin hayatın olağan akışına ters düştüğü, mağdur çocukların alınan genel adli muayene raporlarının da 07.03.2007 tarihli olay tutanağı ve tanık polislerin ifadeleriyle uyumlu olduğu cihetle, tüm sanıkların savunmalarının aksini gösterir yeterli kesin, somut ve her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediği gözetilmeden, beraatleri yerine yetersiz gerekçelerle mahkumiyetlerine hükmolunması,

2-Kabule göre de; sanık A.. S..'ın tanık F.. G..'ın kolluk ifadesini yoketmek suretiyle ''resmi belgeyi yok etmek'' suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda; sanık A.. S..'ın eylemini diğer sanıklar C.. K.., E.. A.. ve M.. G.. ile fikir birliği ve iştirak iradesiyle gerçekleştirdiği cihetle eyleminin ''resmi belgede sahtecilik'' suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde ''resmi belgeyi yok etmek'' suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı, tüm sanıklar müdafii ve sanık M.. G..'un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.02.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18697, Karar No: 2018/26204, Tarih: 04.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/18697 E.  ,  2018/26204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ücretleri ile ikramiye, prim, yakacak ve giyecek yardımı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, davacı işçi 24/03/2014 tarihli dilekçeyi işverene sunarak, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle, iş sözleşmesini 30/05/2014 tarihi itibariyle feshettiğini bildirmiştir. Fesih bildiriminde, haklı sebep iddiasına dayanılmış ise de, işverene 30/05/2014 tarihine kadar ihbar öneli tanındığı anlaşılmaktadır.

Davalı işverence, davacı hakkında, sır niteliğindeki müşteri bilgilerini, kişisel elektronik posta adresine gönderdiği iddiasıyla 29/04/2014 tarihinde soruşturma başlatılmıştır. İşverenlik teftiş kurulu başkanlığının “E/14/SOR/09” sayılı soruşturma raporunda, 28/04/2014 günü, davacının, “...” uzantılı e-posta adresinden, “...” uzantılı kişisel e-posta adresine, içerisinde müşteri bilgilerinin yer aldığı dosyayı gönderdiği tespit edilmiştir.

Davacının soruşturma kapsamında, 29/04/2014 tarihinde alınan savunmasında; şirkete zarar, müdahale ve haksız rekabet gibi bir amaç gütmediğini, dönem dönem şube ve saha yöneticilerinden gelen bu bilgileri ve çalıştığı süre boyunca hazırladığı bilgileri, diyalog içinde olduğu müşterileri ile teması korumak amacıyla gönderdiğini, daha sonrasında ise sildiğini ifade ettiği anlaşılmaktadır.

İşverenliğin 02/05/2014 tarihli disiplin kurulu kararında, davacının şirket müşterilerinin kimlik, adres, telefon, birikim tutarı ve benzeri sır niteliğindeki bilgilerini içeren listeleri, kendi kişisel e-posta adresine göndererek şirket dışına çıkardığının tespit edildiği gerekçesiyle tazminatsız işten çıkarma yaptırımının uygulanmasına karar verilmiştir.

İşverenliğin 02/05/2014 tarihli disiplin kurulu kararında, davacının şirket müşterilerinin kimlik, adres, telefon, birikim tutarı ve benzeri sır niteliğindeki bilgilerini içeren listeleri, kendi kişisel e-posta adresine göndererek şirket dışına çıkardığının tespit edildiği gerekçesiyle tazminatsız işten çıkarma yaptırımının uygulanmasına karar verilmiştir.

Davalı işveren, 05/05/2014 tarihli bildirim ile, davacının şirket müşterilerinin kimlik, adres, telefon, birikim tutarı ve benzeri sır niteliğindeki bilgilerini içeren listeleri, kendi kişisel e-posta adresine göndererek şirket dışına çıkardığının tespit edildiği ve davacıya disiplin kurulunun 02/05/2014 tarihli kararıyla işten çıkarma cezasının verildiği açıklanarak iş sözleşmesi feshedilmiştir.

Her ne kadar, davacı işçi 24/03/2014 tarihli dilekçesiyle, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle iş sözleşmesini 30/05/2014 tarihi itibariyle feshettiğini bildirmiş ise de, bu bildirimde işverene 30/05/2014 tarihine kadar ihbar öneli tanınmıştır. İhbar öneli içerisinde, iş sözleşmesinin taraflarının hak ve yükümlülüklerinin devam ettiği dikkate alındığında, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı neden iddiasıyla feshedildiği esas alınarak, işveren feshinin haklı olup olmadığı meselesinin çözümüne göre, dava konusu kıdem tazminatı alacağına hak kazanılıp kazanılmadığının belirlenmesi gereklidir.

Dosya kapsamında bulunan yukarıda açıklanan delil durumuna göre, davacının, davalı işverenin müşterileri ile ilgili bir kısım özel bilgileri, kendi kişisel elektronik posta adresine göndermek suretiyle, doğruluk ve bağlılığa uygun olmayan davranışta bulunduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/II-e maddesi uyarınca işveren feshi haklı sebebe dayandığından, dava konusu kıdem tazminatı alacağına yönelik talebin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasında çözülmesi gereken bir diğer uyuşmazlık, fazla çalışma ücreti alacağı noktasındadır.

Mahkemece, dinlenen davacı tanıkları beyanlarına göre hesaplanan fazla çalışma ücreti alacağı, yüzde elli oranında indirim yapılarak hüküm altına alınmıştır. Davalı vekilinin bildirdiği tanıklar ise, süresinde tanık listesi sunulmadığı gerekçesiyle dinlenilmemiştir.

3-Taraflar arasında çözülmesi gereken bir diğer uyuşmazlık, fazla çalışma ücreti alacağı noktasındadır.

Mahkemece, dinlenen davacı tanıkları beyanlarına göre hesaplanan fazla çalışma ücreti alacağı, yüzde elli oranında indirim yapılarak hüküm altına alınmıştır. Davalı vekilinin bildirdiği tanıklar ise, süresinde tanık listesi sunulmadığı gerekçesiyle dinlenilmemiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun, 240. maddesinde tanık listesi sunulması hususundan, 243. maddesinde ise, tanık listesi için kesin süre verilmesi hususundan bahsedilmekle birlikte, tanık listesi sunulması için kesin sürenin hangi aşamada verileceğine ilişkin, kanunda açık bir düzenleme bulunmamaktadır. Ancak, aynı Kanun'un 140/1. ve 320/2. maddelerinde, ön inceleme aşamasında tarafların anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususların tek tek tespit edilmesi gerektiği düzenlenmiştir. Uyuşmazlık konularının tespit edilmesinden önceki bir aşamada, tarafların tanık listesi sunmalarını beklemek doğru değildir. Bu halde, tanık deliline dayanmış ve fakat tanık listesi sunmamış tarafa, tanık listesi sunması için kesin sürenin ön inceleme sonunda verilmesi gereklidir. Tensip zaptında bu yönde verilen kesin süre hukuki sonuç doğurmayacaktır.

Davaya cevap dilekçesinde açıkça tanık deliline dayanılmış, ancak tanık isim ve adresleri bildirilmemiştir. Davalı vekilince, bilahare Uyap sistemi üzerinden gönderilen 02/01/2015 tarihli dilekçede, tanık isim ve adresleri bildirilmiştir.

Davalı vekilinin 02/01/2015 tarihli dilekçesiyle tanık listesini sunmuş olduğu, ön inceleme duruşmasının ise 03/02/2015 tarihinde yapıldığı dikkate alındığında, davalı vekilinin süresi içerisinde tanıklarının isim ve adreslerini bildirdiği sonucuna ulaşılmaktadır. Bu halde, Mahkemece yazılı gerekçe ile davalı tanıklarının dinlenilmemesi hatalıdır. Davalı tanıkları usulünce duruşmaya çağrılarak dinlenilmeli ve fazla çalışma ücreti alacağına yönelik talep, tüm dosya kapsamındaki delil durumu gözönüne alınarak yeniden değerlendirilmelidir.

Kabule göre ise, Mahkemece uygulanan yüzde elli oranındaki indirim, hakkın özüne zarar verecek derecede yüksektir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 04/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5769, Karar No: 2022/1165, Tarih: 25.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/5769 E.  ,  2022/1165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesi:

En son "aralık" ayında matrahlı beyanname verilmesi nedeniyle en aleyhe kabulle suç tarihinin "31.12.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Sanığa yüklenen "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B) 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyizi incelemesi:

Sanık hakkında "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, "İsnat edilen suçlamaları kabul etmem. ... mahallemizden arkadaşımdır. Kendisi öldü. Bu şahıs beni ... isimli bir kişi ile tanıştırdı. Bana bir miktar para verdiler. Ben de boştaydım. Mağdurdum. Adıma şirket kurdular. Notere götürdüler. 6- 7 ay bana maaş da verdiler. Hastalandım. Bir dönem işe gidemedim. Şeker hastası oldum. İyileştiğimde iş yerine gittim. Kimsenin olmadığını gördüm. Ben emniyette fotoğrafından teşhis ettim. O kişi benim adıma şirket kurdu. Beni kandırdılar. beraatimi istiyorum" şeklinde beyanda bulunması; dosya arasına alınan karşıt inceleme raporlarında.... Teks.Ltd.Şti.nin yetkili temsilcisinin faturalarda belirtilen malzemeyi satın aldıklarını, ...'ı birebir tanımadıklarını, orada çalışan biri ile muhatap olduklarını, ödemelerin tamamını firma çeki ile yaptıklarını beyan etmesi; ......İth.Paz.Ltd.Şti.nin yetkili temsilcisinin, fatura konusu malzemeyi gerçekten de satın aldıklarını, ...'ı birebir tanımadıklarını, orada çalışan Özkan isimli kişi ile muhatap olduklarını, iş yerine gittiklerini, çok büyük olmadığını, ödemelerin tamamının firma çeki ile yaptıklarını ifade etmesi; faturaları basan matbaacı .....'ın vergi müfettişlerine, ...'ı tanımadığını, orada çalışan biri ile muhatap olduğunu bildirmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1) Dosyada bulunan faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını ve ...'a ait olduğunu söylemesi halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2) ...'ın da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanık ile bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da ...'a ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

b) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

4) Mükellefin 2009 takvim yılının 9. ayından itibaren KDV beyannamelerini verdiği anlaşılan muhasebecis.....'ın tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 46/1-c ve 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sanığı tanıyıp tanımadığının, suça konu faturaların kim tarafından kendisine getirildiğinin, fiilen iş yerinin kim tarafından idare edildiğinin sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

5) Kabule göre de;

a) En son Ocak ayında matrahlı beyanname verilmiş ise de mükellefin GİB, YBS kayıtlarından Form Ba-Bs sorgulama ekranındaki bilgilere göre en son 2010 yılının "Ağustos" ayında mal ve hizmet satın alındığının beyan edilmesi nedeniyle suç tarihinin en aleyhe yorumla "31.08.2010" yerine gerekçeli karar başlığında "2010" olarak yanlış gösterilmesi,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 25.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6427, Karar No: 2010/7265, Tarih: 27.12.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/6427 E.  ,  2010/7265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 50.000,00 TL'nin tahsili istemiyle açılmış, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı yüklenici şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan 23.06.2003 tarihli sözleşmede, davanın tarafı olan şirketlerin adları yazılıdır. Her ne kadar iş sahibi davacı şirketin temsilcisi tarafından dosyadaki sözleşmeye imza konulmamış ise de, davacı şirket tarafından bu sözleşmeye dayanılarak dava açıldığından ve davalı yüklenici şirketde bu sözleşme kapsamında savunmada bulunduğundan, tarafların 23.06.2003 tarihli sözleşme içeriğinde yazılı olduğu şekilde anlaştıkları sonucuna varılmıştır. Sözleşmede cezai şarta ilişkin bir düzenleme yer almamaktadır. Sözleşme bedeli 150.000 USD olup davacı iş sahibi şirketin iş bedelini ödediği tartışmasızdır. Davacı iş sahibi şirket vekili dava dilekçesinde, davalı yüklenici tarafından eserin ayıplı imâl edildiğini açıklamış, BK'nın 360. maddesine dayandığından söz etmiş, başkaca herhangi bir açıklamaya yer vermeksizin 50.000,00 TL'nin tahsilini istemiştir. Sözleşmenin 8. maddesi Garanti başlığını taşımaktadır. Bu maddeye göre davalı yüklenici şirketin, davacı iş sahibi şirkete sözleşme bedeli kadar teminat senedi vermesi, sözleşmenin 2.2. maddesinde açıklanan deşarj kriterlerinin sağlanması durumunda teminatın yükleniciye iadesi kararlaştırılmıştır.

Mahkemece, kararın gerekçe bölümünde dava konusu yapılan 50.000,00 TL'nin cezai şart olduğu, miktarının uygun olduğu belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. Bir sözleşmede cezai şartın varlığının kabulü için cezai şartın ve miktarının sözleşmede açıkça belirtilmiş olması gerekir. Taraflar arasındaki sözleşmede cezai şart düzenlemesine yer verilmediği halde, sözleşmenin Garanti başlıklı 8. maddesindeki düzenleme cezai şart kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde BK'nın 360. maddesinde söz etmiş ise de, maddi hata sonucu madde numarasına 306 olarak yazmıştır.

Yüklenici tarafından işin ayıplı olarak yapılması durumunda iş sahibinin hakları BK'nın 360. maddesinde düzenlenmiştir. Davacı iş sahibi şirket vekili işin ayıplı olarak yapıldığını iddia ettiğine göre, BK'nın 360. maddesine uygun şekilde inceleme yapılması sonucuna uygun hüküm kurulması zorunludur.

Dosyada çevre mühendisinden bilirkişi raporu alınmış ise de, bu rapor BK'nın 360. maddesine göre değerlendirme yapmadığından hüküm kurmaya elverişli değildir.

Yüklenici tarafından işin ayıplı olarak yapılması durumunda iş sahibinin hakları BK'nın 360. maddesinde düzenlenmiştir. Davacı iş sahibi şirket vekili işin ayıplı olarak yapıldığını iddia ettiğine göre, BK'nın 360. maddesine uygun şekilde inceleme yapılması sonucuna uygun hüküm kurulması zorunludur.

Dosyada çevre mühendisinden bilirkişi raporu alınmış ise de, bu rapor BK'nın 360. maddesine göre değerlendirme yapmadığından hüküm kurmaya elverişli değildir.

Mahkemece yapılacak iş; içlerinde hukukçu da bulunan konunun uzmanı 3 kişilik bilirkişi kurulundan yerinde keşif yapılarak, tarafların iddia ve savunmaları dikkate alınmak suretiyle rapor alınarak, davalı yüklenici şirket tarafından eserin ayıplı olarak imâl edilip edilmediğinin araştırılmasından, eser ayıplı ise BK'nın 360. maddesi uyarınca eserin reddinin mi, yoksa bedelde indirimin mi gerekli olduğunun belirlenmesinden, sonucuna göre değerlendirme yapıp, davacının dava konusu yaptığı miktar da dikkate alınarak hüküm kurulmasından ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yüklenici şirket yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 27.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9984, Karar No: 2021/15899, Tarih: 14.06.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/9984 E.  ,  2021/15899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama, 1072 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteminin sadece sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik müdafii tarafından yapıldığı belirlenerek yapılan incelemede;

1072 sayılı Rulet, Tilt ve Benzeri Oyun Aletleri ve Makineleri hakkında Kanunun 1. maddesinde rulet, tilt, langırt ve benzeri baht ve talihe bağlı veya maharet isteyen otomatik, yarı otomatik, el veya ayakla kullanılan oyun makineleri ve benzerlerini bulundurmak veya "çalıştırmak" veya yurda sokmak yahut imal etmeyi yasakladığı ve madde kapsamında bu aletlerle kumar oynatılması halinde ayrıca kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan da ceza verileceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı, 1072 sayılı Kanun kapsamındaki tombala makinesi "çalıştırmak" suretiyle tombala oynatılması eyleminde 5237 sayılı TCK.nın 44/1. maddesinde yer alan "işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır" hükmü karşısında sanığın özel norm niteliğinde olan 1072 sayılı Kanunun 1. ve 2. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde her iki suçtan da cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14075, Karar No: 2014/12529, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14075 E.  ,  2014/12529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 1997/507-2013/432

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı/karşı davalı SGK vekiline, davalı/karşı davacı H.. T..'e ve davalı B.. K..'ya yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2- Temyiz eden davalı/karşı davacı H.. T.. tarafından sunulan temyiz dilekçesinin davacı/karşı davalı SGK vekiline HUMK'nun 433. maddesi gereğince yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.