muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1186, Karar No: 2023/2507, Tarih: 26.04.2023

Mağdur beyanı, mağdur beyanını destekler tanık beyanları, dosyada bulunan mesaj içerikleri ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın, olay tarihinde mağduru tehdit ederek araçla ıssız bir bölgeye götürdüğü, burada zorla mağdurun göğsünü, vajinasına ve poposuna dokunduğu, mağdurun saçından tutarak penisini mağdurun ağzına sokmaya çalıştığı, mağdurun direnmesi üzerine penisin mağdurun dudağına değdiği, ancak ağzına sokamadığı şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesinde düzenlenen çocuğun nitelikli cinsel istismara teşebbüs suçunu oluşturacağı; mağdurun istikrarlı beyanlarından cinsel istismarın vücuda organ sokulmasına teşebbüs suretiyle gerçekleştirildiği anlaşıldığından eylemin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında değerlendirilmesinin mümkün olmadığı; mağdurun direnmesi üzerine penisin mağdurun dudağına değdiği, ancak ağzına girmediği, mağdurun sanıktan kurtulmak için "şimdi burada olmaz, daha sonra istediğin yere gelirim" dediği, bunun üzerine sanığın, mağduru ikametine bıraktığı, sanığın, suçun icra hareketlerinden gönüllü olarak vazgeçmediği ve suçun tamamlanmasını kendi çabaları ile önlemediği değerlendirildiğinden 5237 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesi gereğince gönüllü vazgeçme hükümlerinin tatbikinin mümkün olmadığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçuna Teşebbüs suçlarını işlediğikabul edilerek sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın, cinsel organını ağzına sokmak istediği mağdurenin direnmesi üzerine dudağına temas ettirebildiği ve mağdurenin ertesi gün geleceğini söylemesi üzerine eylemine kendiliğinden son verdiği tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, ilk derece mahkemesince sanığın nitelikli cinsel istismar suçuna yönelik hareketlerini sonuna kadar götürebilme imkânı bulunduğu halde ciddi bir engel neden olmaksızın kendiliğinden son vermesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesinin birinci fıkrasında yer alan gönüllü vazgeçme hükümleri de nazara alındığında hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüsten ceza verilemeyeceği ancak o ana kadar gerçekleşen eylemlerin aynı Kanunun 103 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek bu suçtan mahkumiyeti yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken gerekçeli kararda sanığın eylemini cebir ve tehditle gerçekleştirdiği kabul edilmesine rağmen kurulan kısa hükümde anılan kabule aykırı olacak şekilde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince temel cezanın teşdiden belirlenmesi suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye sebebiyet verilmesi,

2. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken gerekçeli kararda sanığın eylemini cebir ve tehditle gerçekleştirdiği kabul edilmesine rağmen kurulan kısa hükümde anılan kabule aykırı olacak şekilde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince temel cezanın teşdiden belirlenmesi suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye sebebiyet verilmesi,

3. Adana 10.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14.12.2018 gün ve 2018/468 Esas ve 2018/509 Karar sayılı kararına konu hükümlere yönelik istinaf başvurularının tekerrür ile ilgili hükümlerin çıkarılmak suretiyle düzeltilerek esastan reddine ilişkin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi'nin 05.04.2019 gün ve 2019/928 Esas ve 2019/908 Karar sayılı kararının sadece sanık müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 11.03.2020 tarihli 2019/7687 esas ve 2020/1923 sayılı ilamı ile bozulduğu anlaşılmasına göre 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altı ve yedinci fıkraları ve 5275 sayılı Kanun'un 108 inci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uygulanamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.11.2020 tarihli ve 2020/156 Esas, 2020/237 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8825, Karar No: 2013/12297, Tarih: 27.09.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/8825 E.  ,  2013/12297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.05.2011 gününde verilen dilekçe ile suya elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 20.02.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, suya vaki müdahalenin önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacı, 20 yıl önce davalılarla birlikte taşınmazlarına getirdikleri dava konusu suyu içme suyu olarak birlikte kullandıklarını, köye şebeke suyu gelmesi üzerine davalıların dava konusu suyu kendisine sulama suyu olarak bıraktığını ancak davalıların 23.05.2011 tarihinde iş makineleri ile taşınmazlarında kazı çalışması yaparak suya müdahale ettiklerini belirterek davalıların suya vaki elatmalarının önlenmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 756. maddesine göre; kaynaklar, arazinin bütünleyici parçası olup, bunların mülkiyetinin ancak kaynadıkları arazinin mülkiyeti ile birlikte kazanılabileceği belirtilmiştir.

Gerçek kaynağın suyu bir akiferden gelir. Su çıkışı bir noktadan veya bir alandan olabilir. Bu alana kaynak alanı denir. Kaynak, yeraltı suyunun doğal olarak yeryüzüne çıkması halidir.

Kaynak suyu kendiliğinden kaynadığı arazinin hudutlarını aşacak debide ise ya da malikinin ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra fazlası varsa genel su kabul edilir ve komşular yararlanabilir.

Uygulamada kaynak; "yeraltı suyunun üst düzeyinin yer yüzeyini kestiği yer" olarak tanımlanmaktadır. Yeraltı suyu doğal yoldan yeryüzüne çıkmamış, drenaj vs. yollarla çıkarılmış ise, kaynak olarak değil, drenaj veya kuyu vs. isimlerle anılır. Bu şekilde insan eliyle çıkarılan sular, yeraltı suyu olarak kabul edilir.

Yeraltı suları, kamu yararına ait sulardandır. Arza malik olmak, onun altındaki yeraltı sularında da malik olmak sonucunu doğurmaz (TMK.md. 756/3).

Arazisinde faydalı ihtiyaçları için yeter miktarda su bulunmayan veya bu suyu elde etmesi fahiş masrafı icabettiriren bir kimsenin, komşu arazideki yeraltı suyundan istifade şartları 20. maddede sözü geçen tüzkte belirtilir (167 Sayılı Yeraltı Suları Kanunu1-6. madde).

Yeraltı suları, kamu yararına ait sulardandır. Arza malik olmak, onun altındaki yeraltı sularında da malik olmak sonucunu doğurmaz (TMK.md. 756/3).

Arazisinde faydalı ihtiyaçları için yeter miktarda su bulunmayan veya bu suyu elde etmesi fahiş masrafı icabettiriren bir kimsenin, komşu arazideki yeraltı suyundan istifade şartları 20. maddede sözü geçen tüzkte belirtilir (167 Sayılı Yeraltı Suları Kanunu1-6. madde).

Somut olayda; dosya içerisinde bulunan 10.10.2012 tarihli jeoloji bilirkişi raporunda davalılar tarafından maliki oldukları 137 ada 1 parsel sayılı taşınmazda yapılan kazı çalışmasında herhangi bir su kaynağının bulunmadığı, ancak kazı çalışmasının derine indirilmesi durumunda davacının su kaynağının kurumasına sebebiyet verileceği belirtilmiş, 12.10.2012 tarihli ziraat bilirkişi raporunda da davalılar tarafından yapılan kazı çalışması neticesinde herhangi bir su kaynağı elde edilmemiş olması nedeniyle suya elatılmadığı , ancak kazı çalışmasının devamı ve derine indirilmesi durumunda davacının taşınmazında bulunan sulama havuzuna akan suyun olumsuz etkilenebileceği, azalabileceği tespit edilmiştir.

Bu durumda mahkemece davalıların kendi taşınmazlarında yaptıkları kazı çalışması nedeniyle davacının taşınmazında bulunan suyun henüz olumsuz etkilenmediği, zararın oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerkirken davalıların taşınmazlarında mülkiyet hakkının verdiği tasarruf yetkisini kullandıkları gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de davanın reddi sonuç olarak isabetli olduğundan HUMK'nın 438/son maddesi gereğince hükmün gerekçesinin değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün gerekçesinin yukarıdaki şekilde DEĞİŞTİRİLEREK DÜZELTİLMİŞ bu gerekçe ile ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21625, Karar No: 2015/3097, Tarih: 23.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/21625 E.  ,  2015/3097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle uygun hükmün ONANMASINA taraflardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4870, Karar No: 2012/3822, Tarih: 15.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/4870 E.  ,  2012/3822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Sosyal Güvenlik Kurumu ve ... Mot Arç. İnşt. Ptr. İhr. Tic. Ltd. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istkemine ilişkindir.

Mahkemece tespit isteminin kabulüne işçilik alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ... Mot Arç. İnşt. Ptr. İhr. Tic. Ltd'ye iadesine, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesi bu aşamada yerolmadığın 15/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8874, Karar No: 2020/1810, Tarih: 17.03.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/8874 E.  ,  2020/1810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı karar verilmesine yer olmadığına yönelik verilen hükmün süresi içinde birleşen davada davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı vekili, müvekkili bankanın taraflar arasında imzalanan 12.04.2006 tarihli 9.000.000 Euro tutarlı genel kredi sözleşmesi uyarınca davalı şirkete kredi kullandırıldığını, kredi borcunun ödenmemesi üzerine iflas yoluyla takibe geçildiğini, davalının itirazının haksız olduğunu ileri sürerek, itirazının kaldırılarak depo emri çıkartılmasına, ödeme yapılmaması halinde davalının iflasına, birleşen davada ise; iflas yoluyla takibe konu toplam 5.744.164,62 TL alacağın alacak kaydı için yapılan başvurunun iflas idaresince reddolunduğunu ileri sürerek, alacağın iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada, davalı vekilinin davalı şirketin iflası üzerine vekaleti son bulduğundan davaya cevap verilmediği, birleşen davada davalı iflas idaresi vekili, müracaat tarihinden alacağın belirsiz olması nedeniyle talebin reddedildiğini savunarak, birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; yargılamanın devamı sırasında davalı borçlu şirketin iflasına karar verilip kesinleşmiş bulunması nedeniyle asıl davanın konusuz kaldığı ve esası hakkında karar verilmesine gerek bulunmadğı, birleşen dava yönünden ise, müflis masasında sıra cetveli ilanları lapılmış olup, red kararının davacıya 15.05.2014 tarihinde tebliğ edilmekle birleşen davanın yasal sürede açıldığı, İİK'nun 195. Maddesi hükmü uyarınca, iflasın açılması ile müflisin borçlarının istenebilir olacağı ve iflasın açıldığı güne kadar işlemiş faizle takip giderlerinin ana paraya eklenerek masaya kayıt edileceği, davacının davalı müflis şirketten takip tarihi itibariyle 1.891.816,25 Euro asıl alacak ve 366.669,54 Euro işlemiş faiz olmak üzere toplan 2.262.485,79 Euro karşılığı 5.744.164,62 TL tutarında alacaklı olduğu, müflis şirketin muavin defter kayıtlarında bu alacağın ana para ve faiz olmak üzere 4380.996,34 TL olarak doğrulandığı, taraf şirketlerin ticari defter ve kayıtları ile doğrulanan davacı alacağının masaya kaydının gerektiği, iflas tarihi itibariyle toplam alacak tutarı 2.658.425,71 Euro karşılığı 6.648.988,54 TL olarak belirlenmiş ise de, taleple bağlı kalınarak 5.744.164,72 TL tutarındaki davacı alacağının müflisin iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, birleşen davada davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre birleşen davada davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, birleşen davada davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre birleşen davada davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle birleşen davada davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 17.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20809, Karar No: 2017/24931, Tarih: 06.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/20809 E.  ,  2017/24931 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1892, Karar No: 2014/8788, Tarih: 26.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1892 E.  ,  2014/8788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.