muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9864, Karar No: 2024/12699, Tarih: 10.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/9864 E.  ,  2024/12699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/42 E., 2023/210 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında iş kazasından kaynaklı tazminat istemli davada yapılan yargılama neticesinde Dairemizce Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Dairemizce verilen bozma kararına uyulması neticesinde davanın kısmen kabul ve kısmen reddine dair karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince verilen kararın davacılar ve davalı vekilleri tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Aynı zamanda Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda kararın bozulması üzerine uygulanacak temyiz kesinlik sınırı noktasında 14.11.2024 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7531 sayılı Kanun'un 22 nci maddesi ile 6100 sayılı HMK'nın ek 1/3 üncü maddesi olarak getirilen düzenlemenin yürürlük tarihinin 7531 sayılı Kanun'un geçici 1/6 ncı maddesi gereği Yargıtayın bozma kararları üzerine bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren yeniden verilen kararlar hakkında uygulanacağı iş bu kararın ise anılan Kanun yürürlüğünden önce verildiğinden uygulanmayacağı açıktır.

O halde (20.06.2023) karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan mevzuat hükümleri kapsamında, uygulanması gereken temyiz (kesinlik) sınırının HMK 362/1-a maddesinde işaret edilen miktar olarak değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Somut olayda; bozma üzerine İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul ve kısmen reddedilen tutarların karar tarih itibariyle yürürlükte bulunan 238.730,00 TL'lik kesinlik sınırı altında kalması nedeniyle temyiz eden taraf vekillerinin temyiz itirazlarının miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davacı ve davalı taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

2.Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

3.Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'nun muhalefetine karşı Başkan ... ve Üyeler ..., ..., ...'ın oyları ve oy çokluğuyla

10.12.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davacı ve davalı taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

2.Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

3.Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'nun muhalefetine karşı Başkan ... ve Üyeler ..., ..., ...'ın oyları ve oy çokluğuyla

10.12.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Anayasa ile güvence altına alınan hukuki korunma ... (36 ncı madde) yalnızca şekli bir yargılama yapılmasını değil, bunun yanında adil ve doğru bir yargılamayı da gerektirmektedir. Adil yargılamanın teminatlarından biri de kanun yollarıdır. (... Akkaya –Modern Usul Hukukunda İstinaf)

Mahkeme kararlarının hukuka uygunluğunun bir üst mahkeme tarafından denetlenmesi Anayasal bir gerekliliktir.

Anayasa Mahkemesine göre de mahkeme ... sadece ilk derece mahkemesine başvurmayı değil temyiz yoluna başvurmayı da kapsar.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341. maddesinde ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, HMK’nın 361. maddesinde; bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilebilen kararları, 362. maddesinde ise bölge adliye mahkemelerinin temyiz edilemeyen kararları düzenlenmiştir.

HMK’nın 373/4 maddesi gereğince, Yargıtayın bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uygun karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

Bu gibi hallerde, ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu mevcut olmayıp, sadece temyiz yoluna başvuru mümkündür.

İlk derece mahkemesince yanlış ve hatalı kararlar verilebilmektedir. Bu hataların giderilebilmesi ancak kanun yoluna başvuru ile mümkün ... gelir. Kararın aleyhine olduğunu düşünen taraf kararın denetlenmesini ve düzeltilmesini kanun yoluna başvurarak isteyebilir. Kanun yolları hakimin yapabileceği hatalar karşısında taraflara tanınmış yasal bir güvencedir.

Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesi ile iki aşamalı kanun yolu sistemi söz konusu olmakla birlikte, HMK’nın 373/4 maddesi kapsamına giren ilk derece mahkeme kararlarında sadece temyiz yoluna başvuru mümkün olup, kanun yoluna incelenmesinde yüksek parasal sınırın uygulanması halinde çok sayıda dosyada ilk derece mahkemesi kararına ilişkin kanun yolu incelemesi mümkün olmayacaktır. Bu ise hak arama özgürlüğünün ağır ihlali anlamına gelir.

Hukuk davalarında asıl olanın her karar için denetim yoluna açık olmasıdır. Ancak HMK’da öngörülen parasal sınırların uygulanması gerektiği de açıktır.

HMK’da, bölge adliye mahkemesi kararları için öngörülen parasal sınırın, ilk derece mahkemesi kararları için uygulanması, yasanın lafzına ve ruhuna aykırıdır.

Mahkemeye erişim ..., kanun yoluna başvuru hakkını da içerir. Böylesi bir uygulama adil yargılanma hakkına, mahkemeye erişim hakkına ve hak arama özgürlüğüne aykırılık teşkil eder.

Yargıtayın temyiz incelemesi yapıp ilk derece mahkemesi kararını bozmasından sonra bozma üzerine verilen kararda temyiz incelemesi yapılması, mahkemeye erişim hakkının bir gereğidir.

Mahkemeye erişim ..., kanun yoluna başvuru hakkını da içerir. Böylesi bir uygulama adil yargılanma hakkına, mahkemeye erişim hakkına ve hak arama özgürlüğüne aykırılık teşkil eder.

Yargıtayın temyiz incelemesi yapıp ilk derece mahkemesi kararını bozmasından sonra bozma üzerine verilen kararda temyiz incelemesi yapılması, mahkemeye erişim hakkının bir gereğidir.

HMK’da, ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi halinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin dikkate alınması gerekir. Kanun yolu başvuru sınırlarının başvurulacak kanun yoluna göre değil, kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerekir. Hukuk Genel Kurulunun 24.06.2021 tarihli, 2021/4-307 Esas, 2021/833 Karar sayılı, 05.07.2023 tarihli, 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararlarında da bu husus vurgulanmıştır.

Kanunda açık bir hüküm bulunmayan yoruma açık tartışmalı konularda hakkın engellenmesi değil, hakkın yoluna açan bir uygulamanın geliştirilmesi gerekir.

Aksi halde bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle iki aşamalı kanun yolu sistemi uygulanan ülkemizde, istinaf inceleme sınırının çok üzerinde, ancak temyiz sınırının altında kalan çok sayıda ilk derece mahkemesi kararı esasa ilişkin hiçbir denetim yapılmadan kesinleşecek hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim ... engellenmiş olacaktır.

Açıkladığım nedenlerden dolayı; ilk derece mahkemesi kararlarına ilişkin temyiz yolu başvurusunda, HMK’nın 341/2 maddesindeki düzenlemenin ve parasal sınırın uygulanması gerektiği, bölge adliye mahkemesi kararlarına ilişkin HMK’nın 362. maddesindeki parasal sınırların uygulanması halinde, ilk derece mahkemelerinin çok sayıda kararının hukukiliğinin denetlenme imkanı ortadan kalkacağından, HMK'nın 341/2 maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibariyle 17.830,00 TL üzerindeki temyiz taleplerinin incelenmesi gerektiği kanaatinde olduğumdan çoğunluğun temyiz talebinin miktardan reddine ilişkin kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/8036, Karar No: 2011/9238, Tarih: 13.07.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/8036 E.  ,  2011/9238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ... VD.

DAVALILAR : ... VD.

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.04.2005 gününde verilen dilekçe ile mera komisyon kararının iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 20.01.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Tekirdağ İl Mera Komisyonunun 12.03.2004 tarihli ve 260 sayılı kararının iptali istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 30 günlük dava açma süresinin geçirildiğinden söz edilerek dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

4342 sayılı Mera Kanununun 13/5 maddesi hükmü uyarınca, komisyon kararlarına karşı 30 günlük askı ilan süresi ve tebligatı gerektiren hallerde tebliğden itibaren 30 günlük süre içinde asliye hukuk mahkemesine, kadastro yapılan yerlerde ise kadastro mahkemesine dava açılabilir. Aynı yasanın 21/2 maddesinde ise tahsis kararlarında belirtilen haklara tahsislerin kesinleştiği tarihten itibaren 5 yıl geçtikten sonra tespitlerden önceki hukuki sebeplere dayanılarak itiraz edilemeyeceği ve bunlara karşı dava açılamayacağı hüküm altına alınmıştır.

Mera Kanununun 13/5 ve 21/2 maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, kanun koyucunun 3402 sayılı Kadastro Kanununun hak düşürücü süreye ilişkin hükümleri arasında paralellik sağlamayı amaçladığı görülecektir. Gerçekten,

./..

2011/8036 - 9238 - 2 -

3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/1 maddesi hükmü gereğince 30 günlük ilan süresi geçtikten sonra, dava açılmayan kadastro tutanaklarına ait sınırlandırma ve tespitler kesinleşir ve kadastro mahkemesinde dava açma olanağı kalmaz. Ne var ki, aynı yasanın 12/3 maddesi gereğince kadastro tutanaklarında yapılan hak ve tespitlere karşı 10 yıl içinde genel mahkemelerde dava açılması mümkündür. Görüldüğü gibi, 30 günlük dava açma süresi Mera Kanunu ve Kadastro Kanununda benzer amaçlarla düzenlenmiş olup bu düzenleme ile dava açma süresi ile birlikte görevli mahkeme de belirlenmiştir.

Hal böyle olunca, mera komisyonu kararlarına karşı 4342 sayılı Mera Kanununun 13/5 maddesi uyarınca 30 günlük sürede açılan davaların asliye hukuk mahkemesinde, kadastro yapılan yerlerde ise kadastro mahkemesinde açılması gerekir. Bu süre geçtikten sonra tespitten önceki hukuki sebeplere dayanılarak 21/2 madde uyarınca 5 yıllık süre içinde açılan davaların ise asliye hukuk mahkemesinde görülmesi gerekir.

Hal böyle olunca, mera komisyonu kararlarına karşı 4342 sayılı Mera Kanununun 13/5 maddesi uyarınca 30 günlük sürede açılan davaların asliye hukuk mahkemesinde, kadastro yapılan yerlerde ise kadastro mahkemesinde açılması gerekir. Bu süre geçtikten sonra tespitten önceki hukuki sebeplere dayanılarak 21/2 madde uyarınca 5 yıllık süre içinde açılan davaların ise asliye hukuk mahkemesinde görülmesi gerekir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince; Tekirdağ İl Mera Komisyonunca 12.03.2004 tarihinde karar verilmiş, dava 04.04.2005 tarihinde açılmıştır. Dava tarihine göre 5 yıllık dava açma süresi henüz geçmediğinden davacının dava açma hakkı bulunmaktadır. Bu durumda mahkemece işin esasının incelenerek bir karar verilmesi gerekirken dava açma süresinin geçtiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 13.07.2011 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/18912, Karar No: 2014/2578, Tarih: 20.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18912 E.  ,  2014/2578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : CEYHAN AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/03/2013

NUMARASI : 2013/29-2013/174

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı, davalı ile evli olduğunu, davalının başka bir kadınla birlikte yaşadığını, kendisininde hiç bir gelirinin olmadığını, yakınlarının yardımları ile geçindiğini öne sürerek davalıdan 500 TL nafakanın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davacının ayrı yaşamakta haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile dava tarihinden itibaren 350 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı tarafın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, davadaki istem; mahiyeti itibariyle tedbir nafakası niteliğindedir. Mahkemece yanlış nitelendirme sonucu yardım nafakası olarak hüküm oluşturulması doğru değildir.

Belirlenen bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 1.bendinde yer alan “…yardım” kelimesinin çıkartılarak yerine “…tedbir…” kelimesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 23.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 20.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7472, Karar No: 2016/937, Tarih: 08.02.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/7472 E.  ,  2016/937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

Hüküm : Sanıklar hakkında ayrı ayrı TCK'nın 297/1-2 cümle,62, 53, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet, hüküm verilmesine yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Ceza infaz kurumuna uyuşturucu madde bulundurmaktan ibaret tek eylemle ilgili olarak özel içtima hükmü içeren TCK'nın 297/1-son cümlesi gereğince sanıkların eylemine uyan TCK'nın 297/1, 297/1-son maddeleri gereğince cezalandırılmalarına karar verilmesi gerekirken, kısa kararda eylem bölünerek ve kanun maddeleri de karıştırılarak hüküm tesis edildikten sonra gerekçeli kararda maddi hatanın düzeltildiğinden bahisle hüküm tesis edilmesi,kurulan hükümlerde de sanık ... hakkında kısa kararda TCK'nın 297/1 maddesi uyarınca hüküm tesis edilmesine rağmen gerekçeli kararın A-2-a bendinde, TCK'nın 191/1. maddesi gereğince hüküm tesis edilerek, sanık ... hakkında kararın B-1-nolu bendinde kullanmak için uyuşturucu madde kullanmak suçundan hüküm kurulduğunun belirtilmesine rağmen TCK'nın 297/1. maddesinin yazılması; B-2-a bendinde kısa kararda TCK'nın 297/1. maddesi gereğince hüküm kurulduğu ve kısa karar ile gerekçeli kararın devamı bentlerinde TCK'nın 297. maddesi kapsamında uygulama yapıldığı halde TCK'nın 191/1. maddesi ibaresinin yazılması sureti ile çelişkiye düşülmesi;

2-Her iki sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulandığı anlaşılmakla hükümlerde tekerrüre esas alınan kararların gösterilmemesi;

3-TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmesi zorunluluğu,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 08.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5640, Karar No: 2011/1948, Tarih: 30.03.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/5640 E.  ,  2011/1948 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/230331

MAHKEMESİ :(KONYA) Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :11/11/2009 gün ve 272/321

SUÇ :Kasten öldürmek

İ.. G..'ı birlikte kasten öldürmekten sanıklar H.. S.. ve H.. S..'un yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine ilişkin (KONYA) Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11/11/2009 gün ve 272/321 sayılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: duruşmalı olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20/10/2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden;

Sanıklar Hasan ve Hasan Ali'nin müdafiiliğini üstlenen avukatın suçun Hasan Ali tarafından işlenmediğini, sanık Hasan tarafından işlendiğini savunmaları ve sanık Hasan'ın suçu kabullenerek maktul İbrahim'in kendisine hakaret ve tehdit etmesi üzerine maktulü bıçakladığını, diğer sanık Hasan Ali'nin de suçu kendisinin işlemediğini beyan etmesi karşısında, sanıkların aralarında menfaat çatışması olduğu anlaşıldığı halde, sanıkların başka müdafiiler tarafından savunulmasının sağlanması gerektiği düşünülmeyerek her iki sanığın da aynı müdafiiler ile temsil ettirilerek kamu davasının yürütülüp sonuçlandırılması suretiyle CMK.nun 152 ve 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38/b maddelerine muhalefet edilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Usule aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönler incelenmeksizin, öncelikle bu nedenle kısmen resen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi CMUK.nun 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanıklara verilen ceza miktarı ile tutuklu kaldıkları süre dikkate alınarak tahliye taleplerinin REDDİNE, 30/03/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

30/03/2011 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar H.. S.. ile H.. S.. müdafii yokluğunda 31/03/2011 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2012/1023, Karar No: 2012/2828, Tarih: 05.03.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/1023 E.  ,  2012/2828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : Gökçen ATAK ÇİÇEKLİ

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Hükümlünün, 765 sayılı TCK.nun 342/1, 59/2. maddeleri gereği 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre hükümlü müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ceza Genel Kurulunun 07.02.2006 gün ve 11/12 sayılı kararında açıklandığı üzere; önceki kesinleşmiş hükümden sonra yürürlüğe giren yasalarda hükümlü lehine bir düzenleme olup olmadığının yeniden değerlendirilmesi için yapılan uyarlama yargılamasındaki giderlerin yargılamaya neden olmayan hükümlüye yüklenemeyeceğinin ve infazda tereddüde neden olunmaması için önceki kararda yazılı vekâlet ücreti ile yargılama giderinin tahsiline karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322/1. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından “daha önce verilen kesinleşmiş olduğundan ve katılan vekilinin duruşmaya katılmadığından yeniden ücreti vekalet takdirine yer olmadığına” ve “Yargılama sırasında yapılan 3 tebligat gideri 13,50 TL, posta gideri 1,00 TL'ki toplam (14,50) TL'ndan ibaret yargılama giderinin sanıktan alınarak hazineye gelir kaydına” ilişkin kısımlar çıkartılarak yerlerine “uyarlama yargılamasında yapılan yargılama giderinin hazine üzerinde bırakılmasına ve 16.06.2000 tarihli hükümde yer alan 172.50 TL maktu vekalet ücretinin hükümlüden tahsili ile katılana verilmesine” ve “1.75 TL yargılama giderinin hükümlüden tahsiline” ibarelerinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9304, Karar No: 2022/8811, Tarih: 12.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/9304 E.  ,  2022/8811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 12.01.2022 tarihli ve 2021/12960 Esas, 2022/155 Karar sayılı kararı ile davacının ....12.2011-13.07.2017 tarihleri arasındaki tüm çalışma dönemi bakımından açık bir hukuk seçimi mevcut olduğundan uyuşmazlığa Umman hukuku uygulanarak konusunda uzman bir bilirkişiden rapor alınıp değerlendirme yapılması gerektiği gerekçesiyle sair yönler incelenmeksizin bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına karşı Bölge Adliye Mahkemesince direnilmesi üzerine karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

12.01.2022 tarihli ve 2021/12960 Esas, 2022/155 Karar sayılı bozma kararına direnilmiş ise de yabancı unsurlu ... sözleşmesinin kurulmasıyla birlikte ileride ortaya çıkabilecek uyuşmazlıkta yabancı hukukun uygulanması taraflar açısından öngörülebilir bir durumdur. Taraflar bir hukuk seçimi yapmamış olsalar dahi 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un (5718 sayılı Kanun) 27 nci maddesinin ikinci fıkrası düzenlemesi doğrultusunda uyuşmazlıkta yabancı hukukun uygulanması mümkün olabilmektedir.

Belirtmek gerekir ki 5718 sayılı Kanun’un 2 nci maddesinin birinci fıkrasında hâkimin, ... kanunlar ihtilafı kurallarını ve yetkili olan yabancı hukuku resen uygulayacağı belirtilmiştir. 6100 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesine göre ise hâkim, ... hukukunu resen uygulamak durumundadır. Bu durumda daha önce farklı Yargıtay uygulamalarının bulunmasının, açık kanun hükümlerinin göz ardı edilmesine gerekçe olarak gösterilemeyeceği değerlendirilmiştir.