muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16756, Karar No: 2014/21470, Tarih: 16.09.2014

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onaylanmış ve onaylayan yasada; " ... Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ... " ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiş, yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye davası ve 18 EKİM 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığının kabulü zorunludur. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine, havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaplardaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda borçlu belediyenin Halk Bankasında bulunan hesaplarına haciz konulduğu, mahkemece banka hesap ekstrelerinin getirtildiği, hesaplar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak bilirkişi raporu doğrultusunda şikayetin kabulü ile hacizlerin kaldırılmasına karar verildiği, ancak mahkemece getirtilen ve bilirkişi incelemesine esas teşkil eden hesap ekstrelerinin haciz tarihinden sonrasına ilişkin olduğu görülmektedir.

Somut olayda borçlu belediyenin Halk Bankasında bulunan hesaplarına haciz konulduğu, mahkemece banka hesap ekstrelerinin getirtildiği, hesaplar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak bilirkişi raporu doğrultusunda şikayetin kabulü ile hacizlerin kaldırılmasına karar verildiği, ancak mahkemece getirtilen ve bilirkişi incelemesine esas teşkil eden hesap ekstrelerinin haciz tarihinden sonrasına ilişkin olduğu görülmektedir.

Bu durumda mahkemece haciz konulması istenilen hesabın alacaklının haczi talep ettiği tarihe kadarki hesap ekstrelerinin ilgili bankadan dökümü getirtilerek, haczedilen paraların niteliği bilirkişi tarafından Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde belirlenmelidir. Hesaptaki paraların ancak vergi, resim, harç veya bu hükümde olmaları halinde haczedilemeyeceği düşünülmelidir.

Mahkemece haciz tarihinden sonrasına ilişkin hesap ekstreleri esas alınarak eksik incelemeye dayalı hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10190, Karar No: 2025/6213, Tarih: 12.05.2025

**5. Ceza Dairesi         2022/10190 E.  ,  2025/6213 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/296 Esas, 2021/1378 Karar

SUÇ: Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM: a) Asıl Karar ile; değişen suç vasfına göre icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyet,

b) Ek Karar ile; katılan ... vekilinin temyiz talebinin reddi.

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 21.09.2021 tarihli ve 2019/296 Esas, 2021/1378 sayılı asıl Kararı ile 21.10.2021 tarihli ek Kararının, sanık müdafii ve katılan ... vekili tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 21.09.2021 tarihli ve 2019/296 Esas, 2021/1378 sayılı asıl Kararını temyizi üzerine, 21.10.2021 tarihli ek Karar ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, katılan vekilinin 01.11.2021 tarihli dilekçesi ile de Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek Kararı temyiz ettiği ancak ek Kararın temyizine ilişkin olarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan Tebliğname’de herhangi bir görüş bildirilmediği anlaşılmakla, bu hususta ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,Oy birliğiyle, 12.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12297, Karar No: 2015/26634, Tarih: 29.09.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/12297 E.  ,  2015/26634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı davalı işyerinde muavin olarak çalışmıştır. Davacı dava dilekçesinde çalıştığı 396 gün boyunca günde 10 saat fazla çalışma yaptığını ileri sürerek 182.160,00 TL fazla çalışma talep etmiştir. Davacının dava dilekçesindeki toplam talep ettiği miktar 184.438 TL'dir. Buna karşın davacıdan 18.40 TL maktu karar ve ilam harcı alınmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma alacağının toplamı 6.070,89 TL olarak hesaplanmıştır. Davacıda davasını ıslah ederken bu miktarın binde 68,31 üzerinden ¼ oranında karar ve ilam harcı yatırmıştır. Bu durumda davacı talep ettiği fazla çalışma alacağının 3.267,53 TL kısmını harçlandırmıştır. Davacı fazla çalışma alacağının 178.892,47 TL kısmını harçlandırmamıştır. Harç dava şartıdır. Yine davacı tarafından harçlandırılan kısmın ½ takdiri indirim nedeniyle reddedildiğinden davada esastan reddedilen bir miktar bulunmamaktadır. Bu durumda mahkemece davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken davacıya vekalet ücretinin yüklenmesi ve yargılama giderinin buna göre belirlenmemesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK Geçici 2. maddesi atfıyla 1086 sayılı HMUK 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:

1-Temyiz olunan kararda hüküm fıkrasının davacının yaptığı yargılama giderine ilişkin 8. paragrafında yazılı olan “ ...davanın kabul ve red oranına göre hesaplanan 8,25 TL' sinin...” cümlesinin çıkarılmasına,

2-Temyiz olunan kararda hüküm fıkrasının davalının yaptığı yargılama giderine ilişkin 9. paragrafında yazılı olan “ ...davanın kabul ve red oranına göre hesaplanan 32,73 TLsinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, kalanın...” cümlesinin çıkarılmasına,

SONUÇ:

1-Temyiz olunan kararda hüküm fıkrasının davacının yaptığı yargılama giderine ilişkin 8. paragrafında yazılı olan “ ...davanın kabul ve red oranına göre hesaplanan 8,25 TL' sinin...” cümlesinin çıkarılmasına,

2-Temyiz olunan kararda hüküm fıkrasının davalının yaptığı yargılama giderine ilişkin 9. paragrafında yazılı olan “ ...davanın kabul ve red oranına göre hesaplanan 32,73 TLsinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, kalanın...” cümlesinin çıkarılmasına,

3-Temyiz olunan kararda hüküm fıkrasının davalı lehine vekalet ücretine ilişkin 10. paragrafında yazılı olan “Davalı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 12/2 Maddesi gereğince ret edilen miktar üzerinden hesaplanan 15.267,13 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,” cümlesinin çıkarılmasına hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine, 29.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8249, Karar No: 2019/1572, Tarih: 18.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8249 E.  ,  2019/1572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar ... ve ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme, sanıklar ... ve ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme, sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme, suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

Sanıkların, suç konusu faturaları kendilerinin düzenlemediklerini, sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgilerinin bulunmadığını savunmaları nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-2009 takvim yılına ait sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanıkların bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması,

2-Her iki takvim yılına ait faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

3-Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

4-Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

5-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

a)Faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

b)Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

6-Kabule göre; Sahte fatura düzenleme suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden hangi takvim yılından hüküm kurulduğu belirtilmeksizin sanık ... hakkında tek beraat hükmü verilmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

6-Kabule göre; Sahte fatura düzenleme suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden hangi takvim yılından hüküm kurulduğu belirtilmeksizin sanık ... hakkında tek beraat hükmü verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 18.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/54, Karar No: 2017/10117, Tarih: 19.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/54 E.  ,  2017/10117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4988, Karar No: 2007/4868, Tarih: 21.06.2007

8. Ceza Dairesi 2006/4988 E., 2007/4868 K.

**8. Ceza Dairesi 2006/4988 E., 2007/4868 K.**

**- GENEL GÜVENLİĞİN KASTEN TEHLİKEYE SOKULMASI

- GÜRÜLTÜ

- MÜLKİYETİN KAMUYA GEÇİRİLMESİ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 170 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 36 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 18 ]

**"İçtihat Metni"**

Korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçundan sanık Şevket Demir'in yapılan yargılaması sonunda; hükümlülüğüne, ertelemeye ve zoralıma dair (AKSARAY) 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 26.8.2005 gün ve 667 esas, 610 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile 23.5.2006 günü daireye gönderilmekle incelendi:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Ateşlenebilen bir silahın işlevine uygun ve sonuç doğurmaya elverişli bulunmayan "kuru sıkı" olarak tabir edilen tabanca ile yerleşik yerde ateş etme şeklindeki eylem, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 36/1. madde ve fıkrasında tanımı yapılan gürültüye neden olma kapsamında olup idari yaptırımı gerektirdiği ve anılan Yasanın 18/1. madde ve fıkrası hükmü gözönüne alındığında mülkiyetin kamuya geçirilmesinin de mümkün olmadığı gözetilmeden, eylemin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 170/1-c maddesi uyarınca cezalandırılmasına ve kuru sıkı tabancanın da iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık Şevket Demir'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 21.6.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8717, Karar No: 2023/6307, Tarih: 19.12.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/8717 E.  ,  2023/6307 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1756 E., 2023/1761 K.

...

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 6. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/779 E., 2023/390 K.

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin kaldırılması veya yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kişisel ilişkinin tamamen kaldırılması talebinin reddine, davanın kısmen kabulüyle kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir.

Kararın her iki taraf vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların boşandıklarını, ortak çocuğun velâyetinin anneye verildiğini, baba ile ortak çocuk arasında kişisel ilişki kurulduğunu ancak davalının kendisine verilen kişisel ilişki hakkını uzun süredir kullanmadığını, çocuk büyüyene kadar arayıp sormadığını, iletişime geçmediğini, ortak çocuğun baba sevgisi ve şefkatinden mahrum büyüdüğünü, 2021 yılında Türkiye'ye geldiğinde davalının ortak çocuğu ile görüştüğünü, çocuğun sonrasında hayalindeki babasının bu olmadığını, babasının yanında sıkıldığını, davalının kendisi ile ilgilenmediğini, arkadaşları ile pikniğe gittiğini, kendisini yalnız bıraktığını söylediğini, ortak çocuğun babası ile görüşmek istemediğini, babası ile birlikte gitmemek için ağladığını, psikolojik açıdan etkilendiğini, sağlığı açısından da olumsuz etkilendiğini, çocuğun üstün yararının dikkate alınması gerektiğini belirterek ortak çocuk ile davalı baba arasında kurulan kişisel ilişkinin tamamen kaldırılmasına mahkeme aksi kanaatte ise ortak çocuk ile kurulan yatılı kişisel ilişkinin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; ortak çocukla kişisel ilişki kurulamamasının tek sebebinin davacı olduğunu, baba ile görüşmesini engellediğini, ortak çocuğa küçüklüğünden beri davalının destek olduğunu, davacının velâyetin gereklerini yerine getirmediğini, üç yaşındaki çocuğu anneannesine bırakarak sevgilisi ile İstanbul'a kaçtığını, küçüğün travma yaşamasına sebep olduğunu, kişisel ilişkinin kaldırılmasını gerektirecek somut delilin olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; babayla ortak çocuk arasında zayıfladığı anlaşılan duygusal bağın tamamen kopmaması için çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişkinin tamamen kaldırılmasının aradaki duygusal bağın tamamen kopmasına sebep olabileceği ancak çocuğun babasıyla görüşmek istemediği beyanı, bu anlamda aradaki bağın zayıf olması, çocuğun bir yerde yatılı kalmaya zorlanmasının da çocuk psikolojisi açısından iyi olmayacağı, bilirkişi raporu, ortak çocuğun duruşmadaki beyanları ve tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde, ortak çocuk ile baba arasında yatılı kişisel ilişki kurulmasının çocuğun psikolojisi ve de huzuru açısından uygun olmayacağı yani çocuğun menfaatine olmayacağı, ortak çocuğun gelişimi, huzuru ve de yüksek yararı dikkate alınarak, davacının kişisel ilişkinin tamamen kaldırılmasına ilişkin talebinin reddine, davacının kişisel ilişkinin değiştirilmesine ilişkin talebinin kabulüne, velâyeti davacı annede olan ortak çocuk ile davalı baba arasında her ayın 1 inci ve 3 üncü Cumartesi günü saat 10.00 ile aynı gün saat 18.00 arasında, dini bayramların 2 inci günlerinde saat 10.00'dan, aynı gün saat 18.00'a kadar, babalar gününde 10.00 ile 18.00 arasında kişisel ilişki tesisine, Kayseri 5. Aile Mahkemesinin 2016/819 Esas, 2017/721 Karar sayılı ve 09.10.2017 tarihli kararı ile ortak çocuk ile davalı arasında kurulan kişisel ilişkinin bu şekilde değiştirilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde her iki taraf vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu, davalının yurt dışında yaşadığını, kişisel ilişki hakkını uzun süre kullanmadığını, arada sırada telefonla konuştuğunu, yüz yüze vakit geçirmediğini, çocuğun babası ile kişisel ilişki kurulmasını istemediğini, çocuğun üstün yararının gözetilmesi gerektiğini ileri sürerek; kişisel ilişkinin kaldırılmaması yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu, ortak çocuğun üstün yararı gözetilerek yurt dışında bulunan, velâyet verilmeyen taraf ile kurulacak kişisel ilişkinin yılda en az bir defa düzenleneceğini ve bu sürenin bir ... az olmaması gerektiğini, kurulan kişisel ilişki süresinin yeterli olmadığını ileri sürerek kişisel ilişkinin süresi yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç