muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6066, Karar No: 2011/8072, Tarih: 11.07.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/6066 E.  ,  2011/8072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : PENDİK 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/11/2010

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı-davalı M., 830 ada 24 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında miktar fazlasının Hazineye ait olduğuna dair şerh bulunduğunu, oysa Hazine tarafından açılan tapu iptali ve tescil davası sonucu Kadıköy Asliye hukuk Mahkemesinin 1943/277 E, 1944/109 K sayılı ilamında böyle bir kayıt bulunmadığını ileri sürerek, şerhin terkini isteğinde bulunmuş, birleşen davanın ise reddini savunmuştur.

Davalı-Davacı Hazine, 830 ada 24 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında tapu fazlası miktarın Hazineye ait olduğuna ilişkin şerh olduğunu ileri sürerek, miktar fazlası 2.070 m2 lik kısmın tapu kaydının iptali ile hazine adına tescilini istemiş, şerhin terkin isteğinin reddine savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın aynına ilişkin kesin hüküm nitelikli ilam bulunduğu gerekçesiyle asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı (davacı) Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Asıl dava, şerhin terkini, karşı dava kayıttaki "miktar fazlalığı Hazineye aittir" şerhine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne karşı davanın reddine karar  verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu taşınmazın 26.0.9.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5543 Sayılı Yasa ile yürürlükten kaldırılan 2510 sayılı İskan Yasası hükümleri uyarınca miktar fazlası Hazineye ait olmak koşuluyla temlik edildiği ve 1974 tarihinde yapılan kadastro tespiti sırasında da miktar fazlasının Hazineye ait olacağı şerhinin tutanağın beyanlar hanesinde gösterildiği ve bu şekilde çap kaydının oluştuğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 20/D maddesi hükmünde aynen; "Hazine özel kanunlar hükümlerine göre değişmez  ve genişletilmeye müsait olmayan sınırlarla miktar üzerinden satılan, tefviz veya tahsis veya parasız dağıtılan taşınmaz mallarda çıkan fazlalık taşınmaz malla birlikte satış, tefviz, tahsis ve dağıtım tarihinden itibaren on yıl geçmiş ise, miktarına bakılmaksızın kayıt sahibi adına tespit edilir.

Bu maddede yazılı taşınmaz mallarda meydana gelen fazlalıklar hakkında şartları uygun bulunduğu takdirde 14 ve 17.madde hükümleri uygulanır. " düzenlemesine yer verilmiştir.

Bu maddede yazılı taşınmaz mallarda meydana gelen fazlalıklar hakkında şartları uygun bulunduğu takdirde 14 ve 17.madde hükümleri uygulanır. " düzenlemesine yer verilmiştir.

Bu yasal düzenlemeye göre, kütüğün beyanlar  hanesinde yer alan  kayıt miktar fazlası şerhinden kaynaklanan miktar fazlası üzerinde Hazinenin hak sahibi olabilmesi bakımından öncelikle çekişmeli taşınmaza kadastro tespitinde uygulanan iskan kaydının gayri sabit sınırlı olması asıldır. Ayrıca, kayıt miktar fazlasının Hazineye ait olacağı yönündeki şerhin kadastro tespitinin kesinleşmesinden itibaren 3402  Sayılı Yasanın 12/3, keza ek 4/3 maddesi hükümlerince öngörülen yasal süre içerisinde şerhin terkini talebinde bulunulmaması ve şerhin varlığını koruması gerekir.

Öte yandan mülkiyet sahibi olan kayıt malikinin kadastro tutanağının kesinleşmesi tarihinden (somut olay bakımından 1949 tarihinden) itibaren 3402 sayılı Kadastro Yasasının 12/3 maddesinde öngörülen 10 yıl içerisinde şerhin iptali isteğinde bulunmaması halinde sicilde var olan bu şerhin sağladığı hakkın göz ardı edilemeyeceği, bir başka ifadeyle şerh varlığını koruduğu sürece şerhin sağladığı haktan şerh lehtarının yararlanacağı sabittir.

Böylesi bir durumda da  yukarıda değinilen 3402 sayılı Kadastro Yasasının 20/D maddesi hükmünün gözetilmesi gerekeceği, yapılacak uygulama neticesinde de şayet kayıt sabit sınırlı değil ise miktar fazlasının şerh sebebiyle hazineye ait olacağında (miktar fazlasının  ifrazı mümkün ise ifraz edilerek mümkün değilse, miktar fazlası bölümün taşınmazın tüm yözölçümü miktarına oranlanarak  tespit edilecek oran dahilinde) ve  4706 Sayılı Yasaya ilave ve değişik hükümler getiren ve 9.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4916 sayılı yasanın, kayıt malikine birtakım haklar bahşeden hükümlerinin de gözden uzak tutulamayacağında kuşku bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda ileri sürdükleri delillerin toplanması ondan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik tahkikatla yetinilmek suretiyle yazılı olduğu üzere hüküm  kurulması  doğru değildir.

Öyleyse, davalı-karşı davacı Hazine vekilinin değinilen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  11.07.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19789, Karar No: 2010/4702, Tarih: 22.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/19789 E.  ,  2010/4702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4866, Karar No: 2014/12418, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4866 E.  ,  2014/12418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elbistan İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2013/389-2013/122

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın ve temyiz eden davalılar vekillerinin temyiz dilekçelerinin gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacılar vekiline gerekçeli kararın yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, tebligat noksanı ile duruşma isteminde bulunan davacılar vekilinin duruşma pul noksanı giderildikten sonra anılan davalının duruşma isteminin değerlendirilmesine, duruşma isteminin tebligat noksanı giderdikten sonra değerlendirilmesine, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/117, Karar No: 2019/2033, Tarih: 20.03.2019

**1. Hukuk Dairesi         2019/117 E.  ,  2019/2033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı vekili, mülkiyeti ... Belediyesine ait 949 ada 110 parsel (eski 298 ada 110 parsel) sayılı taşınmazın ... Belediye Encümeninin 20.2.1990 tarih V/307-309 sy kararı ile davalıya devredildiğini, devir işleminden önce meclis kararı alınmadığını, bu nedenle devir işleminin yolsuz olduğunu, dava konusu taşınmazın 775 Sayılı Kanun ve 2981 Sayılı İmar Affı Kanunu gereğince üzerindeki gecekondular için tespit ve değerlendirme işlemlerinin yapılarak bu kanunlara göre hak sahibi olanların tapu tahsis belgelerinin tapuya çevrilmesi işlemlerinin yapılması amacıyla ilçe belediyesine devredildiğini, ancak taşınmaz üzerinde herhangi bir yapı olmadığından devir amacının gerçekleşmediğini, davalı belediyenin sebepsiz yere taşınmazın mülkiyetini elinde bulundurduğunu, taşınmazın müvekkili idare tarafından bedeli karşılığında devredildiğini, davalı idarece bedelin de ödenmediğini ileri sürüp yolsuz tescil nedeniyle davalı idare adına kayıtlı 110 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile müvekkili idare adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, çekişme konusu taşınmazın 07.09.1990 tarihli satış ile müvekkili adına devir ve tescil edildiğini, satış işleminin üzerinden 24 yıl gibi bir süre geçtiğini, söz konusu dava ve talebin zamanaşımına uğradığını, bununla birlikte müvekkili idarenin davaya konu taşınmazı 24 yıl boyunca tartışmasız olarak ve malik sıfatı ile kullandığını bedelin ödenmediği iddiasının davacı tarafça ispatlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu 949 ada 110 parsel (eski 298 ada 110 parsel) sayılı taşınmazın meclis kararı alınmadan 1990 yılında sadece encümen kararı ile davalı idareye devredildiği, tescilin yolsuz olduğu gerekçesiyle tapu kaydının iptali ile davacı ... adına tesciline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 20.11.2018 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile temyiz edilen davacı vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ...'ün tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 30.12.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 1.630.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin ve aşağıda yazılı 3.003.043.96.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 20.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4221, Karar No: 2022/2621, Tarih: 11.05.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/4221 E.  ,  2022/2621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sivas 2. İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki şikayetçi vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, dava dışı borçlu .... Tarım Hayvancılık Ltd.Şti.'den rehin alacaklısı olduğunu, borçluya ait Sivas Merkez ... Mah. 3723 Ada 1 parsel sayılı taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, icra müdürlüğü tarafından kendi alacakları olan Sivas İcra Müdürlüğünün 2019/93892, 2019/18277 ve 2019/51896 sayılı takip dosyalarındaki alacağının ilk sırada olması gerektiği ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunanlar vekilleri, şikayetin reddini istemişlerdir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçinin alacağının "Aidat Alacağı"na ilişkin olup, 4562 sayılı Organize Sanayi Bölgeleri Kanunu'nun 15/3 maddesi gereği imtiyazlı olduğu belirtilen alacaklardan olduğu gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiş, bu karara karşı şikayet olunan ... ve ... vekillerinin yaptığı istinaf başvurusunu inceleyen bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince, borçluya ait taşınmazın Organize Sanayi Bölgesi içerisinde yer almadığı ayrıca satılan taşınmazın teminat olarak gösterilen taşınmazlardan bulunmadığı, bu nedenle şikayetçinin alacaklarının rüçhanlı ve imtiyazlı alacak olarak kabulünün mümkün olmadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeninde esas hakkında şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayet, sıra cetvelinin iptali istemine ilişkin olup, şikayetin reddi halinde şikayet olunan vekilleri lehine tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince her bir şikayet olunan vekiline ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiş olmakla birlikte yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HMK’nın 370/2 maddesi uyarınca kararın aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 25.05.2021 tarihli 2021/718 Esas, 2021/776 Karar sayılı kararın (HÜKÜM) bölümünün 6 no’lu bendinde geçen “1.360,00 TL’şer” ibaresinin çıkarılarak yerine ''1.360,00 TL” ibaresinin eklenmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 11.05.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/477, Karar No: 2015/69, Tarih: 24.03.2015

**Ceza Genel Kurulu         2014/477 E.  ,  2015/69 K.**

* KASTEN ADAM ÖLDÜRME SUÇU

* HAKSIZ TAHRİK HÜKÜMLERİNİN YANLIŞ UYGULANMASI

* MADDİ GERÇEĞE ULAŞMA AMACI

* TANIĞIN SÖZLERİNİN İSTİKRARLI VE AYNI YÖNDE OLDUĞU

* SANIĞIN İFADELERİNİ DOĞRULAYAN DELİL BULUNMAMASI

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 81

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 29

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 63

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 39

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 82

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 37

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 6

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 217

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 326

**"İçtihat Metni"**

Kasten öldürme suçundan sanık A.. Ö..'ün 5237 sayılı TCK'nun 81/1, 29/1, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 15 yıl, sanık Y.. Ç..'ın, 81/1, 29/1, 39/1-2-a-c, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay, sanıklar M.. E.. ve E.. Ç..'ın aynı Kanunun 81/1, 39/1-2-a-c, 62, 53 ve 63. maddeleri gereğince 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.09.2011 gün ve 212-274 sayılı hükmün Cumhuriyet savcısı, sanıklar M..ve E... müdafileri ve katılanlar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 12.02.2013 gün ve 5800 - 898 sayı ile;

“A- Sanık A.. hakkında kasten öldürme, sanık Y.. hakkında kasten öldürmeye yardım suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların eylemlerinin sübutu kabul, sanık Y.. yönünden haksız tahrike ve takdire, sanık A.. yönünden takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan ...bir nedene dayanmayan, katılan H..eksik incelemeye, suçun tasarlanarak işlendiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Oluşa ve dosya kapsamına göre; olaydan 4 ay kadar önce sanık Y..'ın alkollü vaziyette parkta açıktan tuvalet ihtiyacını giderdiği sırada, maktulün, Y..'a küfür edip yaraladığı, sanık Y.. ile yeğeni olan sanık A..'nin tam olarak tespit edilemeyen bir zamanda maktulü öldürmeye karar verdikleri, beraberce maktulü aradıkları, maktulün, bir ara sokakta kız arkadaşı Ç.. ile birlikte konuştukları sırada yanına beraber gittikleri, her iki sanığın maktulün yalnız kalmasını sağlamak için tanık Ç..'dan olay yerini terk etmesini istedikleri, sanık A..'nin daha önceden Y.. tarafından kendisine verilen tabanca ile 9 kez ateş etmek sureti ile maktulü öldürdüğü olayda;

a- Maktulün TCK'nun 6/1-b maddesi kapsamında 'çocuk' olduğu anlaşıldığı halde, sanıkların 'çocuğu öldürme' suçundan TCK'nun 82/1-e maddesi uyarınca cezalandırılmaları yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde 'kasten öldürme' ve 'kasten öldürmeye yardım' suçlarından cezalandırılmalarına karar verilmesi,

b- Sanıkların fikir, irade ve eylem birliği içerisinde fiil üzerinde hakimiyet kurarak suçu doğrudan doğruya birlikte işledikleri anlaşılmakla sanık Y.. hakkında 5237 sayılı TCK'nun 37, 82-1-e, 29, 62 maddeleri uyarınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde öldürmeye yardım suçundan hüküm kurulması,

c- Maktulden kaynaklanan ve sanık A..'ye yönelen haksız eylem oluşturan söz ve davranışı bulunmadığı halde haksız tahrik hükmü uygulanarak eksik ceza tayin edilmesi,

B- Sanıklar M.. ve E.. hakkında kasten öldürmeye yardım suçundan kurulan hükümler yönünden;

a- Sanıkların, öldürme eylemine asli fail ya da yardım eden olarak katıldıklarına dair mahkumiyetlerine yeterli, kesin, inandırıcı ve kuşkudan arınmış delil bulunmadığı gözetilmeden, beraatleri yerine yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

b- Kabule göre; sanık M.. hakkında kasten öldürmeye yardım suçundan kurulan hüküm yönünden;

Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken en ağır ceza olan Bakırköy 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.02.2008 tarih 2005/806 Esas-2008/55 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan mahkum olduğu ve 26.06.2008 tarihinde kesinleşip 09.10.2009 tarihinde infaz edilen 6 ay 20 gün hapis cezasının esas alınması gerekirken 5 ay 2 gün hapis cezası ile mahkumiyetine ilişkin Bakırköy 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01.11.2006 tarih ve 2005/624 Esas-2006/740 Karar sayılı ilamının esas alınması ve tekerrüre esas cezanın hürriyeti bağlayıcı ceza yerine ilamdaki yargılama gideri miktarının gösterilmesi” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 14.05.2013 gün ve 63-193 sayı ile; diğer bozma nedenlerine uyarak sanıklar M.. E.. ve E.. Ç..'ın beraatine, sanık Y.. Ç..'ın 5237 sayılı TCK'nun 82/1-e, 29/1, 62 ve 53. maddeleri gereğince 20 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar vermiş ancak sanık A.. Ö.. hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin bozma nedenine;

Yerel mahkeme ise 14.05.2013 gün ve 63-193 sayı ile; diğer bozma nedenlerine uyarak sanıklar M.. E.. ve E.. Ç..'ın beraatine, sanık Y.. Ç..'ın 5237 sayılı TCK'nun 82/1-e, 29/1, 62 ve 53. maddeleri gereğince 20 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar vermiş ancak sanık A.. Ö.. hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin bozma nedenine;

“...Sanık A.. Ö..'ün olaydan önceki zamanda maktul tarafından aralarındaki bakışma tartışması sırasında kafa vurmak suretiyle yaralanması haksız tahrik olarak kabul edilmiştir. Sanık A.. Ö.. duruşmada tahrike ilişkin bu olay ve benzerini anlatmıştır. Sanık A.. Ö.. soruşturma evresinde, emniyette alınan ifadesinde susma hakkını kullanmış, Cumhuriyet Savcılığında ve Sulh Ceza Mahkemesindeki sorgusunda ise; öldürme olayına katılmadığını, dayısı Y..'ın öldürdüğünü, olaydan 4-5 gün önce maktulle karşılaştıklarını, maktulün kendisine kötü kütü baktığını, ne oluyor diye sormasına kalmadan kafa attığını ve yere düştüğünü, çevredekilerin gelip ayırdığını, maktulün bu kavga sırasında kendisine küfür ettiğini söylemiştir. Duruşmada ise silahla ateş edenin kendisi olduğunu kabul ve ikrar etmiştir.

Sanık Y.. Ç.. da Cumhuriyet Savcılığında alınan ifadesinde maktulün sanık A..'ye kafa vurma olayından bahsetmiştir.

Sanık A..'nin aksi sabit olmayan savunmalarında belirttiği ve diğer sanık Y..'ın anlattığı, maktulün kendisine kafa atıp yaralama ve sövme olayı haksız tahrik olarak değerlendirildiğinden bozma ilamı aksine tahrik hükmünün uygulanması gerekmiştir.

Maktulün babası M.. E..'in gerek duruşmada, gerek soruşturma evresindeki ifadelerinde, oğlu maktulün agresif yapılı bir çocuk olduğu, mahallede çeşitli kavga olaylarına karıştığı, sanık A..'nin de bir sineğe bile zarar vermeyecek, sakin yapıda bir çocuk olduğu, kediden bile korkar olduğu yönündeki ifadeleri de sanık A.. Ö..'ün haksız tahrike ilişkin beyanlarını teyit eder niteliktedir” gerekçesiyle direnerek, sanığın 5237 sayılı TCK'nun 82/1-e, 29/1, 62 ve 53. maddeleri gereğince 20 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar vermiştir.

Sanık A.. Ö.. hakkındaki hükmün re'sen temyize tabi olması, sanık Y.. Ç.. hakkındaki hükmün ise Cumhuriyet savcısı, sanık Y.. Ç.. ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “onama” istekli 01.07.2014 gün ve 268854 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Direnme hükmünün kapsamına göre inceleme, sanık A.. Ö.. hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.