muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/308, Karar No: 2024/358, Tarih: 20.11.2024

Hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi, CMK'nın 289/1-9 ve 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 308/7. maddeleri uyarınca hukuka kesin aykırılık hâllerinden birini oluşturacaktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde:

Gerekçeli kararın "Kanıtların değerlendirilmesi ve gerekçe" bölümünde, öncelikle bütün delillere yer verildiği ardından "Böylece iddiaya, katılan ve mağdurların beyanlarına, savunmalara, bir kısım katılana gönderilen ve yukarıda içerikleri belirtilen mesajla, tanık beyanlarına, teşhis tutanaklarına, bir kısım katılanın ibraz ettikleri tapu kayıtları, senet fotokopileri, ortaklık senedi ve ek protokol örneği, bir kısım sanığın işyerleri evleri ve araçlarında ele geçen senetler, tapu senetleri, ortaklık protokolü, ek protokol, mağdurların iddialarına konu olan olaylarla ilgili olarak güvenlik güçlerince elde edilen banka ödeme dekontları ve kambiyo senedi örnekleri, mağdur ... ...'a karşı işlenen yağma suçu kapsamında sanık ...'in suçta kullandığı... plakalı aracı için aldırdığı akaryakıtla ilgili 7 adet mazot alım fişi aslı, koruma ücreti adı altında mağdur ... ...'dan alınan paralara ilişkin not kağıdı ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ...'in tefecilik, mağdurlar ... ve ... ...'a karşı tehdit suçunu, mağdur ...'a karşı yağmaya teşebbüs suçunu, mağdure ...'a karşı dolandırıcılık ve yağma suçlarını, mağdurlar ... ... ve ... ...'a karşı yağma suçlarını, sanık ...'in tefecilik, mağdurlar ..., ... ... ve ... ...'a karşı yağma suçlarını, mağdure ...'a karşı şantaj suçunu, sanıklar ... ve ...'ın tefecilik ve mağdur ... ...'a karşı yağma suçunu, sanık ...'in mağdur ... ...'a karşı yağma suçunu işledikleri kanaatine varıldığından, sanıkların bu suçlardan cezalandırılmalarına karar vermek gerekmiştir." şeklindeki gerekçe ile sanıklar hakkında mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu, kararda; delillerin bir bütün hâlinde sayıldığı ve fakat sanıklara isnat edilen suçlar ile delillerin her bir sanık yönünden ilişkilendirilip tartışılmadığı, olay kabulünün yapılmadığı, mahkûmiyet hükümlerine esas alınan ve reddedilen delillerin neler olduğuna, hangi delillerin makbul addedilip üstün tutulduğuna, maddi vakıanın kabulüne hangi delillere dayanılarak ulaşıldığına yer verilmediği, böylece vicdani kanaatin oluşum sürecinin, hukuka ve dosya kapsamına uygun olarak kararda ayrı ayrı gösterilmemiş olmasına nazaran, sanıklar hakkındaki mahkûmiyet hükümlerine ilişkin gerekçenin Anayasa’nın 141 ve CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 03.06.2015 tarihli ve 245-41181 sayılı, sanık ... hakkında tefecilik, mağdur ...'a karşı alacağını tahsil etmek amacıyla tehdit, mağdur ...'e karşı nitelikli yağma ve yağma; sanık ... hakkında tefecilik, mağdur ...'e karşı nitelikli yağma, mağdur ...'a karşı alacağını tahsil etmek amacıyla tehdit, katılan ...'e yönelik teşebbüs aşamasında kalan yağma, mağdur ...'ye yönelik tehdit ve katılan ...'a yönelik tehdit suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin onama ve düzeltilerek onama kararlarının KALDIRILMASINA,

3- (TMK 10. madde ile görevli) Adana (Kapatılan) 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.01.2014 tarihli ve 224-3 sayılı, sanık ... hakkında tefecilik, mağdur ...'a karşı alacağını tahsil etmek amacıyla tehdit, mağdur ...'e karşı nitelikli yağma ve yağma; sanık ... hakkında tefecilik, mağdur ...'e karşı nitelikli yağma, mağdur ...'a karşı alacağını tahsil etmek amacıyla tehdit, katılan ...'e yönelik teşebbüs aşamasında kalan yağma, mağdur ...'ye yönelik tehdit ve katılan ...'a yönelik tehdit suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin, Anayasa'nın 141 ve CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı kabul edilip Özel Dairenin sanık ... hakkında tefecilik, mağdur ...'a karşı alacağını tahsil etmek amacıyla tehdit, mağdur ...'e karşı nitelikli yağma ve yağma; sanık ... hakkında tefecilik, mağdur ...'e karşı nitelikli yağma, mağdur ...'a karşı alacağını tahsil etmek amacıyla tehdit, katılan ...'e yönelik teşebbüs aşamasında kalan yağma, mağdur ...'ye yönelik tehdit ve katılan ...'a yönelik tehdit suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin onama ve düzeltilerek onama kararlarının kaldırılarak Yerel Mahkemenin mahkûmiyet hükümlerinin bozulmasına karar verilmesi nedeniyle sanıkların cezalarının İNFAZLARININ DURDURULMASINA ve yüklenen suçlardan sanıkların cezaevine alınmış olmaları hâlinde TAHLİYELERİNE, başka bir suçtan hükümlü veya tutuklu olmadıkları takdirde derhal salıverilmeleri için YAZI YAZILMASINA,

5- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6968, Karar No: 2017/2403, Tarih: 27.09.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/6968 E.  ,  2017/2403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, sıra cetvelinde üçüncü sırada yer alan... 9. İcra Müdürlüğü'nün 2014/14095 esas sayılı dosyasının haciz tarihi itibariyle ilk sıraya alınmasını ve haciz bedelinin garameten ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2014/3944 esas sayılı dosyası ve ... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2014/4004 esas sayılı dosyalarına paylaştırılarak ödenmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, sıra cetveli düzenlenirken ihtiyati hacizlerin kesinleşme tarihlerine bakılması gerektiği, bu nedenle ihtiyati haczin önce veya sonra konulmuş olmasının bir önemi bulunmadığı, şikayetçinin takibindeki ihtiyati haczin daha sonra kesinleştiğinin anlaşıldığı belirtilerek, şikayetçinin sıra cetveline itirazının reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1726, Karar No: 2017/4385, Tarih: 20.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/1726 E.  ,  2017/4385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan;

On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 06.12.2012 tarih ve 28489 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile tüzel kişiliği kaldırılan Antalya İl Özel İdaresi'nin taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarının ayrıca personelinin, mahkemelerde süren davalarının devir, tasfiye ve paylaştırılmasına ilişkin aynı kanunun Geçici 2. maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'nun aldığı karar doğrultusunda davacının hangi Kuruma devredildiğinin Antalya Valiliği’nden sorularak, buna ilişkin belgelerin eklenip gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/03/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6552, Karar No: 2012/7799, Tarih: 09.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6552 E.  ,  2012/7799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda ... tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının ... tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce yapılan inceleme sonunda; Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin ... tarih ve ... Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, sanığın borçlu şirketin yetkili temsilcisi olup olmadığı hususu ticaret sicil memurluğundan öğrenilmeden ve fiili durumun belirlenmesi amacıyla sanığın ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılıp, kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden de mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6254, Karar No: 2013/6940, Tarih: 16.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/6254 E.  ,  2013/6940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddine ilişkin 07/03/2012 tarihli ek kararda yasa yolu bildiriminde "yasa yolu ve mercii" yönünden yanıltma bulunmakta olup, sanığın ek kararın kendisine tebliğinden itibaren 7 günlük yasal süresinden sonra yaptığı temyiz inceleme isteğinin bu itibarla süresinde olduğu; sanığın ek karara karşı temyiz talebini inceleme yetki ve yükümlülüğünün Yargıtay'da bulunması nedeniyle mahkemenin bu talebe ilişkin olarak verdiği 06/11/2012 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun bulunduğu belirlenip anılan karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Temyiz isteminin reddine dair 07/03/2012 gün ve 2009/654 Esas, 2011/233 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 16.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18811, Karar No: 2021/8048, Tarih: 13.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/18811 E.  ,  2021/8048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 21/11/2013 tarihi itibarıyla duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 27/01/2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/1, 151/1 ve 31/3. maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 20/04/2012 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 13.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6185, Karar No: 2022/4957, Tarih: 13.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/6185 E.  ,  2022/4957 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten yaralama suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 29, 52/2 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri gereğince 1.680,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2021 tarihli ve 2021/360 Esas, 2021/653 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 28.03.2022 tarihli ve 2022/4626 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.05.2022 tarihli ve 2022/49357 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e maddeleri uyarınca belirlenen 180 gün adli para cezasından, anılan Kanun'un 29. maddesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılmak suretiyle 90 gün adli para cezası yerine 135 gün adli para cezasına hükmolunmasını müteakip, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 75 gün adli para cezası yerine 112 gün adli para cezası tayin edildiği ve devamında 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılarak 56 gün adli para cezası yerine 84 gün adli para cezasına hükmedilip, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca sanığın sosyal ve ekonomik durumu gözetilerek günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden 1.120,00 Türk lirası adli para cezası yerine fazla ceza tayini ile 1.680,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

İncelenen dosyada; sanık hakkında silahla kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-e maddelerine göre hükmedilen 180 gün adli para cezasından 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi uyarınca (1/2) oranında indirim yapılırken 90 gün adli para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 135 gün, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirim yapılırken 75 gün adli para cezası yerine 112 gün, 5271 sayılı CMK’nin 251/3. maddesi uyarınca (¼) oranında indirim yapılırken 56 gün yerine 84 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve TCK’nin 52/2. maddesine göre günlüğü 20 TL’den çevrilerek 1120 TL adli para cezası yerine 1680 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza belirlenmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle; Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; sanık ... hakkında ... 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2021 tarihli ve 2021/360 Esas, 2021/653 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 86/3-e maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında artırım yapılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesi gereğince cezasında (1/2) oranında indirim yapılarak 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi gereğince cezasında (1/6) oranında indirim yapılarak 75 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK’nin 231. maddesi gereğince cezasında (1/4) oranında indirim yapılarak 56 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk lirasından çevrilerek 1.120,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.06.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1526, Karar No: 2019/6850, Tarih: 29.05.2019

**13. Hukuk Dairesi         2019/1526 E.  ,  2019/6850 K.**

**"İçtihat Metni"**

...vekili avukat ... ile ... Üniversitesi vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 15. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 18/10/2018 tarih ve 2018/483-2018/249 sayılı hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalıya verdiği tıbbi malzeme karşılığı vadesi geçen faturaya dayalı alacağı bulunduğunu, ihtarla talep ettiğini, davalının cevabi ihtarında borcu kabul ettiği ancak bütçeleri nedeniyle imkan hasıl olduğunda ödenebileceğinin belirtildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.960.045,39 TL’nın dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiş; bilahare yargılama aşamasında işlemiş faiz talebinden feragat etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu, asıl borcun ödendiği ve bu yönden davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına, faize yönelik talebin feragat nedeniyle reddine, yönelik ödeme yapıldığı ve davanın konusuz kaldığı hususu dikkate alınarak bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, davanın açılmasına davalı sebebiyet verdiğinden ... uyarınca 2.180,00 TL vekalet ücreti ile 202,20 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm, yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden davalı tarafından temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2018 tarihinden itibaren 2.590,00 TL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı tarafından temyize konu edilen miktar karar tarihi (18.10.2018) itibariyle 2.590,00 TL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davalının temyiz dilekçesinin REDDİNE, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 29/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.