muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4900, Karar No: 2023/2888, Tarih: 13.09.2023

5. Yargılama aşamasında yapılan keşif sonucu düzenlenen 14/08/2015 tarihli trafik bilirkişi raporunda; ... şoförü ...'nın asli kusurlu, aracın bakımından sorumlu işleten Sait Kızıltan'ın 1. derece tali kusurlu, yolun bakımından sorumlu kurumun 2. derece tali kusurlu olduğu bildirilmiştir.

6. Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesine ait 23/11/2015 tarihli raporda;

"Bu duruma göre;

1- Sanık sürücü ..., idaresindeki ... ile karlı ve buzlu yolda seyrini sürdürürken yola gereken dikkatini vermemiş, hızını yol şartlarına göre ayarlamamış, direksiyon hakimiyetine gerekli özen ve önemi göstermemiş, hafif virajın bulunduğu kavşağa yaklaşırken hızını uygun seviyeye düşürmemiş, bu haliyle hızını zemin şartlarına göre ayarlamaması ile birlikte sevk ve idare hatasıyla vasıtanın kontrolünü kaybederek kazanın meydana gelmesine sebebiyet vermiştir. Olayda, dikkat ve özen yükümlüğüne aykırı hareketleriyle asli kusurludur.

2- Mevcut veriler ışığında değerlendirme yapıldığında olayın oluşu üzerinde herhangi bir hatalı davranışının olmadığı anlaşılan müteveffa yolcu süleymen TASALI ile yaralı yolcular, olayda, kusursuzdur.

3- Olay, sanık sürücünün yukarıda belirtilen hatalı tutum ve davranışlarından meydana gelemiştir. Yolun yapım onarım ve işaertlemesinden sorumlu Kurum ve/veya kuruluşa kusur izafe edilmesi uygun görülmemiştir..." şeklinde görüş belirtilmiştir.

7. Sanığın aşamalarda verdiği ifadelerinde, atılı suçlamaları kabul ettiği ve savunmasında özetle;

"...Olay tarihinde sevk ve idaremdeki yolcu minibüsüyle Bingöl - Genç istikametinde seyir halindeydim, kazanın meydana geldiği TOKİ İçmeler mevkiine geldiğimde yol çalışması vardı, gidiş - gelişli yoldan bölünmüş yola girdim, yolun sol şeridinde devam ederken yolda meydana gelen çökmeyi farkedemedim, bir an ... basamaktan düşer gibi oldu, zemin de buzluymuş aracın kontrolünü kaybettim, orta refüje çarptım, ... yan yatarak refüjün içerisine düştü, araçta bulunan şahıslardan biri açılan kapıdan düştüğü için vefat etti, diğerleri de yaralandı, kazanın meydana gelmesinde benim bir kusurum yoktur, kaza esnasında aracın hızı yaklaşık 65-70 km/h civarındaydı..." şeklinde beyanda bulunduğu görülmüştür.

8. Kazada ölen ...'nın mirasçılarının ve nitelikli şekilde yaralanan Hasip Kaplan'ın da sanıktan şikayetçi oldukları ve Mahkemece 11/06/2015 ve 08/10/2015 tarihlerinde haklarında katılma kararı verildiği, kazada basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralanan ...'ın ise soruşturma aşamasında şikayetçi olmadığını beyan etmesine, şikayetten vazgeçmeden vazgeçme mümkün olmadığı halde yargılama aşamasında hakkında katılma kararı verildiği tespit edilmiştir.

9. Sanık ...'e ait güncel adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

9. Sanık ...'e ait güncel adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'nın minübüs şoförü olarak çalıştığı, olay tarihinde sevk ve idaresindeki 12 D 0138 plaka sayılı araçla Bingöl ili Genç ilçesine doğru yola çıktığı; havanın sisli, zeminin karlı ve buzlu olduğu; tek yönlü, asfalt kaplama yolda Bingöl Merkez İçmeler Toki Mahallesi mevkiine geldiği esnada direksiyon hakimiyetini kaybederek takla atması sonucu; yolculardan ...'nın öldüğü, şikayeti devam etmekte olan katılan ...'ın hayati tehlike geçirecek şekilde, şikayeti bulunmayan diğer müştekilerin ise basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandığı, kazanın meydana gelmesinde sanığın tamamen kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olaya ilişkin Mahkemenin kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

A. Tebliğname Görüşü Yönünden;

Tamamen kusurlu sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 53 ücü maddesinin altıncı maddesi uyarınca sürücü belgesinin 3 yıl süreyle geri alınmasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

B.Sanık ve Sanık Müdafinin Temyiz Sebebi Yönünden;

1. Eksik İnceleme İle Hüküm Kurulduğu Yönünden

Oluş, dosya kapsamı, sanığın ikrarı, ölen ve yaralananlar hakkında tanzim olunan adli muayene raporları ile ölü muayene tutanakları, Olay ve Olgular başlığı altında açıklanan bilirkişi raporları karşısında Mahkemece, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış olup, sanık ve sanık müdafiinin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

2. Kusur Durumu Yönünden

Soruşturma aşamasında kolluk tarafından düzenlenen Kaza Tespit Tutanağı ile Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesine ait 23/11/2015 tarihli raporunun oluş ve dosya kapsamı ile uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği, buna göre sanık sürücü ..., idaresindeki ... ile karlı ve buzlu yolda seyrini sürdürürken yola gereken dikkatini vermemiş, hızını yol şartlarına göre ayarlamamış, direksiyon hakimiyetine gerekli özen ve önemi göstermemiş, hafif virajın bulunduğu kavşağa yaklaşırken hızını uygun seviyeye düşürmemiş, bu haliyle hızını zemin şartlarına göre ayarlamaması ile birlikte sevk ve idare hatasıyla vasıtanın kontrolünü kaybederek kazanın meydana gelmesine sebebiyet vermiştir. Olayda, dikkat ve özen yükümlüğüne aykırı hareketleriyle tamamen kusurlu olduğu anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış olup, sanık ve sanık müdafinin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

3. Bilinçli Taksir Hükümleri Yönünden;

3. Bilinçli Taksir Hükümleri Yönünden;

Sanığın münibüs şoförlüğü yaptığı ve münibüslerin de ticari araçlardan sayıldığı dolayısıyla yolcu taşıyan bu münibüsün kış ayında kar lastiği takma zorunluluğunun bulunduğu, buna rağmen kazanın meydana geldiği ayın kış mevsimi aylarından olan ocak ayı olduğu, münibüsün arka lastiklerinde kar lastiği olduğu halde ön lastiklerinde kar lastiği takılı olmadığı, sanığın olay günü kar lastiği olmadan yola çıktığında aracın kayma ihtimalinin yüksek oluşunu ön görebilir olması gerektiği, kazanın meydana geldiği gün de yolların karlı olduğu halde yolcu taşımaya devam edip, Bingöl ilinde Genç istikametine doğru yola çıktığı, Bingöl Merkez çıkışında münibüsün yolda bulunan kar ve hızı sebebiyle kayarak takla attığı, hayati tehlike geçirecek derecede yaralanan katılan ...'ın; aracın çok süratli olduğu, yaklaşık 140 km/s hızla buzlu yolda seyrettiği, kazadan hemen önce bir yolcunun ''yavaş ol'' diye şoförü uyardığını daha sonra aracın kontrolünü kaybettiğini ve kazanın meydana geldiğini beyan ettiği, müşteki ...'ın da şoförün aracı oldukça süratli kullandığını beyan ettiği dikkate alındığında; 27 Kasım 2012 tarihli Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığının 2012/KDGM-07/DENETİM sayılı Genelgesi, ile yolcu ve yük taşıyan ticari araçların 1 Aralık - 1 Nisan tarihleri arasında kış lastiği kullanmalarının zorunlu olduğu, aylık ücret karşılığı ile yolcu minibüsünün şoförlüğünü yapan sanığın aracın dört lastiğinin de kış lastiği olması gerektiği halde, aracın ön iki lastiği kış lastiği olmadan Bingöl ili istikametinden Genç ilçesi yönüne doğru çetin kış şartlarında buzlu kaygan yolda yolcu taşımacılığı yaparak eylemini bilinçli taksirle ile gerçekleştirdiği, sonuç olarak sanığın eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve sanık müdafiinin suç vasfına ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde bu nedene dayalı hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Temel Cezaya İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.10.2020 tarihli ve 2017/12-833 Esas, 2020/415 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; taksirle işlenen suçlarda, 5237 sayılı Kanun'un "Taksir" başlıklı 22 nci maddesinin dördüncü ve aynı Kanun'un "Cezanın belirlenmesi" başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan düzenlemeler birlikte göz önüne alınarak, failin kusur durumu öncelikle değerlendirilip, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin taksire dayalı kusurunun ağırlığı ölçütleri dikkate alınarak temel cezanın belirlenmesi gerektiği, buna göre kazanın meydana gelmesinde tamamen kusurlu sanık hakkında belirlenen temel cezanın sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiğinden, teşdiden hüküm kurulması, oluş ve dosya kapsamına uygun görüldüğünden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış olup, sanık ve sanık müdafinin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

5. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrasında, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, tamamen kusurlu sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca üst hadden olacak şekilde 3 yıl süreyle ehliyetinin geri alınmasına karar verilmesi sebebiyle hükümde hukuka aykırılık bulunmuş olup, sanık ve sanık müdafinin temyiz sebebi yerinde görülmüştür.

C. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2016 tarihli ve 2015/134 Esas, 2016/35 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3067, Karar No: 2013/4424, Tarih: 13.03.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2013/3067 E.  ,  2013/4424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın taşıma hukukundan kaynaklanmasına ve yerel mahkemece verilen temyiz incelemesinin daha önce Yüksek 11. Hukuk Dairemizce yapılmış olmasına göre, temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 11. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 13.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6481, Karar No: 2011/10237, Tarih: 20.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/6481 E.  ,  2011/10237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... köyü 102 ada 50 ve 303 parsel sayılı sırasıyla 9666,06 m² ve 1044,96 m² yüzölçümündeki taşınmazlar Şubat 2004 tarih 1 sıra; ... 1958 tarih 128 sıra ve Mart 1983 tarih 74 sıra numaralı tapu kayıtlarına dayanılarak 102 ada 50 parsel davacı ... adına, 102 ada 303 parsel ise hisseli olarak davacı ... ve davalı Hazine adlarına tespit edilmiştir. Davacı ...; 102 ada 50 ve 303 parsele uygulanan tapu kayıtlarının yüzölçümü miktarı sırasıyla 18386, 00 m² ve 5515,00 m² olduğu halde kadastro sırasında yapılan tespitte 50 parsel 9666,06 m² yüzölçümlü; 303 parsel ise 1044,96 m² yüzölçümlü olarak ölçüldüğünü belirterek taşınmazların yüzölçümlerinin eksik tespit edildiği iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davacının davasının reddine ve ... köyü 102 ada 50 ve 303 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmıştır.

Mahkemece verilen karar usul ve yasaya aykırıdır. Şöyle ki; davacı, arazi kadastrosu sırasında adına tespit edilen 102 ada 50 ve 303 parsellerin yüzölçümünün eksik ölçüldüğünü iddia etmiştir. Mahkemece yapılan araştırmada davacının eksik yüzölçümü ile tespit edildiğini bildirdiği taşınmaz bölümlerinin, 3402 sayılı Yasanın 22/son maddesi uyarınca haklarında tutanak düzenlenmeksizin orman niteliği ile siciline aktarılması yoluyla tapuya kaydedilen 102 ada 211 ve 455 sayılı orman parselleri içinde kaldığı anlaşılmıştır. 3402 sayılı Yasanın 26/4. maddesine göre kadastro mahkemesinin görevi kadastro tespit tutanağının düzenlendiği günde başlar. Somut olayda da davacının talep ettiği taşınmaz bölümleri 102 ada 211 ve 455 sayılı orman parselleri içinde kaldığından ve bu parseller hakkında tutanak düzenlenmediğine göre, davaya bakma görevi genel mahkemelere aittir. Şayet hak düşürücü süre nedeniyle dava reddedilecek ise bu konuda karar verme yetkisi de yine genel mahkemelere aittir. Görev kamu düzeni ile ilgili olması nedeniyle yargılamanın her aşamasında göz önünde bulundurulmalıdır. O halde; mahkemece dava dilekçesinin görev yönünden reddine, dava dosyasının, dava değerine göre görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, ... olduğu şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ...’un temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 20/09/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1271, Karar No: 2014/2592, Tarih: 06.03.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/1271 E.  ,  2014/2592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2012/416-2013/531

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki İşletme Hakkının Devri Sözleşmesine istinaden rücuen alacak istemidir. Mahkemece taraflar arasındaki sözleşmenin hasılat kirası hükümlerine tabi olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı TEDAŞ ile davacı Yeşilırmak Elektrik Dağıtım A.Ş. arasında imzalanan 24.06.2006 tarihli İşletme Hakkının Devri Sözleşmesi mahkemece kira sözleşmesi olarak kabul edilmişse de, taraflar arasındaki sözleşme TEDAŞ'in özelleştirilmesinde kabul edilen yöntemin gerçekleştirilmesine yönelik olarak imzalanan bir sözleşmedir. Sözleşmenin amacı sözleşmenin birinci maddesinde sözleşmede belirtilen bölgede “TEDAŞ'ın uhdesinde bulunan Dağıtım Sistemi'nin, Dağıtım Tesisleri'nin ve Dağıtım Tesisleri'nin işletilebilmesi için varlığı zorunlu diğer taşınır ve taşınmazların, mülkiyet hakkı saklı kalmak koşulu ile Y.. Ş..'ne İşletme Hakkının devredilmesi ile Dağıtım Tesisleri'nin ve gerekli diğer unsurların iyileştirilmesi, güçlendirilmesi ve yeni Dağıtım Tesisi yapımının esaslarını ve tabi olduğu hükümleri belirlemek” olarak belirtilmiş, sözleşmenin konusunu düzenleyen 3.1 maddesinde de “Dağıtım bölgesindeki mevcut ve yeni yapılacak Elektrik Dağıtım Sistemi'nin, Dağıtım Tesislerinin işletilebilmesi için varlığı zorunlu diğer taşınır ve taşınmazların, Dağıtım Faaliyeti için İşletme Hakkı'nın devri, bu tesislerin iyileştirilmesi ve güçlendirilmesi ile ihtiyaç duyulan yeni dağıtım hat ve tesislerin yapımı ve sözleşmenin herhangi bir şekilde sona ermesinde söz konusu bütün tesislerin TEDAŞ'a veya TEDAŞ'ın belirleyeceği kuruluşa geri devredilmesi ile bu konularda tarafların her türlü hak ve yükümlülüklerinin tespit edilmesi” olarak belirtilmiştir.

4628 Sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun'un 14. maddesinde TEDAŞ'ın özelleştirilmesine ilişkin olarak “Bakanlık, TEDAŞ, Elektrik Üretim Anonim Şirketi, bunların müessese, bağlı ortaklık, iştirak, işletme ve işletme birimleri ile varlıklarının özelleştirilmesine yönelik öneri ve görüşlerini Özelleştirme İdaresi Başkanlığına bildirir. Özelleştirme işlemleri, 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamalarının Düzenlenmesine ve Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun hükümleri dairesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından yürütülür.

(Ek fıkra: 10/05/2006-5496 S.K./4.mad.) TEDAŞ'ın faaliyet alanında yer alan ve dağıtım faaliyeti için gerekli olan işletme ve varlıklar üzerinde, mülkiyeti saklı kalmak kaydı ile TEDAŞ ile belirlenen dağıtım bölgelerinde faaliyet göstermek üzere kurulan elektrik dağıtım şirketleri arasında işletme hakkı devir sözleşmesi düzenlenebilir.

Bu özelleştirme uygulamaları çerçevesinde, bu Kanunda belirtilen piyasa faaliyetlerinde yer alan gerçek ve tüzel kişilerden, yabancı gerçek ve tüzel kişiler elektrik üretim, iletim ve dağıtım sektörlerinde, sektörel bazda kontrol oluşturacak şekilde pay sahibi olamazlar.

(Ek fıkra:09.07.2008-5784 S.K./4.mad.) Elektrik Üretim Anonim Şirketi ve/veya müessese, bağlı ortaklık, iştirak, işletme ve işletme birimleri ile varlıkları özelleştirme programına alınsa bile bunların bağlı oldukları Bakanlık veya kurumları ile ilgileri ve mülkiyetinin bağlı bulundukları kurum ve/veya kuruluşlara aidiyeti aynen devam eder. Ancak, bu kuruluşların özelleştirmeye hazırlanmalarına yönelik teknik, mali, idari ve hukuki işlemler, personele ilişkin işlemler ve özelleştirilmelerine ilişkin iş ve işlemler, 24/11/1994 tarihli ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun hükümleri çerçevesinde gerçekleştirilir. Ancak bu kuruluşların ve bu kapsamda oluşturulabilecek yeni anonim şirketlerin yönetim kurulu başkanlığı ve üyelikleri, denetim ve tasfiye kurulu üyelikleri ve genel müdürlükleri ile ait oldukları kuruluşlardan ayrı olarak özelleştirme programına alınan ve anonim şirkete dönüştürülmelerine gerek görülmeyen müesseselerde, müessese müdürlükleri ve yönetim komitelerine, işletme ve işletme birimlerinde bunların müdürlüklerine yapılacak atamalar ve bu görevlerden alınma işlemlerine ilişkin olarak Başbakana teklifte bulunma yetkisi Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanına aittir. Başbakan bu maddeyle ilgili yetkisini Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanına devredebilir. “ düzenlemesine yer verilerek, TEDAŞ ile belirlenen dağıtım bölgelerinde faaliyet göstermek üzere kurulan elektrik dağıtım şirketleri arasında işletme hakkı devir sözleşmesi imzalanması mümkün kılınmıştır.

4046 Sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 18/A maddesinde özelleştirme yöntemleri düzenlenirken, kiralama ve işletme hakkının devredilmesi de özelleştirme yöntemleri arasında gösterilmiş ayrı ayrı belirtilmiş, 18/A-b maddesinde kiralama “kuruluşların aktiflerindeki varlıklarının kısmen veya tamamen bedel karşılığında ve belli bir süre ile kullanma hakkının verilmesidir.”, şeklinde, 18/A-c maddesinde İşletme Hakkının Verilmesi “ Kuruluşların bir bütün olarak veya aktiflerindeki mal ve hizmet üretim birimlerinin-mülkiyet hakkı saklı kalmak kaydıyla bedel karşılığında belli süre ve şartlarla işletilmesi hakkının verilmesidir.” şeklinde tanımlayarak, her iki durum biribirinden ayrılmıştır. İşletme hakkının devredilmesinde “belirli süre” ile devredilebileceği kabul edilmiş olup, gerek kiralamada gerekse işletme hakkının devrinin belirli bir süre ile yapılma imkanı olduğu halde ayrı ayrı yasada düzenlemiş olması söz konusu sözleşmenin kira sözleşmesinden farklı bir sözleşme olduğunu ortaya koymaktadır. Kiralama ile işletme hakkının devri sözleşmesi arasındaki fark sözleşmelerin süreli olup olmamasından değil kiralamada özelleştirilen kuruluşların ve varlıkların kullanılma hakkı verilirken, işletme hakkının devredilmesinde, Kuruluşların bir bütün olarak veya aktiflerindeki mal ve hizmet üretim birimlerinin mülkiyet hakkı saklı kalmak kaydıyla işletilmesi hakkının verilmesinden kaynaklanmaktır. İşletme hakkının verilmesinde esas olan bir malın kullanımı değil, Kamu İktisadi Kuruluşu tarafından hali hazırda yürütülmekte olan hizmetlerinin, işletme hakkını devralan tarafından yerine getirilmesine devam edilmesi ve hizmetlerin iyileştirilmesidir. İşletme Hakkının Devri sözleşmesinden önceki devreden kuruluşun dağıtım bölgesindeki abonelerle yapılan abonelik sözleşmeleri, devir sözleşmesinden sonra da devam ettiği ve devralanı bağladığı gibi, işletme hakkını devralan tarafından işletme süresince yapılan aboneliklerde, sözleşmenin sona ermesinden sonra da işletmeyi işletecek olan firmaları bağlayacak olması nedeniyle hasılat kira sözleşmesinin unsuru olan “hasılat veren bir malın veya hakkın kullanılmasını ve semerelerinin iktitafını terk etme” kavramından daha geniştir. Bu nedenle sözleşmenin sırf belirli süreli olduğundan bahisle kira sözleşmesi olduğu söylenemez.

Taraflar arasındaki “İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi” kendine özgü bir yapısı olan ticari sözleşme olup, bu niteliğine göre, sözleşmeden kaynaklanan uyuşmazlıklarda Asliye Ticaret Mahkemesi görevlidir. Bu nedenle yargılamaya devam edilerek davanın esası hakkında karar verilmesi gerekirken, sözleşmenin hasılat kirası olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Taraflar arasındaki “İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi” kendine özgü bir yapısı olan ticari sözleşme olup, bu niteliğine göre, sözleşmeden kaynaklanan uyuşmazlıklarda Asliye Ticaret Mahkemesi görevlidir. Bu nedenle yargılamaya devam edilerek davanın esası hakkında karar verilmesi gerekirken, sözleşmenin hasılat kirası olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle tarafların bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 06/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12660, Karar No: 2018/11511, Tarih: 26.06.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/12660 E.  ,  2018/11511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ... olan baba adının ... ada ... sayılı parselin tapu kaydında sehven "..." olarak yazıldığını, halk arasında babasına "..." olarak hitap edildiğini ileri sürerek baba adının nüfus kaydına uygun olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına

07/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.