muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/27612, Karar No: 2020/11690, Tarih: 13.10.2020

Fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıyla ödenir (İş K. m.41/2). İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, bu halde sadece kalan yüzde elli zamlı kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı, nispi emredici bir nitelik taşır. Tarafların bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, sözleşmelerle daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak, çoğunlukla uygulamada belirlenen hedeflerin tutturulmasına bağlı olarak, ödenen ek bir ücrettir. Fazla çalışma ise, kural olarak 4857 sayılı Kanun'a göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi kanuni çalışma saatleri dışında çalışsa da çalışmasa da koşulları oluştuğunda söz konusu ek ücrete hak kazanacaktır. Bu durumda fazla mesai alacağından ödenen primlerin mahsubu doğru değildir. 4857 sayılı Kanunun 41. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir. Bahşiş, yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde, fazla çalışma ücretlerinin zamsız kısmının sabit ücret içerisinde ödendiği kabul edildiğinden, fazla çalışmalar, saat ücretinin %150 zamlı miktarına göre değil, sadece %50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Belirtmek gerekir ki, fazla çalışma ile prim uygulaması arasında çalışma süreleri ile doğru orantılı olması sebebiyle bir bağ olsa da, esasen fazla çalışma ile prim ödemesi birbirinden bağımsızdır. Haftalık 45 saati aşmayan dönem içindeki çalışmalar için de prim elde edilebilmesi mümkün olup, sözü edilen primlerin fazla çalışma ücretinden mahsubu doğru olmaz. Kaldı ki prim, ücretin eki hatta bazen kendisi olabildiği halde, fazla çalışma ücreti genel anlamda ücretten farklıdır. Bu iki ödemenin farklı nitelikte olduğu göz önüne alınmadan, işçiye ödenen prim miktarının fazla çalışma ücreti ile karşılaştırılması suretiyle sonuca gidilmesi yerinde değildir. Diğer taraftan işçiye yapılan prim ödemesinin niteliği, fazla çalışma ücretinin hesabında önem taşımaktadır.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının satışa bağlı prim aldığı, ödenen primlerin hak kazanılan fazla çalışma ücretleri ile karşılaştırıldığında davalı işveren tarafından mevcut bordrolara göre tahakkuk ettirilen prim tahakkukları dikkate alınarak fazla çalışma ücret alacağı talebinin yerinde olmadığı değerlendirilmiştir. Ne var ki, dosya içeriğine göre, davalı işyerinde uygulanan prim sisteminin prim almak için daha fazla çalışmaya yönelik olmadığı, bir başka deyişle yapılan prim ödemelerinin fazla çalışmanın karşılığı olmadığı anlaşılmaktadır. Bu bedenle, davacıya satışa bağlı olarak yapılan prim ödemeleri ile fazla çalışma ücretinin ödendiği kabul edilemeyeceğinden, davacının tanık beyanlarına göre tespit edilebilen çalışma saatleri esas alınarak fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı belirlenmeli ve taraflar arasındaki hizmet sözleşmesinde yer alan fazla mesai ücretlerinin aylık ücrete dahil olduğuna ilişkin hüküm de gözetilerek, fazla çalışma ücreti talebi prim mahsubu yapılmaksızın hüküm altına alınmalıdır.

Bu durumda mahkemece, davacının tanık beyanlarına göre tespit edilebilen çalışma saatleri esas alınarak fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı belirlenmeli, hizmet sözleşmesinde yer alan ücrete ilişkin hüküm de gözetilerek, fazla çalışma ücreti alacağına yönelik talep, tüm dosya kapsamındaki delil durumu gözönüne alınarak prim mahsubu yapılmaksızın yeniden değerlendirilmelidir.

Bu yön gözetilmeden, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde talebin reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.10.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/307, Karar No: 2018/4511, Tarih: 04.10.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/307 E.  ,  2018/4511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (...... Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, davalı ...’ın, dava dışı ...............i Birliği aleyhine başlattığı ...... takibinde, müvekkiline ait taşınmazın haczedildiğini ve satış üzerine düzenlenen sıra cetvelinde adı geçen davalıya pay ayrıldığını, ilgili dosyada müvekkilinin borçlu bulunmadığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan ... vekili, davacı kooperatifin, müvekkilinin alacaklı bulunduğu takip borçlusu ......... Birliğinin ortağı olduğunu, birliğin borçlarından dolayı davacı kooperatifin mallarına haciz konulmasının yasaya ve birlik ana sözleşmesine uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Şikayet olunan ... vekili, davacının davasında haklı olduğunu bildirmiştir.

Mahkemece, şikayetçinin, şikayeet olunan Mustafa'ya borçlu bulunmadığı yönündeki itirazında haklı olduğu gerekçesiyle, şikayetin kabulüne dair verilen karar, şikayet olunan ... vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 24.09.2014 tarih ve 6485 E. - 5923 K. sayılı ilamıyla, borçlunun sıra cetveline itiraz hakkı bulunmadığı, somut olayda, ...... memurunun takip hukukuna uygun olmadığı iddia edilen işlemi şikayete konu yapıldığından, ...... Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu, bu itibarla HMK’nın 114/1-c ve 115/2. maddeleri uyarınca, şikayetin usulden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, bozma ilamına uygun olarak şikayetin HMK’nın 114/1-c ve 115/2 maddeleri uyarınca, usulden reddine karar verilmesi gerekmekte ise de, adliyede müstakil ...... Hukuk Mahkemesi bulunmadığından, şikayete ...... Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılmasına karar verildiği ve yine bozma ilamında belirtildiği üzere, şikayetçi borçlunun sıra cetveline itiraz hakkı olmadığı gerekçesiyle, şikayetin HMK’nın 114/1-d ve 115/2. maddeleri uyarınca usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi kooperatif temsilcileri temyiz etmiştir.

Şikayet olunan alacaklı ...'ın bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerindeki haczinin, şikayetçinin başvurusu üzerine ...... mahkemesince kaldırıldığı ve bu kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği anlaşılmış olup, bu itibarla sıra cetveline girme hakkı bulunmayan adı geçen alacaklıya, satış bedelinden ödeme yapılmış ise ödenen tutarın İİK'nın 361. maddesi hükmü uyarınca, ayrıca bir mahkeme hükmüne gerek kalmaksızın ...... Müdürlüğünce geri alınarak şikayetçi borçluya iade olunacağı tabidir.

Bu açıklamalara, dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11479, Karar No: 2006/17954, Tarih: 20.12.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/11479 E.  ,  2006/17954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre kocanın tüm, kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının maddi tazminat isteği hakkında olumlu – olumsuz bir karar verilmemesi doğru değildir.

3-Kişisel ilişki konusunda kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki mevcuttur.

# Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlışta olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli karardaki aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın 2 ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün diğer yönlerinin ise l. bentte belirtilen nedenlerle ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, temyiz peşin harcını yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 20.12.2006 çar. KARŞI OY YAZISI

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \* kişisel ilişki konusunda çelişki yaratıldığına ilişkin değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar “çelişkisine rağmen” işin esasının “diğer yönlerden” incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum.

Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre:

“...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.”

Dikkat edilecek olursa Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık “diğer yönler incelenmeden” ve “tek başına” bozma sebebi olur.

Dikkat edilecek olursa Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık “diğer yönler incelenmeden” ve “tek başına” bozma sebebi olur.

Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın “çelişik” olması “mutlak bir bozma sebebi” sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara “uygun olması” görüşü konusunda “oybirliği” vardır.

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin ‘tümünü’ ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istek¬ler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan ya¬sal nedenlerle ‘yok hükmünde’ olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284, Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, Yetkin Yayınevi; I. Cilt, Ankara 2000 , II. Cilt, Ankara 2000, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma, s. 1509)

Çelişik kararın gerek “tamamının” gerekse “bir bölümünün” temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek “yeniden karar” oluşturmaktan ibarettir

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/3161, Karar No: 2012/5475, Tarih: 07.03.2012

4. Ceza Dairesi 2012/3161 E., 2012/5475 K.

**4. Ceza Dairesi 2012/3161 E., 2012/5475 K.**

**- MAKTU VEKALET ÜCRETİNE HÜKMEDİLMEMESİ**- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 1136 S. AVUKATLIK KANUNU [ Madde 168 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 322 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 168. maddesi delaletiyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca maktu vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık U... U…

… müdafiinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, beraat eden ve kendisini vekille temsil ettiren sanık yararına 310 lira maktu vekalet ücretinin hazineden tahsiline, biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Yasaya uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Yasanın 8/1.madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CYY.nın 322.maddesi uyarınca davanın esasına, 07.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16185, Karar No: 2014/17480, Tarih: 16.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16185 E.  ,  2014/17480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalı Milli Eğitim Bakanlığı vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve Milli Eğitim Bakanlığı vekilleri taraından sunulan temyiz dilekçelerinin , HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9762, Karar No: 2024/19, Tarih: 08.01.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/9762 E.  ,  2024/19 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/390 E., 2020/524 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2020 tarihli ve 2020/390 Esas, 2020/524 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

17.11.2020 tarihinde sanık müdafiinin yüzüne karşı tefhim edilen karara yönelik, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 26.11.2020 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığına TEVDİİNE,

08. 01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1931, Karar No: 2021/4822, Tarih: 03.06.2021

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2019/1931 E.  ,  2021/4822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermek için yeterli olmadığı belirtilerek; öncelikle karar tarihinden önce yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanun'un 1. ve geçici 1/13. maddeleri nazara alınarak ... davaya dahil edilerek taraf teşkilinin sağlanması, bundan sonra mahallinde, yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan ve komşu mahallelerde ikamet eden yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, jeolog, ziraat mühendisi ve fen bilirkişinin katılımıyla yeniden keşif yapılması, mahalli bilirkişi ve tanıklardan çekişmeli taşınmazın kim tarafından, hangi tarihten beri ve ne şekilde kullanıldığı, taşınmazın öncesinin kadim nitelikte mera olup olmadığı hususlarında olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınması, dinlenen bilirkişi ve tanık beyanlarının çelişmesi halinde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişkilerin giderilmeye çalışılması, mahkeme hakiminin, taşınmazın görüntüsü ve taşınmazın diğer kısımlarından ne şekilde ayrıldığı hususlarındaki gözleminin keşif tutanağına aynen yansıtılması, teknik bilirkişiye, keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmesi, ziraat mühendisi bilirkişiden, taşınmazın değişik yönlerden çekilmiş fotoğraflarının da yer aldığı, taşınmazı komşu parsellerle ve taşınmazın dava konusu bölümü dışındaki bölümleri ile birlikte ele alan, taşınmazın önceki ve mevcut niteliğini, ne kadar süreden beri hangi vasıfla kullanıldığını, mera niteliğinde bulunup bulunmadığını açıklayan, jeolog bilirkişiden ise, taşınmazın dere yatağından kazanılıp kazanılmadığı, halen aktif dere yatağında kalıp kalmadığı hususlarında ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 29.05.2018 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen bölümün davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın imar planı kapsamına alınma tarihine kadar, taşınmaz üzerinde davacı yararına zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Davacı vekili 20.06.2013 tarihli beyanında, çekişmeli taşınmaz üzerinde davacı tarafından 1984-1986 tarihleri arasında imar ihya işlemlerinin yapıldığını ve 1986 yılında tamamlanıp bu tarihten itibaren müvekkili tarafından kullanıldığını belirtmiştir. ...' nın 22.01.2014 tarihli yazısında ise, çekişmeli taşınmazın bir kısmının Belediye Meclisinin 18.10.2004 tarih ve 82 numaralı kararına istinaden imar planı kapsamına alındığı ve 29.11.2004 tarihinde kesinleştiği, kalan kısmının ise 01.12.2004 tarih ve 110 numaralı kararına istinaden imar planı kapsamına alındığı ve 22.01.2005 tarihinde kesinleştiği bildirilmiştir.

Hal böyle olunca; Mahkemece, davacı vekilinin taşınmazda imar ihya işlemlerinin tamamlandığını belirttiği 1986 yılından, imar planının kesinleşme tarihleri olan 2004 ve 2005 yıllarına kadar 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri uyarınca 20 yıllık zilyetlik süresinin dolmadığı ve buna bağlı olarak, davacı lehine zilyetlik yoluyla iktisap koşullarının gerçekleşmediği gözetilerek, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiş olması isabetsiz olup, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10362, Karar No: 2012/2517, Tarih: 29.02.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/10362 E.  ,  2012/2517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, kaçakçılık

HÜKÜM : Aslıhan Dinç (Aktı):Beraat...:Mahkumiyet

İddianamedeki sevk ve tavsife, temyizin kapsamına, 2797 sayılı Yargıtay Yasası’nın 6110 sayılı Yasa ile değişik 14. maddesine, 5607 sayılı Yasanın 3/2. maddesinde hapis cezası yanında ayrıca adli para cezası da öngörülmüş bulunması nedeniyle cezaların yukarı haddi gözetildiğinde kaçakçılık suçunun sahtecilik suçuna göre daha ağır ceza içermesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı iş bölümü kararına göre temyiz inceleme görevinin Yüksek 7. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli Daireye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 29.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.