muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/32477, Karar No: 2018/12025, Tarih: 16.05.2018

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5'inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut olayda, davacıya mevsimlik işte geçen çalışmalarından kaynaklanan kıdem süresinin dikkate alınmayarak ücretinin eksik ödenmesi, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin belirttiği anlamda eşit davranmama tazminatı gerektirecek bir hal oluşturmadığından, davacının bu talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/448, Karar No: 2018/4846, Tarih: 26.06.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/448 E.  ,  2018/4846 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 09.07.2013 gününde verilen dilekçe ile inanç sözleşmesine dayalı ... iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 14.11.2017 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 26.06.2018 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ...ile karşı taraftan davalı vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. İş karar bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.630,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26372, Karar No: 2018/5320, Tarih: 15.05.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/26372 E.  ,  2018/5320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Firar

HÜKÜM : Ek kararın kaldırılması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlünün yüzüne karşı usulüne uygun 05.01.2017 tarihinde tefhim olunan hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 16.01.2017 tarihinde temyiz eden hükümlünün temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 15.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7402, Karar No: 2016/4879, Tarih: 23.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/7402 E.  ,  2016/4879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; trafik ekiplerince yapılan yol kontrolünde durdurulan ve 141 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanık hakkında beraat hükmü kurulurken, uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 23.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6593, Karar No: 2014/9888, Tarih: 28.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/6593 E.  ,  2014/9888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/06/2011

NUMARASI : 2009/646-2011/463

Taraflar arasında görülen davada Adana 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/06/2011 tarih ve 2009/646-2011/463 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı F..sevk ve idaresinde bulunan halk otobüsüne bindiği esnada şoförün aniden ve hızlı bir biçimde hareket etmesi neticesinde otobüsten düştüğünü ve ayağının üzerinden otobüs geçtiğini, çevredekilerin bağırması üzerine şoförün bu kez otobüsü geri vitese takarak aynı ayağının üzerinden bir kez daha geçtiğini ve müvekkilinin yaralanmasına neden olduğunu, müvekkilinin meydana gelen olay nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000 TL maddi ve 30.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında ıslah dilekçesi ibraz ederek 26.004,50 TL maddi tazminatın tahsilini talep ettiklerini beyan etmiştir.

Davalılar vekili, meydana gelen olayda davacının kusurlu olup, müvekkilinin bir kusurunun bulunmadığını, davacının maddi tazminat talebinin dayanağı bulunmadığı gibi, manevi tazminat talebinin de haksız ve fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, maddi tazminat talebinin kabulü ile davacının dava dilekçesinde talep ettiği 5.000 TL tazminatın kaza tarihi olan 10.6.2009 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte, ıslah dilekçesinde faiz isteği bulunmadığından ıslahla arttırılan 21.004,50 TL'nin davalılardan müteselsilen tahsiline, manevi tazminat isteminin ise oluşan zararın ağırlığı, kusur durumu dikkate alınarak kısmen kabulü ile 10.000 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 10.6.2009 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki (2) no'lu bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki (2) no'lu bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Ancak, tazminatı doğuran trafik kazasının yolcu olan davacının araca binmesi sırasında meydana gelmesi nedeniyle, davalı tarafça, davacının da olayda kusuru olduğu ileri sürülüp, tanık deliline başvurulduğu ve tanık dinletilmek istenildiğine göre, mahkemece davalı tarafın tanık dinletme talebi hususunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden, davalı tanıklarının dinlenilmemesine yönelik gerekçe belirtilmeksizin hüküm kurulması doğru olmamış, kararın davalı yararına bozulmasını gerektirmiştir.

3-Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince ise; kaza tarihinin 20.9.2008 tarihi olmasına rağmen mahkemece hüküm fıkrasında 10.6.2009 tarihi olduğu belirtilmek suretiyle bu tarihten itibaren faize hükmedilmesi de doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 28/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12569, Karar No: 2015/16227, Tarih: 05.05.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/12569 E.  ,  2015/16227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ..., zamanaşımı ve husumet itirazında bulunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., işverence iş sözleşmesinin feshedilmediğini ve davacının ihaleyi alan yeni firmada çalışmasını sürdürdüğünü savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İş yeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş yeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, iş yerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda

./..

ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun

14. maddesi kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından iş yeri devirlerinde belirtilen hükümü uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, iş yerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, iş yeri veya iş yerlerindeki hizmet sözleşmeleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Somut olayda, davacı 22.05.2013 tarihinde davalı asıl işveren ... iş yerindeki işinden çıkartıldığını iddia etmesine rağmen, davacının bu tarihten sonra da farklı bir alt işverene bağlı olarak aynı iş yerinde kesintisiz olarak aynı işi sürdürüp sürdürmediği denetlenemediğinden; davacının sigortalı hizmet cetvelinin celbi ile 22.05.2013 tarihinden sonra kesintisiz kabul edilebilecek makul süre içinde başka bir iş yerine giriş kaydı olup olmadığı, varsa bu işyerinin hangi işverene ait olduğu ve ...'tan ihale ile iş alıp almadığı, davacının bu kapsamda aynı iş yerinde kesintisiz olarak aynı işte çalışmaya devam edip etmediği hususları araştırılarak tespit edilmeli, iş yeri devri olduğunun belirlenmesi halinde feshe bağlı alacak olan ihbar tazminatı talebinin reddine, aksi halde şimdiki gibi kabulüne karar verilmelidir. Bu yön gözetilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacı işçi fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram, genel tatil çalışması ücreti isteğinde bulunmuş, mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiştir. Dosyada fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram, genel tatil ücreti ispatlayan yazılı bir delil bulunmamaktadır.

Fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram, genel tatil çalışması yaptığını iddia eden işçi iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen bu alacakların ödendiği varsayılır. Bordroda bu bölümlerin boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil çalışması yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Bu çalışmaların ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

Bu çalışmaların ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil konusunda hesap yapılırken tanık anlatımları dikkate alınmıştır. Varsayıma dayalı tanık anlatımlarına itibar edilemez. İş yerinde yapılan çalışmalara ilişkin görev tanımları dosya arasına alınmalı, iş yerinde kaç personel çalıştığı, bunların sözü edilen iş yerinde haftada kaç gün, kaç saat çalıştıkları, hafta sonu ve ulusal bayram genel tatillerde çalışmanın ne şekilde gerçekleştirildiği belirlenip, davalı yanın somut itirazları da dikkate alınarak tüm deliller birlikte değerlendirilmeli; gerekirse iş yerinde uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılarak davacıya verilen günlük iş planı ile bu iş planını kaç saatte gerçekleştirebileceği belirlendikten sonra fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil alacağının varlığı saptanmalıdır. Mahkemece yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

./..

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1354, Karar No: 2013/437, Tarih: 05.11.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/15-1354 E.  ,  2013/437 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname :2008/249705

Yargıtay Dairesi : 15. Ceza Dairesi

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık H. E. Ş.'in 5237 sayılı TCK’nun 158/1-d, 43 ve 62. maddeleri uyarınca dört kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin, Kars Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.06.2008 gün ve 166-135 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 26.10.2011 gün ve 11969-6545 sayı ile;

"1- Sanık hakkında mağdurlar T.O.ve Ö. Ö.'ye karşı dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlerin temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün onanmasına,

2-Sanık hakkında mağdurlar R.B. ve E. B.'a karşı dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlerin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi 'bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir', yine 43/2. fıkrada ise 'aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da 1. fıkra hükmü uygulanır' düzenlemeleri karşısında,

Kendisini Başbakanlıkta danışman İshak Yılmaz olarak tanıtan sanığın, Susuz İlçe Özel İdare Müdürü F. K.'ya ......ve ...... Köyleri hakkında bilgiler aldıktan sonra her iki köyden iki kişiyi askerliğini yapmış olmak kaydıyla işe yerleştireceğini söylemesi ile verdiği numaradan kendisini arayan .....Köyü Muhtarı M.B.'ya aynı teklifi yaptığı, muhtarın görüştüğü E. B. ve R.B.'un iş teklifinin kabul etmesi üzerine M. B.'nın aracılığı ile paraları yatırdıkları ve mağdurlarla sanığın doğrudan hiç görüşmediği olayda, dolandırıcılık eyleminin tek fiille iki kişiye karşı gerçekleştiği gözetilerek sanık hakkında bir kez hüküm kurularak tayin olunan cezasının 5237 sayılı TCK'nun 43/2. maddesi uyarınca artırılması gerekirken, yazılı şekilde her bir mağdura yönelik eylemi nedeniyle ayrı ayrı yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise  28.11.2011 gün ve 249705 sayı ile;

"...Dolandırıcılık suçunda fail, bir kimseyi hileli davranışlarla aldatıp onun veya bir başkasının zararına olarak kendisinin veya üçüncü bir kişinin malvarlığına ilişkin yarar elde etmektedir.

5237 sayılı TCK’nun 157. maddesinde hükme bağlanan dolandırıcılık suçu, 'hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak' olarak tanımlanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise  28.11.2011 gün ve 249705 sayı ile;

"...Dolandırıcılık suçunda fail, bir kimseyi hileli davranışlarla aldatıp onun veya bir başkasının zararına olarak kendisinin veya üçüncü bir kişinin malvarlığına ilişkin yarar elde etmektedir.

5237 sayılı TCK’nun 157. maddesinde hükme bağlanan dolandırıcılık suçu, 'hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak' olarak tanımlanmıştır.

5237 sayılı TCK’nun 158/1-d maddesinde 'Kamu kurum veya kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasi parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle' dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli bir hal olarak hükme bağlanmıştır.

Kamu kurum veya kuruluşları, kamu kurum niteliğindeki meslek kuruluşları, siyasi parti, vakıf veya dernek tüzel kişilikleri toplumda güven beslenen müesseselerdir.

Hileli davranışın gerçekleştirilmesinde belirtilen kurumların araç olarak kullanılması, suçun işlenmesinde sağladığı kolaylık nedeniyle nitelikli hal olarak kabul edilmiştir.

Bentte sayılan kuruluşların 'araç' olarak kullanılması nitelikli halin gerçekleşmesi için yeterli olup, bunların ayrıca suçtan zarar görmüş olmalarına gerek yoktur.

765 sayılı TCK’nda nitelikli halin gerçekleşmesi 1. fıkranın 3. bendinde yalnızca 'kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılmasını' gerektirmekte iken; 5237 sayılı TCK, bunun yanında ayrıca 'kamu meslek kuruluşları' ile 'siyasal parti, vakıf ve dernek tüzel kişiliklerinin' araç olarak kullanılmasını da nitelikli hal kapsamına almıştır.

Bu kuruluşların ve üst birliklerinin kayıt, belge, bayrak, flama, rozet gibi alametlerinin kullanılarak suçun işlenmesi mümkündür.

Bu kuruluşların maddi bir varlığının hile unsuru olarak kullanılmaması durumunda dolandırıcılık suçunda kamu kurumunun vasıta olarak kullanılmasından söz edilemeyeceği düşünülmektedir. Somut olaydaki gibi, kamu kuruluşlarının yalnızca isminin kullanılması durumunda kamu kurumunun vasıta olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan değil, basit dolandırıcılık suçundan hüküm kurulması gerektiği düşünülmektedir.

...Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya bakıldığında;