muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9640, Karar No: 2017/2174, Tarih: 26.04.2017

İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünün yazısında; stajyer öğrencilerin ücretlerinin ödenmeye başlandığı, davacının mezun olduğu okul müdürlüğünün yazısında da benzer ifadelere yer verildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece; davacının, staj yaptığını bildirdiği okul veya işletme ile yazışma yapılarak, staj yapıp yapmadığının sorulması, taraflar arasında buna ilişkin yazılı bir sözleşme olup olmadığının araştırılarak; stajın yapılmış olması durumunda hangi tarihler arasında staj yaptığının, bu süre zarfında izinli veya raporlu geçen günlerin olup olmadığının tespiti, staj yapılan birimde çalışan personel sayısının belirlenmesi ve ayrıca davalı kurumca staj nedeni ile herhangi bir ödeme yapılıp yapılmadığının araştırılması gerekirken eksik inceleme ile hüküm tesisi doğru doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA 26/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8115, Karar No: 2012/6788, Tarih: 30.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/8115 E.  ,  2012/6788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kurum'a bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacaklarının istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalılar vekillerinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi bu aşamada yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine,30/04/2012gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/99, Karar No: 2014/2755, Tarih: 29.04.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/99 E.  ,  2014/2755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürmeye teşebbüs, tasarlayarak öldürmeye teşebbüse azmettirme, tasarlayarak öldürmeye teşebbüse yardım, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında;

a-Mağdur ...’ı tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı TCK.nun 82/1-a, 35/2, 38/3, 53/1 ve 63. maddelerine göre 10 yıl hapis cezası.

b-Mağdur ...’ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan beraatine.

2-Sanık ... hakkında, mağdur ...’ı tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs suçuna azmettirmek suçundan 5237 sayılı TCK.nun 38/1 delaletiyle, 82/1-a, 35/2, 62, 53/1, 63 ve CMK.nun 100 maddelerine göre 15 yıl hapis cezası.

3-Sanık ... hakkında, mağdur ...’ı tasarlayarak kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yardım etmek suçundan, 5237 sayılı TCK.nun 82/1-a, 35/2, 39/1, 62 ve 53/1. maddelerine göre 7 yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ...hakkında mağdur .....'ı tasarlayarak öldürmeye teşebbüs, sanık ... hakkında mağdur ...'ı tasarlayarak öldürmeye teşebbüse azmettirme, sanık ... hakkında mağdur ...'ı tasarlayarak öldürmeye teşebbüse yardım suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ...hakkında mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükmünün incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, sanık ...hakkında mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ... ve ...'ın sübuta, sanık ... müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde sübuta, sanık ... müdafiinin sübuta, sanık ...ve müdafiinin eksik incelemeye, haksız tahrikin varlığına, Cumhuriyet Savcısının sanık ...'ın mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A-Sanık ...hakkında mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B-Sanık ...hakkında mağdur ...'ı tasarlayarak öldürmeye teşebbüs, sanık ... hakkında mağdur ...'ı tasarlayarak öldürmeye teşebbüse azmettirme, sanık ... hakkında mağdur ...'ı tasarlayarak öldürmeye teşebbüse yardım suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

A-Sanık ...hakkında mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B-Sanık ...hakkında mağdur ...'ı tasarlayarak öldürmeye teşebbüs, sanık ... hakkında mağdur ...'ı tasarlayarak öldürmeye teşebbüse azmettirme, sanık ... hakkında mağdur ...'ı tasarlayarak öldürmeye teşebbüse yardım suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; olay tarihinden önce mağdur ...'ın ağabeyi ... ile sanık ...'ın bir süre birlikte restoran işlettikleri ancak aralarındaki problemler ve parasal konular nedeniyle ayrıldıkları, sanık ...’ın restoranda bulunan elektronik eşyalarını almak istediği; ancak ...’in kardeşlerinin eşyaları vermemesi nedeniyle husumetin mağdur ...'a da yansıdığı, sanıklar ... ve ...’ın daha önce yanlarında çalışan ve boşanmış olduklarını bildikleri sanık ....’ın çevreye borçlarının da bulunmasını bildiklerinden .... veya ailesinden birini gözdağı vermek amacı ile vurmasını istedikleri, bu amaçla ...'ın pompalı tüfek getirerek sanık ...'a teslim ettiği, aynı gün gece sanık ....’ın kullandığı araçla mağdur ....'ın restoranında çalışan ... isimli bayanı bırakmak için gelecekleri yer olan .... Caddesine ....’ı bıraktığı, sanık ....’ın açık kimliği belirlenemeyen başka bir şahısla ile birlikte olay yerinde beklemeye başladıkları, bu arada ön sağ koltuğunda mağdur ....’ın oturduğu diğer mağdur ....'in sevk ve idaresindeki .... plakalı araçla .... isimli bayanı .... Caddesi üzerinde indirdikleri, buradan ayrıldıkları sırada sanık ... ile açık kimliği belirlenemeyen şahsın araca çok sayıda ateşleri sonucu mağdur ...'ın sağ kol üst kısım ve göğüs sağ tarafına isabet eden saçma tanelerine bağlı olarak gelişen kot kırığı, akciğer kontüzyonu ve hemotoraks nedeniyle hayati tehlike geçirecek ve kırıkların hayati fonksiyonlara etkisi orta (2) derece olacak şekilde yaralandığı, sanık ...'ın başka bir sokakta beklemekte olan sanık ...’ın aracına binerek olay yerinden uzaklaştığı, daha sonra sanık ... ile buluştuğu olayda;

a-Sanık ...’ın ikrarının diğer sanıklar yönünden tek delil olması ve bu ikrarla olayın ortaya çıkması, hükme esas alınan bu ikrara göre sanık ...'ın diğer sanıklar ... ve ... ile mağdurun yaralanması konusunda anlaşması karşısında, lehe yorumla sanıklar ... ve ...'ın eylemlerinin mağdur ...'ı silahla hayati tehlike geçirecek şekilde kasten yaralamaya azmettirme suçunu oluşturacağı düşünülmeden, yazılı şekilde tasarlayarak öldürmeye teşebbüse azmettirme ve bu suça yardımdan hüküm kurulması suretiyle sanıklara fazla ceza tayini,

b-Tasarlamanın oluşması için, bir kimseye karşı belli bir suçu işleme kararının verilmesi, suç işleme kararı ile fiilin icrası arasında makul bir sürenin geçmesi, bu süre içerisinde sebat ve ısrar gösterilerek karardan dönülmemesi gerekmekte olup, incelemeye konu somut olayda sanık ...'ın mağdurun yaralanması konusundaki teklifi kabul ederek aynı gün gece saatlerinde mağduru av tüfeği ile yaraladığının anlaşılması karşısında tasarlamanın koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, sanık ....'ın kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan TCK.nun 81, 35/2 maddeleri ile cezalandırılması yerine yazılı şekilde tasarlayarak insan öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar .... ve müdafiileri ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak CMUK.nun 321. maddesi

gereğince (BOZULMASINA), bozma nedenine ve tutuklulukta geçen süreye göre sanık ..... ve müdafiinin tahliye istemlerinin reddine, 29/04/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

29/04/2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı .....'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii avukat ...'nın yokluğunda 30/04/2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2012/4296, Karar No: 2013/998, Tarih: 13.02.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2012/4296 E.  ,  2013/998 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

... mirasçısı olan davacı ... 2778 parsel sayılı taşınmazın babası ... ait olduğunu ancak tapu kayıtlarında gözükmediğini belirterek Asliye Hukuk Mahkemesinde Hazine aleyhine dava açmıştır. Asliye Hukuk Mahkemesince tutanağın kesinleşmediğinden bahisle görevsizlik kararı verilerek dosya Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesince dava konusu taşınmaza ait ... adına yapılan tespitin sehven itirazlı bırakıldığı, tespitin kesinleştiği ancak tapu kaydında tescilinin yapılmadığı gerekçesiyle davanın reddine,.... adına tespiti yapılan 2278 parsel sayılı taşınmaza ait tutanağın tapu siciline tescili için Derince Tapu Sicil Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı Hazine'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 13.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16764, Karar No: 2014/2157, Tarih: 19.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/16764 E.  ,  2014/2157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.07.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-492 Sayılı Harçlar Kanunu ve eki Tarifenin karar ve ilam harcına ilişkin hükmü uyarınca tarafların muhdesatlar nedeniyle taşınmazın satışı sonucu elde edilecek bedelden tapudaki hisseleri oranında değil bilirkişinin belirlediği oranlarda bedel alacağı anlaşılmakla,karar tarihi itibariyle gayrimenkulün satış bedeli üzerinden alınacak harcın tarafların satış bedelinden aldıkları hisseler oranında tahsiline karar vermek gerekirken sadece hisseleri oranından tahsiline karar verilmesi doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hüküm fıkrasının 9. paragrafının yer alan “Satış parası üzerinden alınacak binde 11,38 harcın

taraflardan hisseleri oranında alınarak hazineye irad kaydına,” ibaresinin hüküm sonucundan çıkarılarak bunun yerine “Satış parası üzerinden alınacak binde 11,38 oranında harcın taraflardan satış bedelinden aldıkları hisseler oranında tahsiline" ibaresinin yazılmasına, hükmün HUMK'nın 438/7. maddesi gereğince DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3789, Karar No: 2013/4437, Tarih: 11.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/3789 E.  ,  2013/4437 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, geçirdiği iş kazası sonucu sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya yapılan giderler nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan ödetilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır….”; düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin, anılan Yasada, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir hüküm bulunmadığı ve genel olarak Yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralının sonucu olarak davanın yasal dayanağının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi olduğu belirgindir.

506 sayılı Yasanın 26. maddesindeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve işgüvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya haksahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22. maddede belirtilen

tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı (Anayasa Mahkemesinin 23/11/2006 tarihli ve E:2003/10 K:2006/106 sayılı Kararı ile bu fıkrada geçen “sigortalı veya haksahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere” bölümü iptal edilmiştir.) Kurumca işverene ödettirilir.…İş kazası veya meslek hastalığı, 3. birkişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3. kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilir.” düzenlemesine göre; davaya konu iş kazasında kusurlu olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığı sorumludur.

Kusur raporlarının 506 sayılı Yasanın 26., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir.4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır.İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Eldeki davada Mahkemece, davalı işverenin %60 kusurlu olduğu kanaatiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de; sigortalının da işverene karşı tazminat davası açtığı ve bu dava dosyası celp edilmeksizin yine orada alınan kusur raporu değerlendirilmeksizin karar verildiği anlaşılmıştır.

İş kazalarında, şayet işyerinde iş güvenliği ile ilgili tüm tedbirlerin alınmasına rağmen, kaza oluşmuşsa bu takdirde kaçınılmazlığın veya kötü tesadüfün varlığından söz edilebilir. Lakin davaya konu somut olayda kaçınılmazlıktan söz edilemez.

Mahkemece tazminat dosyası getirtilerek ve bu dosyada alınan kusur raporu da gözetilerek iş güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan yeni bir kusur raporu alındıktan sonra karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme neticesi yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ve davalı avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 11.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22358, Karar No: 2017/10199, Tarih: 19.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/22358 E.  ,  2017/10199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.