muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2459, Karar No: 2020/407, Tarih: 13.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/2459 E.  ,  2020/407 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, eksik inceleme ile karar verildiğine, sanığın beraat etmesi gerektiğine, mahalli Cumhuriyet savcısının, sanığa fazla ceza verildiğine yönelik temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-Olay günü, sanığın yönetiminde olan ve annesi ...'a ait araçla yanında arkadaşı olan aracın arka koltuğunda seyahat eden ... ile Kütahya ilinden Eskişehir iline seyir halinde iken Eskişehir iline gelmeden 8 km kala sanığın beyanına göre yola çıkan köpeğe çarpmamak için direksiyonu kırması sonucu aracın direksiyon hakimiyetini bir şekilde kaybederek yolun sağına doğru araçla takla atarak şarampole yuvarlandıkları, aracında yolcu olarak bulunan ...'ın travmatik beyin kanaması sonucu öldüğü olayda, herhangi bir suçtan sabıkası bulunmayan ve lehe hüküm talebinde bulunan sanığın tüm aşamalarda olaydan ölenin arkadaşı olması nedeniyle derin üzüntü duyduğunu psikolojik rahatsızlık yaşadığını beyan ettiği dikkate alındığında bu nedenle olaydan dolayı pişman olmadığı ve üzülmediği şeklindeki dosya kapsamıyla bağdaşmayan gerekçelerle TCK‘nın 50/4 ve devamı Yasa hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sürücü belgesinin asgari hadden çok fazla uzaklaşmak suretiyle 3 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmesi

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA; 13.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7148, Karar No: 2012/19826, Tarih: 12.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/7148 E.  ,  2012/19826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY'nın 493/1-son, 55/3, TCY'nın 102/3, 104/2. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'nın aynı suça uyan 142/1-b, 31/3, 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olması ve suçun işlendiği 03.02.2002 tarihinden inceleme tarihine kadar aynı Yasanın 66/1-e, 66/2, 67/4.maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-Sanık ... ve hükümlü ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCY'nın 53. maddesinin uygulandığı kararda belirtilmemişse de, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infazda gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ...'nin başka suçtan Ümraniye Cezaevinde hükümlü bulunduğunun anlaşılması karşısında, hükmün açıklandığı 14.11.2007 tarihli son oturumda hazır bulundurulmadan hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2-Yakınana ait kilit altına alınmış araca yönelik hırsızlık eylemi 5237 sayılı TCY'nın 142/1-b maddesine uyduğu halde yazılı şekilde aynı Yasa'nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması,

3-Birlikte suç işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine yazılı biçimde uygulama yapılarak 5271 sayılı CMK'nın 326/2.maddesine aykırı davranılması,

2-Yakınana ait kilit altına alınmış araca yönelik hırsızlık eylemi 5237 sayılı TCY'nın 142/1-b maddesine uyduğu halde yazılı şekilde aynı Yasa'nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması,

3-Birlikte suç işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine yazılı biçimde uygulama yapılarak 5271 sayılı CMK'nın 326/2.maddesine aykırı davranılması,

4-Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 09.04.2003 gün, 2002/347 207 sayılı hükümlülük kararının, sanık ... savunmanı ve sanık ... tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 10. Ceza Dairesi'nin 22.11.2005 günlü ilamında "5328 sayılı Yasa'nın geçici 1. maddesi gereğince 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7. maddesi ile 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 5349 sayılı Kanun'la değişik 9. maddesi uyarınca sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına ve bozmadan CMK'nın 325.maddesi gereğince sanık ...'un da yararlanmasına" denilerek bozulmasına karar verildiği, bozma ilamından hükmü temyiz etmeyen sanık ... da yararlandırılarak 14.11.2007 günlü kararın verildiği anlaşılmışsa da; 5252 Sayılı Yasanın 9. maddesinde Yasa koyucu sonradan yürürlüğe giren yasa hükümleri uyarınca yapılacak uyarlama yargılaması ve sonuçlarını özel olarak düzenlemiş bulunduğundan, somut olayda 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 325. maddesi hükmünün lehe yasa değerlendirmesi gerekçesiyle yapılan bozmalarda uygulama koşul ve olanağının bulunmadığı; sanık ... hakkında verilen 09.04.2003 günlü, 2002/347-207 sayılı hükümlülük kararının adı geçen sanık yönünden temyiz edilmeksizin kesinleştiği gerçeğinin, yasa koyucunun iradesine aykırı yöntemle çözülemeyeceği, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 gün ve 2007/125-2007/186 sayılı kararında da açıklandığı üzere, bozma ilamı sonrasındaki yargılamanın, temyiz olunmaksızın kesinleşmesi nedeniyle lehe Yasanın belirlenmesine ilişkin olduğu kabul edilen hükümlü ... hakkındaki uyarlama yargılaması ile genel hükümlere göre hakkındaki yargılama süren sanıklar ... ve ... hakkındaki davanın, farklı hükümlere bağlı olması ve birlikte görülemeyeceği gözetilip, hükümlü ... hakkındaki 09.04.2003 tarihli hükmün kesinleşmesinden sonra bu hükümlü hakkında 03.02.2006 tarihli uyarlamaya ilişkin ek kararın verildiği, ancak kesinleşmesine dair bir şerhin dosyada bulunmadığı anlaşılmakla bu hususun da araştırılarak, sonucuna göre hükümlünün hukuki durumu değerlendirilerek, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca hükümlü ... hakkındaki davanın ayrılmasına karar verilip, uyarlama yapılması zorunluluğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve hükümlü ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlü ... yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8697, Karar No: 2016/6897, Tarih: 31.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/8697 E.  ,  2016/6897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 62, 53 maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 160 TL adli para cezası.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın şikayetçi ...'in motorlu kurye olarak çalıştığı ... isimli iş yerini arayarak sipariş verdiği ve siparişi de 200 TL para üstü ile birlikte ...Müdürlüğü'ne getirmesini söylediği, şikayetçinin belirtilen adrese gittiğinde sanığın kapıda beklediği ve siparişi verenin kendisi olduğunu, para üstünü kendisine vermesini, siparişi alıp ödemeyi yapacak olanın içeride şef ... bey olduğunu söylediği, şikayetçinin para üstünü sanığa verip içeriye girdiğinde sipariş verilmediğini öğrendiği, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği kendi ikrarı ile de sabit olduğundan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Gerekçeli kararın kabul bölümünde olay tarihinin 26/10/2011 olarak belirtilmiş olması mahallinde düzeltilebilir madde hata olarak görülmüştür.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulamanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 10 gün olarak tayin edilmesi, ayrıca gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilirken uygulanan kanun maddesinin yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “10 gün”, “8 gün” ve “160 TL” terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün", "4 gün" ve "80 TL" ibarelerinin eklenmesi, yine gün adli para cezasının adli para cezasına cevrildiği hüküm fıkrasına “TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25617, Karar No: 2016/2692, Tarih: 29.01.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/25617 E.  ,  2016/2692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı şirket tarafından borçlu .... aleyhine bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile yapılan takipte, borçlunun taşınmazı üzerine 13/04/2012 tarihinde haciz konulmasından sonra taşınmazın .... adına kayıtlı iken üzerindeki haciz ile birlikte 01/10/2012 tarihinde 3. kişi ....'a satıldığı, satın alan 3. kişi ....'ın, şikayetçi ....'ya olan prim borçları nedeniyle taşınmaza 27/11/2013 tarihinde .... tarafından haciz konulduğu, taşınmazın şikayete konu olan takip dosyasından talimat yolu ile satışının yapıldığı, paranın takip dosyasına gönderildiği, şikayetçi ....'nın icra müdürlüğüne başvurusunda kamu alacağı bulunduğundan 6183 Sayılı Kanun'un 21. maddesi gereğince sıra cetveli yapılarak paranın garameten paylaştırılması talebi üzerine, icra müdürlüğünce; 3. kişinin brcundan dolayı konulan haczin dosya alacağına etki etmeyeceğine ve sıra cetveli yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, ....'nın sair taleplerinin ve icra müdürlüğünün söz konusu kararına yönelik şikayetinin mahkemece reddedildiği görülmektedir.

İİK'nun 140. maddesinin birinci fıkrasına göre "Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar." düzenlemesine yer verilmiştir.

Diğer taraftan, İİK'nun 100. maddesine göre ise, borçluya ait paranın veya satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar birden fazla alacaklı tarafından haciz konulması halinde anılan madde hükmü gereği icra müdürlüğünce derece kararı yapılması gerekir.

Birden fazla alacaklı bulunduğu böyle durumlarda, icra müdürlüğünce, öncelikle İİK.nun 140.maddesi gereğince sıra cetveli yapılarak alacaklılara diğer alacaklara yönelik itirazlarını ileri sürme imkanı tanınmalıdır.

O halde mahkemece, İİK'nun 140. maddesi uyarınca sıra cetveli yapılmasına karar verilmesi gerekirken anılan husus gözardı edilerek yazılı şekilde şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15, Karar No: 2015/1703, Tarih: 17.06.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/15 E.  ,  2015/1703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uzunköprü 1.Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04.04.2013

NUMARASI : 2013/46 E-2013/169 K.

Taraflar arasındaki "boşanma" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Uzunköprü 1.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 22.11.2011 gün ve 2008/521 E-2011/401 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2.Hukuk Dairesi'nin 03.10.2012 gün ve 2012/3568 E.-2012/23350 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297.maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

HMK’nun 294.maddesinin 3.fıkrasında ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.06.1991 gün 323-391 sayılı; 10.09.1991 gün 281-415 sayılı; 25.09.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün 981-936 sayılı; 23.01.2008 gün 29-4 sayılı; 05.10.2011 gün 607-604 kararları).

Somut olaya gelince; mahkemece usule uygun karar oluşturulmamış sadece "önceki kararda direnilmesine" denilmekle yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz usule uygun karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz usule uygun karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa karar usule uygun karar değildir.

Direnme kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, 17.06.2015 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5133, Karar No: 2014/16166, Tarih: 02.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/5133 E.  ,  2014/16166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

I- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın borçlu şirketin yetkili temsilcisi olmaması nedeniyle fiilin faili olmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu şirketin ticaret sicilinde kayıtlı olması, vergi dairesince 31.03.2011 tarihinde re'sen terk işleminin yapıldığının bildirilmesi ve zabıta araştırmasına göre borçlu şirketin ticareti terk ettiğinin anlaşılmasına göre unsurları oluşan suçtan mahkumiyet yerine, ticaret şirketleri yönünden suçun oluşmayacağı gerekçesiyle, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1462, Karar No: 2018/4829, Tarih: 12.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/1462 E.  ,  2018/4829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret farkı alacağı, yıpranma prim farkı alacağı, yasal ilave tediye farkı alacağı, akdi tediye farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin geçici işçi statüsünde çalışmakta iken, 2001 yılında daimi kadroya alındığını ve bu surette çalışmasını emekli olana kadar sürdürdüğünü ancak daimi kadroya alındığı tarihe kadar çalışmış olduğu sürelerin dikkate alınmaması sebebiyle intibakının yanlış yapıldığını belirterek geçici işçi statüsünde çalıştığı sürelerinde dikkate alınması suretiyle derece ve kademesinin tespit edilmesini ve söz konusu yanlış intibak sebebiyle oluşan bir kısım fark işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını ayrıca ilgili dönem Toplu İş Sözleşmesi ve Ek Protokollere göre davacının intibakının yapılarak işe başlatıldığını, davacının emekli olmasından sonraki Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden faydalanmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının kadroya geçmesiyle birlikte yeni çalışma şartlarını suskun kalarak zımni olarak kabul ettiğini ve uzun yıllar boyu anılan şartlara tabi olarak çalıştıktan sonra geçmiş dönemin ücret intibakını talep etmesinin iş hukuku ilkeleri ile bağdaşmadığını, 2013 yılında Toplu İş Sözleşmesinde yapılan düzenlemeden önce davacının emekli olması sebebiyle söz konusu düzenlemeden faydalanamayacağını, işveren ile Türk İş Sendikası arasında imzalanan 26.10.2000 tarihli protokol uyarınca davacının konumunda bulunan geçici işçilerin mevcut ücretleri üzerinden sürekli işçi kadrosuna geçirilecekleri açık ve özel olarak belirtildiğinden davacının geçmişe yönelik taleplerinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm Yargıtay 7. Hukuk Dairesi tarafından bozulmuştur.

Bozma ilamında özetle; davacının kadroya geçirilmeden evvelki çalışmalarının çalışma süresine dahil edilmesi suretiyle derece ve kademesinin belirlenerek eğer var ise fark alacaklarının hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesinin isabetsiz olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozma sonrası kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe: