muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1893, Karar No: 2020/72, Tarih: 06.01.2020

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin 21.10.2013 tarihinde "RAT-KA PREMİUM" ibareli, 5. sınıftaki ürünleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğu, davacının markasının asıl ve ayırt edici unsurunun "PREMIUM" ibaresinden oluştuğu, yazıldığı biçimde okunduğu, etken madde isminden türetilmiş olmadığı, ayırt ediciliği bulunan bir işaret olduğu, 5. sınıf ürünler bakımından derhâl ve doğrudan doğruya ürünlerin cinsini, vasfını veya herhangi bir hâlini belirtmediğinden somut ve soyut olarak ayırt edicilik vasfının bulunduğu, davalı başvurusunun konusu olan işaretin de "RAT-KA PREMİUM" ibaresinden oluştuğu, yazıldığı biçimde okunduğu, bu işaretin ilaç etken maddesinden türetilmiş olmadığı, işarette "PREMİUM" ibaresinin de asıl ve ayırt edici unsurlardan biri olduğu, anlam, görünüş ve okunuş olarak başvuru konusu işaretin davacı markasıyla iltibasa sebebiyet verecek derecede benzer olduğu, başvuru kapsamında yer alan 5. sınıftaki "insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tibbi amaçlı kimsayal ürünler, kimyasal elementler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı olan ya da olmayan diyet maddeleri, besin takviyeleri, zayıflatıcı ürünler, tıbbi amaçlı bitkiler ve bitkisel içecekler, diş hekimliği için ürünler (aletler/cihazlar hariç)" emtialarının davacının markasının kapsamında yer alan 5. sınıftaki tıbbi müstahzar ürünleriyle aynı türden olduğu, diğer ürünlerin ise farklı türden olduğu, normal düzeyde bilgilendirilmiş, makûl ölçüde dikkatli, işaret ve markayı aynı anda görüp detaylarını karşılaştıramayan ve daha önce yararlandığı ürünlerle ilgili markanın göz ve kulağında kalan izine dayanarak sonraki ürün alımlarında aynı markayı taşıyan mallardan yararlanmak isteyen ortalama düzeydeki alıcıların davalı başvurusunun konusu olan işaret ile redde mesnet davacı markasının farklı işletmelere ait iki ayrı marka olduğunu algılamalarının mümkün olmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, Türk Patent YİDK'nın 2015/M-2795 sayılı kararının, 5. sınıftaki, "insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı olan ya da olmayan diyet maddeleri, besin takviyeleri, zayıflatıcı ürünler, tıbbi amaçlı bitkiler ve bitkisel içecekler, diş hekimliği için ürünler ( aletler/cihazlar hariç)" emtiası bakımından iptaline, fazlaya ilişkin iptal isteminin reddine, davalı başvurusu marka olarak tescil edilmediğinden hükümsüzlük istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre, mahkemece reddedilen sınıflar yönünden, davacının "PREMİUM" ibareli markası ile davalının "RAT-KA PREMİUM" ibareli marka başvurusu arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas bulunmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddinin gerektiği; davalılar vekillerinin istinaf başvurularına gelince, davacının "PREMİUM" ibareli 5. sınıf (tıbbi müstahzar) ürün ve hizmetleri içeren markasının bulunduğu, davalının da "RAT-KA PREMİUM" ibareli 5. sınıf ürünleri içeren marka başvurusunda bulunduğu, tescilli bir marka ile başvuru konusu ibare arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede görsel, sescil ve anlamsal benzerlik olup olmadığının tespitinde her iki işaretin ayırt edici ve baskın unsurları nazara alınarak bütünü itibariyle bıraktıkları izlenimin nazara alınması gerektiği, davacının markalarının "PREMİUM" ibare ve biçimli olduğu, "ödül", "ikramiye" ve "seçkin" gibi anlamları bulunan premium ibaresinin tanımlayıcı nitelikte olduğu, sunulan ürünün tüketicisine sunulmuş bir ödül, mükafat olduğunu, seçkin bir ürün olduğunu tanımladığı, bu yüzden ayırt ediciliğinin zayıf olduğu, bu nedenle küçük değişikliklerle ayırtediciliğin sağlanabileceği, zayıf markayı alan kişilerin bunun sonuçlarına da katlanması gerektiği, davacının tescilini istediği 5. sınıftaki ürünlerin tüketicilerinin bilinçli olduğu, dava konusu başvuruda da "Premium" ibaresinin yardımcı unsur konumunda olduğu, bu bağlamda davalının başvurusuna konu ibaredeki "RAT-KA" ibaresinin gerekli farklılaştırmayı sağladığından markalar arasında bütünsel bir bakışla görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürebilecek derecede benzerlik bulunmadığı, markaların bir bütün olarak korunması gerektiği, ortalama tüketicilerin davacının markası ile başvuru konusu işareti ilk gördüğünde ve duyduğunda bunların farklı iki işaret ve marka olduğunu hemen algılayabileceği, işaretin bütün olarak anlamsal, görsel ve sescil olarak davacı markalarından belirgin biçimde farklı olduğu ve bu nedenle davacı itirazlarının reddine dair kurum kararının hukuka uygun olup davanın kısmen kabulüne dair ilk derece mahkemesi kararının hatalı olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, davalı ... Medikal Tıbbi Cihazlar Zirai Ürünler Ecza Deposu Temizlik Gıda İth. İhr. San. ve Tic. Paz. Ltd. Şti. ve davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekillerinin istinaf başvurularının kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince Ankara 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.03.2017 tarih ve 2015/216 E. - 2017/89 K. sayılı kararın kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, marka tescil başvurusuna yapılan itirazın reddine dair TPMK YİDK kararının iptali ile bu karar neticesinde tescil edilen markanın hükümsüzlüğü isteminden ibaret olup, ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen kararı istinaf edilmesi üzerine inceleyen bölge adliye mahkemesince yazılı gerekçeyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Davalının başvuru markası “RAT-KA PREMİUM” ibaresinden, davacı şirketin itirazına dayanak markası ise “PREMIUM” ibaresinden oluşmaktadır. İlk Derece Mahkemesince, taraf markaları arasında aynı veya benzer mal ve hizmetler yönünden 556 sayılı KHK’nın 8/1.b maddesine göre iltibas tehlikesinin bulunduğu, "PREMİUM" ibaresinin tescili istenen 5. sınıf emtiaları yönünden doğrudan doğruya cins, vasıf veya emtianın herhangi bir halini bildirmediği, bu yönüyle somut ve soyut ayırt ediciliğinin bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne dair karar verilmişse de; dosyayı istinaf talebi üzerine inceleyen Bölge Adliye Mahkemesince, "PREMIUM" ibaresinin ödül, ikramiye ve seçkin gibi anlamlara geldiği, bu yönüyle taraf markaları kapsamındaki emtialar yönünden de tanımlayıcı ve vasıf bildirici mahiyette olduğu, bu ibareye ek olarak tescili istenen "RAT-KA" ibaresinin başvuruyu davacı markasından yeterli derecede farklılaştırdığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, "PREMIUM" ibaresinin Bölge Adliye Mahkemesince kabul edilenin aksine, sadece ürünün emsallerine göre daha nitelikli ve özellikli olduğuna işaret etme anlamı dışında anlamları da bulunduğundan, her ne kadar tescil kapsamı bilinçli tüketicilere yönelik olsa bile Türkçe anlamının önemli sayıda tüketiciler tarafından bilinebilecek sözcüklerden olmadığı gibi, ibarenin tescil kapsamı bakımından doğrudan tanımlayıcı bir ibare olduğunun da ileri sürelemeyeceği, taraf markaları arasında görsel, işitsel ve telaffuz olarak hitap ettikleri tüketiciler nezdinde bırakacakları genel izlenime göre 556 sayılı KHK’nın 8/1.b maddesi anlamında ilişkilendirme ihtimalini de içerecek derecede benzerlik bulunduğu halde Bölge Adliye Mahkemesince davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 06/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4954, Karar No: 2009/8020, Tarih: 25.06.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/4954 E.  ,  2009/8020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.01.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 16.02.2009 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 23.06.2009 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı ... vekili Av. ... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. ... karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı, davacıya taşınmazından pay satmadığını, bedel de almadığını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının satış belgesi olmadığı, davalıya bedel de ödenmediği gerekçeleriyle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 684. ve 718.maddeleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Konunun bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyi niyetli olmasıdır;

Türk Medeni Kanununun 724.maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü, bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır;

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. Bazı Yargıtay kararlarında vurgulandığı üzere, inşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açar.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de, büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale

konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Davada dayanılan ve noterde düzenlenen 19.01.1994 tarihli “muvafakatname” başlıklı belge davacının davalı malikin rızasıyla taşınmazına yapı yaptığını, başka bir anlatımla yapıya mülkiyetin ileride kendisine geçirileceği inancıyla başladığını gösterir. Diğer taraftan bilirkişi 21.02.2008 tarihli raporunda toplam yapı değerini 60.714.50 YTL, arsa payı değerin ise 13.750.00 YTL olarak saptamıştır. Görülüyor ki yapının kıymeti, arsa değerinden fazladır. Kısaca somut uyuşmazlıkta davanın kabulü için aranan sübjektif ve objektif koşullar gerçekleşmiştir.

Ancak davacı, taşınmazı davalıdan haricen satın aldığını ve bu işlem sırasında bedel ödediğini kanıtlayamamıştır. Ne var ki yukarıda sözü edildiği üzere davalının arsa payına karşılık gelen uygun bedel bilirkişice 13.750.00 YTL olarak saptanmıştır. Mahkemece bu bedel davalıya ödenmek üzere depo ettirilmeli, dava birlikte ifa kuralları doğrultusunda kabul edilmelidir.

Yapılan bu tespitler bir yana bırakılarak istek dosya kapsamındaki delillerin yanılgılı değerlendirilmesi sonucu yazılı bazı gerekçelerle reddedildiğinden karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 625 YTL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 25.06.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7502, Karar No: 2007/9890, Tarih: 09.07.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/7502 E.  ,  2007/9890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozmaya uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın dahili davalılar ... ... ve Yeni ... ... ... Hizmetleri Şirketi yönünden kabluüne diğer davalılar yönünden reddine, yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı ... ... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, sırt ağrısı nedeniyle 14.7.1999 günü evine yakın olan Özal ... Dispanserine Başvurduğunu; nöbetçi doktor ...’nun kendisini muayene edip diğer davalı hemşire ...’a iğne yaptırdığını, tedbirsizlik ve dikkatsizlikle yaptığı iğnenin sağ bacağının sinirlerinin kalçadan itibaren yandığını ve felç olduğunu, alınan Adli Tıp raporunda sakat kaldığının ve uzuv tatiline uğradığının açıklandığını, fazlaya dair haklarının saklı kalmak kaydıyla, 1.500.000.000 TL. maddi ve 2.000.000.000 TL. manevi tazminatın olay tarihinden itibaren davalılardan tahsilini istemiş, birleştirilen davada da aynı nedene dayalı olarak 7.426.058.000 TL. maddi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı ... davalının şiddetli böbrek ağrısıyla geldiğini, kendisinin de ağrı kesici iğne yazdığını, iğnenin kendisi tarafından yapılmadığını, sorunun iğneden değil, davacının çok zayıf bedeni yapısından ve iğnenin tatbikinden kaynaklandığını savunarak, davanın reddini dilemiş, diğer davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen ilk hüküm davacının temyizi üzerine dairemizce bozulmuş, bu kez adli Tip Kurumundan rapor alınarak dahili davalı ... ... ve ... Hizmetleri Ltd. Şti. yönünden kabulüne, diğer davalılar yönünden davanın reddine dair verilen kararı bu kez davacı ile dahili davalı ... ... Temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece davanın reddine dair verilen ilk kararın, Dairemizce "Yüksek ... Şurası raporuna dayanılarak hüküm kurulamaz, anılan Şura raporunda varılan sonucun hangi maddi verilere dayandırıldığı, davalı doktor tarafından davacıya uygulanması uygun görülen iğnenin somut rahatsızlık itibariyle gerçekten uygun bulunup bulunmadığı bunun tatbiki sırasında her hangi bir mesleki hata yada ihmalin olup olmadığı, felç sonucunun uygun iğne seçimine ve bunun doğru şekilde takbikine rağmen meydana gelip gelmediği somut ve denetime elverişli bir biçimde ortaya konulmamış soyut bir değerlendirme yapılmakta yetinilmiştir. Bu haliyle hükme esas alınmasına da olanak yoktur. Öyle olunca mahkemece yapılması gereken ... üniversitelerin ilgili Ana Bilim Dallarında Görevli konusunda uzmanlık sahibi başka bilirkişilerden oluşturulacak bir kurula inceleme yaptırılarak davacıya uygulanan iğnenin seçimi ve bunun uygulanması aşamasında her hangi bir mesleki ihmal, tedbirsizlik yada dikkatsizlik bulunup bulunmadığı açık denetime elverişli bir tarzda belirlenmesi kusur oranlarının bu çerçevede saptanması ve ortaya çıkacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesidir.." gerekçesiyle Bozulmuş, olmasına karşın bozma gerekleri yerine getirilmemiş, Adli Tıp’dan, alınan ve ... ...’i 4/8 oranında kusurlu bulan rapora dayalı olarak karar verilmiştir. Oysa bozma kararına uyulmakla taraflar yararına usulü kazanılmış hak doğar. Davacı ilk kararı temyiz etmiş olmakla mahkemece bozma ilamına uyulduğundan artık bozma gerekleri yerine getirilmelidir, kaldı ki mahkemece alınan Adli Tıp raporunda gerekli özen ve dikkati göstermeyen hemşire ... ...’in kusurlu olduğu kusur oranının 4/8 olduğu açıklanmış, ne varki davalı doktor ...’nun hangi sebeplerle kusurunun bulunmadığı da tartışılmamış sonuc bildirilmekle yetirilmiştir. Bu rapora dayanarak hüküm tesisi olanaklı değildir. Öyle olunca mahkemece yapılacak ..., 7.11.2000 tarihli dairemiz bozma ilamı gereğince işlem yapılmalı, üniversitelerin ilgili anabilim dallarında seçilecek uzman öğretim üyelerinden oluşturularak bilirkişi kurulundan davacıya uygulanan iğne ve ilacın seçimi dozajı ve tatbik ile bu aşamalardan davalı doktor ile davalı hemşire ... ...’in bir kusuru bulunup bulunmadığı saptanmalı ve sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte gösterilen nedenlerle taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine, 9.7.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3077, Karar No: 2019/7417, Tarih: 03.12.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/3077 E.  ,  2019/7417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk derece : Diyarbakır 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.05.2018 tarih ve 2017/469 - 2018/367 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1. maddesi, 5237 sayılı TCK’nın 62, 53, 58/9, 63. maddesi uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Ceza süresi yönünden yasal şartları oluşmadığından; sanığın duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan müdafii yardımından faydalandırılmadan yargılanıp anılan suçtan mahkumiyetlerine karar verildiği görüldüğünden ceza muhakemesi hukukunda savunmanın ayrılmaz parçası olan “müdafilik” kavramı üzerinde durmak ve sanıklara 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca müdafii atanmasının zorunlu olup olmadığının, bu bağlamda zikredilen yasa maddesinde şart koşulan beş yıllık ceza süresinin, suçun basit hali için öngörülen temel cezaya göre mi yoksa uygulanması zorunlu nitelikli haller ile cezayı ağırlaştırıcı nedenlerin de dikkate alınması suretiyle belirlenecek cezaya göre mi tespit edileceğinin irdelenmesi gerekmektedir.

Adil yargılamanın zımni gerekleri "hakkaniyete uygun yargılama" kavramından hareket ederek saptanmıştır. Bu gereklerden en önemlisi Anayasanın 36. maddesinde de açıkça ifade edilmiş olan "savunma hakkı"dır. Ceza yargılamasındaki savunma haklarının güvence altına alınması demokratik toplumun temel bir ilkesidir. Bu sebeple hakkaniyete uygun bir yargılamanın gerçekleştirilmesi için, yargılamanın yürütülmesi sırasında alınan önlemlerin, savunma hakkının yeterince ve tam olarak kullanılması ile uyumlu olması ve bu hakların teorik ve soyut değil, etkili ve pratik olacak şekilde yorumlanması gerekmektedir (Anayasa Mahkemesi B. No: 2013/4784, 7/3/2014, § 32).

Müdafii; şüpheli veya sanığın ceza muhakemesinde savunmasını yapan avukatı ifade eder (CMK m. 2/1-c).

Müdafilik ihtiyari veya zorunlu olabilir. 1412 sayılı CMUK, kişisel savunmada kural olarak isteğe bağlı/ihtiyari müdafilik sistemini benimsemiş, sınırlı hallerde ise kişilerin kendilerini yeterince savunamayacakları ve kamusal bir kurum olan savunmanın zaafa uğrayacağı kabulünden hareketle zorunlu müdafilik sistemini getirmiştir. 5271 sayılı CMK ise zorunlu müdafilik sistemini, istisna olmaktan çıkararak adeta kural haline getirecek şekilde genişletmiştir(C.G.K. 17/12/2009 t. 2008/1-172 E. 2009/26 K.).