muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/475, Karar No: 2022/177, Tarih: 17.03.2022

Benzer mahiyette anlatımlarda bulunan tanıklar ... ve ...’un da sanığın örgüt mensubiyetine dair duyum ve tahminden öte somut bilgilerinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Görüldüğü üzere, tanıklar sanığın çalışkan ve başarılı bir Hakim olması ve bu niteliği itibariyle zaten hak ederek Yargıtay’a üye seçilmesi gerektiği konusunda ortak görüş bildirmeleri yanında sanığın örgüt yapısı içinde bulunduğuna ve bunun somut delillerine dair kanaat verici bilgilere sahip değildirler.

Bir başka dosya tanığı olan ...’ın anlatımlarında özetle, sanıkla Yargıtay Bağlıca lojmanlarında birlikte oturduklarını, sanığın dindar biri olduğunu, bir karşılaşmalarında kendisine “İlhami bey beni beşlik falan kabul etmesinler, ben beşlik falan değilim. Dörtlük, üçlük de değiliz biz” dediğini, sanığın kendisini cemaate mensup olarak kabul etmeyen biri olduğunu, herhangi bir sohbet grubunun olmadığını, buna dair bilgisinin bulunmadığını belirttiği anlaşılmaktadır. Yine aynı tanık soruşturma aşamasındaki anlatımında, HSYK seçimlerinin ardından Yargıtay’a yeni üyelerin seçim sürecinin başlatıldığını, bu amaçla ... ilinde kendisine ait yazlık evde yapılan toplantıya üye seçilmesi düşünülen başka isimlerin yanısıra ... bölgesinden sanık ...’nin de katıldığını belirtmekle beraber kovuşturma aşamasında sanığın toplantıya gelip gelmediğine emin olamadığını ifade etmiştir. Bu noktada belirtmek gerekir ki, tanık ...’ın bahsettiği toplantının 2010 yılı sonbaharında seçilen HSYK’nın yeni yapılanması sonrasında muhtemelen 2010 yılı sonunda ve en geç Şubat 2011’de yapılan Yargıtay üyeliği seçiminin hemen öncesinde gerçekleşmiş olması gerektiği, tanık tarafından bu toplantıya katıldığı ifade olunan tüm Hakim ve savcıların yakın yerlerden veya komşu illerden geldiklerinin belirtildiği, bu kapsamda sanığın da toplantıya ... bölgesinden katıldığı ifade edilmişse de, sanığın ... ilçesindeki Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığı görevinden çok daha önceki bir tarihte ayrıldığı, sırasıyla önce ...’e ve oradan da ...’e atandığı, toplantı tarihi itibariyle de ... Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı olması karşısında, tanığın bu yöndeki beyanlarının gerçeğe uygun düşmediği, öte yandan tanığın duruşma beyanlarında bahsettiği bu durumu netleştiremediği gibi, sanığın örgütsel mensubiyetine ilişkin diğer zan ve tahminlerinin de subjektif yorumdan öteye geçmediği anlaşılmaktadır.

Kabule esas alınan diğer bir delil ise sanığın Yargıtay 5. Ceza Dairesinde üye olarak görev yaptığı dönemde aynı dairede tetkik hakimi olarak görev yapan tanık ...’ın beyanlarıdır. Bu tanık, 2014 yılında yapılan HSYK seçimleri öncesinde dairede başkan vekili olan sanığın kendisini odasına çağırarak örgüt adına aday olduğu anlaşılan 5-6 şahıs lehine oy kullanması için telkinde bulunduğunu ve liste verdiğini ifade etmiştir. Bu iddia değerlendirildiğinde, tanığın kendisine liste verilerek seçimde oy kullanılması istenen adayların kimler olduğuna dair somut hiçbir açıklamasının olmadığı gibi, gerek Türk yargısının geleceği gerekse terör örgütünün amaç ve hedefleri için bu denli hayati bir seçimde sanığın sıfatı, konumu ve hiyerarşik pozisyonuna göre kolayca etki edebileceği, kendilerinden adaylar için oy isteyebileceği aynı dönemde dairede görev yapan ve HSYK seçimlerinde oy kullanan pek çok tetkik hakimi bulunmasına rağmen bu hususta aleyhe nitelikte başkaca bir beyana rastlanmadığı gözetildiğinde tanık anlatımının soyut beyanlardan ibaret kaldığı anlaşılmaktadır.

Tüm bu hususlar karşısında;

Dosya kapsamına göre, tüm aşamalarda örgüt üyesi olduğuna ilişkin iddiaları reddeden sanığın, silahlı terör örgütü mensuplarının gizlilik içinde haberleşmesini sağlayan Bylock programını kullanmadığı, örgüte yardım ve mali destek sağlamak için örgüt liderinin talimatları doğrultusunda örgüt mensupları veya destekçileri tarafından açılan hesaplar ve yatırılan paralarla ayakta tutulan örgütün finans kuruluşu ...’da herhangi bir hesabının bulunmadığı, örgütsel nitelikteki sohbet toplantılarına katıldığına dair beyan veya başka bir kanıta rastlanmadığı, yapılan dijital incelemelerde aleyhe kabul edilebilecek bir bulgunun tespit edilemediği, bu itibarla dosyada mahkumiyet kabulüne esas alınan tüm olay ve olgular birlikte değerlendirildiğinde, sanığın silahlı terör örgütü FETÖ/PDY üyesi olduğuna, bu kapsamda TCK’nın 314/2. maddesi uyarınca süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk içeren örgütsel faaliyetlerde bulunduğuna ya da örgütle organik bağ kurarak hiyerarşik yapısına dahil olduğuna ilişkin şüphe sınırlarını aşan delil bulunmadığı anlaşıldığından sanığa atılı suçun sübuta ermediği görüşüyle sayın çoğunluğun aksi yöndeki düşüncesine katılmıyorum." şeklindeki,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; "Sanığın eylemlerinin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturması nedeniyle hükmün onanması gerektiği" biçimindeki,

Düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

Öte yandan, soruşturma aşamasında sanığın mal varlığı üzerine konulan tedbirin ... 7. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17.04.2017 tarihli ve 2017/2877 Değişik ... sayılı kararı ile kaldırılmış olduğu anlaşıldığından sanık müdafisinin 08.02.2022 tarihli dilekçesindeki bu hususa ilişkin talebi yönünden bir karar verilmesine gerek görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle;

Düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

Öte yandan, soruşturma aşamasında sanığın mal varlığı üzerine konulan tedbirin ... 7. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17.04.2017 tarihli ve 2017/2877 Değişik ... sayılı kararı ile kaldırılmış olduğu anlaşıldığından sanık müdafisinin 08.02.2022 tarihli dilekçesindeki bu hususa ilişkin talebi yönünden bir karar verilmesine gerek görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle;

1)Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 09.04.2019 tarihli ve 117-55 sayılı; sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanığın sübut bulan eylemlerinin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2)Dosyanın, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.06.2021 tarihli ve 196 sayılı kararı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla baktığı terör suçlarından kaynaklanan davalara ilişkin dosyaların devredildiği Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, sanığın eylemlerinin suç oluşturup oluşturmadığı bakımından 03.03.2022 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 17.03.2022 tarihinde yapılan ikinci müzakerede sanığın eylemlerinin suç oluşturduğuna ve silahlı terör örgütüne yardım etme suçu kapsamında kaldığına oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15584, Karar No: 2019/12663, Tarih: 21.10.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/15584 E.  ,  2019/12663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, kasten yaralama, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık hakkında yaralama ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK.nın 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından ve itiraz merciince de bir karar verildiğinden; dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; katılanların olay günü saat 22:00 sıralarında sohbet ettikleri sırada olay yerine gelen sanığın ele geçmeyen av tüfeği ile katılan ...’ın ayaklarına doğru bir el ateş ederek katılan ...’ın yaralanması ve katılan ...’a ait arabanın zarar görmesi şeklinde gerçekleşen eyleminde, 5237 sayılı TCK.nın 44. maddesi kapsamında düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren silahla kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiği ve sanık hakkında silahla kasten yaralamadan hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına karar verildiği anlaşılmakla; yazılı şekilde ayrıca mala zarar verme suçundan da mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3566, Karar No: 2018/8100, Tarih: 19.11.2018

**10. Ceza Dairesi         2018/3566 E.  ,  2018/8100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 30/05/2018 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...’nın mahkûmiyetine dair İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 15/11/2017 tarihli ve 2017/723 esas, 2017/614 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 07/06/2018 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 21/02/2011 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir 18. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 02/04/2013 tarihli ve 2011/278 esas, 2013/276 sayılı kararı ile, 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

2- Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin kararın kesinleşmesini müteakip, sanığın adresi itibari ile dosyanın en son olarak gönderildiği İskenderun Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce tedbirin infazına başlaması için sanığa gönderilen uyarılı ilk başvuru davetiyesinin 08/07/2014 tarihinde tebliğ edildiği,

3- Ancak sanığın Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'ne müracaat etmemesi üzerine, tedbirin gereklerine uygun davranmadığı gerekçesi ile yargılamaya devam edilerek İzmir (kapatılan) 39. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 23/02/2016 tarihli ve 2014/546 esas, 2016/105 sayılı kararı ile TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin 29/03/2016 tarihinde kesinleştiği,

4- Sanığın denetim süresi içinde 23/05/2016 tarihinde işlediği iddia edilen hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan mahkûmiyetinin kesinleştiğinin ihbar edilmesi üzerine İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 15/11/2017 tarihli ve 2017/723 esas, 2017/614 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına ve sanığın TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 22/12/2015 tarihli ve 2015/1717 esas, 2015/33429 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, sanığa 10 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligatın yapılması ve sanığın başvuruda bulunmaması üzerine, yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine uymamakta ısrar edeceği nazara alındığında, somut olayda İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün çağrı kağıdının 08/07/2014 tarihinde tebliğ edildiği, şüphelinin tebliğe rağmen denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmediği bildirilmiş;

ancak tek başına bu durumun ise ısrar olarak kabulünün mümkün bulunmadığı anlaşıldığından denetime uymamakta ısrar şartının gerçekleşmediği hususu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 15/11/2017 tarihli ve 2017/723 esas, 2017/614 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Her ne kadar sanık hakkındaki tedavi ve denetimli serbestlik kararı 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki haline göre TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca mahkemece hükmedilmiş ise de, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28/06/2014 tarihinden sonra yapılmış olması karşısında, 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiği,

6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ... hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmüne yer verildiği,

Buna göre, somut olayda da bu hükmün uygulanması sonucunda ancak sanığın “kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi” hâlinde yargılamaya devam edilerek bir karar verilmesi gerektiği,

Sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde kendisine yüklenen yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakla ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, buna rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde de sanık hakkında yargılamaya devam edilmesi gerektiği,

Sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde kendisine yüklenen yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakla ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, buna rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde de sanık hakkında yargılamaya devam edilmesi gerektiği,

Ancak somut olayda, sanığa ikinci kez uyarılı çağrı kağıdı tebliğ edilmeden dolayısı ile "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulu" gerçekleşmeden yargılamaya devam edilmesinin yasaya aykırı olduğu,

Açıklanan nedenlerle, somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediği anlaşıldığından, Mahkeme tarafından CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek hükmün açıklanmasına ve sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan, kanun yararına bozma talebi yerindedir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; sanığın mahkûmiyetine dair İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 15/11/2017 tarihli ve 2017/723 esas, 2017/614 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 19.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7465, Karar No: 2014/1699, Tarih: 07.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/7465 E.  ,  2014/1699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2010/457-2013/194

Taraflar arasındaki sözleşmenin feshi ve tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davasının kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekili ve katılma yolu ile davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkilleri ile davalı yüklenici arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, davalı yüklenicinin yapmayı taahhüt ettiği inşaatı sözleşmede kararlaştırılan sürede tamamlamadığını, inşaatta hali hazırda bir çalışma olmadığı gibi müvekkillerine ait bağımsız bölümlerde eksik ve ayıplı işler bulunduğunu ileri sürerek, sözleşmenin inşaatın hali hazırdaki durumu ile feshini, eksik ve ayıplı işler bedeli olarak şimdilik 15.000,00 TL ile kira bedeli olarak şimdilik 7.200,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş; 15.12.2011 tarihli dilekçesi ile gecikme tazminatı talebini 47.440,00 TL'ye, 20.03.2012 tarihli dilekçesiyle de eksik işler bedeli talebini 55.328,00 TL'ye arttırmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacılar tarafından, bir kısım tapu devirleri yapılmış olmasına rağmen, son tapunun verilmeyerek, mevcut haliyle sözleşmenin feshi ile kira kaybı ve eksik iş bedeli talebinde bulunulduğundan sözleşmenin ileriye etkili feshinin istenmiş olduğunun anlaşıldığı, dava sırasında davalı tarafından yapılan imalatlara davacılar tarafından ses çıkarılmadığından ve yapılmasının engellenmesi istenmediğinden sonradan yapılan bu imalatların dikkate alınması gerektiği, yeni imalat yapılması nedeniyle iş bitim oranının, davacı arsa sahiplerine düşen dairelerde %99,50, davalı yükleniciye düşen dairelerde %96, ortak yerlerde %97 olmak üzere genel olarak %97,83 seviyesinde kaldığı, buna göre sözleşmenin ileriye etkili feshine karar verilmesi gerektiği, her ne kadar hükümde geriye etkili fesih olduğu yazılmış ise de bunun maddi hatadan kaynaklandığı, karar verilirken amaçlananın talebe uygun olarak ileriye etkili fesih olduğu, %2.17 oranındaki eksik işler bedelinin 16.137,00 TL olduğu, eksik iş bedeline yüklenicinin vergi ve prim borçları ile iskân belgesi masraflarının dahil olmadığı, zira bu masraflara ilişkin olarak istenebilecek miktara ayrı dava açıldığı takdirde karar verilebileceğinden bu miktarların tespitinin yapılmadığı, ayrıca davacı tarafından bu masraflara ilişkin yapılmış herhangi bir ödemenin de olmadığı, kira kaybı yönünden ise, davacılar tarafından davalıya gönderilen ve 17.06.2010 tarihinde tebliğ edilen ihtarnamede verilen bir aylık sürenin sonu olan 17.07.2010 tarihine kadar gecikme tazminatı talep edilebileceği, bu tarihten sonrası için talebin yerinde olmadığı, ruhsat alımındaki gecikme süresi de dikkat alındığında toplam 1 yıl 2 ay 12 günlük gecikmeden dolayı davacılara 4

bağımsız bölüm için toplam 33.600,00 TL gecikme tazminatı ödenmesi gerektiği belirtilerek, sözleşmenin ileriye etkili olarak feshine, 34.400,00 TL kira kaybı alacağı ile 15.000,00 TL eksik işler bedelinin davalıdan tahsili ile 1/2 oranında davacılara verilmesine, eksik iş bedeli yönünden fazla talebin ise, ikinci kez ıslah yapılamayacağına ilişkin usul kuralı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ile katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Tarafların tüm delilleri toplanıp, inceledikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, HUMK'nın 388. (HMK'nın 298/3.) maddesi uyarınca kararı, gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucunu HUMK'nın 389.(HMK'nın 294/3.) maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada HUMK'nın 381/son (HMK'nın 294/4.) maddesi hükmüne dayanılarak zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucu tutanağa geçirilip, tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, HUMK'nın 389. (HMK'nın 294/3.) maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olarak gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Esasen, kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak bulunmamaktadır. HUMK'nın 388. maddesi uyarınca, gerekçeli karar tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili ya da farklı olması, yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HUMK'nın ve HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca, anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksi düşünce ve uygulama yargının, yargıcın ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile bağdaşmaz.

Somut olayda, kısa kararda "davacılar tarafından davalı aleyhine açılan sözleşmenin geriye etkili feshi davasının kabulüne" karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda "davacılar tarafından davalı aleyhine açılan sözleşmenin ileriye etkili feshi davasının kabulüne" karar verilmiş olup, kısa ve gerekçeli karar arasında farklılık ve çelişki yaratılmıştır. Bu durumda, 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararı çerçevesinde, mahkemece, kısa karar ile bağlı kalınmadan, yeni bir kısa ve buna uygun gerekçeli karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

2- Bozma nedenine göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harçların istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.