muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2000/3441, Karar No: 2000/3882, Tarih: 25.04.2000

Sonuç: 1- Yukarıda 1. bendde açıklanan nedenlerle; Hazinenin 30 parselin {

{B) kesimine yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu bölümünün (ONANMASINA),

II- Yukarıda 2. bendde açıklanan nedenlerle Orman Yönetiminin 1 parsel ve 30 parselin(A) kesimine yönelik temyiz itirazlarının (REDDİNE),

III- Yukarıda 3. bendde açıklanan nedenlerle Hazinenin 1 parselin ve 30 parselin (A) kesimine yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bu kesime yönünden (BOZULMASINA), 25/04/2000 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30949, Karar No: 2024/8760, Tarih: 09.10.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/30949 E.  ,  2024/8760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2262 E., 2021/1490 K.

SUÇ : 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanun'un 94 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 299 uncu maddesi uyarınca sanık müdafiin duruşma talebi uygun görülmeyerek yapılan incelemede;

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz istemi, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu'na bildirim yapıldığına, ancak katılma talebinde bulunulmadığından muhakeme şartının gerçekleşmediğine ve rapor tarihi ile şikâyet süresi arasındaki 6 aylık sürenin kaçırıldığına, eylemin kül halinde basit zimmet suçunu oluşturduğuna, alınan bilirkişi raporlarının eksik olduğuna ve müvekkili hakkında beraat kararı verilmesi

gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

....'un hesabından usulsüz şekilde para çekildiğini anlaması üzerine Türkiye İş Bankası Mersin ... Şubesi'ne hitaben yazdığı dilekçe üzerine yapılan soruşturmada; Türkiye İş Bankası Mersin ... Şubesi'nde gişe memuru olarak çalışan sanığın 28.04.2012- 05.06.2015 tarihleri arasında 41 ayrı işlem ile çeşitli banka müşterilerine ait hesaplardan 882.135 TL, 54.500 Euro, 35.000 USD Doları, 12.000 İngiliz Sterlini, 15.000 İsviçre Frangı ve 600 gram altını zimmetine geçirdiği, zimmete geçirilen toplam paranın 1.291.717,05 TL olduğu, ancak sanığın 254.135,00 TL'sini iade ettiği ve bakiye 1.037.582,05 TL'nin zimmete geçirildiği olayda, sanık hakkında 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'na (5411 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında, 2006-2015 yılları arasında Türkiye İş Bankası ....Şubesinde çalışmaya başladığını, 2009 yılından itibaren ise, .... Şubesinde gişe görevlisi olarak çalıştığını ve üzerine atılı suçlamayı kabul ettiğini beyan etmiştir.

Türkiye İş Bankasının 15.04.2016 tarihli yazısında, sanığın 01.11.2006-14.09.2008 ve 13.07.2009-10.06.2015 tarihleri arasında bankada görev yaptığı ve ... Şubesi'nde ise 13.07.2009-05.06.2015 tarihleri arasında memur unvanıyla gişe görevlisi olarak görev yaptığı bildirilmiştir. Sanığın görev tanımına ilişkin 01.11.2006-24.09.2009 tarihleri arasında geçerli olan (EK:1) ve 25.09.2009 tarihinden itibaren geçerli olan (EK:2) banka mevzuatı dosya arasında bulunmaktadır.

Türkiye İş Bankasının 15.04.2016 tarihli yazısında, sanığın 01.11.2006-14.09.2008 ve 13.07.2009-10.06.2015 tarihleri arasında bankada görev yaptığı ve ... Şubesi'nde ise 13.07.2009-05.06.2015 tarihleri arasında memur unvanıyla gişe görevlisi olarak görev yaptığı bildirilmiştir. Sanığın görev tanımına ilişkin 01.11.2006-24.09.2009 tarihleri arasında geçerli olan (EK:1) ve 25.09.2009 tarihinden itibaren geçerli olan (EK:2) banka mevzuatı dosya arasında bulunmaktadır.

Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumunun 11.02.2019 tarihli dilekçesinde, İş Bankası tarafından 22.12.2015 tarihinde sanıktan şikâyetçi olunduğu, mahkemece kamu davasına katılma taleplerinin kabul edildiği ve böylelikle muhakeme şartının gerçekleşmesi nedeniyle ayrıca bir başvuruya gerek olmadığı bildirilmiştir.

Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.03.2018 tarihli ve 2016/88 Esas, 2018/115 Karar sayılı kararı ile sanığın zincirleme biçimde işlediği nitelikli banka zimmeti suçundan 12 yıl 6 ay hapis ve 2.056.960,2 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, adlî para cezasının 24 eşit taksitte ödenmesine, hak yoksunluklarına, 1.037.582,05 TL miktarındaki banka zararının ödettirilmesine, ödettirilmesine karar verilen banka zararı üzerinden nisbi harç ve nisbi vekâlet ücreti tahsiline karar verilmiştir.

Anılan karara yönelik olarak sanık müdafii tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 24.12.2018 tarihli ve 2018/862 Esas, 2018/838 Karar sayılı kararı ile muhakeme şartı olmasına rağmen ilk derece mahkemesi tarafından Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumundan dava konusu olaya ilişkin mütalaa alınmadan kovuşturmanın sonuçlandırılması nedeniyle bozma kararı verilmiştir.

Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.05.2019 tarihli ve 2019/11 Esas, 2019/136 Karar sayılı kararıyla bozma ilâmının gereği yerine getirilerek sanığın zincirleme biçimde işlediği nitelikli banka zimmeti suçundan 12 yıl 6 ay hapis ve 2.056.960,2 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, adlî para cezasının 24 eşit taksitte ödenmesine, hak yoksunluklarına, 1.037.582,05 TL miktarındaki banka zararının ödettirilmesine, ödettirilmesine karar verilen banka zararı üzerinden nisbi harç ve nisbi vekâlet ücretine

karar verilmiştir.

Anılan karara yönelik olarak sanık müdafii tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 02.06.2021 tarihli ve 2020/2262 Esas, 2021/1490 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

karar verilmiştir.

Anılan karara yönelik olarak sanık müdafii tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 02.06.2021 tarihli ve 2020/2262 Esas, 2021/1490 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilirkişi raporları, banka soruşturma raporu, sanığın savunması ve tüm dosya kapsamına göre, 96303 vadeli mevduat sahibi .....nın hesabından 30.000,00 TL para çekme işleminin; 98872 vadeli mevduat sahibi ....'ın hesabından 10.000,00 TL para çekme işleminin; 98928 vadeli mevduat sahibi ....'nin hesabından 18.000,00 TL para çekme işleminin; 5065 vadesiz mevduat sahibi .....'ün hesabından 40.000,00 TL para çekme işleminin; 99090 vadeli mevduat sahibi ....'ın hesabından 30.000,00 TL para çekme işleminin; 74792 vadesiz mevduat sahibi .....'ün hesabından 50.000,00 TL para çekme işleminin; 99303 vadeli mevduat sahibi....'in hesabından 40.000,00 TL para çekme işleminin; 99343 vadeli mevduat sahibi ....'ın hesabından 36.000,00 TL para çekme işleminin; 93660 vadeli mevduat sahibi.... hesabından 30.000,00 TL para çekme işleminin; 95697 vadeli mevduat sahibi ....'un hesabından 60.000,00 TL para çekme işleminin; 99550 vadeli mevduat sahibi ....'in hesabından 90.000,00 TL para çekme işleminin; 100054 vadeli mevduat sahibi ....'in hesabından 10.000,00 TL para çekme işleminin; 100066 vadeli mevduat sahibi ....'nın hesabından 9.000,00 TL para çekme işleminin yapıldığı; 100079 vadeli mevduat sahibi ....'ün hesabından 40.000,00 TL para çekme işleminin; 181624 vadesiz mevduat sahibi ....'in hesabından 20.000,00 TL para çekme işleminin; 100140 vadeli mevduat ....'ın hesabından 48.741,20 TL para çekme işleminin; 100125....'ün vadeli hesabından 10.000,00 TL para çekme işleminin; 100113 ...'ın vadeli hesabından 18.000,00 TL para çekme işleminin; 21563 ....'ın vadeli DTH hesabından 8.017,20 TL para çekme işleminin; 100100 ....'ın vadeli hesabından 20.000,00 TL para çekme işleminin;100093 ...'in vadeli hesabından 18.000,00 TL para çekme işleminin; .....'in 29.973,00 TL para çekme işlemi ve....'ın 19.922,00 TL para çekme işleminin nitelikli zimmet olduğu tespit olunmakla, Türkiye İş Bankası Mersin .... Şubesi'nde gişe memuru olarak çalışan sanığın 28.04.2012-05.06.2015 tarihleri arasında 41 ayrı işlem ile çeşitli banka müşterilerine ait hesaplardan 882.135 TL, 54.500 Euro, 35.000 USD Doları, 12.000 İngiliz Sterlini, 15.000 İsviçre Frangı ve 600 gram altını zimmetine geçirdiği, zimmete geçirilen toplam tutarın 1.291.717,05 TL olduğu, ancak sanığın 254.135,00 TL'sini iade ettiği olayda, sanığın ikrar mahiyetindeki savunmaları ile dosya kapsamında yer alan delillerden üzerine atılı suçun sübut bulduğu anlaşıldığından sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak,

Ancak,

Sanığın zimmetine geçirdiği toplam 1.291.717,05 TL'nin 466.928,65 TL'nin basit zimmet, 824.788,40 TL'sinin ise nitelikli zimmet olduğu ve sanık tarafından 254.135,00 TL'nin iade edildiğinin anlaşılması karşısında, adlî para cezasının tayini yönünden; 5411 sayılı Kanun'un 160/2. maddesinde yer alan "hükmolunacak adli para cezası miktarının bankanın uğradığı zararın üç katından az olamayacağına" ilişkin düzenleme uyarınca, üç katı uygulamasında nitelikli zimmet kapsamında değerlendirilen eylemler nedeniyle oluşan zarardan sanık tarafından iade edilen tutar düşülmek suretiyle sanığın 1.711.960,2 TL

adlî para cezası ile cezalandırılması gerekirken 2.056.960,2 TL adlî para cezası ile cezalandırılması suretiyle sanığa fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuş, söz konusu hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hükmün nitelikli zimmet miktarının üç katına ilişkin uygulama yapılan bendinde yer alan "2.056.960,2 TL ADLİ PARA CEZASI'' ibaresi çıkarılarak yerine ''1.711.960,2 TL ADLİ PARA CEZASI'' ibaresinin eklenmesine ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 70.877,00 TL nispi temyiz onama harcının sanıktan alınmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28522, Karar No: 2015/2170, Tarih: 28.01.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/28522 E.  ,  2015/2170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu şirket hakkında genel haciz yolu ile ilamsız icra takibine başlandığı, örnek 7 numaralı ödeme emri tebliği üzerine borçlunun yasal sürede icra müdürlüğüne verdiği dilekçe ile borca itirazı üzerine duran takibin devamını sağlamak amacıyla alacaklının itirazın kaldırılması istemiyle icra mahkemesine yaptığı başvurunun mahkemece evrak üzerinde incelenerek sonuçlandırıldığı anlaşılmıştır.

Başvuru İİK'nun 68. maddesine dayalı itirazın kaldırılması talebi olup, aynı Kanun'un 70. maddesi uyarınca icra mahkemesince incelemenin mutlaka duruşmalı olarak yapılması zorunludur.

Bu durumda mahkemece duruşma açılıp taraf teşkili sağlanarak tarafların iddia ve delilleri alındıktan sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken İİK'nun 70. maddesinin amir hükmüne aykırılık teşkil eder biçimde evrak üzerinde yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığırna, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16004, Karar No: 2015/24651, Tarih: 21.12.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/16004 E.  ,  2015/24651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya arasında taraflara ait sosyal ve ekonomik araştırma tutunagı bulunmamaktadır. Tarafların sosyal ve ekonomik durum araştırmaları yapılmış ise bunlara ilişkin tutanakların dosyaya eklenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/654, Karar No: 2022/803, Tarih: 02.06.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2020/654 E.  ,  2022/803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “Türk Patent ve Marka Kurumu (Kurum) Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karar, davacı vekilinin temyizi üzerine önce onanmış, davacı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili; müvekkili tarafından yapılan 2012/22212 sayılı “PAKER MİMARLIK” ibareli marka başvurusuna karşı davalı şirket tarafından, “P PEKER İNŞAAT TİCARET VE SANAYİ A.Ş” ve “P. PEKER” ibareli markalarına dayalı olarak gerçekleştirilen itirazın ilk aşamada davalı Kurum’un Markalar Dairesi Başkanlığınca reddedildiğini, ret kararının yeniden değerlendirilmesine ilişkin davalı şirket itirazı sonrasında ise YİDK kararıyla, muteriz davalı şirketin markalarıyla arasında iltibasa yol açabilecek derecede benzer olduğundan müvekkilinin marka başvurusunun reddedildiğini, YİDK kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde bir benzerliğin ve dolayısıyla karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, markaların farklı olduklarını ileri sürerek YİDK’nın 2014-M-1416 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı Kurum vekili; kararın usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

6. Davalı şirket vekili; taraf markalarının karıştırılmaya neden olacak düzeyde benzer olduğunu, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

7. Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 17.06.2015 tarihli ve 2014/137 E., 2015/181 K. sayılı kararı ile; taraf markalarının benzer mal ve hizmetleri kapsadıkları, markalar arasında 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin (556 sayılı KHK) 8/1-b maddesi anlamında karıştırılma ihtimali ve davacının başvuru markası açısından tescil engeli bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuş, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 08.02.2017 tarihli ve 2015/12713E., 2017/667 K. sayılı kararı ile kararın onanmasına karar verilmiş, bunun üzerine davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuş, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 08.02.2017 tarihli ve 2015/12713E., 2017/667 K. sayılı kararı ile kararın onanmasına karar verilmiş, bunun üzerine davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 14.01.2019 tarihli ve 2017/2055 E., 2019/273 K. sayılı kararı ile; “…Dava, TPE YİDK kararının iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davacının 2012/22212 sayılı marka başvurusu ile davalı şirket adına tescilli 2007/69126 ve 2007/69127 sayılı markalar arasında 556 sayılı KHK'nin 8/1-b. bendi anlamında iltibas tehlikesi bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. 556 sayılı KHK'nin 8/1-b maddesi kapsamında bir iltibastan söz edilebilmesi için, tescilli veya önceden tescil başvurusunda bulunulmuş bir markanın aynısının veya benzerinin aynı ya da benzer mal/hizmetler için tescil ettirilmek istenmesi ve markanın halk tarafından karıştırılma tehlikesine yol açılması ihtimalinin bulunması gerekmektedir. Mahkemece, tarafların markalarını oluşturan işaretler arasında ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede benzerlik bulunduğu kabul edilmiş ise de, davacı adına tescil başvurusu yapılan 2012/22212 sayılı “paker mimarlık www.pakermimarlık.com” ibareli işaretin kapsadığı 37. ve 42. sınıf hizmetlerin kullanıcılarının dikkatli ve seçici kişilerden oluştuğu dikkate alındığında başvuruya konu işaret ile davalı şirketin "P Peker" ibareli markaları arasında 556 sayılı KHK'nin 8/1-b bendi anlamında iltibas tehlikesine yol açılacak derecede benzerlikten söz edilemeyeceği ve bu nedenle de ortalama tüketici nezdinde karıştırılma tehlikesine yol açılmayacağı gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, davacı vekilinin karar düzeltme itirazlarının kabülü ile Dairemizin 08.02.2017 tarih ve 2015/12713 Esas-2017/667 Karar sayılı onama ilamının kaldırılarak, hükmün açıklanan gerekçe davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir…” gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Direnme Kararı:

10. Ankara 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 28.05.2019 tarihli ve 2019/95 E., 2019/274 K. sayılı kararı ile önceki gerekçeye ek olarak; dava konusu marka ibarelerinin iltibas oluşturacak şekilde yoğun benzerlik içinde oldukları, mal ve hizmetlerinin benzer olup olmadığı hususunda ilgili tüketici kesiminin dikkati, ürün ve hizmetin satın alınma süreci, piyasa koşulları, tüketim alışkanlıkları gibi pek çok hususun dikkate alınması gerektiği, bu bağlamda 37 ve 42. sınıfa dâhil hizmetlerin tüketicilerinin toplumun her kesiminden insanlardan oluştuğu, özel bir kesime hitap ettiği ve dikkat seviyesinin de bu tür hizmetler yönünden çok yüksek olduğunun söylenemeyeceği, bu tür hizmetlerde ortalama dikkat seviyesine sahip tüketici kesiminin hizmet satın alımı için çok fazla zaman ayırmadan anlık kararlarla hizmetten yararlandığı, inşaat hizmetlerinin de yine toplumun her kesimine hitap eden hizmetler olduğu, dikkat seviyesinin ortalamanın biraz daha üstünde olacağı düşünülen gruplar yönünden dahi markalar arasındaki yoğun benzerlik nedeniyle karıştırma riskinin yüksek olduğu, davacı başvurusunun asıl unsurunda, davalı markasında bulunan dört harfin aynı şekilde aynı dizilimle yer aldığı ve her iki markada asıl unsurun beş harften oluştuğu, yalnızca ikinci harfin farklılaştığı, başvuruda ''E'' harfi yerine ''A'' harfi kullanıldığı ve davalı markası aynı sınıflarda tescilli “PEKER” asıl unsurundan oluşurken davacı başvurusu “PAKER” asıl unsurundan oluştuğu ve hizmetlerin aynı/aynı tür olduğu da göz önünde bulundurulduğunda başvurudaki ''A'' harfinin değişik olmasının iltibası önlemeyeceği, başvurudaki diğer ek unsurların ayırt edici nitelikleri olmadığı, bu durumda taraf markaları arasında iltibasın önlenemeyeceği, bir kısım alıcının iki farklı marka karşısında bulunduğunu algılasa bile marka ve işaretin birbirleriyle idari ve ekonomik olarak bağlantılı şirketlere ait olduğu yönünde algılanmalarının kaçınılmaz olduğu, bu nedenle dikkat seviyesi yüksek tüketiciler ve ortalama dikkat seviyesine sahip tüketiciler yönünden karıştırılma ve iltibas tehlikesinin bulunduğu, taraf markalarının 37.11 alt grubunda yer alan “ayakkabı, çanta, kemer tamiri hizmetleri” dışındaki tüm hizmetler yönünden aynı/aynı tür olduğu; bu hizmetler bakımından markalar arasında iltibas tehlikesinin söz konusu olabileceği, 37.11 alt grubunda yer alan “ayakkabı, çanta, kemer tamiri hizmetleri” yönünden ise “Ayakkabı, çanta, kemer tamiri” hizmetlerine konu “ayakkabı, çanta, kemer” emtiası geniş anlamda giysi emtiası sayıldığından anılan hizmetlerin “Giysilerin temizliği, bakımı ve tamiri hizmetleri” ile ilişkili hizmetler olduğu, bu sebeple taraf markaları arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında karıştırılma ihtimalinin bulunduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacıya ait 37 ve 42. sınıflarda tescilli marka başvurusu ile davalı şirkete ait aynı sınıflarda tescilli markalardaki ibareler arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi kapsamında iltibasa neden olacak düzeyde benzerliğin bulunup bulunmadığı, buradan varılacak sonuca göre taraf markaları arasında karıştırılma tehlikesinin bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

13. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemeler ile hukukî kavram ve kurumların ortaya konulmasında yarar bulunmaktadır.

14. Hemen belirtmek gerekir ki, tescilli bir markanın, ait olduğu mal ve hizmetler bakımından sağladığı korumanın kapsamı ve sınırları 10.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren 6769 sayılı Sınaî Mülkiyet Kanunu (SMK) ile düzenlenmiştir. Ancak somut olayda uyuşmazlığın çözümü için başvuru ve dava tarihinde yürürlükte bulunan 556 sayılı KHK’nın uygulanması gerekmektedir.

15. 556 sayılı KHK’nın 5/1. maddesi “Marka, bir teşebbüsün mal veya hizmetlerini bir başka teşebbüsün mal veya hizmetlerinden ayırt etmeyi sağlaması koşuluyla, kişi adları dâhil, özellikle sözcükler, şekiller, harfler, sayılar malların biçimi veya ambalajları gibi çizimle görüntülenebilen veya benzer biçimde ifade edilebilen, baskı yoluyla yayınlanabilen ve çoğaltılabilen her türlü işaretleri içerir” hükmünü haizdir. Belirtilen düzenlemeden de anlaşılacağı üzere ayırt edici nitelik, marka olarak tescili istenen işaretlerde aranan en temel unsurdur. Bunun yanında marka olarak tescil edilmek istenen işaretin ayırt edici niteliğinin kuvveti ise kullanılacağı mal veya hizmetlerin vasıfları ile yakından ilişkili olup işaretin kullanılacağı mal veya hizmetlere olan uzaklığı ne kadar fazla ise o oranda güçlü bir ayırt edici niteliğe sahip olduğundan bahsedilebilecektir. Aksi durumda ise marka olarak tescili istenen işaretin, kullanılacağı mal veya hizmeti çağrıştırdığı oranda ayırt edici niteliği zayıflayacaktır (Yasaman, Hamdi: Marka Hukuku 556 Sayılı KHK Şerhi Cilt I, İstanbul 2004, s. 62).

16. Bilindiği üzere, 556 sayılı KHK ile sağlanan marka koruması tescil yoluyla elde edilir. 556 sayılı KHK'nın 7. maddesinde bir marka tescil başvurusunun TPMK tarafından “mutlak ret nedenleri” kapsamında yapılacak inceleme sonucunda reddedilmesinin koşulları belirlenmiştir.