muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3951, Karar No: 2015/8615, Tarih: 29.09.2015

Sanık.... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında TCK'nın 103/2, 103/3, 103/6, 43/1. maddelerine göre belirlenen 21 yıl hapis cezasında, aynı Kanunun 62. maddesine göre belirlenen 1/6 oranında indirim yapılırken hapis cezasının "17 yıl 6 ay" yerine cezasının "18 yıl 6 ay" olarak fazla tayini,

Kanuna aykırı, sanık Bülent müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları ile sanık,.. müdafiin duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunması bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husunun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı

Kanunun 322/1. maddesinin hükümde yer alan TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümdeki "18 yıl 6 ay" ibaresinin çıkartılıp yerine "17 yıl 6 ay" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunup re’sen de temyize tabi hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık... hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mağdurenin anlatımlarına, sanığın aşamalardaki savunması ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın mağdureyle yatağa girip fotoğraf çektirmeleri şeklinde gerçekleşen eylemde, sanığın mağdureye yönelik cinsel istismar kastıyla hareket ettiğine dair her türlü kuşkudan uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşıldığından, müsnet suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık .... müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

29.09.2015 tarihinde verilen işbu karar 07.10.2015 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından hazır olduğu halde sanık müdafiin gıyabında tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2013/18065, Karar No: 2014/2043, Tarih: 28.01.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/18065 E.  ,  2014/2043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07.05.2013 gün ve 2011/341 E. - 2013/199 K. sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyizi üzerine, mahkeme 23.09.2013 tarihli ek karar ile temyiz isteminin miktar yönünden reddine karar verilmiş ve mahkemenin 23.09.2013 tarihli ek kararının temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıya satılan fatura konusu mal bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, davalı hakkında başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacı ile ticari ilişkisi olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteminin miktar yönünden reddine ilişkin olarak verilen ek karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, itirazın iptali davasıdır.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine, mahkemece 23.09.2013 tarihli ek kararla, davacı vekilinin temyiz talebinin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle reddine karar verilmiştir. Bu ek karar, davacı vekiline 01.10.2013 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı vekili ek kararı 09.10.2013 hakim havale tarihli dilekçesi ile temyiz etmiş ise de ek karara ilişkin temyiz dilekçesinin, temyiz defterine kaydedilmemiş olduğu gibi, maktu temyiz harcı ve temyiz başvuru harcının yatılmadığı da anlaşılmış olduğundan, davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin bu nedenle reddi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin 23.09.2013 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin REDDİNE, 28.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/564, Karar No: 2023/3231, Tarih: 15.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/564 E.  ,  2023/3231 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1142 E., 2022/2757 K.

DAVA TARİHİ : Asıl Dava: 29.07.2019 Karşı dava: 26.08.2019

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Besni 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2019/104 E., 2021/346 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve kadının ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.... erkek vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin ikinci evliliğinin olduğunu, bu evlilikten de bir müşterek çocuğunun bulunduğunu, bu çocuğun müvekkilinin annesi ve babasının yanında kaldığını, eski eşinden olan çocuğun davalı kadın için sürekli bir sorun oluşturduğunu, çocuğun evlerine gelmesine karıştığını kavga çıkarttığını, evlilik süresince kadının gerekçesiz olarak 9-10 kez evi terk ettiğini, kadının, müvekkilinden boşanmadan nafaka alıp annesinin yanında kalmak istediği yönünde müvekkilini tehdit ettiğini, müşterek çocuğun müvekkiline gösterilmediğini, dava devam ederken müşterek çocuk ile müvekkili arasında şahsi münasebetin kurulmasını talep ettiğini, evlilik birlikteliğinin temelinden sarsılması nedeni ile tarafların boşanmasına karar verilerek müşterek çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesini, davalı kadın kusurlu olduğu için müvekkili lehine 10.000,00 TL maddî 10.000,00TL manevî tazminata hükmedilmesini, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.... erkek vekili karşı davaya cevap dilekçesinde;davacının dava dilekçesindeki iddialarının asılsız olduğunu, davalının müvekkilinin önceki evliliğinden olan çocuğuna bakmak istemediğini ve aynı evde yaşamak istemediğini evlenmeden önce beyan ettiğini, müvekkilinin de aynı evde yaşamayacaklarını ve bakımı ile annesinin ilgileneceğini taahhüt ettiğini, ancak kendi çocuğunu sevmeyeceğini veya müşterek konuta hiç gelmeyeceğini taahhüt etmediğini, davalının evlilik süresince müvekkilinin Efe isimli çocuğunu sevmesini dahi kabul edemediğini, davalı-davacı kadının evliliğin ilk zamanlarından beri her fırsatta bu evliliği kendi rızasıyla yapmadığını, ailesinin baskısıyla evlendiğini ve müvekkilini sevmediğini dile getirdiğini, kadının sürekli müvekkilime baskı uyguladığını, karşı dava dilekçesinde saymış olduğu altınlarının, müvekkilim tarafından alındığını ve kendisine iade edilmediğini iddia ettiği ancak söz konusu altınların kadında kaldığını ve müvekkilinin bu altınları kullanmadığını beyan ederek evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığını ve müvekkilinin kusurunun bulunmadığını bu nedenlerle açılan karşı davanın reddi ve boşanma davalarının kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; davacı erkeğin ileri sürdüğü iddiaların asılsız ve gerçek dışı olduğunu, davacının evlilik öncesinde kendi çocuğunu ortak haneye taşımayacağına dair taahhütte bulunduğu halde bunu yerine getirmeyerek huzursuzluk çıkartarak geçimsizliğe neden olduğunu, evi terk nedeninin davacının kendisini önemsememesi, eş ve insan yerine koymaması, sürekli dışlamasından kaynaklandığını, evlilik süresince tüm olumsuzlukları yaşatan davacının kendisi olduğunu iddia ederek davacı- davalı erkeğin velâyet talebinin reddine karar verilmesini, evlilik birlikteliğinin, erkeğin kusurlu davranışları ile temelinden sarsıldığını , evliliğin birlikteliğinin fiilen bitirilmesini kabul ettiğini davacı- davalı erkeğin şiddet uyguladığını, maddî destekte bulunmadığını, müşterek çocuklarının 6 yaşında olduğunu annenin gözetimi ve babanın maddî desteğine muhtaç halde olduğu için velâyetinin kendisine verilmesini, ... erkeğin, 10.000,00TL değerindeki ziynet eşyalarını vermediğini beyan ederek evlilik birlikteliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına kadın lehine 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini, kendisinin ve müşterek çocuğun ihtiyaçlarını tek başına karşılamasının imkansız olmasından dolayı kendisi için aylık 500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, çocuk için aylık 300,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmesine nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davalı-davacı kadın vekili ikinci cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin şiddete maruz kaldığını, tüm bu insanlık dışı muamelelerden korunmak ve çocuğunu dünyaya getirmek için doğuma kadar ailesinin yanına sığınmak zorunda kaldığını, ... erkeğin müvekkilini borca soktuğunu, müvekkilinin bilgisi dışında hiç çalışmadığı ... erkeğin tanıdığı bir eczane de müvekkili çalışıyor göstererek, kendi maaşından kesinti yapılacağı şeklinde hile yoluyla müvekkil üzerine kredi çektiğini, ... erkeğin müvekkiline ekonomik, cinsel şiddet uyguladığını, müvekkilini sürekli parasız bıraktığını, hastaneye gitmek için bile para vermediğini, zorla cinsel ilişkiye zorladığını, müvekkilinin istemediği zamanlarda döverek ilişkiye girdiğini, en son olarak ... erkeğin müvekkilini dövdüğünü, dışarıdan yardım istememesi için evin kapı ve pencerelerini kilitlediğini, müvekkilinin de kardeşini arayarak yardım istediğini bu sefer yardıma gelen kız kardeşini dödüğünü, dayısının kurtardığınını, sonrasında bir araya gelmediklerini, müvekkilinin altınlarının hileyle elinden alındığını, iddia ederek asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulü ile boşanmaya karar verilmesini, müvekkili lehine 50.000,00 TL manevî 50.000,00 TL maddî tazminata karar verilmesini, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesini, müvekkil ve çocuğu için ayrı ayrı 750,00 TL tedbir- iştirak ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesine, ziynet altınlarının aynen iadesine, mümkün değilse rayiç değerlerinin dava tarihinden işleyecek faiziyle ödenmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin, kadına fiziksel şiddet uyguladığı, hastalanıp hastaneye yatan eşi ile ilgilenmediği, çocuğu ile ilgilenmediği, davalı-davacı kadının ise sık sık evi terk ettiği, birlikte yaşamaktan kaçındığı ve davalı kadının kardeşinin davacıyı dövdüğü, davalı kadının bu duruma sessiz kaldığı, mevcut olaylara göre evlilik birliğinin devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı ve bu sonuca ulaşılması her iki tarafın da tutum ve davranışlarından kaynaklandığı, birisinin kusurunun diğerinin kusuruna üstün tutulamayacağı boşanmaya neden olan olaylarda davacı ve davalının eşit kusurlu olduğu gerekçesi ile; her iki davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına,uzman bilirkişi raporunun usul ve yasaya uygun olduğu, uyuşmazlığın çözümünde gerekli teknik bilgi ve verileri içerdiği, müşterek çocuğun beyanıyla da uyumlu olduğundan, rapor ve müşterek çocuğun beyanı doğrultusunda ortak çocuğun velâyetinin anneye verilerek baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına, çocuğun eğitim ve bakım masrafları için aylık 300,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadının boşanma ile birlikte yoksulluğa düşeceğinden 500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, tarafların eşit kusurlu olması nedeniyle tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir. Davalı- davacı kadının ziynet eşyası alacağı talebine yönelik olarak; kadın, karşı dava dilekçesinde düğünde takılmış ziynet eşyalarının bedelinin kendisine verilmesini talep etmişse de, normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerektiği ve kadının, altınların kendisinde olmadığını kanıtlayamadığı, tanık beyanlarının da bu hususa ilişkin görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı gerekçesiyle, davalı- davacı kadının ziynet eşyası alacağı talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; boşanmaya sebebiyet veren olaylarda ... erkeğin tam kusurlu olduğunu, kusur tespitini kabul etmediklerini, sürekli şiddet gören, ekonomik şiddete uğrayan ve ekonomik şiddete uğrayan müvekkili ile ... erkeğin eşit kusurlu olmasının mümkün olmadığını beyan ederek kusur tespiti, tazminat taleplerinin ziynet eşyası alacağı talebinin reddi yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; boşanmaya sebebiyet veren olaylarda ... erkeğin tam kusurlu olduğunu, kusur tespitini kabul etmediklerini, sürekli şiddet gören, ekonomik şiddete uğrayan ve ekonomik şiddete uğrayan müvekkili ile ... erkeğin eşit kusurlu olmasının mümkün olmadığını beyan ederek kusur tespiti, tazminat taleplerinin ziynet eşyası alacağı talebinin reddi yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların İlk Derece Mahkemesince kabul edilen kusurlarının gerçekleştiği, boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları anlaşılmış olup, davalı- davacı kadın yönünden 4721 sayılı kanunun 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası şartlarının oluşmadığı, kadının ziynet eşyası davasının, reddine bir usulsüzlük bulunmadığı, davalı - davacı kadının ziynet eşyalarını alındığını ve tekrar iade edilmediğini ispat edemediğinden reddine karar verilmesinin isabetli olduğu gerekçesiyle davalı-davacı kadının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; boşanmaya sebebiyet tarafın ... erkek olduğunu, müvekkilini sürekli dövdüğünü, ekonomik şiddet uyguladığını, çocuğunu bile hastahaneye götürmeyerek yalnız bıraktığından bahisle kusur tespiti, tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak ve birliğin devamına imkan vermeyecek bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının tazminat taleplerinin reddi kararının yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 Kanun’un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 Kanun’un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.İlk Derece Mahkemesi'nce ... erkeğin davalı-davacı kadına şiddet uyguladığı, hastalanıp hastaneye yatan davalı-davacı kadınla ilgilenmediği, çocuğu hastalandığında çocuğun tedavisi ile ilgilenmediği, ortak çocuğu davalı-davacı kadının kendi babasının hastaneye götürdüğü, davalı- davacı kadının ise sık sık evi terk ettiği ve bu suretle birlikte yaşamaktan kaçındığı ve kadının kardeşinin davacı - davalı erkeği dövdüğü, davalı kadının bu duruma sessiz kaldığı , evlilik birlikteliğinin çekilmez hale gelmesinde tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesiyle her iki davanın kabulü ile boşanmalarına karar verilmiştir. İlk derece mahkemesi hükmüne karşı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesi; kadının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir. Karar kadın tarafından temyiz edilmiştir. İlk Derece Mahkemesince erkeğe yüklenen kusurlar erkek tarafından istinaf edilmeyerek kesinleşmiştir. Davalı-davacı kadına kusur olarak yüklenen, kadının kardeşinin erkeği dövdüğü, kadının bu duruma sessiz kaldığı vakıası ise dinlenilen tanık beyanlarına göre ispatlanamadığından, İlk Derece Mahkemesince ispat edilemeyen bu vakıa kadına kusur olarak yüklenmesi doğru görülmemiştir. Bu durumda, boşanmaya sebebiyet veren ve gerçekleşen vakıalarda erkek, kadına göre daha ağır kusurludur. Hükmün bu nedenlerle kusur belirlemesi yönünden bozulması gerekmiştir.

2.Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakları zarar gören, mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen az kusurlu davalı-davacı kadın yararına 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları gereğince hakkaniyet ilkesi de gözetilerek uygun miktarda maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı kusur belirlemesi sonucu bu taleplerin reddi doğru bulunmamış, kararın bozulmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının, kusur belirlemesi ve kadının reddedilen tazminat talepleri yönlerinden ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden davalı-davacı kadın yararına BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8900, Karar No: 2019/14812, Tarih: 02.07.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/8900 E.  ,  2019/14812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 5. İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin 08.04.2019 tarihli eksiklik yazısı ile “incelenmesinde gereklilik bulunduğundan, davalı... İnşaat Taah Ltd Şti ile ...Mermer Turz İnş. ve Tic. Ltd Şti arasında dava dışı ...Construction Et Commerce ünvanlı şirket nezdindeki hisselerinin devrine ilişkin tüm belgelerin, her iki şirkete ait Ticaret Sicil kayıtlarının, dava dışı ...Şirketinin ortaklık yapısını gösterir tüm belgelerin celbi” istenilmiş ise de, mahkemesince yazımız gereğinin yerine getirilmediği anlaşıldığından bu defa eksiklik yazımızda bildirilen hususlar tamamlanarak alınacak cevabi yazılar ve eklerinin dosyaya eklendikten sonra, dosyanın tekrar Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6508, Karar No: 2012/8214, Tarih: 18.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6508 E.  ,  2012/8214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda ... tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 08.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.