muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1046, Karar No: 2012/371, Tarih: 25.01.2012

Karşı dava davalısı ... vekili, davanın yasal yedi günlük süreden sonra açıldığını, taraf olmadıkları bir dava ile birleştirmenin mümkün olmadığını, zamanaşımı nedeniyle icranın geri bırakılması talebinin ancak borçlu tarafından ileri sürülebileceğini savunarak, karşı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı, davacı ve birleşen dosya davalısı ...’nın haciz tarihinin 20.1.2003, birleşen dosya davacısı ...’in haciz tarihinin 28.1.2003 ve asıl ve birleşen dosya davalısı ...’ın haciz tarihinin 22.9.2004 günü olduğunun tesbiti ile buna göre sıralama yapılmasını teminen, davacı ve birleşen dosya davalısı ...’nın davalı ... aleyhine açtığı davanın kabulüne, son sırada yer alan...hakkındaki davasının ise hukuki yarar yokluğundan reddi ile asıl dosya davacısı ...’nın alacağının, sıra cetvelinde 1. ve 2. sırada yer alan ...’a ayrılan paydan ödenmesine, birleşen davanın kabulü ile birleşen dosya davacısı ...’in alacağının, 3. sırada yer alan ...’ya ayrılan paydan ödenmesine, birleşen dosya davalısı ...’ın alacağının sıra cetvelinde 3. ve 4. sırada ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, birleşen dosya davacısı ... vekili ile asıl ve birleşen dosyalar davalısı ... vekili temyiz etmiştir.

Sıra cetveli kesin hacizlerle, ihtiyati hacizlerin kesin hacze dönüştükleri tarihlere göre düzenlenir. Davanın tarafları borçlu ve üçüncü kişilerle, birbirleri aleyhine tasarrufun iptali davası açmışlar ve bu davalar sırasında, dosyaya ve tapu kaydına yansıdığı biçimiyle, bedeli paylaşıma konu taşınmaz üzerine ihtiyati tedbirler koydurmuşlardır. İtirazlar hem sıralamanın yanlış yapıldığı ve hem de alacakların muvazaalı olduğu iddialarına dayalıdır. Bu durumda yapılması gereken iş, öncelikle sıraya yönelik itirazların giderilmesi ve oluşacak yeni sıralamada, kendisine pay verilmesi gerektiği anlaşılan alacaklıların alacaklarının gerçekliğinin araştırılması olmalıdır.

Davanın taraflarınca borçlu ve üçüncü kişiler aleyhine tasarrufun iptali davaları açılmış ve bu davalarda bedeli paylaşıma konu taşınmazlar üzerine ihtiyati tedbirler konulmuştur. İhtiyati tedbirler (konuldukları tarihte yürürlükte bulunan) 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 101 vd. maddeleri uyarınca kural olarak aynı münazaalı olan, bir diğer ifade ile davacının üzerinde ayni hak iddia ettiği malların üçüncü kişilere devrinin engellenmesi amacını güderler.

Bir alacağın güvence altına alınması için öngörülen geçici hukuki himaye yolu ise ihtiyati haciz olup, bununla mal üzerinde bir ayni hak iddiası ileri sürülmemekte, malın üçüncü kişiye devrine engel olunmamakta, bunun yerine alacağın o malın satış bedelinden karşılanması ve malın devri halinde haczin, devralana karşı da dermeyan edilebilmesi imkânı sağlanmaktadır. Tasarrufun iptali davasında da Yasa’nın öngördüğü yol, iptale tâbi tasarrufun konusunu teşkil eden mal üzerine ihtiyati haciz konulmasıdır (İİK.m.281/II ve 257 vd.).

Hal böyle olunca, mahkemece öncelikle yapılması gereken iş, davanın taraflarınca açılan tasarrufun iptali davalarında tapu sicil müdürlüğüne yazılan yazıların ve dolayısıyla tapuya verilen tedbir şerhleri içeriklerinin, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 101 ve Türk Medeni Kanunu’nun 1010 uncu maddeleri uyarınca, taşınmazın devrini engelleme amacını güden ihtiyati tedbir mi, yoksa ihtiyati haciz mi olduğunun belirlenmesi olmalıdır. İhtiyati tedbirlerin sıra cetveline alınmayacağı tabiidir. İhtiyati hacizler ise tasarrufun iptali davasının karara bağlandığı tarihte kesinleşir ve bu tarihe göre, sıra cetvelinde yer alırlar, ayrıca İcra ve İflas Kanunu’nun 268 inci maddesi şartlarında, önceki hacizlere iştirak edebilirler.

Öte yandan, ihtiyati tedbirin sonradan ihtiyati hacze dönüştürülmesinde, ihtiyati tedbirin konulduğu önceki tarihin değil, ihtiyati haczin tapuya işlendiği tarihin dikkate alınması gerekir. Davalı ... aleyhine açtığı tasarrufun iptali davasını kazanan ...’ın alacaklı olduğu Kahramanmaraş 1. İcra Müdürlüğü'nün 2003/139 sayılı takip dosyasından konulan haciz yerine, ...’ın alacaklı olduğu Kahramanmaraş 2. İcra Müdürlüğü'nün 2003/127 sayılı takip dosyasından konulan haczin tarihinin yazılması doğru değildir.

Bu açıklamalar çerçevesinde, ihtiyati tedbirlerin sıradan çıkartılması ve ihtiyati hacizlerin durumuna göre sıralamanın belirlenmesinden sonra, muvazaaya yönelik iddiaların incelenmesine geçilmelidir. Sıralamada kendisine pay düşmeyen kimselere, muvazaa iddiasıyla dava açılmasında hukuki yarar bulunmamaktadır.

Sıra cetveline, borçlu ile alacaklının anlaşarak, üçüncü kişilerden mal kaçırma kastı ile gerçekte mevcut olmayan bir alacağın oluşturulduğu iddiası ile itiraz edildiğinde, ispat yükü davalı alacaklıdadır. Davalı alacaklı, alacağının varlığını ve miktarını usulüne uygun delillerle ispatlamak zorundadır. Alacağın temliki halinde temlik edene karşı ileri sürülebilecek iddialar, temlik alana karşı da ileri sürülebileceği gibi, temlik alan da, temlik edenin dayandığı hukuki sebeplere dayanabilir. Davalı alacaklılar ve selefleri ile borçlu arasındaki delillerin değerlendirilmesi sonucunda, alacağın mevcut olmadığının anlaşılması halinde, davalıya sıra cetvelinde ayrılan payın, öncelikle davacının alacağının ödenmesine tahsisine (İİK.m.235’e kıyasen) karar verilmelidir.

Mahkemece, yukarıdaki hususlar değerlendirilmeden, eksik inceleme ile ve özellikle infazı kabil olmayacak şekilde, kendisine pay düşmeyeceği anlaşılan sıralardan tahsis yapılması şeklinde, (karar tarihinde yürürlükte bulunan) 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 388 inci maddesine aykırı olarak tesis edilen kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, birleşen dosya davacısı Halil Taşpınar vekili ile asıl ve birleşen dosyalar davalısı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, peşin harçların istek halinde iadesine, 25.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11901, Karar No: 2019/2214, Tarih: 18.02.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/11901 E.  ,  2019/2214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı usulüne uygun 23.10.2018 tarihinde tefhim olunan hükmü, CMUK.un 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 02.11.2018 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 18.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16576, Karar No: 2015/30287, Tarih: 03.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/16576 E.  ,  2015/30287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/197752

MAHKEMESİ : Didim(Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/01/2011

NUMARASI : 2009/416 (E) ve 2011/17 (K)

SUÇLAR : Yaralama, tehdit, mala zarar verme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

1-Sanıklar A.. A.., S.. A.. ve H.. A..'a yükletilen mala zarar verme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

2-Sanık İ.. T.. hakkında tehdit eyleminden ceza verilmesine yer olmadığına, yine bu sanığın yaralama eylemi ile sanıklar A.. A.., S.. A.. ve H.. A.. hakkında mala zarar verme eylemlerinden kurulan beraat hükümlerinin de usul ve Kanuna uygun olduğu ,

Anlaşıldığından, katılan sanıklar, A.. A.., S.. A.., H.. A.. ve İ.. T.. müdafilerinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 03/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13756, Karar No: 2021/20813, Tarih: 07.12.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/13756 E.  ,  2021/20813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararda suç tarihinin 30.08.2013 yerine, 31.08.2013 yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle yargılanan sanığa, 5271 sayılı CMK’nın 150/2-3. maddeleri uyarınca zorunlu müdafii atanmasına gerek olmadığı, sanığın da yakalandığı yer İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinde 22.02.2014 tarihli sorgusunda müdafii istemediğini beyan ettiği, Dairemizin 10.06.2020 tarihli gönderme kararı sonrasında sanık ile Av. ... arasında vekalet ilişkisinin tespit edilemediği, Dairemizin gönderme ilamı sonrasında gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun tebliğ edildiği; ancak sanığın kararı temyiz etmediği anlaşılmakla, Av. ...’nun sanık hakkında verilen hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığından, sanık müdafinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik sanık ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.12.2009 tarihli 2010/21 E, 2010/726 K. sayılı 14.09.2010 tarihinde kesinleşen hırsızlık suçundan hükmedilen 2 ay hapis cezasına ilişkin ilamının tekerrüre esas alınmasına ve 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği anlaşılmış ise de, 5275 sayılı Kanun'un 108/2-3 maddeleri gereğince daha ağır cezayı içeren İstanbul Anadolu 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.04.2010 tarihli 2010/574 E 2013/21 K sayılı 28.03.2013 tarihinde kesinleşen hırsızlık suçundan hükmedilen erteli 1 yıl hapis cezasına mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin, erteli bu ilamın infazı için ihbarda bulunulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322.maddesi uyarınca sanık hakkında tekerrür hükmünün uygulanmasıyla ilgili olan kısmın hüküm fıkrasından çıkartılarak, yerine “İstanbul Anadolu 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.04.2010 tarihli 2010/574 E, 2013/21 K. sayılı 28.03.2013 tarihinde kesinleşen hırsızlık suçundan hükmedilen erteli 1 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, erteli bu ilamın infazı için ihbarda bulunulmasına” karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik sanık müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanığın hüküm tarihinde farklı yargı çevresi içerisinde bulunan ...,Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan tutuklu olduğunun UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; duruşmadan bağışık tutulmak istediğine dair bir talebi olmadan hükmün açıklandığı 15.04.2015 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, CMK’nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4683, Karar No: 2013/6968, Tarih: 11.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/4683 E.  ,  2013/6968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilince de rehin konulan ve satışı yapılan aracın, borçlu şirket tarafından davalı bankanın verdiği taşıt kredisi ile satın alındığını, borçlu ve davalı banka arasında 27.06.2007 tarihli "Ticari Taşıt Kredisi ve Rehin Sözleşmesi" akdedildiğini ve 498321 motor nolu araç üzerine rehin tesis edildiğini, davalı bankanın rehin hakkının doğmadığını, borçlu şirket henüz aracın maliki olmadan kredi sözleşmesi ve rehin sözleşmesi imzalandığını, bu nedenle sözleşmede araç plakası değil, şase ve motor numaralının yazılı olduğunu, rehin sözleşmesinin yok hükmünde olduğunu, bankanın rehni kurulduğunda aracın sadece kabin ve şase halinde olduğunu, rehnin konulması anında araçta kapalı kasa ve frigofirik soğutucu olmadığını, bunlar üzerinde davalının rehninin olmadığını, borçlu şirketin davalı bankaya taşıt kredisi borcunu ödediğini, 27.06.2007 tarihli sözleşmede limit 22.000,00 TL olarak kabul edilmişken, icra dairesine ihale tarihinde 68.000,00 TL alacaklı olduğuna dair yazı gönderildiğini, bankanın rehin alacağı miktarı ancak sözleşmede yazılı olan limit kadar olabileceğini, 07.12.2011 tarihli yazıda banka alacağının 15.000,00 TL olduğunu ikrar ettiğini, sonradan bundan dönülmesinin mümkün olmadığını, icra dairesi bu yazıda belirtilen alacak miktarının gözönüne alarak aracın ihalesine başladığını, pey sürmeler neticesinde satış bedelinin 23.000,00 TL'ye çıktığını, ihalenin bu şekli ile kesinleştiğini ileri sürerek, ... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2011/1628 Esas sayılı dosyasında düzenlenen 01.02.2012 tarihli sıra ve derece kararlarının 4 ve 5. bentlerinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; dava dışı borçlu Gün Tavukçuluk ile davalı banka arasında düzenlenen taşıt kredisi ve rehin sözleşmesinin 19. maddesinde "...gerekse banka ile imzalamış olduğu veya imzalayacağı başka sözleşmelerden ve/veya herhangi bir nedenle doğmuş doğacak borçlarının teminatını teşkil etmek üzere rehnettiğini kabul ve taahhüt ......" denildiğinden davalının diğer alacaklarının da teminatı olduğu, rehin sözleşmesi devam ettiği sürece sıra cetveli kesinleşinceye kadar doğan alacaklar nedeniyle talepte bulunabileceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5137, Karar No: 2010/7349, Tarih: 11.05.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/5137 E.  ,  2010/7349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile müdahil vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında; tarım arazilerindeki değerlen- dirmenin taşınmazın yer aldığı ilçede ekilmesi mutad olan ve münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarının –doğru istatistiki bilgilere dayandığı bilinen- İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmesini ve raporların buna göre düzenlenmesini öngörmektedir. Münavebeye alınan ürünlerde ise, herhangi bir işlemden geçirilmeden tarlada elde edildiği haliyle satışından sağlanacak gelir esas alınarak değerlendirilmesi gerekmektedir. Durum böyleyken hükme esas alınan ek bilirkişi kurulu raporunda, münavebeye alınan şekerpancarı için İlçe Tarım Müdürlüğünden bildirilen toptan satış fiyatı uygulandığı halde, fabrikada işlenmesinden sonra elde edilecek pancar posasının da gelir kapsamına alınarak yüksek gelir belirlenmesi ve dolayısıyla taşınmaza fazla bedel biçilmiş olması,

2-Bilirkişi kurulu raporuna göre dava konusu taşınmazda kesim çağına gelmiş 26 adet kavak ağacı bulunmaktadır. Kesim çağına gelmiş olan bu ağaçlar zaten davalı tarafından kesilip nakledileceğinden ve ayrıca bu ağaçların enkaz değerleri nihai net üretim gelirine eşit olduğundan zemine artı değer katkıları yoktur. Bu nedenle sözü edilen kavak ağaçlarına herhangi bir değer verilmesinin söz konusu olamayacağı gözetilmeden kesim ve nakliye değeri adı altında (mütemmim cüz) bir değer takdir edilerek zemin değerine eklenmesi,

3-10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 40.sırasında Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın 18.maddesinin (f) bendi uyarınca 01.01.2006 tarihinde yürürlüğe girmiştir.Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden karar harcının alınmış olması,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5856, Karar No: 2012/4169, Tarih: 20.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/5856 E.  ,  2012/4169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, .davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesi bu aşamada yerolmadığına, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'ne iadesine, 20.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.