muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11585, Karar No: 2025/679, Tarih: 16.01.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/11585 E.  ,  2025/679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/368 E., 2021/91 K.

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

16.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21067, Karar No: 2014/4862, Tarih: 06.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/21067 E.  ,  2014/4862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :16.05.2013

NUMARASI :Esas no:2012/82 Karar no:2013/498

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, dava konusu taşınmazın aile konutu olduğu iddiası ile Türk Medeni Kanununun 194.maddesi uyarınca tapu iptal ve tescil ile aile konutu şerhi konulması talebinde bulunmuştur.

Dava konusu taşınmazın davacının eşi Ali tarafından 10.06.2011 tarihinde davalılardan Hasan'a satıldığı, Hasan'ın da 31.01.2012 tarihinde taşınmazı davalılardan Mustafa'ya satış suretiyle devrettiği anlaşılmaktadır.

Aile konutu olan taşınmazın, hak sahibi olan koca tarafından üçüncü kişiye devri, davacının açık rızasını gerektirmektedir (TMK md. 194/1). Bu rıza alınmamıştır. Taşınmazın tapu kütüğünde konutla ilgili bir şerh de bulunmamaktadır. Bu durumda taşınmazı ilk devralan Hasan'ın, iyiniyetli olması halinde kazanımı korunacak, (TMK md. 1023) kötü niyetli ise kazanımı korunmayacak, Hasan'ın üzerindeki tescil yolsuz tescil niteliğini alacaktır (TMK md. 1024/2). Ne var ki, taşınmazı ilk devralan Hasan, bu taşınmazı Mustafa’ya devretmiştir. Hasan'ın Mustafa'ya yaptığı devirde Türk Medeni Kanunun 194. maddesi koşulları artık aranmaz. Bu durumda taşınmazı en son devralan davalı Mustafa, kendisine bu taşınmazı devreden Hasan’ın üzerindeki tescilin yolsuz olduğunu biliyor veya bilmesi gerekiyorsa, bu tescile dayanamaz (TMK md. 1024/1).

Davalılardan Mustafa'nın, taşınmazı kendisine devreden Hasan'ın üzerindeki tescilin yolsuz olduğunu bildiği veya bilmesi gerektiğine ilişkin bir delil bulunmadığı gibi, Hasan'ın diğer davalılarla el ve iş birliği içinde kötü niyetli olarak hareket ettiği de kanıtlanamamıştır Öyleyse davanın reddi gerekirken, kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 06.03.2014 (Per.)

KARŞI OY YAZISI

Malik olmayan eşin açık rızası olmadan yapılan işlem kesin hükümsüzdür. Değerli çoğunluğun farklı gerekçesine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/10633, Karar No: 2011/13606, Tarih: 05.10.2011

**3. Ceza Dairesi         2009/10633 E.  ,  2011/13606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kastan Yaralama

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafiinin 09.10.2007 tarihinde yüzüne karşı tefhim edilen hükme karşı, CMUK’nun 310. maddesinde öngörülen süre geçtikten sonra sanığın 19.12.2007 tarihli dilekçe ile yaptığı temyiz isteğinin aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 05.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3135, Karar No: 2020/5391, Tarih: 04.11.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/3135 E.  ,  2020/5391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından reddedilen boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadın, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davacı kadının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davacının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davacıya yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, oybirliğiyle karar verildi. 04.11.2020 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/3516, Karar No: 2020/738, Tarih: 30.06.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/3516 E.  ,  2020/738 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : İcrai davranışla görevi kötüye kullanmak

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... Çoşkun (TC NO: 28985356578 Osman ve Ayşe'den olma, 15/02/1950 Samsun doğumlu, Samsun, merkez, Yenidoğan mah/köy nüfusunda kayıtlı) hakkında 29/04/2013 tarih ve 2013/670 nolu iddianame ile görevi kötüye kullanma suçundan kamu davası açıldığı, Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 03/05/2013 tarih 2013/392 Esas 2013/407 Karar sayılı ilamı ile yargılamanın birleştirilmesine karar verildiği halde hüküm kurulmaması,

2- Mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirilmelerin, açık olarak gerekçeye yansıtılması gerektiği gözetilmeden yasal gerekçeden yoksun hüküm kurulması suretiyle Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nın 34, 230. maddelerine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 30/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5511, Karar No: 2021/6449, Tarih: 22.11.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5511 E.  ,  2021/6449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 21.05.2019 tarih ve 2016/357 E. - 2019/491 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin çek tevdi bordrosu ile davalıya teslim ettiği 6 adet çekin davalı bankaca kaybedilmesi üzerine zayi olan çek bedellerinin tahsili amacıyla İstanbul 2. İcra Müdürlüğü'nün 2009/29921 sayılı dosyası ile davalı banka aleyhine icra takibi yapıldığını, davalının borca itirazı üzerine takibin durduğunu, dava konusu çeklerin kaybedilmesi nedeniyle çek bedellerine ilişkin alacağını tahsil edemediğini ileri sürerek itirazın iptaline ve %40'dan az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili Akbank'ın ... Şubesine alacaklı davacı tarafından tahsile verilen 6 adet çekin tahsil için gönderilen müvekkil banka şubesi operasyon bölümünde kaybolduğunu ve tüm aramalara rağmen bulunamadığını, çek iptali davaları açıldığını, davacının kaybolan çeklerden ötürü takip açabilmesi ya da dava açabilmesi için öncelikle davacının zararının doğması gerektiğini, bu durumda alacaklının öncelikle çek iptal kararı çerçevesinde borçlularından borcun ödenmesini talep etmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, kapatılan Yargıtay 19. Hukuk Dairesi’nin bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; Yapı ve Kredi Bankası Pendik E-5 Şubesi'ne ait, 15.08.2009 keşide tarihli, 4.000.- TL bedelli, davalı banka tarafından kaybedilen çek hakkında verilen çek iptali kararına istinaden İstanbul 33. İcra Müdürlüğü'nün 2012/2972 Esas sayılı dosyasıyla davacı tarafından çek borçlusu hakkında yapılan icra takibine itirazın iptali davası reddedilerek kesinleşmiş olduğundan davacının bütün hukuki yolları tüketmiş olduğu ve davacı tarafın bu çek bedelini davalıdan talep edebileceği kanaatine varıldığı, aynı şekilde Ziraat Bankası A.Ş. ... Şubesi'ne ait, 28.08.2009 keşide tarihli, 4.801.- TL bedelli çek ile ilgili olarak verilen iptal kararına istinaden keşideci hakkında ... 7. İcra Müdürlüğü'nün 2012/1497 Esas sayılı dosyasıyla davacı tarafından yapılan icra takibine itirazın iptali davası reddedilerek kesinleşmiş olduğundan davacının bütün hukuki yolları tüketmiş olduğu ve davacı tarafın bu çek bedelini davalıdan talep edebileceği kanaatine varıldığı, kaybolmasına rağmen asıl borçluları tarafından bedeli ödenen ya da davacı tarafından tahsili yönünde hukuki işlem yapılmayan çekler hakkında davacının talepte bulunamayacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile İstanbul 2. İcra Müdürlüğü'nün 2009/29921 Esas sayılı takip dosyasına davalı tarafça yapılan itirazın kısmen iptali ile takibin 8.801,00 TL asıl alacak üzerinden devamına, asıl alacağa takip tarihinden itibaren yıllık %19 oranında faiz işletilmesine, asıl alacağın %40’ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, davalı banka tarafından kaybedilen çek bedelleri nedeniyle tazminat istemine dayalı icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı tarafından kaybedilen ve mahkeme kararı ile iptali sağlanan çeklere dayalı olarak davacının, esas sorumlulara karşı giriştiği icra takipleri neticesinde toplam 8.801.- TL bedelli iki adet çek yönünden alacağın tahsil edilememesi nedeniyle davanın kısmen kabulüne, itirazın kısmen iptali ile 8.801.- TL alacak yönünden icra takibinin devamına karar verilmiş ancak, davaya konu icra takibine başlanıldığı tarih itibariyle davacının çek borçlularına karşı çek bedellerinin tahsili için yasal yollara başvurmadığı anlaşıldığından icra takibine konu tazminat isteminin önceden belirlenebilir nitelikte olmadığından davacının icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetli olmamış, bu nedenle kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz istemlerinin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile Mahkeme kararının davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 22/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18850, Karar No: 2014/15122, Tarih: 26.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/18850 E.  ,  2014/15122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2013

NUMARASI : 2012/770-2013/594

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacıya ve davalı Kuruma gerekçeli kararın yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davacı sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalıya yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11152, Karar No: 2015/16853, Tarih: 01.10.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/11152 E.  ,  2015/16853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan vekilinin yüzüne karşı verilen hükmü, 25/03/2014 tarihinde tefhiminden itibaren 1412 sayılı CMUK’nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra, 02/04/2014 tarihinde temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 01/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13162, Karar No: 2020/1860, Tarih: 11.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/13162 E.  ,  2020/1860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 01.03.2005 - 01.06.2013 tarihleri arasında davalıya ait halk otobüslerinde aralıksız olarak çalıştığını, 01.06.2013 tarihinde davacıyı çağıran davacının, otobüsün anahatrlanm a, işten attığını beyan ettiğini, davacının şoför olarak son ücretinin ayhk net 2.400 TL olduğunu, yemeğinin ve ayrıca otobüsün kendisinde olmasından dolayı servis hizmetinin bulunduğu davacının son iki aylık ücretinin ödenmediğini, davacıya AGÎ alacaklarının ödenmediğini, yıllık izinlerini hiç kullanılmadığını, davacının haftada 7 gün 05:30'da otobüsünü alıp 06:00'da sefere çıktığını ve 24:00'e kadar çalıştığını, ancak haftada bir veya en çok iki gün bu mesaisinin 05:30-13:00 arasında olduğunu ve bu günlerde 13:00'ten sonra çalışmadığını, davacının dini ve milli bayramlarda çalışmış olmasına karşın ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, AGİ alacağı ,yıllık ücretli izin, fazla çalışma ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; taraflar arasındaki ilişkinin iş sözleşmesi değil kira sözleşmesi olduğunu, davalı tarafın 06.01.2006 tarihinden itibaren kendisine ait olan 34 JB 950, 34 TF 1000, 34 JB 981 plakalı halk otobüslerin, farklı zamanlarda davalı şirketten kiraladığını, son olarak 5500 şehir içi otobüs bileti karşılığında davalıya kiraya verildiğini, davalı tarafın son zamanlarda bu işten zarar ettiğini belirterek kira ücretlerini ödemediğini hatta müvekkil şirketten para talep etmeye başladığını, bu durum sürekli bu hal aldığından davalı şirketin 2013 yılı 5. ayında kira ilişkisine son verdiğini, davalının davacı taraf, adına bir kısım ödemeleri kendi hesabından yaptığını, taraflar arasındaki ilişki iş sözleşmesi olsaydı davacı tarafın bu ödemeleri gerçekleştiremeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; SGK kayıtları,toplanan delillerin değerlendirilmesinde; dosyada mevcut 21.06.2013 tarihli Sigortalı Hizmet Listesi’nde, davalı şirketin 19 adet sigortalısının bulunduğunun görüldüğü,sigortalı görünen ... ile akdedilen 01.03.2009 tarihli sözleşmede; " Otomotiv adına kayttlı olan ... plakalı A-157, A-l58 kod nolu iki halk otobüsünün 40.000 TL depozito ve 4300 bilet x 1400 = 6.000 TL, bedel karşılığında kiraya verildiği Belediye ve trafik muayeneleri ile trafik ve ...’deki raporların takibinin araç sahibine ait olduğu”belirtildiği,... Elektrik Tramvay ve Tünel İşletmeleri Genel Müdürlüğü 26.05.2014 tarihli cevabi yazısında, "... ve ... plakalı özel halk otobüslerinin UKUME tarafından 25.06.2009 tarih ve 2009/3-14 sayılı kararıyla onanarak yürürlüğe konulan yönerge hükümlerim göre işletildiği,A037, Al 57 ve Al58 kodlu özel halk otobüsü taşımacısının 2005-2013 yıllan arasında aracında çalıştıracağı çalışanı işletmeye beyan ettiği Personel Bildirim Formlarının ekte sunulduğu' belirtildiğii,anılan belgeler, davalının taşımacı ve davacının ise istihdam edilen işçi olduğu yönünde kesin delil niteliğinde olup, bunun aksi de eşdeğer delillerle ispat edillmediği,dosya kapsamındaki deliller bir bütün olarak değerlendirilmek suretiyle, yaklaşık 7-8 yıllık kıdemi olduğu anlaşılan davacı işçinin tazminat hakkım yitirecek şekilde işten ayrılması hayatın olağan akışına uygun olmadığından, davalı ispat yükümlülüğünü yerine getiremediğinden, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız nedenle feshedildiği kanaatine varıldığı,davacının, davalıya ait işyerinde 01.03.2008 - 31.08.2009 ve 19.01.2010 - 01.06.2013 tarihleri arasında kesintili olarak çalıştığının kabul edilldiği,davacının fesih tarihindeki son ücretinin aylık net 2.000 TL olduğu, ayrıca davacının ilk sefer yerine gitmek üzere nakliye ücreti ödemediği ve net 75 TL / brüt 104,68 menfaat sağladığı kabul edilerek, hesap bilirkişisinin bu yöndeki hesaplamalarına itibar edildiği,davalı ödeme yaptığına yönelik ispat yükümlülüğünü yerine getirmediğinden, taleple bağlı kalınarak, davacının ücret alacağı talebinin hüküm altına alındığı, yine AGİ alacağına yönelik ödeme yapıldığına dair yükümlülük davalı tarafça yerine getirilmediğinden, davacının AGİ alacağı bulunduğu kanaati ile hesap bilirkişisinin bu yöndeki hesaplamalarına itibar edildiği,işveren, işçisine çalışırken yasal veya sözleşmedeki izin sürelerine göre muntazaman izin verdiğini ve ücretini ödediğini izin deleri ve yazıtı ödeme belgeleriyle veya eşdeğer belgelerle ispatlamak zorunda olduğu,dosya içeriğine bu yönde belgeler ibraz edilmediğinden, davacıya yıllık izin kullandırılmadığı sonucunun ortaya çıktığıSonuç olarak, 01.03.2005 - 29.01.2007 ve 09.10.2008 - 30.06

.03.2005 - 29.01.2007 ve 09.10.2008 - 30.06.2009 dönemlerindeki çalışma düzeninde; haftada 6 gün 06:30-22:30 arasındaki 16 saat çalışma süresinden 4 saat ara dinlenme düşüldükten sonra 12 saat fiili çalışma, haftada 1 gün 06:30-13:00 arasındaki 6,5 saat çalışma süresinden yarım saat ara dinlenme düşüldükten sonra 6 saat fiili çalışma, olmak üzere, haftada 78 saat çalışma söz konusu olup, (45 saatin üzerinde) 33 saat fazla çalışma yapıldığı,davacı taraf "son iki aylık ücretinin ödenmediğini' ileri sürdüğü ve aksi ispatlanamamış olduğundan, 2 ay x 2.000 TL olmak üzere toplam 4.000 TL ücret alacağının bulunduğu, 2008 yılından itibaren ve (aile durum belgesi Vb belgesi olmaması nedeniyle )asgari sınırdan yapılan hesap bilirkişisi tarafından hesaplamaya itibar edilerek, agi alacak talebinin kabulüne,yıllık izin ücreti ve genel tatil alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.