muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8608, Karar No: 2010/9820, Tarih: 05.10.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/8608 E.  ,  2010/9820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 02.11.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23.02.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, tapuda davalı adına kayıtlı olan dava konusu taşınmazın köy halkının köy boşluğu olarak yararlandığı bir taşınmaz olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile köy boşluğu olarak davacı adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu yerin babasından kaldığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dava konusu yerin köy boşluğu olduğu kabul edilerek davacı adına tesciline karar verilmiştir. Hükmü davalı taraf temyiz edilmiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/A maddesinde "boşluklar" sözcüğüne yer verilmişse de, bu hükümdeki boşluklar sözcüğü ile kastedilen taşınmazlar genel olarak "hizmet malları"dır. Aynı yasanın 16/B maddesinde sözü edilen kamunun kadimden beri yararlandığı taşınmazlar ise "orta malı" niteliğindeki yerlerdir.

Davaya konu olayda ise; mahkemece yapılan keşiflerde dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarına göre çekişme konusu yerin köylülerin gelip geçtikleri köy içerisinde bir yol boşluğu olduğu, yaklaşık 30 yıl önce davalının burada su kuyusu açması nedeniyle köylülerin hayvanlarını da bu kuyudan suladıkları, ancak sonraki tarihlerde çeşme yapılması nedeniyle su kuyusunun kapatıldığı, bu itibarla, çekişmeli taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/A maddesindeki kamunun hizmetinde kullanılan yerlerden veya 16/B maddesindeki köylünün yararlanmasına tahsis edilen orta malı niteliğindeki taşınmaz mallardan olmayıp "yol" mahiyetinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu tür taşınmazların haritasında gösterilmekle yetinilmesi gerekir. Mahkemece dava konusu taşınmazın niteliğinin belirlenmesinde yanılgıya düşülerek köy tüzel kişiliği adına tesciline karar verilmesi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 05.10.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13775, Karar No: 2024/17791, Tarih: 27.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/13775 E.  ,  2024/17791 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi - İstanbul Anadolu 12.

Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHLERİ : 09.06.2023 - 10.07.2023

SAYISI : 2008/502 E., 2009/819 K, 2023/1013 D. İş,

ŞİKÂYETÇİ : ...

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇLAR : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

SUÇLARIN TARİHİ : 18.01.2008

İNCELEME KONUSU

KARARLAR : Uzlaşma talebinin kabulü, itirazın kabulü

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.10.2024 tarihli ve KYB-2024/97255 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçu yönünden uzlaştırma hükümlerinin uygulanması talebinin kabulü ile dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/06/2023 tarihli ve 2008/502 esas, 2009/819 sayılı ek kararına yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunun uzlaştırma kapsamında olmasına rağmen, uzlaştırma teklif formları düzenlenmediği ve anılan Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/11/2009 tarihli kararının, Yargıtay 22. Ceza Dairesinin 22/06/2015 tarihli ve 2015/4215 esas, 2015/2351 karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi kapsamında anılan Dairenin onama ilâmına karşı itiraz yoluna başvuru hususunun değerlendirilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi gerektiği gözetilmeden, suç ve asıl karar tarihinde de uzlaştırma kapsamında bulunan iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/06/2023 tarihli ek kararı ile dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine karar verilmesinde,

2-Mala zarar verme suçu yönünden İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/07/2023 tarihli ve 2023/1013 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede;

2-Mala zarar verme suçu yönünden İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/07/2023 tarihli ve 2023/1013 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 19/04/2018 tarihli ve 2018/2207 esas, 2018/6087 karar sayılı ilamında yer alan "06.12.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak 5560 sayılı Kanunun 6. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesine eklenen 4. fıkra gereğince “Hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlali veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikâyet aranmaz.” ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 'uzlaşma' başlıklı 253/3. maddesinin suç tarihi itibariyle, "Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olsa bile, etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda, uzlaştırma yoluna gidilemez. Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklinde düzenlenmesi karşısında, 30/10/2008 olan suç tarihi itibarıyla, hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla işlenen mala zarar verme suçunun şikayete tabi olmadığı gibi 5237 sayılı TCK’nın 168. maddesine göre “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” kapsamında olduğundan uzlaşma hükümlerine tâbi olmadığı anlaşılmakla, itirazın bu nedenle reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden KABULÜ ile...BOZULMASINA.." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

5271 sayılı Kanun'un 253/3. maddesinin 2. cümlesinde yer alan,“Uzlaşma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki hükmün, suç tarihi olan 18/01/2008 tarihinden sonra 09/07/2009 tarihinde yürürlüğe girdiğinden bahisle İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesince mala zarar verme suçunun uzlaştırma hükümlerine tabi olduğu gerekçesi ile itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, suç tarihi itibarıyla, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasında “Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olsa bile, etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda, uzlaştırma yoluna gidilemez...." şeklinde düzenlemenin bulunduğu ve 5237 sayılı Kanun’un 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun aynı Kanun’un 168. maddesine göre “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” kapsamında olduğundan uzlaşma hükümlerine tâbi olamayacağı, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasındaki “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile yürürlükten kaldırıldığı ancak, “Uzlaşma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki hükmün yürürlükte olması nedeniyle, suç tarihinde uzlaştırma kapsamına girmeyen nitelikli hırsızlık suçuyla birlikte işlenmiş ve etkin pişmanlık hükümlerine tabi olan mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

I-Hükümlü hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden uzlaştırma hükümlerinin uygulanması talebinin kabulü ile dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2023 tarihli ve 2008/502 Esas, 2009/819 sayılı Karar sayılı ek kararına yönelik yapılan incelemede;

Hükümlü hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun uzlaştırma kapsamında olmasına rağmen, uzlaştırma teklif formları düzenlenmediği ve anılan Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.11.2009 tarihli kararının, Yargıtay 22. Ceza Dairesinin, 22.06.2015 tarihli ve 2015/4215 Esas, 2015/2351 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi kapsamında anılan Dairenin onama ilâmına karşı itiraz yoluna başvuru hususunun değerlendirilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinde uzlaştırma kapsamında bulunan iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.06.2023 tarihli ek kararı ile dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

II. Mala zarar verme suçu yönünden İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.07.2023 tarihli ve 2023/1013 Değişik İş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 253/3. maddesinin 2. cümlesinde yer alan, “Uzlaşma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki hükmün, suç tarihi olan 18.01.2008 tarihinden sonra 09.07.2009 tarihinde yürürlüğe girdiğinden bahisle İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesince mala zarar verme suçunun uzlaştırma hükümlerine tabi olduğu gerekçesi ile itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, suç tarihi itibarıyla, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasında “Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olsa bile, etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda, uzlaştırma yoluna gidilemez...." şeklinde düzenlemenin bulunduğu ve 5237 sayılı Kanun’un 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun aynı Kanun’un 168. maddesine göre “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” kapsamında olduğundan uzlaşma hükümlerine tâbi olamayacağı, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasındaki “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile yürürlükten kaldırıldığı ancak, “Uzlaşma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki hükmün yürürlükte olması nedeniyle, suç tarihinde uzlaştırma kapsamına girmeyen nitelikli hırsızlık suçuyla birlikte işlenmiş ve etkin pişmanlık hükümlerine tabi olan mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2023 tarihli ve 2008/502 Esas, 2009/819 Karar sayılı kararı ile İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.07.2023 tarihli ve 2023/1013 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine ve itiraz merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22380, Karar No: 2015/38259, Tarih: 19.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/22380 E.  ,  2015/38259 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/171997

MAHKEMESİ : Ödemiş 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2011

NUMARASI : 2010/250 (E) ve 2011/84 (K)

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık Z.. S..'e yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

2-Sanıklar N.. T.. ve Z.. S.. hakkında hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığı, sanıklar G.. K.. ve F.. Ç.. hakkında tehdit ve hakaret suçlarından verilen beraat kararlarının da usul ve Kanuna uygun olduğu,

Anlaşıldığından katılan sanık N.. T.. müdafii ve sanık Z.. S..'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 19/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2803, Karar No: 2009/4003, Tarih: 08.06.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/2803 E.  ,  2009/4003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 4. İcra Mahkemesi

Ticaret şirketlerinde hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olanların alacaklıları zarara uğratmak kastiyle ticari işletmenin borçlarını kısmen veya tamamen ödememesi suçundan sanık ...'ün İİK'nun 333/a maddesi gereğince 6 ay hapis ve 2.000,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılıgının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREGİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Anayasa'nın 141., CMK'nun 34,230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eyleminin ve suçun ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken bu ilkelere uyulmadan ve mahkumiyete ilişkin kabulün hangi delillere dayandığı da açıklanmadan, gerekçeden yoksun olarak hükmün isteme uygun olarak hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18206, Karar No: 2014/20674, Tarih: 21.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/18206 E.  ,  2014/20674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı ... i İnşa San ve Tic. A.Ş. vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2- Temyiz eden davacı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı ... İnş. San. Ve Tic. Ltd. Şti. vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11513, Karar No: 2024/4923, Tarih: 02.10.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/11513 E.  ,  2024/4923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/404 E., 2016/247 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin sanıklar müdafileri ve katılanlar vekilleri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 53/6. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... Bodur'un TCK'nın 85/2, 62, 53/6. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz isteği ; tarafına vekalet ücreti verilmesi talebinden ibarettir.

Katılanlar ... ve ... vekilinin temiz isteği; sanıklar hakkında bilinçli taksir hükümleri uygulanarak üst hadden cezalandırılmaları gerektiğine ve re'sen gözetilecek hususlara ilişkindir.

Katılan ... vekilinin temyiz isteği; cezaların yetersiz olduğuna, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve re'sen gözetilecek hususlara ilişkindir.

Sanık ... müdafinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme yapıldığına, sanık lehine araştırma yapılmadığına, ceza miktarına ve re'sen gözetilecek hususlara ilişkindir.

Sanık ... müdafinin temyiz isteği; kusur durumuna, ceza miktarına, ehliyetin geri alınmasına re'sen özetilecek hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ... müdafinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme yapıldığına, sanık lehine araştırma yapılmadığına, ceza miktarına ve re'sen gözetilecek hususlara ilişkindir.

Sanık ... müdafinin temyiz isteği; kusur durumuna, ceza miktarına, ehliyetin geri alınmasına re'sen özetilecek hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 29.09.2015 günü saat 04.25 sıralarında, gece vakti, aydınlatmasız, meskun mahal dışında sanık ...'un sevk ve idaresindeki kamyonla bölünmüş otoyolda sağ şeritte seyir halindeyken olay mahalline geldiğinde aracının sağ yan kısımları ile sanık ...'un arıza şüphesi nedeniyle sağ şeride 80 cm taşacak şekilde emniyet şeridine park ettiği yolcu otobüsünün sol yan arka kısımlarına çarpması sonucu otobüste yolcu olan iki kişinin öldüğü, birden fazla kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, tanık beyanlarına göre sanık ...'un otobüsün aydınlatmalarını kapattığı, dörtlü ikaz lambalarını yakmadığı ve gerekli olan diğer ikaz tedbirlerini ise almadığının tespit edildiği olayda, kaza tespit tutanağı, Ankara ve İstanbul Trafik İhtisas Dairesi raporlarında, sanık ...'un asli, sanık ...'un ise sevk ve idaresindeki kamyonla seyri sırasında yola gereken dikkatini vermesi, hızını far görüş mesafesine göre ayarlaması, zamanında ve kontrollü fren tatbikine bulunarak diğer şeride mümkün olduğu kadar yaklaşıp otobüsün solundan geçmeye çalışması gerektiği halde bu hususlara riayet etmemesi nedeniyle tali kusurlu olduğu tespit edilmiş olup mahkemece sanıkların ayrı ayrı TCK'nın 85/2. Maddesi uyarınca mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

A.Sanık ... Hakkında Verilen Mahkumiyet Hükmüne Yönelik Temyiz İsteğinin İncelenmesinde;

UYAP sisteminden temin edilen nüfus kayıt örneğinde sanık ...'un 02.03.2019 tarihinde temyiz aşamasında öldüğünün tespit edilmiş olması karşısında, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK’nın 64/1. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA,

B.Sanık ... Hakkında Verilen Mahkumiyet Hükmüne Yönelik Temyiz İsteğinin İncelenmesinde;