muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22476, Karar No: 2013/7567, Tarih: 24.04.2013

Hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçunun birden fazla polis memuruna karşı hakaret edip, direnilerek, hukuksal anlamda tek bir fiile gerçekleştirilmesi nedeniyle Ceza Genel Kurulunun 02.03.2010 gün ve 259-47 sayılı kararında açıklandığı üzere aynı nevi'den, fikri içtimanın koşulları gerçekleşmiş bulunduğundan, anılan suçtan tayin olunan cezanın TCK.nun 43/2 maddesiyle arttırılması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayini tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık ... hakkında 5237 Sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ... müdafiileri ve sanık ...'ün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 24.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1993, Karar No: 2019/1802, Tarih: 25.03.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/1993 E.  ,  2019/1802 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ERZURUM Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : 1)Mahkûmiyet: Ağrı Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22.11.2016 tarih, 2016/241 esas ve 2016/216 karar sayılı kararı

2)İstinaf başvurusunun esastan reddi: Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin 09.01.2017 tarih, 2016/145 esas ve 2017/11 karar sayılı kararı

Temyiz incelemesi sanık müdafiinin süresindeki istemi nedeniyle duruşmalı olarak yapılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık müdafiinin temyiz dilekçesindeki; eksik araştırma yapıldığına, sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına dair temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

1)29.06.2016 tarihinde kollukça alınan ifadesinde “...dolayı ehliyette soy ismimde yanlışlık var..” şeklinde beyanda bulunan İran uyruklu sanıktan ele geçirildiği belirtilen, adli emanetin 2016/804 sırasına “2 adet İran ehliyeti”, “Afganistan pasaportu” ve “...yolcu bileti” olarak kayıtlı belgelerin asıllarının veya onaylı örneklerinin denetime elverişli şekilde dosyaya konulmadan ve yabancı uyruklu sanığa ait nüfus ve adli sicil kayıtlarının, sanığın vatandaşı olduğu ülke ve gerektiğinde uluslararası kurum ve kuruluşlardan genelgeler doğrultusunda temin edilip duruşmada okunmadan ve kuşkuya yer bırakmayacak şekilde kimlik bilgileri belirlenmeden, sanığın beyanına göre hazırlanmış kimlik bilgilerine dayanılarak mahkumiyet hükmü kurulması,

2)Soruşturma aşamasında bilgi sahibi olarak beyanı alınan otobüs şoförü ... ve muavin ...’ın tanık olarak beyanları alındıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, CMK'nın 302. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin reddine, 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Ağrı Ağır Ceza Mahkemesi'ne; kararın bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 25.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI:25.03.2019 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'in katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'in yokluğunda, 04.04.2019 tarihinde, açık olarak okundu.
Yargıtay — Esas No: 2016/6844, Karar No: 2016/4663, Tarih: 14.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/6844 E.  ,  2016/4663 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kumrularının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan sanık ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 158/1-f-son, 52/1-2 ve 62/1. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 13.333,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Ağır Ceza Mahkemesinin 23/10/2013 tarihli ve 2012/87 esas, 2013/168 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 16/02/2016 gün ve 94660652-105-42-662-2016 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/02/2016 gün ve 2016/71356 sayılı yazısıyla dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteminde;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158/1-j-son maddesinde “dolandırıcılık suçunun bilişim sistemleri banka veya kredi burumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi hâlinde, iki yıldan yedi yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezasına hükmolunur. Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hâllerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adlî para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz. ”, anılan Kanun’un 52/1 ve 2. fıkralarında ise, “adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla oynamak üzere belirlenen tam gün sayısının bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hâzinesine ödenmesinden ibarettir. ”, “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir. ” hükümlerinin yer aldığı, buna göre sanık hakkında 5 gün karşılığı adlî para cezası olarak belirlenen temel cezasının, anılan Kanun'un 158/1-son maddesi gereğince adli pâra cezası miktarının suçta elde edilen menfaatin iki katından az olmayacak şekilde 800 gün adlî para cezasına yükseltilmesi ve aynı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk Lirasından gün olarak tespit edilmesi gerekirken, Mahkemesince sanık hakkında 5 gün karşılığı adlî para cezası olarak belirlenen temel cezanın, anılan Kanun'un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk Lirasından adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, acılan Kanun'un 158/1-son maddesi gereğince adli para cezası miktarının suçta elde edilen menfaatin iki katından az olamayacağından bahisle sonuç cezanın 16.000,00 Türk Lirası olarak belirlenmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5237 sayılı Kanunda 765 Sayılı Kanundan farklı olarak "gün para cezası sistemi" kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK’nın sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29/06/2005 gün ve 5377 sayılı TCK'nın 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen "...ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158.maddenin 1.fıkrasına eklenen son cümledeki "...adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüz otuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23/10/2013 gün ve 2012/87 esas 2013/168 sayılı kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309/4-d maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak ve mahkemenin suçu kabul ve takdiri de göz önünde bulundurulmak suretiyle hükümdeki adli para cezasına ilişkin uygulamanın çıkartılarak yerine, "sanığın 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f, son maddesi uyarınca 800 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı yasanın 62/1. maddesi gereğince verilen cezadan 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 666 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa tayin edilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/2.maddesi ile 1 gün karşılığı 20 TL'den hesaplanarak para cezasına çevrilmek suretiyle sonuç olarak sanığın 13.320 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle DÜZELTİLMESİNE hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılmasına, 14/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16147, Karar No: 2017/4862, Tarih: 11.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/16147 E.  ,  2017/4862 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4633, Karar No: 2018/3484, Tarih: 09.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/4633 E.  ,  2018/3484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sırasında tanık ...'nın istinabe yoluyla beyanının alınmasına ilişkin Kızılcahamam Asliye Ceza Mahkemesinin 22.05.2013 günlü, 2013/127 Talimat sayılı duruşma tutanağında hakim ve zabıt katibinin ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzaları bulunmadığı gibi anılan tutanağın UYAP ortamına da kaydedilmediği anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri usulüne göre tamamlanıp gerekli aktarım işlemi de yapıldıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15126, Karar No: 2010/17159, Tarih: 12.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/15126 E.  ,  2010/17159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8736, Karar No: 2015/17628, Tarih: 10.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/8736 E.  ,  2015/17628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 17. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/12/2014

NUMARASI : 2014/647-2014/821

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davacının davalının kızı olduğunu, davacının annesinin 2011 yılında davalı babasına tedbir nafakası davası açtığını ve İzmir 9.Aile Mahkemesi'nin 2011/292 E.- 2012/32 K. sayılı kararı ile davalı babanın davacı ve annesi için aylık 1.000'er TL tedbir nafakası ödemesine hükmedildiğini, davacının 09.08.2013 tarihinde reşit olması nedeniyle davalı babanın nafaka ödemesini kestiğini,davacının davalı babasının evi terk ettiği tarihten itibaren annesi ile yaşamakta olup annesinin tek gelir kaynağının ise davalıdan aldığı nafaka olduğunu, davacının annesi ile davalı babası arasındaki boşanma davasının derdest olduğunu, davalı babanın boşanma davasında tazminat ve nafaka ödememek için mal varlığını muvazaalı olarak 3.kişilere devrettiğini,davacının liseden mezun olduğunu ve üniversite sınavlarına hazırlanması için dershaneye gitmesi gerektiğini, davalı babanın ise maddi durumu çok iyi olup bu durumun açılan diğer dava dosyalarındaki sosyal ekonomik araştırma sonuçları ile de ispatlandığını belirterek, davacı lehine aylık 1.000 TL yardım nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının karaciğer rahatsızlığı olduğunu ve kanında virüs taşıdığını, bu nedenle devamlı ilaç kullandığını ve tedavi altında olduğunu, davalının borçları, zarar etmesi ve rahatsızlığı nedeniyle işyerini sonlardığını,halı sahada getir götür işi yaptığını, maaşının hacizli olup borca batık halde olduğunu, nafaka ödeyecek gücü bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile,TMK'nun 364.maddesi uyarınca davacı yararına dava tarihinden itibaren aylık 200 TL yardım nafakasına hükmedilmiş, hüküm süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından davalının tüm temyiz itirazları reddedilmiştir.

Davacının temyiz itirazlarına gelince;

TMK.nun 328/1.maddesinde “Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.” Aynı yasanın 2.fıkrasında ise, “Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitim sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.” hükmü mevcut bulunmaktadır.

Davacının temyiz itirazlarına gelince;

TMK.nun 328/1.maddesinde “Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.” Aynı yasanın 2.fıkrasında ise, “Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitim sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.” hükmü mevcut bulunmaktadır.

TMK.nun 364.maddesine göre; "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür."

Aynı Kanunun 365/2.maddesinde de; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir." düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 gün ve 1998/656-688 sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların..." yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise, ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki, bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır.