muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1059, Karar No: 2012/5235, Tarih: 20.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/1059 E.  ,  2012/5235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10303, Karar No: 2023/11740, Tarih: 30.11.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/10303 E.  ,  2023/11740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/631 Değişik iş

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Antalya 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.07.2023 tarihli ve 2023/631 Değişik iş sayılı Kararı ile sanıklar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin Antalya 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.06.2023 tarihli ve 2022/98 Esas, 2023/321 sayılı Kararına vaki itirazın reddine karar verilmiş, verilen kararın kesin olduğu anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 20.09.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2023 tarihli ve KYB-2023/102367 sayılı yazısı ile dosya Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2023 tarihli ve KYB-2023/102367 sayılı kanun yararına bozma isteminin "Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.04.2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, Toros Emlak Müdürlüğünde emlak müdür ve emlak müdür yardımcısı olarak görev yapan sanıklar hakkında, anılan kurumda milli emlak uzmanı olarak görev yapan inceleme dışı ... tarafından Antalya ili, Kepez ilçesi, Varsak mahallesi, 3248 ada 1 parsel ve 3249 ada 1 parsel sayılı taşınmazların metrekaresi 200,00 Türk lirası üzerinden takdir edilen kıymet bedellerinin MEOP sistemine daha düşük bir bedel olarak girilmesini takiben, anılan taşınmazların düşük bedelle satışı nedeniyle meydana gelen Hazine zararı kapsamında, kurum nezdinde tanzim olunan taksitli satış sözleşmesi, hak sahipliği belgesi ve tapu devir yazısında imzalarının bulunduğu gerekçesiyle sanıkların atılı suçtan mahkumiyetlerine ve 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi gereğince haklarındaki hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmış ise de,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 04.11.2014 tarihli ve 2014/5.MD-277 esas, 2014/476 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere, görevi kötüye kullanma suçunun kasten işlenen suçlardan olup, bu suçtan sözedilebilmesi için; kamu görevlisinin kasten, bilerek, isteyerek görevin gereklerine aykırı hareket etmesi veya görevini bilerek ve isteyerek ihmal etmesi veya geciktirmesi gerektiği, görevi kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için, gerçekleştirilen fiilin, kamu görevlisinin görevi alanına giren bir hususla ilgili olması gerekmekte olup kamu görevinin gereklerine aykırı davranışın, kişilerin mağduriyetiyle sonuçlanmış olması veya kamunun ekonomik bakımdan zararına neden olması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlamış olması halinde, görevi kötüye kullanma suçunun oluşacağı nazara alındığında,

Somut olayda, bahse konu taşınmazların kıymet takdir girişlerinin MEOP sistemine milli emlak uzmanı olan inceleme dışı diğer sanık ... tarafından gerçeğe aykırı olarak yapılması sonrasında, belirlenen gerçek dışı bedele göre satışa esas tebligat yazılarının yine adı geçen tarafından hazırlandığı ve inceleme dışı diğer sanık emlak müdür yardımcısı ... tarafından imzalandığı, tebligat yazılarının alıcıya elden tebliğini müteakip, yine ... tarafından düzenlenen taksitli satış sözleşmeleri ile alıcı tarafından satış bedellerinin ödenmesi üzerine hak sahipliği belgelerinin sanık ... tarafından imzalandığı, satış işlemlerinin sona ermesini takiben, taşınmazların tapu devirlerinin sağlanması amacıyla tapu devir yazılarının veri hazırlama ve kontrol işletmeni olarak görev yapan inceleme dışı diğer sanık ... tarafından hazırlandığı ve sanıklar ... ve ... tarafından imzalanması neticesinde işlemlerin tamamlandığı,

Taşınmazların takdir edilen kıymetlerinin doğruluğunun alıcıya tebligatın yapılması sürecinde kontrol edilmesi gerekmekte olup, bu süreçte görevli ve sorumlu olan kişilerin inceleme dışı sanıklar ... ve ... olduğu, tebligat aşamasının adı geçen sanıklar tarafından tamamlanmasını müteakip, takip eden işlemler esnasında sanıkların sorumluluğunun satışa esas tebligat yazısı uyarınca ve bu yazıya uygun olarak süresinde ödeme yapılıp yapılmadığı, muvafakatnamenin bulunup bulunmadığı, alıcı imzalarının tam olup olmadığı, hak sahibi ve taşınmaz bilgilerinin doğru yazılıp yazılmadığı gibi hususlarda mevcut bilgi ve belgelere göre şekli bir denetimden ibaret olduğu, satış işlemi kesinleştikten sonra taşınmazların devri için gerçekleştirilen işlemler sırasında taşınmazların kıymet takdirlerinin denetiminin sanıkların görev alanına girmediği ve sanıklarca da anılan işlemlerin kesinleşmiş olan satış tebligatı yazısına uygun olarak gerçekleştirildiği, öte yandan kurum nezdinde gerçekleştirilen her işlem sırasında belgelerin içeriğinin denetlenmesinin sanıklardan beklenmesinin mümkün olmadığı gibi kamu hizmetinin yürütülmesinde aksamaya yol açacağı, aksinin kabulü halinde dahi dosya kapsamında sanıkların bir kasıt ve ihmallerinin bulunmadığı ve beraatlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Antalya 35. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2023 tarihli ve 2022/98 Esas, 2023/321 sayılı Kararı ile sanıklar ... ve ... haklarında zincirleme biçimde ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 3 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bahse konu kararlara sanıklar müdafiinin itirazı üzerine yerinde görülmeyen itirazın değerlendirilmesi için dosya Antalya 8. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiş, Antalya 8. Ağır Ceza Mahkemesince, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinde sayılan objektif koşulların oluşup oluşmadığının tespiti yanında, hem maddi olay hem de hukuki yönden değerlendirme yapılarak itirazın reddine karar verilmiştir.

2. 6008 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile değişik, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin altıncı fıkrasının son cümlesi “Sanığın kabul etmemesi halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez” şeklinde düzenlenmiştir.

3. Mahkemece sanıklar ... ve ...'e 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin altıncı fıkrası gereğince haklarında verilecek olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını isteyip istemediklerinin sorulmadığının anlaşılması karşısında, merciince itirazın bu yönden kabulüne karar verilmesi gerektiği halde reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

3. Mahkemece sanıklar ... ve ...'e 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin altıncı fıkrası gereğince haklarında verilecek olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını isteyip istemediklerinin sorulmadığının anlaşılması karşısında, merciince itirazın bu yönden kabulüne karar verilmesi gerektiği halde reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

4.İnceleme konusu karar hakkında belirlenen husus yönünden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağına ilişkin Adalet Bakanlığından görüş istenilmesine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde tespit edilen husus bakımından kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dava dosyasının, Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 30.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5229, Karar No: 2018/5517, Tarih: 26.09.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/5229 E.  ,  2018/5517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi: (Siverek 2. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sırasında temyize gelmeyen sanıklar ... ile ...'in istinabe yoluyla savunmalarının alındığı Kahramanmaraş 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 13.03.2012 günlü, 2012/60 Talimat sayılı duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4616, Karar No: 2016/3918, Tarih: 14.10.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/4616 E.  ,  2016/3918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, Kasten yaralama

HÜKÜM : a)TCK.nun 87/4, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası

b)TCK.nun 86/1, 86/3-e, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası, CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

c)TCK.nun 86/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 ay 20 gün hapis cezası, CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçu nedeniyle 5271 sayılı CMK’nun 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı kanunun 231/12. maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olup temyiz kabiliyeti bulunmadığı gibi, sanık ... müdafiinin ve sanık ...'ın itirazının reddine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 13.06.2014 tarih ve 2014/655 değişik iş sayılı kararı ile aynı kanunun 271/4. maddesi gereğince kararların kesinleşmiş olması karşısında bu hükümler inceleme dışı bırakılmış ve temyiz incelemesi sanık ...'ün maktül ...'ı kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan kurulan hükme yönelik sanık ... müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talepleriyle sınırlı olarak yapılmıştır.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ün maktül ...'a yönelik eyleminin sübutu kabul, tahrike ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin TCK'nun 27/2. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü trafikte yol verme meselesinden çıkan kavga nedeniyle sanık ...'ün evinin önüne gelen maktül ... ve yanındakilerin, sanığın babası ve kardeşleriyle kavga etmeye başladıkları sırada sanığın eve girerek almış olduğu av tüfeği ile dışarı çıktığı, önce bir kez havaya ateş açtığı, daha sonra ise yakın mesafeden maktüle doğru ateş ederek sağ femur 1/3 proksimalde av tüfeği toplu giriş yarası ve femur cisim parçalı kırığı oluşturacak şekilde yaralayarak alt ekstremite parçalı kırık ile birlikte büyük damar yaralanmasından gelişen iç ve dış kanama sonucu öldümüne neden olduğu, akabinde olay yerinde bulunan maktülün kardeşleri olan ... ve ...'ın sanığın elindeki tüfeği tutarak sanığın tekrar ateş etmesine engel olmaya çalıştıkları anlaşılan olayda,

Sanığın av tüfeği ile yakın mesafeden maktüle yapmış olduğu atış sonucu maktülün isabet alıp vurulabileceğinin mutlak olduğu ve bacak bölgelerine yapılan bu atışlarda toplu saçma girişi ile geniş doku ve kemik defekti (eksikliği, kaybı) yanında ana damar ve sinir paketinin tamamen parçalanıp ani ve bol miktarda kan kaybı sonucu kısa sürede ölümün meydana geldiğinin bilinen veya bilinmesi gereken bir durum olması nedeniyle; somut olayda av tüfeğiyle yakın mesafelerden toplu saçma girişi meydana getirecek şekilde atış yapılması halinde muhakkak olan ölüm neticesinin gerçekleşeceğinin sanık tarafından bilinmesinin gerektiği anlaşılmakla;

Kullanılan silahın etkili mesafeden vahim sonuçlar meydana getirmeye elverişli olması, atış mesafesi ve meydana gelen yaraların niteliği birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde, sanığın kasten öldürme suçundan TCK'nun 81/1. maddesi uyarınca mahkumiyeti yerine yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan hüküm tesisi suretiyle eksik ceza tayini,

b-24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı olup, o yer Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 14/10/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9890, Karar No: 2015/16956, Tarih: 11.05.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/9890 E.  ,  2015/16956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence geçerli bir nedene dayanmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı kurumdaki statüsü, bağlı bulunduğu sözleşme, davalı kurumda çalışan sayısı birlikte değerlendirildiğinde davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanmasını engelleyen bir hususun bulunmadığı, davalı işverenin varlığını savunduğu fazla sayıda geçici işçi çalıştırılması nedeniyle işletmesel kararın gerektirdiği tedbir sonucunda feshin zorunlu hale geldiğini savunmasına rağmen fesih tarihinden itibaren yeni işçiler almak suretiyle bu kararı tutarlı uygulamadığı, iş yerinde davacının hizmetine ihtiyaç kalmadığı, iş gücü fazlalığı oluştuğunu, ispat edecek bir delilin sunulmadığı, böylece davacının iş yerinde çalışma olanağının ortadan kalkmadığı, fesih için geçerli bir sebebin oluşmadığı ve fesihte son çare ilkesinin dikkate alınmadığı değerlendirilerek işverence yapılan feshin geçersizliğine ve davanın kabulü yönünde karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı, süresi içerisinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Öte yandan, 5620 sayılı Kamuda Geçici İş Pozisyonlarında Çalışanların Sürekli İşçi Kadrolarına veya Sözleşmeli Personel Statüsüne Geçirilmeleri, Geçici İşçi Çalıştırılması ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 1. maddesinde de, bazı kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan geçici işçilerin sözleşmeli personel pozisyonlarına veya sürekli işçi kadrolarına geçirilme şartı ve yöntemi düzenlenmiştir. Buna göre maddede belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan işçinin sürekli işçi kadrosuna geçirilmesi için 2006 yılı içerisinde usulüne uygun olarak vizesi yapılmış geçici iş pozisyonlarında toplam altı ay veya daha fazla süreyle geçici işçi olarak çalışmış olmak gerekir.

5620 sayılı Kanun'un 3. maddesine göre ise, bu Kanun'un yayımı tarihinden itibaren 1. madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda altı aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda maddede belirtilen mercilerden geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz. İl özel idareleri ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) bu fıkra hükümlerine göre geçici işçi çalıştırılabilmesine ilişkin usûl ve esaslar İçişleri Bakanlığı tarafından belirlenir.

5620 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin birinci fıkrasına göre de “Bu Kanunun 1. maddesinde belirtilen şartları taşımadıkları için sürekli işçi kadrolarına veya sözleşmeli personel statüsüne geçişi yapılamayan ve bu kanunun 3. maddesi kapsamına girmeyen geçici işçiler, ilgili idare, kurum ve kuruluşlarca bir malî yılda altı aydan az olmak üzere ve bu Kanunun 3. maddesinde belirtilen usûle göre vizesi yapılacak geçici iş pozisyonlarında çalıştırılmaya devam olunabilir.” Aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise “Sözleşmeli personel statüsüne geçmeyi kabul etmeyenler, 2006 yılındaki çalışma sürelerini aşmamak kaydıyla bu Kanun'un 3. maddesinde belirtilen usûle göre vizesi yapılacak geçici iş pozisyonlarında istihdam edilmeye devam olunurlar.”

13.07.2005 yürürlük tarihli 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 49/8. maddesinde “Belediyenin yıllık toplam personel giderleri, gerçekleşen en son yıl bütçe gelirlerinin 213 sayılı Vergi Usul Kanununa göre belirlenecek yeniden değerleme katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak miktarın yüzde otuzunu aşamaz. Nüfusu 10.000'in altında olan belediyelerde bu oran yüzde kırk olarak uygulanır. Yıl içerisinde aylık ve ücretlerde beklenmedik bir artışın meydana gelmesi sonucunda personel giderlerinin söz konusu oranları aşması durumunda, cari yıl ve izleyen yıllarda personel giderleri bu oranların altına ininceye kadar yeni personel alımı yapılamaz. Yeni personel alımı nedeniyle bu oranın aşılması sebebiyle oluşacak kamu zararı, zararın oluştuğu tarihten itibaren hesaplanacak kanunî faiziyle birlikte belediye başkanından tahsil edilir. Personelin her türlü alacakları zamanında ve öncelikle ödenir.” düzenlemesi ile, geçici 1. maddesinde “Bu Kanunun yayımı tarihinde personel giderlerine ilişkin olarak 49. maddede belirtilen oranları aşmış olan belediyelerde bu oranların altına inilinceye kadar, boş kadro ve pozisyon bulunması ve bütçe imkânlarının yeterli olması kaydıyla 01.01.2005 tarihinde mevcut memur ve sözleşmeli personel sayısının yüzde onunu geçmemek üzere İçişleri Bakanlığınca zorunlu hâllere münhasır olacak şekilde verilecek izin dışında ilâve personel istihdam edilemez. Geçici iş pozisyonları için önceki yıldan fazla olacak şekilde vize yapılamaz.” düzenlemesi mevcuttur.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesi, davacının geçici işçi pozisyonunda çalıştırılmasının 5620 sayılı Kanun'un 3. maddesine ve Belediye ve Bağlı Kuruluşları İle Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24. maddesine de aykırı aykırı olduğu, belediye meclisince yönetmeliğe uygun vize alınmadan ve alınacak vizenin çok üzerindeki sayıda geçici işçi çalıştırıldığı, davacının geçici çalıştırılmasının aynı zamanda 5393 sayılı Kanun'un 49. maddesine de aykırı olduğu, Diyadin Belediyesinde 2013 yılında yapılan teftişte 2012 yılı için fazla sayıda geçici işçi çalıştırılması önceki yılın gerçekleşen bütçesinin %30 unun çok üzerinde, %44 olduğundan dönemin belediye başkanı Celal Tanrıverdi şahsına 1.030.000.00 (Birmilyonotuzbin) zimmet tahakkuk ettirildiği, 2013 ve 2014 yıllarındaki fazla çalıştırılma nedeniyle de soruşturma talep edildiği, tüm bu nedenlerle konu hakkında İç İşleri Bakanlığı Mahalli İdareler Genel Müdürlüğü ile Diyadin Cumhuriyet Başsavcılığına gerekli soruşturma için bildirimde bulunmuş ve hukuka aykırı olan bu duruma son verilerek 15.04.2014 tarihi itibariyle iş sözleşmesinin sona erdirildiği belirtilmiştir. Mahkemece davanın kabulü ile davacının işe iadesine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma eksik ve hüküm kurmaya yeterli değildir.

Mahkemece, öncelikle davalı belediyenin norm kadro sayısı belirlenmeli, norm kadroda açık bulunduğu takdirde, bu açıklığın hangi usulle doldurulması gerektiği, davalı Belediyenin 5620 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten sonra mevsimlik ve kampanya işleri dışında geçici işçi istihdam etme imkan ve yetkisinin bulunup bulunmadığı hususlarının İçişleri Bakanlığından sorulması, kanuna aykırı geçici işçi çalıştırılması söz konusu ise Bakanlık tarafından bu konuda yapılan denetimler sonucunda ne tür bir karar verildiği ve varsa bu konudaki soruşturma evrakı getirtilerek mevzuata aykırı istihdamın söz konusu olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Yapılacak araştırma sonucunda, iş sözleşmesinin geçersiz olduğunun anlaşılması halinde geçersizliği sonucuna bağlı olarak iş sözleşmesinin sona erdiği kabul edilmeli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 394. maddesi gereğince geçersizliğin ileriye etkili sonuç doğuracağı ilkesi gözetilerek davanın reddine, aksi halde ise şimdiki davanın kabulü ile davacı işçinin işe iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.05.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.