muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2358, Karar No: 2021/668, Tarih: 25.01.2021

Bu itibarla,

Sanıklar ... ve ...'a atılı eylemin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesine aykırılık suçunu oluşturduğu ve CMK'nun 135/6. maddesinde 4733 sayılı Yasa kapsamında kalan suçlar ile ilgili olarak dinleme yapılabileceğine ilişkin düzenleme bulunmaması karşısında, adı geçen sanıklar yönüyle iletişimin tespiti tutanaklarının tek başına delil olarak kabul edilemeyeceği nazara alınarak, dava konusu kaçak sigaralar ile yakalanmayan ve aşamalardaki savunmalarında atılı suçu işlemediklerini beyan eden, müsnet suçu işlediklerine dair cezalandırılmalarına yeterli başka bir delil de bulunmayan sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı olup, sanık ... müdafii ile sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

III- Sanıklar ..., ..., ...'nın temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanıkların eyleminin 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Yasa ile 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesi kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 3/18. maddesi ile de aynı düzenlemenin korunduğu cihetle,

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanıklar lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,

Suç tarihinde yürürlükte olan 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi ile 6545 ve 7242 sayılı Yasalar ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesinin yollamasıyla 3/5, 3/10, 3/22, 5/2 maddeleri somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri ile 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ...'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 25/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3316, Karar No: 2012/4440, Tarih: 29.03.2012

**11. Ceza Dairesi         2009/3316 E.  ,  2012/4440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında düzenlenen 05.05.2005 tarihli iddianame ile 1987 model, Mercedes marka otomobili, Bülent Karagöz adlı kişinin vekili sıfatıyla 17.10.2000 tarihli sevk irsaliyesi ile İpsala Gümrük Müdürlüğünden giriş yaparak, bedelsiz ithalat kolaylığından yararlanılmak üzere TASİS Oto Sundurmasına getirdiği, aracın geldiği ülke olarak Kırgızistan’ın gösterilmesine karşın aracın Kırgızistan kaydının bulunmadığının belirlendiği, irsaliyede aracın geldiği ülke hanesinde önce “Alm” yazıldıktan sonra bu yazının üzeri çizilip, “Kırgızistan” yazıldığı, zaten aracın batıdaki sınır kapısından girişi olmasına rağmen kaydının ülkemizin kuzey doğusunda olduğunun belirtilmesinin dikkat çekici olduğu, yine aracın Bülent Karagöz adına getirildiğinin beyan edilmesine rağmen, bu durumu tevsik eden bir vekaletnamenin bulunmadığı, dolayısıyla sanığın bir başkası adına ve sahte beyan ve belgelerle bedelsiz ithalat girişiminde bulunduğu iddiası ile resmi belgede sahtecilik suçundan açılan kamu davasında; sanık suçlamayı kabul etmeyerek, suça konu aracı ... isimli kişi ile birlikte şoför olarak getirdiklerini, ücretini ...'den aldığı, kendilerini tutan kişiyi tanımadığını, getirdikleri aracın Almanya plakalı olmasına karşın, Kırgızistan plakalı olduğunu gümrükden çıktıktan sonra öğrendiğini, gümrükteki işlemleri kendisinin yapmadığını, imzasının olmadığını savunması, savcılık aşamasında beyanı tespit edilen ...'in de sanığın savunmasını doğrulayarak, aracı şoför olarak getirdiklerini, gerçek sahibinin Bülent Karagöz isimli kişi olduğunu beyan etmesi, keza hükme esas alınan bilirkişi raporunun da suça konu belgeler yerine fotokopileri üzerindeki inceleme neticesi düzenlendiğinin anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından, ... isimli kişi dinlenerek, olayla ilgili bilgisi tespit edilip, Başbakanlık Gümrük Müsteşarlığından aracın yurda sokulması ve gümrüğe getirilmesi sırasında kullanıldığı belirtilen vekaletname bulunup bulunmadığı araştırılıp, suça konu belge asılları üzerinde yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak, yazı ve imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı belirlenip, toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8220, Karar No: 2011/13983, Tarih: 14.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/8220 E.  ,  2011/13983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama fıstıklık niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9404, Karar No: 2018/2254, Tarih: 20.03.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9404 E.  ,  2018/2254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, satışa konu aracın satış bedelinden öncelikle yediemin otopark ücreti için yapılan icra takip alacaklısının alacağının ödendiği, kendi alacaklarının motorlu taşıtlar vergisinden kaynaklanığı ve ilk olarak ödenmesi gerekli alacak olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin kaldırılması ve yeniden sıra cetvelinin düzenlenmesini talep etmiştir.

Mahkemece dosya üzerinden yapılan inceleme ile İİK.nın 138/2.maddesi gereğince muhafaza ve satış masrafları gibi bütün alacakları ilgilendiren masrafların satış bedelinden öncelikle ayrılarak ilgilisine sıra cetveli düzenlenmeden önce ödenmesi gerektiği, icra müdürlüğünce anılan yasa gereğince muhafaza ve satış masraflarını öncelikle ayrılarak kalan bakiyesi için vergi borcuna ödenmesine karar verildiği, yapılan işlemde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- İcra Müdürlüğünce düzenlenen sıra cetvelinde şikayet olunana ait yedieminlikten kaynaklanan alacağın İİK'nın 138. maddesi kapsamında öncelik taşıdığı için mahcuz aracın satışından elde edilen tüm bedelin şikayet olunana verilmesi cihetine gidilmişse de ihale tarihinde geçerli Adalet Bakanlığı'na Ait Depo ve Garajlarda Muhafaza Edilen Mahcuz Mallar İçin Alınacak Ücret Tarifesi Hakkında Tebliğ'in 3. maddesinde mahcuz aracın günlük muhafaza ücreti belirlenmiş, 4. maddesinde ise alınacak bedelin azami haddi tespit edilmiştir. İcra Mahkemesinde anılan tebliğ uyarınca sıra cetvelinde muhafaza bedeli kapsamında belirlenen ve öncelikle ödenen bedelin anılan tarifeye uygun olarak düzenlenip düzenlenmediği denetlendikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile sonuca varılması yerinde görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3150, Karar No: 2015/3887, Tarih: 14.10.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/3150 E.  ,  2015/3887 K.**

* RESMİ BELGEDE SAHTECİLİK

* SAHTE BONO DÜZENLEMEK

* SENET ÜZERİNDEKİ YAZI VE İMZALARIN AİDİYETİNİN TESPİTİ İÇİN RAPOR ALINMASI GEREĞİ

**"İçtihat Metni"**

Sanık hakkında katılan O.. Y.. adına düzenlenmiş sahte bonoyu kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasının yargılaması sonucunda mahkemece her ne kadar beraat kararı verilmiş ise de, sanığın savunmasında, suçlamayı kabul etmeyerek katılana 20.000 TL borç para verdiğini, karşılığında suça konu senedi aldığını, katılanın senedi yanında doldurup imzaladığını, daha sonra suça konu bonoyu ticari ilişki sonucu tanık E..'a ciro ederek verdiğini ifade etmesi, bonoda atılı bulunan imzaların katılana aidiyeti hususunda Ankara 14. İcra Hukuk Mahkemesince yaptırılan 24.04.2009 tarihli bilirkişi raporunda, borçlu imzalarının katılan O.. Y..'ın eli mahsulü olmadığının belirtilmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, öncelikle katılan O.. Y..'ın ifadesine başvurularak sanığın iddialarının doğru olup olmadığı araştırılıp sanığın ve katılanın yeterli miktarda huzurda alınmış ve suç tarihine yakın mukayaseye esas imza ve yazı örnekleri temin edilerek suça konu senet üzerinde yer alan imza ve yazıların taraflara aidiyeti hususunda Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinden rapor alındıktan sonra suça konu belgenin sanık tarafından kullanıldığının kabul edilmesi de birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5207, Karar No: 2015/9862, Tarih: 05.05.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5207 E.  ,  2015/9862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum işleminin iptaliyle, kesilen aylığın yeniden bağlanmasına, ödenmeyen aylıkların yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 05/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14796, Karar No: 2015/20106, Tarih: 05.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/14796 E.  ,  2015/20106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/65998

MAHKEMESİ : Aydın 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2012

NUMARASI : 2012/427 (E) ve 2012/515 (K)

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığa yüklenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile "altı aydan üç yıla kadar hapis ve on bin güne kadar adli para cezası" yaptırımlarının birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu, anılan madde uyarınca hapis cezası alt sınırdan belirlenerek hüküm kurulduğu halde, para cezasıyla ilgili hüküm kurulurken aynı Kanun'un 52/1. maddesi uyarınca para cezasının alt sınırı beş gün adli para cezası olduğu gözetilmeden ve gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak 600 gün adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 165/1 ve 52/1. maddelerine aykırı davranılması sonucu, sanık hakkında fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezasına indirilmesine, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20,00 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80,00 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7416, Karar No: 2013/23526, Tarih: 26.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7416 E.  ,  2013/23526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/12/2012 tarih ve 2011/42-2012/311 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan dövize endeksli birikimli emeklilik poliçesi gereği olan aylık 100,00.-USD tutarındaki ödemeleri zamanında yaparak 01.12.2009 tarihinde emekliliğe hak kazandığını, davalı tarafından 16.02.1999 tarihli yazı ile ödemelerin süre sonunda topluca almak, birikimin bir kısmını alıp kalanını ömür boyu emeklilik maaşı olarak almak, davacının belirleyeceği bir süre için emekli maaşı almak şeklinde seçenekli olarak bildirildiğini, davacının birikimini toplu olarak değil, emekli maaşı olarak almak istediğini bildirmesine rağmen davalının hazineden gerekli iznin alınması konusunda çalışmaların devam ettiğini ve birikimin aylık maaş olarak ödenemeyeceğini söylediğini, poliçe süresinin 1 yıl daha uzatıldığını ileri sürerek, emeklilik alacağı olan 24.000,00 TL'nin ticari faizi ile hesaplanarak toplam bedelin aylık maaş olarak belirlenmesini, uğranılan manevi kayıpların telafisi ve manevi zararlara karşılık 10.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yıllık gelir sigortası sözleşmesinin mevcut hayat sigortası poliçesinin bir parçası olmadığını, vade sonunda düzenlenen ayrı bir sözleşme olduğunu, müvekkilinin TC Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı Sigortacılık Genel Müdürlüğü'ne 16.07.2010 tarihinde "Kesin İrat Ödemeli Hayat Sigortası Ürün Tasdik" başvurusunda bulunduğunu, davacı taleplerinin yerine getirilebilmesi açısından halen Hazine Müsteşarlığından ürün tasdikinin beklenmekte olduğunu ve bu durumun düzenli olarak davacıya bildirildiğini, yeni mevzuat yürürlüğe girmeden, tarife teknik esaslarına onay verilmediğini, bu zorunluluk nedeni ile müvekkilinin ürün tasdikini bekleme durumunda kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalı tarafından emekli maaşı bağlanabilmesi için gerekli olan irat tarifelerinin onayı konusunda Hazine Müsteşarlığı'na başvurulduğu, henüz onaylanmış bir tarife bulunmadığından davacı talebinin yerine getirilemediği, dava tarihi itibariyle sadece toplu ödeme seçeneğinin mümkün olduğu, davalı tarafından henüz onaylanmamış bir tarifeye uygun olarak poliçe üretilip sigortalılara vaatte bulunulmasının sigortacılık ve basiretli davranma ilkelerine aykırı olmakla birlikte, Hazine Müsteşarlığından gönderilen tarife teknik esaslarının emeklilik "İrat Sigortası" koşullarını kapsamaması nedeniyle davacının kâr paylı birikim tutarının dava tarihindeki TL karşılığının ödenmesi gerektiği, yürürlükte bulunan mevzuat itibariyle davacının aylık ödeme konusundaki talebinin kabul edilemeyeceği, davalının eyleminin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunmadığı gerekçesiyle; maddi tazminat istemi yönünden davanın kısmen kabulüne (15.496,38.-USD'nin dava tarihindeki karşılığı olan) 23.802,44 TL'nin dava tarihinden itibaren yürütülecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin, aylık ödeme isteminin ve manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının birikimli emeklilik poliçesi gereği birikiminin aylık maaş olarak belirlenmesini talep etmiş; yukarıdaki özetten de anlaşılacağı üzere davalı tarafından halen Hazine Müsteşarlığından ürün tasdikinin beklenmekte olduğu bildirilerek, davacının talebi yerine getirilmemiştir. Dosya içerisinde yer alan Hazine Müsteşarlığı yazısında; davalı sigorta şirketi tarafından, söz konusu tarife tasdikine ilişkin olarak başvuruda bulunulduğu, söz konusu başvurunun diğer sigorta şirketleri tarafından yapılan başvurularda olduğu gibi, irat ödemeli hayat sigortalarına ilişkin Müsteşarlık tarafından halihazırda yürütülmekte olan mevzuat çalışmaları nedeniyle bekletildiği, çalışmaların tamamlanmasını müteakip değerlendirmeye alınacağı, ancak, sigorta şirketleri tarafından, geçmiş yıllarda verilmiş olan irat sigortası vaatlerine ilişkin işlemlerin Müsteşarlıkta beklemekte olan tarife tasdik başvuruları ile ilişkilendirilmesinin isabetli bir uygulama olmadığı, zira söz konusu şirketlerin bu tarz yükümlülükler altına girerken o anda onaylı bulunan ve şirketin fenni teşkilat dosyasında yer alan bir tarifelerinin olması ve bu tarifeye istinaden sigorta sözleşmelerini oluşturmaları gerektiği, henüz onaylanmamış bir tarifeye istinaden poliçe üretilip sigortalılara vaatlerde bulunulmasının sigortacılık ve basiretli davranma ilkelerine de aykırılık teşkil edeceği, bu çerçevede sözü edilen sigortalı talebinin gerçekleştirilmesi, halihazırda şirketin fenni teşkilat dosyasında yer alan, ancak şirketin ihtiyarı ile pasif duruma alınmış tarife veya tarifelerin şirket tarafından aktifleştirilmesiyle mümkün olabileceğinden, söz konusu talebin gerçekleştirilmesine yönelik koşul olarak Müsteşarlığa yapılan başvurunun ileri sürülmesinin uygun olmadığı ifade edilmektedir. Yine; mahkemeye ibraz edilen birinci bilirkişi raporunda davalının, davacı sigortalıya karşı, sigorta poliçesi ve eki ile Protokolde yaptığı taahhütlerini yerine getirmedi, bu nedenle davacının emeklilik alacağına hak kazanarak davalıdan talep hakkına sahip bulunduğu; ikinci bilirkişi raporunda da davacı sigortalının poliçesinde yer alan hususlar, yazışmalar ve bilgilendirmeler çerçevesinde davalı şirketten emeklilik alacağına talep ve hak kazandığı kanaatleri bildirilmiştir. Böylece; davalı sigortacının sigorta poliçesi düzenlenirken verdiği taahhüdüne uygun olarak davacı talebini yerine getirme yükümlülüğünün bulunduğu kabul edilmelidir

. Böylece; davalı sigortacının sigorta poliçesi düzenlenirken verdiği taahhüdüne uygun olarak davacı talebini yerine getirme yükümlülüğünün bulunduğu kabul edilmelidir. Hazine Müsteşarlığı yazısı ile bilirkişi raporlarında gösterilen; davalı şirketten ve/veya Hazine müsteşarlığından davacı sigortalının talebinin gerçekleştirilmesi için poliçede yer alan taahhütleri karşılamak üzere o anda onaylı bulunan irat sigorta tarifeleri ile diğer gösterilecek belgelerin ibrazının, şirketin ihtiyarı ile pasif duruma alınmış irat sigorta tarife veya tarifelerinden birinin aktifleştirilmesinin sağlanması ile emekli maaşının irat tutarlarının hesaplanması, dava konusu edilen emeklilik maaşının tespiti için davacı itirazlarını da karşılar şekilde bilirkişi incelemesi yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece mümeyyiz davacının sonuca etkili, ciddi ve esaslı itiraz noktaları üzerinde yeterince durulmadan, ek ya da yeni bir rapor alınması yoluna da gidilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3- Bozma neden ve şekline göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 26.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.