muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3293, Karar No: 2020/4504, Tarih: 28.09.2020

Ceza adalet sistemimizde "bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekillerinin aynı suç sayılacağı" kabul edilmiştir. (TCK md. 43/1, 3. cümle) Keza dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde dosyadaki mevcut deliller itibarıyla suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hallerinin de göz önünde bulundurulacağı hüküm altına alınmıştır. (TCK md. 66/ 3)

Dairemiz de, 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesinin 2/g bendi kapsamında “temyiz edilebilirlik sınırının” belirlenmesinde beraat kararı verilen suç için yasada öngörülen cezanın üst haddinin, nitelikli hal ve ağırlaştırıcı nedenler de gözetilerek saptanması gerektiğini kabul etmektedir. (16.01.2018 tarih, 2017/3415 E. - 2018/495 K. sayılı karar)

Esasen suç isnadı altında olan şüpheli ya da sanık için önemli olan husus, tehdit altında tutulduğu hapis cezasının alt veya üst sınırının miktarıdır.Bu miktarın, suçun temel şekli için ya da uygulanması zorunlu nitelikli halleri veya ağırlaştırıcı sebepleri için öngörülmüş olmasının pratikte sanık/şüpheli için hiç bir önemi yoktur.Aksi yöndeki düşünce, ceza adalet sistemimizin kabul ettiği "bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekillerinin aynı suç sayılacağı" olgusuna, kişisel savunmada kural olarak ihtiyari müdafilik sistemini benimseyen 1412 sayılı CMUK'un rağmına, zorunlu müdafiilik sistemini önemli ölçüde genişleten, AİHS'nin 6. maddesinden daha geniş bir teminat içeren 5271 sayılı CMK'nın 150/3.maddesinin amaç ve kapsamına, dürüstlük ilkesine ve adil yargılanma hakkına uygun düşmeyeceği apaçık ortadadır.

5237 sayılı TCK'nın 314/2. maddesinde düzenlenen ve 3713 sayılı TMK'nın 3. maddesinde tadat olunan mutlak terör suçlarından olması nedeniyle aynı kanunun 5. maddesinin zorunlu olarak uygulanmasını gerektiren silahlı terör örgütü üyesi olmak suçu-(ları)nda cezanın alt sınırının beş yıldan fazla (7 yıl 6 ay hapis cezası) olduğu görülmektedir.

Bu nedenlerle sanık hakkında, “silahlı terör örgütü üyesi olmak” suçundan yapılan yargılama sırasında, CMK'nın 150/3 maddesi gereğince isteğine bağlı olmaksızın hatta açıkça müdafi istemediğini beyan etse bile müdafii görevlendirme zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu zorunluluğa uyulmamasının temyizen inceleme konusu yapılıp yapılamayacağına gelince;

CMK’nın, “Duruşmada hazır bulunacaklar” kenar başlıklı 188/1. maddesinde; "Duruşmada, hükme katılacak hakimler ve Cumhuriyet savcısı ile zabıt katibinin ve kanunun zorunlu müdafiiliği kabul ettiği hallerde müdafiinin hazır bulanması şarttır." denilmek suretiyle duruşmada hazır bulunması gerekenler gösterilirken "zorunlu müdafii "de muhakeme heyetinden sayılmıştır.

CMK 289. maddesinin 1-a ve e bendlerinde, " mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkül etmemiş olması ile Cumhuriyet savcısı veya duruşmada kanunen mutlaka hazır bulunması gereken kişilerin yokluğunda duruşma yapılması" hukuka

CMK 289. maddesinin 1-a ve e bendlerinde, " mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkül etmemiş olması ile Cumhuriyet savcısı veya duruşmada kanunen mutlaka hazır bulunması gereken kişilerin yokluğunda duruşma yapılması" hukuka

kesin aykırılık halleri içinde sayılmıştır. Temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da bu madde kapsamında sayılan hukuka aykırılıklar temyiz denetiminde res’en incelenecektir.(CMK 289/1)Temyiz incelemesi yönünden hukuka kesin aykırılık hallerinde, hükümden önce verilen kararların hükme esas teşkil edip etmediğinin de bir önemi bulunmamaktadır.

Bu itibarla, mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkülü için duruşmada hazır bulunması doğrudan şart koşulan zorunlu müdafiin görevlendirilmemesi, CMK 289. maddesinin 1-a-e bendleri bağlamında hukuka kesin aykırılık oluşturması nedeniyle usulüne uygun açılmış bir temyiz davasında temyiz kapsamında gösterilmiş olmasa da res’en inceleme konusu olacaktır.

Açıklanan gerekçeler doğrultusunda somut olay değerlendirildiğinde;

Silahlı terör örgütü üyeliği suçundan yargılanan, kovuşturma aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafiiisi bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi uyarınca da re'sen müdafi görevlendirilmeyen sanığa, Anayasanın 36 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesinin zorunlu sonucu olarak CMK'nın 150. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca müdafi görevlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma hakkının kısıtlanmasını netice verecek biçimde müdafi hazır bulundurulmaksızın mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan,sair yönleri incelenmeyen hükmün öncelikli bu sebepten bu sebeplerden dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Kilis Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2568, Karar No: 2024/909, Tarih: 29.02.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/2568 E.  ,  2024/909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3784 E., 2022/3273 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/745 E., 2021/2381 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılıp yeniden esas hakkında hüküm kurularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin 25.01.2017 tarihinde davalı borçluya kiraya verdiği iş makinalarının 2014 yılı içinde birikmiş kiralarını tahsil etmek amacıyla icra takibi başlattığını, müvekkili tarafından alacağın bir çok kez istenmesine rağmen ödenmediğini, sonrasında ise davalı borçlunun kısmi ödemeler yaptığını, davalının haksız yere itiraz ederek takibi durdurduğunu ileri sürerek; itirazın iptali ile takibin devamına, davacı lehine inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; dava konusu iş makinasının mülkiyetinin davacıya ait olmadığını, davacının bu makineyi finansal kiralama şirketinden leasing yöntemi ile kiraladığını, davacının makineyi 17.02.2014 tarihinde kira sözleşmesi ile müvekkiline kiraladığını, daha sonra 10.03.2015 tarihli adi satış sözleşmesi ile müvekkiline satıldığını ancak araç satışının resmi sözleşme ile yapılmaması nedeniyle satış sözleşmesinin geçersiz hale geldiğini, davacının aracı geri aldığını, müvekkilinin de davacıya vermiş olduğu satış bedellerini geri alabilmek için davacıya karşı dava açtığını, söz konusu davanın derdest olduğunu, davacının müvekkilinden hiçbir alacağının bulunmadığını, müvekkilinin kira bedelini davalıya fazlası ile yatırdığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; alınan 18.11.2021 tarihli rapora göre tarafların ticari defterlerinin yapılan incelemesi sonucunda davacının davalıdan 161.787,23 TL alacağının olduğu, taraflar arasında düzenlenen 17.02.2014 tarihli iş makinesi kiralama sözleaşmesinin 3 ncü maddesinde iş makinesinin kira bedeli ödemesi hususunda fatura kesiminden itibaren ödeme vadesinin 45 gün olduğu, 25.12.2014 tarihinden itibaren 45 gün vade süresi eklenerek 10.02.2015 tarihinden 25.01.2017 tarihine kadar işlemiş yasal faiz toplam tutarının 28.523,31 TL olarak hesaplandığı, 25.01.2017 icra takip tarihi itibariyle davacının davalıdan 161.787,23 TL asıl alacak ve 28.523,31 TL işlemiş faiz olmak üzere 190.310,54 TL alacağının olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile icra dosyasına yapılan itirazın 190.310,54 TL bedel üzerinden iptali ile takibin bu miktar üzerine devamına, fazlaya ilişkin istemin reddine, alacaklı lehine 190.310,54 TL üzerinden dava tarihi itibariyle %20 oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; Mahkemenin dayanak olarak kabul ettiği bilirkişi raporunun, somut bilgi ve belgeye dayanmadığı için denetime elverişli olmadığını, Mahkeme tarafından Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararından sonra taraflarına ön inceleme duruşma davetiyesi tebliğ edilmeden yokluklarında ön inceleme duruşması yapıldığını, daha sonra UYAP'tan yaptıkları inceleme neticesinde öğrendikleri bu durumu 18.11.2021 tarihli celsede Mahkemeye bildirdiklerini, Mahkemenin yokluklarında dosyayı bilirkişiye gönderdiğini ve gelen raporu hükme esas aldığını, müvekkili ile davacı arasında kira sözleşmesinden başka bir alışveriş olmadığını bu durum davacı asılın 06.12.2018 günlü celsedeki beyan ilede belgelendiğini, müvekkilinin davacıya yapmış olduğu ödemelerin tamamı kira bedeline karşılık yapıldığını, müvekkilinin davacıya bir borcunun bulunmadığını, ödemelerin tamamı resmi kurum olan banka aracılığı ile yapıldığını ve davacı tarafından inkar edilmediğini, davacı tacir olup açık/kapalı fatura farkını anlayabilecek basirette olduğunu, dava konusu 8 faturadan 6’sının kapalı yalnızca 2’sinin açık olarak düzenlenmiş olmasının davacının bile isteye bu şekilde fatura düzenlediğinin açık bir göstergesi olduğunu, gerçekte davacı tüm fatura bedellerini almış, buna rağmen iki faturayı açık şekilde düzenlemiş olmasının kötü niyetinin bir tezahürü olduğunu, kabul anlamına gelmemekle birlikte davacının davası kabul edilecek ise bu miktar yalnızca açık fatura bedelleri ile sınırlı kalması gerektiğini, davada talep edilen miktar ancak bilirkişi incelemesi marifetiyle tespit edilebilmesi nedeniyle davacı yararına icra inkar tazminatına hükmedilemeyeceğini, davacı aldığı parayı bir daha istemekle haksız ve kötüniyetli olduğunu ortaya koymuş bu nedenle red edilen kısımla ilgili olarak lehlerine %20’den aşağı olmamak üzere tazminata hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; somut olayda taraflar arasında 17.02.2014 tarihli iş makinesi kiralama sözleşmesi ile davacının firmasına ait 2 adet ekskavatörün davalıya kiralık olarak verilmesi hususunda anlaşıldığı, tarafların defterlerinin usulüne uygun tutulduğu ve defterlerin bilirkişi marifetiyle yapılan incelemesinde, davacı ve davalı tarafından tutulan 2014 yılı işletme defterine göre davalı adına 8 adet fatura karşılığı iş makinesi çalışma bedeli olarak toplam 287.271,00 TL hizmet satışının bulunduğu, 2 adet 36.583,77 TL tutarında alış faturasının olduğu, banka makbuzlarının incelemesinde 88.900,00 TL davacının tahsilat yaptığı, davalıdan 161.787,23 TL alacaklı olduğu ve tarafların araç kiralama ilişkisi dışında başkaca her hangi bir ticari ilişkinin bulunmadığı ve sözleşmenin 3 ncü maddesine göre fatura kesilmesinden itibaren 45 gün sonra ödeme yapılması gerektiğinin anlaşıldığı, kaldırma kararı doğrultusunda alınan ve benimsenen ek bilirkişi raporu ile yapılan hesaplama doğrultusunda davacının davalıdan 161.787,23 TL alacaklı olduğu ve fatura tarihlerinden itibaren 45 nci gün sonrasından itibaren faiz talep edebileceği yönüyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu, ancak hüküm kısmında asıl alacak ve faizin ayrı ayrı gösterilmesi gerekirken toplam bedel üzerinden takibin devamına hükmedilmiş olmasının ve icra inkar tazminatının asıl alacak üzerinden hükmedilmesi gerektiği halde faiz de eklenmek suretiyle icra inkar tazminatına hükmedilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurularak, davanın kısmen kabulü ile icra dosyasına yapılan itirazın kısmen iptali ile 161.787,23 TL asıl alacak ve 28.523,31 TL işlemiş faiz olmak üzere 190.310,54 TL miktar üzerinden takibin devamına, fazlaya ilişkin istemin reddine, alacaklı lehine 161.787,23 TL üzerinden %20 oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, araç kiralamadan kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanunu) “İspat Yükü” başlıklı 190 ıncı maddesi,

2. Aynı Kanun’un “Tarafların Belgeyi İbraz Etmesi” başlıklı 220 nci maddesi.

3. Değerlendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, araç kiralamadan kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanunu) “İspat Yükü” başlıklı 190 ıncı maddesi,

2. Aynı Kanun’un “Tarafların Belgeyi İbraz Etmesi” başlıklı 220 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Açık fatura; paranın tahsil edilmediği yani vadeli satış yapıldığı durumlarda düzenlenen fatura iken, kapalı fatura; mal ya da hizmet bedelinin peşin olarak tahsil edildiği durumlarda düzenlenmektedir. Açık faturada imza, faturanın üst tarafına atılmakta iken, kapalı fatura da imza faturanın alt tarafına atılmaktadır. Faturalar kapalı fatura ise, borcun borçlu tarafından ödendiği hususunda karine teşkil eder ve aksini ispat yükü alacaklıdadır. Açık faturada ise ispat yükü, ödeme yaptığını savunan borçludadır.

2. Somut olay incelendiğinde; davacıya ait 2 adet iş makinesinin davalıya kiralık olarak verildiği, bu kira ilişkisine ilişkin taraflar arasında 17.02.2014 tarihli kira sözleşmesinin akdedildiği, davacının davalının kira bedellerinin bir kısmını ödemediğinden bahisle davalı hakkında icra takibi başlattığı, söz konusu takibe davalı tarafça borcun bulunmadığı belirtilerek itiraz edildiği, takibin durması üzerine de eldeki itirazın iptali davasının açıldığı anlaşılmaktadır.

3. İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan ve Bölge Adliye Mahkemesince de yerinde görülen bilirkişi raporunda, taraflar arasında 17.02.2014 tarihli iş makinesi kiralama sözleşmesi ile davacının firmasına ait 2 adet iş makinesinin davalıya kiralık olarak verilmesi hususunda anlaşıldığı, tarafların defterlerinin usulüne uygun tutulduğu, davacı ve davalı tarafından tutulan 2014 yılı işletme defterinde göre davalı adına 8 adet fatura karşılığı iş makinesi çalışma bedeli olarak toplam 287.271,00 TL hizmet satışının bulunduğu, 2 adet 36.583,77 TL tutarında alış faturasının olduğu, banka makbuzlarının incelemesinde 88.900,00 TL davacının tahsilat yaptığı, davalıdan 161.787,23 TL alacaklı olduğu ve tarafların araç kiralama ilişkisi dışında başkaca bir ticari ilişkinin bulunmadığı, sözleşmenin 3 ncü maddesine göre fatura kesilmesinden itibaren 45 gün sonra ödeme yapılması gerektiğinin anlaşıldığından bahisle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, dosyada sunulan faturaların özelliğine (açık ya da kapalı olması) göre bir değerlendirme yapılmayan hükme esas almaya yeter nitelik ve nicelikte olmayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi doğru görülmemiştir.

4. Buna göre, Bölge Adliye Mahkemesince yapılacak iş; davalının delil olarak dayandığı fatura asılları dosyada değilse asıllarının dosyaya temini sağlanarak, dosyanın gerekirse alanında uzman ayrı bir bilirkişi heyetine tevdi edilmesi suretiyle faturaların özellikleri (açık fatura mı yoksa kapalı fatura mı olduğu) dikkate alınarak, faturalar açık ise ispat yükünün ödeme yaptığını savunan davalıda olduğu, kapalı ise borcun ödendiğine karine teşkil ettiği ve ispat yükünün davacıda olduğunun dikkate alınmak suretiyle denetime elverişli rapor almak ve sonucuna uygun karar vermek olmalıdır.

5. Bozma sebebine göre, davalı vekilinin icra inkar tazminatına yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA,

2. Bozma sebebine göre, davalı vekilinin icra inkar tazminatına yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6452, Karar No: 2012/8601, Tarih: 01.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6452 E.  ,  2012/8601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...’in beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 10.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 28.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/879 Esas, 2012/669 Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 10.10.2011 tarih ve 2010/8991 Esas, 2011/5475 sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, borçlu şirketin mükellefiyetinin devam edip etmediğine ilişkin olarak kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğüne yazılan yazı cevabı alınmadan ve re'sen terk ettirildiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettirildiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 01.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10865, Karar No: 2020/9922, Tarih: 23.06.2020

**7. Ceza Dairesi         2017/10865 E.  ,  2020/9922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tutanağına göre 15.06.2015 tarihinde Esenboğa Havalimanı dış hatlar geliş katı yolcu salonunda sanığın durumundan şüphelenilmesi üzerine yapılan aramada sanığa ait iki adet valiz ile 1 adet sırt çantasında, 24 adet metre, 29 adet şort tipi tayt, 10 adet diz altı koruyucu, 38 adet diz altı bant, 9 adet ayak topuğu için bileklik, 4 adet el bilekliği, 2 adet bel korsesi, 2 şer adet çorap, dirseklik, dizlik cinsi eşyanın ele geçirildiği olayda; sanığın hediye amacıyla yurt dışından getirdiğini beyan ettiği dava konusu eşyanın, yolcu beraberinde getirilen muafiyet kapsamı dışında, ticari miktar ve mahiyette bulunduğunun anlaşılması karşısında; tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği gözetilmeden, mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.