muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/153, Karar No: 2020/10374, Tarih: 21.10.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/153 E.  ,  2020/10374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK.nun 157/1, 168/1, 62/1, 52/2, 53, 58/6-7 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 13/11/2017 tarihli bozma ilamı üzerine dosyanın uzlaşma bürosuna gönderildiği; uzlaştırma raporunda mağdurun vefat etmesi nedeniyle uzlaşma görüşmelerine geçilemediği belirlenerek yapılan incelemede;

Mağdurun kovuşturma aşamasında şikayetinden vazgeçtiği, dolandırıcılık suçunun malvarlığına karşı işlenebilen bir suç olduğu ve mirasbırakanın ölümünden sonra mirasçıların terekeye ait hak ve yükümlülüklerinin bulunduğu, uzlaştırmanın niteliği itibariyle düzenlenme gerekçesine göre; suça karşı sadece ceza yaptırımının yeterli olmaması, zararın giderilmesi ve onarımın en başta gelen amaç sayıldığı, uzlaşma ile failin işlediği suçun sorumluluğunu kabul edip üstlenerek, suçun sonuçlarını da gidererek toplumla yeniden bütünleşme olanağını elde etmiş olacağı, onarıcı adaletin aktif edileceği, bu dahilde; failin ceza sorumluluğu saptanıp zararın giderilmesi için gereken de yapılmış bulunacağından hem adaletin yerine getirileceği, hemde fiille ihlâl edilmiş olan hukuk kurallarının geçerliliğinin vurgulanacağı ve dolayısıyla kamusal barışın yeniden kurulmasına hizmet edilerek devletin yaptırım uygulamak yönünden katlanacağı bir çok masraftan da kurtulmuş olacağı hususları gözetildiğinde mağdurun uzlaştırma aşamasından önce 20/06/2017 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, mağdurun yasal mirasçılarına uzlaşma teklifi yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 21/10/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4265, Karar No: 2014/10502, Tarih: 24.04.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/4265 E.  ,  2014/10502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan vekilinin yüzüne karşı 02.04.2013 tarihinde tefhim olunan hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 10.04.2013 günü temyiz eden katılan vekilinin vaki temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 24.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4315, Karar No: 2009/7258, Tarih: 06.11.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/4315 E.  ,  2009/7258 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (alacaklı) vekili, Zile İcra Müdürlüğü’nün 2002/1374 Esas sayılı dosyasında yapılan 31.05.2004 günlü hacze konu menkullerin borçluya ait olduğunu, üçüncü kişinin borçlunun annesi olduğunu ve bir arada yaşadıklarını, birlikte oturdukları evde yapılan haciz sırasında borçlu ve çocuklarına ait eşyaların tespit edildiğini belirterek istihkak iddiasının reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı (üçüncü kişi) vekili, haczin yapıldığı evin ve içindeki tüm eşyaların kendisine ait olduğunu, haczedilen bilgisayarı torunları için aldığını ve satın alma gücünün de bulunduğunu, borçlunun 16 yaşından beri evli olup ayrı yaşadığını, kızı İstanbul’da okuduğu için eşi ile birlikte oraya taşındığını, ancak işi nedeni ile Zile’de de bulunduğunu, belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, Yüksek 21. Hukuk Dairesi’nin 07.02.2008 gün, 23528-1625 sayılı karar düzeltme ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kabulü ile istihkak iddiasını reddine karar verilmiş; hüküm, davalı (üçüncü kişi) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.Davalı (üçüncü kişi) vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2.Dava, alacaklının İİK’nun 99. maddesi uyarınca “istihkak iddiasının reddi” davası niteliğindedir.

Bozma sonrasında yapılan yargılama sırasında, davacı tarafından sunulan faturaların dip koçanlarının ve ticari kayıtların (süre nedeni ile imhasına bağlı) getirtilemediği anlaşılmaktadır.Bununla birlikte bozma öncesinde yaptırılmış bulunan inceleme sonucunda düzenlenen bilirkişi raporunda, herne kadar ticari defter ve kayıtların delil olma özelliği ve fatura dip koçanları ile ilgili inceleme sonuçları değerlendirilmemişse de; 03.09.1999 ve 30.10.1989 tarihli faturaların satıcı firma kayıtlarında işlenmiş olduğu ve ödemenin de üçüncü kişinin eşinin ortağı bulunduğu şirket tarafından, banka havalesi ile yapıldığının belirlendiği bilgisi bulunmaktadır. Bozma sonrası dinlenen satıcı firma sahibinin tanıklığı da faturaların gerçek olduğu ve satış bedelinin ödendiği yönündedir.11.11.2008 tarihli bilirkişi raporunda, sunulan faturaların haczedilen bulaşık makinesi, derin dondurucu, 70 ve 37 ekran televizyonlarla uyumlu olduğu yönünde tespit yapıldığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan dava konusu haczin yapıldığı yerde 4. katta bulunan borçlu konutunda 09.12.2003 tarihinde haciz yapılarak çamaşır makinesi, kasetçalar, vb. ev eşyası haczedilmiştir ve borçlunun bu yerden üçüncü kişinin evine taşındığı iddia edilen tarih ise ilk hacizden sonraki bir tarihtir.Taşınma sırasında dava konusu mahcuzların üçüncü kişinin evine götürüldüğü ve aslında borçluya ait olduğu iddiası bulunmaktadır. Ne var ki, bu eşyaların ilk haciz sırasında borçlunun evinde bulunduğu halde alacak miktarına göre haczedilmemesi de genel yaşam deneyi kuralları ile bağdaşmamaktadır.

Bu nedenlerle 03.09.1999 ve 30.10.1989 tarihli faturalar kapsamında kaldığı anlaşılan 31.05.2004 günlü haciz tutanağının 1, 7,11,14. sıralarında bulunan Bosch marka bulaşık makinesi ve derin dondurucu ile Philips marka 70 ve 37 ekran televizyonlar yönünden açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiği dikkate alınmadan yazılı biçimde karar verilmesi isabetli olmamıştır.

SONUÇ :Davalı (üçüncü kişi) ... vekilinin yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüne ve hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı 3.kişiye geri verilmesine 06.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11223, Karar No: 2013/767, Tarih: 21.01.2013

**15. Ceza Dairesi         2012/11223 E.  ,  2013/767 K.**

* MALA ZARAR VERME

* KİŞİSEL HAKLARIN TAPUYA ŞERHİ

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 2

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 1009

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 11

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, Kınık yolu üzerindeki 115 ada 9 parselde kayıtlı taşınmazı satın aldığı, ancak daha önceki sahibi olan H.. B..’in 2009 yılı sonlarına doğru bu araziyi aralarındaki sözlü akit gereğince katılanlara kiraladığı, katılanların buna dayanarak araziye soğan, sarımsak, yulaf ve bakla ektikleri, taşınmazın yeni maliki olan sanığın, ürünlerini kaldırması için katılanları uyarmasına rağmen kaldırmamaları sebebiyle araziyi sürmek suretiyle bu ürünlere zarar verdiğinin iddia edildiği olayda; tüm dosya kapsamından sanığın zarar verdiği ürünlerin, tanık H.. B..’den 25.01.2010 tarihinde satın aldığı ve tapuya oğlu üzerinde kayıt ettirdiği taşınmazın üzerinde olduğu, ekili ürünün taşınmazdan ayrı bir mülkiyetinin söz konusu olamayacağı, ayrıca kullandırma, yararlandırma istemi veren adi ve ürün kirası gibi taşınmaz üzerinde doğan kişisel hakların tapuya şerh verilmediği sürece yalnızca sözleşmenin tarafına karşı ileri sürülebileceği, taşınmazın 3. kişiye geçmesi halinde kişisel hakkın bu kişiye ileri sürülemeyeceği gözetilerek, suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanık hakkında kurulan beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21.01.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy;

Yargılama konusu olay:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21.01.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy;

Yargılama konusu olay:

Sanık, katılan tarafından kiralanarak, üzerine soğan, sarımsak, bakla ve yulaf ekilen tarlayı önceki sahibinden satın almıştır. Önceki malik, “tarlanın kiracılar tarafından ekildiğini ve onların ürünlerini kaldırmasından sonra kullanmaya devam etmesi gerektiğini, sanığa alım satım sırasında hatırlatmıştır. Buna rağmen sanık, tapuyu aldıktan sonra katılanların yanına gelip “tarlayı derhal boşaltmalarını” istemiş, onlardan “ürünü hasat edince boşaltacakları” cevabını alınca da; “ben sizi çıkarmasını bilirim” diyerek oradan ayrılıp, ertesi gün traktörle tarlayı sürerek ekili ürünleri imha etmiştir. Sanık hakkında mala zarar verme suçundan dava açılmıştır.

Mahkeme kararı ve gerekçesi:

Yerel mahkeme tarafından “tarlanın satın almak suretiyle sanığın eline geçtiği, tarla üzerindeki ekili ürünün de tarladan ayrı mülkiyetinin söz konusu olmadığından, malik olunan mala mal sahibinin zarar vermesinin suç olarak nitelendirilemeyeceği” gerekçesiyle sanık hakkında beraat kararı verilmiş, bu hüküm Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmiştir.

Daire kararı ve gerekçesi:

Ekili ürünlerin taşınmazdan ayrı bir mülkiyetinin söz konusu olamayacağı, ayrıca kullandırma, yararlandırma istemi veren adi ve ürün kirası gibi taşınmaz üzerinde doğan kişisel hakların tapuya şerh verilmediği sürece üçüncü kişilere karşı ileri sürülemeyeceği, yalnızca sözleşmenin tarafına karşı ileri sürülebileceği, bu nedenle suçun yasal unsurlarının oluşmadığı” gerekçesiyle ve oy çokluğu ile beraat kararının onanmasına karar verilmiştir.

Karşı oy gerekçelerimiz:

Çoğunluğun bu şekildeki görüşüne şu gerekçelerle iştirak etmemiz mümkün değildir:

Karşı oy gerekçelerimiz:

Çoğunluğun bu şekildeki görüşüne şu gerekçelerle iştirak etmemiz mümkün değildir:

1- Öncelikle, “ekili ürünün tarladan bağımsız olarak mülkiyet konusu olamayacağı” düşüncesi hukuki temelden yoksundur. Karine olarak, tarla kimin ise üzerindekiler de onundur. Fakat bu düşünce mutlak doğru olmayıp, sadece bir karinedir. Bunun istisnaları vardır ve aksi her zaman kanıtlanabilir. Nitekim katılan, özel hukuk yasaları tarafından tanınan ve korunan bir kira sözleşmesine istinaden ekim yapmış olduğundan, kendi ürettiği ürünün sahibi olması da gayet doğaldır. Aksi bir düşünce, özel hukuk anlaşmalarının uygulanma imkânını ortadan kaldırır. Kiracı tarafından yetiştirilen sebzelerin “taşınmazdan ayrı bir mülkiyet konusu olmayacağı” düşüncesinden yola çıkılıp, taşınmaz sahibine ürünü imha etme hakkı verilmesinin doğal sonucu olarak, ona ürünlere el koyma hakkı da vermek gerekir ki, böyle bir düşünce özel hukuku tümden yok saymak anlamına gelir. Bu anlayışın hukuk sistemine uygun olduğunun kabul edilebilmesi için öncelikle, Türk Medeni Kanunu ve Borçlar Kanunu başta olmak üzere tüm özel hukuk mevzuatının yok sayılması gerekmektedir.

2- Daire kararında yer verilen, “Kira sözleşmelerinde olduğu gibi, taşınmaz üzerindeki kişisel hakların tapuya şerh verilmediği sürece sadece tarafları bağlayacağı, üçüncü kişilere karşı hak ileri sürülemeyeceği” şeklindeki düşünce, Türk Medeni Kanunun 1009 maddesinde yer alan “Arsa payı karşılığı inşaat, taşınmaz satış vaadi, kira, alım, önalım, gerialım sözleşmelerinden doğan haklar ile şerhedilebileceği kanunlarda açıkça öngörülen diğer haklar tapu kütüğüne şerhedilebilir. Bunlar şerh verilmekle o taşınmaz üzerinde sonradan kazanılan hakların sahiplerine karşı ileri sürülebilir.” hükmünden uyarlanmıştır. Maddenin ikinci fıkrasında “şerh verilmekle o taşınmaz üzerinde sonradan kazanılan hakların sahiplerine karşı ileri sürülebileceği” hususu açıkça yazılmasına karşın, “şerh verilmediği takdirde ise hak ileri sürülemeyeceği” şeklinde bir hükme yer verilmemiştir. Yasanın yanlış yorumlanması suretiyle, bu hükmün mefhumu muhalifinden yola çıkılarak, “ üçüncü kişilere karşı hak iddia olunamayacağı” şeklindeki çıkarsama, mutlak şekilde uygulandığı takdirde, adaletsiz uygulamalara neden olur. Aslında sözü edilen kuralın doğuş sebebi sorgulanarak buna uygun çözüm üretilirse adaletsiz uygulamalardan kaçınılıp, mağduriyetlerin önüne geçilebilir. Çünkü Medeni Kanunun 1009 uncu maddesi sadece iyi niyeti korumak amacıyla oluşturulmuş bir kuraldır. Gerçekte herkese karşı ileri sürülebilecek şahsi haklara, iyi niyetli üçüncü kişileri korumak maksadıyla kısıtlama getirilmiştir. Yani, taşınmaz üzerinde yasaya uygun olarak kazanılan şahsi haklar, taşınmaz maliklerine karşı mutlak surette korunurken, iyi niyetli üçüncü kişilerin korunması amacıyla, mutlak koruma daraltılmıştır. Bu nedenle her olay, diğerlerinden ayrı olarak ele alınıp, değerlendirilmelidir. Konuyu biraz daha açıp somut olaya baktığımızda; taşınmazın önceki maliki, taşınmaz üzerinde şahsi hak tesis edildiğini sanığa söylemiş, sanık bu hususu bilerek tarlayı satın almıştır. Kira sözleşmesi tapuya şerh verilmiş olsaydı sanık nasıl ki, “ben katılanın şahsi hakkı olduğunu bilmiyordum” diyemeyeceği için, katılana karşı sorumlu olacak idiyse, mevcut halde de ilk malikin haber vermesi nedeniyle “ben katılanın şahsi hakkı olduğunu bilmiyordum” demesi mümkün olmadığından yine sorumlu olması gerekmektedir. Çünkü burada tapuya şerhten elde edilecek ilk malikin uyarısı ile gerçekleşmiş olacağından artık sanığın şahsi haktan haberi olmayan iyi niyetli üçüncü kişi olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

3- Olaya kötü niyet açısından yaklaştığımızda ise, Türk Medeni Kanununun 2. maddesinde yer alan “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükümleri ile karşılaşmaktayız. Bu hükümler muvacehesinde sanığın hukuki durumu değerlendirildiğinde iyi niyetli üçüncü kişilere tanınan haklardan yararlandırılmasının açıkça yasaya aykırı düştüğü görülmektedir.

3- Olaya kötü niyet açısından yaklaştığımızda ise, Türk Medeni Kanununun 2. maddesinde yer alan “Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” hükümleri ile karşılaşmaktayız. Bu hükümler muvacehesinde sanığın hukuki durumu değerlendirildiğinde iyi niyetli üçüncü kişilere tanınan haklardan yararlandırılmasının açıkça yasaya aykırı düştüğü görülmektedir.

4- Sanık zarar verme kastı ile hareket etmiştir. Borçlar Kanunun 11. maddesi “Akdin sıhhati, kanunda sarahat olmadıkça hiç bir şekle tabi değildir. Kanunun emrettiği şeklin şümul ve tesiri derecesi hakkında başkaca bir hüküm tayin olunmamış ise akit, bu şekle riayet olunmadıkça sahih olmaz.” hükümlerini kapsadığından katılan ile taşınmazın önceki maliki arasında yapılan sözlü kira akti, muteber bir akittir. Katılanın geçerli sözleşmeye istinaden yetiştirdiği ve böylece mülkiyeti de kendisine ait olan ürünler, sanık tarafından tahrip edilmiştir. Burada kasıt unsuru açısından üzerinde durulması gereken husus, sanık mülkiyet hakkının kullanımından kaynaklanan bir zarara mı neden olmuş, yoksa zarar hakkın kötüye kullanımından mı kaynaklanmıştır?

Sanık, “ben sizi çıkarmasını bilirim” sözüyle ve katılana tarladan çıkmasını söyledikten bir gün sonra gelip, bir şey ekip-dikmek için değil, münhasıran katılana zarar vermek amacıyla ürünleri traktörle tahrip etmiştir.

Sonuç olarak; baştan beri kötü niyetli davranan ve katılana zarar verme kastıyla hareket eden sanığın eylemi, yasada tanımlanan mala zarar verme suçunun unsurlarını oluşturduğundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, özel hukuk hükümlerinin sanık lehine yanlış yorumlanması suretiyle, “kötü niyeti yasanın korumayacağı” özel hukuk ilkesi de göz ardı edilerek, “beraat kararının onanması” şeklinde cereyan eden çoğunluk görüşüne karşıyız. 21/01/2013
Yargıtay — Esas No: 2016/4005, Karar No: 2018/783, Tarih: 26.02.2018

**15. Hukuk Dairesi         2016/4005 E.  ,  2018/783 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup, kesin hesap hakedişinde %9.18 oranında keşif artışı verilmesine rağmen ödenmeyen 36.304,56 TL hakediş alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın 1.087,78 TL üzerinden kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacının diğer temyiz itirazları ve davalının temyiz itirazlarına gelince, 05.06.2007 tarihli davacı yüklenicinin de imzasını taşıyan tutanakta eksik imalâtlar belirlenmiştir. Bu tarihten sonra davalı idare elemanlarınca düzenlenen tutunakta davacının işe başladığı ve işçilerinin çalıştıkları tesbit edilmiştir. Bu tutanaktan sonra geçici kabul tarihine kadar davacı yüklenicinin işi bırakıp gittiği ve 05.06.2007 tarihli tutanaktaki eksiklerin başka bir yükleniciye yaptırıldığına dair bir delil ve belge bulunmamaktadır. 13.05.2008 tarihli geçici kabul tutanağında geçici kabule engel olabilecek eksik ve kusur bulunmadığı belirtilerek tutanak imzalanmıştır. Bu halde 05.06.2007 tarihli tutanaktan sonra yüklenicinin işe devam ettiği anlaşıldığı ve aksi kanıtlanamadığından 05.06.2007 tarihli eksiklerin yüklenici tarafından tamamlandığının kabulü zorunlu olup, geçici kabul tutanağına göre eksik bulunmadığı belirtildiğinden eserin eksiksiz ve kusursuz teslim edildiğinin kabulü gerekir. Yine 05.11.2012 tarihli tutanakta bir kısım eksiklerin köy muhtarlığı tarafından tamamlandığı belirtilmiş ise de, davacı yüklenicinin kabul etmediği, imzasını taşımayan ve

....

mahkemece yaptırılmış bir delil tesbiti de bulunmadığından bu tutanak eksiklerin bulunduğu ve bunun köy muhtarı tarafından giderildiğinin kabulü için yeterli bir delil vasfında değildir. 04.02.2013 tarihli kesin kabul tutanağında 4 adet yangın söndürme musluğu ile 2 adet enjektörlü tip klorlama cihazının takılmadığı yazılı olup yüklenici tarafından ihtirâzi kayıt konulmaksızın imzalandığı ve yüklenici geçici kabul aşamasında bu musluklar ve klorlama cihazlarını takmış olsa dahi kesin kabul tarihine kadar eseri kontrol ve muhafaza sorumluluğu yükleniciye ait olduğundan bu eksikliklerden davacı yüklenicinin sorumlu tutulması gerekir.

Davacı davasında, ilave işler nedeniyle keşif bedelinin %9,18 oranından iş artışı yapıldığı ve bu artış oranında imalâtlar yaptığınıda ileri sürmüştür. İdare kontrol mühendisince düzenlenen kesin hesap raporu ve sözleşmeyi imzalayan ... Köye Yönelik Hizmetler Müdürlüğü'nün 20.04.2006 gün 0604-4752 yazısı ile sözleşme bedelinin %9,18'i oranında iş artışına olur verildiği anlaşılmaktadır. Sözleşmenin 9. 2. 1. maddesinede eki Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 22. maddesine göre sözleşme, birim fiyatlı olduğundan %20'sine kadar fazlası iş artışının sözleşme fiyatlarıyla aynı yükleniciye yaptırılması mümkündür. İş artışı bedelinin talep edilebilmesi için iş sahibinin onayının bulunması zorunlu değildir. İş artışı olurundan sonra yüklenici tarafından iş artışı nedeniyle iş ve imalât yapılmış ve iş sahibi yararına ise, %20'yi aşmayan iş artış bedelini sözleşme fiyatlarıyla istenebilir.

Davacının dava dilekçesinde terfi binalarına ulaşım yolları, mevcut yol-depo ulaşım, beton merdiven ve yolları ile ilgili sözleşme dışı fazla imalât olduğu iddiası ve bedel talebi bulunmamaktır. Bu imalâtlar sözleşme dışı imalât olup iş artışı kapsamında değildir. Davacının talebi keşif bedelinin %9,18 oranındaki iş artışı ve eksikler nedeniyle yapılan eksik ödemeye ilişkindir. 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesi hükmünce hakim tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olduğu ve aksine bir yasal düzenleme bulunmadığından talepten fazlasına karar verilmesi mümkün değildir.

Bu durumda mahkemece hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi kurulundan davacının sözleşme dışı fazla imalâtlarla ilgili talebi bulunmadığı ve talebi sözleşme kapsamındaki ve Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 22. maddesinde ifade edilen iş artışı ile ilgili olduğundan, sözleşme kapsamındaki işle ilgili keşif artışı niteliğinde iş yapıp yapmadığı, bunun sözleşme bedelinin yüzdelik oranının ne olduğu, iş sahibinin yararına olup olmadığı, yapmış ve iş sahibi yararına ise Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 22. maddesini göz önünde tutarak %20'ye kadar olan iş artışının sözleşme fiyatlarıyla fazlasının vekâletsiz iş görme hükümleri uyarınca yapıldığı yıl mahalli piyasa rayiçleri ile bedeli ve sözleşme bedeline göre yüklenicinin hakettiği toplam bedel ile iş sahibinin tahakkuk ettirip kesmekte haklı olduğu ceza miktarı ve yüklenicinin sorumlu olduğu kesin kabul tutanağında yazılı eksik imalâtların kesin kabul tarihindeki piyasa fiyatlarıyla giderim bedeli ve iş sahibince yapılan ödemeler hesaplattırılıp, sözleşme kapsamı ve iş artışı nedeniyle hakettiği toplam iş bedelinden ceza kesintisi, kesin kabul eksikleri giderim bedeli ve yapılan ödemeler mahsup

.....

edildikten sora yüklenicinin varsa istemekte haklı olduğu alacak miktarı konusunda gerekçeli ve denetime elverişli ek rapor alınıp sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken bu husus üzerinde duruşmadan eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

.....

edildikten sora yüklenicinin varsa istemekte haklı olduğu alacak miktarı konusunda gerekçeli ve denetime elverişli ek rapor alınıp sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken bu husus üzerinde duruşmadan eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 26.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....