muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1947, Karar No: 2024/2447, Tarih: 08.05.2024

Öte yandan; tapu sicilinin tutulması prensiplerinden biri tescil, diğeri sicilin aleniliği (güvenirliği), bir diğeri Hazinenin kusursuz sorumluluğu, sonuncusu ise geçerli bir hukuki sebebinin bulunması, yani kaydın illetten mücerret olmamasıdır. Diğer taraftan, yargı merciilerince verilen kararlar, yöntemine uygun şekilde kesin hüküm niteliğini kazandığında "... icra" (uygulanması gereken) duruma gelirler.

Bilindiği üzere, idari yargıda esas olan, iptal kararlarının geriye yürümesi, başka bir anlatımla iptal edilen idari işlemin, doğduğu andan itibaren yok sayılmasıdır. Bu açıdan, idari yargıdaki iptal kararları beyan edici (açıklayıcı) niteliktedir. Çünkü, sakat bir idari işlemin hukuk düzenine girmesi ile hukuka aykırı bir durum ortaya çıkar. Bu durumun giderilebilmesi için iptal kararı, hukuken sakat olan işlemi geçmişe etkili biçimde ortadan kaldırır ve hukuka aykırı işlem yapılmadan önceki duruma geri dönülür. Bu bağlamda, imar parsellerinin dayanağını teşkil eden idari işlemlerin idari yargı yerinde iptal edilip kesinleşmesi ile imar parsellerinin TMK'nın 1025 inci maddesinde öngörülen yolsuz tescil durumuna düşeceği açıktır. Öyleyse, idare mahkemesi tarafından verilen imar uygulamasının iptaline ilişkin kararın kesinleşmesiyle bu idari işlemle oluşmuş tüm uygulamalar iptal edilmiş sayılacağından, sicil kayıtlarının iptal edilen uygulama öncesine getirilmesi gerektiği tartışmasızdır. Fiili durumda ortaya çıkan güçlükler ve infaza ilişkin sıkıntılar kesinleşen yargı kararları doğrultusunda ilgili idarece yeniden yapılacak imar düzenlemeleriyle çözümlenebilir. Ancak, bu güçlük ve sıkıntılar gerekçe yapılmak suretiyle yolsuz tescilin korunamayacağı da kuşkusuzdur. Diğer taraftan, idari kararın idari yargı yerinde iptali ile sicil kayıtları kendiliğinden eski hale dönmeyeceğinden, iptal öncesi mülkiyet durumunun tesisi için ya idarece yeni bir idari karar alınarak geri dönüşümün sağlanması, ya da adli yargıda açılacak dava sonucu eski tapu kaydının ihyasına yönelik karar verilip, bu kararın kesinleşmesi gereklidir.

Öyle ise; mülkiyet hakkı sahibinin, idari yargı tarafından idarece yapılan imar uygulamasının hukuka aykırılığı tespit edilerek verilen ve kesinleşen bu uygulamanın iptaline ilişkin mahkeme kararının uygulanmasını istemesi mülkiyet hakkının doğal sonucudur. Bu hakkın kullanılmasının engellenmesi Anayasanın 35 inci maddesinde düzenlenen mülkiyet hakkının ihlali sonucunu doğurur. Örneklemek gerekirse, mülkiyet hakkı sahibi kişinin imar uygulaması sonucu kendi taşınmazının bulunduğu yer yerine hamur kuralı gereğince farklı yerden taşınmaz verilmesinin ve kendisine ait taşınmaza isabet eden imar parselinin de başkası adına tescilinin hukuka aykırılığını tespit ettirmesine karşın, yine de bu işlemi ayakta tutacak şekilde getirilen yasal düzenleme Anayasanın 35 inci maddesine aykırı olup, mülkiyet hakkının ihlaline neden olmaktadır.

Diğer taraftan, Anayasanın 138 inci maddesi gereğince, idare, mahkeme kararına uymak zorunda olup, mahkeme kararlarını hiçbir suretle değiştiremez ve bunların yerine getirilmesini geciktiremez. Ne var ki, yeni yasal düzenleme ile kamu düzenine ilişkin olan tapu kaydının illilik prensibine aykırı şekilde iptali gereken “yolsuz tescil”e geçerlilik tanındığı gibi, “geri dönüşüm işlemleri yapılarak uygulama öncesi kök parsellere dönülemeyeceğinin parselasyon planlarını onaylamaya yetkili idarelerin onay merciince tespiti halinde” şeklindeki hükümle de, idareye Anayasanın 138 inci maddesine aykırı olarak idari işlemin iptaline ilişkin mahkeme kararını uygulamama imkânı tanınmıştır. Yine, “öncelikle davaya konu parselin hak sahiplerinin muvafakati alınmak kaydıyla uygulama sahası içerisinde idarece uygun bir yer tahsis edilir veya anlaşma olmaması halinde davacı hak sahibinin kök parseldeki yeri dikkate alınarak uygulamadaki düzenleme ortaklık payı kesintisi düşüldükten sonraki taşınmazın rayiç bedeli üzerinden değeri ödenir” biçimindeki düzenleme de, idari yargı yerinde idari işlemin tümüyle iptali halinde uygulama kapsamındaki tüm taşınmazlar bakımından tapu kayıtları yolsuz hale geleceğinden, mülkiyet hakkı sahipleri bakımından, idareye, uygun gördüğü taşınmaz malikine başka yer tahsisi, uygun görmediğine de tazminat ödeme şeklinde takdir hakkı tanımakla Anayasamızda öngörülen eşitlik ilkesine aykırı olduğu gibi kamu yararı olmadığı halde imar düzenlemesine giren tüm taşınmazların kamulaştırılması sonucunu doğuracağından Anayasamızın 35 ve 46 ncı maddelerine de aykırıdır.

Ayrıca; “davaya konu parselin imar planı kararları ile umumi ve kamu hizmetlerine ayrılan alanlara denk gelmesi” durumu, imar uygulaması öncesine dönülmesini engelleyen bir husus değildir. Bu durumda idarenin kamulaştırma suretiyle imar planlarını uygulayabileceği açıktır. Yine; “iptal edilen uygulama ile tahsis ve tescil edilmiş parsellerde hak sahiplerince yapı yapılmış olması” şeklinde belirtilen durum, imar uygulamasının idari yargı yerinde iptaline rağmen idarenin bu iptal kararını uygulama zorunluluğuna uymayarak bina yapımı için inşaat ruhsatı vermesi ve bu suretle yapılaşmaya olanak tanıması da fiili imkansızlık olarak nitelendirilemez.

Hâl böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle Anayasamızın “Anayasaya aykırılığın diğer mahkemelerde ileri sürülmesi” başlığı altında düzenlenen 152/1 nci maddesinde “Bir davaya bakmakta olan mahkeme, uygulanacak bir kanun veya Cumhurbaşkanlığı kararnamesinin hükümlerini Anayasaya aykırı görürse veya taraflardan birinin ileri sürdüğü aykırılık iddiasının ciddi olduğu kanısına varırsa, Anayasa Mahkemesinin bu konuda vereceği karara kadar davayı geri bırakır” hükmü uyarınca işlem yapılması gerektiği görüşündeyim. Ne var ki, anılan bu görüşüm Sayın Çoğunluk tarafından kabul görmediğinden, uygulanması gereken yasal düzenleme kapsamında somut olayın değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu bağlamda, öncelikle anılan yasal düzenleme ile “davaya konu parselin imar planı kararları ile umumi ve kamu hizmetlerine ayrılan alanlara denk gelmesi veya iptal edilen uygulama ile tahsis ve tescil edilmiş parsellerde hak sahiplerince yapı yapılmış olması ve benzeri hukuki veya fiili imkânsızlıklar nedeniyle geri dönüşüm işlemleri yapılarak uygulama öncesi kök parsellere dönülemeyeceğinin parselasyon planlarını onaylamaya yetkili idarelerin onay merciince tespiti halinde” şeklinde ön koşullar öngörüldüğünden mahkemece dava konusu taşınmazın imar durumu araştırılarak taşınmazın imar planına göre umumi ve kamu hizmetlerine ayrılan alanlara denk gelip gelmediğinin ortaya konulması ve yine ilgili idarenin kök parsellere dönülüp dönülemeyeceğine dair tespitinin olup olmadığının belirlenmesi gerekecektir.

Mahkemece yapılacak araştırma sonucunda dava konusu taşınmazın 3194 sayılı Yasaya eklenen yeni hüküm kapsamında bulunmadığının belirlenmesi durumunda, davacının mülkiyet hakkının korunması gerektiği ve imar uygulamasının idari yargı yerinde iptali sonucunda yolsuz tescil durumuna düşen sicil kaydına tapu sicilinin tutulması prensipleri uyarınca değer verilemeyeceği dikkate alınarak işin esasının incelenerek bir karar verilmesi gerekeceği açıktır.

Öte yandan, çekişmeli taşınmazın imar planına göre umumi ve kamu hizmetlerine ayrılan alanlara denk geldiğinin anlaşılması veya ilgili idarece kök parsellere dönülemeyeceği yönünde bir tespitin yapılması durumunda, yukarıda değinilen yasal düzenlemeyle “öncelikle davaya konu parselin hak sahiplerinin muvafakati alınmak kaydıyla uygulama sahası içerisinde idarece uygun bir yer tahsis edileceği veya anlaşma olmaması halinde davacı hak sahibinin kök parseldeki yeri dikkate alınarak uygulamadaki düzenleme ortaklık payı kesintisi düşüldükten sonraki taşınmazın rayiç bedeli üzerinden değerinin ödeneceği” hükme bağlandığından davacıya ilgili idareye başvurması için olanak ve süre tanınması, başvuru sonucunda idare tarafından dava konusu taşınmaz bakımından yeni yasal hükmün koşullarının mevcudiyetinin tespitiyle davacı taraf ile anlaşma sağlanarak davacıya uygulama sahası içerisinde uygun bir yerin temlik edilmesi veya idarece davacıya taşınmaz değerinin ödenmesi halinde davanın konusuz kalacağının gözetilmesi gerekecektir.

Ne var ki; getirilen yasal düzenlemenin gerekleri ilgili idare tarafından yerine getirilmediğinde, farklı bir ifadeyle koşulları oluşmasına rağmen davacı ile idarenin anlaşamaması ve davacıya idarece taşınmaz bedeli de ödenmemesi halinde, davacının usul kuralları uyarınca eldeki davayı anılan yeni kanun hükmü gereğince bedele dönüştürebileceği ve böylesi bir durumda da davaya tazminat davası olarak devam edilebileceği gözetilmelidir.

Ne var ki; getirilen yasal düzenlemenin gerekleri ilgili idare tarafından yerine getirilmediğinde, farklı bir ifadeyle koşulları oluşmasına rağmen davacı ile idarenin anlaşamaması ve davacıya idarece taşınmaz bedeli de ödenmemesi halinde, davacının usul kuralları uyarınca eldeki davayı anılan yeni kanun hükmü gereğince bedele dönüştürebileceği ve böylesi bir durumda da davaya tazminat davası olarak devam edilebileceği gözetilmelidir.

Anılan hususlar, gerek yeni yasa hükmü, gerek usul kuralları –adil yargılanma ve hukuki dinlenilme hakları, usul ekonomisi, vd.- gerekse Anayasamızın 35 inci maddesiyle ve kanunlarımızla ve de AİHS’nin Eki Birinci Protokolün “Mülkiyetin Korunması” başlıklı 1 inci maddesi ile güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edilemeyeceğine ilişkin hükümlerin gereğidir.

Somut olayda; davacı ile asli müdahilin kayden maliki olduğu 4428 ada 1 parsel sayılı taşınmazın ... Büyükşehir Belediyesi tarafından imar uygulamasına tabi tutulduğu, ancak ... 2. İdare Mahkemesinin 30.06.2009 tarih ve 2007/1599 Esas, 2009/822 Karar sayılı ilamıyla anılan parselasyon işleminin iptaline karar verildiği ve bu kararın 12.09.2009 tarihinde kesinleştiği; 4428 ada 1 parsel sayılı taşınmazın sınırları üzerinde -iptal edilen- imar uygulamasıyla 11196 ada 4, 5 ve 11201 ada 1 sayılı imar parselleri ile yol alanının oluşturulduğu anlaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca, 3194 sayılı Yasanın 18 inci maddesine eklenen fıkranın eldeki davanın reddini öngörmediği, davacı ile asli müdahilin imar düzenlemesi öncesi mülkiyet hakkı sahibi olup, eldeki davayı açmakta halen devam eden hukuki yararlarının bulunduğu gözetilerek, yeni yasal düzenlemenin koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi ve sonrasında yukarıda açıklandığı üzere işlem yapılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Yerel Mahkeme kararının bozulması görüşünde olduğumdan Sayın Çoğunluğun onama kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/38, Karar No: 2023/7, Tarih: 09.01.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/38 E.  ,  2023/7 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/1544 Esas, 2021/1805 Karar

DAVA TARİHİ : 19.10.2021

HÜKÜM : Yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Mahkeme kararının davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edildiği, dava konusu uyuşmazlığın niteliğinin yargılamanın iadesi istemine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 374 ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın yenilenmesi talebi, hukuki niteliği itibariyle ayrı ve bağımsız bir davadır. Yargıtay’ın 23.05.1956 gün ve 8/9 sayılı içtihatları birleştirme kararında da yargılamanın yenilenmesi talebinin müstakil bir dava olduğu, bu sebeple harca tabi olduğu ve mutlaka usulüne uygun duruşma daveti yapılmak suretiyle karara bağlanması gerektiği, evrak üzerinden değerlendirme yapılamayacağı hususu vurgulanmıştır.

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanun'un 25 ve geçici 2 nci maddeleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen bölge adliye mahkemeleri, 20.07.2016 tarihinde göreve başlamış olup, Mahkemece verilen nihai nitelikteki kararın bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarihten sonra verildiği ve daha önce Yargıtay incelemesinden de geçmediği açıktır. Belirtilen sebeple Mahkemece verilen 14.12.2021 tarihli kararın istinaf incelemesi için ilgili bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere Mahkemesine iadesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Kanun yolu değerlendirmesi yapılmak üzere dosyanın Mahkemesine İADESİNE,

09.01.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7419, Karar No: 2023/6270, Tarih: 17.10.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/7419 E.  ,  2023/6270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı İlk Derece Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

6100 sayılı Yasa ile hukukumuza giren “istinaf kanun yolu“ düzenlemesi üzerine temyiz incelemesi ve Yargıtay kararı sonrası yapılacak işlemlere ilişkin usulde, “ istinaf kanun yolu “ denetimine uygun olarak yeniden dizayn edilmiş, özellikle HMK'nın “Bozmaya uyma ve direnme “ başlıklı 373. maddesi yeniden oluşturulmuştur.

Bu madde ile Yargıtay ilgi Dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararları üzerine hangi mahkemenin, hangi usulü işlemleri yapacağı hüküm altına alınmıştır.

HMK'nın 373/2. maddesinin 2. fıkrası Bölge Adliye Mahkemesinin düzelterek veya yeniden esas hakkında verdiği kararın Yargıtayca tamamen veya kısmen bozulması halinde dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine veya uygun görülen diğer bir Bölge Adliye Mahkemesine gönderileceği hüküm altına alınmıştır.

HMK'nın 373/2. maddesinin 3. fıkrası Bölge Adliye Mahkemesinin bozma üzerine yapacağı işlemleri düzenlemiştir.

HMK'nın 373. maddesi emredici nitelikte olup, yoruma açık değildir.

Somut uyuşmazlıkta;

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin, Şanlıurfa 1. İcra Hukuk Mahkemesinin kararını kaldırarak verdiği 05.03.2021 tarihli yeni hükmü, Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 13.01.2022 gün ve 2021/5841 E. 2022/340 K. sayılı ilamı ile bozularak dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, karar verilmiş, dava dosyası gereği için kararı veren Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesine gönderilmiştir.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi, dosyayı yeniden esasa kaydetmiş, gerekli usulü işlemleri tamamlayarak bozmaya uyulmasına ilişkin ara karardan sonra;

İlk Derece Mahkemesince eksik inceleme ile karar verildiği gerekçesi ile;

“ 1-Dosya kapsamı, delil durumu ve takip dosyası içeriğine göre ŞANLIURFA 1. İCRA HUKUK MAHKEMESİNİN 2018/847 Esas 2020/36 Karar sayılı kararının HMK 353/1-a-6 md. gereğince kaldırılmasına,

2-Yargıtay bozma kararında belirtilen şekilde, vekil ... hakkında, keşide tarihi itibariyle, azilname olup olmadığının tespiti ile bu kişi hakkında da, kambiyo senetlerine özgü takipte ispat külfetinin değerlendirilerek, takip dayanağı çeklerdeki keşideci ESAS NO : 2023/7419

imzasının, ...'a ait olup olmadığı yönünde, bilirkişi incelemesi yaptırılarak, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, “ karar vererek dava dosyasını ilk derece mahkemesine göndermiştir.

imzasının, ...'a ait olup olmadığı yönünde, bilirkişi incelemesi yaptırılarak, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, “ karar vererek dava dosyasını ilk derece mahkemesine göndermiştir.

İlk Derece Mahkemesi, dosyayı yeniden esasa kaydederek Bölge Adliye Mahkemesi kararı doğrultusunda gerekli bilirkişi incelemesini ve araştırmaları yaparak davanın reddine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin düzelterek veya yeniden esas hakkında verdiği kararın Yargıtayca tamamen veya kısmen bozulması üzerine dosya kendisine gönderilen Bölge Adliye Mahkemesince yapılacak iş, HMk'nın 373/3. maddesine göre tarafları duruşmaya davet edip,

a) Bozma kararına uymak, ya da,

b) Direnme kararı vermektir. Bölge Adliye Mahkemesi bu iki karar dışında bir karar veremez.

Öncelikle, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin Yargıtay’ın bozma kararına uyduktan sonra bozma kararı içeriğine göre işlemleri yaparak bir karar vermesi gerekirken, daha önceden kaldırılmasına karar verilen Şanlıurfa 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 2018/847 Esas 2020/36 Karar sayılı kararının HMK 353/1-a-6 md. gereğince tekrar kaldırılmasına, karar verilmesi HMK'nın 373/2. maddesine aykırıdır.

Bölge Adliye Mahkemesi’ nin usul ve yasaya aykırı kararı üzerine Şanlıurfa 1. İcra Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama ve verilen yeni karar yok hükmündedir.

Bu nedenlerle, Şanlıurfa 1. İcra Hukuk Mahkemesinin yok hükmündeki 12.06.2023 gün ve 2022/347 E. 2023/298 K. sayılı kararının bozulmasına, dosyanın hükmüne uyulan bozma kararının gereğini yerine getirmesi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Yukarıda yazılı nedenlerle, görevli olmayan mahkemece verilen ve bu nedenle hukuken yok hükmünde olan Şanlıurfa 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 12.06.2023 gün ve 2022/347 E. 2023/298 K. sayılı kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, dosyanın, ilk bozma kararına uyulmasına karar veren görevli Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 17.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/18032, Karar No: 2014/7621, Tarih: 27.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/18032 E.  ,  2014/7621 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/218512

Mahkemesi : Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 09/05/2013

Numarası : 2011/531 -2013/336

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olaydan yarım saat sonra yapılan ölçüme göre 0,71 promil alkollü olduğu tespit edilen sanık yönetimindeki otomobil ile gece vakti yerleşim yeri içerisinde bölünmemiş çift yönlü asfalt düz eğimsiz caddede seyir halinde iken dört yönlü ışıklı kavşağa geldiğinde; kendisine kırmızı fasılalı ışık yanmasına rağmen kavşağa giren müşteki K.. U.. yönetimindeki otomobil ile kavşakta çarpışmaları sonucu, müştekinin 3. derece kemik kırığı, müştekinin aracında bulunan S.. Ç..'nin ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı olayda, sanığın tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oflalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceği kabul edildiği nazara alındığında, sanıktaki alkol oranına göre, sanığın eylemini bilinçli taksirle işlemediğinin kabulü ile TCK'nın 89/5. maddesi uyarınca eyleminin şikayete tabi olduğu, mağdur K.. U..'ın aşamalarda şikayetçi olmadığı, mağdur S.. Ç..'nin ise şikayetinden vazgeçtiği, sanığın açıkça vazgeçmeye karşı koymadığı anlaşılmakla, vazgeçme nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 73/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca düşme kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup; sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3638, Karar No: 2014/7475, Tarih: 14.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/3638 E.  ,  2014/7475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/11/2011

NUMARASI : 2010/1086-2011/1106

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dilekçesinde; davalı kurum tarafından şahsına ait 9218970 nolu elektrik tesisatının 31/10/2003 son ödeme tarihi itibariyle 461,70 anapara kaçak(ceza)borcu ile ayrıca işlemiş faizi bulunduğunu, bu borcun 1.447,05 TL olduğu aynı tesisatına bila tarihli ve yeni olduğu belirtilen 11.772,73 TL kaçak elektrik borcu bulunduğunu ve toplam 13.219,78 TL olan bu borcun ödenmemesi halinde elektriğinin kesileceğini, davalı şirketin bu kaçak elektrik tahakkuklarının sözleşme yapılmadığından ve elektriğin aktif bulunmaması nedeniyle tahakkuk edildiğini belirttiklerini oysa davalı kurum ile elektrik abonelik sözleşmesinin mevcut olduğunu , abonesi bulunduğu .. tesisat nolu konut elektriğinin kaçak elektrik tahakkuku borcundan dolayı kesilme işleminin durdurulması ve elektrik enerjisi kesme işleminin vukuu halinde ise elektriğin açılması, davalıca kaçak tarifesi uygulanmaksızın normal elektrik tüketim bedeli alınarak elektriğin verilmesi için tedbir kararı verilmesine, davalıca tahakkuk ettirilen 13.219,78 TL nin iptali ile kaçak elektrik tahakkuku nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde özetle; dava konusu uyuşmazlığın kaçak elektrik kullanımından kaynaklandığı ve haksız eylem niteliği taşıdığından davanın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiğinden bahisle görev ve yetki itirazında bulunmuş, esas olarak davalı şirketin usulüne uygun hareket ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; ''...davacı ile davalı idare arasında meskeni için abone sözleşmesi yapıldığı, oysa davaya konu tutanakların davacının işyerinde kullanıldığı kaçak elektrik nedeniyle düzenlenmiş olduğu ve bu haliyle taraflar arasındaki ihtilafın ... sayı ile değişik 4077 sayılı T.K.H.K hükümleri kapsamında olmadığı...'' gerekçesi ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine ve karar kesinleştiğinde talep halinde dosyanın görevli nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.