muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/17547, Karar No: 2011/4433, Tarih: 03.11.2011

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/17547 E.  ,  2011/4433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Gece vakti oto hırsızlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 40/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını, sürelerini ve şeklini kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiğinin açık ve buyurucu şekilde belirtildiği , ancak Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 26.05.2006 tarih ve 2005/732 E. Ve 2006/501 K. Sayılı kararında, hükme karşı başvurulacak kanun yolu süresinin başlangıcı belirtilmediğinden ve sanığın yokluğunda, sanığın haberi olmadan zorunlu atanan müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmün sanığa karşı kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağından, kararın sanığa 11.08.2006 tarihinde tebliği ile sanığın 17.08.2006 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eylemlerinin 142/1-b, 143. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Kanunun 116/1-4 maddesinde tanımlanan geceleyin konut dokunulmazlığını bozmak ve yakınma bulunduğu için 151/1. maddesine uygun mala zarar vermek suçlarını da oluşturduğunun gözetilmemesi ve 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilmemiş ise de, şikayetçinin otosunun bulunduğu kapalı ve asma kilidi bulunan garajından kilidin kırılarak açılıp oto kapısının ve camının da zorlanmak suretiyle düz kontak yapılarak aracın çalındığının anlaşılması karşısında sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522 ve 59. maddelerine göre sanığa alt sınırdan ceza verilmesi halinde bile 5237 sayılı Kanun’un 142/1-e maddesi ile yapılan uygulamanın sanık lehine olması nedeniyle karşı temyiz bulunmadığından ve eylemin 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b maddesine uyduğu halde yazılı madde ile uygulama yapılması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Kanun’un 53/3. maddesi göz ardı edilerek 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Ancak;

5237 sayılı Kanun’un 53/3. maddesi göz ardı edilerek 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından "53/1. maddesinin uygulanmasına" ilişkin bölüm çıkartılarak yerine "53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına" cümlelerinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2895, Karar No: 2015/9431, Tarih: 28.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2895 E.  ,  2015/9431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Başkale Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2007/5-2013/172

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atma nedeni ile tazminat ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atma nedeni ile tazminat ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kadastro mahkemesinin görevli olması nedeni ile reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1)659 sayılı KHK ve 5018 sayılı Kanununa ekli 1 sayılı cetvel gereğince Jandarma Genel Komutanlığının davaya dahil edilerek, bu kişi hakkında hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dosya arasında bulunan 10.12.2009 tarihli Tatvan Kaymakamlığı Kadastro Müdürlüğünce mahkemeye gönderilen yazıda; dava konusu taşınmazların kadastro tutanağının tanzim edilerek ve davanın mülkiyete yönelik olması nedeni ile malik sütunu boş bırakılıp tespitlerinin yapıldığı ve Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/5 Esas sayılı dosyasında davalı yerlere ilişkin (105 ada 53 ve 111 ada 3 parsellere ilişkin) kadastro tutanaklarının asıllarının 09.12.2009 tarih ve 1782 sayılı yazıları ile Başkale Kadastro Mahkemesine gönderildiği; Kadastro Mahkemesince 2014/148 Esas sayılı dosyada tutulan tutanakta ise; 2009 yılında her ne kadar Tatvan Kaymakamlığınca tutanak asıllarının gönderildiği belirtilmiş ise de, ilgili yazı ile kadastro tutanak asıllarının bulunmadığının bildirildiği anlaşılmıştır.

Dava konusu taşınmazların kadastro tutanaklarının hali hazır durumda davalı olmaları nedeni ile malik hanelerin boş bırakıldığı, davacıya ait eski tapu kayıtlarının da kadastro yapılmakla hükümlerini yitirdikleri anlaşıldığından, öncelikle kadastro mahkemesinde görülen dava derdest olup henüz kadastro tespitinin kesinleşmemesi nedeni ile bu taşınmazlara ilişkin mülkiyet ihtilaflarının giderilmediği anlaşıldığından; dava konusu taşınmazların kadastro tutanakları kesinleşmesine kadar bu husus bekletici mesele yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31823, Karar No: 2021/5809, Tarih: 17.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/31823 E.  ,  2021/5809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre sanık bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 20.05.2014 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 18.01.2017 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Müştekinin eşi ile gayri meşru ilişkisi bulanan sanığın gece vakti müştekinin evine girmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesinde belirtilen konut dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık zamanaşımının 03.02.2009 olan ilk hüküm tarihi ile 19.12.2019 olan ikinci hüküm tarihi arasında gerçekleştiği gözetilmeden, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle isteme aykırı olarak DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15475, Karar No: 2015/11551, Tarih: 14.12.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/15475 E.  ,  2015/11551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.06.2012 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.02.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK'nın 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Somut olaya gelince; davanın kabulüne karar verilmiş ise de mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. 181 ada 6 sayılı parsel ... sayılı taşınmazın genel yola sınırı bulunmadığından mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu açıktır.

Aleyhine geçit kurulan 181 ada 5 sayılı parselin (eski 2258 sayılı parsel) doğusundaki 1, 2, 3, 4, 6, 10 ve 11 sayılı parsellere göre düşük kotta olduğu, nazım imar planına göre de bu parsellerin bulunduğu yerden imar yolunun geçirileceği anlaşılmaktadır.

Aleyhine geçit kurulan 181 ada 5 sayılı parselin (eski 2258 sayılı parsel) doğusundaki 1, 2, 3, 4, 6, 10 ve 11 sayılı parsellere göre düşük kotta olduğu, nazım imar planına göre de bu parsellerin bulunduğu yerden imar yolunun geçirileceği anlaşılmaktadır.

Geçit davalarında uygulanan fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince öncelikle yüzölçümü daha büyük olan taşınmazlar üzerinden geçit kurulması tercih edilmelidir. Doğu taraftaki tercih edilmeyen alternatiflerin üzerinde bulunduğu 7 ve 8 parsel sayılı taşınmazların yüzölçümü ise oldukça azdır. Ayrıca, bu kapsamda 7 ve 8 parsel sayılı taşınmazların kuzeyindeki 4 parsel sayılı taşınmazdan doğu taraftaki Bartın-Amasra yoluna ulaşacak şekilde geçit kurulup kurulamayacağı da araştırılmış değildir.

Diğer taraftan dosya içerisindeki .. Belediye Meclisinin 08.12.2011 tarihli, 113 sayılı kararı da değerlendirilerek öncelikle batı taraftaki 5 parsel sayılı taşınmaz üzerinde ileride konut (inşaat) yapılmasının mümkün olup olmayacağı hususu da değerlendirilerek en uygun yerden geçit kurulması gerekir. Mahkemece, belirtilen hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de davalılar ..., ..., ...'ün 1984-1989 yılları arasında .. yönetim kurulunda bulundukları şeklinde beyanda bulunduklarından davalı kooperatifin şu anki mevcut yöneticilerinin kim olduklarının . Müdürlüğünden araştırılarak taraf teşkilindeki noksanlığın gözetilmemesi de yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/29914, Karar No: 2010/12046, Tarih: 12.05.2010

12. Hukuk Dairesi 2009/29914 E., 2010/12046 K.

**12. Hukuk Dairesi 2009/29914 E., 2010/12046 K.**

**- FAİZİN HESAPLANMASI

- TEMERRÜT FAİZİ**- 3095 S. KANUNİ FAİZ VE TEMERRÜT FAİZİNE İLİŞKİN KANUN [ Madde 1 ]

- 3095 S. KANUNİ FAİZ VE TEMERRÜT FAİZİNE İLİŞKİN KANUN [ Madde 4 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine, bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

Takip dayanağı iş mahkemesi ilamında, bakım tazminatı alacağının hakediş tarihinden itibaren en yüksek işletme kredisi faizi ile birlikte tahsiline hükmedilmiştir. Bu durumda tarafların bildirdiği işletme kredisi veren tüm bankalardan fiilen uygulanan en yüksek işletme kredisi faiz oranları belirlenerek, geciktirilen süreye ilişkin temerrüt faizi hesabı, Dairemizin Dokuzuncu Hukuk Dairesi içtihatları ile paralellik arzetmesi yönünden yeniden oluşturulan içtihadı gereği birer yıllık dönemler itibariyle yapılmalıdır. Bunun için ilamda belirlenen hakkın başlangıç tarihi belirlenerek birer yıllık devreler tespit edilmeli ve bu devrelerde işletme kredisi faizini fiilen uygulayan bankaların faiz oranları esas alınarak geçmiş günler faizi belirlenmelidir. Bu ilkelere aykırı şekilde, faiz oranlarının değiştiği tarihler esas alınarak ve alacaklının bildirdiği H... Bankasından dönem dönem fiilen uygulanan faiz oranları tespit edilmeden düzenlenen bilirkişi raporuna itibar edilerek sonuca gidilmesi isabetsizdir.

S o n u ç: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK'nın 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 12.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11948, Karar No: 2011/6472, Tarih: 01.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/11948 E.  ,  2011/6472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2010

Davacı vekili, yetersizliği sebep gösterilerek İş Kanununa aykırı biçimde feshedildiğini, yine aynı şekilde bütçe yetersizliği ile davacılarla birlikte şoför işçilerin de işine son verilmesine rağmen yeni şoförlerin işe alındığını dolayısıyla müvekkilinin iş aktinin haksız olarak feshedildiğini belirterek müvekkilinin işe iadesine ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş aktinin 4857 sayılı iş kanunu, 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Kanunu ile Personel Yönetmeliğine uygun olarak feshedildiğini, davacının iş kanunundan doğan tüm alacaklarının ödendiğini  savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı işyerinde işçi azaltma yoluna gidilirken hangi objektif kriterlere uyularak neden davacının tercih edilerek işten çıkartıldığı hususunun ortaya konmadığı, davacı işçinin iş yerinde başka bir işte veya başka koşullarla çalıştırılma olanağının yani feshin son çare olması ilkesinin de gözetilmediği, bu nedenle davalı işverence yapılan fesih işleminin hukuki dayanağının bulunmadığı gibi fesih sebebinin ve işçi çıkarma yoluyla tasarrufun gerekçe ve dayanaklarının ispatlanamadığı gerekçesiyle, işe iadeye karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargılama sırasında, mahkemece tensip zaptı ile taraflara delillerini sunmaları için süre tanınmış, davalı vekili tarafından delil listesi sunulmamış, sonraki ilk oturumda da karar verilmiştir. Oysa taraflara delillerini sunmaları için iddia ve savunmayı kısıtlamayacak ve delillerin toplanmasını engellemeyecek şekilde uygun bir süre daha verilmelidir. Bu durumda kesin mehile uyulmaması halinde doğacak sonuçlar kararda açıkça belirtmelidir. Bu usule uyulmadan, savunma hakkını kısıtlayıcı şekilde karar verilmesi hatalıdır. Nitekim davalı vekili tarafından temyiz dilekçesi ekinde, feshe dayanak olan, genel kurulda yeniden yapılanmaya ilişkin alınan ve kadro cetvelinin görevin niteliği ve hacmi dikkate alınarak değiştirilmesi, mevcut kadro ünvanlarının iptal edilmesi, yeni ünvanların ihdas edilmesi, görev ünvanlarına göre kadro sayısının belirlenmesi ve sözleşmeyle uzman personel istihdam edilmesi konularını düzenleyen işletmesel karar, yeniden yapılandırma planı çalışması, personelin emekliliğe hak kazanma tarihlerine dair liste ve diğer belgeler sunulmuştur.

Dosya içeriğine göre, iş sözleşmesi davalı konfederasyonun bütçe imkanlarının yetersizliği dikkate alınarak, tasarruf sağlanması amacıyla yönetim kurulu kararı gereği feshedilmiştir.

Dosya içeriğine göre, iş sözleşmesi davalı konfederasyonun bütçe imkanlarının yetersizliği dikkate alınarak, tasarruf sağlanması amacıyla yönetim kurulu kararı gereği feshedilmiştir.

Mahkemece, davalı tarafa delillerini sunması için imkan tanınarak, dosya arasına alınan deliller üzerinde, gerek duyulursa işyerinde keşif gerçekleştirilerek ve uzman bilirkişi kurulundan rapor alınarak, feshin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde net olarak ortaya konulmalıdır. Yazılı şekilde eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9585, Karar No: 2015/9570, Tarih: 28.09.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/9585 E.  ,  2015/9570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 11. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2015

NUMARASI : 2014/1324-2015/107

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/02/2015 tarih ve 2014/1324-2015/107 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin www.h..com alan adlı internet sitesinin tüzel kişi sahibi olduğunu, davalı işçinin müvekkili şirkette Stratejik Planlama ve Yönetim Müdürü göreviyle çalışırken istifa etmek suretiyle iş sözleşmesini feshettikten sonra iş sözleşmesindeki rekabet yasağı hükmüne rağmen müvekkili şirketle aynı alanda iştigal eden www.m..com alan adlı rakip firmada çalışmaya başladığını ileri sürerek iş sözleşmesinde öngörülen cezai şartın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı M.. K.. vekili, davanın görevsiz mahkemede açıldığını, iş mahkemesinin görevli olduğunu, taraflar arasında geçerli bir rekabet yasağına aykırılık sözleşmesi bulunmadığını savunarak davanın usulden ve esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalının davacı iş yerinde iş sözleşmesi ile çalışan işçi olduğu ve tacir olmadığı, davanın 6102 sayılı yasanın 4/1 maddesindeki her iki tarafın tacir ve işin de her iki tarafın ticari işletmesi ile ilgili işlerden kaynaklanan nispi nitelikteki ticari dava olmadığı, davaya konu alacağın davacı işveren ile iş sözleşmesine göre daha önce davacı işyerinde çalışmış, davalı gerçek kişi arasındaki iş sözleşmesinde yer alan rekabet yasağını içeren hükme aykırılıktan kaynaklı cezai şarta ilişin alacak talebi olduğu, davacının alacak talebinin 6102 sayılı yasının 4/1 -a,b,c,d,e veya f bentlerinden sayılan hususlardan doğmadığı gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine ve talep halinde dosyanın görevli İstanbul İş Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalının iş sözleşmesinin sona ermesinden sonra aynı alanda faaliyet gösteren başka bir şirkette çalıştığı ve rekabet yasağını ihlal ettiği iddiasına dayanmakta olup; sözleşmedeki cezai şartın tahsili istemine ilişkindir.

Davaya dayanak alınan taahhüdün işçi ile işveren arasında düzenlenmiş olması, bu taahhüt nedeniyle çıkan uyuşmazlığın iş hukuku kapsamında kaldığını kabule yeterli değildir. Zira, bu taahhüt iş sözleşmesinin sona ermesi halinde yapılmaması gereken bir hususa ilişkin olmakla, iş hukukunun düzenleme alanı dışında kalmaktadır.

Davaya dayanak alınan taahhüdün işçi ile işveren arasında düzenlenmiş olması, bu taahhüt nedeniyle çıkan uyuşmazlığın iş hukuku kapsamında kaldığını kabule yeterli değildir. Zira, bu taahhüt iş sözleşmesinin sona ermesi halinde yapılmaması gereken bir hususa ilişkin olmakla, iş hukukunun düzenleme alanı dışında kalmaktadır.

Somut olayda, davalının rekabet yasağını ihlal ettiği iddia edilen davranışı açık biçimde iş sözleşmesinin sona ermesinden sonraki döneme ilişkin bulunduğundan, bu davranışın, iş sözleşmesinin feshinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen, 6098 sayılı TBK'nın 444 ve 447. maddeleri (mülga 818 sayılı BK'nın m. 348) kapsamında değerlendirilmesi gerektiği açıktır. Bu kapsamda yer alan uyuşmazlıklara ilişkin davaların ise, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 4/1-c maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığında duraksama bulunmamaktadır. Mutlak ticari davaların görülme yeri ise, açık biçimde Asliye Ticaret Mahkemeleridir.

Hal böyle olmakla, mahkemece işin esasına girilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle görevsizlik kararı verilmesi isabetli görülmemiş ve hükmün davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.