muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2337, Karar No: 2024/5737, Tarih: 25.04.2024

**3. Ceza Dairesi         2024/2337 E.  ,  2024/5737 K.**

**"İçtihat Metni"**

..., ...

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma, terör örgütü propagandası yapma, 2711 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İTİRAZA KONU KARAR : Maddi hatanın düzeltilmesi

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 20.11.2023 tarihli ve 2021/11253 Esas ve 2023/9019 sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.01.2024 tarihli ve KD – 2021/67574 sayılı maddi hata düzeltilmesi talebi üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrasına 5560 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesi ile eklenen ek cümlede, Yargıtay Ceza Daireleri ile Ceza Genel Kurulu kararlarındaki yazıma ilişkin maddi hataların

düzeltilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, ilgili ceza dairesi veya Ceza Genel Kuruluna başvurabilir hükmü uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının maddi hatanın düzeltilmesi başvurusu üzerine dava dosyası Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 8/1 inci maddesine 5560 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesi ile eklenen ek cümlede, Yargıtay ceza daireleri ile Ceza Genel Kurulu kararlarındaki yazıma ilişkin maddi hataların düzeltilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, ilgili ceza dairesi veya Ceza Genel Kuruluna başvurabilir hükmüne yer verilmiştir.

Yapılan incelemede, Yüksek Daire kararında dosya içeriğine aykırı olarak incelemeye konu suçlardan "2911 sayılı Kanun'a muhalefet" suçunun isminin karar başlığında "2711 sayılı Kanun'a muhalefet" olarak yazılmak suretiyle yazım hatası yapıldığı belirlenmiştir.

II. GEREKÇE

Dairemizin 20.11.2023 tarihli ve 2021/11253 Esas ve 2023/9019 Karar sayılı ilamında yer alan "2911 sayılı Kanun'a muhalefet" suçunun isminin karar başlığında "2711 sayılı Kanun'a muhalefet" olarak yazılması suretiyle yazım hatası yapılması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı maddi hata düzeltme talebinin yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının MADDİ HATA DÜZELTME TALEBİNİN KABULÜNE,

2. Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 20.11.2023 tarihli ve 2021/11253 Esas ve 2023/9019 Karar sayılı ilamının diğer yönleri aynı kalmak kaydıyla ilamda yer alan; "2711 sayılı Kanun'a muhalefet" ibaresinin çıkartılarak yerine "2911 sayılı Kanun'a muhalefet" ibaresinin eklenmesi suretiyle söz konusu MADDİ HATANIN DÜZELTİLMESİNE,

25.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19022, Karar No: 2021/1840, Tarih: 09.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19022 E.  ,  2021/1840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 23.01.2012 günü itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 11.10.2012 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun temyiz dışı suça sürüklenen çocuk Kerim ile birlikte müştekinin tek katlı evinin bahçesinde bulunan 10 adet kömür çuvalını çalmaları şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık kesintili zamanaşımının, suç tarihi olan 16/12/2010 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince isteme aykırı olarak DÜŞÜRÜLMESİNE, 09.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11830, Karar No: 2009/15871, Tarih: 28.10.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/11830 E.  ,  2009/15871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, pul yokluğu nedeniyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, ... Çiftliği Mevkii 103 ada 25 parsel sayılı 2233,89 m² yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliğiyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece; davanın kabulüne ve dava konusu parselin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, tutanağın beyanlar hanesinde bulunan şerhin aynen muhafazasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 sayılı yasa ile değişik 4. maddesine göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve % 20-24 eğimli, sınırlarında defne, bodur yapılı meşe cinsi ağaçlar olan çekişmeli taşınmazın, eski tarihli memleket haritasında tamamen yeşil renkli çalılık alanda görüldüğü, 6831 sayılı yasanın 1/j maddesi gereğince ... muhafaza karakteri taşıyan funda ve makiliklerin orman sayılan yerlerden olduğu, bilimsel olarak eğimin % 12’yi geçmesi halinde taşınmazın ... muhafaza karakteri taşıyacağı ve orman sayılan yer olduğunun kabul edilmesi gerektiği göz önünde bulundurularak davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 28/10/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2377, Karar No: 2018/5345, Tarih: 19.11.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/2377 E.  ,  2018/5345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalının kooperatif ortağı olduğunu, ödemekle yükümlü bulunduğu ortak gider aidatı, kooperatif ek bütçe ve faizleri için takip başlatıldığını, takibe haksız olarak itiraz edildiğini, alacağın kaynağının kooperatifin genel kurul kararları ve ana sözleşme hükümleri uyarınca davalının üyeliği süresince işlemiş alacaklar olduğunu, davalının kooperatife karşı Kooperatifler Kanunu 13. maddesi anlamında ulaştırılmış istifa beyanı bulunmadığını belirterek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; ortağın yenilik doğurucu nitelikteki istifa iradesini noter vasıtasıyla kooperatife duyurması ortaklıktan çıkmanın gerçekleşmesi için yeterli olduğu, davalının 19.04.2012 tarihi itibari ile istifa ettiği, bu tarihten sonraki aidatlardan sorumlu olmadığı ancak ortak giderlere katlanmakla yükümlü olduğu, davalının istifa tarihine kadar ki tüm aidatlarını ve gaz kullanım bedelini ödediği, 29.04.2012 tarihli ek bütçe kararı ortak olmayan davalıyı bağlamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kooperatif aidat ve sair borçların tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 81/2 maddesi uyarınca tasfiye haline girmiş kooperatiflerde çıkma veya çıkarılma halinde ortağın konutu geri alınamaz ancak bu kişilerin tasfiye masraflarına katlanması gerekir. Davalının kooperatif bağımsız bölümünü aldıktan sonra istifa ettiği sabittir. Ancak kooperatifin 29.04.2012 tarihli genel kurulda alınan ödeme kararı genel kurul kararı uyarınca tasfiye payı olarak nitelendirelebilecek bu ödemenin genel kurulda 3/4 çoğunlukla kabulüne gerek yoktur. Geçerli genel kurul kararına istinaden kararlaştırılan bu ödemeye davalının katılması gerekir. Bu gerekçe ile davalının ödemesi gereken miktarın belirlenerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Kabule göre de; davalının kötüniyetli olduğu gerekçelendirilmeden kötüniyet tazminatına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Kabule göre de; davalının kötüniyetli olduğu gerekçelendirilmeden kötüniyet tazminatına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 19.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4178, Karar No: 2015/43001, Tarih: 17.09.2015

**6. Ceza Dairesi         2015/4178 E.  ,  2015/43001 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2014/248198

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2014

NUMARASI : 2013/194 (E) ve 2014/135 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

14/02/2011 tarih ve 27846 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 09/02/2011 tarih ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 14. maddesinde yapılan değişiklik ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19/01/2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümüne ilişkin kararına göre; “28/06/2014 tarihinden sonra düzenlenen tebliğnameler bakımından, görevli dairenin belirlenmesinde; mahkumiyete ilişkin mahkeme kararlarındaki nitelendirmenin esas alınacağı”nın anlaşılması karşısında; hükümdeki nitelendirmeye, uygulama maddelerine, temyizin kapsamına ve tebliğname tarihine göre; işin incelenmesi Yüksek 17. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın incelenmek üzere adı geçen Daireye GÖNDERİLMESİNE, 17/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6847, Karar No: 2017/1109, Tarih: 08.02.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/6847 E.  ,  2017/1109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dere yatağına tecavüz suçundan doğrudan zarar görme olasılığı bulunmayan DSİ Genel Müdürlüğünün bu suçtan açılan davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da katılma kararı verilmiş olmasının hükmü temyiz hakkı vermeyeceği cihetle şikayetçinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle REDDİNE,

2-Dairemizcede benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 18.02.2014 gün, 2013/8-130 esas 2014/71 karar sayılı kararı gözetilerek suçtan zarar görme olasılığı bulunan şikayetçi ... davadan haberdar edilip delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle CMK.nun 233/1. ve 234. maddelerine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, şikayetçi Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1437, Karar No: 2015/8004, Tarih: 01.06.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/1437 E.  ,  2015/8004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elbistan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2011/86-2013/500

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili, davalı S.. B.. vekili ve davalı sigorta şirketi tarafından Temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin hasta yakını olarak yolcu olduğu davalı S.. B..'nın işleteni, davalı sigorta şirketinin trafik sigortacısı olduğu ambulansın 21.08.2010 tarhinde geçirmiş olduğu tek taraflı trafik kazası sonucu müvekikilin ağır yaralandığını, malul kaldığını, tedavi gideri yapmak zorunda kaldığını, manevi çöküntü yaşadığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 500,00 TL iş gücü kaybı, 400,00 TL çalışamadığı günler, 100,00 TL tedavi giderleri ve 40.000,00 TL manevi tazminat alacaklarının davalılardan tahsilini istemiş, 27/04/2012 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat taleplerini 44.115,38 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, 25.02.2011 tarihinden önce meydana gelen trafik kazaları nedeniyle sunulan sağlık hizmetleri bedellerinin SGK tarafından karşılanması gerektiğini ileri sürerek davacı tarafın tedavi ve tedaviye ilişkin sair masraf taleplerinin reddine karar verilmesini ve sigorta şirketinin poliçe limiti dahilinde sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında maddi asıl ve buna tekabül eden yargı giderleri ile sorumlu tutulması gerektiğinden bahisle davanın reddini savunmuştur.

Davalı S.. B.. vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile davacının sürekli iş gücü kaybına ilişkin 40.448,27 TL maddi tazminatın, davacının geçici iş gücü kaybına ilişkin 3.667,11 TL maddi tazminatın , davacının belgelendirilen refakatçi gideri olan 142,50 TL maddi tazminatın, 3.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili, davalı S.. B.. ve davalı sigorta şirketi tarafından temyiz edilmiştir.

1-Hükmü temyiz eden davalı sigorta şirketi vekilinin 09.01.2014 tarihli dilekçesi ile temyizden feragat ettiğini bildirdiği ve vekaletnamesinde temyizden feragatle yetkili olduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin feragat nedeniyle reddi gerekmiştir.

2-Davalı S.. B.. vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde, dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı S.. B.. vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Davacı vekilinin temyiz itirazının incelemesine gelince,

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

2-Davalı S.. B.. vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde, dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı S.. B.. vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Davacı vekilinin temyiz itirazının incelemesine gelince,

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı TBK m. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

O halde mahkemece, meydana gelen trafik kazası sonucu yaralanma ve malul kalma nedeniyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla tarafların sosyal ve ekonomik durumları, davacının daimi işgöremezlik oranı ve kusur oranları gözönünde tutularak, olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen, davacı için hak ve nesafet kuralları çerçevesinde daha yüksek manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan miktarda manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı sigorta şirketi vekilinin temyiz dilekçesinin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı Bakanlık vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalı S.. B..ndan harç alınmamasına ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalı Hür Sigorta AŞ'ye geri verilmesine 01/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/273, Karar No: 2007/278, Tarih: 25.12.2007

**Ceza Genel Kurulu         2007/4-273 E.  ,  2007/278 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 8778

Yargıtay Dairesi : 4. Ceza Dairesi

Sanık K. S.. hakkında, alkol alıp çevreyi rahatsız etmesi nedeniyle kolluk güçleri tarafından jandarma karakoluna götürüldüğünde, görevli onbaşı M.K..’a sövdüğünden bahisle açılan kamu davası sonunda; Bursa-Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesince 21.09.2005 gün ve 187-243 sayı ile; “…sanığın 765 sayılı TCK.nun 266/1,59 ve 81. maddeleri uyarınca 1 ay 25 gün hapis ve 198 YTL ağır para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca 330 YTL ağır para cezasına çevrilmesine, sanığın sonuç olarak 765 sayılı Yasanın 72. maddesi uyarınca 528 YTL ağır para cezasıyla cezalandırılmasına, sanığa tayin olunan para cezası ile ilgili ödeme emrinin tebliği tarihinden itibaren bir aylık sürenin sona erdiği veya savcılıkça takside bağlanıp ta taksitlerden birisinin süresinde ödenmemesi nedeni ile geri kalan miktarın tamamının muaccel olduğu tarihten başlayarak ödenmeyen para cezasına, 6183 sayılı Yasanın 51. maddesinde belirlenen gecikme zammı oranının yarısı oranında gecikme zammı uygulanarak tahsiline, 647 sayılı Yasanın 6. maddesinin uygulanması yönündeki isteğin reddine, suçta kullanılmadığı anlaşılan bir adet baltanın sahibine iadesine, yargılama giderine….” hükmedilmiş ve sanık tarafından temyiz edilen bu hüküm Yargıtay 4. Ceza Dairesince 01.11.2007 gün ve 4545-8697 sayı ile onanmıştır.

Bu karara Yargıtay C.Başsavcılığınca 07.12.2007 gün ve 8778 sayı ile;

“…..Gecikme zammına hükmedilmesi 647 sayılı Yasanın 5/5. maddesi ile uygulamaya konulmuştur. Oysa ki 647 sayılı Yasa 5275 sayılı Yasanın 122 nci maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır. Hüküm tarihinde 647 sayılı Yasa yürürlükte değildir. Bu nedenle gecikme zammına hükmedilmesi yasaya aykırıdır.” gerekçesi ile itiraz edilerek, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin onama kararının kaldırılmasına ve Yerel Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Genel Kurul’daki inceleme sanık K. S..hakkında görevli memura sövme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne hasren yapılmıştır.

Sanık K. S..’in 11.08.2002 tarihinde geceleyin alkol alıp çevreyi rahatsız etmesi nedeniyle şikayet edilmesi üzerine olay yerine gelen kolluk güçlerinin sanığı ve arkadaşlarını jandarma karakoluna götürmelerinin ardından sanığın nöbetçi onbaşı M. K..’a “ibne, defol git, ibne, top” şeklinde sövmesi tarzında gerçekleşen olayla ilgili olarak ortaya çıkan uyuşmazlığın, hüküm tarihinde yürürlükte bulunmayan 647 sayılı Yasanın 5/5. maddesinde yer alan “gecikme zammına” ilişkin düzenlemenin somut olayda uygulanıp uygulanamayacağına ilişkin olduğu görülmektedir.

Bunun yanında, hükmün esasına ilişen bir ihtilaf veya hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Bunun yanında, hükmün esasına ilişen bir ihtilaf veya hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

Dosya incelendiğinde; sanığın görevli memura sövdüğü sabit görülerek lehine olduğu değerlendirilen 765 sayılı Yasanın 266/1, 59 ve 81. maddeleri uyarınca 1 ay 25 gün hapis ve 198 YTL ağır para cezasına mahkum edildiği, sanığa verilen hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca ağır para cezasına çevrilmesi nedeniyle, sonuç olarak 528 YTL ağır para cezası ile cezalandırıldığı ve sanığa tayin olunan para cezası ile ilgili ödeme emrinin tebliği tarihinden itibaren bir aylık sürenin sona erdiği veya savcılıkça takside bağlanıp ta taksitlerden birisinin süresinde ödenmemesi nedeni ile geri kalan miktarın tamamının muaccel olduğu tarihten başlayarak ödenmeyen para cezasına, 6183 sayılı Yasanın 51. maddesinde belirlenen gecikme zammı oranının yarısı oranında gecikme zammı uygulanarak tahsiline hükmedildiği anlaşılmaktadır. Sanık tarafından temyiz edilen bu hüküm Özel Dairece de yasaya uygun bulunarak onanmıştır. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı ise süresinde ödenmeyen para cezalarına gecikme zammı uygulanmasına olanak sağlayan 647 sayılı Yasanın 5. maddesinin 5. fıkrasının suç tarihinde yürürlükte bulunmaması nedeniyle somut olayda uygulanamayacağı hususuna yönelmektedir.

Bu saptamalar karşısında çözümü gereken hukuki uyuşmalık; halen yürürlükte bulunan mevzuat itibarıyla sanığa verilen adlî para cezasının süresinde ödenmemesi halinde 647 sayılı Yasanın 5/5 madde ve fıkrası uyarınca gecikme zammı uygulanıp uygulanamayacağına ilişkindir.

İlkeleri Ceza Genel Kurulu’nun 26.09.2006 gün ve 167-198 sayılı kararında ayrıntılarıyla açıklandığı ve belirlendiği üzere; 647 sayılı Yasanın yerine yürürlüğe girmiş bulunan 5275 sayılı Yasada, ödenmeyen adlî para cezalarına gecikme zammı uygulanmasını emreden bir düzenleme olmadığı için, bu Yasa hükümlerine göre tahsili gereken adlî para cezalarına gecikme zammı uygulanması olanağı da bulunmamaktadır.