muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5847, Karar No: 2025/1785, Tarih: 19.02.2025

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; kusur raporuna itiraz edildiğine, sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak fazla ceza verildiğine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 07.10.2017 günü saat 00:17 sıralarında gece vakti, aydınlatmanın bulunduğu, 10,7 metre yol genişliği olan üç yönlü (T) kavşak, iki şeritli iki yönlü azami hız sınırının 50km/saat olduğu yolda, sürücü ...'nın sevk ve idaresindeki 01 V 5222 plakalı otomobiliyle sanayi caddesini takiben İnönü Bulvarı istikametinde seyir halindeyken olay yeri Molla Gürani sokak kavşağına geldiğinde sola manevra yaparak aracının sol ön yan kısımlarıyla karşı yönden Sanayi caddesini takiben kendi yol bölümünde Esentepe istikametine seyir halinde bulunan sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki 01 ... 6382 plaka sayılı motosikletin yolcusu ... ile birlikte sol ön yan kısımlarına çarpmasıyla sonuçlanan trafik kazasının meydana geldiği, kaza tespit tutanağında; olay yerinde fren izi tespiti yapılamadığı, sürücü ...'nın 1,34 promil alkollü olduğu, çarpma noktasının sol şeride 2,50 metre belirlenerek kavşak ortasında olduğunun tespit edildiği ve bu kazanın oluşumunda otomobil sürücüsünün aksine bir işaret bulunmadıkça araçlarının gidiş yönüne göre yolun sağından gitmek zorundadır kuralını ihlal ettiğinin belirtildiği, Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 28/03/2018 tarihli adli raporunda: sürücü ...'nın sevk ve idaresindeki otomobil ile gece vakti yerleşim yeri içerisindeki iki yönlü yolda, alkollü vaziyette seyir halinde iken olay yerine geldiğinde yola gereken dikkatini vermemiş, mahal şartların üzerinde bir hızla seyretmiş, direksiyon hakimiyetine gerekli önem ve özeni göstermemiş, bu haliyle seyri sırasında sevk ve idare hatası göstererek şerit ihlali yapmış olup meydana gelen olayda dikkatsizliği, tedbirsizliği ve kurallara riayetsizliği ile asli kusurlu olduğunun mütalaa edildiği, Yerel Mahkemece, sanığın trafik kazası tespit tutanağında ve adli raporda belirtildiği şekilde dikkat ve özen yükümlülüğünü yerine getirmeyerek asli kusurlu olduğu ve kaza akabinde yapılan ölçümde 1,34 promil alkollü olması nedeniyle eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık ...'nın sevk ve idaresindeki otomobil ile kazaya sebebiyet verdiği ve "A2-B" sınıfı ehliyet belgelerine sahip olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında hangi sınıf ehliyetinin geri alındığının belirtilmemesi suretiyle tüm sınıfları kapsar şekilde ehliyetinin geri alınmasına karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 1.bendinin E fıkrasındaki "A2" ibaresinin çıkarılması suretiyle, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Ceyhan Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7766, Karar No: 2013/11544, Tarih: 03.06.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/7766 E.  ,  2013/11544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere göre davacılar vekilinin tüm, davalılar vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacı sigortalının maddi ve manevi zararlarının , davacı anne ve babanın ise manevi zararların giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece; davacı sigortalı için 33.164,61TL maddi tazminat ile 5.000,00TL manevi tazminatın yine davacı anne ve baba için ayrı ayrı 2.500,00'erTL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Davacı sigortalının davalı ...'e ait iş yerinde çalışmakta iken, 14.11.2007 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle oluşan meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının % 11,2 olduğu açıktır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 Sayılı Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Hal böyle olunca doğrudan doğruya cismani zarara maruz kalan yalnızca maddi sağlık bütünlüğü ihlal edilen kişimidir? Zarar kavramına (B.K. 46 ve 47) ruhsal bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil, ruhsal ve sinirsel bütünlüğünde korunduğu doktrinde ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Öyleyse, bir kişinin cismani zarara uğraması sonucunda, onun (ana, baba, karı, koca ve çocuklar gibi) çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğünün ağır şekilde bozulmuşsa, onların da manevi tazminat isteyebilecekleri kabul edilmelidir. Nitekim, kaza sonucu ağır yaralanan ve 2 kez ameliyata rağmen iyileşmeyen çocuklarının durumu sebebiyle ruhsal bütünlüğü bozulan anne ve babanın (H.G.K. 26.4.1995 gün ve 1995/11-122, 1995/430) ve haksız eylem sonucu ağır yaralanan ve iktidarsız kalan kocanın karısının manevi tazminat isteyebileceklerine (H.G.K. 23.9.1987 gün ve 1987/9-183 1987/655) ilişkin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları aynı esaslara dayanmaktadır.

Yine karar tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56.maddesi ile bu konu yeniden düzenlenmiş olunup özetle "ağır bedensel zarar yada ölüm halinde zarar görenin veya ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar para ödenmesine karar verilebilineceği"hükmü getirilmiştir.Bu yeni düzenlenme ile 818 sayılı Borçlar Kanununun yürürlülük zamanında içtihatlarla düzenlenen husus yasa koyucu tarafından açıklığa kavuşturulmuş ve yaralanan sigortalının yakınlarının manevi tazminat davası bakımından haksahipliği durumu ön şartı olarak "ağır bedensel"zarar koşulunu getirmiştir.

Somut olaya gelince; haksız fiil zamanında yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar kanunu, yukarıda açıklanan ilkeler ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararları ışığında ,iş kazası nedeniyle sağlık bütünlüğü bozulan sigortalının anne ve babasının manevi tazminat talep etme haklarının bulunduğu düşünülse dahi, olayın özelliğine, yaralanmanın niteliğine, meslekte kazanma gücündeki kayıp oranına ve özellikle sigortalı Burak Akay'ın yaralanmasının ağır bedensel zarar oluşturmamasına göre davacı anne ve baba lehine yansıma yolu ile manevi tazminat verilemeyeceğinin anlaşılması karşısında bu davacıların(... ve ...'ın) manevi tazminat istemlerinin reddine karar vermek gerekirken,kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde, davalılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, fazla alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9908, Karar No: 2018/8933, Tarih: 05.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/9908 E.  ,  2018/8933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili ve davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava konusu uyuşmazlık dava dışı sigortalı Mustafa Özer’in 18.10.2010 tarihinde geçirdiği trafik-iş kazası nedeniyle sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya davacı kurumca bağlanan gelirlerin rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davalı ...’in %75, ...’in %25 kusurlu olduklarına dair bilirkişi raporu hükme esas alınarak toplam kurum zararının %75'ine karşılık gelen 10.513,56 TL'nin davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

5510 sayılı Kanunun süresinde bildirilmeyen sigortalılıktan doğan sorumluluk bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 23’üncü maddesi hükmüne göre; sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce iş kazası meslek hastalığı ve hastalık meydana gelmiş ise, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken her türlü masraflar ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri, 21'inci maddenin birinci fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın işverene ödettirilecektir.

Sözü edilen madde ile işverenin kaçak işçi çalıştırmasının önlemesi amaçlanmış olup, maddenin düzenleniş şeklinden de açıkça anlaşılacağı üzere, 23’üncü maddeye göre işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır.

Anılan Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

Anlaşılacağı üzere 23. maddede işverenin, 21/4. maddede üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat

davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi mevcuttur.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

Anlaşılacağı üzere 23. maddede işverenin, 21/4. maddede üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat

davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi mevcuttur.

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

Diğer taraftan, 5510 sayılı Yasa'nın 23. maddesinde; “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık halleri sonucu ilgililerin gelir ve ödenekleri Kurumca ödenir.

Yukarıdaki fıkrada belirtilen hallerde, Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile gelir bağlanırsa bu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri tutarı, 21'inci maddenin birinci fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” hükmü öngörülmüş olup, maddenin açık hükmü karşısında; gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmamaktadır.

Anılan maddeye göre davalı işverenin sorumluluğu kusursuzluk ilkesine dayanmakta olup, zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe giriş bildirgesi yasal süre içerisinde Kuruma verilmemişse ve zararlandırıcı sigorta olayı bu yasal süreden sonra meydana gelmişse Kurumca yapılan sigorta yardımlarından 23. maddeye göre sorumlu tutulması, bu durumda tarafların kusur oranı gözetilmeksizin belirlenen ilk peşin sermaye değerinden, Borçlar Kanunu’nun 43-44.(51 ve 52.m) maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak sorumlu olunan miktarın belirlenmesi gerekecektir.

Üçüncü kişi konumundaki kusurlu diğer davalılar yönünden sorumluluğun belirlenmesinde ise; 21/4. madde çerçevesinde, sigortalıya bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısına, tüm davalıların kusurları toplamı oranının uygulanması gereği gözetilmeli ve talebi de aşmamak kaydıyla hükmün infazı da mümkün olacak şekilde bir karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekili ile davalı ...’in bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'e iadesine, 05.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3832, Karar No: 2012/21128, Tarih: 09.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/3832 E.  ,  2012/21128 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :2006/850-2011/610

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 10.08.2003 - 03.07.2004, 13.08.2004 - 23.09.2004 ve 01.04.2005-10.08.2005 arası dönemlerde çalıştığı halde çalışmasının bildirilmediğinden bahisle bu çalışmalarının tespitini talep etmiştir.

Mahkeme gerekçesinde, tanık beyanlarına göre 01.12.2003 tarihinden itibaren bildirilmeyen çalışmaların tespitine karar verildiği belirtilmiş ancak hüküm kısmında 01.01.2003 tarihinden itibaren bildirilmeyen çalışmaların tespitine karar verilmiştir. Tespitin 01.12.2003 den itibaren olması gerekirken 01.01.2003 den itibaren yapılması isabetsizdir. Ancak, maddi yazım hatası sonucu yapılan bu yanlışlığın mülga HUMK' nun 80. maddesinin “İki tarafın veya hakimin, zahir ve açık olan yazı ve hesap hataları daima tashih olunabilir.” hükmü ve 6100 sayılı HMK’nun 183. maddesinin “Tarafların veya mahkemenin dava dosyasında bulunan belgelerdeki açık yazı ve hesap hataları, karar verilinceye kadar düzeltilebilir.” hükmü gereğince maddi hata kabul edilerek düzeltilmelidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının (1). bendinde geçen “01.01.2003” rakamlarının silinerek, yerine, “01.12.2003” rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan Sadet Atalay'dan alınmasına, 09.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19838, Karar No: 2018/5687, Tarih: 12.11.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/19838 E.  ,  2018/5687 K.**

**"İçtihat Metni"**

19. HUKUK DAİRESİ

YARGITAY KARARI

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak ve menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki nedeniyle davacının davalıdan 7.000,00 TL cari hesap alacağı bulunduğunu, davalının bu alacağını ödemek için keşidecisi dava dışı bir şirket olan 14.000,00 TL’lik bir çeki ciro ederek davacıya verdiğini, davacının bu çekin 7.000,00 TL’sini davalının borcuna saydığını, geriye kalan 7.000,00 TL’sini ise davacının gayri resmi sahibi olduğu market iplik adlı işletmenin işleticisi olan dava dışı ...’ın davacıya olan borcuna sayıldığını, ancak çekin karşılıksız çıkması ve davalı tarafça da ödenmemesi üzerine davacı tarafından davalı aleyhine ... 7. İcra Müdürlüğü’nün 2009/22171 esas sayılı dosyası üzerinden yapılan takibe karşı davalı tarafından ciro imzasının kendisine ait olmadığı iddiasıyla ... 1. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 2010/135 esasına kayıtlı davanın açıldığını ve bu mahkemece davalıya yönelik takibin iptaline karar verilerek bu kararın Yargıtay’ca onanarak kesinleştiğini, açıkladıktan sonra; verilen karar nedeniyle davacının cari hesap alacağının davalı tarafından ödenmemiş olduğunu ileri sürerek davacının 7.000,00 TL cari hesap alacağının davalıdan tahsiline ve ayrıca davalı tarafından ... 1. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 2010/135 esas sayılı dosyasında verilen karardaki tazminat hükmünün icrası için davacı aleyhine ... 8. İcra Müdürlüğü’nün 2011/28437 esas sayılı dosyasıyla yapılan takipten dolayı davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının yersiz olduğunu, davalının davacıya borçlu olmadığını ve ilama dayalı takip hakkında menfi tespit davası açılamayacağını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller, yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasındaki 2007 yılına ait ticari ilişkiden dolayı davalının davacıya 9.368,77-TL borçlu olduğu, davacının cari hesap bakiyesinden dolayı davalıdan 7.000-TL alacaklı olduğu, çekin arka yüzünde davalıya atfen atılmış imza ile çeşitli fatura ikinci nüshalarında teslim alan hanesindeki imzaların aynı el ürünü olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle davacının alacak davasının kabulüne, menfi tespit talebi hakkında ise alacak talebinin kabulüyle İİK’nun 169/a-6 maddesi gereğince ilamlı takibin dayanağı olan icra hukuk mahkemesi kararındaki tazminat hükmü kendiliğinden kalkacağından bu hususta ayrıca karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ve bu hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin alacağın tahsiline yönelik istemine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalı vekilinin menfi tespit davası hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazına gelince, ... 8. İcra Müdürlüğü’nün 2011/28437 esas sayılı takibinin dayanağı ... 1. İcra Mahkemesi’nin 2010/135 esas sayılı ilamı olup bu ilam da ... 7. İcra Müdürlüğü’nün 2009/22171 esas sayılı takip dosyası hakkındadır. Bu takibe dayanak olan çek 14.000,00 YTL bedelli bir çek olup çekteki ciro imzasının borçlu ...’a ait olmaması nedeniyle bu borçlu yönünden takibin iptaline ve takip alacaklısının tazminatla sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Davacı borçlunun bu tazminatı kaldırtmak için İİK’nun 169/a-6 maddesi gereğince açacağı dava, takip dayanağı çekteki ciro imzasının takip borçlusuna ait olduğu iddiasına dayanmalıdır. Bu itibarla davacının davalıdan cari hesap nedeniyle 7.000,00 TL alacaklı olduğunun saptanması, 14.000,00 YTL meblağlı çekteki ciro imzasının borçluya ait olduğunu göstermeyeceğinden, mahkemece menfi tespit davasına yönelik herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmaksızın alacak talebinin kabul edilmesi nedeniyle İİK'nun 169/a-6 maddesi gereğince ilamlı takibin dayanağı olan İcra Hukuk Mahkemesi kararındaki tazminat hükmünün kendiliğinden kalkacağı yönündeki kabulü doğru değildir.

Mahkemece yapılacak iş menfi tespit istemine ilişkin icra takip dosyasındaki 14.000,00 YTL bedelli çekteki imzanın davalıya ait olup olmadığı yönünde tarafların delilleri toplanarak çek keşide tarihinine yakın önceki ve sonraki tarihli davalının imza incelemesi esas olacak belge asıllarının ilgili resmi kurumlardan getirtilerek, mahkeme huzurunda davalının imza örneklerinin alınarak, grafoloji konusunda uzman bilirkişiden bu konuda rapor alınarak toplanacak tüm deliller doğrultusunda davacının açmış olduğu menfi tespit istemi hakkında bir karar verilmesi gerekirken menfi tespit davası hakkında yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: (1) no'lu bentte belirtildiği üzere davalının alacağın tahsiline yönelik temyiz isteminin reddine, (2) no'lu bentte belirtildiği üzere hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 12/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.