muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15255, Karar No: 2015/11973, Tarih: 23.12.2015

Taşkın inşaat, taşkın yapı ile iki komşu taşınmazı fiilen birleştirmekte, ekonomik bir bütünlük oluşturmaktadır. Bu özelliğinden dolayı taşkın yapıya dayanan temliken tescil isteği taşınmaza bağlı kişisel hak niteliğindedir. Taşılan arazi malikinin devir borcu eşyaya bağlı bir borç olduğundan inşaat maliki hakkını taşılan arazinin her malikine karşı kullanabilir. Yeni malikler de Türk Medeni Kanununun 725. maddesinde belirtilen haklardan yararlanabilecekleri gibi borçlardan da sorumlu olur.

Bu tür davalarda taşkın yapıyı yapan kişinin taşınmazı lehine, taşırılan arazi üzerinde bir irtifak hakkı yoksa durum ve koşullar da haklı gösterdiği takdirde taşkın yapıyı yapan kimse, taşan kısım için uygun bir bedel karşılığında irtifak hakkı kurulmasını veya bu kısmın bulunduğu arazi parçasının mülkiyetinin kendisine devredilmesini isteyebilir.

TMK’nın 725. maddesine dayanılarak tescil talebinde bulunulabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

TMK’nın 725. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşkın yapının bulunduğu arazi parçasının mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK’nın 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur.

Bu kural, taşkın inşaatı yapan kimsenin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da taşkın inşaat yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

İyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan taşkın inşaat sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmeli

İyiniyet koşulunun gerçekleşmediği durumlarda diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasına gerek bulunmamaktadır. (Sübjektif koşul)

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşılan arazi parçasının değerinden açıkça fazla olmasıdır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise taşkın inşaat yapanın, taşınmaz malikine bu bedeli ödemesidir.

d)Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, mahkemece iptal ve tescile karar verilebilmesi için taşkın yapının zeminindeki arazi parçasının ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşılan arazi parçasının değerinden açıkça fazla olmasıdır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise taşkın inşaat yapanın, taşınmaz malikine bu bedeli ödemesidir.

d)Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, mahkemece iptal ve tescile karar verilebilmesi için taşkın yapının zeminindeki arazi parçasının ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Savunma yoluyla temliken tescil isteyen 14 sayılı parselin maliki davacı ..., elatmanın önlenmesi ve kal isteyen davacı ...'nın babası ile anlaşarak onun muvafakati ile komşu 15 parsele taşkın inşaat yaptığını, iyiniyetli olduğunu belirterek bu davayı açmış ise de bu konuda tanık beyanları dışında herhangibir delil sunamamıştır. Çaplı taşınmazlarda kural olarak iyiniyet iddiası dinlenemez. Dosya kapsamına, toplanan delillere göre de temliken tescil isteyen davacı iyiniyetli olduğunu kanıtlayamadığından temliken tescil talebinin reddine, elatmanın önlenmesi ve kal talebinin kabulüne karar verilmesi gerekir. Mahkemece belirtilen husus gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle elatmanın önlenmesi ve kal isteyen davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13120, Karar No: 2012/1424, Tarih: 06.02.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/13120 E.  ,  2012/1424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Hor Kullanma Nedeni İle Tazminat

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı hor kullanma nedeni ile tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık hor kullanma tazminatına ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin, kiralanan taşınmazdaki, hor kullanmadan kaynaklanan zararlara yönelik verilen tazminata ilişkin temyiz itirazlarına gelince; mahkemece kiralanan taşınmazda hor kullanmadan kaynaklanan zarar ve tamirat süresi yönünden keşif yapılmış ve bilirkişi raporu alınmış olmasına rağmen, hükümde İzmir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2008/253 D.İş dosyasındaki bilirkişi raporu esas alınmıştır. Delil tespiti davalının yokluğunda yapıldığı gibi, davalı tarafından delil tespiti dosyasındaki bilirkişi raporuna da itiraz edilmiştir. HUMK'nun 373. maddesi gereğince, delil tespiti yokluğunda yapılmış olan karşı taraf, delil tespitine itiraz edebilir. İtiraza uğramış olan delil tespiti raporu ise hükme esas alınamaz. Mahkemece, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporu ile delil tespiti dosyasında alınan bilirkişi raporu arasındaki çelişkiyi gidererek hüküm kurulması gerekirken, gerekçesi belirtilmeden, delil tespiti dosyasındaki bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulmuş olması, doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda 2 no'lu bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 06.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6493, Karar No: 2012/7787, Tarih: 09.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6493 E.  ,  2012/7787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda ... tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının ... tarihli itirazı üzerine, Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ...Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve... Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin ... tarih ve ... Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanıklara isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, fiili durumun belirlenmesi amacıyla, sanıkların ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılmadan ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği, ediyorsa hangi adreste faaliyette bulunduğu sorulmadan ve ticareti terk ettiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12056, Karar No: 2024/14015, Tarih: 26.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/12056 E.  ,  2024/14015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/863 E., 2024/2088 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 12. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/219 E., 2022/33 K.

Taraflar arasındaki tespit ve alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, 18.07.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle “Müvekkili ...’ün, 15.02.1990 tarihinde 4/a kapsamında emekliliğe hak kazandığını ve bu tarih itibarıyla emekli aylığı aldığını, müvekkilinin emekli aylıklarını düzenli olarak almakta iken davalı Kurumun 11.07.2018 tarih, 7.618.088 nolu yazısı ile "kamu çalışmasından dolayı hak edilmeyen aylıkların borç çıkarılması ”açıklaması ile müvekkilinden 87.176,6 TL talep ettiğini, müvekkilinin davalı Kuruma başvurarak aleyhine tahakkuk ettirilen borcun ne ile ilgili olduğuna dair açıklama yapılmasını talep ettiğini, davalı Kurumun bila tarih, 24033795 sayılı cevabi yazısı ile” Bilindiği üzere 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası 'Herhangi bir Sosyal Güvenlik Kuruntundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumlan, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %>50 'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar ’ hükmüne amirdir. Kurumumuzdan 2101158650 tahsis numarası ile 15.02.1990 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almakta iken ... ve ... sicil numaralı kamu işyerlerinde 2004/05-2012/05, 2013/10- 04/04.04.2016 ve 05.04.2016-31.01.2017 tarihleri arasında çalışmanız tespit edildiğinden T.C. Başbakanlık Vakıflar Genel Müdürlüğü İzmir Bölge Müdürlüğü ile yazışmaya geçilmiştir. Bahsi geçen işyerinin 07.02.2017 tarih ve 1885756 saydı cevabi yazısına istinaden herhangi bir istisnaya tabi çalışmadığınızın tespiti ile tarafınıza anılan işyerinde çalıştığınız dönem ait aldığınız aylıklar borç çıkarılmıştır ” dediğini, davalı Kurumca tahakkuk ettirilen anılan borç haksız ve hukuka aykırı olduğunu, çünkü müvekkilinin emekli olduktan sonraki çalışmasının 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu kapsamında değerlendirilebilmesinin mümkün olmadığını, müvekkilinin davalı Kurumdan emekli olduktan sonra Vakıflar Genel Müdürlüğü İzmir Vakıflar Bölge Müdürlüğüne ait bir işhanında bir süre yöneticilik görevinde bulunduğunu, çalışmasının kamu çalışması niteliğinde olmadığını, müvekkilinin Vakıflar Genel Müdürlüğüne bağlı bir işhanında yöneticilik yapmışsa da görevinin kamu personeli niteliğinde olmadığını, müvekkilinin hizmet döküm cetvelinde de emekli olduktan sonraki tüm çalışmalarının 4A statüsünden yapıldığının açıkça görüldüğünü, müvekkilinin çalıştığı dönem boyunca aldığı ücretlerin, yöneticiliğini yaptığı yerlerde kiracılardan toplanan aidatlarla karşılandığını, müvekkil, anılan hususu 31.07

.07.2018 tarih ve 101676 evrak kayıt numaralı dilekçesiyle Vakıflar Genel Müdürlüğü İzmir Bölge Müdürlüğüne sorduğunu, Vakıflar Genel Müdürlüğü İzmir Bölge Müdürlüğünün 28.08.2018 tarihli, 83627147-160.03.04-E. 1 18248 sayılı yazısında "İdaremize ait olan İşhanları ve İş Merkezlerinde geçmiş yıllarda hizmet verdiğinizden maaş, SSK primi ve Gelir Vergileri hazırlanan İşhanı vb. yönetimi bütçesine göre İş Ham ve İş Merkezi yönetimleri hesabından ödenmiştir. Hazırlanan bu bütçeler idaremiz kiracılarının ödedikleri veya boş ise idaremizin kal mülkiyeti çerçevesinde ödediği aidatlardan oluşan özel bir bütçe olup Kamu ile hiçbir ilgisi olmamakla birlikte kamu işyerleri hükümlerine tabi olmaksızın 4A statüsünde çalıştığınız idaremiz kayıtlarının incelenmesinden anlaşılmıştır" dendiğini, 17.04.2019 tarihli dilekçe ile davalı Kurumdan 11.07.2018 tarih, 7.618.088 sayılı Kurum işleminin ve borç tahakkukunun iptali ile müvekkilin maaşından bugüne kadar yapılan kesintilerin ivedi olarak ödenmesini talep ettiklerini, davalı Kurumca olumlu ya da olumsuz herhangi bir cevap verilmediğini, müvekkilinin emekli olduktan sonra bir süre sürdürdüğü çalışmasının kamu çalışması ile ilgisi bulunmadığı, 4A statüsüne tabi olduğu, bu nedenle de davalı Kurumca yapılan kesintilerin haksız olduğunu, müvekkilinin yaşlılık aylığı aldığı tarihten sonraki çalışma tarihleri gözönüne alındığında davalı Kurumun işleminin zamanaşımına uğradığını, 11.07.2018 tarih, 7.618.088 sayılı davalı Kurum işleminin iptaline, müvekkilin 11.07.2018 tarih, 7.618.088 sayılı yazıda belirtilen 87.176.67 TL borçlu bulunmadığının tespitine, müvekkilin yaşlılık aylığından yapılan ve yapılmakta olan kesintilerin her bir kesintinin yapıldığı tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Kurumdan tahsiline ve müvekkile iadesine dair karar verilmesini” talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili, 18.07.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle “Müvekkili ...’ün, 15.02.1990 tarihinde 4/a kapsamında emekliliğe hak kazandığını ve bu tarih itibarıyla emekli aylığı aldığını, müvekkilinin emekli aylıklarını düzenli olarak almakta iken davalı Kurumun 11.07.2018 tarih, 7.618.088 nolu yazısı ile "kamu çalışmasından dolayı hak edilmeyen aylıkların borç çıkarılması ”açıklaması ile müvekkilinden 87.176,6 TL talep ettiğini, müvekkilinin davalı Kuruma başvurarak aleyhine tahakkuk ettirilen borcun ne ile ilgili olduğuna dair açıklama yapılmasını talep ettiğini, davalı Kurumun bila tarih, 24033795 sayılı cevabi yazısı ile ;” Bilindiği üzere 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası 'Herhangi bir Sosyal Güvenlik Kuruntundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumlan, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %>50 'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar ’ hükmüne amirdir. Kurumumuzdan 2101158650 tahsis numarası ile 15.02.1990 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almakta iken ... ve ... sicil numaralı kamu işyerlerinde 2004/05-2012/05, 2013/10- 04.04.04.2016 ve 05/04/2016-31/01/2017 tarihleri arasında çalışmanız tespit edildiğinden T.C. Başbakanlık Vakıflar Genel Müdürlüğü İzmir Bölge Müdürlüğü ile yazışmaya geçilmiştir. Bahsi geçen işyerinin 07.02.2017 tarih ve 1885756 saydı cevabi yazısına istinaden herhangi bir istisnaya tabi çalışmadığınızın tespiti ile tarafınıza anılan işyerinde çalıştığınız dönem ait aldığınız aylıklar borç çıkarılmıştır ” dediğini, davalı Kurumca tahakkuk ettirilen anılan borç haksız ve hukuka aykırı olduğunu, çünkü müvekkilinin emekli olduktan sonraki çalışmasının 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu madde kapsamında değerlendirilebilmesinin mümkün olmadığını, müvekkilinin davalı Kurumdan emekli olduktan sonra Vakıflar Genel Müdürlüğü İzmir Vakıflar Bölge Müdürlüğü’ne ait bir işhanında bir süre yöneticilik görevinde bulunduğunu, çalışmasının kamu çalışması niteliğinde olmadığını, müvekkilinin Vakıflar Genel Müdürlüğüne bağlı bir işhanında yöneticilik yapmışsa da görevinin kamu personeli niteliğinde olmadığını, müvekkilinin hizmet döküm cetvelinde de emekli olduktan sonraki tüm çalışmalarının 4A statüsünden yapıldığının açıkça görüldüğünü, müvekkilinin çalıştığı dönem boyunca aldığı ücretlerin, yöneticiliğini yaptığı yerlerde kiracılardan toplanan aidatlarla karşılandığını, müvekkil, anılan hususu 31.07

.07.2018 tarih ve 101676 evrak kayıt numaralı dilekçesiyle Vakıflar Genel Müdürlüğü İzmir Bölge Müdürlüğü’ne sorduğunu, Vakıflar Genel Müdürlüğü İzmir Bölge Müdürlüğünün 28.08.2018 tarihli, 83627147-160.03.04-E. 1 18248 sayılı yazısında "İdaremize ait olan İşhanları ve İş Merkezlerinde geçmiş yıllarda hizmet verdiğinizden maaş, SSK primi ve Gelir Vergileri hazırlanan İşhanı vb. yönetimi bütçesine göre İş Ham ve İş Merkezi yönetimleri hesabından ödenmiştir. Hazırlanan bu bütçeler idaremiz kiracılarının ödedikleri veya boş ise idaremizin kal mülkiyeti çerçevesinde ödediği aidatlardan oluşan özel bir bütçe olup Kamu ile hiçbir ilgisi olmamakla birlikte kamu işyerleri hükümlerine tabi olmaksızın 4/A statüsünde çalıştığınız idaremiz kayıtlarının incelenmesinden anlaşılmıştır" dendiğini, 17.04.2019 tarihli dilekçe ile davalı Kurumdan 11.07.2018 tarih, 7.618.088 sayılı Kurum işleminin ve borç tahakkukunun iptali ile müvekkilin maaşından bugüne kadar yapılan kesintilerin ivedi olarak ödenmesini talep ettiklerini, davalı kurumca olumlu ya da olumsuz herhangi bir cevap verilmediğini, müvekkilinin emekli olduktan sonra bir süre sürdürdüğü çalışmasının kamu çalışması ile ilgisi bulunmadığı, 4A statüsüne tabi olduğu, bu nedenle de davalı Kurumca yapılan kesintilerin haksız olduğunu, müvekkilinin yaşlılık aylığı aldığı tarihten sonraki çalışma tarihleri gözönüne alındığında davalı Kurumun işleminin zamanaşımına uğradığını, 11.07.2018 tarih, 7.618.088 sayılı davalı Kurum işleminin iptaline, müvekkilin 11.07.2018 tarih, 7.618.088 sayılı yazıda belirtilen 87.176.67 TLborçlu bulunmadığının tespitine, müvekkilin yaşlılık aylığından yapılan ve yapılmakta olan kesintilerin her bir kesintinin yapıldığı tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Kurumdan tahsiline ve müvekkile iadesine dair karar verilmesini” talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla;

"Davacının davasının kısmen kabulüne;

Davacının Kurum işleminin iptaline ilişkin davasının reddine,

5510 sayılı Kanun'un 96/b. maddesi gereğince davacıdan 26.03.2013-26.01.2017 tarihleri arasında ödenen toplam 71.284,94 TL yaşlılık aylığının kalan bakiyenin borç bildirim belgesinin tebliğ edildiği (31.07.2018 tarihinden 2 yıl sonra 31.07.2020 ) tarihinden itibaren yasal faiz talep edilebileceği ve davacının 26.07.2021 tarihi itibarıyla bakiye 11.759,60 TL borç aslı kaldığı ve halen kesinti devam ettiğinin tespitine,

Fazlaya ilişkin istemin reddine

" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İstinaf kanun yoluna başvuran davacı vekili, Vakıflar Genel Müdürlüğü'nün katma bütçeli idarelerden olması müvekkilinin kamu işyerleri hükümlerine tabi olmaksızın 4/a statüsünde çalışmış olduğu gerçeğini değiştirmediğini, hükme esas alınan bilirkişi raporuna yaptıkları itirazların dikkate alınmadığını, Vakıflar Genel Müdürlüğü'nün katma bütçeli idare olması, bünyesinde özel hukuka göre çalışan olamayacağı anlamına gelmediğini, müvekkilinin emekli olduktan sonra kamuya ait hiçbir işyerinde çalışmadığını, müvekkilinin, kamu Kurumu olan Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından kiralanan iş hanlarında, maaşı iş hanındaki kiracılar tarafından ödenmek suretiyle iş hanı yöneticisi olarak görev yaptığını, çalışmasının kamu çalışması niteliğinde olmadığını, müvekkilinin maaşının Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından ödenmediğini, gelen yazı cevapları irdelenmeden hatalı bilirkişi raporu ile hüküm tesis edildiğini beyanla, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

İstinaf kanun yoluna başvuran davalı vekili, bilirkişi tarafından talebin dışına çıkılarak değerlendirme ve hesaplama yapıldığını, davacının kamu işyeri niteliğinde çalışmaları tespit edildiğinden çalışma dönemlerine ait aldığı aylıkların Kurum tarafından borç çıkartıldığını, Kurum işleminde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığını beyanla, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç