muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1839, Karar No: 2016/9145, Tarih: 02.06.2016

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin

sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davalı işveren ... Ecza Deposu İth. İhr. Tic. A.Ş. ile üçüncü kişi konumundaki davalı ...'nun sorumlulukları anılan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, öngörülen ilkeler çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, özellikle değinilen 4. fıkra hükmü göz ardı edilerek karar verilmesi isabetsizdir.

3-)Mahkemece hükme esas alınan gerçek zarar hesabı hatalıdır.

Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden,....Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “...2010” adı verilen Ulusal Mortalite Tablosu hazırlanarak... Kurumunca 2012/32 sayılı Genelgeyle ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren ...2010 tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.

Mahkemece, gerçek zararın belirlenmesinde, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, kalan ömür sürelerinin hesabında ...2010 tablosunun esas almayan rapora itibar edilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalılara iadesine, 02.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/330, Karar No: 2014/4184, Tarih: 30.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/330 E.  ,  2014/4184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırşehir İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2013

NUMARASI : 2013/8-2013/86

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetveline esas alınan takip ve hacizlerinin şikayet olunandan sekiz yıl önce olduğunu, borçlunun itirazı üzerine itirazın iptali davası açtıklarını ve takibin ilamlı takibe dönüştüğünü, İcra ve İflas Kanunu'nun 100. maddesinin 2. bendinin hatalı uygulandığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetçinin 2002 yılındaki haczinin yasal süresi içinde satış talep edilmemesi nedeniyle düştüğünü, alacaklı oldukları dosyadan konulan 13.10.2010 tarihli haczin, şikayetçinin 09.12.2010 tarihli haczinden önce olduğunu; müvekkilinin alacağının taşınmaz satış vaadi sözleşmesine dayalı olup 02.07.1997 tarihinde doğduğunu ve şikayetçi takibinin de ilama dayanmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesince iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; şikayet olunanın alacağının Tüketici Mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Kırşehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/83 E. ve 2008/119 K. sayılı dosyası ile sabit olduğu, bu davanın 12.03.2007 tarihinde açılmakla şikayetçinin hem ilamlı takibe konu alacağı ve hem de ilamsız takibe konu alacağının bu tarihten önce doğduğu ve alacağın varlığının bir resmi belge mahiyetinde olan ilamla tespit edildiği; bu nedenle şikayetçinin her iki takibe konu alacağı bakamından İcra ve İflas Kanunu'nun 100. maddesi bağlamında hacze adi iştirakın şartlarının mevcut olduğu, bu haliyle sıra cetvelinin yasaya aykırı düzenlendiği gerekçesiyle, sıra cetvelinin iptaline ve yeni tanzin olunacak sıra cetvelinde davacı alacağının davalı alacağına göre daha üst sırada yer verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

İcra ve İflas Kanunu'nun 100. maddesine göre ilk haciz ilama dayalı bir takip üzerine konulmuş ise bu ilamın alındığı davanın açıldığı tarihten daha önce açılmış bir dava üzerine alınan ilama sahip alacaklı, satılan malın bedeli vezneye girinceye kadar aynı derecede hacze iştirak edebilir.

Somut olayda ilk olarak ilk haczin belirlenmesi gerekir. Şikayetçinin 22.10.2002 tarihli haczi, yasal süresi içinde satış talep edilmediğinden düşmekle, ilk haciz olma vasfını yitirmiştir. Şu halde ilk haciz şikayet olunanın 13.10.2010 tarihli haczidir; şikayetçinin haczi 09.12.2010 tarihli olup şikayet olunanın haczinden sonra fakat satış bedelinin vezneye girişi tarihinden öncedir.

Somut olayda ilk olarak ilk haczin belirlenmesi gerekir. Şikayetçinin 22.10.2002 tarihli haczi, yasal süresi içinde satış talep edilmediğinden düşmekle, ilk haciz olma vasfını yitirmiştir. Şu halde ilk haciz şikayet olunanın 13.10.2010 tarihli haczidir; şikayetçinin haczi 09.12.2010 tarihli olup şikayet olunanın haczinden sonra fakat satış bedelinin vezneye girişi tarihinden öncedir.

İlk haciz ve süre şartları bu şekilde sağlandığına göre öncelik şartının incelenmesine geçilmelidir. Şikayetçi önce ilamsız takip yapmış ve vaki itirazın iptali amacıyla 04.01.2002 tarihinde dava açmıştır; bu dava sonunda alınan ilam hem ilk takipteki ve hem de ilam gereği hükmolunan fer'iler için ilk hacze iştirak imkanı sağlar. Şikayet olunanın takibi ise 12.03.2007 günü açılan dava sonucunda elde edilen ilama dayalı olup, şikayetçinin dava tarihinden sonra olduğundan İcra ve İflas Kanunu'nun 100. maddesi çerçevesinde şikayetçinin haczinin şikayet olunanın haczine iştiraki gerekir.

Hacze iştirak halinde alacaklılar bir hacze iştirak derecesi oluştururlar ve satış bedeli bu derece içinde (İİK m.140 ve 206'da gösterilen özel durum dışında) garameten paylaştırılır.

Bu durumda mahkemece satış bedelinin garameten paylaştırılmasına karar verilmek gerekirken, alacaklılar arasında sıralama yapılması doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, yerel mahkeme gerekçesinin HUMK’nun 438/son maddesi uyarınca yukarıdaki şekilde düzeltilmesine ve sonucu itibariyle yerinde bulunan hükmün de aynı Yasa’nın 438/VII nci maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle yerel mahkeme gerekçesinin HUMK’nun 438/son maddesi uyarınca yukarıdaki şekilde düzeltilmesine ve yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının (1) sayılı bendinde yer alan “alacağının davalı alacağına göre daha üst sırada yer verilmesine” sözcük dizisinin çıkartılarak yerine “ve davalı arasında garameten paylaştırma yapılmasına” sözcüklerinin eklenmesine ve sonucu itibariyle yerinde bulunan hükmün aynı Yasa’nın 438/VII nci maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3612, Karar No: 2011/5520, Tarih: 21.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/3612 E.  ,  2011/5520 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 89/1, 22/3, 89/2-b, 51/1,3, 53/1 maddesi uyarınca mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm Üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun görevlendirildiği harç yoğurma makinasını temizlediği sırada ayaklarının boşluğa gelerek paletlerin dönmesi neticesi sıkışarak yaralanması şeklinde gelişen olayda, bilinçli taksirin unsurlarının oluşmadığı ve TCK’nın 89/5. maddesi hükmü ve olayda yaralananın şikayeti bulunmadığı değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun buna göre tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

1- Taksirle işlenen suçlarda uygulama yeri bulunmadığı gözetilmeden, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi, Kanuna aykırı,

2- Hükümden sonra, 08.02.2008 günlü 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. ve TCK'nın 7/2. maddeleri gereğince, sanık hakkında “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”nın takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10940, Karar No: 2022/10303, Tarih: 13.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/10940 E.  ,  2022/10303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ESKİŞEHİR 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3., CMK'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması, hükmün gerekçesinde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilin belirtilmesi ve bu fiilinin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 23/01/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

3- Denetimli serbestlik tedbiri kararının infazına başlanması için Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından çıkarılan çağrı yazısını alan sanığın denetime başladığı, 27/05/2015 ve tarihli görüşmeye katılmaması nedeniyle bizzat uyarılmasının ardından tekrar görüşmelere katıldığı 13/08/2015 tarihli seminere katılmadığından bahisle ikinci bir uyarı yapılmaksızın dosyasının kapatıldığı anlaşılmakla, olayda ısrar şartı gerçekleşmediğinden denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar vermek gerektiği gözetilmeyerek mahkûmiyet kararı verilmesi,

4- Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için

4- Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için

uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ise; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

5- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 13/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24648, Karar No: 2014/24620, Tarih: 22.10.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/24648 E.  ,  2014/24620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elazığ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2013/9-2013/385

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 29.01.2014 tarih, 35607/2497 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Borçlu hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip başlatılmış olup, borçlu borçtan şahsen sorumlu olmadığını ileri sürerek borca itiraz etmiş, mahkemece; borçlu şirket temsilcisi S.. K..’nın senetlerin tanzim tarihi olan 05/12/2011 tarihinden önce şirket hisselerini devrettiğinden şirketi temsil yetkisinin kalmadığı, temsil yetkisi olmadığı halde senet imzalayan muteriz borçlunun borçtan kişisel olarak sorumlu olacağı gerekçesiyle itirazın reddedildiği görülmüştür.

Ticaret sicil kaydının incelenmesinden şirket temsilcilerinin Sinan Kaya ile S.. K.. oldukları, S.. K..’nın 13/07/2011 tarihinde ortaklıktan ayrıldığı, ancak yetkisinin kaldırılmadığı, bu nedenle senetlerin tanzim tarihi olan 05/12/2011 tarihi itibariyle S.. K..’nın halen şirket temsilcisi olduğu anlaşılmıştır.

Ortaklıktan ayrılan kişinin, ayrıca şirket temsilciliği sona erdirilmedikçe şirketi temsil yetkisi devam edeceğinden borçlunun şirket adına düzenlediği bonolar nedeniyle şahsen sorumluluğu yoktur. İtirazın açıklanan nedenle kabulü ile takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken mahkemece borçlunun senetten dolayı şahsen sorumlu olacağı gerekçesiyle itirazın reddi yönünde karar verilmesi isabetsiz olup, mahkeme kararının belirtilen nedenlerle bozulması gerekirken Dairemizce farklı gerekçe ile bozulduğu anlaşılmakla alacaklının karar düzeltme isteminin reddi ile mahkeme kararının yukarıda yazılı değişik gerekçe ile bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ :Alacaklının karar düzeltme isteminin reddi ile Dairemizin 29.01.2014 tarih ve 2013/35607 Esas - 2014/2497 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 22.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4671, Karar No: 2019/7473, Tarih: 02.07.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/4671 E.  ,  2019/7473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, basit tehdit

HÜKÜM : Sanıklar hakkında dolandırıcılık ve tehdit suçlarından CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraat

Dolandırıcılık ve basit tehdit suçlarından sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılanlar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'in, suç tarihi itibariyle “....Nakliyat Otomotiv” ünvanlı işyerinde otomobil alım-satım işi yaptığı, diğer sanık ...'in ise yanında yardımcı eleman olarak çalıştığı, olay tarihinde katılan ...'un sahibi bulunduğu ... plaka sayılı otomobilin satımı hususunda sanık ... ile 12.950 TL'ye anlaştığı, sanık ...’in katılana kapora olarak 200 TL verdiği ve ertesi gün para teslim etmek için katılanı Pendik'teki işyerine çağırdığı, katılana satış bedeline mahsuben 4.700 TL daha para verdiği, geri kalan borç için ise olaya hukuki bir görüntü vermek kastıyla bir bono düzenleyerek katılana verdiği, katılanı borcunu zamanında ödeyeceği konusunda kandırıp aracın kayden satışının diğer sanık ...'in üzerine alınmasını sağladığı, katılana olan bakiye borcunu ise ödemediği, katılanın aracı hukuki yollara başvurarak geri alma ihtimaline karşı da alelacele bir başka şahsa satıp devrederek haksız çıkar sağladıkları; yine aynı yöntemle sanık ...'in katılan ...'ın sahibi bulunduğu ... plakalı otonun satışını diğer sanık ...'in üzerine alınmasını sağladığı, katılana olan borcunu ise ödemediği, katılanın aracı hukuki yollara başvurarak geri alma ihtimaline karşı da alelacele bir başka şahsa satıp devrederek haksız çıkar sağladıkları; katılanlar tarafından satış bedelleri talep edildiğinde ayrıca tehdit ettikleri, bu surette sanıkların dolandırıcılık ve tehdit suçlarını işledikleri iddia olunan somut olayda,

1-Sanıklar hakkında tehdit suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık savunmaları, katılan beyanları ve dosya kapsamından sanıkların atılı suçları işlediklerine ilişkin mahkumiyetlerine yeterli delil bulunmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin beraat yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanların suçların sabit olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;