muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/1538, Karar No: 2008/5664, Tarih: 06.05.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/1538 E.  ,  2008/5664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : PENDİK 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/11/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar,miras bırakanları  K. Ç.'nin dava dışı A. D.a verdiği vekaletname ile 26 sayılı parseldeki 1/4 payının vekil tarafından davalıya satıldığını,ancak miras bırakanın satıştan önce ölmüş olması   nedeniyle işlemin geçersiz bulunduğunu ileri sürerek tapu iptali-tescil istemişlerdir.

Davalı,işlem tarihinden 27 yıl sonra açılan davanın  dinlenemeyeceğini,taşınmazı iyiniyetle satın aldığını,ölümden  haberi olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,işin niteliği gereği vekaletnamenin ölümünden sonrasını da kapsadığı,davalının iyiniyetli bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.           Karar, davacılar tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 6.5.2008 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vs. vekili  Avukat G.Ç. ile  temyiz edilen vekili Avukat R.Y.geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu  26 parsel sayılı taşınmazın  1/4 payının maliki olan davacıların miras bırakanı K.Ç.nin dava dışı  1/4 pay maliki M.K.ile birlikte  9.11.1976 tarihinde A.D.isimli kişiye satış yetkisini de içerir biçimde vekaletname verdikleri, davacıların miras bırakanının 23.3.1997’de öldüğü, vekil Ahmet’in ise gerek davacıların miras bırakanının ve gerekse dava dışı M. K.ın taşınmazdaki paylarını  5.12.1977 tarihli resmi akitle davalıya satış yoluyla devrettiği görülmektedir.

Davacılar, ölümle vekalet görevinin sona erdiğini, bu nedenle davalıya yapılan temlikin geçersiz bulunduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır. Bilindiği üzere, Borçlar Kanununun temsil ve vekalet bağıtını düzenleyen  hükümlerine göre vekalet sözleşmesi tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Bunun doğal sonucu olarak vekalet sözleşmesinden doğan hak ve borçlar tarafların kişiliğine sıkı  surette bağlı bulunmaktadır. Vekil eden, güvenini taşıyan bir kişi seçip işin görülme biçimi hakkında talimat vermektedir. Vekil edenin ölümü,iş görmenin yapılma biçimine egemen olan  iradeyi ve yararı ortadan kaldıracağından, hatta görevin devamını imkansız hale getireceğinden vekalet sözleşmesini sona erdirir.

Ancak, vekalet sözleşmesinin ölümden sonrada devam edeceği sözleşmede kararlaştırılmış veya işin niteliğinden anlaşılıyorsa, vekalet sözleşmesinin devam edeceği  7.12.1940 tarih 1938/ 20 Esas-1940/87 karar sayılı İnançları Birleştirme Kararında  açıkça vurgulanmıştır.Bilimsel görüşler de bu doğrultuda gelişmiştir. Nitekim, bu ilke BK.'nun 35. maddesi ile eş anlamda hüküm getiren aynı yasanın 397/1 maddelerinde "hilafı mukaveleden veya işin mahiyetinden anlaşılmadıkça vekalet gerek vekilin gerek müvekkilinin ölümü ile.... nihayet  bulur."  şeklinde açıklanmıştır. Buna karşın söz konusu yasanın  37. ve  398. maddelerinde belirtildiği üzere, vekilin vekaletin sona erdiğini öğrenmeden önce yaptığı sözleşmeler vekil edeni veya mirasçılarını bağlar. Ancak, vekil ile sözleşme yapan kişi,  vekil edenin ölümünden haberdar olduğu takdirde değinilen yasa hükmü uygulanamaz.    Yukarıda değinilen ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında, vekaletin ölümden sonra devam edeceği kararlaştırılmadığı gibi, işin niteliği itibariyle ölümden sonra devam edeceğini söyleyebilme olanağı da yoktur.

Öte yandan; vekilin, vekil edenin ölümünü, başka bir deyişle vekalet yetkisinin sona erdiğini bilerek işlem yapmış olması durumunda, anılan işlemin yolsuz tescil niteliğini taşıyacağı ve ilk el konumundaki davalının TMK.’nun 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı açıktır.

Ne var ki mahkemece; vekilin, satış işleminden önce vekil eden davacıların miras bırakanının öldüğünü bilip bilmediği yönünden hükme yeterli bir soruşturma gerçekleştirilmemiştir.

Hal böyle olunca, vekil A.D.ın kendisine vekalet veren davacıların miras bırakanı K.Ç.’nin satış işleminden önce öldüğünü bilip bilmediği araştırılarak elde edilecek bulguların toplanmış ve toplanacak tüm delillerle birlikte değerlendirilmesi, ölümü bilmediğinin anlaşılması halinde ise, ondan sonra davalının ölümden haberdar olup olmadığının tartışılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ile yetinilip yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir. Davacıların temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir.Kabulüyle, hükmün HUMK.’nun 428. maddesi uyarınca  BOZULMASINA,13.12.2007 tarihinde yürürlüğe giren avukatlık ücret tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 550.00.-YTL. duruşma avukatlık parasının temyiz edenden alınmasına  6.5.2008  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2120, Karar No: 2017/8633, Tarih: 25.12.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/2120 E.  ,  2017/8633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Komutanlığı vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 04/01/2013 gününde verilen dilekçe ile kurum zararı nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalılardan ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne, diğer davalılar aleyhine açılan davanın zamanaşımı nedeniyle reddine dair verilen 24/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan ..., ... ve ... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyanın incelenmesinde, mahkemece dosyanın Yargıtay 17. Hukuk Dairesine gönderildiği, 17. Hukuk Dairesi tarafından Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderildiği, Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu tarafından Dairemize gönderildiği ve mahkeme yazı işleri müdürünün kaşesinin yer aldığı 22/12/2013 tarihli belgede dosyanın ekinde 3 adet çuval olduğunun belirtildiği anlaşılmakta ise de; temyiz incelemesi için gönderilen dosya ekinde herhangi bir çuval bulunmadığı gibi, dosya gönderme formunda dosyanın ekinde çuval olduğu belirtilmemiştir. Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 25/12/2017 tarihli yazısında dosyanın eklerinin bulunmadığı, daha sonra da dosyayla ilgili herhangi bir ek gelmediği, Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulunun 25/12/2017 tarihli yazısında dosyaya ait herhangi bir ek bulunmadığı belirtilmiştir. Temyiz incelemesinin yapılabilmesi için dosyanın ekinde bulunan çuvalların dosya içerisine alınarak gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan şekilde işlem yapılıp, eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a yeniden gönderilmesi için, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 25/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9360, Karar No: 2009/14802, Tarih: 29.09.2009

10. Hukuk Dairesi 2009/9360 E., 2009/14802 K.

**10. Hukuk Dairesi 2009/9360 E., 2009/14802 K.**

**- SÜRE TESPİTİ VE SİGORTALILIĞIN BAŞLANGICI**- 2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 90 ]

- 5754 S. SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KAN... [ Madde 79 ]

- 3201 S. EMNİYET TEŞKİLATI KANUNU [ Geçici Madde 7 ]

- 3201 S. EMNİYET TEŞKİLATI KANUNU [ Madde 5 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, 3201 sayılı Yasa uyarınca borçlandığı süre gözetilerek, sigortalılık başlangıcının, Türkiye Cumhuriyeti ile Fransa Cumhuriyeti arasında imzalanmış olan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin 30. maddesi uyarınca, Fransa’da çalışmaya başladığı tarihin, Türkiye’deki sigortalılığının başlangıcı olarak kabulü edilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi E......... T....... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

3201 sayılı Yasanın 5. maddesine 17.04.2008 tarih, 5754 sayılı Yasanın 79. maddesiyle eklenen fıkrada, “

“Sosyal güvenlik sözleşmesi yapılmış ülkelerdeki hizmetlerini, bu Kanuna göre borçlananların, sözleşme yapılan ülkede ilk defa çalışmaya başladıkları tarih, ilk işe giriş tarihi olarak dikkate alınmaz.”

” Düzenlemesi getirilmiş olmakla birlikte; aynı yasa ile 3201 sayılı Yasaya eklenen Geçici 7. maddede yer alan, “

“Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hizmet borçlanması talebinde bulunanlardan; borç tahakkuku yapılmış olanların, borç tahakkuku ile ilgili işlemleri devam edenlerin, tahakkuk ettirilen borçlarını ödeyenlerin ve borçlandıkları yurtdışı hizmetleri dikkate alınarak aylık bağlanmış olanların kazanılmış hakları saklıdır.”

” düzenlemesi gözetildiğinde; mahkemece, verilen karar davacının 5754 sayılı Yasanın yürürlüğü öncesi oluşan kazanılmış haklarının korunması gereğini öngören düzenlemeye uygun bulunmaktadır.

Ayrıca, Anayasa’nın 90. maddesinin son fıkrasında yer alan, “

“Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.”

” düzenlemesinin de, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkı konusundaki uluslararası sözleşme hükmünün uygulanmasını zorunlu kıldığı gözetilerek; yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 29.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6703, Karar No: 2013/1946, Tarih: 28.03.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/6703 E.  ,  2013/1946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayet sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 03.07.2012 gün 2012/3361 Esas 2012/4565 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi temsilcisi tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Şikayetçi temsilcisi, temsilcisi olduğu şirket hakkında şikayet olunan tarafından ... .... ... Müdürlüğü'nün 2001/13870 Esas sayılı dosyası ile kambiyo senetlerine mahsus yolla takibe geçilip, şikayetçi şirketinin taşınmazına haciz konulduğunu, iki yıllık süre içerisinde satış talep edilmeyip, satış giderlerinin de yatırılmaması nedeni ile haczin düştüğünü, kıymet takdiri talebinin süreyi kesmediğini, İİK'nın 106 ve 110. maddelerinde öngörülen sürelerin kamu düzenine ilişkin olduğunu ileri sürerek, ... müdürlüğünün haczin devam ettiği yönündeki kararının iptali ile sıra cetveli düzenlenmeyeceğine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda; taşınmazların takip üzerine haczedilip satıldığı, ihalenin feshi isteminin de reddedilip, kararın kesinleştiği, ... müdürlüğünce haczin devam ettiği yönünde bilgi verilmesinde yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine ilişkin kurulan hükmün, şikayetçi tarafça temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 03.07.2012 gün 2012/3361 Esas 2012/4565 Karar sayılı ilamı ile HUMK'nın 438/son maddesi uyarınca gerekçe değiştirilerek onanmıştır.

Bu kez, şikayetçi temsilcisi karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Her ne kadar, karar düzeltmeye konu Dairemizin ilgili onama ilamının sondan bir önceki paragrafında "İİK'nın 142. maddesine göre sıra cetveline itiraz alacaklıya tanınan bir haktır. Hukuki yararı bulunan her alacaklı sıra cetveline itiraz edebilir. Anılan hükümle bu hak alacaklılara tanınmış olup, borçlunun kural olarak itiraz hakkı bulunmamaktadır." denilmiş ise de, somut olayda sıra cetveli düzenlenmediğinden sehven ilama geçen bu ibarenin karar metninden çıkarılarak İİK'nın 366. maddesi ve HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan şikayetçi temsilcisinin karar düzeltme isteminin düzeltilmiş gerekçe ile reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi temsilcisinin karar düzeltme isteminin düzeltilmiş gerekçe ile REDDİNE, ...,55 TL harç ve takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, ....03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1459, Karar No: 2018/4826, Tarih: 12.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/1459 E.  ,  2018/4826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret farkı alacağı, yıpranma prim farkı alacağı, yasal ilave tediye farkı alacağı, akdi tediye farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin geçici işçi statüsünde çalışmakta iken, 2001 yılında daimi kadroya alındığını ve bu surette çalışmasını emekli olana kadar sürdürdüğünü ancak daimi kadroya alındığı tarihe kadar çalışmış olduğu sürelerin dikkate alınmaması sebebiyle intibakının yanlış yapıldığını belirterek geçici işçi statüsünde çalıştığı sürelerinde dikkate alınması suretiyle derece ve kademesinin tespit edilmesini ve söz konusu yanlış intibak sebebiyle oluşan bir kısım fark işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını ayrıca ilgili dönem Toplu İş Sözleşmesi ve Ek Protokollere göre davacının intibakının yapılarak işe başlatıldığını, davacının emekli olmasından sonraki Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden faydalanmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının kadroya geçmesiyle birlikte yeni çalışma şartlarını suskun kalarak zımni olarak kabul ettiğini ve uzun yıllar boyu anılan şartlara tabi olarak çalıştıktan sonra geçmiş dönemin ücret intibakını talep etmesinin iş hukuku ilkeleri ile bağdaşmadığını, 2013 yılında Toplu İş Sözleşmesinde yapılan düzenlemeden önce davacının emekli olması sebebiyle söz konusu düzenlemeden faydalanamayacağını, işveren ile ... Sendikası arasında imzalanan 26.10.2000 tarihli protokol uyarınca davacının konumunda bulunan geçici işçilerin mevcut ücretleri üzerinden sürekli işçi kadrosuna geçirilecekleri açık ve özel olarak belirtildiğinden davacının geçmişe yönelik taleplerinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm Yargıtay 7. Hukuk Dairesi tarafından bozulmuştur.

Bozma ilamında özetle; davacının kadroya geçirilmeden evvelki çalışmalarının çalışma süresine dahil edilmesi suretiyle derece ve kademesinin belirlenerek eğer var ise fark alacaklarının hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesinin isabetsiz olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozma sonrası kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Bozma sonrası kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Belirsiz alacak davası 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile öngörülen ve alacaklıya bazı avantajlar sağlayan yeni bir dava türüdür. Sözü edilen hükme göre “Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir”. Şu hale göre davanın açıldığı tarihte alacak miktarının belirlenmesi imkânsız ise belirsiz alacak davası açılabilir. Öte yandan alacaklı tarafından alacağın miktar veya değerinin tam olarak belirlenmesi beklenemez ise yine belirsiz alacak davası açılabilir.

Belirsiz alacak davasını düzenleyen HMK’nun 107. maddesinin gerekçesinde, birçok kez hak arama özgürlüğüne vurgu yapılmıştır. Yine alacaklının hukuki ilişkiyi, muhatabını ve talep edebileceği asgari tutarı bilmesine rağmen “alacağın tamamını tam olarak” tespit edemeyecek durumda olması da davanın nedenleri arasında sayılmıştır. Bu itibarla belirsiz alacak davasıyla ilgili yoruma gidildiğinde, alacaklının hak arama özgürlüğünün değerlendirilmesi gerekir. Bunun aksine ilgili hükmün, alacaklının hakkına ulaşmasını kısıtlayan şekilde ele alınması doğru olmaz.

Dava konusu alacak karşı tarafın vereceği bilgi veya belgelerle belirlenecekse, alacak belirsiz kabul edilmelidir. Karşılaştırmalı hukukta geçerli olan bu kriter 107. maddenin 2. fıkrasının başlangıcında “karşı tarafın vereceği bilgi sonucu” yargılama sırasında belirlenme olarak kabul edilmiştir.

Konuyu iş mevzuatı açısından ele aldığımızda, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 3, 8, 22, 28, 32, 37, 67. maddelerinde işverene çalışan her bir işçi yönünden kayıt tutma ve işçiye belge verme yükümlülüğü getirildiği görülmektedir. Bütün yasal yükümlülüklere uyan işveren bakımından kural olarak işçi alacaklarının belirsiz olduğundan söz edilemeyecektir. Zira işçinin çalışma süresinin tam olarak kayda geçirildiği, iş sözleşmesi ile ücreti, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlendiği, işçiye her ay ücret hesap pusulası verildiği, günlük ve haftalık iş sürelerinin işçiye önceden bildirildiği, işçinin yaptığı olağanüstü çalışmalar için kendisine belge verildiği durumlarda, işçinin birçok alacağı belirli ya da belirlenebilir durumdadır. Sadece hakimin taktirine kalan bazı alacaklar bakımından yine de başlangıçta bir belirsizlikten söz edilebilecektir.

İşçilik alacaklarının hesabı genelde iki kritere tabidir. İşçinin işyerinde geçen çalışma süresi ve ücreti ile ekleri bilindiğinde işçilik alacakları belirlenebilir durumdadır. Bu yüzden özellikle kamu kurumlarında işçinin çalışmalarının tam olarak Sosyal Sigortalar Kurumuna bildirilmesi ve işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinden yararlanan işçinin ücreti ile eklerinin toplu iş sözleşmesinde yer alması sebebiyle işçilik alacakları belirlenebilir durumdadır. Yine de hâkimin taktir alanına giren manevi tazminat, taktiri indirime tabi fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti, cezai şart, sözleşmenin kalan süresine ait ücret gibi alacakların başlangıçta tam olarak ve tamamen belirlenmesi mümkün değildir. Nitekim 107. maddenin Adalet Komisyonu gerekçesinde de, alacaklının “talep edebileceği miktarı asgari olarak bilmesine ve tespit edebilmesine rağmen, alacağın tamamını tam olarak tespit” edememesi halinde belirsiz alacak davası açılabileceği ifade edilmiştir.

Gerekçede örnek olarak “keşif ve bilirkişi raporu” ile alacağın miktarının tespit olunmasından söz edilmiştir ki, iş yargısında bilirkişi hesap raporu alınması çok yaygın bir uygulamadır. Yine 107. maddenin 2. fıkrasında “karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu” alacak miktarının belirlenmesinden söz edilmiştir ki, yukarıda sözü edilen yasal yükümlülükler sebebiyle işçiye çalışırken belge vermekle yükümlü olan işveren bunu yerine getirmediğinde, işçinin alacağın miktarını tam olarak belirlemesini beklemek doğru olmaz.

Belirsiz alacak davasını öngören hükümde biri sübjektif, diğer objektif iki unsur karşımıza çıkmaktadır. Alacağın veya dava değerinin belirlenmesini objektif olarak imkânsız olması halinde belirsiz alacak davası açılabilecektir. Örneğin iş kazası geçiren işçinin açacağı davada işveren ve işçinin karşılıklı kusur oranları, kusursuz sorumluluk olup olmadığı ve varsa kaçınılmazlık durumu ve maluliyet oranlarının dava açma aşamasında belirlenmesi imkânsızdır.

Sübjektif unsur ise alacaklının talep konusu miktarı belirlemesinin alacaklıdan beklenememesidir. İşçinin yasal hakları ödenmeksizin işten çıkarıldığı bir durumda yukarıda belirtilen masraflara ek olarak uzman hesap raporu aldırarak olası işçilik alacaklarını belirlemesi de hak arama özgürlüğü önünde engel olarak değerlendirilebilir.

Talep sonucunun rakam olarak ifadesinin imkânsızlığı, davacının tam olarak miktarını bilmediği ve bu bilgisizliğini davalının sahasında bulunan vakıalardan kaynaklandığı durumlarda söz konusudur.

İşyerinde sendikasız çalışan ve yasal işçilik alacakları konusunda ayrıntılı bilgi sahibi olması beklenmeyen bir işçinin, alacakları doğru şekilde adlandırması dahi mümkün olmazken doğru hesap yöntemiyle birlikte ve tam olarak belirlemesi mümkün görülmemelidir. Ancak işyerinde hukuk müşaviri, personel uzmanı, muhasebe müdürü gibi konumda çalışan bir işçi bakımından aynı sonuca varmak mümkün olmayacaktır.