muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1814, Karar No: 2024/2256, Tarih: 12.09.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/1814 E.  ,  2024/2256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2252 E., 2021/929 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/118 E., 2019/889 K.

Taraflar arasındaki tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı asil tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davacının kamu kurumunda çalışırken geçirdiği hastalık sonucu 18.08.2010 tarihinde geçici sakatlık, devamında 26.10.2013 tarihinde tam sakatlık yaşaması nedeniyle davalı Kurumdan 2330 sayılı Kanun kapsamında nakdi tazminat talebinde bulunduğunu, 5188 sayılı Yasa gereği nakdi tazminat ödenmesi ve aylık bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istediğini ancak talebinin reddedildiğini ileri sürerek, 2330, 4857, 5510 ve 5188 sayılı Kanunlar uyarınca davacının maddi alacaklarının tahsili ve 10.000,00 TL manevi tazminatın davalı Kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, davanın reddini dilemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Denizli 4. İş Mahkemesinin görevsizlik kararının kesinleşmesi üzerine dosyanın gönderildiği İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yapılan yargılama sırasında aldırılan 11.07.2019 tarihli bilirkişi raporuyla davacının özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığı dönem için 5188 sayılı Kanun'un 15 inci maddesi kapsamında maddi tazminat taleplerini Denizli 1. İş Mahkemesinin 2013/407 E. sayılı dosyası ile de talep ettiği, maddi zarar tutarının ve kararın o dosyadaki talepler ile birlikte değerlendirilmesi gerektiği; Adli Tıp Kurumu raporunda davacıda meydana gelen engellik durumunun meslek hastalığı olmadığı belirtildiğinden 2330 sayılı Kanun kapsamında illiyet bağının kurulmadığı, iş gücü kaybı oranı belirtilmediğinden 2330 sayılı Kanun gereği hesaplama yapılmadığı; 5510 sayılı Kanun kapsamındaki değerlendirmelerin ise Denizli 4. İş Mahkemesinin 2018/365 E. sayılı dosyası ile devam ettiği, davalının SGK olması sebebiyle davacının engellik durumuna göre ödemesi gereken bir tutarın da bulunmadığının tespit edildiğinin bildirildiği, bu haliyle talep edebileceği manevi tazminatı da olmadığı anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asil istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asil istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı asil; Denizli 1. İş Mahkemesinin 2013/407 E. sayılı dosyasında talebin bezdirme,yıldırma (mobbing) ve haksız fesih sebebiyle iş verene yöneltilmiş tazminat davası olup eldeki dava ile ilgisinin bulunmadığını, bu dosyadan tefrik edilen Denizli 4. İş Mahkemesinin kararını kaldıran Antalya BAM 9. Hukuk Dairesi ilamına aykırılık oluşturduğunu, Adli Tıp Kurumu raporuna göre meslek hastalığı olmaması ve illiyet bağı yokluğu gerekçesi ile ret kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, 5188 ve 2330 sayılı Kanunlarda bu şekilde kısıtlayıcı hüküm bulunmadığını, yine dosyanın bilirkişiye sevk edilmeden önce iş gücü kaybı ve maluliyet oranının tespitine yönelik rapor alınması gerektiğini ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının Denizli 4. İş Mahkemesinin 2014/395 E. sayılı dosyası ile meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezliğinin tespiti ve gelir bağlanması 5188 ve 2330 sayılı Kanunlara göre maddi tazminat almaya hak kazandığının tespitine ilişkin dava açtığı, Mahkemece davanın reddine hükmedildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine Antalya BAM 9. Hukuk Dairesinin 13.09.2018 tarihli ve 2018/610 E. - 1777 K. sayılı kararı ile işverenin de hasım gösterilmesi ve ayrıca 5188 sayılı Kanun'dan kaynaklı uyuşmazlıkta iş mahkemesinin görevli olmadığı, genel mahkemenin görevli olduğu gerekçesi ile kararın kaldırıldığı, Mahkemenin sözü geçen talebi dosyadan ayırdığı ve 17.12.2018 tarihinde görevsizlik kararı verdiğinin anlaşıldığı, Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulunun Denizli 4. İş Mahkemesinin yukarıda bahsedilen dosyasına tanzim edilen 03.04.2017 tarihli raporda davalıdan "kısmı remisyonda bipolar bozukluk" arızası bulunduğu, anılan hastalığın 11.10.2008 tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği ek 2. bölümde belirtilen meslek hastalığı olmadığının bildirildiği, davacının asıl isteminin 5510 sayılı Kanun gereğince malulen emekliliği sağlamak olması, 5188 sayılı Kanun uyarınca tazminat istenmesi için görev sırasında fiili bir saldırı sonucunda yaralanılması veya malul kalması gerekmesine göre, Mahkemenin değerlendirmesi ve vardığı neticede istinaf nedenleri yönüyle usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı asıl; istinaf dilekçesindeki hususları tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı asıl; istinaf dilekçesindeki hususları tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 5188 sayılı ve 2330 sayılı Kanunlar uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 187 nci maddesi

3.Değerlendirme

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye ve özellikle yargılama aşamasında alınan ATK raporunda da tespit edildiği üzere, davacıya konulan bipolar bozukluk teşhisinin yukarıda yer verilen Kanunlar kapsamında meslek hastalığı sayılmadığının anlaşılmasına göre, davacı tarafın temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16239, Karar No: 2010/12618, Tarih: 29.06.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/16239 E.  ,  2010/12618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ Sulh 1.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Tehdit

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCY.nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesinin 1.fıkrası ile CYY.nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562.maddesinin 2.fıkrası ile de CYY.nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1972, Karar No: 2015/17780, Tarih: 12.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1972 E.  ,  2015/17780 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

15.12.2012 tarihinde, saat 10:45 sıralarında sanık sürücü... yönetimindeki minibüs ile yerleşim yerinde, 11.5 metre genişliğinde, bölünmüş, tek yönlü, düz, eğimsiz, kuru, asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, olay yeri ışık kontrollü kavşak mahallinde duraklayıp, kendisine hitaben yanan yeşil trafik lambasında tekrar harekete geçtiği sırada, istikametine göre sağ taraftan kendisine hitaben yanan kırmızı trafik lambasını dikkate almadan, koşarak yola giren ve kayarak düşen yayaya, aracının sağ ön kısmı ile çarparak üzerinden geçmesi neticesinde, yaya ...'in ölümü ile sonuçlanan olayda, yayanın CD'deki görüntülerden de anlaşılacağı üzere, kendisine hitaben yanan kırmızı ışığa rağmen karşıdan karşıya geçmek istediği, bu sırada araçların hareket etmesi üzerine tekrar kaldırıma dönmek istediği, ancak ayağının kayması neticesinde sanığa ait minübüsün altında kalarak kazaya tam kusurlu olarak sebebiyet verdiği anlaşılmakla, bu oluş karşısında sanığa atfedilecek kusur bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4118, Karar No: 2023/43, Tarih: 10.01.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/4118 E.  ,  2023/43 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Muradiye Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2016 tarihli ve 2016/121 Esas, 2016/219 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2.Muradiye Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2016 tarihli ve 2016/121 Esas, 2016/219 Karar sayılı kararının müşteki vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 29.06.2020 tarihli ve 2019/7965 Esas, 2020/4081 Karar sayılı kararı ile "... fiilin suç oluşturmaması veya suçun yasal unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında, delillerin takdir ve tayini gereken durumlarda sanığın sorgusu yapılıp, savunması alınmadan beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeden, CMK'nın 193/son maddesine yanlış anlam verilerek, aynı Kanunun 191 ve 147. maddeleri gereğince sanığın sorgusu yapılmadan yazılı şekilde beraat kararı verilmesi..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Muradiye Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.02.2022 tarihli ve 2020/445 Esas, 2022/140 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri;

Beraat eden sanık lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince vekalet ücreti verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

3.Muradiye Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.02.2022 tarihli ve 2020/445 Esas, 2022/140 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri;

Beraat eden sanık lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince vekalet ücreti verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

.Devlet Hastanesi acil servisinde nöbetçi doktor olarak görev yapan ...'ın talebi üzerine, aynı hastanede görevli hemşire ... tarafından enjeksiyon yapılması üzerine katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde yaralanmasına neden olduğu olayda; enjekte edilen ilaçların doku içi yayılımı ile sinir hasarına neden olabileceklerinin tıbben bilindiği, bu durumun enjeksiyonların tekniğe uygun yapılması durumunda da daha önceden öngörülemeyecek ve önlenemeyecek arazlara sebep olabildiği, bu durumun her türlü özene rağmen oluşabilecek herhangi bir kusur ve ihmalden kaynaklanmayan komplikasyon olarak nitelendirildiği, enjeksiyonun yapılış tekniği ve uygulanan bölgenin uyumsuzluğu yönünden tıbbi bir delil de tanımlanmadığından, tüm bulgular bir bütün olarak değerlendirildiğinde, enjeksiyonu uygulayan ... personeline bir kusur izafe edilemeyeceği, bu nedenle de sanığa atfı kabil bir kusur bulunmadığı gerekçesiyle, sanık hakkında verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

IV. GEREKÇE

Karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14/4 maddesine göre " Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine, maktu vekalet ücretine hükmedilir." şeklindeki düzenleme karşısında, kendisini vekille temsil ettiren sanık lehine vekâlet ücreti ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle . Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.02.2022 tarihli ve 2020/.445 Esas, 2022/140 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin paragrafa; “Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca yargılamada kendisi vekille temsil ettiren sanık lehine 9.200,00 TL maktu vekalet ücretinin Hazineden alınarak sanığa verilmesine'' ibaresinin eklenmesi ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10. 01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25541, Karar No: 2024/3216, Tarih: 28.03.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/25541 E.  ,  2024/3216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/445 Esas – 2021/1263 Karar

DAVALILAR : 1-... vekili Avukat ...

2-... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 11.01.2019

HÜKÜM/KARAR : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi/ Davanın Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yeşilhisar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİH : 16.12.2020

SAYISI : 2021/445 Esas – 2021/1263 Karar

Taraflar arasındaki usulsüz personel alımı nedeniyle kurum zararının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili ve davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalılardan ...’in ... Başkanı olarak görev yaptığı 20.09.2012-08.09.2016 döneminde 6172 sayılı Sulama Birlikleri Kanunu’nun 14/3 üncü maddesine aykırı olarak gerçekleştirdiği personel alımı nedeniyle, davalı ...’nun, ... Başkanı olarak görev yaptığı 09.09.2016-28.05.2018 döneminde işe usulsüz alınan personelin çalışmasını devam ettirmesi ve kamu zararının artmasına sebebiyet vermiş olması nedeniyle kamu zararına yol açtığı hususunun Kayseri Valiliği Mahalli İdareler Müdürlüğü’nün 22.09.2016 ve 24.11.2017 tarihli Denetim Raporuyla belirlendiğini ve 30.01.2018 tarihli Orman ve Su İşleri Bakanlığı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 12. Bölge Müdürlüğü personel alımı ve giderlerindeki usulsüzlüğe ilişkin uyarılara riayet edilmeyerek kamu zararına sebebiyet verildiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 164.856,27 TL kurum zararının her bir ödeme için ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu talebin zamanaşımına uğradığını, işçi ihtiyacına binaen birlik yönetim kurulu kararıyla işe alım yapıldığını, işçi alımında herhangi bir usulsüzlük olmadığını, davalı müvekkilinin sulama birliğinde 08.09.2016 yılına kadar görev yaptığını, bu nedenle davalının görevi bıraktığı tarih olan 08.09.2016 tarihinden sonra belirlenen miktar da dahil edilerek toplam miktardan müteselsil olarak sorumlu tutulamayacağını, işçi alımı yönetim kurulu kararıyla yapıldığı için işçinin alımında birliğin tüm sıralı amirlerinin haberi bulunmakta olup herhangi bir usulsüzlük olması durumunda ilgili amirlerin müdahalesinin kaçınılmaz olduğunu, kaldı ki işçinin 07.05.2014-09.10.2018 tarihleri arasında görev yaptığını, bu dönemde bir çok kez bütçe denetimi yapıldığını, eğer işçinin işe alımı nedeniyle bir zarar doğmuş olsaydı Devlet Su İşleri 12.Şube Müdürlüğünün bütçe denetimlerinde zararın tespitinin rapor edilmesi gerektiğini belirterek haksız ve mesnetsiz davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davalı müvekkili ...'nun 09.09.2016-28.05.2018 tarihleri arasında ... başkanlığı görevini yaptığını, dava konusu talebin zamanaşımına uğradığını, davalı kuruma 6172 sayılı Kanuna aykırı bir işçi alımı ya da bütçenin aşılmasına neden olacak herhangi bir harcamanın yapılmadığını, 20.09.2012-08.09.2016 tarihleri arasında davalı birliğe başkanlık yapmış olan ...'in işe almış olduğu işçilerin işe devam ettiğini, davalı müvekkilinin başkanlık döneminde herhangi bir işçi alımı olmadığını, yalnızca eski başkan döneminde çalışmakta olan Adıgüzel ...'in işten ayrılması sonrasında yerine ... ...'in geçmiş olduğunu, bunun dışında bir işçi alımı olmadığını, bununla beraber davacı birliğin işlerinin aksamadan ve eksiklik olmadan yerine getirilebilmesi açısından gerekli ve yeterli personel çalıştırıldığını, herhangi bir hukuka aykırılık ya da usulsüzlük yapılmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ve Bakanlık tarafından düzenlenen denetleme raporları ile işçi alımının usulsüz olduğu sabit olsa da, dava dışı işçinin davacı kurumda çalışarak hizmet verdiği, bu nedenle kendisine ücret ödendiği, bu nedenle haksız eylemin zarar unsuru gerçekleşmediğinden ortada mevcut bir kurum zararından söz edilemeyeceği, ... Başkanlığında 2014 ve 2018 yıllarında mevcut personele ilaveten çalışan dava dışı işçi Adıgüzel ...'in 07.05.2014 ve 09.10.2018 tarihleri arasında istihdam edilmesi dolayısıyla ödenen ücretlerin, hizmetinin görülmüş ve işin yapılmış olması nedeni ile kamu zararı olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, 6172 sayılı Sulama Birliği Kanun'un 14/3 üncü maddesinde, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 49 uncu ve devamı maddelerinde düzenlenen haksız fiil sorumluluğundan farklı olarak 6172 sayılı Sulama Birlikleri Kanununun 14/3 üncü maddesinde "Birliğin toplam personel giderleri, gerçekleşen en son yıl bütçe gelirlerinin her takvim yılı başından geçerli olmak üzere o yıl için 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci maddesi hükümleri uyarınca tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranı ile çarpımı sonucu bulunan miktarın % 30'unu aşamaz. Bu oran ihtiyaç olması halinde birliğin talebi üzerine Bakan onayı ile % 40’a kadar artırılabileceğini, yıl içerisinde aylık ve ücretlerde beklenmedik bir artışın meydana gelmesi sonucu personel giderlerinin söz konusu oranları aşması durumunda; cari yıl ve izleyen yıllarda personel giderleri bu oranların altına ininceye kadar yeni personel alımı yapılamayacağını, yeni personel alımı sebebiyle bu oranın aşılması halinde oluşan kamu zararı, zararın oluştuğu tarihten itibaren hesaplanarak kanuni faiziyle birlikte başkandan tahsil edilir.'' denilmek suretiyle özel ve objektif bir sorumluluk halinin düzenlendiğini, sorumluluğun belirlenmesinde personel giderinin bütçeye oranı gibi objektif bir kriter esas alındığını, başkaca bir kusur ve illiyet bağı aranmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili; her bir davalı yararına ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken tek vekalet ücreti takdirinin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının vekalet ücreti yönünden düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç