muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8808, Karar No: 2019/2162, Tarih: 04.03.2019

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

04.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20700, Karar No: 2013/10794, Tarih: 26.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/20700 E.  ,  2013/10794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında açıklandığı ve Dairemizin benzer birçok kararında vurgulandığı üzere: belgelerde sahtecilik suçlarında kast, zarar vermek bilinci ve iradesi olarak kabul edilmelidir. Mağdurun önceden verdiği rıza üzerine onun imzasını taklit ederek kullanan fail de mağdura zarar vermek bilinci bulunmayacağından kastın varlığı ileri sürülemez. Ancak doğal olarak, rıza üzerine başkasının imzasını taklit eden failin, mağdura herhangi bir zarar vermeyeceği kanısı ile hareket ettiği sabit olmalıdır. Mağdurun rızasının kastı ortadan kaldırabilmesi için fiilin işlenmesinden önce açıklanması zorunludur. Mağdurun rızası açık olabileceği gibi zımni de olabilir. Özellikle iki kişi arasındaki ilişkiler, böyle bir rızanın varlığını ciddi olarak kabule elverişli olduğu takdirde, bu rızaya dayanarak başkasının imzasını atan kimse de suç kastının varlığı kabul olunamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanığın aşamalarda değişmeyen biçimde çek karnesi sahibi olan ve beraat eden sanık ...’ın suça konu çeki, hatır çeki olarak boş biçimde verdiğini, keşidecinin bilgi ve önceden verdiği rızası dâhilinde kendisinin çeki doldurarak imzayı attığını, daha kullanmadan başka bir suç nedeniyle yapılan aramada üzerinde ele geçirildiğini savunması, çek keşidecisi ...’ın da savunmayı doğrulayarak, suça konu çeki sanığa kendisinin doldurup imzalaması için boş olarak verdiğini beyan etmesi karşısında; sanığın zarar verme bilinciyle hareket ettiği yönünde mahkûmiyetine yeter delil bulunmadığından manevi unsuru oluşmayan suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

Resmi belgede sahtecilik suçunun cezası, 765 sayılı TCK’nun 342/1 maddesinde 2 yıldan 8 yıla kadar hapis olmasına rağmen, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nun 204/1. maddesinde 2 yıldan 5 yıla kadar hapis olup, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3 maddesi uyarınca, kararın gerekçe bölümünde 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK’nun olaya ilişkin tüm hükümleri uygulanarak, cezaların kişiselleştirilmesinden sonra sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın belirlenmesi, temel cezanın, üst sınırı 8 yıl hapis cezasını öngören 765 sayılı TCK’nun 342/1. maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi halinde, üst sınırı 5 yıl hapis olan 5237 sayılı TCK’nun 204/1. maddesine göre, 342/1. maddesine göre takdir edilenden daha az olacak şekilde tespiti, bunun da kararın gerekçe bölümünde denetime olanak verecek biçimde gerekçesi ile birlikte gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, temel cezanın 765 sayılı TCK.nun 342/1. maddesine göre bir gerekçe gösterilmeden soyut olarak teşdiden 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi,

Yasasa aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 26.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8975, Karar No: 2015/2778, Tarih: 17.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/8975 E.  ,  2015/2778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın saat 18:50 sıralarında idaresindeki ... plaka sayılı ...renkli .... marka araç ile geri geri seyrettiği bir sırada, katılanın sağ ayağı üzerinden geçip, olay yerini terk etmesi sonucu katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir derecede yaralanmasına neden olduğu olayın yargılaması sonunda “eylemi gerçekleştirenin sanık olduğuna dair kesin ve net delil mevcut olmadığı” gerekçesi ile beraat kararı verilmiş ise de, tanık ....’nün soruşturma sırasında aynı gün alınan beyanında, “.... plaka sayılı gri renkli tipo marka bir aracın .... caddesi no:18 önünde geri geri gelirken yaşlı bir bayana çarptığını gördüm, 112’yi aradım” şeklindeki anlatımı ve sanığın olay saatinde olay mahalli olan ... caddesinden geçtiğini beyan etmesi karşısında tam kusurlu olduğu anlaşılan sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17512, Karar No: 2014/12108, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17512 E.  ,  2014/12108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2010/892-2013/334

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalı taraf vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8429, Karar No: 2023/1006, Tarih: 02.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8429 E.  ,  2023/1006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİAsliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.... Cumhuriyet Başsavcılığının 10.11.2014 tarihli ve 2014/9781 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

B. ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli ve 2014/557 Esas, 2016/392 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 62, 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın temyiz edilmesini istediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkemece gerekçeli kararın delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe bölümünde kabul edildiği üzere, mağdura ait boş binadan 5 adet su sayacının çalındığı, mağdurun karakola gittiği, saat:16.30 sıralarında tekrar boş binaya döndüğünde bina içerisinde sanığı görüp yakalayarak polise teslim ettiği, sanığın üst aramasında 1 adet maket bıçağı, 1 adet çakı, 1 adet pense ve 3 adet tornavida bulunduğu, atılı suçu işlediğinin sabit olduğu kabul edilmiştir.

2. Sanık mahkeme huzurundaki savunmasında, suçlamayı kabul etmiştir.

3.Sanığın adli sicil kaydı ve nüfus kayıt örneği dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli ve 2014/557 Esas, 2016/392 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1198, Karar No: 2017/3718, Tarih: 08.05.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/1198 E.  ,  2017/3718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 2001 yılından 15.12.2012 tarihine kadar davalılara ait işyerinde geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 02.06.2001-15.08.2003 tarihleri arasında davalılardan ... unvanlı işyerinden ayda 15 gün üzerinden,11.05.2007-31.07.2008 tarihleri arasında davalı ... işyerinden ve 01.09.2010-30.04.2011 tarihleri arasında dava dışı Arca Yeddi Emin AŞ işyerinden ayda 30 gün üzerinden sigortalı çalışmalarının Kuruma bildirildiği,dönem bordrolarının dosyada bulunduğu, dinlenen tanıklardan bir kısmının davalının yeddiemin deposu işyerinin anahtarının davacıda bulunduğu,davacının dükkanı idare etmesi nedeniyle aylık bir ücret aldığı yönünde beyanda bulunduğu,bir kısım tanıkların ise davacı ve arkadaşlarının davalının dükkanında veya kahvehanede iş çıkması için bekledikleri, icra dosyasından aldıkları parayı aralarında paylaştıkları,davalının bu ücretten kesinti yapmadığını belirttiği anlaşılmaktadır.Davacının nakliye/hammaliye olarak adının geçtiği 2008-2010 tarihli haciz tutanakları ile davalı ... ile davacı arasında imzalanan kısmi süreli çalışmaya ilişkin hizmet sözleşmesi dosyada bulunmaktadır.

Mahkemece,davacının davalının yanında hizmet akdiyle çalışmadığı,sadece hamallık işi yapabilmek amacıyla dükkanda beklediği,kazandığı ücretten davalının kesinti yapmadığı ,davacının kendi adına çalıştığı kabulü ile davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece,davacının davalının yanında hizmet akdiyle çalışmadığı,sadece hamallık işi yapabilmek amacıyla dükkanda beklediği,kazandığı ücretten davalının kesinti yapmadığı ,davacının kendi adına çalıştığı kabulü ile davanın reddine karar verilmiştir.

Sigortalılığın oluşması yönünden ilk koşul, taraflar arasında hizmet akdinin varlığına ilişkindir. Hizmet akdi B.K. 313. maddesinde belirlendiği üzere iş sahibi ile işçi arasında yapılan belli veya belli olmayan bir süre için görülen iş karşılığı ücret ödenmesini gerektiren bir sözleşmedir. Bu sözleşmede ana unsur iş ve ücrettir. 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdini sadece bu unsurlara bağlı olarak kabul etmek mümkün değildir. Zaman ve bağımlılık unsurları hizmet akdinin ana koşulları olmak üzere 506 sayılı Yasa'nın öngördüğü hizmet sözleşmesi" bir veya birden fazla işveren ile çalıştırılan arasında oluşturulan, süreli veya süresiz belli bir zaman dilimi içersinde, işveren emir ve gözetimi altında, iş görmeyi hüküm altına alan hukuksal ilişkidir.Sigortalılığın oluşumu yönünden ilk unsur iş görecek kişinin belli bir zaman dilimi içerisinde, hizmetini işverenin emrine hasretmesidir. Bu zaman dilimi günün tüm süresini kapsayabileceği gibi, günün veya haftanın belli saatlerine de hasredilebilir. Haftanın veya ayın belli gün ve saatlerinde dahi çalışma söz konusu olabilir.

Önemli olan düzenli bir çalışma ilişkisinin varlığıdır. Düzenli çalışma ilişkisinin varlığı iş akdinin zaman unsurunu ortaya koyar. Çalışanın, hizmetini belli zaman dilimi içerisinde, işveren emrinde ve onun vereceği direktif doğrultusunda gerçekleştirilmesi, hizmet akdinin ikinci unsuru olan bağımlılık unsurunu oluşturur. Hizmetin fiilen verilmesi her durumda, zorunlu değildir. İşverenin emir ve gözetimi altında hazır beklemek durumunda dahi bağımlılık unsuru gerçekleşmiş sayılır. Öte yandan, işverence gösterilen işlerin, çalışan tarafından, işveren emir ve direktiflerine uygun olarak görülmesi gerekir.Belirtilen bu iki ana unsurun birlikte gerçekleşmesi durumunda 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdinin dolayısıyla sigortalılığın ilk koşulunun oluştuğu sonucuna varılır.

Sigortalılığın ikinci koşulu 506 sayılı Yasa'nın 5. ve 8. maddelerinde öngörülen işin görüldüğü bir işyerinin bulunmasıdır. Bir işyerinin varlığının saptanamaması durumunda sigortalılığın gerçekleştiğinden söz edilemez.

Üçüncü koşul eylemli çalışmanın varlığıdır. Yasal sigortalılıktan söz edebilmek için sigortalının işveren emir ve direktifleri altında, gösterilen işi yapması zorunludur. çalışmanın, kimi durumlarda, görülen işin, nitelik ve kapsamına göre devamlı sürmesi mümkün olmayabilir. Sigortalının, işveren emir ve nezareti altında verilecek işi yapmaya hazır bir şekilde beklemesi dahi bu koşulun gerçekleşmesi için yeterlidir.

Sigortalı sayılabilme yönünden gerek ücretin kendisi, gerekse ödenme biçim ve yöntemi zorunlu bulunmamaktadır. Parça başına ücret, götürü ücret, part-time çalışma karşılığı yapılan ödeme biçimleri sigortalılık koşullarını etkilemez.

Sigortalı sayılabilme yönünden gerek ücretin kendisi, gerekse ödenme biçim ve yöntemi zorunlu bulunmamaktadır. Parça başına ücret, götürü ücret, part-time çalışma karşılığı yapılan ödeme biçimleri sigortalılık koşullarını etkilemez.

Somut olayda, davacının bir kısım çalışmalarının davalılara ait işyerinden hizmet akdi kapsamında sigortalı çalışma olarak bildirildiği,davacının tespiti istenen dönemdeki hizmetinin de bu nitelikte olup olmadığı konusunda yeterli araştırma yapılmadan ,bu husus açıklığa kavuşturulmadan karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davacının yaptığı işin hamallık olduğu anlaşılmakla birlikte, piyasa hamalının sigortalı olamayacağı göz önünde bulundurularak, davalıya ait işyerinde işlerin, iş yerine bağlı sürekli hamallarla mı yoksa piyasa hamallarıyla mı yapıldığı , her gün hamala ihtiyaç olup olmadığı, davacıya her gün iş verilip verilmediği, ödenen ücretlerin miktarı ve nasıl ödendiği (günlük, haftalık, aylık) hususlarını belirleyerek ve ihtilaflı dönemin tamamında çalışması bulunan bordro tanıkları dinlenerek , Belediye ve zabıta aracılığıyla, aynı işi yapan komşu iş yerlerinin işveren ve çalışanları tespit edilip ifadelerine başvurularak, ayrıca işin süreklilik arz edip etmediği hususunda mahallinde keşif yapılarak işyeri kapsam ve kapasitesi belirlenerek alanında uzman bir bilirkişiden rapor almak,davacının tespitini istediği süredeki çalışmalarının davalı işyerinden Kuruma bildirilen sigortalı çalışma niteliğinde olup olmadığını araştırarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde temyiz eden davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

08.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19885, Karar No: 2021/527, Tarih: 13.01.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/19885 E.  ,  2021/527 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1, 106/1-2. cümle, 43/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.790,00 ve 1.860,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul Anadolu 66. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/09/2019 tarihli ve 2018/876 esas, 2019/551 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "1) Hakaret suçu yönünden yapılan incelemede;

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125/1. maddesi gereğince hükmolunan 90 gün karşılığı adli para cezası üzerinden, anılan Kanun’un 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında arttırım yapılarak bulunan 112 gün adli para cezasından, aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapılması sonucu 93 gün adli para cezasına hükmedilmesine müteakip, anılan Kanun'un 52/4. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden adli para cezasına çevrildiğinde 1.860,00 Türk lirası yerine, 2.790,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde,

2) Tehdit suçu yönünden yapılan incelemede;

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 106/1-2. cümlesi gereğince hükmolunan 60 gün karşılığı adli para cezası üzerinden, anılan Kanun’un 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında arttırım yapılarak bulunan 75 gün adli para cezasından, aynı Kanun'un 62/1. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapılması sonucu 62 gün adli para cezasına hükmedilmesi müteakip, anılan Kanun'un 52/4. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden adli para cezasına çevrildiğinde 1.240,00 Türk lirası yerine, 1.860,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde,

İsabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

İsabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

İnceleme konusu somut olayda; sanığın hakaret ve tehdit suçlarından mahkumiyetine karar verildiği, TCK’nın 125/1. maddesi uyarınca temel cezanın 90 gün adli para cezası olarak belirlendiği, akabinde, TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması ile sanığın cezasında (¼) oranında artırım yapıldığı ve cezanın 112 gün adli para cezası olarak belirlendiği, son olarak da TCK'nın 62. maddesinin uygulanması ile cezadan 1/6 indirim yapılarak cezanın 93 gün adli para cezası olarak belirlendiği, TCK’nın 52/2. maddesi uygulaması ile günlüğü 20 TL’den olmak üzere 1860 TL adli para cezası belirlenmesi gerekirken hesap hatası ile sonuç cezanın “2790 TL adli para cezası” olarak, yine sanık hakkında tehdit suçundan TCK'nın 106/1-2. cümlesi uyarınca temel cezanın 60 gün adli para cezası olarak belirlendiği, TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması ile sanığın cezasında (¼) oranında artırım yapıldığı ve cezanın 75 gün adli para cezası olarak belirlendiği, son olarak da TCK'nın 62. maddesinin uygulanması ile cezadan 1/6 indirim yapılarak cezanın 62 gün adli para cezası olarak belirlendiği, TCK’nın 52/2. maddesi uygulaması ile günlüğü 20 TL’den olmak üzere 1240 TL adli para cezası belirlenmesi gerekirken hesap hatası ile sonuç cezanın “1860 TL adli para cezası” olarak fazla tayin edilmek sureti ile sanık aleyhine durum oluşturulduğundan kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ... hakkında, İstanbul Anadolu 66. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24/09/2019 tarihli ve 2018/876 esas, 2019/551 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca HÜKÜMLERİN BOZULMASINA,

2- Kararlardaki hukuka aykırılık sanığa daha hafif cezaların verilmesini gerektirmekle, aynı yasa maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, sanık hakkında TCK'nın 52/2. maddesi uygulamasında hakaret suçundan sonuç cezanın 1860 TL adli para cezası olarak belirlenmesine, tehdit suçundan sonuç cezanın 1240 TL adli para cezası olarak belirlenmesine,

3- İnfazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, kararların diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 13/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.