muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6356, Karar No: 2012/5612, Tarih: 10.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/6356 E.  ,  2012/5612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacınınn davalı işverene ait işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitiyle, bir kısım işçilik alacakları istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabul ve kısmen reddine karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ilgiliye iadesine, 10/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/291, Karar No: 2024/3774, Tarih: 21.11.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/291 E.  ,  2024/3774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2022/61 E., 2022/336 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalı bankanın şubesi tarafından müvekkilinin kredi kullandırıldığının beyan edildiğini, müvekkili tarafından her hangi bir kredi çekilmediğini, söz konusu kredi çekilirken kullanılan kimliğin, imza ve el yazılarının müvekkiline ait olmadığını, kimlikteki fotoğraf ve arkasında yer alan yetkili imzaların farklı olduğunu, davalı çalışanlarının özen yükümlülüğünü yerine getirmediğini ileri sürerek; dava konusu kredi ile ilgili borçlu olunmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; sahte kimliğin her hangi bir ekipman ile tespitin mümkün olmadığını, çalışanların özensiz davrandığından söz edilemeyeceğini, müvekkilinin kusurlu olmadığını, savcılık soruşturmalarının devam ettiğini, fotoğraf ve imza dışındaki belgelerin gerçeğe uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 17.12.2015 tarihli ve 2014/511 E., 2015/980 K. sayılı kararla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesince verilen 20.03.2019 tarihli ve 2016/29617 E., 2019/3613 K. sayılı sayılı ilamla; taraflar arasındaki uyuşmazlığın tüketici kredisi sözleşmesinden kaynaklandığından davanın Tüketici Mahkemesinde sonuçlandırılması gerektiğinden bahisle, karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesince verilen 20.03.2019 tarihli ve 2016/29617 E., 2019/3613 K. sayılı sayılı ilamla; taraflar arasındaki uyuşmazlığın tüketici kredisi sözleşmesinden kaynaklandığından davanın Tüketici Mahkemesinde sonuçlandırılması gerektiğinden bahisle, karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, dava konusu kredi sözleşmesine istinaden davacı adına 36 ay vadeli kredi kullandırıldığı, davalı bankanın Sıhhiye şubesi tarafından C.Başsavcılığına verilen 29.08.2014 tarihli cevabi yazıda "... adı geçen ...'a ait sahte kimlik ile kullandırılan kredi belgeleri gönderilmiş olup, ilgili tarih iki aylık arşiv süresi geçtiğinden dolayı görüntü kayıtlarına ulaşılmamıştır.." bilgisinin verildiği, sözleşme altındaki imzanın davacıya ait olup olmadığının tespiti amacıyla alınan 16.11.2015 tarihli bilirkişi raporunda imzanın, kredinin çekimi esnasında kullanılan nüfus cüzdanı suretindeki resmin de davacıya ait olmadığı, sahte olduğu yönünde görüş bildirildiği, sahte nüfus cüzdanı kullanılarak davalı banka nezdinde davacı adına 23.000,00 TL'lik tüketici kredisi kullandırıldığı, dava konusu kredinin davacının açtırdığı başka bir hesaba ya da davacıya aktarıldığını davalının iddia ve ispat edemediği gerekçesiyle, davanın kabulü ile dava konusu 28.05.2014 tarihli 23.000,00 TL bedelli tüketici kredisi ve teminat sözleşmesi başlıklı sözleşme/kredi nedeniyle davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; banka çalışanlarının sahte kimlik konusunda uzman olmadığını, özen sorumluluğuna dayanılamayacağını, dolandırıcıların davacının işyeri sicil numarasına kadar ayrıntılı bilgi sahibi olduklarını, kredi onayı için tüm belgelerin aslına uygun düzenlendiğini, davacının müterafik kusurunun dikkate alınması gerektiğini ileri sürerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; sahte kimlik ve imza ile kullanıldığı belirtilen tüketici kredisine yönelik menfi tespit istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 211 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan kararda; kullanılan kredideki imza yönünden inceleme yapıldığı, bilirkişi raporuna göre kullanılan imzaların davacı elinden çıkmadığının tespit edildiği, birer itimat kurumu olan bankaların sahteciliğe karşı özenle hareket etmeleri gerektiği ve bu konuda objektif özen borcunun gereği olarak hafif kusurlarından dahi sorumlu bulunduğu, bu kapsamda, kullanılan kredi nedeniyle davacının sorumluluğuna gidilemeyeceği anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 439 uncu maddesi gereğince ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,

1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

21.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14067, Karar No: 2020/11, Tarih: 06.01.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/14067 E.  ,  2020/11 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakan babaları ...’in, davalının ve davalının kayınpederinin paydaşı olduğu dava dışı ... ada ... parsel sayılı taşınmaz üzerine bina yapılması hususunda anlaştıklarını, yapılacak binadan arsa payı karşılığı olarak murise 2 adet daire verileceğine dair söz verildiğini, inşaata başlamadan önce davalı kredi çekmek için mirasbırakan adına kayıtlı dava konusu 11 adet taşınmazın ipotek gösterilmesi hususunda mirasbırakanı ikna ettiğini, davalının ipotek işlemlerinin yapılacağı bahanesi ile mirasbırakanı tapuya götürdüğünü ve dava konusu ... ada ...-...-...-...-...-...-...-... ve ... ada ...-... ve ... parsel sayılı taşınmazların mirasbırakan adına kayıtlı ½ hissesini hile ile adına devrini sağladığını, devir tarihinde demans hastası olan murisin doktor raporu istenmeden devir yaptırıldığını, devirlerden sonra davalının muris ile hiç görüşmediğini arayıp sormadığını, üzerine bina yapılıp iki adet daire verileceği hususunda anlaşılan taşınmazdan 2 adet daireyi de vermediklerini, 29.06.2014 tarihinde yurtdışından Türkiye’ye gelen murisin durumu öğrendiğini ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/2977 Esas sayılı dosyası yönünden derdestlik itirazının olduğunu belirterek davanınreddini savunmuştur.

Mahkemece, derdestlik nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 25.20. TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 06.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28471, Karar No: 2013/20723, Tarih: 17.09.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/28471 E.  ,  2013/20723 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/333833

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2010

NUMARASI : 2010/218 (E) ve 2010/309 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, suça konu park edilmiş motosikleti şikayetçinin evinin önündeki sokaktan hırsızlayıp hakimiyet alanına geçirdikten sonra, sahil yolunda polis memurları tarafından yakalandığı anlaşılmakla, eylemi tamamlandığı halde teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek uygulama yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Hırsızlık suçundan temel ceza alt sınırdan belirlendiği halde, suçun gece işlenmesi nedeniyle TCK.nun 143/1. maddesi uyarınca artırımın, yasal ve yeterli gerekçe göstermeden en üst oranda yapılması,

2- 5237 Sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA 17/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/999, Karar No: 2012/1913, Tarih: 19.03.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/999 E.  ,  2012/1913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Dere Belediye Başkanlığı aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Bozkır Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 28.09.2010 gün ve 160/284 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, kazanmayı sağlayan zilyetlik ve harici satın alma hukuksal nedenlerine dayanarak evinin bulunduğu ve adına kayıtlı 226 ada 4 parsel sayılı taşınmaza bitişik olan ve kadastro çalışmaları sırasında yol boşluğu olarak tescil harici bırakılan taşınmazın adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Hazine vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı Dere Belediyesi tüzel kişiliğini temsilen belediye başkanı, taşınmazın imar planında ammeye ait boşluk ve yol olarak gözüktüğünü açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, davacı adına kayıtlı 226 ada 4 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile teknik bilirkişilerin 15.03.2010 havale tarihli raporunda A harfi ile gösterilen 9,51 m2, B harfi ile gösterilen 4,08 m2, C harfi ile gösterilen 2,59 m2 ve D harfi ile gösterilen 3,54 m2'lik taşınmaz bölümlerinin 226 ada 4 parsel sayılı taşınmaza eklenmek suretiyle davacı adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro çalışmaları sırasında paftasında yol olarak gösterilen taşınmazın TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi gereğince kazanmayı sağlayan zilyetliğe dayalı tescili isteğine ilişkindir.

Tespit dışı bırakılma işleminin yapıldığı tarihten sonraki kazanmayı sağlayan zilyetliğe dayanılması halinde, kural olarak taşınmaz üzerinde zilyetliğin kurulduğu tarihten itibaren kazanma süresi ve koşullarının başlatılması ve diğer şartların varlığı halinde davanın kabul edilebilmesi için tespit dışı bırakılma tarihinden dava tarihine kadar en az 20 yıllık sürenin geçmiş olması gerekir. Tespit öncesi nedenlere dayalı olarak açılan tescil davalarında ise tespit dışı bırakılma tarihinden itibaren makul süre içerisinde açılan davalarda, tespit dışı bırakılma tarihinden önceki zilyetliğin, kazanma bakımından nazara alınacağı kuşkusuzdur.

Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün, 2002/8-141 Esas, 2002/132 Karar sayılı hükmünde de belirtildiği gibi, tespit dışı bırakma tarihi, bitişik ya da komşu parsellere ilişkin kadastro tutanağının düzenlendiği tarihtir. Buna göre; somut olayda dava konusu taşınmaz, davacıya ait 226 ada 4 parsel sayılı taşınmaza ait kadastro tutanağına göre 10.05.2001 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında paftasında yol ve yol boşluğu niteliği ile bırakılmış olup; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 7/4. maddesine göre kadastro tutanağı düzenlenmeyen bu yerle ilgili olarak kadastroya tabi olması yolunda herhangi bir iddia vaki olmamış ve dava tarihi olan 22.09.2006 tarihine kadar geçen süre içerisinde hak arama yoluna başvurulmamıştır. Davanın, makul sürede açılmadığı ve dava konusu taşınmazın paftasında yol boşluğu olarak gösterildiği tarihten dava tarihine kadar 20 yıl geçmediği de dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle usul ve kanuna aykırı görülen yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi uyarınca uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19061, Karar No: 2017/9116, Tarih: 06.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/19061 E.  ,  2017/9116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin üniversite öğrencisi olduğunu, üniversiteye yıllık 15.447,50 TL ödediğini belirterek 2.000 TL nafakaya hükmedilmesini, nafakanın her yıl enflasyon oranında arttırılmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile dava tarihinden itibaren davacı için aylık 650 TL yardım nafakasının davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; eğitimi devam eden reşit çocuk için yardım nafakası talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 328/2. maddesine göre; "Çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler."

Türk Medeni Kanununun 364/1. maddesine göre de; "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üst soyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür." Aynı kanunun 365.maddesinin 2.fıkrasında; ise "Davanın; davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir." denilmektedir.

Yoksulluk terimi kanunda tanımlanmıştır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında; yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

./..

-2-

Eğitimine devam eden reşit birey kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise; ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi de asıldır. Bunun için, belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; dosyadaki bilgi ve belgelerden tarafların baba kız oldukları, davacının Bilgi Üniversitesinde öğrenci olduğu, % 50 burslu eğitim gördüğü, aylık 1.716 TL üniversite taksiti olup 2015-2016 yılı eğitim ücretinin 15.447,50 TL olduğu; davalının ise, optik işi ile uğraştığı, aylık gelirinin 1.500 TL olduğu, 4.000 TL işyeri, 700 TL ev kirası ödediği, ayrıca 966,92 TL emekli maaşı aldığı, davacının annesinin ise emekli olduğu, 1.300 TL aylık geliri bulunduğu, kira ödemediği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olayda; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, yardım nafakasının niteliği, davalının gelir durumu, davacının eğitimine devam ediyor olması da nazara alındığında; davacı lehine hükmedilen nafaka miktarı az olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiştir. Bu itibarla, davacı tarafın temyiz itirazları yerinde görülerek hükmün bozulması gerekmiştir.

O halde, mahkemece; üniversite öğrencisi olan davacının okuduğu okul, yaşı, ihtiyaçları göz önüne alındığında nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alınarak; TMK.4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun daha yüksek miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7076, Karar No: 2007/7026, Tarih: 08.06.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/7076 E.  ,  2007/7026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 7.4.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim ve murise ait isim düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.5.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında Hacı yazılan isminin "...", Şıhı yazılan baba isminin de "Şıh ..." olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2- Dava tapuda isim düzeltilmesi istemine ilişkindir. Davacı gerek dava dilekçesinde gerekse aşamalarda alınan beyanlarına göre, çekişme konusu taşınmazların tapu kayıtlarında kendi isminin ve baba isminin nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesini istemiştir. Düzeltme yapılan taşınmazlardan 290,397,434 ve 618 parsellerin dava açılmadan önce satış yolu ile üçüncü kişiler adına tescilli olduğu tapu kayıtlarından görülmektedir. Davacının bu taşınmazlarda isim düzeltme isteme yetkisi olmadığı gibi hukuki yararı da yoktur. Diğer yandan 280, 395 ve 785 parsellerde davacının isim ve baba isminin düzeltilmesi dışında bu parsellerde paylı malik bulunan muris babasına ait ismin düzeltilmesi de doğru değildir. H.U.M.K.nun 74.maddesi hükmüne göre hakim, kural olarak iki tarafın iddia ve savunmaları ile bağlı olup, talepten fazlasına veya başka bir şeye hüküm veremez. O halde, 290,397,434 ve 618 parsellere ilişkin istemin reddi yerine kabulü doğru olmadığı gibi, 280,395 ve 785 parsellerin kayıtlarında H.U.M.K.nun 74.maddesine aykırı şekilde talep dışına çıkılarak davacının murisi babasının isminde düzeltme yapılması da doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.