muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4248, Karar No: 2019/6661, Tarih: 18.11.2019

Yapılacak araştırma sonucu çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu belirlendiği takdirde, davacının dayandığı tapu kaydının 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısında hukuki kıymetinin olup olmadığı ve davacının dayandığı tapu kaydı mahkeme kararı sonucu oluşmuş ise bu mahkeme kararının davanın tarafları arasında kesin hüküm oluşturup oluşturmadığı tartışılmalıdır. Şayet orman sayılan yerlerden olmadığı belirlendiği takdirde ise bu kez davacının dayandığı tapu kaydının kapsamında kalıp kalmadığı belirlenmelidir. Bu cümleden hareketle; taşınmazın bulunduğu yöreyi iyi bilen, elverdiğince yaşlı, yansız, yerel bilirkişi, tespit bilirkişileri ve aynı yönteme göre belirlenecek taraf tanıkları huzuru ile dava konusu taşınmazlar başında yapılacak keşifte 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20. maddesi hükmü uyarınca öncelikle davacı tarafın dayanağını oluşturan tapu kaydı yerel bilirkişi yardımı ile zemine uygulanmalı, uygulamada tapu kaydının haritası varsa 20/A maddesi, haritası yoksa tapu kaydında tarif edilen sınır yerleri esas alınmalı; yerel bilirkişice bilinemeyen sınırlar yönünden taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı, uzman bilirkişiye tapu kaydında tarif edilen sınır yerleri düzenleyeceği haritada ayrı ayrı işaret ettirilmeli, kaydın sabit sınırlı sayılıp sayılmayacağı değerlendirilmeli, buna göre tapu kaydının kapsamı kesin olarak belirlenmelidir.

Yapılacak araştırma sonucu taşınmazın tapu kaydı dışında kalan bölümleri orman sayılmayan yerlerden ise bu yerler açısından zilyetlik yolu ile kazanma koşulları araştırılarak, yapılacak keşifte, tarım uzmanı bilirkişi olarak ziraat mühendisine inceleme yaptırılıp, taşınmazın zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi niteliğinde olup olmadığı belirlenip, bu yolda rapor alınmalı; komşu parsellerin tutanak ve dayanakları getirtilip uygulanarak, bu taşınmazları sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı; varsa, zilyetlik tanıkları taşınmazlar başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl süreyle ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tesbit tarihine kadar davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; davacı açısından zilyetlik terk edilmiş ise bu terkin zorunlu yoksa iradi terk olup olmadığı belirlenmeli, ayrıca 3402 sayılı Kanunun 14. maddesi uyarınca, davacı adına aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden başkaca taşınmaz mal tesbit ya da tescil edilip edilmediği tapu müdürlüğü ve ilgili kadastro müdürlüğü ile hukuk mahkemeleri yazı işleri müdürlüğünden sorulup, aynı Kanunun 3/7/2005 tarihli ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu ile değiştirilen 14/2. maddesi hükmü gözetilerek sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, Kanunun getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde kurulan hüküm usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: 1) Yukarıda bir numaralı bentde açıklanan nedenlerle; davacı vasisinin temyiz taleplerinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine,

2) İki numaralı bentde açıklanan nedenlerle; davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 18/11/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3800, Karar No: 2019/5953, Tarih: 10.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/3800 E.  ,  2019/5953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, yargılamanın yenilenmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 374 ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın yenilenmesi talebi, hukuki niteliği itibariyle ayrı ve bağımsız bir davadır. İBK 23.05.1956 gün ve 8/9 sayılı kararında da yargılamanın yenilenmesi talebinin müstakil bir dava olduğu, bu sebeple harca tabi olduğu ve mutlaka usulüne uygun duruşma daveti yapılmak suretiyle karara bağlanması gerektiği, evrak üzerinden değerlendirme yapılamayacağı hususu vurgulanmıştır.

İlk derece mahkemesince yargılamanın iadesi talebinin reddine ilişkin kararının, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtikten sonra verildiği açıktır. Dava dosyasında 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3. maddesinin ve bu meyanda anılan maddenin 2. fıkrasının uygulanmasını gerektirir nitelikte bir kararın temyiz incelemesinin yapıldığını gösterir bilgi-belgeye rastlanılmadığı, diğer bir ifadeyle, söz konusu hükmün 1086 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde temyiz incelemesine tabi tutulmasını gerektirici mahiyet taşımadığı anlaşılmakla, iş bu karara karşı yapılacak kanun yolu başvurusu, istinaf yoludur.

Bu nedenle karar tarihi itibarı ile temyize tabi olmayıp, istinaf denetimine tabi olan karara karşı yapılan kanun yolu başvurusunun değerlendirilmesi için dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi’ne gönderilmek üzere, ilk derece mahkemesine İADESİNE, 10.07.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17439, Karar No: 2013/9533, Tarih: 07.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2011/17439 E.  ,  2013/9533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, murisin 12.08.1951-24.01.1952 arası dönemde yaşlılık, malullük ve ölüm sigortası primine tabi olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, yazılı biçimde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı ile davalı işveren avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup; davalı işyerinin ...50001 sicil numarasıyla 01.04.1950 tarihi itibariyle kapsama alındığı, davalı işyeri tarafından gönderilen belge içeriklerine göre murisin, 12.08.1951-24.01.1952 arası dönemde hastalık sigortasına, 11.07.1955-12.12.1955 ve 07.01.1960-23.02.1960 arası dönemlerde ise ihtiyarlık sigortasına tabi olarak çalıştığı, yine 13.08.1951 tarihli “sigortalı işe giriş bildirimi” belgesi ile 12.08.1951 alınma tarihli “kampanya işçileri geçici ve sürekli işçi kartı” belgesi bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, gerekçede, davalı dönemdeki çalışmanın 5417 sayılı Yasaya göre hastalık sigortasına bağlı çalışma olarak bildirildiği, asıl talebin hizmet tespiti olmayıp davaya konu çalışmanın emeklilikte değerlendirilmesine yönelik bulunduğu, bu nedenle de hak düşürücü sürenin geçmediği belirtilerek, murisin 13.08.1951-24.01.1952 arası dönemde davalı işyerindeki çalışmalarının 506 sayılı Yasanın geçici 12. maddesi uyarınca, malullük, yaşlılık ve prim ödeme gün sayısı olarak kabulüne fazlaya ilişkin istemin reddine biçiminde hüküm tesis edilmiştir.

Bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Konuya ilişkin Sosyal Sigorta Mevzuatı irdelendiğinde; ilk yaşlılık sigortası müessesini kuran 02.06.1949 tarihli ve 01.04.1950 yürürlük tarihli 5417 sayılı Kanunun geçici maddesi; “Bu kanunun primlerle ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihte 35 yaşını geçmiş bulunanlardan 60 yaşını doldurduktan sonra 5. maddesindeki şartları yerine getirmeyenler de aşağıdaki şartlar

dahilinde bu kanun hükümlerinden faydalandırılırlar. a)İhtiyarlık sigortası Kanununun primle ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önceki 5 yıl içinde en az 1000 gün ve münavebeli işlerde çalışanların da 800 gün İş Kanununa tabi iş yerlerinde çalıştığını ispat etmek;...(a) bendinde yazılı eski hizmet süreleri, sigortalıların son beş yıl içinde çalıştıkları iş yerlerinden alacakları kanıtlı belgeleri, primlerle ilgili hükümlerin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde İşçi Sigortaları Kurumuna tevdi edilmek suretiyle belgelenir.” hükmünü, 01.06.1957 yürürlük tarihli 6900 sayılı Yasanın muvakkat 1. maddesi; “1 Nisan 1950 tarihinde 35 yaşını geçmiş olanlardan 60 yaşını doldurup 12 nci maddede yazılı şartları getiremediğinden aylık bağlanmasına hak kazanamayan ve: a) 1 Nisan 1950 tarihinden önceki 5 yıl içinde en az 1000 gün veya çalışma vekaletince tespit olunan münavebeli işlerde çalışanların da 750 gün İş Kanununa tabi iş yerlerinde çalıştıklarını ispat eden,... (a) Bendinde yazılı eski hizmet süreleri, sigortalıların, 1.4.1950 tarihinden önceki beş yıl içinde çalıştıkları iş yerlerinden alacakları belgeleri İşçi Sigortaları Kurumuna tevdi etmeleri suretiyle tevsik olunur.” hükmünü, 506 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi “Bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar, yürürlükten kaldırılmış 4772, 5417, 5502 ve 6900 sayılı Kanunlar ile eklerine ve değişikliklerine göre hak kazanılmış bulunan her türlü yardım, tahsis ve ödemeler, bunların dayandığı kanun hükümleri gereğince kurumca sağlanır ve iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûliyet, ihtiyarlık ve ölüm sigortalarından hak kazanılmış olan gelir ve aylıkların ödenmesine, yardımların yapılmasına ve ödeneklerin verilmesine bu kanunda yazılı hüküm ve esaslara göre devam olunur. Ancak, malûliyet, ihtiyarlık ve ölüm sigortalarından bağlanmış bulunan veya bağlanılmasına hak kazanılmış olan gelir ve aylıkların alt sınırı hakkında bu kanun hükümleri uygulanır.” hükmünü, geçici 9. maddesi “Yürürlükten kaldırılmış 5417 ve 6900 sayılı Kanunların geçici 1 inci maddelerine göre, bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar Kuruma eski hizmet çalışma belgesi vermiş bulunanların sözü edilen maddelerde belirtilen hakları saklıdır.” hükmünü, geçici 12. maddesi ise “Sigortalılar namına, yürürlükten kaldırılmış 5417 ve 6900 sayılı Kanunlara göre ödenen primler ile bunların prim ödeme gün sayıları, bu kanuna göre ödenen malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ve prim ödeme gün sayısı olarak kabul edilir.” hükmünü içermektedir.

Somut olayda, mahkeme, 506 sayılı Yasanın geçici 12. maddesine göre davanın kabulüne karar vermiş ise de davaya konu uyuşmazlık döneminin hastalık sigortasına tabi olarak geçen dönem olması, anılan maddede ise malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primleri düzenlenmiş olup anılan primler yönünden 5417 ve 6900 sayılı yasalara atıfta bulunulmuş olması karşısında, anılan maddeye dayalı olarak yazılı şekilde tesis edilen mahkeme hükmü yerinde görülmemiştir. Mahkemece, yukarıda içeriği açıklanan uyuşmazlık konusu döneme ilişkin mevzuat hükümleri de göz önüne alınarak ve gerektiğinde bilirkişi incelemesi de yaptırılmak suretiyle yargılama yapılıp varılacak sonuca göre dava konusu talep hakkında bir karar tesis edilmelidir.

Mahkemece, belirtilen maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmadan eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde; davalı Kurum avukatı ile davalı işveren avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan Türkiye Şeker Fab. A.Ş. Alpullu Şeker Fab. 'na iadesine, 07.05.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14951, Karar No: 2017/6498, Tarih: 22.02.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/14951 E.  ,  2017/6498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan beraatına ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın, İhtiyaç Yayıncılık ..... Bilişim Hizmetleri Turizm Reklam Otomotiv İnşaat Organizasyon Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti'nin kurucu ortağı ve hissedarı olduğu, sanık ...'ın da aynı şirketin ortağı ve yetkili temsilcisi olduğu, bu şirkette yayın editörü olarak çalışmakta olan .....'ın şirket hesabından kullandığı 2.000 TL avansı, işten ayrılmasından sonra sanığın kendisine verdiği şahsi hesabına yatırmak suretiyle iade ettiğini, şirket müdürü sanığın bu şekilde şirket parasını kendi hesabına geçirmek suretiyle atılı suçu işlediği iddia edilen olayda;

Sanık savunmaları ve tanık anlatımlarına göre, şirket çalışanı .....'ın avans olarak aldığı 2.000 TL'yi, işten ayrılmasının ardından şirket muhasebecisinin yönlendirmesi ile sanığın şahsi hesabına yatırdığı, sanığın bu paranın hesabına yatırıldığını fark etmesi üzerine, parayı şirket hesabına aktardığı, ayrıca şirketin ortağı ve şirketi temsile yetkili müdür olan sanığın, kendisinin hisse sahibi olduğu şirkete yönelik hizmet ilişkisinin bulunmadığı anlaşılmakla; atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, eksik inceleme ve araştırma sonucu karar verildiğine ve atılı suçun sübut bulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 22/02/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14066, Karar No: 2023/22324, Tarih: 10.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/14066 E.  ,  2023/22324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/64 E., 2016/131 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkeme kararı ile sanıkların üzerine atılı suç yönünden kastlarının bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca sanıkların beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin; sanık ...'ın müvekkilinin fotoğrafını ... sosyal paylaşım sitesinde paylaştığını kabul ettiğine, bu nedenle sanıkların atılı suçu işlediklerine, beraat kararları verilmesinin usûl ve yasaya aykırı olduğuna, bu nedenle ve resen görülecek nedenlerle hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın ... İlçe Emniyet Müdürlüğünde polis memuru olarak görev yaptığı, olay günü sanık ...'ın kasksız motosiklet kullandığı gerekçesiyle cezai işlem uygulaması nedeniyle sanık ...'ın kendi ... hesabından katılanın resmini yayınlayarak altına '' An itibari ile ... emniyet karakolu önü, devletimizin açlıktan ağzı kokmaya başlamış, 24 saat sokaklarda dilencilik yapıyorlar'' şeklinde yazı yazdığı, sanık ...'ün '' Ceza ile kimse eğitilmez, devlet ceza verici değil, düzen sağlayıcı olmalıdır, öyle kuytuya saklanıp ceza avcılığı ne devlete ne de devletin polisine yakışmaz, pusu kurmak polis işi olamaz, kimse kusura bakmasın bir sürü polis arkadaşımız var ama ayıptır, böyle pusu kurar gibi çevirme benim polisime yakışmaz bu düpedüz soygunculuktur.'' şeklinde, sanık ...'in ise ''Devlete para lazım, ...'nın polisi işine geldiğine yol veriyor, işine gelmediğine her türlü kitliyor.'' şeklinde yazı paylaşmaları şeklindeki eylemleri nedeniyle sanıklar hakkında hakaret suçundan açılan davada, sanıkların atılı suç yönünden kastlarının bulunmaması nedeniyle beraatlerine karar verilmiştir.

2. Sanıklar atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3. Katılanın aşamalardaki beyanları uyumludur.

4. Araştırma tutanağı ile ... sayfa çıktısı dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

2. Sanıklar atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3. Katılanın aşamalardaki beyanları uyumludur.

4. Araştırma tutanağı ile ... sayfa çıktısı dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövmek şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanıkların ... hesabında yaptıkları paylaşımdaki sözlerle ilgili öncelikle belirtilmelidir ki, kullanılan ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte bu ifadelerin, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek "yeterli bir altyapının" mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.

Kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği ise AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir. AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda, sanıklar tarafından ... hesabında yapılan paylaşımlara ilişkin sözlerin mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğinde olduğu, aksi düşünülecek olursa, suçla korunmak istenen değer ölçüsüz bir şekilde genişleyecek ve ifade özgürlüğünü ön plana çıkaran evrensel hukuk düşüncesiyle bağdaşmayan bir yorum anlamına gelebilecektir. Bu itibarla, hakaret suçunun unsurlarının somut olayda oluşmadığı anlaşılmakla, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9866, Karar No: 2014/30186, Tarih: 17.09.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/9866 E.  ,  2014/30186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık hakkında 6136 Sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık hakkında mağdur ...'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluş, kabul ve tüm dosya kapsamına göre, mağdurun arkadaşı olan tanık ... ile sanığın arkadaşı olan tanık ... arasında araba alım satımı nedeniyle çıkan ve müştekinin dahil olmadığı tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine sanığın, mağdur ile tanık ...'ın arkalarından yaklaşık 30 metre mesafeden tabanca ile ... doğru ateş ettiği ve asıl hedefin tanık ... olduğu halde mağdurun ayağından isabet alarak yaralanması karşısında, sanık hakkında mağdura karşı eylemi nedeniyle olası kasta ilişkin TCK'nin 21/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/868, Karar No: 2018/2651, Tarih: 10.05.2018

**19. Hukuk Dairesi         2018/868 E.  ,  2018/2651 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Dairemizin 10/05/2017 tarih 2016/9238 Esas 2017/3637 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 10/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.