muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/959, Karar No: 2019/1131, Tarih: 05.11.2019

Günümüzdeki ağır ekonomik koşullar karşısında eğitimle çalışmayı bir arada sürdürmenin mümkün olmayacağı, bir kural ve karine olarak kabul edilmelidir (HGK’nın 12.5.1999 tarihli ve 1999/2-288 E., 1999/294 K. sayılı kararı).

Somut olaya gelince; dava tarihi itibariyle davacı çocuk reşit olup, Açık Öğretim Lisesi öğrencisi olarak eğitimine devam etmektedir. Davalının ise emekli olduğu ve 800,00TL emekli aylığı aldığı anlaşılmaktadır. Davacı kısa süreliğine özel güvenlik görevlisi olarak çalışmışsa da bu çalışması sürekli olmadığı gibi kendisinin ve okulunun giderlerine de yetmemektedir. TMK’nın 328. maddesi ergin çocuğun eğitiminin devam etmesi hâlinde ana ve babanın durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde yardımda bulunmalarını bir yükümlülük olarak öngörmüştür. Dolayısıyla davalının eğitimine devam eden ve düzenli bir geliri bulunmayan çocuğuna bir miktar nafaka ödeyebileceği kuşkusuzdur. Yine mahkemenin kabulünün aksine açık öğretim lisesinde okuyor olmak, babanın yardım nafakası yükümlülüğünü ortadan kaldıran bir sebep olarak kabul edilemez. Öyleyse baba eğitimine devam eden ve yoksulluğa düşmüş çocuğuna yardım etmek zorundadır. Çocuğun okulunu bitirip, bir işe girmesi, çocuğun yararına olduğu gibi babanın da yararına bulunmaktadır.

Şu hâlde, yerel mahkemece davacı yararına hakkaniyete uygun bir miktarda yardım nafakasına hükmolunması gerekirken, nafaka isteminin tümden reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hâl böyle olunca; yerel mahkemece, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, yanılgılı gerekçe ile önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle, direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı Kanun’un 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 05.11.2019 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11967, Karar No: 2010/7444, Tarih: 14.06.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/11967 E.  ,  2010/7444 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih : 16.06.2009

Nosu : 1023-256

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin pamuk ve çeltik sulamada kullandığı özel trafosunda davalı kurum görevlilerince 20.07.2002 tarihinde yapılan kontrolde aktif enerji 995, reaktif enerji 116,3 ve kapasitif enerjinin ise 193 olduğunu, bu değerlere göre borcunun 11.200.-TL.civarında olduğunu kendisine söylediklerini, daha sonra 15.08.2002 tarihinde trafoyu kontrole gelen davalı kurum yetkililerinin panoda kaçak elektrik kullanıldığının tespit edildiğini söyleyerek tutanak tuttuklarını, 25 günlük bir sürenin geçmiş olmasına rağmen aktif enerji miktarında bir değişiklik olmadığını, kaçak elektrik tespiti yapıldıktan sonra müvekkiline iki adet kaçak elektrik fatura bildirimi gönderildiğini, davalı kurum yetkilileriyle yapılan sözlü görüşmede faturalardan değeri düşük olan birinci faturanın iptal edilmiş olduğunun söylenmiş olmasına rağmen bir cevap verilmediğini, faturaların yönetmelik hükümlerine aykırı olarak düzenlenmiş olduğunu bildirerek, borçlu bulundukları miktarın, bilirkişilerce yapılacak incelemede ortaya çıkacak olan değere göre belirlenmesini, bu kabul edilmediği takdirde davalı kuruma 73.608.37.-TL.borçlu olmadıklarına ve 5.915.49.-TL.borçlu olduklarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kaçak elektrik kullandığının tespiti üzerine düzenlenen faturanın yönetmelik hükümlerine uygun olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre, davacının aktif sayacın bağlantılarında değişiklik yaparak sayaca müdahale etmek suretiyle kaçak elektrik kullandığı, esasen davacının kaçak elektrik kullanmadığı yönünden de bir iddiasının bulunmadığı, Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği’nin 41.maddesine göre kaçak elektrik kullanım hesabının son işlem tarihi olan 20.07.2002 tarihinden yapılması gerektiği, bu nedenle davalı idarenin önce 52 gün, daha sonra 89 günlük süre için tahakkuk yaptığı faturaların hatalı olduğu gerekçeleriyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulü ile davacının 15.08.2002 tarih ve 15120 sayılı tutanak gereğince toplam 13.821.63.-TL.borçlu olduğunun tespitine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, davalı şirket tarafından gönderilen 2 adet toplam 73.608.37.-TL.lik faturalar ile borçlu olunmadığının, gerçek borcun 5.915.49.-TL.olduğunun tespitine ilişkindir.

Dava, davalı şirket tarafından gönderilen 2 adet toplam 73.608.37.-TL.lik faturalar ile borçlu olunmadığının, gerçek borcun 5.915.49.-TL.olduğunun tespitine ilişkindir.

Bu talep İİK.nun 72.maddesinde açıklanan menfi tespit davasıdır. Menfi tespit davasında borçlunun, borçlu olmadığı miktar saptanarak karar verilir. Bir başka anlatımla, dava konusu faturaların hangi miktarından sorumlu olmadığının belirlenmesi gerekir. Mahkemece bu yön gözden kaçırılarak, davacının dava konusu faturalardan dolayı borçlu olduğu miktara karar verilmiş olması, yukarıda açıklanan menfi tespit davasının temel ilkelerine aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21148, Karar No: 2022/1108, Tarih: 05.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/21148 E.  ,  2022/1108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- ... gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin Anayasa Mahkemesi’nin ... tarihli ve ... Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, ... tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3445, Karar No: 2012/1527, Tarih: 29.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/3445 E.  ,  2012/1527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin yönetim kurulu üyesi olduğunu, 28.06.2009 tarihli genel kurulda alınan 2008 yılı bilanço ve gelir gider farkı hesaplarının kabulüne, yönetim ve denetim kurullarının ibrasına dair kararlar ile 2009 yılı tahmini bütçe ve çalışma raporunun kabulüne dair kararın ve yapılan seçimlerin Kooperatifler Kanunu ile ana sözleşmeye aykırı olduğunu ileri sürerek, 4., 5., 6. ve 7. maddeler ile alınan kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, çağrı ve toplantının usulünce yapıldığı, bilançonun gerçeği yansıtmaması nedeniyle genel kurul gündeminin 4. maddesinde yer alan 2008 yılı bilanço ve gelir gider farkı hesaplarının kabulüne ilişkin kararın iptaline, diğer maddelere ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kooperatif genel kurul kararlarının iptali istemine ilişkin olup, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu' nun 53' üncü maddesi uyarınca, genel kurul kararlarının, yasaya, anasözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırı olması durumunda toplantıda bulunan ortaklar, alınan kararlara muhalif kalarak, keyfiyeti tutanağa yazdırdıktan sonra kararın iptali için dava açabilir. Genel kurula katılan ortağın, genel kurulca alınan karara ret oyu vermesi ve muhalefet şerhini genel kurul tutanağına yazdırması gereklidir.

Somut olayda, iptali istenen 4.,5., 6. ve 7. maddede yer alan kararlara karşı davacının muhalefet şerhini genel kurul tutanağına yazdırmadığı, 4., 5., 6. maddelerin oyçokluğuyla 7.maddenin ise oybirliğiyle kabul edildiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, dava koşulları yerine getirilmeden açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, bu yön üzerinde durulmadan işin esasına girilerek, davanın kısmen kabulü ile 4. madde yönünden davanın kabulüne, diğer maddeler yönünden reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle diğer tamyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 29.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7990, Karar No: 2012/6651, Tarih: 20.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/7990 E.  ,  2012/6651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum, ... İnşat Gıda Su Ürünleri Sanayi Limited Şirketi ve ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen

farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalılardan Kurum, ... İnşat Gıda Su Ürünleri Sanayi Limited Şirketi ve ... bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ... İnşa. Gıd. Su Ürn. San. Ltd. Şti ve ... Orman Ürünlerine iadesine 20/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4089, Karar No: 2020/894, Tarih: 08.06.2020

**19. Hukuk Dairesi         2018/4089 E.  ,  2020/894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı şirket temsilcisi, davalının şirket aleyhine çeke dayalı takip yaptığını, çekteki imzanın davacı şirketin yetkili temsilcisine ait olmadığını ileri sürerek davacının takip nedeniyle borçlu olmadığının tespitini, takibin iptalini ve kötü niyet tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, çekteki ciranta imzasının kararkteristik özelliği olmaması nedeniyle davacı şirket temsilcisine ait olup olmadığının tespit edilemediği, incelenen fatura ve defterlere göre davacının davalıya 896,80 TL miktarında borçlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne kısmen reddine, davacının, dava konusu takipte davalıya yalnızca 896,80 TL borçlu olduğunun, arta kalan miktardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hükmün davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2016/14272 esas ve 2018/263 karar sayılı ve 31.10.2018 tarihli ilamı ile “Dava, İİK'nun 72. maddesi hükmü gereğince açılan menfi tespit davasıdır. Bu durumda mahkemece kurulacak hükmün olumsuz, bir başka deyişle borçlu olunmayan kısmın tespiti şeklinde olması gerekirken, 896,80 TL borçlu olunduğuna dair olumlu tespit şeklinde hüküm oluşturulup, hangi miktardan dolayı borçlu olunmayan miktarın açık bir şekilde belirtilmeyerek infazda tereddüt yaratacak biçimde, İİK’nın 72. ve HMK’nın 297. maddesi hükümlerine aykırı olarak karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır “ gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanan imza örnekleri ile birlikte Adli Tıp Kurumu' ndan alınan 16/07/2012 tarihli rapor sonucunda çekteki ciroda davacı şirket kaşesi altına atılan imzanın basit tersimli imza olması nedeniyle şirket yetkilisi ...'ın eli ürünü olup olmadığının tespit edilememesi karşısında bu durumun borçlu lehine değerlendirileceği, ticari defterler üzerinde yapılan inceleme sonucunda davacı şirketin ticari defterlerinin açılış tasdiki yapıldığı, kapanış tasdiklerinin ise yaptırılmadığı bu nedenle defterlerin kanuna uygun suretle tutulmadığı, HMK'nun 222. maddesine göre kapanış tasdiki yapılmamış olan defterlerin sahibi lehine delil

olarak kabul edilemeyeceği yönünde düzenlenen kanun hükmü karşısında defter incelemesi sonucunda davacının davalıya 896,80-TL borçlu olduğu kabul edildiği, bakiye 9.988,02-TL için ATK raporunun karara esas alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

olarak kabul edilemeyeceği yönünde düzenlenen kanun hükmü karşısında defter incelemesi sonucunda davacının davalıya 896,80-TL borçlu olduğu kabul edildiği, bakiye 9.988,02-TL için ATK raporunun karara esas alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, icra takibine konu çekten kaynaklanan alacağın tahsiline yönelik yapılan kambiyo senetlerine özgü takipten dolayı borçlu bulunmadığının tespitine ilişkindir. Mahkemece dava konusu çekle ilgili olarak inceleme yapılıp karar verilmesi gerekirken dava konusu olmayan taraflar arasındaki ticari ilişkiden kaynaklanan alacak borç ilişkisinin irdelenerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, davalı dava konusu icra takibine konu çekteki ciro imzasının davacı şirket yetkilisinin eli ürünü olup olmadığı tespit edilemediğinden menfi tespit davalarında ispat yükümlülüğünün davalıya ait olması sebebiyle dava konusu çekten dolayı davacı şirketin herhangi bir hukuki sorumluluğu bulunmadığı anlaşılmakla davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile hüküm kurulması doğru görülmemiş,kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 08.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4380, Karar No: 2016/6234, Tarih: 24.05.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/4380 E.  ,  2016/6234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 29.05.2013 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 24.05.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... ile karşı taraftan davacılar vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.350 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14603, Karar No: 2015/10446, Tarih: 16.11.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/14603 E.  ,  2015/10446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2014

NUMARASI : 2013/500-2014/412

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu 110 ada 323 parsel numaralı taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesinde adı geçen Ş.... S... ile davacı arasında irtibat sağlanamamıştır. Beyanlar hanesindeki şerhin dayanağı belgeler ile birlikte Ş... S... ile davacılar arasındaki irtibatı gösteren mirasçılık belgesinin getirtilerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 16.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.