muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7163, Karar No: 2011/7003, Tarih: 22.09.2011

Somut olayda, davacının davalı işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır Uyuşmazlık, davacının çalışmalarının kısmi süreli ya da tam süreli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 13.maddesine göre işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir. Emsal işçi, işyerinde aynı veya benzeri işte tam süreli çalıştırılan işçidir. Yukarıda anılan yasa hükümleri doğrultusunda, usta öğreticilerin ders saati karşılığında ücrete hak kazanmaları esas olduğundan kısmi süreli iş sözleşmesi ile çalıştıkları kabul edilmelidir. Ancak, davacının ders saatleri dışında kurumun kendisine verdiği görev ya da işin niteliği gereği çalışmasını sürdürdüğü hallerde günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırdığı ve aynı işyerinde tam gün süreli çalışan emsal çalışanlarla aynı işi yaptığı belirlendiği takdirde davacının tam süreli çalıştığı kabul edilebilir ise de mahkemenin yeterli ve gerekli bir araştırmayla davacının çalışmasının kısmi süreli ya da tam süreli olup olmadığını aydınlığa kavuşturmadan yazılı şekilde karar vermesi yerinde değildir.

Yapılacak iş, işyerinden davacının işyeri özlük dosyası ile ders programlarını, devam-devamsızlık ve puantaj kayıtlarını ve imzalı ücret ödeme belgelerinin tamamını getirtmek, davacı ile birlikte çalışan müdür, müdür yardımcısı, öğretmen ve usta öğreticileri dinlemek, davacının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenle bildirim dışı kaldığını araştırmak, davacının günlük mesaisinin tamamını bu işe ayırıp ayırmadığı ve aynı işyerinde tam gün süreli çalışan emsal çalışanlarla aynı işi yapıp yapmadığı yada tam gün süreli çalışan emsal çalışanlara göre önemli ölçüde daha az çalışıp çalışmadığı belirlenerek davacının çalışmalarının tam süreli mi kısmi süreli mi olduğu tüm uyuşmazlık konusu süre için ayrıntılı olarak tespit edilip dosyadaki tüm deliller değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.9.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12680, Karar No: 2010/7584, Tarih: 29.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12680 E.  ,  2010/7584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.04.2008 tarih ve 2006/365-2008/100 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 29.06.2010 gününde taraflar ve avukatları tebligata rağmen duruşmaya gelmediğinden, tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 04.10.2004 tarih ve 2004/03577 sayılı çoklu endüstriyel tasarım başvurusuna, davalılardan şirketin itirazını diğer davalının YİDK’nca kabul edildiğini, itiraza gerekçe gösterilen davalının “2005-2006” başlıklı kataloğunda yer alan MS 44, 742 ve RW 141 kod numaralı ürünlerin 2003 tarihli faturalara dayalı olduğu ve başvuru konusu askı tasarımlarını benzediği sonucuna varılmasının doğru olmadığını, askı tasarımlarında seçeneğin az olması nedeniyle küçük bir farkın bile önemli olduğunu, bilgilenmiş kullanıcının halk değil elbise üreticileri, toptancıları ve satıcıları olabileceğini, bu kişilerin küçük farkları ayırtedebileceklerini, başvuru konusu askı tasarımlarının örgü elbise askıları olup davalı şirketin tasarımlarının ise ceket ve gömlek askı tasarımları olduğunu ve arada farklılık bulunduğunu, önceki tarihli faturalardaki ürün kodlarını taşıyan kataloğun başvurudan ve rüçhan tarihlerinden sonra basılmış olması nedeniyle incelemeye esas alınamayacağını, kataloğdaki askı görünümlerinin tek açıdan çekilmiş olması nedeniyle, tasarımın genel izlenimini tamamıyla yansıtamayacağını, üç farklı açıdan görünüm içeren başvuru ile kıyaslanmasının sağlıklı sonuç vermeyeceğini, başvuru konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik nitelini haiz olduğunu ileri sürerek, YİDK’nun 02.12.2005 tarih ve T-531 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir. ..

Davalılar vekili, başvuru konusu tasarımların benzerlerinin başvuru ve rüçhan tarihinden önce kamuya sunulduğunu, küçük farkların dışında kalan ortak özelliklerin ayırtetmeye engel olacak kadar çok olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, başvuru konusu tasarımların benzerlerinin başvuru ve rüçhan tarihinden önce kamuya sunulduğunu, küçük farkların dışında kalan ortak özelliklerin ayırtetmeye engel olacak kadar çok olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, başvuru ilan edilmeden önce davalı şirketin 18.11.2004 tarihinde notere başvurup, kapsadığı askı tasarımlarının şirkete ait olduğunu beyan ettiği katalogta basım tarihi yok ise de, 2005/2006 yılında kullanılmak üzere bastırıldığının anlaşıldığı, en geç 18.11.2004 tarihinde basıldığının kabulü gerektiği, başvuru ve rüçhan tarihinden sonra katalog notere sunulmuş ise de, katalogda yer alan ürün kodlarının sahteliği ileri sürülmeyen faturalarda yer alması ve faturaların başvuru ve rüçhan tarihinden önceye ait olması karşısında, ürünlerin faturalardaki kodlarla fatura tarihlerinde kamuya sunulduğu ve katalogdaki kodlarla tutarlı olduğunun kabulü gerektiği, faturaların ve kataloğun sonradan itiraza dayanak olsun diye bastırıldığına dair iddianın kanıtlanamadığı, itiraza dayanak görsellerin, başvuru konusu görsellerin açı ve sayısı ile bire bir örtüşmesini beklemek işin mahiyetine aykırı düşeceği, zira geçmiş tarihli görsellerin yeniden üretimine olanak bulunmadığı, genel izlenimlerin kıyaslanmasına olanak verecek yeterlilikte olmalarının yeterli olacağı, katalogdaki görsellerin kıyaslamaya yeterli olduğu, katalogtaki görselleri esas olması için oluşturulan ikinci heyet raporunun benimsendiği, kataloğ ve faturaları yeterli görmeyen ilk heyetin asıl ve ek raporuna itibar edilmediği, MS 44, 742 ve RW 141 kod numaralı ürün resimlerinin başvuru konusu tasarımlara benzediği, başvurunun ayırtedici ve yeni olmadığını bu ürün tasarımları ile kanıtlandığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporu, tasarım başvuru tarihinden önceki tarihleri taşıyan davalı şirketin faturaları üzerinde yazılı ürün kod numaralarının, başvuru tarihinden sonra bastırıldığı mahkemece de kabul edilen kataloğda yer alan aynı kod numaraları taşıyan ürün görselleri ile başvuru konusu tasarımların görselleri karılaştırılmak suretiyle sonuca gidilmiştir. Oysa, davacının başvuru görselleri yönetmeliğin 8/a-son paragrafında “üç boyutlu tasarımlarda, tasarımın daha iyi anlaşılabilmesi bakımından en az önden, yandan ve üstten görünümlerinin verilmesi şarttır” şeklinde yer alan düzenlemeye uygun olarak 3 boyutlu iken, katalogdaki görseller tek açıdan elde edilmiş görseller olup, sağlıklı bir inceleme yapılması olanağını vermediğinin kabulü gerekir. Faturalarda ürünlerin görselleri yer almadığından ve ürün kodlarının evrensel nitelikte herkesin üzerinde, ittifak ettiği ürün kodları olduğu kanıtlanmadığından, faturalardaki kodların kataloğdaki kodlarla aynı olmasından yola çıkılarak, ürünlerin fatura tarihlerinde kamuya sunulduğunun kabulü hatalı olmuştur. Hükme esas alınmayan ilk bilirkişi kurulu asıl ve ek raporunda, ürün kodlarında değişiklik yapılmasının muhtemel olabileceği değerlendirilmiş, faturalardaki kodların karşılığının neyi anlattığının tespitinin mümkün bulunmadığı sonucuna varılıp, faturalar ve kataloğ kıyaslamaya elverişli bulunmamış ve itibar edilmemiş ürün görsellerinin üretim tarihlerinin tespiti olanağının bulunmadığı, ürün örneklerinin objeleri sunulsa dahi kataloğdaki görseller olup olmadığını dahi anlaşılamayacağı görüşü de bildirilmiştir.

Mahkemece, davacının faturaların ve kataloğun itiraza dayanak olsun diye sonradan düzenlendiğine dair ciddi kuşku ve itirazlarının bulunmadığı gerekçesi de dosya kapsamına uygun olmayıp, davacının itirazları mahkemenin kabul ettiğinin aksi yönde olduğu kuşkusuzdur.

Bu durumda mahkemece, davacı vekilinin tasarım konusu askı tasarımlarının örgü elbiselere, davalı şirketin tasarımlarının ise elbise ve ceket askılarına ilişkin bulunduğuna, seçenek özgürlüğün kısıtlı olduğuna, bilgilenmiş kullanıcının elbise üreticileri, toptancıları ve satıcıları olduğuna, küçük bir farkın bile önemli bulunduğuna dair itirazları üzerinde özellikle durularak, yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde, yeni bir bilirkişi kurulundan, çelişkiyi gideren, denetime elverişli bir rapor alınıp, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, taraf vekilleri duruşmaya gelmediğinden vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 29.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4424, Karar No: 2010/5213, Tarih: 29.03.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/4424 E.  ,  2010/5213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava konusu dosyaya celbedilen 2.11.2006 tarih ve diğer faturalara göre davacı şirket tarafından davalı, hastaneye Telsiz Telefon bakım tamir ve montaj ve devralma bağlantısı yapılmış olup, taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisi mevcuttur.

Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 15.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 15.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 29.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5647, Karar No: 2015/5828, Tarih: 20.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/5647 E.  ,  2015/5828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: SİVEREK 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2011/616-2013/704

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, mirasbırakan amcası ..................’un kayden malik olduğu 207 ve 210 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydında “............” yazan soyadının “................” olarak düzeltilmesini, yazılmayan baba adının ise “Mustafa” olarak eklenmesini istemiştir.Davalı, Tapu Müdürlüğü davaya cevap vermemiştir.Asli müdahil Safiye, davacı iddialarının gerçeği yansıtmadığını, dava konusu 207 ve 210 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydında yazılı kişinin aslında mirasbırakan dedesi Kerim oğlu H..... K..... olduğunu, asli müdahillik taleplerinin kabulü ile, taşınmazların tapu kaydında mirasbırakanı ................’un yazılmayan baba adının “Kerim” olarak eklenmesini istemiştir.Asli müdahil Gülay, dava konusu 207 ve 210 parsellerin tapu maliki ve zilyedinin mirasbırakan babası Zülfi oğlu ............... olduğunu, asli müdehale taleplerinin kabulü ile, tapu kaydında mirasbırakanı Hıdır Kurt’un yazılmayan baba adının “Zülfi” olarak eklenmesini istemiştir.Mahkemece, davacı ve asli müdahillerin iddialarını ispatlayamadıkları gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.Karar, davacı ve asli müdahil Gülay tarafından süresinde, asli müdahil Safiye tarafından ise süresinde ve duruşma talepli olarak temyiz edilmiş olup, yapılan incelemede asli müdahil Safiye’nin duruşma istemi değerden reddedilerek; Tetkik Hakimi ..................'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle tapu sicilinde malik kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenen taşınmazlarda müdahil davacıların da mülkiyet iddiasında bulunduğu gözetilerek davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre; davacı ve asli müdahil Gülay'ın temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2.50.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan ve yine aşağıda yazılı 2.50.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden asli müdahilden alınmasına, 20.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2349, Karar No: 2009/2905, Tarih: 08.04.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/2349 E.  ,  2009/2905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayet eden vekili, Bakırköy 1. İcra Müdürlüğünün 2006/8618 Esas sayılı dosyasından yapılan sıra cetvelinde, paranın garameten paylaştırılmasına karar verilmesinin hatalı olduğunu, müvekkil alacağının ilama dayalı nafaka niteliğinde olması nedeniyle önceliği bulunduğunu belirterek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet edilen vekili, paranın garameten paylaştırılmasında bir isabetsizlik bulunmadığını belirterek şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, vergi alacağının imtiyazının olmaması nedeniyle, paranın tamamının imtiyazlı olan nafaka alacaklısına ödenmesi gerektiği belirtilerek şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Şikayet edilen vekili kararı temyiz etmiştir.

6183 sayılı Kanunun 21/1 maddesinde üçüncü şahıslar tarafından haczedilen malların paraya çevrilmesinden önce o mal üzerine kamu alacağı için haciz konulması hâlinde kamu alacağının hacze iştirak edeceği ve satış bedelinin garameten paylaştırılacağı hükme bağlanmıştır. Bu hüküm kamu alacaklarının ilk hacze iştirakleri yönünden özel bir düzenleme olduğundan İcra ve İflâs Kanunu'nun 206’ıncı maddesi kamu alacaklarının hacze iştirak etmesinde uygulanmaz. Kamu alacağının hacze iştiraki açısından ilk haczin dayandığı alacağın niteliği ile ilgili bir ayrım yapılmadığından ilk haczin dayandığı alacak hangi sebepten doğarsa doğsun kamu alacağı için satıştan önce haciz konulmuşsa ilk hacze iştirak eder. Mahkemece yukarıda açıklanan hukukî esaslar çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle şikayetin kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle şikâyet edilen vekilinin temyiz itirazının kabulüyle kararın BOZULMASINA, peşin harcın istek hâlinde iadesine, 08.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10461, Karar No: 2018/19487, Tarih: 05.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/10461 E.  ,  2018/19487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi süresi içinde duruşmalı olarak davacı vekili tarafından talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 13/05/2007'den itibaren değişik işyeri ve işverenlikler, son olarak işyeri devrine bağlı olarak davalı sorumluluğunda brüt 809,00 TL ücretle tatil günleri dahil çalışan davacının devirden 6 ay kadar sonra haklı bir neden olmaksızın sadece ihbar tazminatı ödenerek işten çıkarıldığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iddia edilenin aksine ilk defa 11/02/2010 tarihinde ticaret siciline tescili yapılan/anılan tarihten önce her hangi bir faaliyetinin bulunmadığı, ... Gruba ait ... turizimden anılan şirketin ödeme güçlüğüne düşmesi sonrası kendi isteğiyle ve istifa ederek ayrıldığı ve yeni bir hizmet akdiyle çalıştırılmaya başlandığı, çalışma mekanları ve firmalar farklı olduğu gibi işyeri devrinden de söz edilemeyeceği, merkez ofislerinin yan yana olmasının herhangi bir öneminin bulunmadığını, bu anlamda her hangi bir bağ veya irade bulunmadığı, devralındığı ve numaraların birbirini takip ettiği iddialarının gerçek dışı olduğunu, şirketlerin çalışmaya başlaması sonrası yapılan 1,5 aylık ödemenin teşvik amaçlı hoş geldin ikramiyesi niteliğinde olduğunu ve diğer firmayla ilgisinin bulunmadığını, firmalarında geçen 08/03/2010-25/08/2010 çalışma dönemi için kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık izin alacaklarının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, ... 3. İş Mahkemesinin 2014/891-899, 579 esas sayılı dosyalarında bozma ilamı doğrultusunda alınan bilirkişi raporları, tanık anlatımları ve dosya kapsamı değerlendirilerek davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, ... 3. İş Mahkemesinin 2014/891-899, 579 esas sayılı dosyalarında bozma ilamı doğrultusunda alınan bilirkişi raporları, tanık anlatımları ve dosya kapsamı değerlendirilerek davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinin 1. fıkrasında göre “işyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer”. Aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca, “yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır” ve 4. fıkrasına göre de “Devreden veya devralan işveren iş sözleşmesini sırf işyerinin veya işyerinin bir bölümünün devrinden dolayı feshedemez ve devir işçi yönünden fesih için haklı sebep oluşturmaz. Devreden veya devralan işverenin ekonomik ve teknolojik sebeplerin yahut iş organizasyonu değişikliğinin gerekli kıldığı fesih hakları veya işçi ve işverenlerin haklı sebeplerden derhal fesih hakları saklıdır”.

Bu düzenleme emredici bir hükümdür ve madde gerekçesi dikkate alındığında, işyeri veya işyerinin bir bölümünün devri kavramının yorumunda 1977/187 sayılı yönerge, 19.06.1998 tarih ve 98/50 sayılı yönerge değişikliği ve Avrupa Adalet Divanının 11.03.1993 tarihli “...” davasına ilişkin kararında belirtilen kıstasların dikkate alınması gerekir. Yönerge ve karar esas alındığında devir, bir ekonomik bütünlüğü olan işletme veya işyeri ya da işyerinin bir kısmının kendi kimliğini koruyarak devrini ifade eder. Bütünlük ise, ekonomik bir faaliyetin icrası ve her birisi için ayrı ayrı belirlenmiş amaçlar doğrultusunda organize edilmiş insan ve eşyalardan oluşan bir bütünlük olarak algılanmalıdır. Kimliğini muhafaza edecek şekilde bir ekonomik bütünlüğün devredilip devredilmediği, her somut devir olayında ayrı ayrı incelenmelidir. Bu değerlendirmede,

a) İşyeri yada işletmenin türü,

b) İşletmenin maddi malvarlığını oluşturan bina ve menkul gibi araçların devredilip devredilmediği,

c) Devir anındaki işletmenin gayri maddi varlığını oluşturan aktifin değeri

d) Personelin devralınıp alınmadığı,

e) Müşteri çevresinin devredilip edilmediği, değişip değişmediği,

f) Devirden önce ve sonra işyeri ya da işletmede icra edilen faaliyetin benzerlik gösterip göstermediği,

g) Bu faaliyetlerin icra edilmesinde kesintinin süresi,

gibi kriterler önem kazanır. Bunların bir veya birkaçı faaliyetin türü, üretim ve işletme metotlarına göre farklı ağırlıkta önemli olabilir.

c) Devir anındaki işletmenin gayri maddi varlığını oluşturan aktifin değeri

d) Personelin devralınıp alınmadığı,

e) Müşteri çevresinin devredilip edilmediği, değişip değişmediği,

f) Devirden önce ve sonra işyeri ya da işletmede icra edilen faaliyetin benzerlik gösterip göstermediği,

g) Bu faaliyetlerin icra edilmesinde kesintinin süresi,

gibi kriterler önem kazanır. Bunların bir veya birkaçı faaliyetin türü, üretim ve işletme metotlarına göre farklı ağırlıkta önemli olabilir.

İşletmenin maddi ve gayri maddi malvarlığı unsurlarının devri, işletmenin devrinin kabulü için önem teşkil edecektir. Ancak bu unsurların devir kapsamında yer almaması, işletme devrinin reddi sonucuna götürmemelidir. Ağırlıklı olarak işgücünün önem arzettiği bazı hizmetlerde, işçilerin tamamı ekonomik bütünlüğü oluşturabilir. Bu tür bir faaliyette yeni işletme sahibi, hem selefinin icra ettiği faaliyetlerin aynısını sürdürüyor, hem de önceki işverenin ilgili faaliyeti için kullandığı işçilerin sayı ve uzmanlık yönü itibari ile önemli sayılabilecek bir kısmını da devralarak çalıştırmaya devam ediyorsa, devralınan ekonomik bütünlüğün kimliğini koruduğu söylenebilecektir. Adalet Divanı işyeri veya işyerinin bir bölümü kavramını tarif etmeyerek, onun yerine ekonomik bütünlük kavramını merkez olarak kabul etmektedir. Ekonomik bütünlük, mal veya hizmet yönetimine teknik amacın izlendiği fonksiyon görebilen bir organizasyon bütünlüğüdür.

Devrin bir hukuki işlemle gerçekleşmesi gereği düzenlenmiş olmakla birlikte, devreden ve devralan arasında sözleşme ilişkisinin varlığı şart değildir. Bir üçüncü kişi aracılığıyla devrin gerçekleştirilmesi de söz konusu olabilir. Örneğin, kiralanan yerin kiracı tarafından mal sahibine iade edilmesi sonrasında yeni bir işletmeciye kiralanması, yeni işletmecinin aynı işçilerle faaliyetlerine devam etmesi halinde, dolaylı olarak işyeri devri söz konusudur. Devreden ve devralan arasında doğrudan bir hukuki ilişki bulunmasa dahi, herhangi bir suretle işyerinin bir işverenden bir başka işverene devri, bu kapsamdadır. (Kübra Doğan Yenisey, İş Hukukunda İşyeri ve İşletme, Legal 2007, s. 180.)

Davalının hukuki sorumluluğu “tüzel kişilik perdesinin çapraz kaldırılması" ve “organik bağ” kavramları ışığında da ele alınmalıdır.

“Organik Bağ” tüzel kişiye karşı olan alacakların takip edilmesinde, bu takibin asıl borçlu şirket ile birlikte onunla belirli bir düzeyde hukuki ilişkiye ve bağa sahip olan şirkete karşı yapılabilmesini sağlayan bir hukuki yoldur. Bu halde iktisadi bütünlük aranmaz.

Organik bağ ilişkisinde işveren sıfatı olan tüzel kişinin, işçinin iş sözleşmesinden veya iş kanunundan doğan haklarını kullanmasının engellenmesi için temsilde farklı kişiliklere yer vermesi sözkonusudur. Bu durumda tüzel kişinin bağımsızlığı sınırlanır ve organik bağ içinde olunan kişi ile özdeş kabul edilir.